Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و باشگاه فوتبال اونیورسیداد ناسیونال هستند که در مجموع به عنوان چهار بزرگ شناخته می شوند. مکزیک میزبان دو تورنمنت جام جهانی (۱۹۷۰ و ۱۹۸۶) بوده است. بسیاری از استادیوم هایی که در لیگ این کشور مورد استفاده قرار می گیرند، سابقه بازی های جام جهانی دارند. مکان هایی مانند ورزشگاه خالیسکو در گوادالاخارا و ورزشگاه آزتکا در مکزیکو سیتی به دلیل تاریخ ملی و بین المللی خود مشهور هستند. به عنوان مثال، استادیوم افسانه ای آزتکا به همراه ورزشگاه ماراکانا، یکی از تنها دو استادیوم در جهان است که میزبان دو فینال جام جهانی مردان است و یکی از استادیوم های با ظرفیت بالا در جهان است. بزرگ ترین استادیوم های مکزیک ورزشگاه آزتکا، استادیو جالیسکو، ورزشگاه بی بی وی ای، ورزشگاه المپیکو یونیورسیتاریو و ورزشگاه کواتموک هستند. جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ در مکزیک برای مخاطبان جهانی پخش شد و موج مکزیکی پس از آن در طول مسابقات در سراسر جهان رایج شد. تیم ملی فوتبال مردان مکزیک. تیم ملی فوتبال مکزیک (به اسپانیایی: Selección de fútbol de México) نماینده مکزیک در فوتبال است و توسط فدراسیون فوتبال مکزیک (FMF، از نام اصلی "Federación Mexicana de Fútbol A
sociación")، نهاد حاکم بر فوتبال در مکزیک اداره می شود. ورزشگاه خانگی این تیم ورزشگاه آزتکا است. تیم ملی مکزیک به هفده دوره از مسابقات جام جهانی فوتبال راه یافته است و یکی از شش کشوری است که از سال ۱۹۹۴ به طور متوالی به این مسابقات حضور دارد. مکزیک در اولین جام جهانی در ۱۳ ژوئیه ۱۹۳۰ با فرانسه بازی کرد. بهترین پیشرفت مکزیک رسیدن به یک چهارم نهایی در جام جهانی ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶ بود که هر دو در خاک مکزیک برگزار شد و بار دیگر در سال ۲۰۲۶ همراه با کانادا و ایالات متحده میزبان این رویداد خواهد بود. بازی های المپیک. در سطح بین المللی، مکزیک در بازی های المپیک به موفقیت های قابل توجهی در ورزش های مختلف از جمله بوکس، شیرجه، و ورزش دو و میدانی دست یافته است. این کشور همچنین در تکواندو دارای رتبه برتر است و ورزشکاران مکزیکی در مسابقات بین المللی عملکرد خوبی دارند. مکزیکو سیتی میزبان بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ بود. این رویداد اولین بار بود که در آمریکای لاتین برگزار می شد. از آن زمان، تنها دوره بازی های المپیک در این منطقه در سال ۲۰۱۶ در ریودوژانیرو برزیل برگزار شده است. مکزیک اولین بار در سال ۱۹۰۰ در بازی های المپیک شرکت
کرد و از سال ۱۹۲۴ ورزشکارانی را برای شرکت در هر بازی المپیک تابستانی اعزام کرده است. مکزیک همچنین از سال ۱۹۲۸ در چندین بازی المپیک زمستانی شرکت کرده است. مکزیک در ورزش دو و میدانی، بوکس، سوارکاری، شیرجه، و شنا و اخیراً تکواندو و فوتبال بهترین عملکرد را داشته است. انریکتا باسیلیو اولین زنی بود که مشعل المپیک را در نوزدهمین دوره بازی های المپیک تابستانی در مکزیکوسیتی در تاریخ ۱۲ اکتبر ۱۹۶۸ روشن کرد، تاریخ ساز شد. در شنا، مکزیک بهترین نماینده آمریکای لاتین با سنت طولانی شیرجه است که توسط خواکین کاپیلا، بیشترین تعداد مدال المپیک را در بین ورزشکاران مکزیکی به دست آورده است. کارلوس خیرون، فرناندو پلاتاس و پائولا اسپینوزا اولین زن لاتینی است که قهرمان جهان شده است. سورایا خیمنز اولین ورزشکار زن مکزیکی بود که در سال ۲۰۰۰ مدال طلای المپیک را کسب کرد. در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲، مکزیک در جایگاه سی و نهم قرار گرفت. تیم مکزیک هفت مدال از جمله اولین مدال طلای خود در فوتبال و بقیه مدال ها را تیراندازی با کمان، شیرجه و تکواندو به دست آورد. دونوان کاریلو اولین اسکیت باز مکزیکی است که در ۳۰ سال گذشته در المپیک ۲۰۲۲ شرکت
کرد و پس از کسب بهترین رکورد شخصی در این برنامه اولین اسکیت باز مکزیکی شد که به اسکیت آزاد راه یافت.
