Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای عرض و نرخ تکرار(fs) پالس تقریبی ۱۰۰ فمتوثانیه، حدود ۸۰ مگاهرتز است که این شرایط، چگالی و جریان فوتونی بالایی را برای جذب دو فوتونی فراهم می کند و به وسیع سازی طول موج های مختلف قابل تنظیم است. استفاده از نور مادون قرمز برای تحریک فلوروفورها در بافت های پراکنده نوری مزایای افزون تری دارد. طول موج های بلندتر نسبت به طول موج های کوتاه تر کمتر پراکنده می شوند که این موضوع به بهبود تصویربرداری با وضوح بالا کمک می کند. علاوه بر این، فوتون های با انرژی کمتر احتمال کمتری برای آسیب رساندن به خارج از حجم کانونی دارند. در مقایسه با میکروسکوپ های هم-کانونی تشخیص فوتون ها در میکروسکوپ دوفوتونی بسیار مؤثرتر است، زیرا حتی فوتون های پراکنده نیز به سیگنال قابل استفاده کمک می کنند. این مزایا برای تصویربرداری در بافت های پراکنده، چند سال پس از اختراع این نوع میکروسکوپ شناسایی شدند. با این حال، چند نکته محدودکننده در استفاده از میکروسکوپ دو فوتونی وجود دارد: لیزرهای پالس دار موردنیاز برای تحریک دو فوتونی، هزینه ای بسیار بالاتر از لیزرهای موج پیوسته مورداستفاده در میکروسکوپ های (CW) هم-کانونی دارند. طیف جذب دو فوتونی یک مولکول
ممکن است به طور قابل توجهی از طیف جذب یک فوتونی آن متفاوت باشد. آسیب های نوردی مرتبه بالاتر نیز می تواند مشکل ساز باشد و میزان سفیدشدن با قدرت لیزر به طور مربع افزایش می یابد، درحالی که در حالت تک فوتونی (هم-کانونی) می توانند تصاویری باوضوح بالاتری تولیدکنند، اما در بافت های پراکنده، قابلیت های برتر بخش نگاری نوری و شناسایی نور در میکروسکوپ دو فوتونی منجر به عملکرد بهتری می شود. کاربردها. اصلی. میکروسکوپ دو فوتونی در زمینه های مختلفی از جمله فیزیولوژی، نوروبیولوژی، جنین شناسی و مهندسی بافت مورد استفاده قرار گرفته است. حتی بافت های نازک و تقریباً شفاف نیز با جزئیات واضحی به کمک این تکنیک قابل مشاهده شده اند. قابلیت های تصویربرداری با سرعت بالا در میکروسکوپ دو فوتونی می تواند در بیوپسی های نوری غیرتهاجمی نیز استفاده شود. این تکنیک به خوبی برای تولید واکنش های شیمیایی محلی شده به کار رفته است و این اثر همچنین برای لیتوگرافی مبتنی بر دو فوتون استفاده می شود. تحقیقات سرطان. همچنین ثابت شده است که این نوع میکروسکوپ برای مشخص کردن سرطان پوست بسیار ارزشمند است. علاوه بر این، سرطان سینه را در شرایط آزمایشگاهی نظارت م
ی کند. همچنین نشان داده شده بود که می تواند تعامل سلول تومور-لکوسیت، تعامل سلول تومور-پلاکت و فرآیندهای کلونیزاسیون متاستاتیک را آشکار نماید. تحقیقات جنینی. این میکروسکوپ نشان داده است که نسبت به تکنیک های دیگر مانند میکروسکوپ هم-کانونی، در تصویربرداری طولانی مدت از سلول های زنده از جنین پستانداران سودمند است. علوم اعصاب. 2PEF و همچنین گسترس این روش به 3PEF برای شناسایی بافت های سالم در مغز حیوانات زنده استفاده می شود. به ویژه این روش برای تصویربرداری کلسیم در یک نورون یا جمعیت های نورونی مزیت دارد. همچنین برای داروشناسی نوری شامل آزادسازی موضعی اجزایی مانند گلوتامات یا ایزومریزاسیون داروهای قابل تغییر با نور و برای تصویربرداری از حسگرهای ژنتیکی دیگر که غلظت انتقال دهنده های عصبی را گزارش می دهند، کاربرد دارد. درحال حاضر، میکروسکوپ دو فوتونی به طور گسترده ای برای تصویربرداری از فعالیت زنده نورون ها در موجودات مدل از جمله مگس ها، موش ها، سمورهای دریایی و ماهی های زبرا استفاده می شود. معمولاً این حیوانات به دلیل اندازه میکروسکوپ و دستگاه های اسکن، در حالت ثابت نگه داشته می شوند، اما امروزه میکروسکوپ های کوچک مق
یاس درحال توسعه هستند که امکان تصویربرداری از نورون ها در حیوانات درحال حرکت و آزاد را فراهم می کند.
