Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نامیرا یک فیلم جنگی زندگی نامه ای به زبان تامیل هندی محصول ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی راجکومار پریاسامی و تهیه کنندگی موسسه فیلم های بین المللی راج کمال، همراه با Sony Pictures Films India است. سیواکارتیکیان در نقش سرگرد موکوند واراداراجان در کنار سای پالاوی، راهول بوز و بووان آرورا در این فیلم بازی می کند. فیلم اقتباسی از مجموعه کتاب های بی باک ترین هند: داستان های واقعی قهرمانان نظامی مدرن نوشته شیو آرور و راهول سینگ است. این فیلم درباره ایندو ربکا وارگسه، همسر موکوند است که زندگی سرگرد را در طول سفر خود به دهلی نو برای دریافت چاکرای آشوکا که پس از مرگ به موکوند اعطا شد، روایت می کند. این فیلم به طور رسمی در ژانویه ۲۰۲۲ با عنوان آزمایشی سیواکارتیکیان ۲۱ معرفی شد، زیرا این فیلم بیست و یکمین فیلم او به عنوان بازیگر اصلی است و عنوان رسمی آن در فوریه ۲۰۲۴ اعلام شد. عکاسی اصلی در می ۲۰۲۳ با برنامه ای پراکنده در کشمیر به همراه برنامه ای در چنای آغاز شد، که مجدداً برنامه دیگری در Pondicherry برگزار شد و پس از یک سال به پایان رسید. موسیقی فیلم توسط جی وی پراکاش کومار ساخته شده است. مدیر فیلمبرداری چ سای است و تدو
ین این اثر بر عهده آر کلایوانان بوده است. آماران در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴ در سراسر جهان در سینماها اکران شد، همزمان با دیوالی، با استقبال گسترده منتقدان از سوی منتقدان، که بازی های سیواکارتیکیان و سای پالاوی، کارگردانی، فیلمنامه و موسیقی جی وی پراکاش را تحسین کردند. این فیلم چندین رکورد باکس آفیس را به نام خود ثبت کرد و به عنوان دومین فیلم پرفروش تامیل در سال ۲۰۲۴ ، نهمین فیلم هندی پرفروش سال ۲۰۲۴ ، هشتمین فیلم پرفروش تامیل تمام دوران و ششمین فیلم پرفروش تامیل نادو شناخته شد. طرح. ایندو ربکا وارگزه به همراه دخترش آرشیا موکوند، پدرشوهرش، واراداراجان و مادرشوهر، گیتا واراداراجان، برای دریافت چاکرای آشوکا که پس از مرگ به ایندو همسر موکوند وراداراجان اعطا می شود، در راه دهلی نو هستند. خانم ایندو ربکا وارگزه با بیان اینکه برای همیشه با عشقش در یک رابطه از راه دور است، شروع به روایت داستان او می کند. ایندو مدرک کارشناسی خود را در کالج مسیحی مدرس در چنای، جایی که موکوند هم تحصیل می کرد، آغاز می کند. خانم ایندو با موکوند آشنا می شود. در خلال فرآیند آشنایی و شناخت، خانم ایندو متوجه می شود که موکوند می خواهد به ارتش هند بپیوند
د. با این حال، مادرش موکوند، گیتا، پس از فهمیدن این موضوع، شروع به مخالفت با تصمیم او می کند. در این میان موکوند با انگیزه در امتحان ورودی آکادمی آموزش افسران شرکت می کند. موکوند را در این تصمیم خانم ایندو و پدرش همراهی می کنند. بعداً، وقتی ایندو به خانواده واراداراجان معرفی می شود، مادرش بلافاصله ناراضی می شود و برخلاف پدر و دو خواهرش نسبت به ازدواج مخالفت می کند. پس از چندین ماه تمرین سخت، موکوند به عنوان مربی مشغول به کار می شود. و در Mhowgaon مشغول به خدمت می شود. در همین حال، وقتی ایندو عشق خود به موکوند را به خانواده اش ابراز می کند، پدرش جورج وارگسه و برادر بزرگتر دومش دیبو، به دلیل اینکه موکوند تامیلیایی است و همچنین یک افسر ارتش است، عصبانیت و اکراه نشان می دهند. وقتی موکوند به خاطر گزارش پدر ایندو به افسر فرمانده خود مبنی بر اینکه دخترش عاشق موکوند است، عصبانی می شود، تنش ها بالا می رود. در نهایت آنها از هم جدا می شوند و ایندو را ناامید می کنند. پس از یک سال، هر دو خانواده با این ازدواج موافقت می کنند و در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۹ این ازدواج سر می گیرد. پس از آن، این زوج باردار می شوند و در ۱۷ مارس ۲۰۱۱ صاحب یک