ایل بورگزی یک مجله فرهنگی و سیاسی ماهانه با موضعی راستگرایانه است که در رم، ایتالیا منتشر می شود. این مجله از سال ۱۹۵۰ توزیع می شود و نام آن از خاندان بورگزه گرفته شده است. تاریخچه و مشخصات. "ایل بورگزی" توسط لئو لونگانسی در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد. او مجلات دیگری مانند "ایتالیایی (ترانه)" و "اومنی باس" را تأسیس کرد. "ایل بورگزی" به صورت هفتگی منتشر می شود و موضعی راستگرا و محافظه کارانه دارد. لئو لونگانسی و ایندرو مونتانلی سردبیران اولیه "ایل بورگزی" بودند. این سردبیران سابق تا زمان مرگشان در سال ۱۹۵۷ این سمت را بر عهده داشتند. دیگر مشارکت کنندگان اولیه عبارتند از: جیووانی آنسالدو، جوزپه پرتزولینی، جیووانی اسپادولینی، ماریو تدسکی، آلبرتو ساوینیو، انیو فلیانو، کولت روسلی، ایرنه برین، گوفردو پاریس و ماریو میسیرولی. در دهه ۱۹۵۰ این مجله به حزب دموکراسی مسیحی نزدیک بود. با این حال، زمانی که لونگانسی استدلال کرد که حزب برای مقابله با «تهدید کمونیستی» ضعیف تر از آن است، حمایت حزب دموکراسی مسیحی از آن پایان یافت. "ایل بورگزی" در سال ۲۰۰۱ بسته شد. اما در دسامبر ۲۰۱۲ در رم دوباره راه اندازی شد.
ورزش در اسپانیا در نیمه دوم سده بیستم همیشه تحت سلطه فوتبال بوده است. سایر فعالیت های ورزشی پرطرفدار شامل بسکتبال، تنیس، دوچرخه سواری، پدل، هندبال، راگبی، رالی، موتورسواری، جودو، فرمول یک، ورزش های آبی، ژیمناستیک ریتمیک، گاوبازی، گلف، و اسکی می باشد. اسپانیا همچنین میزبان تعدادی از رویدادهای بین المللی مانند بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ بارسلون و جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ بوده است. اسپانیا با مراکش و پرتغال میزبان جام جهانی فوتبال ۲۰۳۰ خواهد بود. ورزش های پرطرفدار. فوتبال. فوتبال محبوب ترین ورزش در اسپانیا است. فوتبال سرگرمی و مورد علاقه ترین ورزش در بین مردم اسپانیا است و اکثر مردم اسپانیا حداقل به نوعی با این ورزش ارتباط دارند. فوتبال ورزشی است که بیشترین بازیکنان ثبت شده را در اسپانیا دارد. مجموعاً ۱٬۰۶۳٬۰۹۰ نفر که از این تعداد ۹۹۷٬۱۰۶ مرد و ۷۷٬۴۶۱ زن هستند که با افزایش ۵۵ درصدی در زنان از سال ۲۰۱۴ روبه رو بوده است. بر اساس داده های صادر شده تا سال ۲۰۲۰ تعداد باشگاه های ثبت شده (مجموعاً ۲۹٬۲۰۵) بوده است. لالیگا یا "پریمرا دیویزیون" (لیگ اسپانیا) یکی از بهترین رقابت های جهان در فوتبال مردان محسوب می شود. باشگا
ه فوتبال رئال مادرید، باشگاه فوتبال بارسلونا، سویا، اتلتیک بیلبائو، والنسیا سی اف و اتلتیکو مادرید از جمله تیم های موفق در رقابت های اروپایی به شمار می روند. رقابت رئال مادرید و بارسلونا به ال کلاسیکو معروف است. رئال مادرید با ۱۵ بار قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا، حداقل یک بار در سایر مسابقات باشگاهی یوفا و ۳۵ بار در لالیگا توسط بسیاری از صاحب نظران به عنوان موفق ترین باشگاه در جهان شناخته می شود. بارسلونا نیز ۵ بار قهرمان اروپا شده و ۲۶ بار قهرمان لالیگا شده است. تیم های دیگری مانند اتلتیکو مادرید، سویا و والنسیا نیز با قهرمانی در لیگ اروپا، با ۹ عنوان قهرمانی از سال ۲۰۰۴ به شهرت رسیدند. رئال مادرید و بارسلونا از محبوب ترین باشگاه ورزشی در رسانه های اجتماعی در جهان به شمار می آیند. تیم ملی مردان اسپانیا موفق های بسیاری کسب کرده است و پانزده بار از سال ۱۹۳۴ به مسابقات جام جهانی فوتبال راه یافته است. در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰، اسپانیا در فینال تیم ملی فوتبال هلند را شکست داد و برای اولین بار قهرمان مسابقات شد. آنها در مسابقات قهرمانی اروپا در جام ملت های اروپا ۱۹۶۴، ۲۰۰۸، ۲۰۱۲ و ۲۰۲۴ قهرمان و در جام ملت های ارو