صندلی واسیلی ؛ این صندلی که به عنوان صندلی مدل ب۳ نیز شناخته می شود، توسط مارسل بروئر در حدود سال های ۱۹۲۶–۱۹۲۵ میلادی زمانی که رئیس کارگاه کابینت سازی باوهاوس در دسائوی آلمان بود، طراحی شد. علیرغم باور عمومی، این صندلی به طور خاص برای نقاشِ انتزاعی واسیلی کاندینسکی که در همان زمان در دانشکدهٔ باوهاوس بود، طراحی نشده بود. کاندینسکی طرح تکمیل شده را تحسین کرده بود و بروئر نسخه ای مشابه آن را برای اقامت گاه شخصی کاندینسکی ساخت. این صندلی چندین دههٔ بعد با انتشار مجدد توسط سازندهٔ ایتالیایی گاوینا که در جریان تحقیقات خود در مورد منشأ صندلی از ارتباط حکایتی کاندینسکی مطلع شده بود، به «واسیلی» معروف شد. تاریخچه. مارسل بروئر که قهرمان جنبش نوگرایی و تحت حمایت والتر گروپیوس، بنیانگذار باوهاوس بود، به همان اندازه به خاطر دستاوردهایش در معماری و مبلمان تحسین می شود. بروئر در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ میلادی یک دانشجوی برجسته و متعاقباً استاد نجار در باوهاوس بود. مجموعهٔ آثار او، هم معماری و هم مبلمان، تجسمی از هدف باوهاوس در آشتی میان هنر و صنعت بودند. وقتی بروئر در باوهاوس بود، با مجموعهٔ مبلمان لوله ای فولادی خود – الهام گرفت
ه از ساخت دوچرخه و با استفاده از تکنیک های لوله کش های محلی ساخته شد، فضای داخلی مدرن را متحول کرد. اولین طرح های او، از جمله واسیلی، در میان آشناترین نمادهای جنبش مبلمان مدرن باقی مانده است. این صندلی که بعدها به نام «واسیلی» شناخته شد، اولین بار در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ میلادی توسط تونت، تولیدکننده مبلمان آلمانی-اتریشی که بیشتر به خاطر طرح های صندلی چوبی خمیده اش معروف است، با نام مدل ب۳ تولید شد. این اولین بار بود که در دو نسخهٔ تاشو و غیر-تاشو در دسترس بود. در این بازگویی ابتدایی، تسمه ها از پارچه ساخته می شدند که با استفاده از فنر در سمت عقب کشیده می شدند. پارچهٔ مورد استفاده از آیزنگارن («نخ آهن» یا «آهن تابیده»)، یک نخ پنبه ای قوی، براق و مومی ساخته شده است. این بافت در قرن نوزدهم اختراع شده بود، اما مارگارتا رایشارت (۱۹۸۴–۱۹۰۷ میلادی)، دانشجوی کارگاه بافندگی باوهاوس، آزمایشاتی انجام داد و کیفیت نخ را بهبود بخشید و پارچه و مواد تسمه ای را برای استفاده روی صندلی های فولادیِ لوله ای بروئر ساخت. تولید. صندلی مدل ب۳، نسخهٔ تولید شده از صندلی توسط شرکت تونت بسیار نادر است و در طول جنگ جهانی دوم از تولید خارج شد.