دختر به نام عرشیا می شوند. اندکی بعد، موکوند ترفیع می گیرد و به عنوان فرمانده در مأموریت مرزی سازمان ملل متحد در سوریه و لبنان خدمت می کند. پس از آن، موکوند در گردان تفنگ های رشتیا در هنگ ۴۴، در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۲ ، به جای فرمانده قبلی، سرگرد میتون موهان، مستقر شد. او فرمانده تیم ضد حمله می شود. سرهنگ آمیت سینگ داباس فرمانده ارشد وی در مورد تروریست تحت تعقیب در تمام کشمیر، الطاف بابا، صحبت می کند. موکوند به همراه وحید و سیف الدین دو تن از افرادش که اهل کشمیر هستند؛ با عبدالگیلانی، پدر الطاف بابا، ملاقات می کند. عبدالگیلانی معتقد است که فرزندش یک مبارز راه آزادی است. پس از ماه ها جمع آوری اطلاعات، سرانجام الطاف بابا پس از یک مبارزه سخت در ژوئن ۲۰۱۳ کشته شد. شهامت و شجاعت موکوند توسط کل تیمش تجلیل می شود، اما او از پذیرش مدال سنا خودداری می کند. از طرف سرگرد موکوند، وحید یا جوگیندر برای تقدیر و کسب مدال معرفی می شوند. اما به زودی، تروریست دیگری به نام آصف وانی ظاهر می شود. موکوند و تیمش در جستجوی او هستند. پس از آن، در حین تمرین با اسلحه و تفنگ، سایفودین شلیک اشتباهی می کند و به پشت موکند ضربه می زند و او را از شدت
درد رنج می دهد. موکوند اصرار دارد که تحت مراقبت پدر همسرش دکتر جورج باشد و به کرالا برود. سرگرد موکوند معتقد است که مراقبت در بیمارستان نظامی موجب می شود تا مقامات نظامی بفهمند سیفودین چنین اشتباهی مرتکب شده و وی را اخراج کنند. او بعداً در کرالا تحت معالجه قرار گرفت و همزمان با ایندو و عرشیا وقت گذراند. وقتی ایندو از زخمی شدن موکوند ناراحت است و بی تابی می کند، موکوند از او می خواهد قول دهد که هرگز گریه نخواهد کرد، حتی اگر در آینده بمیرد. ایندو با بی میلی به او قول می دهد و آنها به چنای می روند تا پدر و مادر موکوند را ببینند و خانه جدیدی بخرند. پس از یک ماه، موکوند خانواده اش ترک می کند. آصف وانی تروریست نوظهور متوجه می شود لطیف خبرچین موکوند در مرگ الطاف بابا نقش داشته است. از همین رو لطیف را می کشد. لطیف لحظاتی قبل از مرگش به وانی اطلاع می دهد که سرگرد موکند و وحید مقصر اصلی مرگ الطاف بابا بودند. با این کار، آصف وانی خشمگین به موکوند و سرینات در کاروان هایشان حمله می کند و وحید ربوده و شکنجه می شود، اما موکوند و تیم CAT در نهایت علی رغم ابراز تردید داباس، او را نجات می دهند. داباس، با نزدیک شدن به زمان انت
خابات، هشدار بزرگی به تیم CAT می دهد تا به امنیت انتخابات کمک کند، و موکوند به همراه تیمش شروع به آموزش کودکان محلی و کمک به شهروندان در رای دادن می کنند. علیرغم تلاش ها برای موفقیت در انتخابات، به تیم CAT اطلاع داده می شود که اتوبوس حامل صندوق های رای از سوی آصف وانی به آتش کشیده شده است. روز بعد، در حالی که تیم CAT برای ناهار می نشیند، وحید به سرگرد موکوند می گوید که اطلاعات مهمی دریافت کرده اند مبنی بر اینکه آصف وانی و افرادش در خانه ای در دودپاتری جمع شده اند. کل تیم دیوانه وار به آنجا می روند. ونکانا، جوگیندر، جیوتی و هاردیپ غیرنظامیان را تخلیه می کنند در حالی که راوی، مایکل، وحید، راجش و سیفودین هنگام ورود به خانه، موکوند و ویکرام را پوشش می دهند. داباس بارها اصرار می کند که آنها برگردند زیرا مواد منفجره ناشناخته در داخل خانه کار گذاشته شده بود. با این حال، موکوند و ویکرام بر تصمیم خود برای دستگیری آصف ئانی پافشاری می کنند. آنها به آرامی تک تک تروریست ها را از بین می برند، اما زمانی که ویکرام می خواهد به آصف وانی شلیک کند، آصف وانی ویکرام را می کشد. سرگرد موکوند خشمگین، نارنجکی را وارد اتاق وانی می کند