پا ۱۹۸۴ نایب قهرمان شدند. اسپانیا در مسابقات المپیک فوتبال سه مدال کسب کرده است. آنها دو مدال نقره در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ و بازی های المپیک ۲۰۲۰ توکیو به دست آورده اند و در بازی های المپیک ۱۹۹۲ بارسلون یک مدال طلا کسب کرده اند. فوتبال زنان در اسپانیا پس از محرومیت تا اواخر دهه ۱۹۷۰ شاهد افزایش محبوبیت گسترده ای بوده است و افزایشی ۵۵ درصدی از سال ۲۰۱۴ داشته است. تیم ملی زنان اسپانیا در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۳ موفق به کسب عنوانی قهرمان شد. لیگ اف یا لیگ برتر فوتبال زنان اسپانیا بالاترین لیگ فوتبال زنان کشور و یکی از لیگ های مهم اروپا است. بارسلونا تیم برتر این لیگ است که ۸ بار قهرمان لیگ شده است. تیم زنان بارسلونا همچنین در چهار سال گذشته سه بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شده است. بسکتبال. لیگ برتر بسکتبال حرفه ای اسپانیا یا ACB یکی از لیگ های بزرگ بسکتبال اروپایی است. تیم های اسپانیایی مانند باشگاه بسکتبال رئال مادرید، باشگاه بسکتبال بارسلونا و باشگاه بسکتبال یوونتوت بادالونا موفق به کسب قهرمانی های بین المللی مانند یورولیگ یا یوروکاپ شده اند. هندبال. از دهه ۱۹۹۰، تیم ملی هندبال اسپانیا هشت مدال در
تورنمنت های بین المللی شامل سه مدال برنز در المپیک، سه مدال نقره و یک مقام سوم در مسابقات قهرمانی اروپا و دو قهرمانی جهانی (۲۰۰۵ و ۲۰۱۳) کسب کرده است. بازی های المپیک. اسپانیا اولین بار در سال ۱۹۰۰ در بازی های المپیک شرکت کرد و از سال ۱۹۲۰ ورزشکارانی را برای شرکت در بازی های المپیک تابستانی فرستاده است. اسپانیا همچنین از سال ۱۹۳۶ در تمامی بازی های المپیک زمستانی شرکت کرده است. ورزشکاران اعزامی به المپیک توسط کمیته المپیک اسپانیا (COE, "Comité Olímpico Español") که در سال ۱۹۲۴ ایجاد شد، سازماندهی می شوند. اسپانیا به دلیل جنگ داخلی از بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ آلمان نازی خارج شد و همچنین بازی های ۱۹۵۶ ملبورن را به دلیل تهاجم اتحاد جماهیر شوروی به مجارستان تحریم کرد. مسابقات سوارکاری در سال ۱۹۵۶ پنج ماه قبل در استکهلم برگزار شد و اسپانیا در آن مسابقات شرکت کرد. اسپانیا همچنین میزبان بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ در بارسلون بود. این دوره که به طور رسمی با نام «بازی های المپیاد بیست و پنجم» شناخته می شود، از ۲۵ ژوئیه تا ۹ اوت ۱۹۹۲ میلادی در شهر بارسلونا، در کشور اسپانیا و با حضور ۹٬۳۵۶ ورزشکار زن و مرد از ۱۶۹
کشور جهان و در ۳۲ رشته ورزشی برگزار شد. ورزشکاران اسپانیایی تا سال ۲۰۲۴ در مجموع ۱۹۲ مدال در ۳۳ رشته ورزشی مختلف کسب کرده اند و این کشور در حال حاضر در رده مدال ها، بیست و پنجمین کشور در مدال های المپیک تابستانی قرار دارد و قایق رانی به عنوان برترین ورزش مدال آور اسپانیا است. پنج مدال از این مدال ها در بازی های زمستانی به دست آمد.
