Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عیین تاریخ دقیق پیدایش مادی ها دشوار است؛ آنچه مسلم است نقش حیاتی این قنات های روباز در شکل گیری و توسعه مناطق مسکونی و کشاورزی اصفهان از دیرباز بوده است. شواهد متعدد گواه بر قدمت بسیار زیاد شبکه مادی ها در اصفهان است. پژوهش های تاریخی نشان می دهد احداث مادی ها به دوره های پیش از اسلام بازمی گردد​. برای نمونه، ابن رسته جغرافی دان قرن سوم هجری به وجود مادی ها در اصفهان اشاره کرده و تقسیم آب زاینده رود را به دوران اردشیر بابکان (شاه ساسانی) نسبت داده است. هرچند ممکن است این روایت جنبه افسانه ای داشته باشد، اما تأییدی بر حضور مادی ها در دوران باستان است، چرا که منابع اوایل اسلام نیز از این نهرهای منشعب شده یاد کرده اند. افزون بر این، در متون دوره ساسانی به سازمان هایی نظیر «دیوان کاست افزود» اشاره شده که وظیفه نظارت بر کندن نهرها و رساندن آب رودخانه ها به کشتزارها را بر عهده داشته اند. این مدارک نشان می دهد مدیریت آب و ایجاد شبکه های آبیاری مانند مادی ها از ارکان تمدن کهن در حوضه اصفهان بوده است. در دوره صفویه، با رشد جمعیت اصفهان و نیاز فزاینده به آب، سامان دهی رسمی شبکه مادی ها اهمیت بیشتری یافت. شاهان صفوی از
دانش شیخ بهایی برای تنظیم تقسیم عادلانه آب بهره بردند و طومار مشهور شیخ بهایی در سال ۹۲۳ هجری قمری به دستور شاه طهماسب صفوی تدوین شد​. این طومار که به عنوان یکی از کامل ترین اسناد تقسیم آب زاینده رود شناخته می شود، اساس تخصیص حق آبه ها را تعیین کرد. در مقدمه طومار تصریح شده که پیش از تنظیم آن نیز مادی ها و حق آبه های مربوط به آنها در اصفهان وجود داشته و حتی اختلاف هایی بر سر سهم آب رودخانه میان زارعین بوده است؛ به طوری که برای رفع این اختلافات، بزرگان شهر و کارشناسان گرد هم آمدند و نظام نامه ای مدون را پدید آوردند. بدین ترتیب، شبکه مادی ها در دوره صفوی به اوج توسعه و انسجام خود رسید و ستون فقرات نظام آبیاری شهر اصفهان و باغ های آن دوران را تشکیل داد. مسیرها و شاخه های اصلی مادی های اصفهان. شبکه مادی های اصفهان به صورت گسترده از رودخانه زاینده رود در نقاط مختلف شهر منشعب می شوند. بر اساس طومار شیخ بهایی، تعداد انشعابات اصلی شبکه مادی های اصفهان ۷۸ مادی بوده است​. امروزه مجموع طول این نهرها در سطح شهر حدود ۳۲۰ کیلومتر برآورد شده است. مادی ها بسته به منطقه شهری نام های محلی مختلفی دارند و هر یک محلات و اراضی مع
ینی را سیراب می کرده اند. به طور سنتی، بیشترین طول مادی ها در مناطق ۹ و منطقه ناژوان اصفهان قرار دارد که به ترتیب حدود ۷۶ کیلومتر و ۴۷ کیلومتر از شبکه را در بر می گیرند. در مقابل، برخی مناطق جدیدتر مانند نواحی ۶، ۱۲ و ۱۵ کمترین پوشش مادی را دارند. از میان ده ها مادی بزرگ و کوچک اصفهان، چند شاخه اصلی از همه شناخته شده ترند. مادی نیاصرم که از کنار پل مارنان در غرب شهر از رودخانه جدا می شد، یکی از بزرگ ترین و طویل ترین مادی های اصفهان بوده و با گذر از محله لنبان به سمت شرق جریان می یافت​. مادی فرشادی اندکی بالاتر از نیاصرم از زاینده رود منشعب می شد و پس از آبیاری محله هایی چون چهارسوق و شمس آباد، از حوالی محله خواجو می گذشت. حجم آب مادی فرشادی حدود یک چهارم آب مادی نیاصرم بوده است. جوی شاه (یا مادی شاه) شاخه ای ویژه بود که حدود نیمی از آب مادی فرشادی را به خود اختصاص می داد و این آب عمدتاً صرف آبیاری کاخ ها و عمارت های سلطنتی صفوی می شد. مادی فدن در بالادست همه شاخه های مذکور از رودخانه جدا می گردید و آب آن به مصارف خاص حکومتی و تأمین نیاز کاخ ها اختصاص داشت؛ مسیر این مادی تا دروازه دولت ادامه یافته و سپس به انش