و در نهایت او را از طریق نبرد تن به تن می کشد. او بعداً بیرون می رود و تأیید می کند که عملیات موفقیت آمیز بوده است، اما به دلیل جراحات گلوله و از دست دادن خون بیش از حد غش می کند. در دامان ونکانا، موکوند به خاطر از دست دادن ویکرام ابراز ناامیدی می کند، اما داباس با عجله او را به آمبولانس می برد. با وجود تلاش های متعدد برای احیای او، موکوند در آغوش راوی فوت می کند. صبح روز بعد اولین برادر بزرگ ایندو، اندروز، او را ملاقات می کند تا خبر مرگ موکوند را بدهد. ایندو پس از شنیدن پیام صوتی داباس غش می کند، اما بعداً با یادآوری قولی که به شوهرش داده بود، خود را کنترل می کند. جسد موکوند با تشریفات نظامی و خداحافظی اشکبار از تیم CAT و آمیت سینگ داباس به تامبارام می رود، جایی که مراسم تشییع جنازه او برگزار می شود. راوی با اشک های نگه داشته شده به ایندو رواقی اجازه می دهد از آخرین سخنان موکوند مطلع شود. ایندو غمگین اما بدون حتی یک قطره اشک در چشمانش، بعداً به سمت کوره سوزی می رود و با دلی بی حس، مراسم سوزاندن او را تماشا می کند. خانم ایندو در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۵ چاکرای آشوکا را از پرزیدنت پراناب موکرجی دریافت می کند و مجسمه سرگ
رد موکوند در آکادمی آموزش افسران در چنای در ۱ ژوئن ۲۰۱۵ رونمایی می شود. فیلم با نشستن ایندو در کنار بنای یادبود خود به پایان می رسد. حضور موکوند که بر شانه او تکیه داده بود، اما بعداً محو شد، به این معنی که روح اوست، که هنوز به او و دخترش وابسته است و همیشه خواهد بود. موکوند وارادراجان واقعی بعداً در تیتراژ نمایش داده می شود.
کمربند سبز افتخار یا کمربند سبز افتخار لنینگراد مجموعه ای از بناهای یادبود است که در خطوط مقدم نبرد برای لنینگراد، طی سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۴ در جریان جنگ بزرگ میهنی ساخته شده اند. این بناها در دهه های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ به منظور گرامیداشت ایستادگی لنینگراد، ساکنان این شهر و مدافعان قهرمان آن در دوران تقریباً ۹۰۰ روزهٔ محاصره لنینگراد ایجاد شدند. یکی از بنیان گذاران ایدهٔ ایجاد «کمربند سبز افتخار» به عنوان مجموعه ای یادمانی، شاعر [[میخائیل دودین]] بود. در ۲۳ فوریه ۱۹۶۵، مقاله ای از این شاعر، که خود از کهنه سربازان جنگ و شرکت کننده در دفاع از لنینگراد بود، در روزنامه «[[سمنه (روزنامه)|سمنه]]» منتشر شد. او به نمایندگی از جانب کهنه سربازان نوشت: لزوم ساخت یادبودهایی برای مدافعان لنینگراد در مقالات نویسندگان، هنرمندان، فرماندهان ارتش و دیگر چهره های برجستهٔ شهر مطرح شد و از سوی تحریریه های روزنامه های لنینگراد حمایت عمومی یافت. این پیشنهاد حمایت عمومی گسترده ای را به دست آورد. مسئولیت سازماندهی و اجرای ساخت «کمربند سبز افتخار» را [[سازمان حزبی شهر لنینگراد|سازمان های حزبی]] و [[اتحادیه جوانان کمونیست اتحاد جماهیر شوروی]]،
همراه با [[کمیته اجرایی|نهادهای مدیریت شهری]]، بر عهده گرفتند. پانویس. [[رده:میراث جهانی در روسیه]] [[رده:یادبودها و یادواره ها در سن پترزبورگ]] [[رده:قبرستان ها و یادبودهای جنگی اتحاد شوروی]]
