Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تر ایبریایی و مقبره را صومعه پطرس می دانند. یکی از روایات محلی می گوید که این مقبره متعلق به "والی" (قدیس صوفی) رضوان بن رسلان، پسر شیخ برجسته محلی، محمد البطحی، در قرن چهاردهم است. روایت دیگری ادعا می کند که رضوان برادر البطحی و شیخ عجلین بوده است که همگی از نوادگان خلیفه دوم مسلمانان، عمر بن خطاب، بوده اند. پیش از ساخت مسجد سید الهاشم در محله الدراج و زندگینامه های مدرن پیامبر اسلام، محمد، در قرن نوزدهم، روایت مسلمانان محلی این بود که مقبره امروزی شیخ رضوان، محل دفن هاشم بن عبدمناف، جد بزرگ محمد، بوده است. مورخ موشه شارون، روایات مختلف را به «تمایل مؤمنان به جستجوی مقبره های مقدسین» نسبت می دهد. دوران مدرن. در سال ۱۹۷۱، دولت اسرائیل طرح اسکان مجدد گسترده ای را برای کنترل جمعیت پناهندگان و جلوگیری از خشونت های جدایی طلبانه دنبال کرد. ایده این بود که پناهندگان به مسکن های بهتر منتقل شوند تا مناطق اردوگاه بتوانند بازسازی و بهبود یابند. این طرح بخشی از ۹ طرح جابجایی در نوار غزه بود، بخش هایی از اردوگاه الشاطی در نزدیکی آن با بولدوزر تخریب شد و یک پروژه مسکن در شیخ رضوان آغاز شد. در ابتدا، مهاجرت پناهندگان به شی
خ رضوان غیرارادی بود زیرا مقامات اسرائیلی بیش از ۲۰۰۰ پناهگاه در اردوگاه ها را برای تعریض جاده ها به «دلایل امنیتی» تخریب کردند و از صدور مجوز برای ساکنان برای بازسازی خانه هایشان خودداری کردند. حدود ۸۰۰۰ پناهنده به پروژه های مسکن شیخ رضوان نقل مکان کردند. آنروا و سازمان آزادی بخش فلسطین در مخالفت با اقدام اسرائیل، با صدای بلند گفتند که این اسکان مجدد اجباری است. پس از شروع انتفاضه اول، شیخ رضوان فعال ترین منطقه در غزه بود. عبدالعزیز الرنتیسی، دبیرکل حماس، در ۱۷ آوریل ۲۰۰۴ پس از شلیک یک هلیکوپتر آپاچی اسرائیلی به وسیله نقلیه اش در شیخ رضوان ترور شد. یکی از پسران و دو محافظ رنتیسی نیز کشته شدند. در ۳ اکتبر ۲۰۰۵، اعضای مسلح حماس به ایستگاه پلیس فلسطین در شیخ رضوان حمله کردند که منجر به مرگ هیام محمد نصار، ۳۰ ساله، در حالی که در حیاط بالکن مجاور ایستاده بود، شد. اعضای گردان های شهدای الاقصی تحت کنترل فتح برای دفاع از ایستگاه پلیس وارد شدند و شبه نظامیان حماس متعاقباً عقب نشینی کردند. از زمان تصرف نوار غزه توسط حماس در سال ۲۰۰۷، شیخ رضوان به عنوان دژی برای این سازمان در نظر گرفته شده است. در ۱۷ مه ۲۰۰۷، اسرائیل ب
ه طور ناموفقی یکی از اعضای ارشد حماس را در این منطقه هدف قرار داد و در عوض یک شبه نظامی را کشت و هشت نفر دیگر را زخمی کرد. در جریان جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹)، حمله هوایی اسرائیل به خانه ای در شیخ رضوان منجر به کشته شدن سه غیرنظامی و زخمی شدن ۲۵ نفر شد. این گورستان در طول جنگ به دلیل کمبود مکان های خالی برای دفن، بسته شد و پس از اصابت موشک اسرائیلی به گورستان، سی قبر تخریب شد. در طول جنگ غزه، این محله مورد بمباران شدید اسرائیل قرار گرفت که منجر به «ویرانی بی سابقه» از جمله تخریب خانه ها، مساجد و اماکن عمومی شد. در اوت ۲۰۲۴، گزارش شد که تالاب شیخ رضوان در نتیجه آسیب دیدن سیستم های بهداشتی منطقه در اثر جنگ غزه، توسط فاضلاب و آب باران راکد آلوده شده است. فقدان زیرساخت ها منجر به افزایش بیماری های منتقله از طریق آب، از جمله فلج اطفال، هپاتیت ای، وبا و عفونت های پوستی شده است. سازمان ملل متحد در نوامبر ۲۰۲۴ یک کلینیک واکسیناسیون در شیخ رضوان تأسیس کرد تا واکسن فلج اطفال را به کودکان فلسطینی توزیع کند. این کلینیک چند ساعت پس از افتتاح بمباران شد و دو بزرگسال و چهار کودک را زخمی کرد. نیروهای دفاعی اسرائیل و حماس هر دو مسئو
لیت این حمله را انکار کردند.
