Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خدمتکارانم را به همسری نخواهم گرفت. من متاسفم. چنین پیشنهادی برای ازدواج با یکی از زنان خاندان سلطنتی مصر بی سابقه است؛ چنان که در مکاتبات آمنهوتپ سوم با یک پادشاه خارجی نیز به وضوح آمده است، دادن زنان به عنوان همسر از سوی مصر، روندی یک سویه بوده است: «از دیرباز تاکنون، هیچ گاه دختری از پادشاه مصر به کسی داده نشده است.» از این رو، شوپ پیلولیومای یکم شگفت زده و مشکوک می شود. سال نامه ها واکنش او را این گونه ثبت کرده اند: چنین چیزی در تمام زندگی ام برایم پیش نیامده است! او که کنجکاو شده، کاخ دار و سرپیشخدمت خود را برای بررسی موضوع به مصر می فرستد و به او دستور می دهد: برو و حقیقت را برایم بیاور! شاید دارند مرا فریب می دهند! شاید آن ها در واقع پسری از سرور خود دارند! در این میان، شوپ پیلولیومای یکم محاصرهٔ کارکمیش را به پایان می رساند و برای زمستان به پایتختش، خاتوشا بازمی گردد. بهار سال بعد، خواجه سرایش به همراه پیامی از سوی مصر نزد او بازمی گردد و نامهٔ دیگری از ملکه به همراه دارد: چرا این گونه گفتی که شاید دارند «مرا فریب می دهند»؟ اگر پسری داشتم، آیا دربارهٔ ننگ خود و کشورم برای سرزمینی بیگانه می نوشتم؟ تو
حرفم را باور نکردی و چنین چیزی به من گفتی! آن که شوهرم بود، مرده است. پسری ندارم! هرگز یکی از خدمتکارانم را به شوهری نخواهم گرفت! به هیچ کشور دیگری ننوشته ام، تنها به تو نامه نوشته ام! می گویند پسرانت بسیارند؛ پس یکی از پسرانت را به من بده! او برای من شوهر خواهد شد، اما برای مصر پادشاه خواهد بود! با این حال، شوپ پیلولیومای یکم همچنان مشکوک می ماند و به پیام رسان مصری چنین می گوید: ... تو پیوسته از من پسر می خواهی، انگار که وظیفه ام باشد. او به نوعی گروگان خواهد شد، اما پادشاه نخواهیدش کرد! با این وجود، پس از مذاکرات بیشتر با پیام رسان مصری و بررسی پیمان صلح پیشین میان هیتی ها و مصر، شوپ پیلولیوما سرانجام می پذیرد که یکی از پسرانش را به مصر بفرستد. اما این شاهزاده که زنانزا نام داشت، کشته می شود—احتمالاً پیش از آن که حتی به مصر برسد. همان طور که در سال نامه ها آمده، هیتی ها، مصری ها را متهم به این قتل می کنند: آنان چنین گفتند: «مردم مصر زنانزا را کشتند و پیام آوردند: زنانزا مرد!» و هنگامی که [شوپ پیلولیوما] خبر کشته شدن زنانزا را شنید، برای او سوگواری کرد و با خدایان چنین سخن گفت: «ای خدایان! من هیچ بدی نکردم،
اما مردم مصر این کار را با من کردند و همچنین به مرزهای کشور من نیز حمله کردند.» این ماجرا باعث واکنش شدید شوپ پیلولیوما می شود؛ او بار دیگر به منطقهٔ آمکو حمله می کند، مصری ها را از آنجا بیرون می راند و با گروهی از اسیران به خاتوشا بازمی گردد. پیامدها. سرنوشت نهایی داخامونزو در منابع به صراحت بیان نشده است، اما پیش نویس نامه ای از شوپ پیلولیوما ممکن است اندکی روشنی و شفافیت بر این موضوع بیفکند. این نامه خطاب به فرعونی بی نام نوشته شده که عموماً آیی (Ay) دانسته می شود، و در پاسخ به نامه ای از سوی همین فرعون به شوپ پیلولیوما نگاشته شده است. از این مکاتبات چنین برمی آید که این فرعون پیش از کشته شدن زنانزا به تخت مصر نشسته بود، و شوپ پیلولیوما احتمالاً در زمان فرستادن پسرش به مصر، از این تحول دربار مصر بی اطلاع بوده است. این فرعون تازه به تخت نشسته ممکن است یکی از خدمتکارانی بوده که داخامونزو برخلاف میل خود به ازدواج او درآمد، یا اینکه اصلاً جای او را بر تخت پادشاهی گرفت — این امر بستگی به هویت دقیق افراد درگیر دارد. مرگ هر دو تن از شوپ پیلولیوما و جانشین بلافصل او، آرنوواندا دوم به طور مستقیم پیامد ماجرای زنانز
ا بود؛ زیرا هر دو قربانی طاعونی شدند که از سوی اسیرانِ به همراه آورده شده از منطقهٔ آمکو به خاتوشا منتقل شده بود.
