Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن شعر خوانده شده در دوره ویکتوریایی و قطعاً یکی از محبوب ترین شعرهای زبان انگلیسی» رباعیات عمر خیام بود. نسخه ۱۹۵۳ فرهنگ نقل قول های آکسفورد شامل ۱۸۸ گزیده از رباعیات است که ۵۹ مورد آن رباعی کامل است که تقریباً دو سوم کل آثار عمر خیام به شمار می رود. عباراتی مانند عبارت زیر که اکنون بخشی از زبان انگلیسی است، ریشه در رباعیات دارد: به قول دیک دیویس، ادوارد فیتزجرالد «روح دوقلو» را که بیشتر عمرش را در جستجوی آن گذرانده بود، در خیام یافت. گوته. مواجهه گوته با غزلیات حافظ چنان برای او الهام بخش شد که دیوان شرقی-غربی خود را بر آن اساس نوشت. و به گفته شمسی عصار «راه را برای کشف شعر فارسی توسط رمانتیک ها رهنمون شد.» به گفته جفری اینبودن مجموعه شعر او به طور کلی، به تدریج به عنوان «الگویی تأثیرگذار برای ترکیبات مذهبی و ادبی میان «مغرب» و «مشرق» در سده ۱۹ عمل کرد.» امرسون و نیچه. رالف والدو امرسون یکی دیگر از ستایشگران شعر فارسی بود. امرسون در مقالات «شعر فارسی»، «"از فارسی حافظ"» و «"غزل"» به تحسین شعر فارسی پرداخت و از طریق این نوشته ها در ایجاد ژانر جدیدی برای مخاطبان ویژگی های منحصر به فرد شعر فارسی مؤثر واقع شد. ا
و نوشت: «هیجان [اشعار] تولیدشده از انگور بیشتر است». در علاقه او به شاعران و شعر فارسی، می توان به جنبه دیونیسیایی امرسون نگاه کرد، جنبه ای که برای نیچه جذاب بود. امرسون که سعدی را فقط به صورت ترجمه خوانده بود، نوشته او را از نظر حکمت و زیبایی روایت با کتاب مقدس مقایسه کرد. نیچه، یکی از مخالفان رادیکال تفکر متافیزیک یونانی، نویسنده کتاب "چنین گفت زرتشت" بود که از زرتشت پیامبر ایران باستان به عنوان پیامبر فلسفه خود یاد می کرد. نیچه برای ایرانیان علاقه و احترام زیادی قائل بود. برای مثال، جایی که او دربارهٔ مفهوم ایرانی تاریخ و "زمان جاودانه ادواری" صحبت می کند، می نویسد: «باید به زرتشت، پارسی ادای احترام کنم، زیرا پارسیان اولین کسانی بودند که به تاریخ به طور کامل فکر کردند.» و در ادامه می افزاید: «ای کاش ایرانیان به جای رومیان بر یونانیان مسلط می شدند.» اما نیچه نیز تحت تأثیر نویسندگان ایرانی پس از اسلام بود. نیچه در یادداشت های خود از حکایتی از "گلستان" سعدی استفاده کرده است. لا فونتن همچنین از گلستان سعدی برگرفته است و "Le songe d'un habitant du Mogol" او را بر اساس فصل ۲:۱۶ قرار داده است، همان طور که دیدرو،
ولتر، هوگو و بالزاک نیز در نوشته های خود به آثار سعدی اشاره کردند. . حافظ برای نیچه نمونه بارز حکمت خلسه آمیز دیونوسی را نشان می دهد که در فلسفه اش آن را بسیار ستایش می کند. تحسین گوته از حافظ و حکمت «شرقی» او که در دیوان "غربی" بیان شده است، منبع اصلی جلب توجه نیچه به این شاعر پارسی گو بوده است. حتی در مجموعه آثار نیچه شعر کوتاهی با عنوان "حافظ" وجود دارد"." مولوی و ژانر صوفیانه. افکار و ادبیات صوفیانه در غرب به ویژه پس از جنگ جهانی اول مورد توجه قرار گرفت، که با صوفیان غیرمذهبی مانند هنری ویلبرفورس-کلارک و سر ریچارد برتون، و همچنین دانشمندانی مانند موریس نیکول، کنت واکر و فیلسوفانی همچون گورجیف و اوسپنسکی آغاز به کار کرد. نوشته های عطار، جامی، حافظ، شبستری و مولانا بر نسلی از نویسندگان تأثیر گذاشت. از آغاز قرن بیست و یکم، مولانا شاعر و فیلسوف ایرانی به عنوان محبوب ترین شاعر جهان ظاهر شده است. آثار او که بخشی از آن ها به انگلیسی ترجمه شده، توجه بسیاری از اندیشمندان و هنرمندان را به خود جلب کرده است. این آثار و آثار بعدی انسان را به این نتیجه می رساند که تأثیر ادبیات فارسی فراتر از آنچه در زبان فارسی نوشته شد
ه است، آثار کسانی را که در ادبیات، متافیزیک و فلسفه به زبان فارسی می اندیشیده اند، صرف نظر از زبان مادری و نژاد، در بر می گیرد.