نشان طلایی کنگره آمریکا () یا مدال طلای کنگره یکی از قدیمی ترین و بالاترین جوایز غیرنظامی در ایالات متحده است و در کنار مدال آزادی ریاست جمهوری به عنوان یکی از برجسته ترین نشانه های تقدیر ملی شناخته می شود. این مدال توسط کنگره ایالات متحده با رأی گیری تصویب و به قانون تبدیل شده و توسط رئیس جمهور امضا می شود. مدال طلای کنگره، بالاترین سطح قدردانی ملی از دستاوردها و مشارکت های برجسته افراد یا نهادها را نشان می دهد. این مدال ابتدا برای تجلیل از اعضای نظامی در دوران انقلاب آمریکا اهدا شد و به تدریج به افراد از تمامی اقشار جامعه و سپس به گروه ها در اواخر قرن بیستم گسترش یافت. این مدال به افرادی اهدا می شود که دستاوردی با تأثیر عمیق بر تاریخ و فرهنگ آمریکا داشته باشند و این دستاورد در رشته مربوطه به عنوان یک موفقیت بزرگ شناخته شود. چنین دستاوردهایی باید تا مدت ها پس از تحقق، مورد تقدیر قرار گیرند. هیچ قانون کلی برای ایجاد این مدال وجود ندارد و هر بار که اهدای مدال طلای کنگره مناسب تشخیص داده شود، کنگره با تصویب قانونی خاص این امر را ممکن می سازد. هر مدال به طور ویژه طراحی و از طلا ساخته می شود که این امر توسط ضرابخ
انه ایالات متحده انجام می شود. به همین دلیل، تعداد مدال های طلای کنگره بسیار کمتر از مدال های ریاست جمهوری است. دریافت این مدال نیازی به شهروندی آمریکا ندارد و تا ۲۹ نوامبر ۲۰۲۳، ۱۸۴ نفر، رویداد یا نهاد موفق به دریافت آن شده اند. از زمان انقلاب آمریکا، کنگره از طریق اعطای مدال طلا، قدردانی ملی خود را از دستاوردها و مشارکت های برجسته نشان داده است. نخستین بار این مدال در سال ۱۷۷۶ توسط کنگره دوم قاره ای به ژنرال جورج واشینگتن اهدا شد. در ابتدا این مدال به شخصیت های نظامی که در انقلاب آمریکا، جنگ ۱۸۱۲ و جنگ مکزیک-آمریکا شرکت داشتند، تعلق می گرفت. اما به مرور، دامنه اهدای این مدال به نویسندگان، بازیگران، موسیقیدانان، پیشگامان هوافضا، کاوشگران، دانشمندان، ورزشکاران، بشر دوستان و خدمتگزاران عمومی گسترش یافت. در سال ۱۹۷۹، صلیب سرخ آمریکا به عنوان نخستین سازمان این مدال را دریافت کرد. تا سال ۲۰۲۱، حداقل ۷ نفر بیش از یک بار موفق به دریافت مدال طلای کنگره شده اند. از جمله این افراد می توان به وینفیلد اسکات برای جنگ های ۱۸۱۲ و مکزیک-آمریکا، زکری تیلور برای جنگ مکزیک-آمریکا، و هایمن جی. ریکوور برای خدمات در نیروی دریایی
هسته ای و دستاوردهای حرفه ای اشاره کرد. همچنین در سال های اخیر، افراد و گروه های بیشتری به دلیل خدمات برجسته خود در زمینه های متنوع از جمله جنگ جهانی دوم و کاوش های قطبی، این مدال را دریافت کرده اند.
دژهای سنت پترزبورگ مجموعه ای از استحکامات دفاعی دائمی است که به تدریج از سال ۱۷۰۴ تا آغاز جنگ جهانی اول به منظور محافظت از پایتخت روسیه در برابر حملات دریایی ساخته شدند. این دژها نمادی از هنر استحکامات در سطح جهانی به شمار می روند. از منظر تاریخ هنر نظامی و تاریخ جهانی، این استحکامات دفاعی به دلیل نمایش رقابت مداوم و شتابان بین وسایل حمله دریایی و دفاع در برابر آن، اهمیت ویژه ای دارند. این رقابت، که بین پیشرفت در طراحی سیستم های استحکامات و توسعه توپخانه برای دفاع و مقابله با آن ادامه داشت، بیش از ۲۰۰ سال به طول انجامید. طی این مدت، دفاع از سن پترزبورگ هرگز شکسته نشد. در بسیاری از کشورها، سازه هایی مشابه تحت حفاظت دولت قرار دارند و اغلب به عنوان موزه مورد بازدید عموم قرار می گیرند. امروزه، به جز مواردی استثنایی، دژهای سن پترزبورگ متروکه و به سرعت در حال ویرانی هستند. دفاع دریایی سن پترزبورگ در قرون ۱۸ و ۱۹. دفاع دریایی این شهر با ترکیبی از موانع چوبی-سنگی و ستونی، دژهای کرونشتات و جزایر مصنوعی استوار بود. این اجزا همراه با دژ کرونشتات، که توسط شهر مستحکم کرونشتات پشتیبانی می شد، مجموعه ای کلیدی برای محافظت از