مورتا (با نام کامل مورتا فانسه) یک قهوه داغ معمول از فانو، در استان های پزارو و اوربینو، ایتالیا است و در مناطق ماهیگیری نزدیک به سواحل محبوب است. این قهوه قوی و شیرین است و معمولاً بعد از وعده های غذایی به عنوان یک دسر یا به عنوان یک نوشیدنی داغ در بعدازظهرهای سرد سرو می شود. تاریخچه. ملوانان و ماهیگیران از بندر فانو ممکن است این نوشیدنی را ابداع کرده باشند، زیرا آنها از مواد مشابهی برای گرم کردن و تقویت خود در محل کار استفاده می کردند. در گذشته، افراد فقیر صرفه جویی می کردند، بنابراین باقی مانده ها به عنوان یک مشروب جمع آوری می شد. با گذشت زمان، این مواد به پایه ای برای مورتا تبدیل شدند. در سال ۲۰۰۴، AIBES (انجمن بارتندرها و حامیان ایتالیا) مورتا را به عنوان یک کوکتل رسمی به رسمیت شناخت. آماده سازی. کوکتل داغ یک ترکیبی از انیسون، رام و برندی در نسبت های تقریباً برابر است. نوع الکلی که استفاده می شود می تواند بسته به سلیقه شخصی و دستورهای فردی متفاوت باشد. به عنوان مثال، یکی از انواع آن به جای برندی از کنیاک استفاده می کند. مشروب با بخار گرم می شود، به همراه شکر و پوست لیمو یا پرتقال و اگر ممکن باشد، مستقیما
ً در لیوان ریخته می شود تا شکر حل شود. سپس، قهوه گرم، ترجیحاً اسپرسو، به آرامی اضافه می گردد تا با مشروب مخلوط نشود. مورتا معمولاً در لیوان های کوچک شفاف سرو می شود که به نوشنده اجازه می دهد سه لایه مورد انتظار را ببیند: کف، قهوه و مشروب. سپس نوشنده می تواند قبل از نوشیدن آن را هم بزند.
چهل و هشتمین جشنواره بین المللی فیلم تورنتو از ۷ تا ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۳ برگزار شد. مهم ترین تغییر این دوره نسبت به سال های گذشته، تغییر نام بخش «سینمای معاصر جهان» به «سنترپیس» بود. جشنواره همچنین پس از بازنشستگی استیو گراوستاک در پایان سال ۲۰۲۲ و درگذشت راوی سرینیواسان در اوایل ۲۰۲۳، برخی تغییرات در تیم برنامه ریزی خود برای جشنواره ۲۰۲۳ اعلام کرد. از جمله این تغییرات می توان به بر عهده گرفتن مسئولیت انتخاب فیلم های کانادایی توسط نورمن ویلنر به جای گراوستاک و جانشینی جون کیم در جایگاه برنامه ریز فیلم های آسیای جنوبی به جای سرینیواسان اشاره کرد. جشنواره اعلام کرد که با بازگشت آمار حضور مخاطبان به حالت عادی تر در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۲، رویداد سال ۲۰۲۳ به طور کامل به صورت حضوری برگزار خواهد شد و پلتفرم آنلاین که از جشنواره ۲۰۲۰ ارائه می شد، متوقف می گردد. تغییر دیگری نسبت به سال های گذشته این بود که نمایش های ویژهٔ بازار فیلم برای اهالی صنعت سینما از ۶ سپتامبر، یعنی یک روز پیش از آغاز رسمی جشنواره برای عموم، شروع شد. دست اندرکاران جشنواره اذعان کردند که اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا در سال ۲۰۲۳ ممکن است در صو
رت حل نشدن به موقع، بر جشنواره تأثیر بگذارد؛ به ویژه از آن جهت که این اعتصاب مانع از حضور بازیگران در رویدادهای تبلیغاتی برای حمایت از فیلم هایشان می شد. با این حال اعلام شد که جشنواره حتی با حضور تعداد کمتری از چهره های مشهور نسبت به سال های گذشته، همچنان برگزار خواهد شد. این قانون لزوماً همهٔ بازیگران آمریکایی را از حضور در جشنواره منع نمی کرد؛ برای نمونه، از آن جا که فیلم "هفت نقاب" ساختهٔ آتوم اگویان یک تولید کانادایی بود و بر پایهٔ قراردادهای اکترا ساخته شده بود، نه قراردادهای سگ-افترا، بازیگر اصلی آن آماندا سایفرد همچنان مجاز به حضور در مراسم افتتاحیه بود، هرچند او در نهایت تصمیم گرفت در جشنواره شرکت نکند. همچنین چندین فیلم در برنامهٔ ۲۰۲۳ توسط ستاره های سرشناس سینما کارگردانی شده بودند که توانستند در مقام کارگردان در مراسم افتتاحیه حضور یابند. جشنواره اعلام کرد که در مجموع ۷۰ درصد برنامهٔ تدارک دیده شده برای سال ۲۰۲۳ متعلق به تهیه کنندگان مستقل و/یا بین المللی بوده و از اعتصاب تأثیری نپذیرفته است. در سال ۲۰۲۴، مدیر ارشد اجرایی جشنواره آنیتا لی تأیید کرد که با وجود ادامهٔ اعتصاب، میزان حضور در جشنواره ۲