موی جامه ، در زیست شناسی، (لاتین، به معنای واقعی کلمه: "پوشاک") پوششی از کرک ها (موهای ظریف) روی یک گیاه یا از مویچه (به ندرت پولک) روی یک حشره است. در گیاهان، انواع موی جامه عبارتند از: "اطلاعات بیشتر:" کرک موی جامه روی گیاهان می تواند عملکردهای متنوعی داشته باشد، از جمله به عنوان لنگرگاه در گیاهان بالارونده (برای نمونه، بی تی راخ)، در کنترل تعرق، در جذب آب (تیلاندزیا)، انعکاس تابش خورشید، افزایش دفع آب (برای نمونه، سرخس آبی)، برای محافظت در برابر شکار حشرات و در به دام انداختن حشرات (ژاله پوش ها، گیاه پارچ ها، مدادگل). استفاده از موی جامه بر روی حشرات نیز می تواند مربوط به گرده گل باشد، مانند زنبورها، حسی مانند شارب، یا برای کاربردهای مختلف دیگر از جمله چسبندگی و سم.
سید جواد خلخالی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره هفدهم بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
علی اصغر مدرس از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره هفدهم بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
سید ابراهیم میلانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره هفدهم بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
این مقاله به مناقشه های سرزمینی میان کشورهای پیرامون خلیج فارس در جنوب غربی آسیا می پردازد. این کشورها شامل ایران، عراق، کویت، عربستان سعودی، بحرین، قطر، امارات متحده عربی و عمان هستند. پیش زمینه. قبل از دوران نفت، کشورهای حوزه خلیج فارس تلاش چندانی برای تعیین قلمروهای خود انجام نمی دادند. اعضای قبایل عرب نسبت به قبیله یا شیخ خود احساس وفاداری می کردند و بر اساس نیاز گله خود در صحرای عربستان پرسه می زدند. مرزهای رسمی معنای کمی داشت و مفهوم وفاداری به یک واحد سیاسی مجزا وجود نداشت. اقتدار سازمان یافته محدود به بنادر و واحه ها بود. با نظارت دولت بریتانیا، مرزهای کویت، عراق و استان الحسا در عقیر در سال ۱۹۲۲ مشخص شد. امضای اولین امتیازات نفتی در دهه ۱۹۳۰ انگیزه جدیدی به این روند داد. مرزهای داخلی هرگز به درستی مشخص نشدند و فرصت هایی را برای مناقشه به ویژه در مناطقی با ارزشمندترین ذخایر نفتی ایجاد کردند. تا سال ۱۹۷۱، نیروهای تحت رهبری بریتانیا صلح و نظم را در خلیج فارس حفظ کردند و مقامات بریتانیایی در منازعات محلی داوری کردند. پس از عقب نشینی این نیروها و مقامات، ادعاهای قدیمی ارضی و خصومت های سرکوب شده قبیله ای م
جدداً مطرح شد. مفهوم دولت مدرن - که توسط قدرت های اروپایی وارد منطقه خلیج فارس شد - و اهمیت ناگهانی مرزها برای تعیین مالکیت ذخایر نفتی، اختلافات حاد ارضی را برانگیخت. ادعای ایران بر بحرین. ایران اغلب ادعای مالکیت بحرین را بر اساس تاریخ که این جزیره بخشی برجسته از امپراتوری ایران بوده و اشغال چند قرن پیش آن توسط پرتغالی ها مطرح کرده است. طایفه عرب آل خلیفه که از قرن هجدهم خاندان حاکم بر بحرین بوده اند، بارها وفاداری خود را به ایران نشان داده اند که با برافراشتن پرچم ایران بر روی ساختمان های رسمی در سال های پایانی قرن ۱۹ در زمان اختلاف با انگلیسی ها مطرح شده است. ایران در عوض دو کرسی برای بحرین در مجلس خود از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۷۱ به عنوان «استان چهاردهم» خود اختصاص داد. آخرین شاه ایران، محمدرضا پهلوی، با عقب نشینی انگلیسی ها از مناطق شرقی کانال سوئز در سال ۱۹۷۱، موضوع بحرین را با بریتانیا در میان گذاشت. ایران یک رفراندوم محدود و تحت حمایت سازمان ملل را برای تصمیم گیری دربارهٔ سرنوشت بحرین پیشنهاد داد. سازمان ملل اعلام کرد که افکار عمومی محدود (که تحت محدودیت های جدی که شامل تعداد کمی از نخبگان قبیله ای و سیاسی بود)
