Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قویت کردند، همراه با ارتباطات شخصی شان با آب و زمین. این راهپیمایی ها و رویدادهای مرتبط آگاهی را افزایش دادند و بسیاری از زنان بومی را به رابطه ای قوی تر با آب رساندند.اگرچه ماندامین در فوریه ۲۰۱۹ درگذشت، راهپیمایی های او الهام بخش بسیاری از راهپیمایی های دیگر شده است که به یاد او ادامه دارند. از دیگر حامیان شناخته شدهٔ آب می توان به آتام پلتیر (از ملت نخست ویکومیکونگ)، مارژوری فلاورز (اینوئیت)، لادونا بریو بول آلارد (داکوتا، لاکوتا) و فیت اسپاتد ایگل (یانکتون سو) اشاره کرد. خط لوله دسترسی داکوتا. در سال ۲۰۱۶، جوامع بومی علیه خط لوله داکوتا اکسس به طول ۱٬۱۷۲ مایل اعتراض کردند. این اعتراض به این دلیل بود که خط لوله قرار بود روی زمین جوامع بومی ساخته شود و منابع آبی که این جوامع به آن وابسته هستند را در معرض خطر قرار می داد. حامیان آب در خط مقدم این اعتراض بودند و وقت خود را صرف حفاظت از منابع آبی و دفاع از معاهدات خود کردند. همان طور که رابین وال کیمرر، بوم شناس و گیاه شناس پوتاواتومی، و کاتلین دین مور، فیلسوف محیط زیست، توضیح می دهند: «ممکن است آنقدر زمین و آب را دوست داشته باشید که در زمستان داکوتای شمالی بر
ای محافظت از آنها در چادر زندگی کنید.» این جنبش به سرعت توجه رسانه ها را به خود جلب کرد و به عنوان یکی از بزرگ ترین جنبش های مقاومت به رهبری بومیان در دهه های اخیر شناخته می شود. با این حال، در طول این اعتراض، برخی رسانه ها مانند The Blaze یک کمپین اطلاعات نادرست علیه حامیان آب راه اندازی کردند. این اطلاعات نادرست روایتی را ایجاد کرد که برای حامیان آب و جوامع بومی به طور کلی مضر بود. فیلسوف پوتاواتومی، کایل پاویس وایت، در تحلیل خود از کمپین حامیان آب علیه خط لوله داکوتا اکسس، پیچیدگی های این جنبش را بررسی کرده و توضیح می دهد که چگونه اهداف حامیان آب توسط رسانه ها به اشتباه تفسیر شده اند. وایت نشان می دهد که تأکید منتقدان بر تدابیر ایمنی خط لوله، بازتابی از یک سوءبرداشت گسترده تر دربارهٔ روابط مردم بومی با زمین ها و منابع آبی شان است. در جنبش NoDAPL، حامیان آب نه تنها با یک پروژهٔ ساخت وساز مخالفت می کردند، بلکه از زمین های اجدادی، میراث فرهنگی، و منابع آبی حیاتی برای معیشت خود دفاع می کردند. با این حال، رسانه ها اغلب این جنبش را به یک اختلاف بر سر مالکیت زمین و منافع اقتصادی تقلیل می دادند و اهمیت معنوی و فره
نگی زمین و آب برای جوامع بومی را نادیده می گرفتند. دانشمند ضداستعماری، جاسکیران دیلون، بر تلاش های جامعه سازی در استندینگ راک تأکید می کند و توضیح می دهد که این تلاش ها بر تأمین نیازهای همه، از جمله غذا، آب، گرما، استراحت، و جامعهٔ معنوی متمرکز بود. او خاطرنشان می کند که تنها در صورت تأمین این نیازها، افراد قادر به مشارکت در مقاومت خواهند بود. دیلون همچنین توضیح می دهد که حامیان آب بر پرورش رهبری جوانان در مقاومت خود تأکید دارند، به ویژه پرورش رهبری برای زنان جوان بومی، زیرا زنان بومی جوان با خشونت و سرکوب جنسیتی و نژادی متقاطع مواجه هستند. محافظان آب در فرهنگ عامه و رسانه ها. چندین کتاب کودک دربارهٔ حامیان آب منتشر شده است. The Water Walker یک کتاب تصویری نوشته و تصویرگری شده توسط Joanne Robertson است که داستان Josephine Mandamin و عشق او به nibi (آب)، راهپیمایی های او برای آب، و اهمیت حفاظت از آب را روایت می کند. We Are Water Protectors، نوشتهٔ Carole Lindstrom و تصویرگری شده توسط Michaela Goad، برندهٔ مدال کالدکات ۲۰۲۱ و همچنین نامزد جایزهٔ Kirkus و یکی از بهترین کتاب های Kirkus در سال ۲۰۲۰ بوده است. این د
استان الهام گرفته از بسیاری از جنبش های بومی در سراسر آمریکای شمالی است و اطلاعاتی دربارهٔ نقش حامیان آب در جوامع و اهمیت حفاظت از آب ارائه می دهد. فیلم ها و مستندهایی دربارهٔ نقش ها و اقدامات حامیان آب ساخته شده اند. Awake: A Dream from Standing Rock توسط Bullfrog Films در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. این مستند تلاش های حامیان آب در نزدیکی منطقهٔ رزرویشن استندینگ راک برای متوقف کردن توسعهٔ خط لولهٔ داکوتا اکسس (DAPL) را به تصویر می کشد. این فیلم به عنوان تحسین شده ترین مستند ساخته شده در پی اعتراضات استندینگ راک شناخته شده است.
