Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دبلیو. ریچارد اسکات، سیج، 1983). یک بحث اصلی این است که سازمان های رسمی، شیوه ها و رویه های نهادینه شده را برای حفظ مشروعیت در خود جای می دهند. سازمان هایی که با اسطوره های ارائه شده توسط محیط های نهادی خود همسو می شوند، حتی اگر این کار به قیمت از دست دادن انسجام داخلی آنها تمام شود، چشم انداز بقای خود را افزایش می دهند. سومین حوزه ای که کار مایر در آن تأثیر گسترده ای داشته است، و حوزه ای که ایده های او ممکن است در نهایت ماندگارترین تأثیر خود را داشته باشند، در تحلیل جامعه جهانی است. در سال ۱۹۸۰، او اصطلاح "سیاست جهانی" را برای توصیف ویژگی بی دولتی نظام بین الملل و تمایز رویکرد جامعه مدنی به جهانی شدن از نظریه نظام های جهانی موجود ابداع کرد. مایر و نویسندگان همکارش، جان بولی، فرانسیسکو او. رامیرز، و جورج ام. توماس، بینش های او از تحلیل هایش از سازمان ها را در سطح جهانی به کار بردند و نشان دادند که حتی دولت-ملت ها نیز توسط نیروهایی که در محیط های نهادیِ دربرگیرنده ی آنها عمل می کنند، تشکیل، شکل و بازسازی می شوند. این خط کاری به طور منحصر به فرد چندین ویژگی عجیب و غریب از تغییر جهانی را که سایر دیدگاه ها به آن
توجه نمی کنند، توضیح می دهد: مایر در طول دوران حرفه ای خود، بیش از ۲۰۰ مقاله و کتاب علمی را تألیف یا در تألیف آنها همکاری داشته است. در سال ۲۰۰۹، گئورگ کروکن و گیلی اس. دروری مروری بر آثار مایر با عنوان «جامعه جهانی: نوشته های جان دبلیو. مایر» انجام دادند. در حال حاضر، او در حال مطالعه تأثیر رژیم حقوق بشر در سراسر جهان و تأثیر جامعه جهانی بر دولت ها و جوامع ملی است. جوایز و تقدیرنامه ها. مایر جوایز متعددی را بر اساس تحقیقات و خدمات خود کسب کرده است. این جوایز عبارتند از:
«آلباچیارا» آهنگی است که توسط خواننده و ترانه سرای ایتالیایی ، واسکو روسی، برای دومین آلبوم استودیویی اش، "«بدون سیامو میکا گلی آمریکایی»" ضبط و در ۲۵ مه ۱۹۷۹ به عنوان تک آهنگ توسط لوتوس رکوردز منتشر شد. این آهنگ توسط آلن تیلور تهیه و توسط خود واسکو روسی نوشته شده است، اگرچه اشعار آن رسماً به روسی و تیلور نسبت داده شده است. این آهنگ به اولین موفقیت تجاری قوی روسی تبدیل شد و بعدها به یکی از محبوب ترین آهنگ های او در بین طرفداران تبدیل شد. پیشینه. واسکو روسی آهنگ «آلباچیارا» را با الهام از آهنگی که در ابتدا توسط دوستش ماسیمو ریوا نوشته شده بود، ساخت. این آهنگ با عنوان «سوِسو» هرگز منتشر نشد. شعر این آهنگ از جیووانا، دختر سیزده ساله ای که روسی در اواخر دهه ۱۹۷۰ در ایستگاه اتوبوس در زادگاهش زوکا می دید، الهام گرفته شده است. روسی که دانشجوی دانشگاه بود، مدت زیادی به نگاه او نگاه می کرد. شعر این آهنگ همچنین صحنه ای خیالی را توصیف می کند که در آن او تنها در اتاق خوابش است و بدن نوجوانی خود را کاوش می کند. وقتی دختر ۱۸ ساله شد، روسی به جیووانا فاش کرد که این آهنگ به او تقدیم شده است. او بعداً تصمیم گرفت آهنگ دیگری با
نام «آهنگی برای تو» بنویسد که در آن تعجب جیووانا از شنیدن نام «آلباچیارا» توصیف شده است. اشعار این آهنگ به واسکو روسی و آلن تیلور، که تهیه کنندگان این آهنگ بودند، نسبت داده می شود، در حالی که موسیقی آن به خود روسی نسبت داده می شود، با وجود اینکه او کار خود را از آهنگی ساخته شده توسط ریوا آغاز کرد. پس از مرگ تیلور، روسی فاش کرد که در واقع اشعار را خودش نوشته است، اما نیمی از حقوق آهنگ را در ازای یک گیتار به تیلور واگذار کرده است و افزود که از انتخاب خود پشیمان نیست. این آهنگ در اواخر سال ۱۹۷۸ در استودیوی فونوپرِینت ضبط شد، با نوازندگی مقدمه پیانو توسط گائتانو کورری، نوازندگی گیتار توسط مائوریتزیو سولیری و نوازندگی درام توسط جیووانی پتزولی. میراث. محبوبیت این آهنگ در طول زمان همچنان پابرجاست. از دهه ۱۹۸۰، پس از آنکه روسی سعی کرد آن را با «سیامو سولو نوی» جایگزین کند، در پایان هر کنسرت او اجرا می شود، چرا که متوجه شد مردم بدون شنیدن «آلباچیارا» به عنوان آخرین آهنگ، کنسرت را ترک نمی کنند. این تک آهنگ ۴۵ دور در دقیقه در سال ۲۰۱۷ برای روز فروشگاه موسیقی دوباره منتشر شد. در ژوئن ۲۰۱۹، انجمن نویسندگان و ناشران ایتال