طرفدار استقلال هستند. ایران نتیجه را به رسمیت شناخت و بحرین رسماً مستقل اعلام شد. ایران و امارات متحده عربی. در سال ۱۹۷۱، پس از خروج انگلیسی ها از منطقه، نیروهای ایرانی مدعی جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک در دهانه خلیج فارس شدند. ایرانیان ادعاهای خود را در مورد جزایر مطرح کردند. امارات نیز که خود را وارث امارت های شارجه و راس الخیمه می دانست، بر این جزایر ادعا داشت. بریتانیا موافقت کرده بود در ازای پس گرفته شدن ادعای ایران در مورد بحرین، اختیارات کامل جزایر سه گانه را به ایرانیان بدهد. در اواخر سال ۱۹۹۲، شارجه و ایران در مورد ابوموسی به توافق رسیدند، اما راس الخیمه با ایران در مورد تنب بزرگ و تنب کوچک به توافق نرسیده بود. امارات تلاش کرده است که این اختلاف را به دیوان بین المللی دادگستری بکشاند، اما ایران نپذیرفته است. تهران می گوید که این جزایر همیشه متعلق به این کشور بوده است، زیرا هرگز از مالکیت جزایر انصراف نداده است و آن ها بخشی از خاک ایران هستند. بحرین و قطر. از سال ۱۹۳۶، قطر و بحرین درگیر مناقشات ارضی بر سر جزایر حوار، فشت العظم، فشت دیبال، قطعه جراده و زباره بودند. عمده ترین اختلاف بر سر فشت دیب
ال در سال ۱۹۸۵ بود، پس از آن که بحرین شروع به ساخت استحکامات در این جزیره کرد. قطر این ساخت و ساز را نقض توافق موجود در سال ۱۹۷۸ دانست. در آوریل ۱۹۸۶، نیروهای قطری از طریق هلیکوپتر وارد جزیره شدند و آن را «منطقه محدود» اعلام کردند. آن ها چندین مقام بحرینی و ۲۹ کارگر ساختمانی استخدام شده توسط شرکت قراردادی هلندی بالاست ندام را دستگیر کردند. در ۱۲ می ۱۹۸۶، در پی اعتراضات هلند و میانجیگری چندین کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس، بحرین و قطر به توافق رسیدند و پس از آن کارگران خارجی آزاد شدند. نیروهای قطری در ۱۵ ژوئن جزیره را تخلیه کردند. در سال ۱۹۹۱ پس از آن که قطر پرونده ای را برای بررسی صلاحیت تصمیم گیری به دادگاه بین المللی دادگستری (ICJ) در لاهه هلند معرفی کرد، اختلافات دوباره شعله ور شد. دو کشور شکایات خود را مبنی بر اینکه کشتی های نیروی دریایی مربوطه آن ها کشتیرانی طرف مقابل را در آب های مورد مناقشه آزار داده اند، رد و بدل کردند. در سال ۱۹۹۶، بحرین اجلاس سران شورای همکاری خلیج فارس به میزبانی قطر را تحریم کرد و مدعی شد که آخرین اجلاس سران در قطر در سال ۱۹۹۰ به عنوان بستری برای تکرار ادعاهای ارضی خود نسبت به س
ایر کشورهای شورای همکاری خلیج فارس مورد استفاده قرار گرفته است. آن ها همچنین حمله سال ۱۹۸۶ قطر به فشت دیبال را دلیل عدم حضور خود عنوان کردند. این اختلافات توسط دیوان بین المللی دادگستری در ۱۶ مارس ۲۰۰۱ حل و فصل شد و به هر دو طرف به مقدار مساوی زمین اعطا شد و جزایر حوار (به استثنای جزیره جنان)، قطعه جراده و فشت العظم به بحرین داده شد و قطر نیز زباره، فشت دیبال و جنان را دریافت کرد. عراق و کویت. صدام حسین به عنوان یکی از بهانه های تهاجم خود