مرکز حفاظت از منابع طبیعی لکی (LCC) یک منطقه حفاظت از منابع طبیعی ۷۸ هکتاری (۱۹۰ جریب) در لکی، ایالت لاگوس، نیجریه است. این مرکز بخشی از پروژه PARCC West Africa است، که با هدف تقویت تاب آوری مناطق حفاظت شده در برابر تغییرات اقلیمی اجرا شده است تاریخچه. مرکز در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد تا به عنوان نماد حفاظت از تنوع زیستی و مرکز آموزش محیط زیست فعالیت کند. این مجموعه توسط شرکت Chevron برای بنیاد حفاظت از طبیعت نیجریه (NCF) ساخته شد و به عنوان پناهگاهی برای گونه های گیاهی و جانوری غنی شبه جزیره لکی اختصاص یافت. این شرکت از زمان تأسیس، بودجه سالانه ای برای مدیریت مرکز فراهم کرده است تا به حفظ و توسعه این منطقه حفاظت شده کمک کند. مرکز حفاظت از منابع طبیعی لکی در سال ۱۹۸۷، با بررسی سه منطقه بالقوه توسط تیم فنی بنیاد حفاظت از طبیعت نیجریه (NCF) و همکاری وزارت کشاورزی و تعاونی ایالت لاگوس آغاز شد. پس از بررسی ها، منطقه لکی برای ایجاد سایت نمایشی پروژه حفاظت انتخاب شد. قرارگیری این پروژه در شبه جزیره لکی الهام بخش نام آن شد—مرکز حفاظت از منابع طبیعی لکی. این مرکز توسط بنیاد حفاظت از طبیعت نیجریه تأسیس شد تا حیات وحش و جنگل
های مانگرو در سواحل جنوب غربی نیجریه را از تهدید توسعه شهری محافظت کند. مأموریت. بنیاد حفاظت از طبیعت نیجریه یک سازمان غیردولتی است که به توسعه پایدار و حفاظت از طبیعت اختصاص دارد. این بنیاد همچنین به عنوان مرکزی برای حفاظت از تنوع زیستی و آگاهی زیست محیطی فعالیت می کند. اهداف اصلی این بنیاد شامل حفظ گونه ها و اکوسیستمهای نیجریه، ترویج پایداری در استفاده از منابع طبیعی و حمایت از اقداماتی است که تأثیرات منفی بر محیط زیست را کاهش داده و از هدررفت منابع جلوگیری می کنند. بنیاد حفاظت از طبیعت نیجریه تلاش های گسترده ای برای افزایش آگاهی زیست محیطی و تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی انجام داده است. این مرکز در بزرگراه لکی-اپه، در شبه جزیره لکی، روبه روی شرکت Chevron واقع شده است. توضیحات. منطقه حفاظت شده که مساحتی ۷۸ هکتاری (۱۹۲٫۷۴ جریب) را در بر می گیرد، در شبه جزیره لکی، در کنار تالاب لکی و نزدیک تالاب لاگوس واقع شده است. این منطقه از تالاب های شبه جزیره لکی محافظت می کند که شامل زیستگاه های مردابی و ساوانا است. در مسیر ورود به این منطقه، بولوار درختان نارگیل قرار دارد که به پارک خودرو و بازدیدکنندگان منتهی می شود. ای
ن منطقه دارای تنوع غنی گیاهی و جانوری است و بخش وسیعی از تالاب های آن برای مشاهده حیات وحش اختصاص یافته است. پل های چوبی مرتفع امکان مشاهده میمونها، کروکودیل ها، مارها و گونه های مختلف پرندگان را فراهم می کنند. همچنین، یک مرکز حفاظت از محیط زیست و یک کتابخانه در این منطقه وجود دارد. تالاب ها تحت مدیریت بنیاد حفاظت نیجریه قرار دارند و اکنون شامل یک سیستم مسیرهای پیاده روی به شکل عدد هشت، با مسیرهای پیاده روی و سنگ های پلکانی برای عبور از آبراه ها هستند. یک مسیر چوبی در سال ۱۹۹۲ ساخته شد تا دید گردشگران را از منابع گسترده این ذخیره گاه طبیعی که در یک منطقه جنگلی حرا قرار دارد، غنی تر کند. جاذبه های جانبی در طول مسیر شامل چشم انداز تالاب، مخفیگاه پرندگان، ایستگاه های استراحت و خانه درختی است. مسیر طبیعت ۱٫۸ کیلومتری پشت ساختمان های اصلی با دو مسیر چوبی متصل شده است. یک مسیر چوبی محکم که به مسیر طبیعت منتهی می شود، گستره وسیعی از زمین های باتلاقی و چمنزارهای ساوانا را که مملو از حیات وحش و همچنین گیاهان و جانوران آبزی غنی است، آشکار می کند. همچنین یک خانه درختی وجود دارد که یک سکوی ۲۱ متری ارائه می دهد، جایی که م