عابات کوچکتری تقسیم می شد. همچنین مادی تیران (طهران) از دیگر شاخه های مهم غرب اصفهان بود که به سوی محله های بیدآباد و چهارسوق شیرازی ها جریان داشت. افزون بر این ها، مادی های معروف دیگری مانند قمیش، شایج، نایج، عبدالله خان، فرشادی، حاجی، الیادران و لنبان نیز در بخش های گوناگون شهر وجود داشته اند. نام بسیاری از این مادی ها امروز در اسامی محلات و خیابان های اصفهان باقی مانده و نشانگر گستردگی تاریخی این شبکه آبی در سراسر شهر است. نقش مادی ها در توزیع آب شهری و کشاورزی. کارکرد اصلی مادی های اصفهان در گذشته، توزیع آب برای مصارف کشاورزی و باغداری بود​. اقلیم اصفهان خشک و کم بارش است و رودخانه زاینده رود شریان حیات بخش دشت اصفهان به شمار می رود. به واسطه شبکه پیچیده مادی ها، آب زاینده رود به نقاط دوردست جلگه اصفهان رسانده می شد و بدین ترتیب اراضی وسیعی زیر کشت می رفت. این شبکه آبیاری سنتی نقشی اساسی در توسعه کشاورزی منطقه داشته و مهم تر از آن، توزیع عادلانه حق آبه بین کشاورزان را امکان پذیر می ساخت. طبق نظام طومار شیخ بهایی، سهم آب هر ناحیه و هر مادی در زمان های مختلف سال معین بود و کشاورزان بر پایه نوبت بندی زمانی و
مکانی، به نوبت از آب بهره مند می شدند. چنین تدابیری باعث می شد کشاورزی پایدار بماند و از نزاع بر سر آب کاسته شود. چنان که حتی سیاحان اروپایی دوره صفوی نیز از «روش پیچیده و شگفت انگیز تقسیم آب» در اصفهان یاد کرده اند که بر پایه همین شبکه مادی ها بنیان نهاده شده بود. علاوه بر کشاورزی، مادی ها در توزیع آب درون شهری نیز نقش مهمی ایفا می کردند. در دوران قدیم، ساکنان محله هایی که کنار مادی ها قرار داشتند از آب جاری در این جوی ها برای امور روزمره مانند شست وشو و نظافت استفاده می کردند​. هرچند به دلیل عدم بهداشت کافی در آب روباز، این امر گاه مشکلاتی نظیر شیوع بیماری ها به همراه داشت و مثلاً گفته شده میزان مرگ ومیر کودکان در خانه های مجاور مادی ها بیشتر از سایر نقاط شهر بوده است. با این وجود، تا پیش از رواج چاه ها و شبکه های آب رسانی جدید، همین مادی ها منبع اصلی تأمین آب شرب و مصرفی بسیاری از خانوارهای اصفهانی بودند. حتی آب حوض ها و استخرهای متعدد کاخ ها و خانه های اعیان نیز از طریق همین نهرهای منشعب از زاینده رود تأمین می شد. نقش دیگر مادی ها که کمتر به آن توجه شده، کنترل سیلاب ها و پخش آب مازاد در مواقع پرآبی بوده
است. اقلیم اصفهان بارش های فصلی و سیلابی ناگهانی را تجربه می کند و وجود شبکه مادی ها باعث می شد آب باران و سیلاب به مسیرهای متعدد تقسیم شود و خطر طغیان رودخانه کاهش یابد​. در واقع، مادی ها به مثابه کانال های انحرافی عمل کرده و شهر اصفهان را از گزند سیل مصون نگه می داشتند. این کارکرد زهکشی و تعدیل سیلاب، در کنار توزیع آب برای آبیاری، نشان دهنده طراحی هوشمندانه این شبکه در سیستم مدیریت آب شهری است. در دوران معاصر و با توسعه شهرنشینی، کاربری مادی ها نیز دستخوش تغییراتی شد. از حدود نیم قرن پیش، با افزایش جمعیت شهر، تأمین آب شرب اصفهان بیشتر بر حفر چاه ها و سپس شبکه های لوله کشی متکی شد​؛ لذا نقش مادی ها در آب رسانی مستقیم به منازل کاهش یافت. با این حال، تا همین اواخر بخش عمده ای از آب مورد نیاز برای فضای سبز شهری و آبیاری درختان و بوستان ها از طریق مادی ها تأمین می شد. در نخستین تصاویر هوایی از شهر اصفهان، تمامی مسیر مادی ها به شکل نوارهای سبزرنگ پوشیده از درخت نمایان است و این نشان می دهد اطراف این نهرها را کمربندهای سبز و پارک های خطی فرا گرفته بوده است. بدین ترتیب، جریان داشتن آب در مادی ها نقش مستقیمی در طراو