یا با نصب پلاکی که سند ثبت حقوق این آهنگ را چهل سال پیش برای اولین بار نشان می داد، به این آهنگ ادای احترام کرد. در فوریه ۲۰۲۰، شهر زوکا، زادگاه روسی، با نورپردازی هایی که اشعار آهنگ «آلباچیارا» را بازتولید می کردند، به محبوب ترین شهروند او ادای احترام کرد. این چیدمان هنری که در ابتدا به عنوان یک جشن موقت تولد روسی در نظر گرفته شده بود، بعداً دائمی شد. در سال ۲۰۰۸، استفانو سالواتی فیلم «"آلباکیارا – ایل فیلم»" را کارگردانی کرد که نام آن از آهنگ واسکو روسی گرفته شده بود و در موسیقی متن آن نیز گنجانده شده است. رپر ایتالیایی، فابری فیبرا، در آهنگ های خود «لی زنان» (۲۰۱۱) و «از اشتباهاتت درس می گیری» که با صدای الیسا خوانده می شود، از این آهنگ استفاده کرد. خواننده ایتالیایی، نوئمی، این آهنگ را در طول سری دوم برنامه "ایکس فاکتور"، با تنظیم جدیدی که توسط مربی اش مورگان نوشته شده بود، اجرا کرد. این آهنگ در دو نسخه کمی متفاوت، برای آلبوم تلفیقی این برنامه تلویزیونی - با عنوان "«پیش نمایش مجموعه ایکس فاکتور ۲۰۰۹»" - و برای اولین آلبوم چندآهنگه نوئمی که با همین نام منتشر شد، ضبط شد. در سال ۲۰۲۰، در طول مسابقه «من عاشق
رادیویم هستم»، «آلباچیارا» در بین ۴۵ آهنگ پرطرفدار، به عنوان آهنگ مورد علاقه مردم انتخاب شد و توسط ایستگاه های رادیویی ایتالیا در میان آهنگ هایی که در طول ۴۵ سال فعالیت ایستگاه های رادیویی خصوصی ایتالیا بیشترین پخش را داشته اند، قرار گرفت.
هیباکوشا ()، یک فیلم کوتاه پویانمایی آمریکایی محصول ۲۰۱۲ به کارگردانی چوز بلن و استیو نگوین است. داستان فیلم دربارهٔ کاز سوییشی، زنی در اواخر دهه پنجاه زندگی اش است که شروع به یادآوری خاطرات سال های اولیه زندگی اش در هیروشیما، ژاپن (⎘ استان هیروشیما) در دوران پس از بمباران اتمی می کند. این فیلم با الهام از داستان او ساخته شده است. فیلمسازان برای تولید فیلم زندگینامه خانم سوییشی با استفاده از انیمیشن کامپیوتری و تکنیک های طراحی دستی با او تماس گرفتند.
خلافت شریفی یا شریفیان (عربی: الخلافة الشریفیة) خلافتی بود که توسط رهبران شریفیان حجاز در سال ۱۹۲۴ اعلام شد و جایگزین خلافت عثمانی شد که توسط مصطفی کمال آتاتورک منحل شده بود. اگرچه بنی هاشم در مقاطع مختلفی از تاریخ خلافت را در دست داشتند، شریف حسین بن علی، شریف مکه، اولین و آخرین خلیفه از این دودمان بود. در جهان عرب، این خلافت اوج مبارزه ای طولانی برای بازپس گیری خلافت از دست عثمانی ها بود. اولین شورش های عربی که اعتبار خلافت عثمانی را به چالش کشیدند و خواستار انتخاب یک سید عرب به عنوان خلیفه شدند، به سال ۱۸۸۳ برمی گردد، زمانی که شیخ حمة الدین صنعا را تصرف کرد و خواستار خلافت به عنوان یک سید شد. با این حال، تا پایان خلافت عثمانی که توسط کمالیست ها لغو شد، حسین بن علی در مارس ۱۹۲۴ به عنوان خلیفه اعلام نشد. موضع او نسبت به خلافت عثمانی چندوجهی بود؛ در حالی که او با آن خصمانه بود، ترجیح داد قبل از تصاحب این عنوان، منتظر لغو رسمی آن بماند تا با ایجاد خلیفه دوم در کنار خلیفه عثمانی، امت را از هم نپاشد. او همچنین از سلسله عثمانی در تبعید حمایت مالی کرد تا از نابودی آنها جلوگیری کند. خلافت او با مخالفت امپراتوری های
بریتانیا و فرانسه، صهیونیست ها و وهابی ها مواجه شد، اما او از بخش بزرگی از جمعیت مسلمان آن زمان و همچنین از محمد ششم حمایت دریافت کرد. اگرچه او حجاز را از دست داد و تبعید شد و سپس توسط بریتانیایی ها در قبرس زندانی شد، حسین تا زمان مرگش در سال ۱۹۳۱ از این عنوان استفاده کرد.