ی توان نمای پانورامایی از منطقه پیک نیک، ذخیره گاه، مرکز بازدیدکنندگان و زمین بازی کودکان را در میان درختان مشاهده کرد. مخفیگاه پرندگان مشرف به یک تالاب/باتلاق است که محل زندگی کروکودیلها و مارمولک های مانیتور است. این ذخیره گاه طبیعی از ترکیبی از انواع پوشش گیاهی عبور می کند: جنگل ثانویه، جنگل باتلاقی و چمنزار ساوانا. چندین گونه پرنده را می توان در اینجا مشاهده کرد. این مرکز یک مکان محبوب برای گردش های علمی مدارس و فیلم برداری موزیک ویدیوها در نیجریه است. منطقه حفاظت شده لکی میزبان گونه های مختلف پستانداران است که بیشتر شب زی هستند، اما گاهی دیده می شوند. همچنین، خزندگان کوچک، مارها و مارمولکهای متنوع در این منطقه یافت می شوند. زندگی دوزیستان شامل طیف گسترده ای از گونه های در معرض خطر است که در این منطقه محافظت می شوند. در این مرکز، ساختاری مخروطی شکل به عنوان سالن اجتماعات برای سخنرانی ها، کنفرانس ها و سمینارها طراحی شده است. در نگاه اول، مجموعه ای نادر از تصاویر چشمگیر گونه های در معرض خطر حیوانات و گیاهان در قفسه های شیشه ای اطراف تالار بیضی شکل به نمایش گذاشته شده اند. پیوند به بیرون.
موج گرمای دریایی دوره ای از افزایش غیرعادی دمای سطح دریا نسبت به دماهای معمول گذشته در یک فصل و منطقه خاص است. موج های گرمای دریایی تحت تأثیر عوامل مختلفی ایجاد می شوند، از جمله رویدادهای کوتاه مدت جوی مانند جبهه های هوا، تغییرات درون فصلی (۳۰ تا ۹۰ روز)، الگوهای سالانه و ده ساله مانند پدیده ال نینو، و تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت های انسانی. این موج های گرمایی تأثیرات قابل توجهی بر اکوسیستم های اقیانوسی دارند. به عنوان مثال، می توانند منجر به تغییرات شدید در تنوع زیستی شوند، مانند سفیدشدگی مرجان ها، بیماری تحلیل برنده ستاره های دریایی، شکوفایی جلبک های مضر، و مرگ ومیر گسترده جوامع کف زی. برخلاف موج های گرمایی در خشکی، موج های گرمای دریایی می توانند مناطق وسیعی را دربر بگیرند، برای هفته ها تا ماه ها یا حتی سال ها ادامه داشته باشند، و در سطوح زیرین آب نیز رخ دهند. موج های گرمای دریایی قابل توجهی در نقاط مختلف جهان رخ داده اند، از جمله در صخره بزرگ مرجانی در سال ۲۰۰۲، دریای مدیترانه در سال ۲۰۰۳، شمال غربی اقیانوس اطلس در سال ۲۰۱۲، و شمال شرقی اقیانوس آرام بین سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶. این رویدادها تأثیرات شدید و ب
لندمدتی بر شرایط اقیانوس شناسی و زیستی این مناطق داشته اند. دانشمندان پیش بینی می کنند که فرکانس، مدت زمان، مقیاس (یا مساحت) و شدت موج های گرمای دریایی همچنان افزایش خواهد یافت. این روند به دلیل افزایش دمای سطح دریا ناشی از گرمایش جهانی رخ می دهد. گزارش ششم ارزیابی IPCC در سال ۲۰۲۲ یافته های تحقیقاتی را خلاصه کرده و بیان می کند که «موج های گرمای دریایی از دهه ۱۹۸۰ بیشتر، شدیدتر و طولانی تر شده اند و از سال ۲۰۰۶ به بعد، به احتمال زیاد ناشی از تغییرات اقلیمی انسانی هستند.» این یافته ها گزارش IPCC در سال ۲۰۱۹ را تأیید می کند که نشان داده بود «موج های گرمای دریایی دو برابر شده اند، مدت زمان بیشتری دارند، شدیدتر و گسترده تر شده اند.» میزان گرم شدن اقیانوس ها بستگی به سناریوهای انتشار گازهای گلخانه ای دارد، بنابراین تلاش های انسان برای کاهش تغییرات اقلیمی نقش مهمی در این روند ایفا می کند. دانشمندان پیش بینی می کنند که موج های گرمای دریایی در سال های ۲۰۸۱ تا ۲۱۰۰، چهار برابر بیشتر از دوره ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۴ در سناریوی انتشار کم، و هشت برابر بیشتر در سناریوی انتشار بالا رخ خواهد داد. تعریف. گزارش ششم ارزیابی IPCC موج گرمای