رویه راکت تنیس روی میز () نوعی لاستیک است که به عنوان پوشش روی راکت تنیس روی میز استفاده می شود. لاستیک تنیس روی میز مدرن معمولاً از دو لایه تشکیل شده است: یک لایه فوم (اسفنج) در زیر و یک لایه لاستیک در سطح بالایی. چهار نوع رایج لاستیک تنیس روی میز وجود دارد: دانه کوتاه، دانه بلند، آنتی اسپین و معکوس. ضخامت و چگالی لایه اسفنج زیرین نیز بر نحوه عملکرد لاستیک در برابر توپ تأثیر می گذارد. به دلیل تنوع زیاد لاستیک های تنیس روی میز، تنوع بیشتری در سبک های بازی تنیس روی میز نسبت به سایر ورزش های راکتی وجود دارد. تاریخچه. این نوع رویهٔ لاستیکی اولین بار با ظهور راکت های پدل سخت در دهه ۱۹۳۰ در تنیس روی میز استفاده شد؛ این لاستیک شامل دانه های کوتاه روی یک تیغه چوبی بود. در دهه ۱۹۵۰، راکت اسفنجی معرفی شد. این راکت دارای یک لایه فوم در زیر لایه لاستیک بود. فوم به افزایش اسپین و سرعت توپ کمک می کند. فدراسیون جهانی تنیس روی میز (ITTF) ضخامت لایه فوم و لاستیک را به حداکثر ۴ میلی متر (۱/۶ اینچ) قرارداد کرد که از آن زمان جزو قوانین تنیس روی میز بوده است. تا سال ۱۹۸۶، بازیکنان اغلب یک رنگ لاستیک را در هر دو طرف پدل خود استفا
ده می کردند تا حریفان نتوانند تشخیص دهند کدام طرف پدل استفاده می شود. در ۱ ژوئیه ۱۹۸۶، دو سال قبل از معرفی تنیس روی میز به المپیک، ITTF مقرر کرد که پدل های مسابقاتی باید در یک طرف لاستیک سیاه و در طرف دیگر لاستیک قرمز داشته باشند. انواع رویه. رویه های لاستیکی تنیس روی میز چهار نوع رایج دارد: لاستیک معکوس و دانه کوتاه عمدتاً تهاجمی هستند، در حالی که رویه های دانه بلند و آنتی اسپین عمدتاً دفاعی هستند. واژه «دانه» به برجستگی های مخروطی شکل روی سطح رویه در لاستیک های دانه کوتاه و دانه بلند و برجستگی های داخلی متصل به اسفنج در لاستیک های معکوس یا آنتی اسپین اطلاق می شود. معکوس. رویه معکوس یک لاستیک تهاجمی و رایج ترین نوع لاستیک است. این رویه ها در قسمت بیرونی صاف هستند و دانه ها در قسمت داخلی به اسفنج وصل شده اند، به همین دلیل به آن ها وارونه گفته می شود. انواع مختلف سرعت ها و اسپین های توپ در لاستیک وارونه آن را به محبوب ترین نوع رویه در بین بازیکنان بدل کرده است. تولیدکنندگان برای تمایز بین انواع لاستیک های وارونه، امتیازهای سرعت و اسپین را بر روی بسته بندی آنها ارائه می دهند. هرچه امتیاز سرعت بالاتر باشد، کنترل
توپ سخت تر است. رویه کششی. قبل از سال ۲۰۰۷، بازیکنان حرفه ای اغلب از چسب سرعت روی رویه معکوس خود برای افزایش سرعت و اسپین استفاده می کردند. پس از ممنوعیت چسب سرعت توسط ITTF به دلیل نگرانی های بهداشتی، تولیدکنندگان از روش های مختلفی برای ایجاد رویه معکوس با اثرات مشابه استفاده کرده اند. این نوع جدید رویه معکوس به نام های رویه کششی یا رویه تنش بالا، پیش تنش یا تنسور شناخته می شوند. دو نوع رویه کششی وجود دارد: رویه کششی مکانیکی و رویه کششی شیمیایی. تفاوت اصلی این دو نوع در فرایند تولید آنها است. لاستیک کششی مکانیکی با چسباندن لاستیک رویه در خلأ برای گسترش سطح رویه ساخته می شود، و رویه کششی شیمیایی با خیساندن لایه فوم زیرین در مواد شیمیایی که اثر مشابه چسب سرعت بر روی فوم را دارد ساخته می شود. دانه کوتاه. رویه دانه کوتاه، که به رویه دانه بیرون نیز معروف است، یک لاستیک حمله ای قابل کنترل تر است که نسبت به رویه معکوس سرعت بیشتر و اسپین کمتری دارد. به دلیل سطح تماس کوچک با توپ، لاستیک دانه کوتاه به راحتی تحت تأثیر اسپین حریف قرار نمی گیرد؛ بلکه توپ را دفع می کند. بنابراین، این لاستیک معمولاً برای دفع کردن، ضربه زدن