الکساندر کامپوس رامیرز ( معروف به آلخاندرو فینیستر ) (زاده ۶ مه ۱۹۱۹ در فیسترا، اسپانیا) مخترع، شاعر و ناشر اسپانیایی است که به خاطر اختراع فوتبال دستی به شهرت رسید. زندگینامه. الکساندر کامپوس رامیرز در ۶ مه ۱۹۱۹ در گالیسیای اسپانیا به دنیا آمد، در سنین پایین به مادرید نقل مکان کرد و در آنجا اشتیاق به شعر و فلسفه آنارشیستی با الهام از آثار لئون فلیپه پیدا کرد. با شروع جنگ داخلی اسپانیا، او در حال ویرایش مجله ادبی Paso a la Juventud بود و با شاعر لئون فلیپه، که طرفدار ایدئولوژی ضد سرمایه داری بوده و فردگرایی او، الهام بخش فینیستر جوان شده بود، ملاقات کرد. در این زمان، فینیستر خود را به عنوان یک "ایده آلیست عملی" تعریف کرد، یک آنارشیست که می خواست جهانی بهتر در زمان حال ایجاد کند. در جریان محاصره مادرید در نوامبر ۱۹۳۶، فینیستر در بمباران ملی گرایان شهر مجروح شد، او را به آسایشگاهی در رشته کوه کاتالان مونتسرات بردند. از آنجایی که او و سایر بیمارانش دیگر نمی توانستند فوتبال بازی کنند، او ایده ای برای خلق بازی فوتبال روی میز () را داد و سپس آن را تهیه نمود. وی این اختراع را در سال بعد به ثبت رساند. او بعداً به رسم
یت شناختنش را به عنوان مخترع بازی رد کرد و گفت که اگر او این بازی را اختراع نکرده بود، شخص دیگری آن را اختراع می کرد. در سال ۱۹۳۹، او از حمله کاتالونیا و بمباران های شدید، به فرانسه فرار کرد، پس از اتمام جنگ، برای مدت کوتاهی به اسپانیا بازگشت تا مدرک خود را در فلسفه به پایان برساند سپس مجدداً به فرانسه و بعدها به اکوادور نقل مکان کرد. پس از دوران گذار اسپانیا به دموکراسی در اواخر دهه ۷۰ میلادی، فینیستر سرانجام به اسپانیا بازگشت. او در آنجا مطالب زیادی درباره لئون فلیپه نوشت و آثارش را از طریق سرمقاله Alianza بازنشر کرد. در سال ۱۹۹۸، ترجمه های فلیپه را که قبلاً منتشر نشده بود همراه با اشعار امیلی دیکینسون منتشر نمود. وی در سال ۲۰۰۳، اوراق مربوط به فلیپه را به شورای شهر سامورا فروخت. سرانجام فینیستر در تاریخ ۹ فوریه ۲۰۰۷ در ۸۷ سالگی درگذشت.
هایک لوونی سارگسیان (؛ زادهٔ ) یک اقتصاددان، سیاستمدار و استاد اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۵ مه ۲۰۰۹ تا کنون عضو شورای عمومی جمهوری ارمنستان است. زندگی نامه. در ۹ اوت ۱۹۴۸ در سوسر به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان و دانشگاه دولتی مسکو فارغ التحصیل شد. وی در دانشگاه دولتی ایروان فعالیت می کند. وی به زبان های ارمنی، روسی و فرانسوی تسلط دارد.
آستغیک آرسنی گئورگیان (؛ زادهٔ ) نویسنده، روزنامه نگار و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۰۹ تا کنون عضو شورای عمومی جمهوری ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲۴ اکتبر ۱۹۳۲ در ایروان به دنیا آمد و بین سال های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ در دانشگاه دولتی ایروان تحصیل نموده است وی برنده جوایزی همچون نشان طلای شورای شهر ایروان (۲۰۱۲) شده است. وی از سال ۱۹۷۰ عضو اتحادیه روزنامه نگار ارمنستان می باشد. وی بین سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۷۰ در «» فعالیت نموده است.
آرا میکائیلی میناسیان (؛ زادهٔ ) یک پزشک و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۵ مه ۲۰۰۹ تا کنون عضو شورای عمومی جمهوری ارمنستان است. زندگی نامه. در ۱۹۵۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ التحصیل شد.
آرتور کامساراکانی گریگوریان (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، روزنامه نگار تلویزیونی اهل ارمنستان که از تاریخ ۳ فوریه ۲۰۱۶ تا کنون عضو شورای عمومی جمهوری ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲۷ اوت ۱۹۶۳ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی موسیقی رومانوس ملیکیان و دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه روزنامه نگار نظامی است. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال موسس خورناتسی شده است.