دریایی را به این صورت تعریف می کند: «دوره ای که طی آن دمای آب به طور غیرعادی گرم تر از حد معمول برای زمان سال نسبت به دماهای تاریخی است و این گرمای شدید برای روزها تا ماه ها ادامه دارد. این پدیده می تواند در هر نقطه ای از اقیانوس رخ دهد و در مقیاس هایی تا هزاران کیلومتر گسترش یابد.» یک نشریه دیگر موج گرمای دریایی را به این صورت تعریف کرده است: «یک رویداد گرم غیرعادی زمانی به عنوان موج گرمای دریایی شناخته می شود که حداقل پنج روز ادامه داشته باشد و دمای آن بالاتر از صدک ۹۰ بر اساس یک دوره تاریخی ۳۰ ساله باشد.» اصطلاح موج گرمای دریایی پس از یک رویداد گرم غیرمنتظره در ساحل غربی استرالیا در تابستان جنوبی ۲۰۱۱ مطرح شد. این پدیده باعث کاهش سریع جنگل های کلپ و تغییرات گسترده ای در اکوسیستم مرتبط در امتداد صدها کیلومتر از خط ساحلی شد. دسته ها. دسته بندی کمی و کیفی موج های گرمای دریایی یک سیستم نام گذاری، گونه شناسی و ویژگی های مربوط به این رویدادها را تعیین می کند. سیستم نام گذاری بر اساس مکان و سال اعمال می شود، به عنوان مثال مدیترانه ۲۰۰۳. این روش به پژوهشگران امکان می دهد تا عوامل ایجادکننده و ویژگی های هر رویداد
را مقایسه کنند، روندهای جغرافیایی و تاریخی موج های گرمای دریایی را بررسی کنند و این رویدادها را به صورت لحظه ای به طور مؤثر انتقال دهند. سیستم دسته بندی موج های گرمای دریایی در مقیاس ۱ تا ۴ قرار دارد. دسته ۱ یک رویداد متوسط، دسته ۲ یک رویداد قوی، دسته ۳ یک رویداد شدید، و دسته ۴ یک رویداد بسیار شدید محسوب می شود. دسته بندی هر رویداد در زمان واقعی عمدتاً بر اساس ناهنجاری های دمای سطح دریا (SSTA) تعیین می شود، اما با گذشت زمان، گونه شناسی و ویژگی های آن نیز در نظر گرفته می شود. انواع موج های گرمای دریایی شامل متقارن، شروع آهسته، شروع سریع، شدت کم و شدت زیاد هستند. رویدادهای موج گرمای دریایی ممکن است دارای چندین دسته بندی باشند، مانند شروع آهسته با شدت زیاد. ویژگی های این رویدادها شامل مدت زمان، شدت (حداکثر، میانگین، تجمعی)، نرخ شروع، نرخ کاهش، منطقه و فراوانی است. این دسته بندی ها به پژوهشگران کمک می کند تا روندهای جغرافیایی و تاریخی موج های گرمای دریایی را بررسی کرده و تأثیرات آن ها را بهتر درک کنند. موج های گرمای دریایی برای بیش از یک دهه در سطح دریا مورد مطالعه قرار گرفته اند، اما تحقیقات نشان می دهد که این پ
دیده می تواند در کف دریا نیز رخ دهد. محرک ها. فرآیندهای محلی و الگوهای اقلیمی منطقه ای. عوامل ایجادکننده موج های گرمای دریایی را می توان به فرآیندهای محلی، فرآیندهای ارتباط از راه دور، و الگوهای اقلیمی منطقه ای تقسیم کرد. برای شناسایی موج های گرمای دریایی، دو معیار کمی پیشنهاد شده اند: میانگین دمای سطح دریا و تغییرپذیری دمای سطح دریا. این معیارها به پژوهشگران کمک می کنند تا روندهای گرمایی را بهتر تحلیل کرده و تأثیرات آن ها را بر اکوسیستم های دریایی بررسی کنند. منابع. Text was copied from this source, which is available under a