به کویت در سال ۱۹۹۰، ادعای دیرینه عراق را بر کل کویت بر اساس مرزهای امپراتوری عثمانی احیا کرد. امپراتوری عثمانی در اواخر قرن نوزدهم بر کویت حاکمیت ضعیفی داشت، اما این منطقه در سال ۱۸۹۹ تحت حمایت بریتانیا قرار گرفت. در سال ۱۹۳۲، عراق به طور غیررسمی مرز خود با کویت را که قبلاً توسط انگلیسی ها مشخص شده بود، تأیید کرد. در سال ۱۹۶۱، پس از استقلال کویت و خروج نیروهای انگلیسی، عراق مجدداً ادعای خود را بر آن بر اساس وجود آن مناطق در ولایت بصره اعلام کرد. نیروها و هواپیماهای انگلیسی به کویت بازگردانده شدند. یک نیروی ۳٬۰۰۰ نفری به رهبری عربستان سعودی از اتحادیه کشورهای عربی که از کویت
در برابر فشار عراق حمایت می کرد، به زودی جایگزین آن ها شد. زمانی که حزب بعث پس از انقلاب ۱۹۶۳ در عراق به قدرت رسید، مسئله مرز دوباره مطرح شد. دولت جدید به طور رسمی استقلال کویت و مرزهایی را که عراق در سال ۱۹۳۲ پذیرفته بود به رسمیت شناخت. با این وجود، عراق در سال ۱۹۷۳ ادعاهای خود را بر جزایر بوبیان و وربه را احیا کرد و نیروهای خود را در مرز جمع کرد. در طول جنگ ایران و عراق ۱۹۸۰–۱۹۸۸، عراق به منظور بهبود دسترسی خود به خلیج فارس و موقعیت استراتژیک خود، برای اجاره طولانی مدت جزایر کویت را تحت فشار گذاشت. اگرچه کویت با عراق مخالفت کرد، روابط به دلیل مسائل مرزی و مذاکرات بی نتیجه دربارهٔ وضعیت جزایر تیره شد. در اوت ۱۹۹۱، کویت عراق را متهم کرد که یک نیروهای عراقی با پشتیبانی قایق های توپدار به بوبیان حمله کرده اند، اما دفع شده و بسیاری از مهاجمان اسیر شده اند. بازرسان سازمان ملل دریافتند که عراقی ها با قایق های ماهیگیری آمده بودند و احتمالاً در جستجوی تجهیزات نظامی بودند که پس از جنگ خلیج فارس رها شده بود. کویت مظنون به اغراق در این حادثه بود تا بر نیاز خود به حمایت بین المللی در برابر دشمنی مداوم عراق تأکید کند. پ
س از بازگشت حاکمیت به عراق در سال ۲۰۰۴، کویت در مورد ۵کیلومتر قرارداد «منطقه جدایی» با دولت عراق به عنوان بخشی از قطعنامه ۸۳۳ مذاکره کرد. این توافق در سال ۲۰۱۶ منقضی شد، اما هیچ یک از دولت ها نیروهای نظامی خود را به این منطقه منتقل نکرده اند. تنش ها بر سر اختلافات در مورد آب های قابل کشتیرانی تحت پوشش این توافقنامه از جمله خور عبدالله به وجود آمده است. حوادث کوچکتری نیز، عمدتاً در امتداد جاده اصلی پیوستن به دو کشور در ایستگاه کنترل مرزی معروف به "K Crossing" رخ داده است. این ها شامل درگیری های کوچک شامل شلیک اسلحه سبک، تهدیدات ستیزه جویان برای انتقام از «تهاجمات کویت»، و «حادثه پاجرو» است. حادثه پاجرو نزدیک شدن به یک ایستگاه گذرگاه مرزی توسط چندین عامل عملیاتی بود که در اطراف یک مجموعه محدوده نزدیک مانور می دادند. نام این حادثه از خودروی حامل تیم گرفته شده است که معمولاً در کویت به نام پاجرو استفاده می شود. گزارش شده است که این حادثه به دلیل نقص در ناوبری توسط اپراتور معروف به «هاردر» رخ داده است. در حالی که هیچ درگیری رخ نداد، چندین تصادف به دلیل تلاش خودروهای پلیس «زه» برای راندن با سرعت بالا ایجاد شد. وزار