کمیته عالی حقوقی در سویدا () یک مرجع قانونی-اداری دفاکتو است که به صورت یکجانبه اعلام شده و در استان سویدا در جنوب سوریه فعالیت می کند. این مرجع در ۲۵ ژوئیه ۲۰۲۵، تحت نظارت رهبری معنوی دروزی های موحد، به رهبری شیخ حکمت هجری، پس از درگیری ها در منطقه و عقب نشینی جزئی از نهادهای دولت مرکزی تأسیس شد. تشکیل. این کمیته در بحبوحه بی ثباتی فزاینده و خلاء قدرت در سویدا تشکیل شد. این کمیته متشکل از شش قاضی، از جمله چهار مشاور قضایی، و سه وکیل است. تشکیل این کمیته توسط رهبری معنوی دروزی ها، به ریاست شیخ حکمت هجری، اعلام شد. این کمیته همچنین از تشکیل یک دفتر اجرایی موقت برای نظارت بر خدمات ضروری در این استان خبر داد. وظایف و اختیارات. کمیته عالی حقوقی در مجموعه ای از بیانیه های رسمی، مسئولیت های خود را به عنوان مدیریت امور عمومی در تمام بخش های سویدا، از جمله امور اداری، امنیتی و خدماتی، تشریح کرد. اهداف اعلام شده آن عبارتند از: این کمیته اقدامات خود را با استناد به «شرایط اضطراری در سویدا و لزوم تضمین خدمات رسانی سریع به مردم» توجیه کرد. انتصابات رهبری. در ۶ اوت ۲۰۲۵، کمیته انتصاب افراد زیر را اعلام کرد: نصر پیش از این
به عنوان یک مقام ارشد در اداره امنیت سیاسی در رژیم بعث خدمت می کرد. چند هفته بعد، نصر از پذیرفتن این سمت عذرخواهی کرد، کناره گیری کرد و شادی فایز مرشد جایگزین او شد. وضعیت حقوقی. در ۷ اوت ۲۰۲۵، وزارت دادگستری سوریه قضات دخیل در این کمیته را برای تحقیقات به اداره بازرسی قضایی ارجاع داد. به گفته یک منبع دولتی که خبرگزاری دولتی سوریه، "سانا"، به آن استناد کرد، قضات قوانین رفتار قضایی مندرج در قانون مرجع قضایی را نقض کردند. این منبع اظهار داشت که قضات مورد بحث فعالیت هایی را انجام داده اند که با مسئولیت های قضایی آنها ناسازگار است؛ به ویژه، مشارکت در کار سیاسی خارج از اختیارات شورای عالی قضایی. مواد ۷۸ و فراتر از قانون مرجع قضایی، قضات را از ترکیب وظایف خود با سایر مشاغل یا مشارکت سیاسی، چه مستقیم و چه غیرمستقیم، منع می کند. این وزارتخانه اعلام کرد که اقدامات این قضات ماهیت سیاسی داشته، مغایر با منافع ملی بوده و باعث تفرقه شده است.
یازده سپتامبر ()، یک فیلم گلچین بین المللی محصول سال ۲۰۰۲ است که با مشارکت ۱۱ فیلمساز از کشورهای مختلف ساخته شده است. هر یک از آنها دیدگاه خود را از وقایع شهر نیویورک در طول حملات ۱۱ سپتامبر، در یک فیلم کوتاه ۱۱ دقیقه و ۹ ثانیه و یک فریم، ارائه داده اند. ایده اصلی و تولید این فیلم توسط تهیه کننده فرانسوی، آلن بریگاند، بوده است. این فیلم بسته به زبان، با عناوین مختلفی در سطح بین المللی منتشر شده است. این فیلم در پایگاه داده اینترنتی فیلم ها با عنوان ۱۱′۰۹″۰۱–۱۱ سپتامبر فهرست شده است، در حالی که در زبان فرانسوی به عنوان ۱۱ دقیقه و ۹ ثانیه و ۱ تصویر و در فارسی به عنوان یازده سپتامبر شناخته می شود.