حذف دی اکسید کربن (CDR) فرآیندی است که طی آن دی اکسید کربن (CO₂) از جو توسط فعالیت های عمدی انسانی حذف شده و به طور پایدار در مخازن زمین شناسی، زمینی یا اقیانوسی، یا در محصولات ذخیره می شود. این فرایند همچنین با نام های حذف کربن، حذف گازهای گلخانه ای یا انتشار منفی شناخته می شود. CDR به طور فزاینده ای در سیاست های اقلیمی به عنوان بخشی از استراتژی های کاهش تغییرات اقلیمی ادغام می شود. دستیابی به انتشار خالص صفر ابتدا نیازمند کاهش های عمیق و پایدار در انتشار گازهای گلخانه ای است و سپس، علاوه بر آن، استفاده از CDR ضروری خواهد بود («CDR همان چیزی است که خالص را در انتشار خالص صفر قرار می دهد»). در آینده، CDR ممکن است بتواند انتشارهایی را که از نظر فنی حذف آن ها دشوار است، مانند برخی انتشارهای کشاورزی و صنعتی، جبران کند. CDR شامل روش هایی است که در خشکی یا در سیستم های آبی اجرا می شوند. روش های مبتنی بر خشکی شامل جنگل کاری، احیای جنگل ها، شیوه های کشاورزی که کربن را در خاک ذخیره می کنند (کشاورزی کربنی)، انرژی زیستی همراه با جذب و ذخیره سازی کربن (BECCS) و جذب مستقیم هوا همراه با ذخیره سازی هستند. همچنین روش های CD
R وجود دارند که از اقیانوس ها و سایر منابع آبی استفاده می کنند. این روش ها شامل بارورسازی اقیانوس، افزایش قلیاییت اقیانوس، احیای تالاب ها و رویکردهای کربن آبی هستند. برای ارزیابی میزان انتشار منفی که یک فرایند خاص به دست می آورد، باید یک تحلیل دقیق انجام شود. این تحلیل شامل بررسی چرخه عمر و «پایش، گزارش دهی و تأیید» (MRV) کل فرایند است. جذب و ذخیره سازی کربن (CCS) به عنوان CDR در نظر گرفته نمی شود، زیرا CCS میزان دی اکسید کربن موجود در جو را کاهش نمی دهد. تا سال ۲۰۲۳، تخمین زده می شود که CDR سالانه حدود ۲ گیگاتن دی اکسید کربن را از جو حذف کند. این مقدار معادل حدود ۴٪ از گازهای گلخانه ای منتشرشده سالانه توسط فعالیت های انسانی است. پتانسیل حذف و ذخیره سازی تا ۱۰ گیگاتن دی اکسید کربن در سال وجود دارد، مشروط بر اینکه روش های CDR که در حال حاضر به طور ایمن و اقتصادی قابل اجرا هستند، مورد استفاده قرار گیرند. با این حال، تعیین مقدار دقیق دی اکسید کربن حذف شده از جو توسط CDR دشوار است. تعریف. حذف دی اکسید کربن (CDR) طبق تعریف IPCC به این صورت است: «فعالیت های انسانی که دی اکسید کربن را از جو حذف کرده و به طور پایدار
در مخازن زمین شناسی، زمینی یا اقیانوسی، یا در محصولات ذخیره می کنند. این فرایند شامل تقویت زیست شیمیایی یا زیستی موجود و بالقوه توسط انسان و جذب مستقیم هوا همراه با ذخیره سازی است، اما جذب طبیعی CO₂ که مستقیماً ناشی از فعالیت های انسانی نیست را شامل نمی شود.» مترادف های حذف دی اکسید کربن (CDR) شامل حذف گازهای گلخانه ای (GGR)، فناوری انتشار منفی و حذف کربن هستند. فناوری هایی برای حذف گازهای گلخانه ای غیر CO₂ مانند متان از جو پیشنهاد شده اند، اما در حال حاضر تنها حذف دی اکسید کربن در مقیاس وسیع امکان پذیر است؛ بنابراین، در بیشتر موارد، حذف گازهای گلخانه ای به معنای حذف دی اکسید کربن است. اصطلاح مهندسی زمین (یا مهندسی اقلیم) گاهی در متون علمی برای هر دو مفهوم حذف دی اکسید کربن (CDR) و مدیریت تابش خورشیدی (SRM) به کار می رود، در صورتی که این تکنیک ها در مقیاس جهانی استفاده شوند. با این حال، این اصطلاحات دیگر در گزارش های IPCC استفاده نمی شوند. دسته بندی ها. روش های حذف دی اکسید کربن (CDR) را می توان بر اساس معیارهای مختلف در دسته های متفاوتی قرار داد. این دسته بندی ها ممکن است شامل روش های مبتنی بر طبیعت، روش های