۰۲۳ نسبت به سال ۲۰۲۲ افزایش یافته است، هرچند هنوز به سطح اوج پیش از همه گیری در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۹ نرسیده بود. معرفی برنامه های شاخص. نخستین فیلم از برنامهٔ جشنواره ۲۰۲۳، فیلم "هدف بعدی پیروزی است" به کارگردانی تایکا وایتیتی بود که در ۲۸ ژوئن معرفی شد. پس از آن، فیلم های "نامطلوب ها" ساختهٔ لج لی و "هفت نقاب" ساختهٔ آتوم اگویان در ژوئیه معرفی شدند؛ پیش از آنکه فهرست کامل بخش های گالا و نمایش های ویژه در ۲۴ ژوئیه اعلام شود. فهرست TIFF Docs نیز در ۲۶ ژوئیه منتشر گردید. فیلم افتتاحیهٔ جشنواره، انیمیشن ژاپنی "پسرک و مرغ ماهی خوار" ساختهٔ هایائو میازاکی بود که برای نخستین بار در تاریخ جشنواره، یک فیلم انیمیشن آغازگر مراسم شد. جشنواره با مستند "اسلای" ساختهٔ تام زیمنی دربارهٔ بازیگر سیلوستر استالونه به پایان رسید؛ استالونه همچنین در یک نشست «گفت وگو با…» در ارتباط با این فیلم شرکت کرد. رویدادهای «گفت وگو با…» با حضور کارگردان پدرو آلمودوار و بازیگران لی بیونگ هون، پارک سو جون و اندی لائو برگزار شد. لی و پارک در فیلم "آرمان شهر بتنی" که نخستین بار در جشنواره نمایش داده شد، هم بازی بودند؛ لائو در فیل
م "امپراتور سینما" که در جشنواره اکران شد، ایفای نقش کرده بود و گفت وگوی آلمودوار نیز همراه با نخستین نمایش آمریکای شمالی فیلم کوتاهش به نام "سبک عجیب زندگی" برگزار شد. فیلم "پنجاب ۹۵" ساختهٔ کارگردان هندی هانی ترهان ابتدا در بخش «نمایش های گالا» معرفی شد، اما بعداً از جشنواره کنار گذاشته شد. جشنواره توضیح داد که این فیلم توسط پخش کنندهٔ هندی آن کنار کشیده شده است؛ منابعی نیز به "ورایتی" گفتند که به دلیل محتوای «احتمالاً التهاب برانگیز» فیلم، فشار سیاسی بر پخش کننده وارد شده بود. جشنواره همچنین به مناسبت چهلمین سالگرد فیلم کنسرت کلاسیک "حس را متوقف کن"، نسخهٔ بازسازی شدهٔ ۴کی آن را به طور ویژه به نمایش گذاشت. برنامهٔ سالانهٔ جشنواره با عنوان «ستاره های نوظهور»، که یک برنامهٔ شبکه سازی و پرورش استعداد برای بازیگران تازه کار حاضر در فیلم های جشنواره است، امسال بر چهره های زیر تمرکز داشت: عدوا بادر ("ناگا")، المودنا گونزالس ("باد ویرانگر")، امریت کاور ("ملکهٔ رؤیاهایم")، آریا میا لوبرتی ("تمام نورهایی که نمی توانیم ببینیم")، کدی لایتنینگ (هی، ویکتور!)، کوداکواشه روتندو ("بک اسپات")، لیا اوبر ("خواهرانگی")، مارک
کلنون ("نمی دانم چه کسی هستی") و تیورئوره نگاتای ملبورن ("تبدیل شده"). جوایز. جوایز تریبوت. جوایز تریبوت، برنامه ای از جشنواره برای تقدیر از دست اندرکاران سینما به خاطر دستاوردهای کلی آن ها در این حوزه، در اوایل دورهٔ جشنواره اهدا شد. اسپایک لی به عنوان برندهٔ جایزهٔ کارگردان ابرت معرفی شد و پدرو آلمودوار به عنوان دریافت کنندهٔ جایزهٔ جفری اسکول در رسانه های تأثیرگذار اعلام گردید. شاون لوی نیز به عنوان نخستین برندهٔ جایزهٔ نورمن جویسون برای دستاورد حرفه ای معرفی شد. جوایز بازیگری به کولمن دومینگو و ویکی کریپس اهدا شد و پاتریشا آرکت دریافت کنندهٔ «جایزهٔ پیشگام مسیر او» بود. ووکاش ژال، فیلمبردار لهستانی، جایزهٔ هنرمند صنعت سینما را دریافت کرد، کارولینا مارکوویچ، کارگردان برزیلی، جایزهٔ استعداد نوظهور را گرفت و اندی لائو، بازیگر و خوانندهٔ هنگ کنگی، یک جایزهٔ بزرگداشت ویژه دریافت نمود.