سن پترزبورگ به شمار می رفتند. پس از تأسیس سن پترزبورگ، برای محافظت از دژ در حال ساخت بر ساحل جزیره واسیلیفسکی، یک باتری توپخانه ساحلی نصب شد. کاهش توان دفاعی و پیشرفت توپخانه. در اوایل قرن بیستم، قابلیت های دفاعی این مجموعه کاهش یافت و برای حفاظت از پایتخت، یک موقعیت مین گذاری-توپخانه ای منحصربه فرد در خروجی خلیج فنلاند ایجاد شد. این موقعیت، که در باریک ترین نقطه خلیج (عرض ۲۱ کیلومتر) قرار داشت، شامل دژهای خشکی در سواحل جنوبی و شمالی و موانع مین گذاری شده بود. برای پشتیبانی از این دژها، خطوط ریلی ویژه ای ساخته شد. در طول دو قرن موجودیت امپراتوری روسیه، پیشرفت در توپخانه دریایی جهانی به سرعت ادامه یافت و نیاز به توسعه دفاع متناسب با آن وجود داشت. در نتیجه، ابتدا استحکامات چوبی-خاکی موقتی برای صرفه جویی در زمان و هزینه ساخته شدند و در صورت اثبات ضرورت تاکتیکی، به تدریج به سازه های دائمی تبدیل شدند. وضعیت کنونی. بیشتر دژهای سن پترزبورگ در وضعیت متروکه قرار دارند، در حالی که برخی از سازه های برجای مانده، نمونه هایی از پیشرفت های تاریخی در سیستم های توپخانه و استحکامات به شمار می روند.
میخایلوفکا (که به نام های «میخایلوفسکایا داچا» و «املاک میخایلوفسکایا» نیز شناخته می شود)، مجموعه ای از کاخ و باغ متعلق به قرن نوزدهم است که در امتداد جاده پترگوف قرار دارد. این املاک تا پیش از انقلاب روسیه، در اختیار نوادگان گراند دوک میخائیل نیکولایویچ رومانوف، پسر امپراتور نیکلای اول، بود. بخش هایی از این پارک در محدوده منطقه ای ذخیره گاه طبیعی به نام ساحل جنوبی خلیج نوا قرار دارد و از نظر ارزش طبیعی و فرهنگی تحت حفاظت ویژه است.
زنامنکا (که پیش تر با نام های «میضا زنامنسکایا» و «زنامنسکایا داچا» شناخته می شد) یک ملک اربابی پیشین است که در جاده پترگوف (آدرس کنونی: پترگوف، خیابان سن پترزبورگ، شماره ۱۱۵) واقع شده است. این ملک از غرب با پارک «الکساندریا»، از شرق با ملک میخایلوفکا، از شمال با خلیج فنلاند، و از جنوب با جاده پترگوف هم مرز است. مساحت این ملک ۷۴ هکتار است. این پارک نیز بخشی از ذخیره گاه طبیعی منطقه ای به نام ساحل جنوبی خلیج نوا محسوب می شود و از اهمیت ویژه ای برخوردار است.
کانال دریایی یک مسیر آبی مصنوعی در خلیج نوا است که از دهانه رودخانه نوا بزرگ تا جزیره کوتلین کشیده شده است. این کانال برای عبور کشتی ها به بندر بزرگ سنت پترزبورگ طراحی شده است. در این کانال کشتی ها می توانند با آبخور حداکثر ۱۱ متر (در آب شیرین)، طول حداکثر ۳۲۰ متر و عرض حداکثر ۴۲ متر حرکت کنند. در ساحل پایگاه لنگرگاه مولای جنگلی در بندر سنت پترزبورگ، مئیاک پشتیبان کانال دریایی سنت پترزبورگ - مواجهه قرار دارد که چهارمین فانوس دریایی «سنتی» بلندترین در جهان است، با ارتفاع ۷۳ متر و بلندترین فانوس دریایی رهنما (یعنی حتماً باید در کنار یکدیگر کار کند) در جهان است.
سرگئی وکا (همچنین "املاک لیشتنبرگ ها"، مؤسسه علوم طبیعی پترگوف (پنی)، مؤسسه علمی تحقیقاتی بیولوژی (بی نی آی)) یک مجموعه کاخ و پارک است که در پترگوف (منطقه پترو دوارک از سنت پترزبورگ) بر روی مکان املاک پیشین لیشتنبرگ ها واقع شده است. مجموعه کاخ و پارک یک شیء میراث فرهنگی است و یک یادبود معماری از قرن نوزدهم با اهمیت فدرال بوده و جزئی از مجموعه میراث جهانی یونسکو با عنوان «مرکز تاریخی سنت پترزبورگ و مجموعه های مربوط به آن» است. پارک یک یادبود طبیعت با اهمیت منطقه ای است.