مهندسی شده، و راهکارهای ترکیبی باشند. هر یک از این روش ها دارای مزایا و چالش های خاص خود هستند و میزان تأثیرگذاری آن ها بر کاهش دی اکسید کربن متفاوت است. مفاهیم با استفاده از اصطلاحات مشابه. حذف دی اکسید کربن (CDR) ممکن است با جذب و ذخیره سازی کربن (CCS) اشتباه گرفته شود. CCS فرآیندی است که طی آن دی اکسید کربن از منابع نقطه ای مانند نیروگاه های گازی جمع آوری می شود، جایی که دودکش های آن ها CO₂ را به صورت جریان متمرکز منتشر می کنند. سپس CO₂ فشرده شده و ذخیره یا مورد استفاده قرار می گیرد. هنگامی که CCS برای ذخیره سازی کربن از یک نیروگاه گازی استفاده می شود، انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از ادامه فعالیت منبع نقطه ای کاهش می یابد، اما مقدار دی اکسید کربن موجود در جو کاهش نمی یابد. نقش در کاهش تغییرات اقلیمی. استفاده از حذف دی اکسید کربن (CDR) نرخ کلی اضافه شدن دی اکسید کربن به جو توسط فعالیت های انسانی را کاهش می دهد. دمای سطح زمین تنها زمانی تثبیت خواهد شد که انتشار جهانی به سطح خالص صفر کاهش یابد، که این امر نیازمند تلاش های جدی برای کاهش انتشار و همچنین اجرای CDR است. رسیدن به انتشار خالص صفر بدون CDR امکان پذ
یر نیست، زیرا برخی انواع انتشار از نظر فنی دشوار است که به طور کامل حذف شوند. انتشارهایی که حذف آن ها دشوار است شامل انتشار اکسید نیتروژن از کشاورزی، انتشار ناشی از حمل ونقل هوایی و برخی انتشارهای صنعتی می شود. در استراتژی های کاهش تغییرات اقلیمی، استفاده از CDR برای جبران این انتشارها ضروری است. منابع. IPCC, 2021: "Annex VII: Glossary". Matthews, J.B.R. , V. Möller, R. van Diemen, J.S. Fuglestvedt, V. Masson-Delmotte, C. Méndez, S. Semenov, A. Reisinger (eds.). In "Climate Change 2021: The Physical Science Basis. Contribution of Working Group I to the Sixth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change". Masson-Delmotte, V. , P. Zhai, A. Pirani, S.L. Connors, C. Péan, S. Berger, N. Caud, Y. Chen, L. Goldfarb, M.I. Gomis, M. Huang, K. Leitzell, E. Lonnoy, J.B.R. Matthews, T.K. Maycock, T. Waterfield, O. Yelekçi, R. Yu, and B. Zhou (eds.). Cambridge University Press, Cambridge, United Kingdom and New York, NY, USA, pp. 2215–2256,
سرمایه داری پایدار شکلی مفهومی از سرمایه داری است که بر اساس شیوه های پایدار بنا شده و هدف آن حفظ بشریت و سیاره زمین، کاهش پیامدهای منفی و شباهت به سیاست های اقتصادی سرمایه داری است. اقتصاد سرمایه داری برای بقا باید گسترش یابد و بازارهای جدیدی برای حمایت از این توسعه پیدا کند. سیستم های سرمایه داری اغلب برای محیط زیست و برخی افراد بدون دسترسی به نمایندگی مناسب مخرب هستند. با این حال، پایداری کاملاً برعکس عمل می کند؛ نه تنها به ادامه منابع اشاره دارد، بلکه به بازسازی آن ها نیز می پردازد. پایداری معمولاً با محیط زیست گرایی مرتبط دانسته می شود، و سرمایه داری پایدار اصول پایداری را در حاکمیت اقتصادی و جنبه های اجتماعی سرمایه داری اعمال می کند. سرمایه داری پایدار اخیراً اهمیت بیشتری پیدا کرده است، اما این مفهوم جدید نیست. تغییرات در مدل اقتصادی فعلی می تواند پیامدهای اجتماعی، زیست محیطی و اقتصادی قابل توجهی داشته باشد و نیازمند تلاش های فردی و همچنین همکاری دولت های محلی، ایالتی و فدرال است. این مفهوم با بحث هایی همراه است، زیرا مستلزم افزایش شیوه های پایدار و کاهش قابل توجه رفتارهای مصرفی فعلی است. این مفهوم از س