مرغ لهستانی یا پولیش یک نژاد اروپایی از مرغ های کاکل دار است. منشأ دقیق این نژاد مشخص نیست، اما پرندگانی با ظاهر مشابه در تصاویر قرن هفدهم میلادی در ایتالیا و هلند دیده شده اند. این پرندگان دارای تاجی کوچک به شکل حرف V و کاکلی پرپشت روی سر هستند. آن ها بیشتر برای نمایش یا زیبایی نگهداری می شوند. انواع ریش دار، بدون ریش و فری پَر (Frizzle) از این نژاد وجود دارد.[ "" ]
تی عا () یک شاهدخت مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان هجدهم مصر بود. وی دختر تحوتموس چهارم بود و به احترام مادربزرگ پدری اش تی عا بدین اسم نامیده شد. احتمالاً او همان شاهدختی است که در مقبره سوبک هوتپ سوم (تی تی۶۳) نشان داده شده است، که همسرش مریت دایهٔ او بود. کوزه های کانوپی که احتمالاً متعلق به او هستند در دره ملکه ها پیدا شده اند. او در دوران سلطنت برادرش آمنهوتپ سوم درگذشت. محل دفن اصلی او مشخص نیست. مومیایی او در طول دودمان بیست و یکم مصر در دخمهٔ شیخ عبدالقرنه، به همراه مومیایی های چندین شاهدخت سلطنتی دیگر، از جمله آمنموپت و پائحیا که احتمالاً خواهران او بودند؛ نبتیا، خواهرزاده اش و شاهزاده خانم های تاتائو، هنوتیونو، مریپتاح، سیت حوری و ویای، دوباره به خاک سپرده شد. برچسب مومیایی او، وی را به عنوان "دختر پادشاه" منخپ رورع معرفی می کند. این مقبره در سال ۱۸۵۷ کشف شد.
یلنا ماقاکی وارطانیان (؛ - درگذشته زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱ مه ۲۰۰۹ تا تاریخ ۷ ژانویه ۲۰۱۶ عضو شورای عمومی جمهوری ارمنستان بود. زندگی نامه. . وی در سال ۲۰۱۶ درگذشت.
تی عا ملکه همسر مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان هجدهم مصر بود. او در دوران سلطنت فرعون آمنهوتپ دوم که وی را از عنوان همسر بزرگ سلطنتی محروم کرد، «معشوقه گمنام» نامیده می شد؛ اما زمانی که پسرش تحوتموس چهارم فرعون شد، اصلاحاتی در مناصب و موقعیت نزدیکانش انجام داد و این عنوان را به وی اعطا کرد. تحوتموس چهارم یکی از دختران خود را به افتخار او تی عا نامید. تی عا در مقبره کی وی۳۲ در دره پادشاهان دفن شد، جایی که قطعاتی از تجهیزات تشییع جنازه او - از جمله یک کوزهٔ کانوپی - پیدا شد. آب سیل برخی از این قطعات را به درون مقبرهٔ کی وی۴۷، مقبره مجاور دودمان نوزدهم مصر فرعون سیپتاح، انتقال داد و باعث شد مصرشناسان باور کنند که آنها متعلق به مادر سیپتاح با نام مشابه هستند، اما از آن زمان به بعد، مشخص شد مادر سیپتاح یک معشوقه سوری به نام سوتیلیا است.
مریت رع-حتشپسوت (؛ سده پانزدهم پیش از میلاد – ۱۴۲۵ ق. م) همسر بزرگ سلطنتی فرعون تحوتموس سوم به دنبال مرگ ملکه سات یاح بود. وی مادر آمنهوتپ دوم بود. خانواده. مریت رع-حتشپسوت از خانواده ای اشرافی و احتمالاً دختر حوئی «ستایشگر مقدس آمون» بود. مجسمه ای از حوئی در موزه بریتانیا (ئی ای ۱۲۸۰) او را در حالی که نوه اش را در آغوش دارد، به تصویر می کشد و شامل تصاویری از سایر فرزندان تحوتموس سوم و مریت رع-حتشپسوت در کنار پیکره نشسته اش است. مریت رع-حتشپسوت مادر فرعون آمنهوتپ دوم، و همچنین شاهزاده منخپررع و شاهدخت ها نبتینونت، مریت آمون سی، مریت آمون دی و ایسِت بود. مرگ و تدفین. در ابتدا قرار بود مریت رع-حتشپسوت در مقبرهٔ کی وی۴۲ دفن شود. رسوبات بنیادی که در سال ۱۹۲۱ یافت شد، به وضوح نشان می دهد که این مقبره در ابتدا برای او در نظر گرفته شده بود. با این حال، ممکن است او در کی وی۳۵، مقبره پسرش، آمنهوتپ دوم دفن شده باشد. مقبرهٔ کی وی۴۲ ممکن است بعداً برای شهردار تِبِس سنفر و همسرش، سنت نای، مورد استفاده مجدد قرار گرفته باشد. این واقعیت که مقبرهٔ کی وی۴۲ برای دفن او استفاده نشد، ممکن است نشان دهنده بی آبرویی او در دوران سلطن
ت نوه اش باشد.