بیشتر طرح های اولیهٔ بروئر تحت لیسانس تولیدکنندهٔ مستقر در برلین، توسط استاندارد-موبل و لنگیل و شرکت تولید شدند. صندلی واسیلی تنها طرح مهم اولیهٔ بروئر بود که توسط استاندارد-موبل و لنگیل و شرکت ارائه نشد. پس از سال های جنگ، گاوینا مجوز واسیلی را به همراه طرح های بروئر که قبلاً توسط استاندارد-موبل و لنگیل و شرکت فروخته می شد، دریافت کرد. دینو گاوینا پس از ملاقات با طراح مجارستانی در نیویورک، او را متقاعد کرد که صندلی لوله ای شکل را در سال ۱۹۶۲ میلادی دوباره ویرایش کند، و در نهایت نسخهٔ بیشتر شناخته شدهٔ واسیلی را معرفی کرد که در آن پارچه را با تسمه های چرمی مشکی جایگزین کرد، اگر چه نسخهٔ پارچه ای هنوز در دسترس بود. در سال ۱۹۶۸ میلادی شرکت نول، گروه گاوینا بولونیا را خرید. این امر همهٔ طراحی های بروئر را وارد کاتالوگ شرکت نول کرد. این صندلی در استفاده از مواد (فولاد لوله ای خمیده و آیزنگارن) و روش های ساخت انقلابی بود. در سال ۱۹۲۵ میلادی، بروئر اولین دوچرخهٔ خود را خرید و از سبکی قاب فولاد لوله ای آن تحت تأثیر قرار گرفت. این الهام بخش او برای استفاده از این مواد در طراحی مبلمان شد.[۲] برای ساخت صندلی، بروئر به
آدلر روی آورد، اما شرکت نپذیرفت؛ بنابراین او به شرکت مانیسمان متوصل شد. این طرح (و تمام مبلمان لوله های فولادیِ بعدی) از نظر فنّی فقط به این دلیل امکان پذیر بود که سازندهٔ فولاد آلمانی مانیسمان اخیراً فرآیندی ابتکاری را برای ساخت لولهٔ یکپارچهٔ بدون درز کامل کرده بود. قبلاً لوله های فولادی دارای درز جوشی بودند که با خم شدن لوله فرو می ریخت. در همان سال لو کوربوزیه یک پلکان لوله فولادی «ساخته شده مانند قاب دوچرخه» را در نمایشگاه بین المللی هنرهای تزئینی و صنعتی مدرنِ پاریس ارائه کرد. موقعیت صندلی و تکیه گاه ب۳، نشان دهندهٔ تأثیر صندلی قرمز و آبی اثر خریت ریتفلد است. صندلی واسیلی، مانند بسیاری دیگر از طرح های جنبش نوگرایی، از اواخر دههٔ ۱۹۲۰ میلادی به تولید انبوه رسیده است و از دههٔ ۱۹۵۰ میلادی به طور مداوم تولید می شود. طرح کلاسیک هنوز هم امروزه در دسترس است. اگر چه طرح های ثبت اختراع منقضی شده اند، اما حقوق نام تجاری این طرح متعلق به شرکت نولِ نیویورک است. تکثیر و تولید صندلی در سرتاسر دنیا توسط تولیدکنندگان دیگری ادامه دارد که محصول را تحت نام های متنوعی به بازار عرضه می کنند.
جیک پاول در برابر مایک تایسون، یک مسابقه بوکس حرفه ای بین بوکسور و یوتیوبر، جیک پاول و قهرمان بلامنازع سابق سنگین وزن جهان، مایک تایسون بود. این مسابقه در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۴ در ورزشگاه ای تی اندتی در آرلینگتون تگزاس برگزار و به صورت جهانی از نتفلیکس پخش شد. پاول، تایسون را با تصمیم متفق القول شکست داد. اختلاف سنی ۳۱ ساله بین تایسون و پاول، بیشترین اختلاف سنی در تاریخ بوکس حرفه ای است.
تراش الماس تلاش برای شکل دادن الماس با استفاده از سنگ ناهموار و ناهمگن به یک جواهر وجهی است. تراش الماس به دلیل سختی زیاد به دانش، علم، ابزار، تجهیزات و تکنیک های تخصصی نیاز دارد. در سال ۱۳۷۵ هجری شمسی، اولین صنف الماس تراش ها و صیقل دهندگان در شهر نورنبرگ آلمان تأسیس شد. این سازمان باعث توسعه انواع مختلف «برش» الماس گردید. اصطلاح برش در رابطه با الماس دو معنی دارد: اولین معنی به شکل الماس اشاره دارد، مانند مربع، بیضی یا سایر اشکال. معنی دوم به کیفیت خاص برش مربوط می شود که کیفیت و قیمت الماس به طور قابل توجهی تحت تأثیر آن قرار می گیرد. از آنجا که الماس یکی از سخت ترین مواد شناخته شده است، برای تراشیدن آن از سطوح ویژه ای که با الماس پوشش داده شده اند استفاده می شود. اولین پیشرفت عمده در زمینه تراش الماس در نیمه دوم قرن چهاردهم با ابداع «برش نقطه ای» رخ داد. این نوع برش از شکل طبیعی یک کریستال الماس خشن هشت وجهی پیروی می کند و به کاهش ضایعات در فرایند برش کمک می کند. برش الماس، و همچنین پردازش کلی، در چند شهر در سراسر جهان متمرکز شده است. مراکز اصلی تجارت الماس ، تل آویو و دبی هستند که از آنجا مواد خام به مراک