و ضدحمله استفاده می شود. دانه بلند. رویه دانه بلند یک رویه دفاعی است. همان طور که از نامش پیداست، این رویه دارای دانه های بلندتری نسبت به پیت کوتاه است و معمولاً دانه های نازک تری نیز دارد. انعطاف پذیری دانه ها اثری کم اصطکاک برای توپ ایجاد می کند. در نتیجه، اسپین کمی ایجاد می کند زیرا توپ چرخان روی لاستیک سر می خورد. هنگامی که توپ حریف با اسپین بالا به لاستیک برخورد می کند، اسپین حریف برمی گردد. با این حال، اگر حریف توپ را با بک اسپین بفرستد، دوباره اسپین برمی گردد اما برای حریف به اسپین بالا تبدیل می شود که می تواند باعث سردرگمی شود. آنتی اسپین. رویه آنتی اسپین یک لاستیک دفاعی با سطح صاف و اسفنج خیلی نرم است. به دلیل اسفنج نرم، این رویه سرعت توپ را کاهش داده و توپ را با سرعت کم برمی گرداند. این رویه معمولاً توسط بازیکنان دفاعی در یک سمت راکت استفاده می شود. برخلاف لاستیک معکوس، رویه آنتی اسپین توپ را نمی گیرد و توپ های حریف با اسپین کمی برمی گردند. با این حال، در مقابل اسپین سنگین، رویه آنتی اسپین همانند رویه های دانه بلند توپ را با اسپین مخالف برمی گرداند. سایر رویه ها. دانه متوسط. رویه دانه متوسط یک رویه
تهاجمی است که مشابه رویه های دانه بلند و کوتاه دارای دانهٔ بیرونی است. این لاستیک بیشتر برای حمله استفاده می شود و اسپین کمتری نسبت به رویه دانه بلند دارد، اما تهاجمی تر از رویه دانه کوتاه نیست. ضخامت و چگالی اسفنج. ضخامت و چگالی لایه اسفنج زیر لاستیک نیز بر نحوه مدیریت توپ تأثیر دارد. این عوامل بیشتر بر رویه های معکوس و آنتی اسپین تأثیر می گذارد، زیرا آن ها نسبت به رویه های دانه کوتاه و بلند بیشتر برای تولید اسپین و سرعت به اسفنج وابسته اند. ضخامت. ضخامت اسفنج بر سرعت کلی رویه و کنترل آن تأثیر می گذارد. بر اساس قاعده سرانگشتی، هرچه اسفنج نازک تر باشد، راکت کنترل بیشتری دارد و هرچه اسفنج ضخیم تر باشد، سریع تر است. رویه های با برچسب MX یا MAX حداکثر مقدار اسفنج را زیر لاستیک دارند (بدون اینکه از قوانین ITTF تجاوز کنند). رویه های با برچسب OX یا اورتودوکس هیچ اسفنجی زیر لاستیک ندارند. معمولاً، رویه های وارونه و آنتی اسپین دارای ضخامت اسفنج بیشتری هستند در حالی که رویه های دانه دار دارای ضخامت کمتری هستند. چگالی. چگالی اسفنج یا سختی اسفنج، بر اسپین کلی رویه تأثیر می گذارد. به طور کلی، یک اسفنج با چگالی کمتر اسپی
ن بیشتری با سرعت های کمتر خواهد داشت، در حالی که اسفنج با چگالی بالاتر اسپین بیشتری با سرعت های بالاتر خواهد داشت. چگالی اسفنج بیشترین تأثیر را بر رویه های آنتی اسپین دارد، زیرا آن ها به اسفنج نرم و سطح لاستیک سخت برای بازگشت اسپین وابسته اند. انتخاب رویه مناسب. انتخاب رویه مناسب تنیس روی میز می تواند به دلیل عوامل مختلفی که بازیکنان باید در نظر بگیرند، مانند سبک بازی، سرعت، اسپین و کنترل، فرایند پیچیده ای باشد. به طور سنتی، بازیکنان اغلب به دنبال مشاوره حرفه ای از فروشگاه های تخصصی تنیس روی میز هستند، جایی که کارشناسان می توانند آن ها را در فرایند انتخاب هدایت کنند. این فروشگاه ها تجربه دست اول و مشاوره اختصاصی ارائه می دهند که برای بازیکنان تازه کار و با تجربه ارزشمند است.
هنری هولت و کمپانی یک شرکت آمریکایی چاپ و نشر کتاب است که در شهر نیویورک مستقر است. این شرکت یکی از قدیمی ترین ناشران در ایالات متحده است که در سال ۱۸۶۶ توسط هنری هولت و فردریک لیپولد تأسیس شد. حوزه های انتشارات آن ادبیات داستانی آمریکا و بین الملل، زندگی نامه، تاریخ، سیاست، علم، روان شناسی، سلامت و ادبیات کودکان است، و در ایالات متحده با نام انتشارات مکمیلن فعالیت می کند.