آرامگاه آخوند ابوتراب بنایی تاریخی، با اهمیت ملی در شهرک مردکان در جمهوری آذربایجان است که به سال ۱۲۸۷ خورشیدی تعلق دارد. این آرامگاه به دستور هیئت وزیران جمهوری آذربایجان در تاریخ ۱۱ مرداد ۱۳۸۰ با شماره تصمیم ۱۳۲ در فهرست آثار تاریخی و فرهنگی غیرمنقول با اهمیت ملی ثبت شده است. درباره. میرزا ابوتراب آخوندزاده در سال ۱۱۹۶ خورشیدی در روستای امیرجان در باکو به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه میرزا حسیب قدسی در باکو گذراند. سپس در مدینه و بغداد به تحصیل پرداخت. او به زبان های عربی، فارسی، ترکی و روسی تسلط داشت. به ابتکار ابوتراب، اولین مدرسه دخترانه در روستای امیرجان تأسیس شد. او همچنین در روزنامه حیات با مقالات مختلف مشارکت داشت. ابوتراب در سال ۱۲۸۷ خورشیدی درگذشت و در مردکان به خاک سپرده شد. در همان سال، به دستور مرتضی مختاروف و بر اساس طرح ژوزف پلوشکو، آرامگاهی بر روی قبر میرزا ابوتراب آخوندزاده ساخته شد. این آرامگاه در گورستان پیر حسن واقع شده است. آرامگاه با طرح هشت ضلعی و به سبک سنتی آرامگاه های قرون وسطایی آذربایجان ساخته شده است. این بنا بر روی هشت ستون دوقلو استوار شده و حجم کلی آن به شکل یک پا
ویون با گنبد طراحی شده است. در داخل و اطراف آرامگاه، در مجموع چهار سنگ قبر به شکل صندوقی وجود دارد. در مرکز آرامگاه، صندوق سنگی منقوش و تزئین شده ای متعلق به میرزا ابوتراب آخوندزاده قرار دارد، و در پایین قبر او، صندوق سنگی دیگری متعلق به خیّر و میلیونر، حاج زین العابدین تقی اف قرار گرفته است. این میلیونر در تاریخ ۱۳ شهریور ۱۳۰۳ مطابق با وصیت خود، در پایین قبر میرزا ابوتراب آخوندزاده (در قسمت پایینی قبر) به خاک سپرده شد. دختر حاج زین العابدین تقی اف، سارا خانم، نیز پس از وفات در سال ۱۳۷۰ خورشیدی در کنار پدرش دفن شد. علاوه بر این، در محوطه آرامگاه، سنگ قبر زینال بیگ سلیم خانوف، همسر سارا تقی اف که قربانی سرکوب های سیاسی شده است، نیز وجود دارد. محل دفن زینال بیگ سلیم خانوف به دلیل سرکوب های سیاسی نامعلوم است و سنگ قبر او نمادین است. در سال ۱۳۶۶ خورشیدی، طی تحقیقات مهندسی، مشخص شد که لوله های فلزی داخل ستون های سنگی دچار خوردگی شده اند. در همان سال، کارهای تقویتی در این بنای تاریخی انجام شد. پس از استقلال آذربایجان از شوروی، این آرامگاه بر اساس تصمیم شماره ۱۳۲ هیئت وزیران جمهوری آذربایجان در تاریخ ۱۱ مرداد ۱۳۸۰ د
ر فهرست آثار تاریخی و فرهنگی غیرمنقول با اهمیت ملی ثبت شد. در سال ۱۳۸۲ خورشیدی، به دلیل وضعیت خطرناک آرامگاه، لوله های فلزی خارج شدند، گنبد بتنی-فلزی بازسازی و با سنگ های جدید پوشانده شد، و تزئینات گیاهی جدیدی به آن اضافه گردید. برخی از سنگ ها و ستون های اصلی متعلق به آرامگاه، به عنوان آثار نمایشی در محوطه این بنای تاریخی به نمایش گذاشته شده اند.
تانا فردریک (زاده ۱۹۷۷) بازیگر آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم رویاهای هالیوود اشاره کرد.