ز اصلی پردازش هند و چین ارسال می شود. الماس ها در سورات هند و شهرهای گوانگژو و شنژن چین تراش و صیقل داده می شوند. هند در سال های اخیر بین ۹۰ درصد از بازار جهانی الماس را در اختیار داشته است و چین در یک سال اخیر مابقی سهم بازار جهانی را در اختیار داشته است. دیگر مراکز مهم الماس نیویورک و آمستردام هستند. فرایند برش الماس. فرایند اصلی برش الماس شامل این مراحل است. "برنامه ریزی", "برش" یا "اره زنی", "بروتینگ", "پرداخت" و "بازرسی نهایی". یک فرایند برش برلیانت گرد ساده شامل مراحل زیر است: اگرچه یک روش تدریجی برای ایجاد یک برش براق گرد است. فرایند واقعی بستگی به اندازه و کیفیت سنگ راف نیز شامل مراحل بسیار زیادی است. به عنوان مثال، در مرحله اول سنگ های درشت تر بررسی می شوند تا شکل سه بعدی پیدا کنند، سپس برای یافتن کاربرد بهینه استفاده می شود. اسکن ممکن است بعد از هر مرحله تکرار شود و بروتینگ ممکن است در چندین مرحله جدا انجام شود که هر کدام کمربند را به شکل نهایی نزدیکتر می کند. این فقط به این دلیل ممکن است که سختی الماس بسته به سمتی که در آن سعی می شود برش یا آسیاب شود، بسیار متفاوت است. برنامه ریزی. تولیدکنندگان الم
اس سنگ های خام را از جنبه اقتصادی تحلیل می کنند و دو هدف اصلی در تصمیم گیری های مربوط به نحوه برش الماس دارند. هدف اول، حداکثر بازده از سرمایه گذاری روی سنگ خام است. هدف دوم، فروختن سریع تر الماس برش خورده است. برای این کار، از دستگاه های اسکن استفاده می شود تا یک مدل سه بعدی کامپیوتری از سنگ خام به دست آید. همچنین، درون گذاشت ها (نواقص درون سنگ) عکسبرداری می شوند و روی مدل سه بعدی قرار می گیرند. سپس از این مدل برای پیدا کردن بهترین روش برش استفاده می شود تا هم بازده اقتصادی به حداکثر برسد و هم الماس سریع تر به فروش برسد. حفظ وزن. تحلیل نگهداری وزن به بررسی سنگ خام الماس می پردازد تا بهترین ترکیب از الماس های برش خورده را بر اساس ارزش به ازای هر قیراط پیدا کند. برای مثال، یک سنگ خام الماس به وزن ۲٫۲۰ قیراط (۴۴۰ میلی گرم) که به شکل اکتاهدرون است، ممکن است بتواند (i) دو الماس نیم قیراطی (۱۰۰ میلی گرم) تولید کند که ارزش مجموع آن ها بیشتر از (ii) یک الماس ۰٫۸۰ قیراطی (۱۶۰ میلی گرم) به همراه یک الماس ۰٫۳۰ قیراطی (۶۰ میلی گرم) باشد که از همان سنگ خام برش می خورند. این تحلیل به تولیدکنندگان کمک می کند تا بهترین روش
برش را انتخاب کنند و از سنگ خام بیشترین ارزش ممکن را استخراج کنند. برش گرد و برلیانت مربعی ترجیح داده می شود که کریستال یک هشت ضلعی باشد، زیرا اغلب ممکن است دو سنگ از یکی از این کریستال ها بریده شود. کریستال هایی با شکل عجیب و غریب، مانند ماکل ها، بیشتر در یک "برش فانتزی" - یعنی برشی غیر از برلیانت گرد - که شکل کریستالی خاص به آن کمک می کند، تراشیده می شوند. حتی با وجود تکنیک های مدرن، برش و صیقل دادن کریستال الماس همیشه منجر به کاهش قابل توجه وزن می شود، به طوری که حدود ۵۰٪ از وزن اولیه از دست می رود. گاهی اوقات برشکارها مجبور می شوند برای جلوگیری از نمایان شدن رون گذاشت ها یا برای حفظ وزن، از نسبت ها و تقارن ایده آل صرف نظر کنند. چون قیمت به ازای هر قیراط الماس معمولاً در نقاط خاصی مانند ۱ قیراط تغییر می کند، بسیاری از الماس های یک قیراطی (۲۰۰ میلی گرم) نتیجه ای از توافق در کیفیت برش به نفع حفظ وزن قیراط هستند. در الماس های رنگی، برش می تواند بر درجه رنگ الماس تأثیر بگذارد و در نتیجه ارزش آن را افزایش دهد. برای تشدید رنگ الماس از اشکال برش خاصی استفاده می شود. برش تابشی نمونه ای از این نوع برش است. الماس ها