ورزش در بریتانیا نقش مهمی در فرهنگ آن دارد و این کشور نقش بسزایی در سازماندهی و گسترش فرهنگ ورزش در سطح جهانی داشته است. کشورهای انگلیس، اسکاتلند، ولز، و ایرلند در تنظیم قوانین رسمی بسیاری از ورزش ها مشارکت داشتند و در میان اولین نهادهای حاکمیتی مجزا، تیم های ملی و مسابقات لیگ داخلی شکل گرفتند. پس از تقسیم ایرلند در سال ۱۹۲۲، برخی از ورزش ها تیم های جداگانه ای را برای ایرلند شمالی تشکیل دادند، اگرچه بسیاری از آنها به صورت کلی برای تمام ایرلند سازماندهی شدند. به همین دلیل، در بسیاری از ورزش ها، اگرچه نه همه ورزش ها، بیشتر ورزش های داخلی و بین المللی بر اساس کشورهای خانگی انجام می شود و انگلیس، ولز، اسکاتلند و ایرلند (یا ایرلند شمالی) به عنوان نهادهای ملی شناخته می شوند. این تقسیم بندی برخلاف اکثر کشورهایی است که در ورزش های بین المللی شرکت می کنند و یک تیم ملی را به نمایندگی از کل کشور معرفی می کنند. در تعداد کمی از ورزش ها، این تیم ها با رویدادهای پرمخاطب شامل یک تیم ترکیبی به نمایندگی از یک یا چند کشور خانگی است تکمیل می شوند. برجسته ترین نمونه های این ترکیب عبارتند از: شیرهای بریتانیا و ایرلند در اتحادیه را
گبی (و سابقاً شیرهای بریتانیا در لیگ راگبی)، تیم گلف جام واکر و بریتانیای کبیر در المپیک در رابطه با ورزش های المپیک که معمولاً بر اساس کشورهای خانگی سازماندهی می شوند. پس از ایالات متحده که به عنوان بزرگ ترین کشور ورزشی در جهان شناخته می شود، بریتانیا یکی از کشورهای برتر ورزشی در جهان محسوب می شود. ورزش های پرطرفدار. چهار رشته ورزشی در بریتانیا دارای لیگ های حرفه ای با سابقه هستند. فوتبال پرطرفدارترین ورزش است و از ماه اوت تا مه انجام می شود. این ورزش توسط لیگ برتر بالاترین سطح فوتبال انگلستان و پرمیرشیپ در اسکاتلند هدایت می شود. لیگ راگبی به طور سنتی یک ورزش زمستانی است، اما از اواخر دهه ۱۹۹۰ رقابت های قهرمانان، سوپر لیگ در تابستان برگزار می شود تا رقابت برای جلب توجه با فوتبال به حداقل برسد. راگبی ۱۵ نفره نیز یک ورزش زمستانی است، کریکت در تابستان، از آوریل تا سپتامبر در قالب های مختلف توسط تیم های حرفه ای تحت نظارت هیئت کریکت انگلستان و ولز برگزار می شود. فوتبال. بازی مدرن جهانی فوتبال از بازی های فوتبال سنتی که در قرن نوزدهم در انگلستان انجام می شد تکامل یافت و امروزه با اختلاف بسیار گسترده ای به عنوان مح
بوب ترین ورزش در بریتانیا شناخته می شود. اما تصور می شود که این شکاف از اوایل دهه ۱۹۹۰ افزایش یافته است و تسلط فوتبال اغلب به عنوان تهدیدی برای سایر ورزش ها تلقی می شود. تیم ملی مردان انگلستان در جام جهانی فوتبال ۱۹۶۶ و تیم ملی فوتبال زنان انگلستان جام ملت های اروپای زنان ۲۰۲۲ قهرمان شدند. بازی های المپیک. از ابتدای المپیک تاکنون در تمام دوره ها، بریتانیا نماینده داشته است. بریتانیا تا پایان بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴، از نظر تعداد مدال های کلی در جدول مدال های المپیک تابستانی سومین و از نظر تعداد مدال های طلا در رتبه چهارم قرار دارد. همچنین لندن میزبان بازی های المپیک تابستانی در سال های بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۸، ۱۹۴۸ و ۲۰۱۲ بوده است. ورزشکاران نماینده بریتانیا به عنوان بخشی از تیم المپیک بریتانیا و ایرلند شمالی، که در حال حاضر با نام " تیم GB " شناخته می شود، در این مسابقات رقابت می کنند. این تیم توسط انجمن المپیک بریتانیا و کمیته ملی المپیک بریتانیا سازماندهی شده است. تیم GB همچنین سرزمین های فرادریایی بریتانیا یا قلمروهای تحت حاکمیت بریتانیا (به استثنای برمودا، جزایر ویرجین بریتانیا، و جزایر کیمن)