کمونیسم بدوی روشی برای توصیف اقتصاد هدیه شکارچی-گردآورنده ها در طول تاریخ است، که منابع و اموال شکار جمع آوری شده با همه اعضای یک گروه مطابق با نیازها به اشتراک گذاشته می شود. در جامعه شناسی سیاسی و انسان شناسی، این مفهوم (اغلب به کارل مارکس و فردریش انگلس نسبت داده می شود) جوامع شکارچی-گردآورنده را بر پایه روابط اجتماعی برابری خواهانه و مالکیت مشترک توصیف می کند. الهام بخش اصلی مارکس و انگلس، توصیف های لوئیس مورگان از «کمونیسم در زندگی» بود که ایروکواهای آمریکای شمالی طبق آن زندگی می کردند. در مدل ساختارهای اقتصادی-اجتماعی مارکس، جوامع کمونیسم بدوی هیچ ساختار طبقاتی اجتماعی سلسله مراتبی یا انباشت سرمایه نداشتند. مدل اروپایی کمونیسم بدوی که بیش از حد قوم مدارانه است، توسط مردم شناسان مورد انتقاد قرار گرفته است و در عین حال جوامع غیراروپایی را رمانتیک می داند. انسان شناسانی مانند مارگارت مید استدلال می کنند که مالکیت خصوصی در جوامع شکارچی-گردآورنده و سایر «جوامع بدوی» وجود دارد و نمونه هایی را ارائه می دهند که مارکس و نظریه پردازان بعدی آن را به عنوان مالکیت شخصی، نه مالکیت خصوصی، معرفی می کنند. توسعه ایده. ای
ده اصلی کمونیسم بدوی ریشه در ایده وحشی نیک در آثار ژان ژاک روسو و آثار اولیه انسان شناسی مورگان و الی پارکر دارد. انگلس اولین کسی بود که با انتشار کتاب "منشأ خانواده، مالکیت خصوصی و دولت" در سال ۱۸۸۴ درباره کمونیسم بدوی به تفصیل نوشت. انگلس جوامع کمونیستی بدوی را به دو مرحله طبقه بندی کرد: مرحله «وحشی» (شکارچی-گردآورنده) که فاقد روبنای دائمی بود و روابط نزدیک با جهان طبیعی داشت، و مرحله «بربر» که روبنائی مانند جمعیت ژرمن های باستانی، فراتر از مرزهای امپراتوری روم و مردم آمریکای شمالی توسط هم زمان سازی بومیان داشت. مارکس و انگلس این اصطلاح را گسترده تر از مارکسیست های دیگر به کار بردند و آن را نه تنها در مورد شکارچیان، بلکه در مورد برخی از جوامعی که به کشاورزی معیشتی مشغول بودند نیز به کار بردند. همچنین هیچ توافقی بین محققان بعدی، از جمله مارکسیست ها، در مورد گستره تاریخی یا طول عمر کمونیسم بدوی وجود ندارد. مارکس و انگلس همچنین خاطرنشان کردند که چگونه انباشت سرمایه داری خود را به سازمان های اجتماعی کمونیسم بدوی چسباند. برای مثال، در مکاتبات خصوصی در همان سالی که "منشأ خانواده" منتشر شد، انگلس به استعمار اروپای
ی حمله کرد و رژیم هلندی در جاوه را مثال زد که مستقیماً تولیدات کشاورزی را «بر اساس جوامع روستایی کمونیستی بدوی» سازماندهی می کرد و از آن سود می برد. او افزود که مواردی مانند هند شرقی هلند، هند بریتانیا و امپراتوری روسیه نشان دادند که «چگونه امروزه کمونیسم بدوی... بهترین و گسترده ترین مبنای استثمار را بازآرایی می کند». آنارشیست هایی مانند پیتر کروپوتکین و الیزه رکلو، معتقد بودند که جوامعی که نمونه ای از کمونیسم بدوی بودند، مثال هایی از جامعه آنارشیستی قبل از صنعتی شدن نیز بوده اند. نمونه ای از این کار انسان شناسی کروپوتکین در مورد آنارشیسم و اقتصادهای هدیه، "" است که از مطالعه مردم سان در جنوب آفریقا برای پایان نامه خود استفاده می کند. تا قرن ۲۰ و ۲۱ که ارنست مندل، رزا لوکزامبورگ،، ماریا گیمبوتاس و دیگران تزهایی را در تحقیقات کمونیسم بدوی در میان دانشمندان مارکسیست، فراتر از مطالعه انگلس مطرح کردند و گسترش دادند، توسعه کمی در این خصوص وجود داشت. برخی از محققان غیرمارکسیست پیش از تاریخ و تاریخ اولیه، این اصطلاح را جدی نگرفتند، اگرچه گه گاه با آن درگیر می شدند و کنار گذاشته می شد. اصطلاح کمونیسم بدوی برای اولین