ی رنگ سبز طبیعی اغلب فقط یک رنگ سطحی ناشی از تابش طبیعی دارند که از طریق سنگ گسترش نمی یابد. به همین دلیل الماس های سبز با قسمت های قابل توجهی از سطح الماس خام اصلی ("طبیعی") بر روی نگین تمام شده بریده می شوند. این "طبیعت ها" هستند که رنگ الماس را فراهم می کنند. حفظ رنگ. برش الماس های رنگی نقش بسیار مهمی در تقویت رنگ و در نتیجه افزایش ارزش آن ها دارد. در مورد الماس های سبز، رنگ طبیعی معمولاً به دلیل تابش طبیعی است که فقط در لایه های سطحی الماس ایجاد می شود و به عمق سنگ نفوذ نمی کند. برای حفظ و تقویت این رنگ سبز، جواهرسازان معمولاً بخش های قابل توجهی از سطح الماس خام (که به آن «طبیعی ها» گفته می شود) را در فرایند برش به طور عمدی دست نخورده باقی می گذارند. این طبیعی ها برای حفظ رنگ سبز الماس بسیار اهمیت دارند، زیرا این بخش ها جایی هستند که اثر تابش طبیعی متمرکز شده است؛ بنابراین، برش باید به گونه ای برنامه ریزی شود که هم رنگ سبز سنگ حفظ شود و هم این لایه های سطحی مهم حفظ گردند. یکی از برش هایی که به ویژه برای تقویت رنگ الماس های رنگی، از جمله الماس های سبز، مناسب است، برش رادیانت است. این برش درخشندگی الماس را
به حداکثر می رساند و می تواند رنگ الماس را با بازتاب نور به گونه ای تقویت کند که رنگ طبیعی آن بیشتر نمایان شود. به این ترتیب، برش رادیانت نه تنها به جذابیت بصری الماس می افزاید بلکه به تقویت رنگ سبز آن نیز کمک می کند، که در نهایت باعث افزایش ارزش آن می شود. به حداکثر رساندن ارزش (افزاش بهره وری). یکی از موضوع های بسیار مهم این است که الماس به چه سرعتی به فروش می رسد. این موضوع اغلب منحصر به نوع جنس الماس است. در حالی که یک طرح برش خاص ممکن است ارزش بهتری به همراه خودش داشته باشد، یک طرح متفاوت و منحصر به فرد ممکن است الماس هایی را به همراه داشته باشد که زودتر به فروش می رسند و بازدهی زودتر از سرمایه گذاری را فراهم می کنند. بریدن یا اره کردن. تراش کردن عبارت است از جدا کردن یک قطعه الماس زبر به قطعات جداگانه و ریزتر، که به عنوان تکه های جداگانه تمام شود. در مرحله برنامه ریزی، تولیدکنندگان الماس مراحل برنامه ریزی شکاف را شناسایی می کنند و از نتیجه آن برنامه ریزی ها برای تصمیم گیری در مورد نحوه تقسیم الماس استفاده می کنند. سازندگان الماس با لیزر یا اره یا الماس دیگر یک شیار در الماس ایجاد می کنند و سپس با قرار د
ادن یک تیغه فولادی در شیار و زدن ضربه ملایم الماس شکافته می شود. شکاف می تواند در امتداد هر یک از چهار صفحه موازی با وجوه یک الماس هشت وجهی باشد (یعنی عمود بر مورب های بدنه سلول واحد). اره کردن - استفاده از اره الماس یا لیزر، برای بریدن الماس ناهموار به قطعات جداگانه و ریزتر است. برخلاف شکاف، این مرحله شامل برنامه ریزی کردن برای برش نیست. این مرحله به الماس ها شکل اولیه می دهد. بروتینگ. فرایند بروتینگ به شکل دهی دقیق گرده (حاشیه بیرونی) الماس برای ایجاد یک دایره کامل گفته می شود. این مرحله در برش الماس اهمیت زیادی دارد، زیرا گرده تأثیر زیادی بر ظاهر کلی الماس و نحوهٔ قرارگیری آن در جواهرات دارد. در دنیای مدرن، برای برش گرده الماس از روش هایی مانند لیزر، صفحه برش الماس دار یا چرخاندن دو الماس مقابل یکدیگر استفاده می شود تا دقت بالایی در شکل گیری دایره به دست آید. همچنین از الماس های صنعتی که بسیار سخت هستند، برای سایش و شکل دهی استفاده می شود. این فرایند نیاز به دقت زیادی دارد، زیرا حتی تغییرات اندک در گرده می تواند بر تقارن الماس و کیفیت کلی آن تأثیر بگذارد. امروزه نرم افزارهای کامپیوتری برای اندازه گیری دقت