و سه جزیره های گرنزی، جرسی، و جزیره من را نمایندگی می کند. ورزشکاران ایرلند شمالی می توانند برای بریتانیا یا جمهوری ایرلند در این مسابقات حضور یافته و رقابت کنند. ورزشکاران بریتانیایی در مجموع ۱۰۱۵ مدال در بازی های المپیک به دست آورده اند. ۹۸۱ مدال از این مدال ها در بازی های المپیک تابستانی به دست آمد. تیم بریتانیا در المپیک تنها تیمی است که در هر بازی های المپیک تابستانی حداقل یک مدال دو و میدانی کسب کرده است. این تیم در المپیک زمستانی کمتر موفق بوده و ۳۴ مدال از آن خود کرده است که ۱۲ مدال از آنها طلاست. بریتانیا در بازی های ۱۹۰۸ در جایگاه اول جدول مدال ها قرار گرفت، در بازی های ۲۰۱۶ دوم شد و در بازی های ۱۹۰۰، ۱۹۱۲، ۱۹۲۰ و ۲۰۱۲ سوم شد. موفق ترین المپیکی بریتانیایی از نظر مدال های طلا و مجموع مدال های کسب شده، سر جیسون کنی است که که در دوچرخه سواری پیست فعالیت می کند و هفت مدال طلا و در مجموع ۹ مدال را در دوچرخه سواری پیست کسب کرده است. همچنین لورا ترات و شارلوت دوژاردین هر کدام با شش مدال، رکورد بیشترین مدال های کسب شده توسط یک ورزشکار زن بریتانیایی را دارند. موفق ترین قهرمان المپیک زمستانی از تیم بریتانیا،
لیزی یارنولد با دو مدال طلا در ورزش اسکلتون در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ و بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ رکوردار است.
کاروان المپیکی آلبانی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به نمایندگی از کمیته ملی المپیک آلبانی (KOKSH) شرکت کرد. این المپیک دهمین حضور این کشور در بازی های المپیک تابستانی بود، از زمان اولین حضور رسمی در سال ۱۹۷۲،، به جز سال های ۱۹۷۶، ۱۹۸۰ به دلیل تحریم آمریکا، ۱۹۸۴ به دلیل تحریم اتحاد جماهیر شوروی، ۱۹۸۸، بازگشت این کشور به المپیک در سال ۱۹۹۲ است. آلبانی در این دوره از بازی ها، برای نخستین بار توانست مدال المپیک خود را در رشته ورزشی کشتی به دست آورد، کشتی گیر چرمن ولیف در دسته وزنی ۷۴ کیلوگرم آزاد مردان به مدال برنز رسید و سپس دومین برنز آلبانی به دست اسلام دودایف هم تیمی او در دسته وزنی ۶۵ کیلوگرم آزاد مردان به دست آمد. تا پیش از این، آلبانی هیچ گاه موفق به کسب مدال نشده بود. شرکت کنندگان. در لیست زیر تعداد ورزشکاران این کشور در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس آمده است. دو و میدانی. ورزشکاران آلبانی در رشته دو و میدانی استانداردهای لازم برای حضور در المپیک تابستانی پاریس ۲۰۲۴ را با گذراندن مستقیم یا با رتبه جهانی در رویدادهای زیر (حداکثر ۳ ورز
شکار در هر رشته) به دست آوردند: تیراندازی. تیراندازان آلبانیایی بر اساس تخصیص نقاط جهانشمول به یک سهمیه برای المپیک تابستانی پاریس ۲۰۲۴ دست یافتند. شنا. آلبانی دو شناگر را برای شرکت در المپیک ۲۰۲۴ پاریس فرستاد. کشتی. برای اولین بار از سال ۲۰۰۸، آلبانی سه کشتی گیر را برای دسته های وزنی زیر به رقابت های المپیک فرستاد. زلیمخان آباکاروف با کسب پنج نتیجه برتر از طریق مسابقات قهرمانی جهانی ۲۰۲۳ در بلگراد صربستان به بازی های المپیک راه یافت. در همین حال، اسلام دودایف و چرمن ولیف از طریق مسابقات مقدماتی جهانی ۲۰۲۴ در استانبول ترکیه جواز حضور در مسابقات المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس و در رشته کشتی را به دست آوردند.