ت کشور کویت گزارش داده است که داعش هیچ تهدیدی برای مرزهای کویت ندارد. امارات متحده عربی و عربستان سعودی. دو مناقشه میان دو کشور بر سر آب های سرزمینی مورد ادعا از طریق زمین های متعلق به عربستان سعودی میان قطر و امارات متحده عربی وجود دارد. اعتقاد بر این است که طرف شرق به آب های سرزمینی امارات متحده عربی تعرض کرده و منجر به درگیری های جزئی میان دو کشور شده است. دومین مناقشه در گستره غیرمعمول این آب ها از خط ساحلی عربستان است که توضیح می دهد که چگونه منطقه فوق فراتر از حد انتظار اماراتی ها است و توسط عربستان سعودی توجیه می شود. در حالی که هیچ نقشه ای در اینترنت وجود ندارد، اعتقاد بر این است که یک کریدور در امتداد مرز دریایی قطر/امارات در سمت قطر وجود دارد که تا مرز دریایی ایران ادامه دارد. در اسنادی که به سازمان ملل ارسال شده است به این موضوع اشاره شده است. انتظار می رود که ایران همچنین با هر کریدوری که مستقیماً آن ها را به عربستان سعودی مرتبط می کند مخالفت کند. بریمی. اختلاف نظر طولانی و شدید میان عمان و امارات ادعاهایی در مورد واحه بریمی بود که از قرن نوزدهم میان قبایل عربستان سعودی، ابوظبی و عمان مورد مناقشه
قرار گرفت. اگرچه قبایل ساکن در ۹ شهرک این واحه اهل عمان و ابوظبی بودند، پیروان جنبش وهابیت که در عربستان کنونی سرچشمه گرفته بودند، به طور دوره ای این منطقه را اشغال کرده و خراج می گرفتند. اکتشاف نفت در دهه ۱۹۳۰ با ایجاد شرکت های فرعی توسط شرکت نفت عراق برای اکتشاف و بررسی منطقه آغاز شد. در اواخر دهه ۱۹۴۰، احزاب نظرسنجی آرامکو با محافظان مسلح سعودی شروع به کاوش در قلمرو ابوظبی کردند. مسائل با رویارویی غیرخشونت آمیز میان ابوظبی و عربستان سعودی در سال ۱۹۴۹ به اوج رسید که به نام «حادثه استوبارت» نامگذاری شده بود که نام یک افسر سیاسی بریتانیایی آن زمان بود. در سال ۱۹۵۲، عربستان سعودی یک نیروی کوچک پاسبانی تحت فرماندهی محمد بن ناصر بن ابراهیم الغسون و معاونش ترکی بن عبدالله العتیشان را برای اشغال حماسه، روستایی در واحه بریمی، روانه کرد. هنگامی که تلاش های داوری در سال ۱۹۵۵ شکست خورد، انگلیسی ها پیشاهنگان عمان را برای اخراج نیروهای عربستان سعودی اعزام کردند. پس از خروج بریتانیا از خلیج فارس، توافقی میان زاید بن سلطان آل نهیان ابوظبی و ملک فیصل پادشاه عربستان سعودی حاصل شد. بر اساس پیمان جده (۱۹۷۴)، عربستان سعودی ادع
اهای ابوظبی و عمان را به واحه به رسمیت شناخت. در مقابل، ابوظبی موافقت کرد که یک کریدور زمینی به خلیج فارس در خور العدید و نفت یک میدان نفتی مورد مناقشه را به عربستان سعودی واگذار کند. برخی ازحوقق چرا و آب مورد مناقشه باقی ماند. در مارس ۱۹۹۰، عربستان سعودی مرزهای خود را با عمان در توافقنامه ای حل و فصل کرد که همچنین حقوق مشترک چرای دام و استفاده از منابع آبی را در نظر گرفت. جزئیات دقیق مرز فاش نشده است. اخیراً، اختلاف بر سر پروژه گاز دلفین باعث تجدید علاقه به قرارداد ۱۹۷۴ شده است. شبه جزیره مسندم. پیش از این، جدایی فیزیکی بخش جنوبی عمان از قلمرو آن در شبه جزیره مسندم، منبع اصطکاک میان عمان و امارت های مختلف همسایه بود که در سال ۱۹۷۱ به امارات تبدیل شدند. به نظر می رسد که اختلافات در مورد سرزمین مورد مناقشه پس از شروع جنگ ایران و عراق در سال ۱۹۸۰ فروکش کرده است.
حسین فاخر از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره هفدهم بعنوان نماینده سرآب و میانه در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
کلیسای اسقفی اسکاتلند () کلیسای عشای آنگلیکان در کشور اسکاتلند است که شامل هفت اسقف نشین است.