گروه ساکورا پرپر شدند ، یک فیلم مستند ژاپنی و مستند درام محصول 1988 ژاپن است که توسط کانتون شیندو نوشته و کارگردانی شده است. بر اساس ناداستان اثر هاگی ازو، سرنوشت گروه تئاتر ساکورا (شکوفه های گیلاس) را به تصویر می کشد که تعدادی از اعضای آن در بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی کشته شدند. طرح داستان. در مصاحبه با ۳۰ نفر از همکاران و دوستان و بازسازی وقایع، کارگردان شیندو تاریخچه گروه تئاتر ساکورا را که از بقایای گروه های چپ گرا که توسط رژیم نظامی مجبور به انحلال شده بودند، تشکیل شده بود، و پایان آن در هیروشیما را بازگو می کند. در حالی که پنج نفر از اعضا فوراً جان باختند، بازماندگان انفجار، از جمله رهبر گروه، سادائو مارویاما و بازیگران زن، کیکو سونوئی و میدوری ناکا، در طول هفته های بعد بر اثر جراحات وارده جان باختند. تنها دو عضو، که در زمان بمباران در هیروشیما حضور نداشتند، زنده ماندند.
جمهوری ونزوئلا که گاهی اوقات به عنوان جمهوری چهارم ونزوئلا نیز شناخته می شود، یک جمهوری دوحزبی دموکراتیک بود که برای اولین بار در سال ۱۹۵۳ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۹ توسط جمهوری بولیواری ونزوئلا جایگزین شد. ونزوئلا از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۸ ده سال دیکتاتوری نظامی را تجربه کرد. پس از کودتای ونزوئلا در سال ۱۹۴۸ که به یک آزمایش سه ساله در دموکراسی پایان داد، یک گروه سه نفره از پرسنل نظامی تا سال ۱۹۵۲ که انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد، دولت را کنترل کردند. این انتخابات به اندازه کافی آزاد بودند که نتایجی غیرقابل قبول برای دولت به بار آورند و منجر به تحریف آنها و به دست گرفتن ریاست جمهوری توسط یکی از سه رهبر، مارکوس پرز خیمنز، شد. دولت او با کودتای ونزوئلا در سال ۱۹۵۸ که شاهد ظهور دموکراسی با یک دولت انتقالی به رهبری دریاسالار ولفگانگ لارازابال تا انتخابات دسامبر ۱۹۵۸ بود، پایان یافت. پیش از انتخابات، سه حزب سیاسی اصلی، به استثنای قابل توجه حزب کمونیست ونزوئلا، توافقنامه تقسیم قدرت پیمان پونتوفیخو را امضا کردند. این دوره به طور تحقیرآمیزی به عنوان دوره «آدکو» شناخته می شود. این دوره با تناوب قدرت سیاسی که در پیمان پونتو فی
جو برقرار شد؛ ملی شدن صنعت نفت در سال ۱۹۷۶ و ایجاد پترولئوس دی ونزوئلا، شرکت ملی نفت و گاز؛ و ظهور نخبگان اجتماعی جدید مشخص شد. در سطح بین المللی، ونزوئلا به یکی از اعضای بنیانگذار اوپک تبدیل شد. دهه ۱۹۸۰ به ویژه با شکوفایی هنر و فرهنگ و توسعه هنری ملت، به ویژه در تلویزیون، مشخص شد. رسانه های پیشگامی مانند آرسی تی وی ونزوئلا را با سریال های آبکی مانند "کاساندرا" مشهور کردند. نام. دوره پس از انحلال کلمبیای بزرگ در سال ۱۸۳۰ (و در نتیجه جانشینی جمهوری سوم ونزوئلا) تا تأسیس «جمهوری بولیواری» توسط هوگو چاوز در ۵ اوت ۱۹۹۹، توسط تاریخ نگاری رسمی "ونزوئلا به عنوان جمهوری چهارم ونزوئلا" شناخته می شود. این اصطلاح توسط چاوز برای تعریف دوره ۱۶۹ ساله ابداع شد. با این حال، این اصطلاح مورد پذیرش جهانی مورخان ونزوئلایی نیست، زیرا الیاس پینو ایتوریتا استدلال می کند که هیچ «جمهوری پنجمی» در سال ۱۹۹۹ تأسیس نشده است، در حالی که دیه گو باتیستا اوربانیا گاه شماری متفاوتی را برای کل تاریخ جمهوری ونزوئلا پیشنهاد می کند: «جمهوری اول» از ۱۸۳۰ تا ۱۸۵۷، «جمهوری دوم» از ۱۸۷۰ تا ۱۸۹۹، «جمهوری سوم» از ۱۹۰۹ تا ۱۹۴۵، «جمهوری چهارم» از ۱۹۵۸ ت