بار در اواخر قرن نوزدهم با اشاره به کمونیسم بدوی موجود در کرت باستان ظاهر شد. تا قرن بیستم با کارهایی مانند مردم نگار دیمیتری کنستانتینوویچ زلنین، که به جوامع غیرشکارچی-گردآورنده درون اتحاد جماهیر شوروی نگاه می کرد تا بقایای کمونیسم بدوی در جوامعشان را شناسایی کند، تا قرن بیستم تحقیق عمیقی صورت نگرفت. از قرن بیستم به بعد، جامعه شناسان و باستان شناسان به کاربرد اصطلاح کمونیسم بدوی در جوامع شکارچی-گردآورنده دوران پارینه سنگی تا جوامع جامعه زراعی دوره مس سنگی، از جمله جوامع دیرینه-آمریکایی از دوره لیئوآمریکایی قدیم تا دوران لیسیایی توجه کرده اند. باستان شناسان شوروی تحت تأثیر آثار مورگان و انگلس، فرهنگ های مختلف پارینه سنگی را که پیکرک های ونوس را خلق کردند، که بسیاری از آنها در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در اتحاد جماهیر شوروی یافت شدند، به عنوان شاهدی بر کمونیستی بودن جوامع اولیه و ماهیت مادرسالاری تفسیر کردند. روان کاو ویلهلم رایش در سال ۱۹۳۱ وجود یک کمونیسم اولیه را از اطلاعات موجود در آثار برونیسلاف مالینوفسکی نتیجه گرفت. البته مالینوفسکی و فیلسوف اریک فروم این نتیجه گیری را قانع کننده نمی دانستند. ارنست بورنمن در
اثر خود "پدرسالاری" (۱۹۷۵) از ایده های رایش حمایت کرد. جوامع کمونیستی بدوی. در یک جامعه کمونیستی بدوی، نیروهای مولد متشکل از همه افراد توانا بودند که درگیر به دست آوردن غذا و منابع از زمین بودند، و همه در شکار و جمع آوری سهیم بودند. هیچ مالکیت خصوصی ای وجود نداشت که از دارایی شخصی مانند اجناس، لباس و وسایل شخصی مشابه متمایز شود، زیرا جامعه بدوی هیچ چیز مازادی تولید نمی کرد. آنچه تولید می شد به سرعت مصرف می شد و به این دلیل بود که تقسیم کار وجود نداشت، از این رو مردم مجبور بودند با هم کار کنند. معدود چیزهایی که وجود داشتند - ابزار تولید ( ابزار و زمین)، مسکن - به صورت اشتراکی استفاده می شدند. از نظر انگلس، در ارتباط با محل سکونت مادرزادی و تبار مادری، کار باروری مشترک بود. فقدان دولت نیز وجود داشت. اهلی شدن حیوانات و گیاهان پس از انقلاب نوسنگی از طریق گله داری و کشاورزی و متعاقب آن انقلاب شهری به عنوان نقطه عطفی از کمونیسم بدوی به جامعه طبقاتی تلقی می شد، زیرا این گذار با ظهور مالکیت خصوصی و برده داری با نابرابری ای که به دنبال داشت، همراه شد، علاوه بر این، بخش هایی از جمعیت شروع به تخصص در فعالیت های مختلف از
جمله تولید، فرهنگ، فلسفه و علم کردند که تا حدی به قشربندی اجتماعی و توسعه طبقات اجتماعی منجر شد. جوامع برابری طلب و کمونیست مانند شکارچی-گردآورنده توسط بسیاری از انسان شناسان اجتماعی معروف از جمله جیمز وودبرن، ریچارد بورشای لی، آلن بارنارد و جروم لوئیس مورد مطالعه و توصیف قرار گرفته اند. انسان شناسانی مانند کریستوفر بوهم، کریس نایت و لوئیس گزارش های نظری ارائه می کنند تا توضیح دهند که چگونه ترتیبات اجتماعی کمونیستی و برابری طلبانه ممکن است در گذشته ماقبل تاریخ ظهور کرده باشد. علی رغم تفاوت هایی که وجود دارد، این انسان شناسان و دیگر انسان شناسان از انگلس پیروی می کنند و استدلال می کنند که تغییر تکاملی - مقاومت در برابر سلطه جنسی و سیاسی به سبک نخستی ها - در نهایت در یک گذار انقلابی به اوج خود رسید. لی از تعصب دیرینه جریان اصلی و فرهنگ غالب علیه ایده کمونیسم بدوی انتقاد می کند: «ایدئولوژی بورژوایی [که] ما را وادار می کند باور کنیم که کمونیسم بدوی وجود ندارد، در آگاهی عمومی آن را با رمانتیسیسم، اگزوتیسم آغشته کرده است.» مقاله ها استدلال کرده اند که تصویر شکارچی-گردآورنده ها با خصوصیات برابری طلب گمراه کننده است
. طبق یک مقاله منتشر شده در "انسان شناسی کنونی"، درحالی که سطوح نابرابری پایین بود، اما همچنان وجود داشت، با میانگین گروه شکارچی-گردآورنده ضریب جینی ۰٬۲۵ (برای مقایسه، این مورد توسط کشور دانمارک در سال ۲۰۰۷ به دست آمد). بوده است. این استدلال تا حدی مورد تأیید آلن تستارت و دیگران است که گفته اند جامعه بدون مالکیت عاری از مشکلات استثمار، سلطه یا جنگ نیست. اما مارکس و انگلس استدلال نکردند که کمونیسم برابری را به ارمغان آورد، زیرا به گفته آن ها برابری مفهومی بدون ارتباط در واقعیت فیزیکی است. تستارت از مشاهدات انگلس حمایت می کند که جوامع بدون مازاد از نظر اقتصادی برابری طلب هستند و برعکس جوامعی که مازاد دارند نابرابر هستند. آرنولد پترسن از وجود کمونیسم بدوی برای استدلال علیه این ایده که کمونیسم بر خلاف طبیعت انسان است استفاده کرده است. حکمت کیویل جیملی در "تز تاریخ" استدلال کرد که در جوامع پیشاسرمایه داری، پویایی اصلی تغییر تاریخی «مبارزه طبقاتی در جامعه نبود، بلکه کنش جمعی قوی» ارزش های برابری خواهانه و جمع گرایانه «جامعه سوسیالیستی بدوی» بود.