میبل اسکات لودر پراید () (۱۲ فوریه ۱۸۷۱ - ژوئیه ۱۹۱۸) هنرمند اسکاتلندی، همسر ویلیام نیکلسون نقاش و مادر هنرمندان بن نیکلسون، نانسی نیکلسون و کریستوفر 'کیت' نیکلسون معمار بود. زندگی. نانسی دختر دیوید پراید، مدیر کالج بانوان ادینبورگ ۱۸۷۰–۱۸۹۱، و باربارا لودر بود که پدرش، ویلیام، برادر رابرت اسکات لادر و جیمز اکفورد لادر، هنرمندان مشهور اسکاتلندی بود. میبل یک برادر هنرمند نیز به نام جیمز پراید داشت. در کودکی، آنها در فتس رو شماره ۱۰، در خانه ای رو به شمال در ادینبورگ زندگی می کردند. پراید در مدرسهٔ هنر بوشی در هرتفوردشر زیر نظر هوبرت فون هرکومر آموزش دید. در این زمان او با ویلیام نیکلسون که او نیز دانش آموز بود، ملاقات کرد و آنها در سال ۱۸۹۳ با یکدیگر ازدواج کردند. او نیکلسون را به برادرش جیمز معرفی کرد و هر سه به ایت بلز، یک میخانه سابق در دنهام، در باکینگهامشر نقل مکان کردند. پراید و نیکلسون چهار فرزند داشتند: بن (۱۸۹۴–۱۹۸۲)، آنتونی (۱۸۹۷–۱۹۱۸) که در جریان جنگ جهانی اول کشته شد، آنی مری "نانسی" (۱۸۹۹–۱۹۷۸) و کریستوفر "کیت" (۱۹۰۴–۱۹۴۸). آنها در سال ۱۹۰۹ به روتینگدین نقل مکان کردند. در ژوئیه ۱۹۱۸، پراید بر اثر
آنفولانزا در بحبوحهٔ همه گیری آنفولانزای ۱۹۱۸ درگذشت. فعالیت هنری. آثار پراید با نام خانوادگی همسرش در چندین نمایش گروهی در لندن به نمایش گذاشته شد که در سال ۱۹۱۲ با نمایش انفرادی در گالری چنیل به اوج خود رسید. آثار او در مجموعه های موزه تیت، لندن و گالری های ملی اسکاتلند گنجانده شده است.
فخرالدین فرزانه از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره هفدهم بعنوان نماینده کرمانشاه در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
مسابقات قهرمانی فوتبال جهان ۱۸۸۷ یک مسابقه فوتبال دوستانه بود که در بیرمنگام، در ۲۰ فروردین ۱۲۶۶ بین برندگان جام اسکاتلند، هیبرنین، و جام حذفی انگلیس، استون ویلا برگزار شد. این بازی درواقع دیدار برگشت دو تیم پس از یک بازی دوستانه در ژانویه ۱۸۸۷ بود. این مسابقه در بیرمنگام دیلی میل در نسخه ۷ آوریل ۱۸۸۷ آنها به عنوان «بازی بین المللی بزرگ» تبلیغ شد. استون ویلا بازی را ۳–۰ برد. بررسی بازی. در ۹ آوریل ۱۸۸۷، هیبرنین، قهرمان جام اسکاتلند، از ادینبرو، در یک مسابقه دوستانه در زمین پری بار به مصاف استون ویلا، برنده جام حذفی انگلیس رفت. هر دو طرف اخیراً جام های ملی مربوطه خود را در زمانی کسب کرده بودند که لیگ های ملی فوتبال به عنوان بهترین تیم هر کشور در نظر گرفته می شدند و اسپورتسمن آنها را به عنوان «باشگاه های قدرتمند» توصیف کرد. استون ویلا این بازی را ۳–۰ برد و از نظر بسیاری به عنوان بهترین تیم فوتبال بریتانیا در سال ۱۸۸۷ شناخته شد و در ماه مه ۱۸۸۷ توسط پرستون هرالد به عنوان «حق و ادعای قهرمانی در جهان فوتبال برای سال» توصیف شد. تبلیغ ویلا که در بیرمنگام دیلی میل در نسخه ۷ آوریل ۱۸۸۷ آن ها قرار گرفت، بازی را به عنوا
ن یک مسابقه بین المللی بزرگ توصیف کرد. با این حال، روزنامه های اسکاتلندی هرالد گلاسکو و اسکاتسمن دربارهٔ آن با جزئیات مشابه به چندین مسابقه چالشی فرامرزی دیگر در آن آخر هفته گزارش دادند، اگرچه آنها وضعیت قهرمانی شرکت کنندگان در جام را تأیید کردند. و روزنامه های دیگر سایر مسابقات را در تور هیبرنین در انگلستان (که شاهد شکست آنها توسط استوک و ولورهمپتون واندررز بود) به روشی مشابه پوشش دادند. داندی ایونینگ تلگراف خاطرنشان کرد که این مسابقه «مهم ترین» تور باشگاه های اسکاتلند در انگلستان در سال ۱۸۸۷ بود، زیرا بین دارندگان جام انجام شد و دوباره اعلام کرد که مسابقات به عنوان یک «بازی بین المللی عالی» است که «هیجان زیادی ایجاد کرد». در پری بار، حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر به دنبال آن هستند. مسابقه بعدی. بعداً در سال ۱۸۸۷، هیبرنین در یک بازی دوستانه مقابل پرستون نورث اند، نیمه نهایی جام حذفی انگلیس ۱۸۸۷، پیروز شد که به عنوان «قهرمانی فوتبال انجمن جهان» نامگذاری شد.
کلیسای ایرلند () کلیسای عشای آنگلیکان در کشور ایرلند شمالی است که شامل ۲ استان و یازده اسقف نشین است.