رمایه داری در مانیفست آل گور و دیوید بلاد برای مدیریت سرمایه گذاری نسل ها توصیف شده است تا یک ساختار سیاسی، اقتصادی و اجتماعی بلندمدت را ارائه دهد که تهدیدات فعلی برای سیاره و جامعه را کاهش دهد. بر اساس این مانیفست، سرمایه داری پایدار جنبه های زیست محیطی، اجتماعی و حاکمیتی (**ESG**) را در ارزیابی ریسک ادغام می کند تا پیامدهای خارجی را محدود کند. بیشتر ایده هایی که آن ها مطرح کرده اند مربوط به تغییرات اقتصادی و جنبه های اجتماعی است، اما تعداد کمی از آن ها به طور مشخص به تغییرات سیاست های زیست محیطی اشاره دارند. جنبه های حکمرانی و اقتصادی. سیاست های سرمایه داری پایدار عمدتاً بر جنبه های اقتصادی متمرکز هستند، زیرا اقتصاد بیشترین ارتباط را با سرمایه داری دارد. این مفهوم تلاش می کند تا ابزارهای ناکافی فعلی برای سنجش رشد اقتصادی و ارزش واقعی کشورها، مانند تولید ناخالص داخلی (GDP) یا خروجی ناخالص (GO)، را اصلاح کند. انتقاد اصلی از این روش های سنجش رشد اقتصادی این است که **GDP** شرایط کاری و عوامل زیست محیطی را که تأثیرات بلندمدتی بر ارزش اقتصادی دارند، در نظر نمی گیرد. این موضوع باعث شده است که برخی کارشناسان پیشنها
د کنند که معیارهای جامع تری برای ارزیابی توسعه اقتصادی مورد استفاده قرار گیرند. این مفهوم با روندهای اخیر همسو است که کسب وکارهای پایدار را به عنوان روش ترجیحی برای توسعه می بینند، زیرا این نوع کسب وکارها تأثیر مثبتی بر محیط خود دارند. بسیاری از این ابتکارات از ائتلاف های مسئولیت اجتماعی شرکتی هدایت شده توسط کسب وکارها سرچشمه می گیرند که هدف آن ها کاهش پیامدهای **ESG** از طریق بسیج منابع است. این کسب وکارها محدود به سازمان های غیرانتفاعی سنتی که معمولاً با مسئولیت اجتماعی شرکتی مرتبط می دانیم، نیستند؛ بلکه می توانند مستقل، غیرانتفاعی، انتفاعی، تحت هدایت هیئت مدیره یا دارای تأمین مالی مرکزی باشند. طیف گسترده ای از انواع کسب وکارها نشان دهنده تغییر تدریجی به سمت حاکمیت شرکتی مسئولانه از نظر اجتماعی و زیست محیطی است. این تقسیم بندی نشان می دهد که بیشتر پیشنهادهای سرمایه داری پایدار بر تغییرات اقتصادی و اجتماعی تمرکز دارند، در حالی که تأثیرات زیست محیطی کمتر مورد توجه قرار گرفته اند. از میان ده مورد ذکر شده، تنها دو مورد مستقیماً به جنبه های زیست محیطی مرتبط هستند و هیچ کدام به طور صریح تغییرات سیاست های زیست محی
طی را پیشنهاد نمی کنند. این موضوع نشان دهنده چالش های موجود در ادغام اصول پایداری در چارچوب های اقتصادی و اجتماعی سرمایه داری است. جنبه های زیست محیطی. بر اساس توضیحات بروس لدویتز، سرمایه داری پایدار شامل پذیرش و توسعه شیوه های پایدار برای حفاظت از منابع طبیعی است، به جای استفاده از آن ها به عنوان سرمایه. لدویتز معتقد است که در سرمایه داری سنتی، سرمایه طبیعی، یعنی منابع طبیعی، به کاهش خود ادامه خواهد داد و موفقیت سرمایه پولی را محدود خواهد کرد، که این امر باعث افزایش ارزش منابع طبیعی و تغییر تعریف رفاه خواهد شد. او پیشنهاد می کند که سرمایه داری پایدار سیاست ها و مقرراتی را برای حفاظت از منابع طبیعی وضع کند و علاوه بر آن، سرمایه گذاری مجدد در محیط زیست را برای معکوس کردن روند تخریب انجام دهد. منابع. بی میلی دولت. منتقدانی مانند نیل ای. هریسون معتقدند که دولت احتمالاً در برابر تغییرات پایدار برای مدل سرمایه داری کنونی مقاومت خواهد کرد. او استدلال می کند که از آنجا که دولت سرمایه داری بر اساس ایده ها و منافع تجاری سرمایه داری شکل گرفته است، به این سیستم وابسته می باشد. اغلب، دولت بیشتر بر بحران های آشکار تمرکز د
ارد تا راه حل های بلندمدت برای مشکلاتی که به راحتی قابل مشاهده نیستند. استدلال اصلی او این است کهفراتر از ساختار کنونی، قدرت سیاسی به تنهایی برای کنترل جنبه های اجتماعی و اقتصادی کافی نیست تا بتواند تأثیر قابل توجهی بر نیازهای زیست محیطی بگذارد.