«از میان دره» () دومین قسمت از فصل دوم مجموعه درام پسا آخرالزمانی آمریکایی "آخرین بازمانده از ما" است. این قسمت که توسط کریگ مازن، یکی از سازندگان این مجموعه، نوشته و توسط مارک مایلود کارگردانی شده است، در ۲۰ آوریل ۲۰۲۵ از شبکه اچ بی او پخش شد. داستان این قسمت حول محور مردم جکسون، وایومینگ می چرخد که شامل جوئل (پدرو پاسکال)، الی (بلا رمزی)، تامی (گابریل لونا)، دینا (ایزابلا مرسد) و جسی (یانگ مازینو) می شود، در حالی که تعداد مشاهده های افراد مبتلا در اطراف منطقه افزایش می یابد. همچنین، ابی (کیتلین دیور) نیز در حال بررسی گزینه های خود برای انتقام از جوئل است. این قسمت در اوایل سال ۲۰۲۴ فیلم برداری شد. صحنهٔ حمله به جکسون، که برای ایجاد کشمکش های مداوم شخصیتی و انگیزه های داستانی نوشته شده بود، نزدیک به چهار هفته فیلم برداری شد و شامل تصویربرداری بیش از ۶۰۰ جلوهٔ ویژهٔ بصری، حدود ۱۰۰ سیاهی لشکر و حدود ده ها بدل کار بود. نویسندگان تصمیم گرفتند مرگ جوئل را در ابتدای فصل به تصویر بکشند تا روایت داستان شکل بگیرد. منتقدان از کارگردانی، فیلم برداری، نویسندگی، و اجراهای پاسکال، رمزی و دیور تمجید کردند. داستان. ابی پس ا
ز پناه گرفتن در یک عمارت متروکه نزدیک جکسون، وایومینگ، رؤیایی می بیند که در آن به خودِ گذشته اش هشدار می دهد وارد اتاقی نشود که پدرش در آن کشته شده است. پس از بیدار شدن، او همچنان مصمم است جوئل را بکشد، در حالی که دوستانش نگران امنیت شهر و نبود یک برنامهٔ مشخص هستند. با وجود تردید گروه، ابی برای بررسی جکسون از آنجا خارج می شود. الی قصد دارد با جوئل به گشت زنی برود، اما جسی به او اطلاع می دهد که جوئل قبلاً همراه دینا شهر را ترک کرده است. در جریان رخدادی ناگهانی، ابی که ناخواسته گروه بزرگی از مبتلایان را از زیر برف بیدار کرده، توسط جوئل و دینا نجات می یابد. این اتفاق باعث می شود که در جکسون شاخه های آلوده کشف شوند و مبتلایان به سمت شهر حرکت کنند؛ در نتیجه نبردی رخ می دهد که خسارات و تلفات سنگینی به جا می گذارد. در میان درگیری، تامی همسرش ماریا را از یک موجود خطرناک نجات داده و سرانجام آن را با یک شعله افکن از بین می برد. ابی جوئل و دینا را به عمارت می کشاند و ادعا می کند دوستانش می توانند به دفاع از جکسون کمک کنند. اما پس از بی هوش کردن دینا، ابی فاش می کند که دختر دکتری از فایرفلایز است که جوئل در سالت لیک سیت
ی کشته بود. او ابتدا به جوئل شلیک می کند و سپس با چوب گلف زخم هایش را هدف قرار می دهد تا زمانی که چوب می شکند. الی، که در جست وجوی جوئل و دینا بود، توسط ابی و گروهش اسیر می شود و مجبور به تماشای قتل جوئل با تکهٔ شکستهٔ چوب گلف می شود. با وجود قسم خوردن الی برای انتقام گیری، ابی و همراهانش او را زنده می گذارند و می روند. جکسون آرام آرام خود را از خرابی های نبرد بازمی یابد، در حالی که الی، دینا و جسی به خانه برمی گردند و جسد جوئل را همراه خود می آورند. تولید. مفهوم سازی و نویسندگی. قسمت «از میان دره» توسط کریگ مازن، یکی از سازندگان مجموعه "آخرین بازمانده از ما"، نوشته شده و توسط مارک مایلود کارگردانی شده است. فیلم برداری. فرایند تولید این قسمت از فوریه ۲۰۲۴ آغاز شد و کاترین گلدشمیت به عنوان فیلم بردار در آن حضور داشت. صحنه های مربوط به جکسون در شهرهای میشن، فورت لنگلی و لنگلی فیلم برداری شد و فیلم برداری در یک ملک خصوصی در خلیج میناتی در ساحل بریتانیا طی پنج روز انجام شد—۵، ۷، ۱۲، ۱۳ ژوئن و ۲ ژوئیه—که در آن از افکت های دود و آتش بازی استفاده شده بود. بازخورد. پخش. این قسمت در ۲۰ آوریل ۲۰۲۵ از شبکه اچ بی او پخش