ا ۱۹۹۹ و «جمهوری پنجم» از ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۳ که با مرگ هوگو چاوز پایان یافت (و بنابراین «جمهوری ششم» به رهبری نیکلاس مادورو را پیشنهاد می کند) تاریخچه. دولت بتانکور (۱۹۵۹–۱۹۶۴). پس از "کودتای" نظامی در ۲۳ ژانویه ۱۹۵۸ که ژنرال مارکوس پرز خیمنز را به تبعید فرستاد، سه حزب سیاسی اصلی ونزوئلا پیمان پونتو فیجو را امضا کردند. انتخابات پس از آن، حزب اکسیون دموکراتیکا، که از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ حزب حاکم بود، را به رهبری رومولو بتانکورت به قدرت بازگرداند. دولت بتانکورت کمک های مالی به شرکت های نفتی چندملیتی را متوقف کرد، یک شرکت نفتی ونزوئلا ایجاد کرد و در سال ۱۹۶۰ به تأسیس اوپک کمک کرد، ابتکاری که توسط وزیر توسعه، خوان پابلو پرز آلفونسو، رهبری می شد. دولت همچنین در سال ۱۹۶۱ قانون اساسی جدیدی را معرفی کرد که دولت را به سه قوه مجریه، مقننه و قضاییه تقسیم می کرد؛ اصلاحات کشاورزی را دنبال کرد؛ و یک دکترین بین المللی را ترویج داد که در آن ونزوئلا فقط دولت های منتخب با رأی مردم را به رسمیت می شناخت. این نظم جدید مخالفانی هم داشت. در ۲۴ ژوئن ۱۹۶۰، بتانکور در یک سوءقصد به رهبری دیکتاتور دومینیکن، رافائل لئونیداس تروخیو، زخمی شد. تقریب
اً در همان زمان، چپ گرایانی که از پیمان پونتو فیجو (جنبش چپ انقلابی و نیروهای مسلح آزادی بخش ملی) کنار گذاشته شده بودند، شورشی را آغاز کردند که توسط حزب کمونیست کوبا و رهبر آن، فیدل کاسترو، حمایت می شد. لئونی و اولین دوره کالدرا (۱۹۶۴–۱۹۷۴). در سال ۱۹۶۳، رائول لئونی به عنوان جانشین بتانکور به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. دولت لئونی به خاطر کارهای عام المنفعه و توسعه فرهنگی شناخته شد، اما با جنگ های چریکی مداوم روبرو بود. رافائل کالدرا در انتخابات بعدی پیروز شد. قبل از اینکه او در سال ۱۹۶۹ به قدرت برسد، قیام روپونونی در کشور همسایه، گویان، آغاز شد. اختلاف مرزی با پروتکل بندر اسپانیا در سال ۱۹۷۰ حل و فصل شد. علاوه بر این، آتش بس با چریک ها به آنها اجازه داد تا دوباره به زندگی سیاسی بازگردند. اولین دوره کارلوس آندرس پرز (۱۹۷۴–۱۹۷۹). کارلوس آندرس پرز در سال ۱۹۷۴، در بحبوحه بحران نفتی که از سال قبل آغاز شده بود و قیمت جهانی نفت را از ۳ دلار در هر بشکه به تقریباً ۱۲ دلار در هر بشکه افزایش داده بود، به قدرت رسید. ونزوئلا صنعت آهن خود را در سال ۱۹۷۵ و صنعت نفت خود را سال بعد ملی کرد. دولت های هررا کمپینز و لوسینچی (۱۹
۷۹–۱۹۸۹). لوئیس اررا کامپینس در سال ۱۹۷۹، در حالی که کشور بدهی های سنگینی داشت و درگیر مطالبات صندوق بین المللی پول بود، به ریاست جمهوری انتخاب شد. در سال ۱۹۸۳، ارزش پول ونزوئلا، بولیوار، در رویدادی که به جمعه سیاه معروف شد، کاهش یافت و بحران اقتصادی را به راه انداخت. دولت بعدی، جیم لوسینچی، کار چندانی برای مقابله با این بحران انجام نداد. فساد افزایش یافت و بحران کالداس کوروتس در سال ۱۹۸۷، که ناشی از اختلاف بر سر حاکمیت در خلیج ونزوئلا بود، یکی از بزرگ ترین لحظات تنش بین ونزوئلا و کلمبیا را ایجاد کرد. دوره دوم کارلوس آندرس پرز (۱۹۸۹–۱۹۹۳). پرز در سال ۱۹۸۸ دوباره انتخاب شد و با هدف حل رکود اقتصادی، اقدامات اقتصادی را اتخاذ کرد که اعتراضات بزرگی را برانگیخت، که بزرگ ترین آنها موج کاراکازو در سال ۱۹۸۹ بود. در همان سال، ونزوئلا اولین انتخابات مستقیم فرمانداران و شهرداران منطقه ای را برگزار کرد. در فوریه و نوامبر ۱۹۹۲، هوگو چاوز دو "کودتای ناموفق" را رهبری کرد و در سال ۱۹۹۳، کنگره پرز را برکنار کرد. اکتاویو لپاگ حدود دو هفته به عنوان رئیس جمهور موقت خدمت کرد و در این زمان، رامون خوزه ولاسکوئز، مورخ و نماینده مجلس،