معدن مس نچانگا، که قبلاً معدن مس چینگولا نام داشت، یک معدن کبالت و مس زیرزمینی و روباز در چینگولا، در استان کوپربلت زامبیا است. این بزرگ ترین معدن مس در آفریقا است. این معدن متعلق به معادن مس کانکولا، یک سرمایه گذاری مشترک بین ودانتا ریسورسز و شرکت معدنکاری دولتی زامبیا (ZCCM Investments Holdings) است. آلودگی ناشی از معدن، منابع آب هزاران نفر از روستاییان اطراف را که منبع آب دیگری نداشتند، آلوده کرد و منجر به مشکلات سلامتی شد. روستاییان همچنین گزارش دادند که آلودگی به زمین های کشاورزی آسیب رسانده و میزان برداشت محصول را کاهش داده است. هزار و هشتصد روستایی در سال ۲۰۱۵ یک دعوی دسته جمعی (لونگو علیه ودانتا ریسورسز پی ال سی) علیه ودانتا ریسورسز در لندن مطرح کردند. این پرونده به دیوان عالی بریتانیا ارجاع شد و پیامدهای گسترده تری برای شرکت های استخراج منابع چندملیتی بریتانیایی که در خارج از کشور فعالیت تجاری دارند، داشت. شرح و مالکیت. معدن مس نچانگا یک معدن کبالت و مس در چینگولا، در استان کاپربلت زامبیا است. این معدن متعلق به معادن مس کانکولا، یک سرمایه گذاری مشترک بین شرکت بریتانیایی ودانتا ریسورسز و شرکت معدنکاری
دولتی زامبیا است. این معدن بزرگ ترین معدن مس در آفریقا است. عملیات استخراج هم به صورت روباز و هم به صورت زیرزمینی انجام می شود. این گودال بیش از چهار مایل طول، یک مایل عرض و ۱۶۰۰ فوت عمق دارد. این سایت دارای یک معدن، یک کارخانه ذوب، یک پالایشگاه و یک توده باطله به ارتفاع ۹۰ متر است. تاریخچه. در سال ۲۰۱۱، دادگاه عالی لوساکا خواستار پرداخت ۱٫۳ میلیون پوند خسارت به ساکنان چینگولا شد که این مبلغ غرامت آلودگی رودخانه کافوئه به اسید سولفوریک در سال ۲۰۰۶ بود. در سال ۲۰۱۴، این معدن ۳۲۰ میلیون پوند سود داشت. در سال ۲۰۱۵، ۲۵۰۰ نفر از جوامع هیپو پول، کاکوسا، شیمولالا و هلن ادعا کردند که این معدن دوباره نهر موشیشیما و رودخانه کافوئه را آلوده کرده است. بی بی سی گزارش داد که اسناد فاش شده ای را مشاهده کرده است که نشت اسید سولفوریک و سایر مواد شیمیایی سمی را که منابع آب متعلق به افرادی که در نزدیکی معدن زندگی می کنند، آلوده کرده است، تأیید می کند. این افشاگر که به مدت ۱۵ سال با شرکت کانکولا سی ام کار کرده است، ادعا می کند که از زمانی که ودانتا معدن را در سال ۲۰۰۴ خریداری کرد، برای صرفه جویی در هزینه های عملیات جاری، از برخ