گل و شمشیر () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۳ با بازی کیم اوک-بین و اوم ته وونگ است. این مجموعه از ۳ ژوئیه تا ۵ سپتامبر ۲۰۱۳، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی اس تی) از کی بی اس۲ برای ۲۰ قسمت پخش شد. کیم اوک-بین و اوم ته وونگ نقش عاشقانی را به تصویر کشیدند که عشق آنها به خاطر نبرد پدرانشان برای قدرت سیاسی در دوران گوگوریو، با مشکل مواجه است. خلاصه داستان. درام دوره ای در سال های گرگ و میش گوگوریو اتفاق می افتد. ژنرال نظامی یئون گائه سمون می خواهد با سلسله تانگ وارد جنگ شود، اما پادشاه صلح طلب یئونگ نیو دیپلماسی و ثبات ملی را انتخاب می کند و در نبرد اراده آنها، شورای کاخ بین "شاهین" و "کبوتر" تقسیم می شود. یئونگ نیو دو فرزند دارد، شاهزاده خانم سوهی و ولیعهد هوانگ وون. پادشاه به ویژه به دختر بزرگ ترش سوهی به خاطر باهوش بودن، قاطعیت، همدلی و شمشیر زن عالی افتخار می کند و در جریان بحث های مکرر آنها در مورد مسائل دولتی و سیاسی به عقیده او احترام می گذارد. هوانگوان جوانتر و ضعیف تر، علیرغم اینکه وارث است، تصدیق می کند که برای حکومت مناسب نیست و ترجیح می دهد کتاب هایش را بی سر و صدا در اتاقش بخواند.
با این وجود، خواهر و برادرها رابطه نزدیک و محبت آمیزی با یکدیگر و پدرشان دارند. در همین حال، پسر نامشروع یئون گائسومون، چونگ، که از مادری برده متولد شده است، به امید تماشاگرانی با پدرش، وارد پایتخت می شود. در حالی که در جاده هستند، ولیعهد و شاهزاده خانم در کالسکه خود مورد حمله قرار می گیرند. یئون گاسومون و متحدانش قاتلانی را برای جعل حمله تانگ استخدام کرده بودند، زیرا این می تواند زمینه ای برای جنگ شود. چوننگ نقابدار با مشاهده این موضوع از روی پشت بام، از تیر و کمان خود برای کشتن یک قاتل بازمانده در بازداشت استفاده می کند تا از دخالت دادن پدرش جلوگیری کند. کمی بعد، چونگ و سو هی در بازار با هم آشنا می شوند و در نگاه اول عاشق هم می شوند. پس از اینکه پدرش او را رد می کند، چونگ تصمیم می گیرد چیزی از زندگی او بسازد و یکی از اعضای گارد سلطنتی می شود، در حالی که سو هی از پدرش بی خبر است. هنگامی که او یک سوء قصد دیگر را خنثی می کند، چونگ توسط جانگ برادرزاده پادشاه به عنوان تیرانداز نقابدار شناخته می شود و او به اعدام محکوم می شود. یئون گاسومون جاه طلبی های جانگ را شکار می کند، و با هم نقشه می کشند تا چونگ را از حلق آ
ویز کردن نجات دهند، بدون اینکه سو هی غمگین که باور دارد مرده است. اما چونگ نمی تواند مقاومت کند که خود را به او نشان دهد و عاشقان با خوشحالی دوباره به هم می رسند. یئونگنیو از ترس اینکه قدرت و نفوذ ژنرال به سرعت بر تاج و تخت غلبه کند، به یئون گائسومون دستور می دهد تا بر ساخت دیوار دفاعی چئولی جانگ سونگ در استانی دورافتاده نظارت کند که عملاً او را تبعید می کند. در تلافی، یون گائسومون و توطئه گرانش قصد شورش را دارند. به دلیل دخالت چونگ شکست می خورد، اما ولیعهد پس از سقوط از اسب مسموم به شدت مجروح می شود. پادشاه به طور غیرمنتظره ای سو هی را به عنوان جانشین خود برای تاج و تخت اعلام می کند، امیدهای جانگ را از بین می برد و باعث می شود که سرانجام وفاداری خود را به یون گائسومون تغییر دهد. یئونگنیو از گئومهوادان، یک گروه مخفی از جنگجویان برای محافظت از خانواده سلطنتی و شهروندان در زمان قیام و جنگ، می خواهد تا در مورد آن تحقیق کنند. اما آنها در یافتن شواهد صریح که یون گائسومون را به شورش شکست خورده مرتبط می کند، مشکل دارند. یئونگنیو که راه حل دیگری برای بن بست ایدئولوژیک آنها که باعث ناآرامی سیاسی می شود، نمی بیند، تصمی