سِیِلو (؛ در زبان ایتالیایی به معنای اسکای یا همان آسمان است؛ تلفظ ایتالیایی: چِلو) یک کانال تلویزیونی ایتالیائی رایگان که تحت مدیریت اسکای ایتالیا بوده و برای مخاطبان جوان ارائه سرویس دارد. در ابتدا برنامه ریزی شده بود که در ۱ دسامبر ۲۰۰۹ راه اندازی شود ، اما تا ۱۶ دسامبر سال ۲۰۰۹ به تأخیر افتاد. سیِلو مانند همتای اسکای بریتانیا خود، یعنی پیک تی وی عمدتاً تکرار برنامه های پخش شده از کانال های پریمیوم اسکای را پخش می کند. با این حال، بولتن های خبری اسکای تی جی۲۴ را نیز همزمان پخش می کند. شبکه اسکای ایتالیا بیست و دومین دوره بازی های المپیک زمستانی سوچی در سال ۲۰۱۴ (که در آن حق پخش ایتالیا متعلق به اسکای بود) را به صورت رایگان از طریق این کانال پخش کرد.
چهل و نهمین جشنواره بین المللی فیلم تورنتو از ۵ تا ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴ برگزار شد. فیلم افتتاحیهٔ جشنواره "فندق شکن ها" به کارگردانی دیوید گوردون گرین بود و جشنواره با "آغازگر"، نخستین تجربه کارگردانی فیلم ربل ویلسون، به پایان رسید. معرفی برنامه های شاخص. نخستین اعلام برنامه های جشنواره در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۴ منتشر شد. گروه دوم فیلم ها در ۹ ژوئیه معرفی گردید و مراسم های افتتاحیه و اختتامیه در ۱۶ ژوئیه اعلام شدند. اعلام کامل برنامه ها از ۲۲ ژوئیه آغاز شد، به طوری که فهرست بخش های گالا و نمایش های ویژه همان روز منتشر شد و چندین برنامهٔ دیگر طی همان هفته اعلام گردید. جدول کامل جشنواره، شامل تعداد زیادی فیلم تازه افزوده، در ۱۳ اوت منتشر شد. علاوه بر فیلم های جدید و جاری، این برنامه شامل نمایش های ویژهٔ سالگردی فیلم های "ویپلش" به کارگردانی دیمین شزل و "شادی مضاعف" به کارگردانی مینا شوم نیز بود. "فندق شکن ها" نخستین بار پس از سال ۲۰۰۹ بود که یک فیلمِ در جست وجوی پخش کننده (و نه اثری که از پیش به یک پخش کنندهٔ تجاری متصل باشد) به عنوان فیلم افتتاحیهٔ جشنواره انتخاب شد؛ پیش از آن، آخرین بار این اتفاق با فیلم "آفرینش" در جشنواره
بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۰۹ رخ داده بود. بری هرتز از روزنامهٔ "گلوب اند میل" این تصمیم را به اعلام قبلی جشنواره در اوایل همان سال مرتبط دانست؛ جایی که جشنواره خبر از راه اندازی کامل یک بازار فیلم در سال ۲۰۲۶ داده بود. او این انتخاب را تلاشی از سوی جشنواره برای نقش آفرینی فعال در کمک به این فیلم برای دستیابی به قرارداد پخش و در نتیجه نشان دادن توجیه تجاری پروژهٔ بازار فیلم ارزیابی کرد. انتخاب فیلم "آغازگر" به عنوان اثر اختتامیه، چند روز پیش از اعلام رسمی فاش شد؛ زمانی که ربل ویلسون در حساب اینستاگرام خود ویدئویی منتشر کرد و در آن تهیه کنندگان فیلم را متهم کرد که تلاش داشته اند جلوی نمایش نخست آن در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو را بگیرند. جوایز. جوایز تریبوت. دریافت کنندگان جوایز تریبوت جشنواره شامل دیوید کراننبرگ به عنوان برندهٔ جایزه نورمن جویسون و ایمی آدامز به عنوان یکی از برگزیدگان جایزهٔ بازیگر بودند. همچنین جرل جروم در بخش بازیگری مورد تقدیر قرار گرفت و ژائو تائو جایزهٔ ویژهٔ تریبوت را دریافت کرد. کیت بلانشت برندهٔ جایزهٔ جایزهٔ «پیشگام سفر او» شد؛ این جایزه به زنانی اهدا می شود که تأثیر مثبت و ماندگا