این نقش موقت را به عهده گرفت. علیرغم رد اولیه سیاست های آزادسازی، دستور کار اقتصادی او بعداً بر کاهش یارانه ها، خصوصی سازی و وضع قوانین برای جذب سرمایه گذاری خارجی متمرکز شد. نعیم در پایین ترین سطح آزادسازی اقتصادی، یعنی برداشتن کنترل قیمت ها و افزایش ده درصدی قیمت بنزین، که در ونزوئلا به طرز مقدسی بسیار پایین است، شروع کرد. افزایش قیمت بنزین منجر به افزایش ۳۰ درصدی کرایه حمل و نقل عمومی شد در فوریه ۱۹۸۹، درست در آغاز دوره دوم ریاست جمهوری اش، پرز با مجموعه ای از اعتراضات و غارت های گسترده مواجه شد که از گوارناها شروع شد و بعداً به کاراکاس، معروف به ال کاراکازو، گسترش یافت. این واکنش منجر به اعلام وضعیت اضطراری و مرگ تعداد زیادی از مردم، از تخمین رسمی ۲۷۷ کشته تا بیش از ۲۰۰۰ نفر، شد.[ "" ] تلاش برای کودتای ۱۹۹۲. افسران ام بی آر-۲۰۰ به طور جدی شروع به توطئه کردند و در ۴ فوریه ۱۹۹۲ به کودتا دست زدند. هوگو چاوز سرهنگ دوم بود، اما ژنرال های دیگری نیز در این کودتا دست داشتند. این طرح شامل تصرف مکان های نظامی و تأسیسات ارتباطی توسط اعضای ارتش و سپس به قدرت رساندن رافائل کالدرا پس از دستگیری و ترور پرز بود. آنها تق
ریباً او را در کاخ ریاست جمهوری به دام انداختند، اما او موفق به فرار به اقامتگاه ریاست جمهوری شد و از آنجا، نیروهای وفادار چاوز را محاصره و دستگیر کردند. در ازای وادار کردن همدستان خود به زمین گذاشتن سلاح، چاوز با لباس فرم کامل و بدون تسلیم، اجازه یافت در لحظه ای که به او جایگاهی در صحنه سیاسی کشور می داد، در تلویزیون با تمام ملت صحبت کند. در ۲۷ نوامبر ۱۹۹۲، افسران ارشد سعی کردند پرز را سرنگون کنند، اما این توطئه به راحتی سرکوب شد. استیضاح و گذار. سقوط پرز زمانی اتفاق افتاد که یک روند قانونی برای افشای چگونگی استفاده مخفی اما قانونی از بودجه ریاست جمهوری آغاز شد، که او قاطعانه در برابر آن مقاومت کرد. با مخالفت دیوان عالی و کنگره، پرز زندانی شد، مدتی در بازداشتگاه و سپس در حصر خانگی قرار گرفت. او در سال ۱۹۹۳ ریاست جمهوری را به رامون خوزه ولاسکوئز، سیاستمداری از حزب خود و مورخی که منشی ریاست جمهوری او بود، واگذار کرد. ولاسکوئز بر انتخابات سال ۱۹۹۳ نظارت داشت. دومین دولت کالدرا (۱۹۹۴–۱۹۹۹). رافائل کالدرا برای ریاست جمهوری و جنبش سیاسی نام کاملاً جدیدی انتخاباتی کرد. پتکوف بیهودگی تلاش دوباره را دیده بود و از کال
درا حمایت کرد. کالدرا برنده شد. آرای ممتنع به رکورد ۴۰٪ رسید.[ "" ] کالدرا در سال ۱۹۹۴ برای دومین بار ریاست جمهوری را بر عهده گرفت و مجبور شد با بحران بانکی ونزوئلا در سال ۱۹۹۴ مقابله کند. او کنترل های ارزی را که دولت پرز به عنوان بخشی از آزادسازی مالی عمومی (بدون همراهی با مقررات مؤثر که به بحران بانکی کمک کرد) لغو کرده بود، دوباره اعمال کرد. اقتصاد تحت تأثیر کاهش قیمت نفت قرار گرفته بود که منجر به سقوط درآمدهای دولت شد. شرکت فولاد سیدور خصوصی شد و اقتصاد همچنان در حال سقوط بود. کالدرا با عمل به وعده انتخاباتی، چاوز را آزاد کرد و تمام توطئه گران نظامی و غیرنظامی را در دوران دولت آندرس پرز عفو کرد. بحران اقتصادی ادامه یافت و تا انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۸، احزاب سیاسی سنتی محبوبیت خود را از دست داده بودند. یکی از نامزدهای اصلی ریاست جمهوری در اواخر سال ۱۹۹۷، ایرنه سائز بود. چاوز در بحبوحه آشفتگی مالی محبوبیت پیدا کرد و در سال ۱۹۹۸ به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. دولت او قانون اساسی جدیدی را تدوین کرد که در دسامبر ۱۹۹۹ با همه پرسی تصویب شد. تصویب قانون اساسی جدید در سال ۱۹۹۹ به دو حزبی بودن پایان داد و جمهوری بو