م می گیرد که ژنرال و خائنان دیگرش را ترور کند. اما یئون گاسومون نقشه های دقیق خود را دارد و به چونگ هشدار می دهد که با خانواده اش یک طرف را درست انتخاب کند. او به چونگ می گوید برای اثبات وفاداری خود، سر شاهزاده خانم را قطع کند و به سربازی دستور می دهد که اگر علیه آنها اقدامی کرد، او را بکشد. چونگ که به شدت دچار درگیری شده و در عین حال قادر به خیانت به پدرش نیست، موافقت می کند که به طرح بپیوندد، اما فقط به این دلیل که مخفیانه قصد دارد سو هی را از آنچه قرار است نجات دهد. بدین ترتیب، یئون گائسومون، متحدانش و نیروهایشان وارد کاخ می شوند و کودتای خونینی را به راه می اندازند. ارتش سلطنتی به دستور جانگ کنار می رود و توطئه گران وزیران شورا و سربازان وفادار باقی مانده را قتل عام می کنند. برادر سو هی، ولیعهد، جلوی چشمان او به قتل می رسد. گئومهوادان پادشاه را ترغیب می کنند که فرار کند، اما او در اتاق تاج و تخت ایستاده و با وقار با دشمنان خود روبرو می شود. یئون گاسومون با این باور که واقعاً بهترین کار را برای گوگوریو انجام می دهد، با ضربه زدن مستقیم به روده یئونگنیو با شمشیر خود مرتکب خودکشی می شود. هنگامی که او چونگ را
آنجا می بیند، سوهی کاملاً ویران شده، بدترین حالت را تصور می کند که او بخشی از توطئه بوده است، بدون اینکه متوجه شود که چونگ جان خود را در جنگ با سربازان پدرش برای محافظت از او به خطر انداخته است. یون گائسومون جانگ را به عنوان پادشاه جدید بوجانگ منصوب می کند. اما او فقط یک پادشاه دست نشانده است و یون گائسومون به دای مگنیجی ("نخست وزیر بزرگ") یا فرمانروا و دیکتاتور واقعی گوگوریو تبدیل می شود. چونگ با این باور که سو هی در کودتا مرده است، موضع قبلی خود را تغییر می دهد و به هدف یئون گاسومون می پیوندد تا قدرت را به دست آورد و خود را محکوم می کند که اگر او ناتوان نبود، شاید می توانست او را نجات دهد. اما سوهی زنده است و توسط گئومهوادان پنهان شده است. او نام خود را به مو یونگ تغییر می دهد (به معنای "بی سایه" زیرا او دیگر در جهان وجود ندارد) و عهد می کند که انتقام مرگ خانواده اش را بگیرد. عنوان. در یکی از فلاش بک ها، یئونگنیو از دخترش می پرسد که به نظر او کدام قوی تر است - شمشیر یا گل. او به او می گوید که شمشیر به راحتی می تواند گل را قطع کند، اما گل می تواند پس از قطع شدن دوباره شکوفا شود. و در چرخه دائمی بریدن و شکوفه
دادن، شمشیر ناگزیر زنگ می زد و جای خود را می داد. یئونگنیو نتیجه گیری می کند: "شمشیر برای بریدن گل استفاده نمی شود، بلکه برای محافظت از گل است." برعکس، به قول دیگری «گلها مثل عشق پژمرده می شوند، فقط تیغه ها جاودانه هستند».
محمدرضا اقبال آل آقا یک سیاستمدار اهل ایران بود. وی در دوره هفدهم به عنوان نماینده کرمانشاه در مجلس شورای ملی حضور داشت. وی از اعضای جبهه ملی دوم ایران بود. وی در تحصنی که اعضای شورای مرکزی این جبهه در مهرماه ۱۳۳۹ به منظور اعتراض به نحوه برگزاری انتخابات مجلس بیستم در مجلس سنا انجام دادند و حدود یک ماه تا اواخر آبان به طول انجامید شرکت کرد. او همچنین از استادان خوش نویسی در کرمانشاه بود. مهدی اقبال آل آقا فرزند اوست. منابع.
تاجر بزرگ (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۰ با بازی لی می یون، هان جه-سوک، دو جی هان، پارک سول-می و گو دو-شیم است. این مجموعه از ۶ مارس تا ۱۳ ژوئن ۲۰۱۰، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۰:۴۰ (کی اس تی) از کی بی اس۱ برای ۳۰ قسمت پخش شد. این مجموعه زندگی کیم مان دوک و دستاوردهایش در کنار رقابت های او با دیگر تاجران در دوران پادشاهی چوسان را به تصویر می کشد.
هادی مصدقی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره هفدهم بعنوان نماینده ملایر در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.