ری در صنعت سینما داشته باشند. آنجلینا جولی نیز جایزهٔ جف اسکول در رسانهٔ تأثیرگذار را دریافت کرد. مایک لی برندهٔ جایزهٔ کارگردان شد. کامی دالمِس و کلیمان دوکول جایزهٔ هنرمند از سوی مجلهٔ "ورایتی" را دریافت کردند و دورگا چو-بوز نیز جایزهٔ استعداد نوظهور را به دست آورد. جوایز اصلی. جوایز فیلم ها، از جمله جایزه برگزیده مردم، در پایان جشنواره اعلام شدند. برنامهٔ جوایز شامل بازگشت جایزهٔ بهترین کشف کانادایی نیز بود؛ این جایزه پیش تر با عنوان «بهترین فیلم اول کانادایی» توسط جشنواره اهدا می شد و پس از جشنوارهٔ بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۹ متوقف شده بود. رویدادها. رویدادهای «گفت وگو با…» با حضور کیت بلانشت، زوئی سالدانا، استیون سودربرگ، هیون بین و لی دونگ ووک برگزار شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42697694&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-12T16:41:55Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Shayan khalesi&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;افزودن اطلاعات&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42697729&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; چزاره پونی (؛؛ ۳۱ مه ۱۸۰۲، در جنوا - ۲۶ ژانویه ۱۸۷۰)، آهنگساز موسیقی باله، نوازنده پیانو و ویلن ایتالیایی بود. او آهنگسازی را نزد بونیفاتسیو آسیولی و ویولن را نزد آلساندرو رولا آموخت. او در اوایل دوران حرفه ای خود اپرا، سمفونی و انواع دیگر اشکال موسیقی ارکسترال را ساخت. پونی بیشتر به خاطر باله هایی که برای تئاتر هیز مجستیز در لندن (۱۸۴۳–۱۸۵۰) و برای تئاترهای امپریال در سن پترزبورگ، روسیه (۱۸۵۰–۱۸۷۰) ساخت، شناخته می شود. بخش عمده ای از موسیقی باله او برای آثار استاد باله، ژول پرو، ساخته شد که تقریباً تمام باله هایش را با موسیقی پونی ساخت. در سال ۱۸۵۰، پرو به دستور کارلوتا گریسی، که به عنوان بالرین پریما مشغول به کار بود، لندن را
به مقصد روسیه ترک کرد و سمت استاد باله برتر تئاترهای امپراتوری سن پترزبورگ را پذیرفت. چزاره پونی نیز به دنبال پرو و ​​گریسی به روسیه رفت و حتی پس از عزیمت گریسی در سال ۱۸۵۳ و عزیمت پرو در سال ۱۸۵۸ در پایتخت امپراتوری باقی ماند. پونی برای جانشینان پرو، آرتور سن لئون و ماریوس پتیپا، آهنگسازی کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۸۷۰ به عنوان آهنگساز رسمی موسیقی باله تئاتر امپراتوری خدمت کرد. او به خاطر سرعت در نوشتنش مشهور بود، و اغلب موسیقی یک باله بزرگ چند پرده ای را تنها در عرض چند روز می ساخت. پونی شاید پرکارترین آهنگساز موسیقی باله باشد، که بیش از صد قطعه موسیقی اصلی شناخته شده برای باله ساخته و بسیاری از آثار دیگر را اقتباس یا تکمیل کرده است. او رقص های فرعی بی شماری مانند دیورتیسه ها و واریاسیون ها را ساخته است که بسیاری از آنها به آثار بی شمار دیگری اضافه شده اند. بسیاری از آثار پونی، به ویژه آنهایی که برای تئاترهای امپراتوری سنj پترزبورگ نوشته شده بودند، شامل قطعات استادانه ای برای سازهای تک نوازی مختلف بودند , از آنجایی که ارکستر تئاتر کامنی (Teatro Kamennyj) شامل نوازندگان با استعداد زیادی بود، پونی به آنها فرص