ت و شادابی بافت شهری و پارک های اصفهان داشته است. امروزه با بحران کم آبی و خشک شدن مکرر زاینده رود، بسیاری از مادی ها یا کاملاً خشک شده اند یا تنها در دوره های کوتاهی آب در آنها جاری است. خشک سالی های دو دهه اخیر لطمه جدی به پایداری این شبکه وارد کرده است​. با این حال، هر زمان که آب در زاینده رود جریان می یابد، تلاش می شود به صورت نوبتی آب در مادی ها رهاسازی شود تا این رگ های قدیمی شهر دوباره جان بگیرند. برای نمونه، پس از یک دوره طولانی خشکسالی، در پی جاری شدن زاینده رود آب به نوبت در چند مادی اصلی شهر شامل فرشادی (از سردهنه تا چهارباغ)، فدن (تا خیابان طالقانی)، تیران (تا محدوده شهرداری منطقه یک) و قمیش (تا محدوده منطقه ۹) جریان یافت و این نهرها بعد از حدود بیست سال دوباره زنده شدند. اگرچه امروزه دیگر نقش مادی ها در تأمین آب شرب شهر کمرنگ است، اما همچنان به عنوان کانال های آبیاری باغ ها و فضای سبز شهری اهمیت دارند و با هر بار جریان گرفتن زاینده رود، رگ های خشکیده شهر را سیراب می کنند.
میراث جهانی در سودان شامل سه اثر ثبت شده در کشور سودان است که توسط میراث جهانی ثبت شده است. سایت های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو، مکان هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان طور که در پیمان نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. سودان این پیمان نامه را در دوشنبه، ۶ ژوئن ۱۹۷۴ پذیرفت و از آن هنگام، مکان های طبیعی و فرهنگی سودان واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند.سودان سه میراث ثبت شده و ۱۵ نامزد ثبت جهانی در فهرست آزمایشی دارد. اولین میراث جهانی سودان که فهرست شد کوه بارکال بود که در سال ۲۰۰۳ به ثبت رسید. همچنین محل مرواه در سال ۲۰۱۱ به میراث جهانی پیوست. هر دوی این آثار از میراث فرهنگی به شمار می آیند. اما سومین اثر که شامل پارک ملی دریایی سنقنیب و پارک ملی دریایی خلیج دونقناب و جزیره مکوار می شد، یک میراث طبیعی است و همین مورد، آخرین میراث سودان بود که در سال ۲۰۱۶ به ثبت رسید. سودان یک دوره میزبان کمیته جهانی یونسکو بوده است. میراث جهانی. یونسکو سایت ها را با ده معیار فهرست می کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها
را داشته باشد. فهرست آزمایشی. افزون بر سایت های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می توانند فهرستی از سایت های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می شوند که سایت پیش تر در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. سودان ۱۵ نامزد در این فهرست دارد.
پارک ملی دریایی خلیج دونقناب و جزیره مکوار یا پارک ملی دریایی خلیج دونگناب و جزیره مکوار یک پارک ملی در خلیجی در ساحل سودان در دریای سرخ است که در ۱۲۵ کیلومتری شمال بندر سودان واقع شده است. این ذخیره گاه شامل انواع صخره های مرجانی، مانگروهای ساحلی، علفزارهای دریایی، سواحل و جزایر است. در این دو منطقه گروهی از پرندگان، پستانداران دریایی، کوسه ها، سفره ماهی دیو و لاک پشت ها زندگی می کنند. همچنین جمعیتی از فیل دریایی در خلیج جزیره دونگناب زندگی می کنند.
پارک ملی دریایی سنقنیب یک ذخیره گاه دریایی در سودان است که در ۲۴٫۰۷ کیلومتری پورت سودان در آب های سرزمینی سودان در دریای سرخ، واقع شده. این پارک ملی یک تنوع دریایی حیاتی دارد و از انواع و اقسام ماهی های بومی از جمله نهنگ ها را در خود جای داده. این پارک دریایی در فهرست میراث جهانی در سودان به ثبت جهانی رسیده است.
ناتاپون تامیروکس (به ؛ زادهٔ )، که با نام تائو (Taew) نیز شناخته می شود، مدل، بازیگر و یوتیوبر اهل تایلند است. وی دانش آموختهٔ رشتهٔ معماری در دانشگاه چولالونگکورن است. از جمله فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "هورمون ها" اشاره کرد.