مجموعه ویلای ن.و. زینووِف (املاک «بوگوسلوکا») یک یادبود معماری از دست رفته است. این مجموعه در استان لنینگراد واقع شده است، آدرس کنونی آن منطقه وسولوژسکی، نیوفسکی پارکلسخوز، پارک جنگلی نیوفسکی در ساحل راست رود نوا، بخش شماره ۳۵ می باشد. از سال ۱۹۹۰، این مجموعه ویلایی در فهرست میراث جهانی یونسکو به عنوان بخشی از مجموعه املاک اطراف مرکز تاریخی سنت پترزبورگ قرار گرفته است. اولین سکونتگاه ها در این مکان ها دو روستای "والیتوو" در کنار رودخانه وارویستی (سیاه) در منطقه اسپاسکوی گورودنسکی پگوست بوده است. در اوایل قرن ۱۸ میلادی، کارخانه های "لوکوتسکی" در ساحل چپ رودخانه سیاه قرار داشتند. اولین مالک خصوصی این منطقه، که اولین خانه ویلایی را در این مکان ساخت، کشیش فئودور یاکولوویچ دوبیانکسی بود. نوه او، موسیقیدان فئودور میخایلوویچ دوبیانکسی در هنگام عبور از رودخانه نوا برای رفتن از املاک به شهر جان خود را از دست داد، و پس از او، خواهرش واروارا میخایلوونا، همسر زینوویوا، مالک بعدی املاک شد. پس از آن، این املاک که پیش تر به نام بوگوسلوکا شناخته می شد ("بوگوسلاوکا (بوگوسلاویا)", "بوگوسلاویا", "ویلای دوبیانکسی", "می زای دوبیا
نکا")، به املاک «زینوویوا» معروف شد (در اسناد ثبت محافظت شده، این املاک به ن.و. زینوویوا، پسر واروارا میخایلوونا معروف است).
املاک لوواشوف ها — ویاتسیمسکی ها یک یادبود ویران شده معماری در منطقه اوسینوویا روشا در منطقه ویبورگ سنت پترزبورگ است، در نزدیکی تقاطع جاده ویبورگ و جاده پریوزرسکی. این مجموعه یکی از عناصر متعدد سنت پترزبورگ است که در سال ۱۹۹۰ تحت حفاظت یونسکو قرار گرفت. در دهه ۱۷۷۰، در املاک اوسینوویا روشا، ویلا کوچکی متعلق به شاهزاده گریگوری آلکساندرویچ پوتیومکین قرار داشت که در ماه مه ۱۷۷۸ امپراتریس کاترین در آنجا اقامت داشت. تحت تأثیر موقعیت این املاک، او به بارون فریدریش ملخیور گریم نوشت: املاک با خانه اصلی چوبی و ساختمان های خدماتی در دوران کلاسیک گرایی روسی، در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ ساخته شد. خانه املاک به دستور دوشس یکتا نیکولاونا لوپاخینا و توسط پروفسور معماری ویکنتی ایوانوویچ برتی در سال های ۱۸۲۸–۱۸۳۰ ساخته شد. خانه املاک زینوویوها در مزرعه بوگوسلوکا نیز طبق همان طرح ساخته شده بود. در سال ۱۸۴۷، پاول پتروویچ لوپاخین املاک اوسینوویا روشا را به گراف واسلی لوواشوف فروخت. در اینجا گرافینی الگا لوواشوف اغلب حامیان اصلاحات الکساندر دوم را جمع می کرد. دختران او کاترینا و ماریا (همسر شاهزاده لئونید دیمیتریویچ ویاتسیمسکی
) در اوایل قرن ۲۰ میلادی شروع به فروش زمین های املاک برای ساخت و ساز کردند. آخرین مالک خصوصی املاک اوسینوویا روشا، پسر ماریا، شاهزاده بوریس لئونیدویچ ویاتسیمسکی بود. در دوران شوروی، خانه املاک برای استقرار یک واحد نظامی استفاده شد و سپس به عنوان خانه استراحت مورد استفاده قرار گرفت. در دسامبر ۱۹۹۰، در چارچوب جلسه چهاردهم کمیته میراث جهانی یونسکو، این مجموعه به عنوان بخشی از مرکز تاریخی سنت پترزبورگ و مجموعه های مرتبط با آن تحت حفاظت قرار گرفت. در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۹۱، این یادبود در آتش سوخت و پس از آن هیچ گونه بازسازی صورت نگرفت.