ت داد تا استعدادهای خود را به نمایش بگذارند. از میان موسیقی های اصلی پونی برای باله، او امروزه بیشتر به خاطر «اوندینه» (Ondine, ou La Naïade/La Naïade et le pêcheur) (۱۸۴۳)؛ اسمرالدا (La Esmeralda) (۱۸۴۴)؛ «کاترینا، یا دختر دزد» ( "Catarina, ou La Fille du Bandit") (۱۸۴۶)؛ دختر فرعون (۱۸۶۲)؛ کره اسب گوژپشت (۱۸۶۴) شناخته می شود. سن لئون نیز با پونی مشکلات جدی داشت، به همین دلیل آهنگساز لودویگ مینکوس را ترجیح می داد. آخرین باله تمام قد او «شاه کاندول» (Le Roi Candaule) در سال ۱۸۶۸ برای پتیپا بود. تا پایان سال ۱۸۶۹، پوگنی به سختی موفق شده بود موسیقی باله تک پرده ای پتیپا «دو ستاره» را تکمیل کند. او در ۲۶ ژانویه ۱۸۷۰ در فقر مطلق درگذشت و در گورستان کاتولیک رومی ویبورگسکویه در سن پترزبورگ به خاک سپرده شد. چزاره پونی در زندگی خصوصی اش مردی مهربان و شاد، و با اشتیاق به قمار و شراب شناخته می شد. پونی از دو ازدواج خود پدر حدود ۱۵ فرزند بود که بسیاری از آنها خانواده های بزرگی داشتند. امروزه صدها روس از نوادگان این آهنگساز ایتالیایی هستند. در میان نوه های او می توان به ایوان پونی، هنرمند، و الکساندر شیریاف، رقصنده و مرب
ی، اشاره کرد که سازنده نخستین فیلم های استاپ موشن شناخته شده و اولین کسی است که از رقصندگان باله فیلم گرفت.
پنجاهمین جشنواره بین المللی فیلم تورنتو از ۴ تا ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار شد. نخستین خبر از برنامهٔ جشنواره این بود که مستند "جان کندی: من خودم را دوست دارم" ساختهٔ کالین هنکس، دربارهٔ بازیگر جان کندی، فیلم افتتاحیهٔ جشنواره خواهد بود. برنامهٔ کامل جشنواره در ۱۲ اوت منتشر شد. آماده سازی. آماده سازی های جشنواره ۲۰۲۵ شامل تمدید قرارداد اسپانسری جشنواره با راجرز کمیونیکیشنز به مدت سه سال تا ۲۰۲۷ بود. این قرارداد شامل یک برنامهٔ ویژهٔ تلویزیونی خواهد بود که از شبکهٔ سیتی تی وی پخش می شود. همچنین برگزارکنندگان دربارهٔ امکان جابه جایی تاریخ جشنواره به یک هفته بعد از زمان معمول اوایل سپتامبر بحث کردند. دلیل این پیشنهاد بازخوردهایی از صنعت سینما بود مبنی بر این که فشردگی زمان بندی سه جشنوارهٔ ونیز، تلیوراید و تورنتو مشکلاتی لجستیکی برای فیلم سازان و دست اندرکاران صنعت در سفر به همهٔ این جشنواره ها ایجاد می کند. با این حال، تغییر تاریخ جشنواره بر سایر جشنواره های فیلم کانادا همچون سینه فست سودبری، جشنواره بین المللی فیلم آتلانتیک و جشنواره بین المللی فیلم کلگری که بلافاصله پس از جشنواره بین المللی فیلم تورنتو برگزار می ش
وند، اثرات زنجیره ای گذاشته و مشکلات مشابهی ایجاد می کرد. در نهایت تصمیم گرفته شد که همان زمان بندی پیشین حفظ شود. جوایز. جوایز تریبوت. نخستین برندگان جایزهٔ تریبوت در ۳۱ ژوئیه اعلام شدند. این فهرست شامل گیرمو دل تورو به عنوان دریافت کنندهٔ جایزهٔ بهترین کارگردان، هیکاری به عنوان دریافت کنندهٔ جایزهٔ استعداد نوظهور، جودی فاستر به عنوان برندهٔ جایزهٔ «پیشگام سفر او» و لی بیونگ هون به عنوان دریافت کنندهٔ جایزهٔ ویژهٔ تریبوت بود. برندن فریزر به عنوان رئیس افتخاری مراسم خدمت کرد. بخش باقی ماندهٔ برندگان جوایز تریبوت در ۲۱ اوت اعلام شد. این گروه شامل کاترین اوهارا به عنوان برندهٔ جایزهٔ نورمن جویسون، نینا هوس و چنینگ تیتوم به عنوان دریافت کنندگان جایزهٔ بازیگر، کازو هیرو به عنوان برندهٔ جایزهٔ هنرمند مجلهٔ ورایتی، ادریس البا به عنوان دریافت کنندهٔ جایزهٔ جف اسکول در رسانهٔ تأثیرگذار، و فیلم سازان زاکارایاس کونک و جعفر پناهی به عنوان برندگان جوایز ویژهٔ تریبوت بودند. جوایز اصلی. جوایز معمول جشنواره برای فیلم ها، از جمله جایزه برگزیده مردم، در پایان جشنواره اعلام خواهند شد. در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵، برگزارکنندگان اعل