راه اندازهای شانه ای عملگرهای میکروالکترومکانیکی هستند که اغلب به عنوان عملگرهای خطی استفاده می شوند که از نیروهای الکترواستاتیکی استفاده می کنند که بین دو شانهٔ رسانای الکتریکی عمل می کنند. عملگرهای راه انداز شانه ای معمولاً در مقیاس میکرو یا نانومتری کار می کنند و عموماً با ریزماشین کاری حجمی یا ریزماشین کاری سطحی یک زیرلایه ویفر سیلیکونی ساخته می شوند. نیروهای الکترواستاتیک جاذب زمانی ایجاد می شوند که ولتاژی بین شانه های ساکن و متحرک اعمال می شود و باعث می شود که آنها به هم کشیده شوند. نیروی ایجاد شده توسط عملگر متناسب با تغییر در ظرفیت خازنی بین دو شانه است که با ولتاژ عملگر، تعداد دندانه های شانه و فاصله بین دندانه ها افزایش می یابد. شانه ها طوری چیده شده اند که هرگز با هم تماس نداشته باشند (زیرا در این صورت اختلاف ولتاژی وجود نخواهد داشت). معمولاً دندان ها طوری چیده می شوند که بتوانند از کنار هم بگذرند تا جایی که هر دندان شکاف شانه مقابل را اشغال کند. اگر قرار است عملکرد خطی موتور به چرخش یا سایر حرکات تبدیل شود، فنرهای بازیابی، اهرم ها و میل لنگ را می توان اضافه کرد. نیرو را می توان ابتدا با انرژی ذخیر
ه شده در خازن راه اندازی کرد و سپس در جهت نیرو متمایز کرد. انرژی در خازن به صورت زیر به دست می آید: formula_1 formula_2 با استفاده از ظرفیت خازنی برای یک خازن با صفحه موازی، نیرو برابر است با: formula_3 formula_4 = پتانسیل الکتریکی اعمال شده، formula_5 = گذردهی نسبی دی الکتریک، formula_6 = گذردهی فضای آزاد (۸٫۸۵ پیکوفاراد بر متر) formula_7 = تعداد کل انگشتی ها در دو طرف الکترودها، formula_8 = ضخامت در جهت خارج از صفحه الکترودها، formula_9 = شکاف بین الکترودها مشکلات مقیاس بندی. راه اندازهای شانه ای نمی توانند به فواصلی با شکاف بزرگ (به طور معادل فاصله فعالگر) مقیاس شوند، زیرا پدیدآوری نیروهای مؤثر در فواصل شکاف های بزرگ به ولتاژهای بالا نیاز دارد - بنابراین با شکست الکتریکی محدود می شود. مهم تر از آن، محدودیت های اعمال شده توسط فاصله شکاف، فاصله فعالگر را محدود می کند.
پسر دلفینی ۲ یک فیلم پویانمایی ایرانی محصول ۱۴۰۳ به کارگردانی محمد خیراندیش است که فیلم نامه اش را با محمد شکوهی نوشت. این فیلم دنبالهٔ "پسر دلفینی" (۱۴۰۱) است و ناهید امیریان، حامد عزیزی، مریم جلینی، ثریا قاسمی، شراره حضرتی، ارسلان جولایی، ژرژ پطرسی و تورج نصر از صداپیشگان آن هستند. این انیمیشن تا ۱۰ شهریور ۱۴۰۴ توانسته بیش از ۴۵۰ هزار مخاطب جذب کند و فروشی نزدیک به ۳۲ میلیارد تومان داشته باشد. این فیلم در ۱۷ بهمن ۱۴۰۳ در چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین پویانمایی و سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران شد. همچنین این انیمیشن مانند قسمت اول خود توانست با اکران در کشور هایی مانند روسیه، کشور های آسیای میانه مانند قزاقستان، ازبکستان و... و حتی کشور های اروپایی فروش خوبی کسب کند. داستان. پسر دلفینی در این قسمت به چهره ای محبوب و قهرمان در بین موجودات دریایی و مردم جزیره تبدیل شده است. این در حالی است که او هیچ دوستی ندارد و خیلی احساس تنهایی می کند و به همین خاطر با همکاری ناخدا، سفید و یک کوسه شروع به قهرمان بازی می کند. در سمت دیگر داستان خواجه ماجد که تمام دا