پارک مرکزی فرهنگ و استراحت شهر سستروتسک (پارک دوبکی) در شهر سستروتسک (منطقه توریستی سنت پترزبورگ) واقع شده است. این پارک به عنوان بخشی از میراث جهانی «مرکز تاریخی سنت پترزبورگ و مجموعه های مرتبط با آن» ثبت شده است. مساحت پارک ۶۰٫۵ هکتار می باشد. پارک دارای یک باغ هلندی، سازه های هیدرولیکی و یک دیوار دفاعی است که به عنوان یک یادبود میراث فرهنگی-تاریخی منطقه توریستی سنت پترزبورگ شناخته می شود. دیوارهای دفاعی برای محافظت در برابر حملات احتمالی در دوران جنگ روسیه و سوئد در سال های ۱۷۴۱–۱۷۴۳ ساخته شده بودند. این دیوارها در سال ۱۸۵۵ و در جریان جنگ کریمه نیز به کار آمدند، زمانی که نیروی دریایی انگلیس و فرانسه به مدت چند ساعت سستروتسک را بمباران کردند، اما انگلیسی ها و فرانسوی ها هیچگاه تصمیم به پیاده سازی نیروهای خود در ساحل نگرفتند.
پِناتی، موزه-عمارت ایلیا یفیمویچ رپین، نقاش برجسته روسی است که در روستای رپینو (سنت پترزبورگ) (نام پیشین: کووککالا) در منطقه توریستی سنت پترزبورگ، در خیابان پری مورسکویه، پلاک ۴۱۱ واقع شده است. این مجموعه به عنوان یکی از شعبات موزه تحقیقاتی وابسته به آکادمی هنرهای روسیه فعالیت می کند.
دریاچه ذخیره ای سسترورتسکی رزلِف ، آبگیری مصنوعی در منطقه شهری سسترورتسک است که در دوره پتر کبیر با سدسازی بر روی رودخانه های خواهر و چورنا ایجاد شد. مساحت سطح آن ۱۰٫۶ کیلومتر مربع است و حجم آبی برابر با ۰٫۰۱۵ کیلومتر مکعب دارد. توصیف. این دریاچه در سال ۱۷۲۱ میلادی برای تأمین نیازهای کارخانه ابزارسازی سسترورتسکی ساخته شد. سد پروژه به مهندس آندریاس بنکدیتویچ بر طراحی و اجرا گردید که موجب تشکیل دریاچه در بالادست سد شد. این دریاچه بخشی از میراث فرهنگی و تاریخی منطقه گردشگری سن پترزبورگ و همچنین میراث جهانی «مرکز تاریخی سن پترزبورگ و مجموعه های مرتبط» به شمار می آید. ویژگی های فنی و محیطی. - متوسط حجم آب رودخانه های تغذیه کننده: ۸ مترمکعب در ثانیه - عمق میانگین: ۱٫۶ متر، متغیر از ۰٫۹ متر (در نواحی پوشیده از نیزار) تا ۵٫۵ متر (در حاشیه جنوب غربی) - ضخامت رسوبات: در برخی مناطق عمیق یا مسیرهای کشتیرانی سابق، لایه های گل لزج تشکیل شده است. - مدیریت سطح آب: ارتفاع سطح آب بین ۷٫۸ تا ۸٫۳ متر حفظ می شود. سواحل. - ساحل شمالی: باتلاقی و کم ارتفاع، آسیب پذیر در برابر امواج. در سال ۲۰۰۸ به منطقه حفاظت شده طبیعی تبدیل شد. - س
احل غربی: شهر سسترورتسک، محل موزه تاریخی لنین و تالاب «استخر به نام لنین». - ساحل جنوب شرقی: محل موزه آلونک لنین، یادگار دوران شوروی، که در آن ولادیمیر لنین در تابستان ۱۹۱۷ مخفی شده بود. این مکان ها با توجه به ارزش تاریخی و فرهنگی دارای حفاظت در سطح ملی و منطقه ای هستند.