لیواری ونزوئلا را تأسیس کرد. سازماندهی سرزمینی. قانون اساسی سال ۱۹۶۱، ونزوئلا را به ایالت ها، یک منطقه پایتختی، سرزمین های فدرال و مناطق فدرال وابسته تقسیم کرد. در طول سال ها، برخی از سرزمین ها به وضعیت ایالت ارتقا یافته اند، از جمله دلتا آماکورو در سال ۱۹۹۱ و آمازوناس در سال ۱۹۹۲. هر ایالت دارای یک فرماندار و یک مجلس قانونگذاری است. علم و فناوری. پیشرفت های چشمگیری در علوم پزشکی در دوره پیمان پونتو فیجو رخ داد. جاسینتو کانویت واکسن هایی علیه جذام و لیشمانیاز ایجاد کرد، و باروخ بن الصراف در سال ۱۹۸۰ به دلیل ایمنی شناسی خود، جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را به طور مشترک دریافت کرد. در زمینه فناوری، هومبرتو فرناندز موران چاقوی الماس را اختراع کرد و در توسعه میکروسکوپ الکترونی نقش داشت.
محراب نگاره زکریای مقدس که با عنوان مریم تاج دار با کودک و قدیسان نیز شناخته می شود، اثری از جووانی بلینی است که در سال ۱۵۰۵ میلادی خلق شد و هم اکنون در کلیسای زکریای مقدس در شهر ونیز نگهداری می شود. سفارش دهنده و تاریخ خلق اثر. نام سفارش دهنده این محراب نگاره مشخص نیست. این اثر نخستین نمونه از آثار بلینی است که در آن تأثیرپذیری وی از جورجونه به وضوح دیده می شود و آغازگر مرحله پایانی فعالیت هنری او به شمار می رود. آثار او در این مرحله با گرایش های تونالیستی همراه بودند. این نقاشی از زمان خلق خود تا به امروز در کلیسای زکریای مقدس باقی مانده است. در سال ۱۶۴۸ میلادی، کارلو ریدولفی (نویسنده و نقاش) با اشاره به این نقاشی، آن را یک تابلوی بزرگ توصیف کرده که به یاد پیترو کاپلو، سیاستمدار و دیپلمات ونیزی، سفارش داده شده بود. او این اثر را «یکی از زیباترین و لطیف ترین آثار هنرمند» نامیده است. با این حال، روایت دیگری که بعدها با این اثر گره خورد و در منابع مختلف تکرار شد، با واقعیت های تاریخی هم خوانی ندارد. پیترو کاپلو در سال ۱۵۲۳ میلادی درگذشت؛ یعنی مدت ها پس از تکمیل این محراب نگاره. او در کلیسای زکریای مقدس به خاک
سپردند و بالای آرامگاهش تابلویی نصب کردند که حدود سال ۱۵۰۰ میلادی در کارگاه بلینی خلق شده بود. آن اثر که هم اکنون در نگارخانه ملی لندن نگهداری می شود، نه تصویر مریم تاج دار و کودک، بلکه صحنه ای از ارائه عیسی در معبد را — که با عنوان ختنه نیز شناخته می شود — نشان می داد. در این نقاشی، فرشته ای که در حال نواختن موسیقی است که سمت چپ او، لوح کوچکی با عنوان "کارتلینو" دیده می شود. بلینی در همین بخش، اثر خود را امضا و تاریخ آن را درج کرده است: "IOANNES BELLIVUS / MCCCCCV" (جیوانی بلینی، ۱۵۰۵). این اثر روی طاقچه ای بزرگ قرار گرفته و صحنه ای از گفت وگوی مقدس را به تصویر می کشد: مریم مقدس و مسیح نوزاد بر تخت نشسته اند، فرشته ای نوازنده روی پله ای قرار دارد و چهار قدیس به صورت متقارن در دو طرف تصویر جای گرفته اند. این قدیسان عبارت اند از: پطرس رسول، سنت کاترین اسکندریه، سنت لوسی و سنت جروم. اگرچه ترکیب کلی این اثر تفاوت چندانی با آثار پیشین بلینی ندارد — مثل محراب نگاره جوبه مقدس که در آن نیز از طاق نما و موزاییک استفاده شده — ولی او نوآوری در اثرش وارد کرده است؛ از جمله گشودگی های جانبی با چشم انداز طبیعی که از محراب