ام کردند که قصد دارند جایزهٔ جدیدی با عنوان جایزهٔ بین المللی برگزیده مردم معرفی کنند که بر اساس همان الگوی جایزهٔ برگزیره مردم، به محبوب ترین فیلم خارج از آمریکای شمالی اهدا خواهد شد. همچنین جایزهٔ هیئت داوران جدیدی برای بهترین فیلم کوتاه پویانمایی معرفی خواهد شد که جدا از جوایز موجود برای فیلم های کوتاه کانادایی و بین المللی اهدا می شود. حاشیه ها. در ۱۳ اوت ۲۰۲۵ (یک ماه پیش از جشنواره)، برگزارکنندگان جشنواره دعوت خود برای نمایش مستند اسرائیلی "راه میان ما: نجات نهایی" را لغو کردند. این مستند تلاش های نجات نوآم تی بون، سرتیپ بازنشسته ارتش اسرائیل را در جریان حملات ۷ اکتبر در جنوب اسرائیل به تصویر می کشد. دلیل لغو نمایش، ادعای نقض حق نشر عنوان شد؛ برگزارکنندگان اعلام کردند که فیلم سازان اجازهٔ استفاده از ویدئوهای ضبط شده توسط حماس در جریان این حملات را کسب نکرده اند و همچنین نگرانی هایی دربارهٔ احتمال ایجاد اختلال وجود دارد. منتقدان یادآور شدند که دولت کانادا حماس را به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی کرده است، و استدلال کردند که این تصمیم عملاً ایجاب می کند فیلم سازان اسرائیلی برای نمایش این رویدادها نیازمند
تأیید گروهی باشند که به طور رسمی تروریستی شناخته شده است. برگزارکنندگان جشنواره از تصمیم خود دفاع کردند و توضیح دادند که باید جشنواره را در برابر مشکلات احتمالی حق نشر محافظت کنند؛ آن ها این الزام را برای همهٔ فیلم ها اعمال می کنند تا یا مجوزهای حق نشر ارائه دهند یا تعهدنامه ای برای حفاظت جشنواره از مسئولیت قانونی در صورت طرح دعوای حقوقی به دلیل نمایش فیلم امضا کنند. در ۱۴ اوت ۲۰۲۵، پس از انتقادهای عمومی و گفت وگو با فیلم سازان، برگزارکنندگان تصمیم خود را معکوس کرده و این مستند را دوباره در فهرست نمایش جشنواره قرار دادند.
سلطان نشین گلکنده () یکی از حکومت های دوران نوین آغازین در جنوب هند بود که توسط دودمان شیعهٔ فارسی زبان قطب شاهی با ریشهٔ ترکمان اداره می شد. پس از افول سلطان نشین بهمنی، حکومت گلکنده در سال ۱۵۱۸ میلادی توسط سلطانقلی قطب شاه بنیان گذاری شد و یکی از پنج سلطان نشین دکن به شمار می رفت. قلمرو این سلطنت بخش هایی از ایالت های امروزی هند شامل کرناتکه، آندرا پرادش، اودیشا و تلانگانا را در بر می گرفت. در قرن هفدهم، گلکنده درگیر منازعات مستمر با سلسله های عادل شاهی و نظام شاهی بود که در غرب و شمال غربی با آن هم مرز بودند. در سال ۱۶۳۶، شاه جهان، امپراتور مغول، قطب شاهیان را وادار کرد تا سلطهٔ امپراتوری مغول را به رسمیت بشناسند و خراج دوره ای بپردازند. این سلسله در سال ۱۶۸۷، در دوران حکومت هفتمین سلطان خود، ابوالحسن قطب شاه، به پایان رسید؛ زمانی که اورنگ زیب، امپراتور مغول، او را بازداشت کرده و تا پایان عمر در دولت آباد زندانی ساخت و گلکنده را ضمیمه امپراتوری مغول کرد. قطب شاهیان از حامیان فرهنگ شیعی فارسی بودند. زبان رسمی و درباری سلطنت گلکنده در ۹۰ سال نخست حکومت (حدود ۱۵۱۸ تا ۱۶۰۰ میلادی) فارسی بود. با آغاز قرن هفدهم،
زبان تلوگو نیز به جایگاه زبان فارسی ارتقا یافت و در اواخر حکومت قطب شاهیان، به زبان اصلی دربار تبدیل شد؛ در حالی که فارسی تنها در برخی اسناد رسمی مورد استفاده قرار می گرفت. به گفتهٔ هندشناس ریچارد ایتون، با پذیرش زبان تلوگو توسط قطب شاهیان، آنان حکومت خود را به عنوان یک دولت تلوگوزبان تلقی کردند و نخبگان سلطنت، حاکمان را «سلاطین تلوگو» می نامیدند.