شد. بازخورد انتقادی. «از میان دره» در وبگاه راتن تومیتوز بر اساس هشت نقد، امتیاز تأییدی ۱۰۰٪ را کسب کرده است و میانگین امتیاز آن ۹٫۴ از ۱۰ است. چندین منتقد، سکانس های اکشن قسمت دوم را با بهترین لحظات مجموعه تلویزیونی "بازی تاج وتخت" مقایسه کردند؛ ناگنت از مجله "امپایر" آن را «تلویزیونی سینمایی با مقیاس بزرگ استثنایی که کمتر شبکه ای غیر از اچ بی او قادر به تولید آن است» خواند، و جیمز جکسون از "تایمز" آن را با صحنه آغازین فیلم "نجات سرباز رایان" (۱۹۹۸) مقایسه کرد. با این حال، سایمون کاردی از "آی جی ان" آن را واکنشی افراطی به کمبود سکانس های اکشن در فصل اول دانست و معتقد بود که این سکانس ها سایر لحظات کلیدی را تحت الشعاع قرار داده اند. منتقد "ای.وی. کلاب" عقیده داشت که رمزی به طور مؤثر هر دو جنبهٔ بلوغ و معصومیت کودکانهٔ الی را به تصویر کشیده است. چندین منتقد سکانس تعقیب ابی را تحسین کردند و فیلم برداری آن را به دلیل حس خفقان آور و ترسناک آن ستودند. منتقد "کوتاکو" از صحنه های مربوط به مرگ جوئل به دلیل نحوهٔ پیشرفت داستان و زمان بندی اتفاقات و شیوهٔ روایت انتقاد کرد. این منتقد عقیده داشت که انگیزه های شخصیت ابی ب
یش از حد واضح شده اند و هیچ ابهامی باقی نمانده است و همچنین، صحنه ای که الی بدن بی جان جوئل را در آغوش می گیرد باعث شده پیام احساسی داستان خیلی آشکار و مستقیم باشد و تأثیرگذاری سکانس کاهش یافته است.
یزدان میر (ملقب به سردار باقری) از نیروهای اطلاعاتی ایران و از اعضای عالی رتبه نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است که در حال حاضر فرماندهی واحد ۸۴۰ را بر عهده دارد. او در سازماندهی عملیات تروریستی، جمع آوری اطلاعات، و برنامه ریزی ترورهای هدفمند در خارج از ایران ، به ویژه علیه مخالفان ایرانی، شخصیت های غربی و اهداف اسرائیلی دست داشته است. پیشینه و نقش در سپاه. گمان می رود یزدان میر یکی از مقامات ارشد سازمان اطلاعات ایران است و نقش مهمی در اجرای عملیات خارجی به نمایندگی از نیروی قدس سپاه داشته است. مسئولیت های او شامل نظارت بر ماموریت های مخفی، جذب نیروهای عملیاتی و هماهنگی حملات خارج از مرزهای ایران است. او به عنوان یک شخصیت کلیدی در واحد سری ۸۴۰، یک بخش متخصص در قتل های هدفمند، آدم ربایی، و عملیات بی ثباتی شناسایی شده است. مشارکت در عملیات بین المللی. یزدان میر با چندین توطئه تروریستی بین المللی منتسب به واحد ۸۴۰، یک بخش مخفی از نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در مأموریت های ترور، عملیات اطلاعاتی و قاچاق اسلحه تخصص دارد، مرتبط بوده است. گزارش ها حاکی از آن است که او نقش مهمی در استخدام و آموزش