رایی خود را از دست داده است به دنبال انتقام گرفتن از ناخدا، پسردلفینی و مردم جزیره است و افکار شومی در سر دارد. در ادامه خواجه ماجد برای پیدا کردن یک جزیره مرموز ناخدا مروارید راضی می کند تا لنجش را به او بدهد و همین موضوع و اتفاقات بعد از مقدمه آغاز سفر پسردلفینی می شود. تولید. پویانمایی "پسر دلفینی" در ۱۳۹۹ تهیه شده بود، اما به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹، در سال ۱۴۰۱ به اکران رسید و در فهرست پرفروش ترین فیلم های روی پرده قرار گرفت و در ۳۰ کشور هم اکران شد. علاوه بر فیلم، یک مجموعهٔ ۲۶ قسمتی هم از اسفند ۱۴۰۲ در شبکه نمایش خانگی منتشر شد. پس از موفقیت "پسر دلفینی"، در مرداد ۱۴۰۳ کارگردان محمد خیراندیش اعلام کرد که با حضور یک سرمایه گذار خارجی "پسر دلفینی ۲" در دست ساخت قرار دارد. شهریار شهرام فر مدیر تولید اعلام کرد که ۱۸ ماه زمان برای تولید فیلم داشته اند. حامد عزیزی مدیر دوبلاژ گفته که فیلم "ناخدا خورشید" از ناصر تقوایی الهام بخش دوبلهٔ بخشی از این پویانمایی بوده است. این فیلم با سرمایه گذاری ۵۰ درصدی شرکت های خارجی ساخته شده است. در ۱ بهمن ۱۴۰۳ اعلام شد که مراحل فنی "پسر دلفینی۲" به تازگی به پایان رسیده و نخست
ین نمایش این فیلم در چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر خواهد بود. موسیقی. محمدامین همدانی تهیه کننده اعلام کرد که شروین حاجی پور خوانندهٔ تیتراژ پایانی فیلم است و پس از کسب مجوز، آهنگ تیتراژ در اکران نوروزی ۱۴۰۴ با صدای این خواننده پخش خواهد شد. انتشار. "آبان: پسر دلفینی" در ۱۷ بهمن ۱۴۰۳ در چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. این فیلم در ۳ اسفند همان سال در سینماهای ایران اکران شد. به گفته تهیه کننده، قرار است نسبت به قسمت اول، این فیلم اکران های خارجی بیشتری در سینماهای کشورها و همچنین پلتفرم ها داشته باشد.
شورای اسلامی شهر سنندج، شورایی متشکل از ۱۵ نفر است که با رأی مردم شهر سنندج، برای تصمیم گیری در حوزه امور مربوط به شهرداری سنندج انتخاب می شوند. انتخابات ششمین دوره شورای اسلامی شهر سنندج (۱۴۰۵_۱۴۰۰) (تمدید یک ساله دوره شوراهای ششم). براساس آرا منتخبان ششمین دوره شوراهای اسلامی شهر و روستا در شهر سنندج اسامی زیر اعضای منتخب این دوره از انتخابات را تشکیل می دهند. ۱_ سیف الله رضایی ۲_فرهاد میمنت آبادی ۳_فرزاد زارعی ۴_اسعد فریدی ۵_سالار علی ویسی ۶_عزت رضایی ۷_سید انور رشیدی ۸_وفا اصلانی ۹_بهروز ابراهیم آبادی همچنین اسامی اعضای علی البدل به شرح زیر می باشد: ۱_جبار زندی ۲_شیدا حیدریان ۳_فرهاد اسماعیلی ۴_هوشنگ امینی ۵_سالار زارع ۶_علی پژگول هم اکنون بهروز ابراهیم آبادی و شیدا حیدریان به ترتیب به عنوان رئیس شورا و نائب رئیس شورا فعالیت می کنند.
هال دیلی میل یک روزنامه منطقه ای انگلیسی برای کینگستون اپان هال در شرق رایدینگ یورکشایر است. "هال دیلی میل" از سال ۱۸۸۵ در قالب های مختلف منتشر شده است. نسخه دوم، "ایست رایدینگز میل"، ریدینگ شرقی یورک شر را در خارج از شهر هال پوشش می دهد. این روزنامه همه روزه به جز یکشنبه منتشر می شود. این روزنامه توسط میل نیوز و مدیا منتشر شده است. میل نیوز و مدیا دو هفته نامه رایگان به نام های "هال ادورتایزر" و "بورلی ادورتایزر" و یک ماهنامه به "نام ژورنا" را منتشر می کند. در سال ۲۰۱۲، لوکال ورلد مالک نورتکلیف مدیا را از دی ام جی تی به دست آورد. تینی میرور در سال ۲۰۱۵ لوکال ورلد را خریداری کرد و اکنون با نام ریچ پی ال سی شناخته می شود. تاریخچه. خاستگاه "هال دیلی میل" را می توان به "هال پکت" و "هامبر گزت" منتسب کرد، "هال دیلی میل" یک مجله هفتگی است که در ۲۹ مه ۱۷۸۷ تأسیس شد و در خیابانی در اسکیل لاین که امروز بخشی از شهر قدیمی هال است چاپ شد. نام آن در سال ۱۷۸۸ به "هال پاکت" تغییر یافت. در سال ۱۷۲۷ به "هال پاکت و هامبر مرکوری" تغییر نام داد و سپس در سال ۱۸۳۳ مجدداً به "هال پاکت" تغییر نام پیدا کرد. یک شماره از بسته "هال" شام