«زندانی» ترانه ای از خوانندهٔ انگلیسی ایمجن هیپ می باشد که در ۱۶ اکتبر سال ۲۰۰۶ از سوی وایت رابیت، زیرمجموعهٔ سونی بی ام جی، به عنوان سومین تک آهنگ از دومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "از طرف خودت صحبت کن" (۲۰۰۵) منتشر گردید و پس از تک آهنگ های «قایم موشک» و «شب بخیر و خداحافظ» قرار گرفت. این اثر ترانه ای ریتمیک در سبک الکتروپاپ است و پس از انتشار با استقبال منتقدان مواجه شد. این اثر در ابتدا در سال ۲۰۰۶ با رتبهٔ ۷۴ در جدول تک آهنگ های بریتانیا وارد شد و در سال ۲۰۲۵ به رتبهٔ ۳۰ در این جدول دست پیدا کرد و پس از محبوبیت در تیک تاک به دلیل ارتباط با بازی ویدئویی "دهان شویه" نخستین ترانهٔ هیپ شد که در جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ ظاهر شد.
جاده ابریشم دریایی (به انگلیسی: Maritime Silk Road) بخش دریایی از جاده ابریشم تاریخی است که آسیای جنوب شرقی، آسیای شرقی، شبه قاره هند، شبه جزیره عربستان، شرق آفریقا و اروپا را به هم متصل می کرد. این مسیر از سده دوم پیش از میلاد آغاز شد و تا سده پانزدهم میلادی رونق داشت. جاده ابریشم دریایی عمدتاً توسط دریانوردان آسترونزیایی در آسیای جنوب شرقی تأسیس و اداره می شد که با کشتی های تجاری اقیانوس پیمای بزرگ و دوربرد ساخته شده با روش های تخته دوزی و اتصال-لبه دریانوردی می کردند. این مسیر همچنین توسط دهوهای بازرگانان پارسی و عرب در دریای عرب و فراتر از آن، و بازرگانان تامیلی در آسیای جنوبی مورد استفاده قرار می گرفت. چین نیز ساخت کشتی های تجاری خود ("چوآن") را آغاز کرد و در دوره بعدی، از سده های دهم تا پانزدهم میلادی، این مسیرها را دنبال نمود. این شبکه ردپای شبکه های دریایی قدیمی تر یشم لینگ لینگ-اوی آسترونزیایی در آسیای جنوب شرقی، و همچنین شبکه های ادویه دریایی بین آسیای جنوب شرقی و آسیای جنوبی، و شبکه های دریایی آسیای غربی در دریای عرب و فراتر از آن را دنبال می کرد و در دوران کنونی با این جاده های تجاری دریایی باستان
ی همزمان بود. اصطلاح «جاده ابریشم دریایی» نامی مدرن است که از شباهت آن به جاده ابریشم زمینی گرفته شده است. خود جاده ابریشم زمینی نیز نامی مدرن بود که ایده آن در سال ۱۸۷۷ توسط یک جغرافی دان پروسی به نام بارون فون ریشتهوفن هنگام انجام یک بررسی زمین شناسی در چین برای اتصال چین به آلمان از طریق راه آهن ابداع شد و اصطلاح «جاده ابریشم» تنها در سال ۱۹۳۸ با انتشار کتابی محبوب از کاوشگر سوئدی، سون هدین وارد زبان انگلیسی شد. مسیرهای دریایی باستانی از طریق هند-آرام غربی (آسیای جنوب شرقی و اقیانوس هند) در بیشتر تاریخ بسیار طولانی خود نام خاصی نداشتند. با وجود نام مدرن، جاده ابریشم دریایی شامل مبادلات طیف وسیعی از کالاها در یک منطقه بسیار گسترده بود و فقط به ابریشم یا صادرات آسیایی محدود نمی شد. تاریخچه. شبکه های دریایی پیشاتاریخی پیش نیاز. جاده ابریشم دریایی از شبکه های تجاری دریایی یشم لینگ لینگ-او در دوران دیرینه سنگی که توسط آسترونزیایی ها در آسیای جنوب شرقی ایجاد شده بود، توسعه یافت. این شبکه تجاری دریایی باستانی گسترده در آسیای جنوب شرقی، با پوشش منطقه ای به وسعت ۳۰۰۰ کیلومتر در اطراف دریای جنوبی چین، مدت ها قبل از