نگاره باتوتی اثر آلوویزه ویوارینی الهام گرفته شده (اثری که اکنون مفقود است). رنگ ها و نورپردازی این اثر نشان دهنده گرایش تازه بلینی به سبک رنگ پردازی و فضای احساسی جورجونه است. تخم مرغی که بالای سر مریم قرار دارد، نمادی از آفرینش است و احتمالاً اشاره ای است به محراب نگاره بررا اثر پیرو دلا فرانچسکا. چراغ روغنی (لوسرن) در پایین تصویر نیز یادآور محراب نگاره سان زنو اثر آندره آ مانتنیا است. مواد. این محراب نگاره با استفاده از چسب رنگ و رنگ روغن روی چوب اجرا شده است. چسب رنگ ماده ای حاوی تخم مرغ است که به سرعت خشک می شود و امکان اجرای لایه های متعدد را فراهم می سازد؛ به همین دلیل، این ماده در میان هنرمندان آن دوره بسیار محبوب بود. بلینی همچنین از رنگ روغن بهره گرفت تا عمق بیشتری ایجاد کند، لبه ها را نرم تر نشان دهد، گذارهای رنگی را دقیق تر اجرا کند و از رنگ دانه های باکیفیت تری استفاده نماید. بخش بالای این نقاشی ناقص است؛ درست در زیر قوس، آثار آسیب دیدگی ناشی از جابجایی نقاشی توسط نیروهای فرانسوی در دوران ناپلئون همچنان دیده می شود. با انتقال این اثر به فرانسه، تغییرات فیزیکی عمده ای در آن صورت گرفت: سطح نقاشی از
صفحه چوبی جدا شد و با استفاده از چسب به روی بوم منتقل گردید. امروزه، نسخه روی بوم این اثر در کلیسا نصب شده؛ اما نه بر محراب اصلی، بلکه بر محرابی دیگر. همچنین، بخش پایین نقاشی بریده شده تا با فضای جدید تطابق پیدا کند. با توجه به شباهت ستون های سنگی حجاری شده و سرستون ها با آنچه در نقاشی بلینی دیده می شود، ممکن است به اشتباه تصور شود که این محراب همان محل اولیه نصب اثر بوده. سبک. محراب نگاره زکریای مقدس یکی از شناخته شده ترین آثار جووانی بلینی به شمار می رود که وی آن را در سن هفتاد و چهار سالگی به پایان رساند. مهارت های چشمگیر وی در نقاشی و مشاهدات دقیق، با وجود داشتن سن بالا در زمان خلق این اثر، همچنان پابرجاست و هیچ گونه کاهش یا ضعف در کیفیت کار او دیده نمی شود. این اثر یک نمونه برجسته از کاوش های بلینی در زمینه تأثیر نور و رنگ است؛ کاوشی که با واقع گرایی و تلفیق آن با عناصر معماری کلاسیک به اوج سبک شخصی او رسید. اگرچه بلینی از رنگ های روشن و پرشدت استفاده کرده، اما فضای کلی محراب نگاره زکریای مقدس آرام و معنوی است. این اثر خاص به دلیل فضای مقدس و شاعرانه اش، مخاطب را به تأمل و درون نگری دعوت می کند. جورجونه
یکی از شاگردان بلینی بود. در همان دوره که بلینی مشغول خلق محراب نگاره زکریای مقدس بود، جورجونه نیز اثر مریم مقدس کاستلفرانکو را تکمیل می کرد. هرچند مشخص نیست که کدام یک از این دو هنرمند بر دیگری تأثیر گذاشته، اما آثار هر دو نشان دهنده رویکرد مشابه آنها در ترکیب بندی فیگورهاست: کاهش تعداد شخصیت ها، قرار دادن آن ها در پس زمینه و میانه تصویر، پایین انداختن نگاه یا ایجاد سایه بر چهره ها به منظور ایجاد نوعی پوشیدگی و رمزآلودگی. معماری. معماری اطراف محراب نگاره زکریای مقدس چشمگیر است. ساختار معماری پیرامون این اثر به گونه ای طراحی شده اند که گویی نقاشی، یک بخش طبیعی و هم پیوند با خودِ بناست؛ به طوری که هنر و معماری در هماهنگی کامل با یکدیگر قرار گرفته اند. عمق بصری نقاشی که با استفاده از ژرفانمایی خطی ایجاد شده، در کنار ستون های حجاری شده اطراف آن، قاب اثر را همچون ورودی تصویر جلوه می دهد. بلینی با دقت فراوان توانسته تزئینات ظریف، رنگ های زنده و مصالح فاخر را در اثر بگنجاند که با گرایش های همیشگی وی به خلق فضاهای داخلی نرم و عمیق هم راستاست. هدف او از این کار، ادای احترام به ماورو کودوسی، معمار کلیسای زکریای مقدس