ل چهار صفحه با هشت ستون متن در هر صفحه بود و قیمت آن هفتگی آن (۰/۰۳ پوند) بود. در سال ۱۸۵۷ یک نسخه شنبه به نام "هال و لینکلن شر تایمز شمالی" در کنار "پاکت" راه اندازی شد.در سال ۱۸۸۵، کنسرسیومی متشکل از بازرگانان از جمله فردریک برنت گروترین، نماینده حزب محافظه کار (بریتانیا) در پارلمان کینگستون در هال شرق، "هال" را خریداری کردند و در ۲۹ سپتامبر ۱۸۸۵ اولین نسخه "هال دیلی میل" جدید از چاپخانه ای در وایت فری آرگیت منتشر شد. انتشار روزنامه "هال" در کنار روزنامه جدید تا ۲۶ فوریه ۱۸۸۶ ادامه یافت و با شماره ۵۲۸۸ بسته شد. به عنوان بخشی از بازسازی ترینیتی میرور، نیل هاجکینسون، سردبیر "هال دیلی میل"، در فوریه ۲۰۱۶ به سردبیری مناطق هامبر و لینکلن شر ارتقاء یافت و بر "گریمسبی تلگراف"، "اسکان تورپ تلگراف" و "لینکلن شر اکو" و همچنین "میل" نظارت داشت. در مارس ۲۰۱۸ عناوین ریچ پی ال سی برای شمال شرق، از جمله کرونیکل، ژورنال و تی ساید گازت، به مجموعه عناوین او اضافه شد. در سال ۱۹۹۸، "هال دیلی میل" وب سایت خود را راه اندازی نمود. در سال ۲۰۰۶ این وب سایت برای راه اندازی سرویس روزنامه نگاری ویدیویی آنلاین "هال دیلی میل"، اولین سرو
یسی که برای یک روزنامه محلی در بریتانیا راه اندازی می شود که یک وب سایت خبری ورزشی به نام "اسپورتس هال" بود را در سال ۲۰۰۷ راه انداخت. در سال ۲۰۱۵، "هال دیلی میل" لوگوی جدیدی را برای روزنامه و وب سایت طراحی کرد که جایگزین لوگوها و سبک کاری شد که در اواسط دهه ۲۰۰۰ استفاده می شد، و همچنین مکمل های آخر هفته و یک تلویزیون و راهنمای سرگرمی به نام «نما» را معرفی کرد. "هال دیلی میل" پس از اینکه شرکت ترینیتی میرور در سال ۲۰۱۷ آن را تصاحب کرد، سر بنر خود را در وب سایت اش به «هال لایو» تغییر داد. ترینیتی میرور در می ۲۰۱۸ به ریچ پی ال سی تغییر نام داد. جوایز. این روزنامه پنج بار در سالهای ۲۰۰۳، ۲۰۰۴، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، و ۲۰۱۲ جایزه بهترین روزنامه یورک شایر را دریافت کرده است. مکمل ها. برای سال های متمادی، یک مکمل ورزشی جداگانه در روزهای شنبه منتشر می شد. این مکمل چاپ شده بر روی کاغذ روزنامه سبز متمایز، یک ساعت پس از پایان مسابقات تیم های فوتبال و لیگ راگبی شهر دردسترس بود و روزنامه فروشی ها به طور خاص برای فروش و توزیع آن بازمی ماندند.
با احتیاط وحشت کنید یک فیلم دلهره آور آمریکایی به کارگردانی و نویسندگی سم اسماعیل است. جولیا رابرتز، الیزابت اولسن، ادی ردمین، برایان تایری هنری، بن چاپلین، آیدان گیلن، جو آلوین، نالدی موری و سباستین اوروزکو در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند. تولید. در فوریه ۲۰۲۴ اعلام شد که سم اسماعیل و جولیا رابرتز قرار است دوباره در این فیلم با هم متحد شوند و استودیوهای نتفلیکس، پارامونت پیکچرز و برادران وارنر در تلاش برای تصاحب این پروژه هستند. در ماه دسامبر، اعلام شد که برادران وارنر فیلم را توزیع خواهد کرد و الیزابت اولسن و ادی ردمین به بازیگران پیوستند. برایان تایری هنری در همان ماه وارد مذاکرات نهایی برای پیوستن به بازیگران شد. در ژانویه ۲۰۲۵، بن چاپلین، آیدان گیلن، جو آلوین، نالدی موری و سباستین اوروزکو به بازیگران اضافه شدند و هنری برای ایفای نقش خودش تأیید شد. تصویربرداری اصلی در ژانویه ۲۰۲۵ در لندن آغاز شد.