آپولون پاتراس () یک باشگاه چندمنظوره ورزشی مستقر در پاتراس، یونان است. این باشگاه در رشته های فوتبال، بسکتبال، تنیس روی میز و والیبال فعالیت دارد. این باشگاه به افتخار خدای باستانی یونان، آپولون، نامگذاری شده و رنگ های تیم آن سیاه و سفید است. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۲۶ در محله پروسفیگیکا تأسیس شد. تیم فوتبال این باشگاه وارد لیگ فوتبال آکایا (Achaea FCA) شد و مسابقات زیادی را با تیم های پاناخایکی، APS المپیاکوس، پاتریکوس و تیلا انجام داد. زمین بازی تیم در آن زمان، ورزشگاه المپیاکوس پاتراس بود که امروزه به عنوان ورزشگاه پروسفیگیکا شناخته می شود. تیم فوتبال بعدها منحل شد و امروز آپولون بیشتر به عنوان یک تیم بسکتبال شناخته می شود به نام K.A.E. Apollon Patras. این تیم عضو منظم سطح بالای لیگ بسکتبال یونان (Greek Basket League) است و در مسابقات ساپورتا کاپ (۱۹۹۷، ۱۹۹۸) و کوراچ کاپ (۱۹۹۹) شرکت کرده است. این تیم در فینال جام حذفی یونان ۱۹۹۷ بازی کرد و با نتیجه ۷۸–۸۰ به المپیاکوس باخت.
ناتانیل «سوئیت واتر» کلیفتون (نام هنگام تولد: کلیفتون ناتانیل؛ زاده ۱۳ اکتبر ۱۹۲۲ - درگذشته ۳۱ اوت ۱۹۹۰) بسکتبالیست حرفه ای آمریکایی بود. او را یکی از نخستین آمریکایی های آفریقایی تبار می شناسند که در اتحادیهٔ ملی بسکتبال (ان بی ای) بازی کرده است. کلیفتون، همچنین، بازیکن حرفه ای بیسبال بود. زندگینامه. آغاز زندگی. در انگلند (آرکانزاس) با نام کلیفتون ناتانیل به دنیا آمد. ازآنجاکه عاشق نوشابه بود و طبع آسان گیری داشت، در کودکی، به او لقب «سوئیت واتر» (آب قند) داده بودند. خانوادهٔ کلیفتون، وقتی او ۸ سال داشت، به شیکاگو نقل مکان کردند. آنجا، در دبیرستان دیوزبل، او در بستکبال و بیسبال بازیکنی برجسته شد. در این زمان، ورزشی نویس ها غرولند کردند که نام خانوادگی او، ناتانیل، طولانی تر از آن است که در سرستون های آن ها جا بگیرد؛ بنابراین، جای نام و نام خانوادگی خودش را با هم عوض کرد. کلیفتون در کالج سیویه (خاویر) درس خواند و سال ۱۹۴۲ فارغ التحصیل شد. سپس، سه سالی در ارتش ایالات متحده خدمت کرد و طی جنگ جهانی دوم در اروپا جنگید.
خدا به همراهت بیانی است که به فردی که تصمیم به آغاز انجام کاری دارد گفته می شود و در بر گیرنده آرزوی موفقیت و کامیابی در انجام آن عمل می باشد. می تواند به موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
احمدیه در اسرائیل ( ; ) یک جامعه کوچک احمدی در اسرائیل است. این جامعه برای اولین بار در منطقه، در دهه ۱۹۲۰ که در آن زمان تحت قیمومیت بریتانیا بر فلسطین نام داشت، ایجاد شد. اسرائیل تنها کشور در خاورمیانه است که شاخه احمدی می تواند در آن به صورت علنی به فعالیت بپردازد. بدین لحاظ، کبابیر، محله ای در کوه کرمل در حیفا، اسرائیل، به عنوان ستاد مرکزی جامعه احمدی در خاورمیانه به فعالیت می پردازد. تعداد احمدی های اسرائیلی نامشخص است، اما تخمین زده می شود که تنها در محله کبابیر حدود ۲۲۰۰ احمدی وجود داشته باشد. تاریخچه. پیشینه جامعه احمدیه در اسرائیل با سفر خلیفه دوم جامعه، میرزا بشیرالدین محمود احمد و تعدادی از مبلغان در سال ۱۹۴۲ و در منطقه خاورمیانه آغاز می شود. هرچند این جامعه برای اولین بار در سال ۱۹۲۸ در منطقه، که در آن زمان تحت قیمومیت بریتانیا بر فلسطین بود، ایجاد شد. اولین کسانی که به این جنبش گرویدند متعلق به قبیله "اوده" (Odeh) در کوه کرمل بودند (قبیله ای که نشات گرفته از نعلین، روستای کوچکی در نزدیکی اورشلیم هستند). در دهه ۱۹۵۰ آنها در کبابیر ساکن شدند، که در سابق نام روستایی بود که بعد به شهر حیفا الحاق شد. ا