گرده و بررسی میزان دایره بودن آن به کار می روند. برای اینکه یک الماس به عنوان «برش عالی» شناخته شود، باید گرده آن با دقتی حدود یک دهم میلی متر گرد شود. این سطح از دقت باعث می شود که الماس به بهترین نحو نور را بازتاب دهد و درخشندگی و زیبایی آن بیشتر شود. به طور کلی، برودینگ نه تنها فرآیندی فنی برای شکل دهی الماس است، بلکه نیازمند مهارت های ویژه و استفاده از تکنولوژی مدرن برای رسیدن به بالاترین استانداردهای برش است. پولیش الماس. صیقل دادن الماس آخرین مرحله در فرایند برش الماس است. در یک کارخانه الماس، فردی به نام برشکار الماس مسئول است که ابتدا وجه های اصلی را روی الماس ایجاد می کند (که به این مرحله «بلاکینگ» گفته می شود). این کار به منظور حفظ حداکثر وزن، وضوح و بهترین زاویه ها برای شکل خاص الماس انجام می شود. پس از اتمام مرحله بلوکینگ، الماس توسط برشکار صیقل داده می شود تا وجه های اصلی صاف و هموار شوند که به این مرحله صیقل دادن الماس گفته می شود. پس از آنکه وجه های اصلی توسط برشکار صیقل داده شد، برلیانت کار به صیقل دادن وجه های نهایی می پردازد. وجه هایی که در این مرحله به الماس اضافه می شوند، شامل ستاره ها (St
ars) و نیمه های بالایی و پایینی که به آن ها وجه های گیره بالایی و پایینی (Upper and Lower Girdle Facets) گفته می شود، هستند. این مراحل به طور کلی باعث می شود که الماس درخشندگی و زیبایی نهایی خود را به دست آورد. بازدید نهایی. مرحله نهایی شامل تمیز کردن کامل الماس در اسیدها و بررسی الماس برای مشاهده اینکه آیا استانداردهای کیفی سازنده را برآورده می کند یا خیر. برش دادن. به نظر می رسد که شما در حال بحث دربارهٔ تأثیر روندهای بازار بر روی اشکال الماس و ارزش آن ها هستید، به ویژه بر روی برش مارکیز. شما درست می گویید که مطلوبیت اشکال مختلف الماس می تواند در طول زمان تغییر کند و بر روی ارزش مجدد آن ها تأثیر بگذارد. برش مارکیز که زمانی محبوب بود، دچار نوساناتی در مطلوبیت شده و این موضوع منجر به گزینه هایی همچون تبدیل آن به شکل بیضی یا گلابی می شود که می تواند جذابیت بازار آن را افزایش دهد. فرایند تغییر شکل می تواند منجر به کاهش وزن قیراطی حدود ۵ تا ۱۰ درصد شود، اما همچنین می تواند ارزش الماس را افزایش دهد اگر شکل جدید بیشتر مورد تقاضا باشد. در قرن هجدهم روند تراش الماس هندی مطابق با سلیقه انگلیسی وجود داشت. برش اصلی کوه
نور کمی بیش از ۱۸۶ قیراط وزن داشت. هنگامی که آن را به یک برلیان بیضی شکل برش دادند، تقریباً ۸۰ قیراط از بین رفت. سایر جنبه ها نیز در کاهش ارزش تأثیر می گذارند، مانند وضوح. اگر یک شکل اصلی حاوی اجزایی بر روی نوک ها باشد، برش باعث افزایش شفافیت می شود، زیرا برش دادن به شکل جدید، الماس نهایی تمیزتری را به همراه خواهد داشت.
مگنراید، یک وسیله هوشمند است که به آن سیستم تعلیق تطبیقی هم گفته می شود که در آن، از میراگر مغناطیسی رئولوژیکی یا کمک فنر استفاده شده است. این وسیله برای اولین بار برای جنرال موتورز و توسط شرکت دلفی اتوموتیو، توسعه و تولید شد. استفاده از آن سبب بهره مندی از یک سواری تطبیق پذیر شده و این تکنولوژی هوشمند، توجه بسیاری را به خود جلب کرد، به گونه ای که پس از آن در خودروهای زیادی استفاده شد. برخلاف تکنولوژی های قدیمی برای ساخت سیستم های تعلیق، در این نسل، به دلیل نداشتن قطعات مکانیکی کوچک در ساختارش، ساییدگی ای به وجود نمی آید. این سیستم به گونه ای نصب و استفاده می شود که در هر چهار گوشه از ماشین، مجموعه ای از دمپرهای تک لوله ای، حسگرها و یک واحد کنترل الکترونیکی (ECU) وجود دارد. در ادامه نیز باید به این مورد اشاره کرد که به کمک این سامانه، می توان میزان سفتی تعلیق هرکدام از چرخ ها را به صورت جداگانه و مستقل تغییر داد. اکنون هم استفاده از این دمپرها در ایالات متحده افزایش پیدا کرده است و به برخی از خودروهای گران قیمت مدل های خارجی، اجاره داده شده است. پس زمینه. توسعه این سامانه، حدود ۲۵ سال به طول انجامید. سیال داخ