ابدیت یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی به کارگردانی دیوید فرین، نویسندگی پت کانن و با بازی الیزابت اولسن، مایلز تلر، کلوم ترنر و دیواین جوی رندالف است. زمینه داستانی. پس از مرگ، هر شخص فقط یک هفته فرصت دارد تا انتخاب کند که ابدیت را کجا بگذراند. برای جوآن، لری و لوک، این واقعاً یک سؤال است که آن را با چه کسی بگذرانند. جوآن باید بین عشق اولش، یا مردی که زندگیش را با او ساخته است، یک نفر را انتخاب کند. تولید. پت کانن فیلمنامه "ابدیت" را نوشت و در سال ۲۰۲۲ به فهرست سیاه بهترین فیلمنامه های تولید نشده انتخاب شد. در مارس ۲۰۲۴، دیوید فرین برای کارگردانی فیلم برای ای۲۴ استخدام شد و الیزابت اولسن، مایلز تلر و کلوم ترنر برای ایفای نقش در آن شرکت کردند. در اواخر ماه می، دیواین جوی رندالف به بازیگران پیوست. در ماه ژوئن، جان ارلی و اولگا مردیز به بازیگران پیوستند. فیلمبرداری. تصویربرداری اصلی در ۲۴ می ۲۰۲۴ در ونکوور آغاز شد و تولید در ۵ جولای به پایان رسید.
طول موج مرکزگون ، طول موج میانگین وزنی توان است: و توان کل است که اینجا formula_3 چگالی طیفی توان است، برای مثال در وات بر نانومتر. انتگرال های فوق از نظر تئوری در کل طیف گسترش می یابند، با این حال، معمولاً برای انجام انتگرال روی طیف که چگالی طیفی formula_3 بالاتر از کسری از حداکثر آن است، کافی است.
آشپزی جیبوتی ترکیبی از آشپزی های سومالیایی، آفار، یمنی و فرانسوی است، تأثیراتی نیز از آشپزی آسیای جنوبی (به ویژه هندی) گرفته است. غذاهای محلی معمولاً با استفاده از انواع ادویه های خاورمیانه از زعفران گرفته تا دارچین تهیه می شوند. ماهی کبابی یمنی که از وسط باز می شود و اغلب به شکل تنوری پخته می شود، یک غذای لذیذ محلی است. غذاهای تند انواع مختلفی دارند، ازآن جمله می توان به "فه فاه" سنتی یا "سوپ جیبوتین" (سوپ گوشت گاو آب پز تند)، تا "Yetakelt Wet" (خورش سبزیجات مخلوط تند) اشاره کرد. "زالوو" (تلفظ "حلو") یا حلوا یک شیرینی محبوب است که در مناسبت های ویژه مانند جشن های عید یا جشن های عروسی مصرف می شود. حلوا از شکر، نشاسته ذرت، پودر هل، پودر جوز هندی و قی تهیه می شود. بادام زمینی نیز گاهی برای بهبود بافت و طعم به آن اضافه می گردد. صبحانه. صبحانه ("quraac") یک وعده غذایی مهم برای مردم جیبوتی است که اغلب روز را با سبکی از چای ("شاه") یا قهوه ("بونا") شروع می کنند. غذای اصلی معمولاً یک نان پنکیک مانند به نام "لاهه" است که ممکن است با خورش یا سوپی مانند "وات" صرف شود. این خوراک شبیه به "اینجرای" اتیوپی است، اما کوچکتر
و نازکتر از آن است. یک بغل بشقابی از جگر (معمولاً گاو)، گوشت بز ("هیلیب آری")، گوشت گاو خرد شده در بستر سوپ ("سقار") یا برگه گوشت ("عودک" یا "مقمد") نیز ممکن است سرو شود. معمولاً سه تکه "لاهه" اغلب همراه با عسل، قی و یک فنجان چای مصرف می شود. ناهار و شام. با ناهار ("قادو") و شام ("کاشو") اغلب با غذای اصلی خورش ("مراق") سرو می شود که در سبک ها و طعم های مختلف عرضه می شود. برنج ("bariis") اغلب با گوشت و/یا یک موز در کنار آن سرو می شود. در شهر جیبوتی، استیک و ماهی به طور گسترده مصرف می گرددد. پاستا ("بااستو") اغلب با خورش سنگین تری نسبت به سس ماکارونی ایتالیایی ارائه می شود، اما در غیر این صورت به روشی مشابه برنج سرو می شود. گوشت کبابی اغلب همراه با پاستا مصرف می شود. میان وعده و شیرینی. "سامبوسا"، نسخه سومالیایی میان وعده سمبوسه مثلثی و معمولاً در سراسر جیبوتی در طول "افطار" مصرف می شود. نوع محلی آن با فلفل سبز تند طعم دار می گردد و ماده اصلی آن اغلب گوشت چرخ کرده (معمولاً بز) یا ماهی است. "گاروبی" یکی از غذاهای اصلی جیبوتی است. این غذا شبیه فرنی است که با خیساندن جو در شیر تهیه می شود و با زیره یا سایر ادویه ه
ا طعم دار می گردد. "Bajiyos"، نسخه سومالیایی پاکورا هندی که به طور منظم در سر سفره ها و مغازه های خیابانی، به ویژه در هنگام افطار در ماه رمضان است، استفاده می شود. این ها بخشی از چهار ماده غذایی ضروری چای عصرانه جیبوتیایی هستند. میوه هایی مانند انبه ("کامبو")، گواوا ("seytuun") و موز ("moos") نیز در طول روز به عنوان میان وعده مصرف می گردند.