ل آن، حاوی مایع مغناطیسی رئولوژیکی (سیال رئومغناطیسی) است که از ترکیبی از ذرات فلزی می باشد و در روغن هیدروکربنی غیرطبیعی ای معلق هستند و به همین دلیل به راحتی می توانند خاصیت مغناطیسی بگیرند. در هریک از دمپرهای تک لوله ای، یک پیستون وجود دارد که در داخل آن دو مسیر کوچک برای انتقال مایع و دوسیم الکترومغناطیسی وجود دارد. این الکترومغناطیس ها، قادر به ایجاد یک میدان مغناطیسی قابل تغییر در تمام مسیرهای عبور مایع بوجود آورند. همه این ها این اجازه را می دهند تا با استفاده از یک رایانه داخلی بتوان از طریق یک آهنربای الکتریکی، ویژگی های انطباق پذیری دمپرها را کنترل کرد. اگر آهنرباها خاموش باشند، مایع به راحتی از مسیر خود عبور خواهد کرد اما با روشن شدن آن آهنربا، شرایط متفاوت خواهد شد. هرچقدر که جریان در مدار مغناطیسی دمپرها افزایش پیدا کند، به دنبال آن شار مغناطیسی مدار هم افزایش خواهد یافت و پس از تغییر در تراز ذرات مغناطیسی و افزایش نرخ تراکم، گرانروی (ویسکوزیته) سیال افزایش پیدا خواهد کرد و تعلیق سفت تری را به ارمغان خواهد آورد. حسگرها، که بخشی از اجزای این سامانه هستند پس از هرگونه تغییر حرکت یا چرخش در خودرو، ا
طلاعات لازم را به واحد کنترل الکترونیکی (ECU) ارسال می کنند و آن نیز با تغییر جریان به میزان مورد نیاز، با پاسخ مناسب، تکان ها و حرکت ها را جبران می کند. این پاسخ در مدت زمان بسیار کوتاهی (در حدود میلی ثانیه) رخ می دهد و باعث عبور راحت از روی سطوح غیرمسطح مانند دست اندازها می شود. تاریخچه. اولین نسل از مگنرایدها، هنگامی توسعه یافت که شرکت دلفی، یکی از زیرمجموعه های جنرال موتورز (GM) بود. اولین خودروهایی که از این سامانه نیز استفاده کردند، برای شرکت جنرال موتورز بودند. شروع استفاده از این سیستم از مدل های ۲۰۰۲ به بعد خودروی کادیلاک سویل بود که تنها دارنده مجوز استفاده از مگنراید بود. اما پس از چند سال، کادیلاک اس تی اس جایگزین آن شد. سپس در یک سال بعد، یعنی سال ۲۰۰۳، این تکنولوژی در اولین خودروی اسپرت که کوروت سی5 (Chevrolet Corvette (C5)) باشد، مورد استفاده قرار گرفت. بعد از آن، شرکت دلفی، این مجوز استفاده از این فناوری را در اختیار برخی خودروسازان مانند آئودی و فراری نیز قرار دادند. در سال ۲۰۰۹، شرکتی به نام BeijingWest Industries با نام اختصاری BWI، مالکیت مگنراید را خریداری کرد و در اختیار گرفت. خطوط تولید
سیستم تعلیق و ترمز با قیمتی حدود ۱۰۰ میلیون دلار، توسط این شرکت چینی خریداری شد و در حال حاضر به شرکت های تولید خودرو، موتور سیکلت و وسایل نقیه خاص، تجهیزات و خدمات ارائه می کند. این گروه که یک تأمین کننده بین المللی نیز هست، دارای تأسیسات تولیدی در کشورهای چین، جمهوری چک، بریتانیا، لهستان و مکزیک می باشد. نسل دوم مگنرایدها در سال ۲۰۰۷ معرفی شد. این نسل، نسبت به نسل قبلی خود، دارای برتری هایی از جمله مدت زمان پاسخگویی کمتر و کنترل بهتر سواری داشت که باعث مؤثر تر شدن سازگاری خودرو با شرایط راه ها می شد. بهبودها. همان طور که گفته شد، در سال ۲۰۰۹ نسل دوم مگن رایدها جایگزین اولین نسل از آن ها شد و شامل یک سری از ارتقاها در آن بود. در این نسخه، همانند قبلی، در داخل پیستون از یک سیم الکترومغناطیس استفاده می شد اما تفاوت در این بود که آب بندی ها و یاتاقانها به منظور استفاده در ماشین های سنگین تر و همچنین شاسی بلند، ارتقا یافته بود. از مهم ترین این تغییرات و بهبودها می توان به استفاده از سیستم جدید واحد کنترل الکتریکی (ECU) و همچنین سیم پیچ ها اشاره کرد. تفاوت ECU به کار رفته در نسل دوم، سبک تر، کوچک تر و توانمند تر