کوکو-بوچانگای دم چنگالی گونه ای از کوکو است که شبیه بوچانگای سیاه ("Dicrurus macrocercus)" است. عمدتاً در جنگل های تپه ای در شبه جزیره هند و سری لانکا یافت می شود، اگرچه برخی از نمونه های آن از کوهپایه های هیمالیا شناخته شده اند. می توان آن را با پرهای سیاه فلزی، منقار مستقیم، زیردم نواردار سفید، دم چنگال دار و لکه سفید در پشت سر تشخیص داد. آواز کوکو-بوچانگا دم چنگالی به عنوان مجموعه ای از ۵ یا ۶ نت سوت زنی توصیف شده است که با هر «پیپ» بلند می شوند. آنها همچنین به دلیل صداهای بوچانگامانند خود مانند صداهای «کویپ» در پرواز و صداهای «ویپ-ویپ» با نت دوم بالاتر شناخته می شوند. در سری لانکا، کوکو-بوچانگای دم چنگالی نیز صداهای مشابهی با بوچانگای سری لانکایی ("Dicrurus lophorinus") دارد.
کوکو-بوچانگای فیلیپینی پرنده ای از تیرهٔ کوکویان است که تنها در فیلیپین یافت می شود. در گذشته زیرگونه ای از کوکو-بوچانگای دم چارگوش بود. این گونه در جنگل جلگه ای نمناک گرمسیری تا ارتفاع ۱۰۰۰ متری از سطح دریا یافت می شود. به دلیل از بین رفتن زیستگاه در حال کاهش است. هیچ چیز دربارهٔ عادات زادآوری، لانه سازی و جوجه های آن آشکار نیست. زیستگاه های طبیعی آن در جنگل های کهن رشد جلگه ای نمناک گرمسیری، جنگل های ثانویه و جنگل های بامبو تا ارتفاع ۱۰۰۰ متری از سطح دریا است.
کوکو-بوچانگای دم چارگوش گونه ای کوکو است که شبیه بوچانگای سیاه است. در امتداد رشته کوه های هیمالیا از شرق تا جنوب شرق آسیا یافت می شود. این صداها مجموعه ای از سوت های تند و نافذ هستند که به سرعت بالا می آیند، اما با صدایی تند و تند پخش می شوند. در گذشته، گونه "S. lugubris" شامل زیرگونه های "dicruroides" نیز می شد که اکنون به عنوان گونه ای جداگانه در نظر گرفته می شود.
کوکو-بوچانگاها سردهٔ کوچکی از پرندگان تیرهٔ کوکویان است. چهار عضو آن در مناطق گرمسیری آسیا و فیلیپین یافت می شوند.
دارخزک هاوایی گونه ای از عسل کش هاوایی است که بومی جزیره بزرگ هاوایی می باشد. زیستگاه طبیعی آن جنگل های خشک و جنگل های نمناک کوهستانی در ارتفاعات است. در مجموع ۱۲۰۰۰ پرنده وجود دارد که به سه جمعیت تقسیم شده اند. جمعیت چهارم در بخش غربی جزیره احتمالاً نشان دهنده پرندگان مهاجر یکی از جمعیت موجود است. دارخزک هاوایی به اندازه و دارای پرهای سبزرنگی است. در سال ۲۰۱۷ نام سنتی هاوایی به عنوان «علوی» دوباره کشف شد. دارخزک هاوایی شبیه دارخزک است که می تواند از درختان بالا و پایین برود. از نوک کوتاه و تیز خود برای بررسی پوست برای حشرات ساکن در زیر آن استفاده می کند. اگر در دسترس باشد، از شهد کوآ ("Acacia koa") یا a lehua ("Metrosideros polymorpha") می نوشد.