بودن آن است. برای تولید نسل سوم، یک سری الزامات قانونی ای وجود داشت که شرکت BWI را منجر به این کرد تا این سیستم مگنراید را باز طراحی کند. این الزامات جهانی تأکید بر کاهش استفاده از مواد مضر در الکترونیک را داشت. دستور العمل محدودیت مواد خطرناک (RoHS)، ابتدا در اروپا آغاز شد و در پی آن، حذف سرب و سایر مواد سمی در قطعات الکترونیکی را الزامی کرد. همین باعث شد تا فرایند لحیم کاری بدون سرب در تولید واحدهای کنترل الکترونیکی پیاده شود و شرکت BWI نیز خود را مطابق با این قانون زیست محیطی سختگیرانه، تغییر دهد. ECU تولید شده در نسل جدید، از سه برابر توان محاسباتی بیشتر و ده برابر حافظه بیشتر، در مقایسه با نسخه قبلی خود برخوردار است. همچنین باید به این مورد نیز اشاره شود که در این سری از ECU، قابلیت تنظیم شدن نیز بهبود و افزایش یافته است. سیم پیچ دوتایی. برای نسل سوم مگنرایدها، در هر دمپر و هرپیستونی، یک سیم الکترومغناطیسی دیگری نیز معرفی و تعبیه شد که باعث این می شد تا واکنش خاموش شدن سیستم، بهبود پیدا کند. هنگامی که در پیستون تنها از یک سیم استفاده می شد، از مدت زمانی که ECU جریان را قطع می کرد تا زمانی که دمپر میدان
مغناطیسی خود را از دست می داد، مقدار کمی تأخیر وجود داشت و آن هم به این دلیل بود که در الکترومغناطیس همچنان یک سری جریان های موقت یا جریان گردابی (Eddy currents) وجود داشت. پس از آنکه تعداد سیم پیچ ها به دوتا افزایش یافت، این تأخیر هم به میزان قابل توجهی کم شد که در جای خود، پیشرفت بسیار خوبی بود. شرکت BWI، برای اینکه این جریان گردابی خنثی شود، سیم پیچ هارا به صورت کاملاً مخالف پیچیاند و این این دیرکرد به طور چشمگیری کاهش داد و یک سیستم تعلیق با واکنش بسیار سریع را تولید کرد. کاربردها. سیستم مگنراید برای اولین بار در خودروی سدان کادیلاک سویل و توسط جنرال موتورز، استفاده شد و پس از آن هم در یک خودروی اسپرت که کوروت سی۵ بود، مورد استفاده قرار گرفت. در حال حاضر از این سیستم تعلیق به صورت استاندارد یا آپشن، در خودروهای کادیلاک، شورولت، بیوک و سایر مدل های زیرمجموعه شرکت جنرال موتورز، استفاده می شود. همچنین در برخی از خودروهای دیگر مانند آئودی، فراری، هولدن اسپشال، لامبورگینی و فورد نیز این سیستم تعلیق یافت می شود. کاربردهای خاص:
آداتوم (Adatom) به اتمی گفته می شود که روی سطح یک بلور قرار دارد و می توان آن را نقطه مقابل یک حفره سطحی دانست. این اصطلاح در حوزه های شیمی سطح و اپیتکسی برای توصیف اتم های منفردی که بر روی سطح قرار دارند و در تحلیل زبری سطح به کار می رود. واژه آداتوم یک واژهٔ مرکب است که از ترکیب «اتم جذب شده» (adsorbed atom) شکل گرفته است. اصطلاح کلی «ذره سطحی» (Adparticle) می تواند برای اشاره به یک اتم منفرد، یک خوشه از اتم ها، یک مولکول یا یک خوشه مولکولی به کار می رود. این حالت از نظر ترمودینامیکی نامطلوب محسوب می شود. با این حال استثناهایی در این زمینه مانند گرافن وجود دارند که رفتار متفاوتی را از خود نشان می دهند. رشد. زمانی که یک اتم به سطح یک بلور می رسد، تحت تأثیر پتانسیل دوره ای بلور جذب شده و به آداتوم تبدیل می شود. مینیمم های این پتانسیل، شبکه ای از نقاط جذب را روی سطح ایجاد می کنند. انواع مختلفی از نقاط جذب وجود دارد که هر یک با ساختار خاصی از سطح مرتبط هستند. به طور کلی پنج نوع مختلف از نقاط جذب تعریف شده است: از میان این انواع نقاط جذب، نقاط پیج خوردگی (kink) نقش مهم تری در رشد بلور ایفا می کنند. چگالی نقاط پی