عمارت استنباک-فرمور، که در املاک لاهتا واقع شده است، یکی از املاک متعلق به خاندان اشرافی استنباک-فرمور است. این عمارت در اوایل دهه ۱۸۹۰ میلادی ساخته شد و سبک معماری آن به شکل قلعه های اروپایی طراحی شده است. طراحی این بنا توسط معماران آلکسی کوزنتسوف و ولادیمیر تزدلر انجام شد و اطراف آن پارکی زیبا نیز ساخته شد. تاریخچه ساخت. در ۵ اکتبر ۱۸۴۴، گراف الکساندر ایوانوویچ استنباک-فرمور، که با یکی از ثروتمندترین زنان روسیه ازدواج کرده بود، املاک لاهتا را که شامل ۴۵۶۴ دهسیتین زمین در ساحل خلیج فنلاند بود، خریداری کرد. این ملک بعدها به پسر او، ولادیمیر الکساندرویچ، به ارث رسید. او دستور ساخت قصر شکار را صادر کرد، پارک اطراف آن را طراحی کرد و همچنین کلیسای سنت پیتر را در این منطقه بنا نهاد. معماری و ویژگی ها. قصر استنباک-فرمور به شکل قلعه ای سفیدرنگ ساخته شد و به دلیل رنگ سفید دیوارهایش به «قلعه سفید» معروف شد. طراحی داخلی آن با شکوه باروک انجام شد و شامل کف های مرمری، شومینه های مجلل، گچ بری های دقیق، و پارکت های گران قیمت بود. پلکان اصلی قصر توسط مجسمه ساز معروف، گراتزیوس بوتا، ساخته شد که به سالن پذیرایی در طبقه دوم من
تهی می شد. این سالن دارای شومینه ای با تزئینات آجر هلندی و یک تخت سلطنتی به عنوان یک اثر باستانی نادر بود. دوران پس از انقلاب. پس از انقلاب ۱۹۱۷، این عمارت تحت مالکیت سازمان های دولتی قرار گرفت و در دهه ۱۹۴۰ میلادی به عنوان مقر یک ایستگاه رادیویی مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۲۰۱۹، مجموعه قصر و پارک اطراف آن به عنوان یک اثر میراث فرهنگی با اهمیت منطقه ای ثبت شد.
جنگل لیندولوف ، یک منطقه حفاظت شده طبیعی و گیاه شناسی است که در منطقه ویبورگ لنینگراد، در نزدیکی روستاهای روشینو و موخینو واقع شده است. این منطقه حفاظت شده ۱۰۰۳ هکتار مساحت دارد و در ۲۷ مارس ۱۹۷۶ با تصمیم شورای اجرایی منطقه لنینگراد تأسیس شد. هدف از تأسیس. هدف این منطقه، حفاظت از قدیمی ترین جنگل مصنوعی کاج سیبری (Larix sibirica Ledeb) در روسیه و اروپا است که در خارج از زیستگاه طبیعی خود در دره رود روشینکا (نام قدیمی: لینتولوفکا) کاشته شده است. آغاز این جنگل به سال ۱۷۳۸ و فرمان پیتر کبیر بازمی گردد، زمانی که در زمین های کشاورزی سابق، اولین بذرهای کاج سیبری که از منطقه آرخانگلسک جمع آوری شده بودند، کاشته شدند. از آن زمان، کاشت و گسترش این درختان همچنان ادامه دارد. اهمیت جهانی. جنگل لیندولوف بخشی از مجموعه آثار حفاظت شده تاریخی و فرهنگی مرتبط با «مرکز تاریخی سن پترزبورگ و مجموعه های مرتبط» است که تحت حمایت یونسکو قرار دارند.
پارک شووالوفسکی (در قرن نوزدهم: «باغ پارگولوفسکی») یک پارک تاریخی در روستای پارگولوو است که سابقاً به عنوان املاک خانواده اشرافی شووالوف شناخته می شد. این پارک در شمال شهر سن پترزبورگ امروزی قرار دارد. ویژگی ها. این پارک مساحتی برابر با ۱۴۲ هکتار را شامل می شود و در شمال رودخانه استاروزیلووکا واقع شده است. از این مساحت، ۱۳۶ هکتار به عنوان یک اثر فرهنگی حفاظت شده ثبت شده است، و ساخت وساز جدید در این محدوده ممنوع است. محیط طبیعی. پارک دارای تعداد زیادی درخت کاج کهن سال و زمینی تپه ای است. در گذشته، گاهی مسابقات آماتوری دوچرخه سواری کوهستانی در این منطقه برگزار می شد.
باشگاه فوتبال درنیتسا () یک باشگاه فوتبال مستقر در صربیکا، کوزوو است که در حال حاضر در لیگ دسته اول فوتبال کوزوو، دومین رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می پردازد.
دو هوان (؛ (به چینی 杜环) سال تولد و مرگ نامعلوم، یک فرد چینی و یک نویسنده سفرنامه در اواسط دودمان تانگ بود. او در سال ۷۵۱ (تیانبائو ۱۰) در جریان نبرد طراز در سال ۷۵۱، بین ارتش تانگ به رهبری گائو شیانژی و ارتش اسلام، به اسارت سپاه اسلام درآمد و به غرب فرستاده شد و حدود ۱۰ سال در آنجا گذراند. در راه بازگشت، سوار یک کشتی تجاری شد و از طریق سیلان به گوانگ ژو بازگشت. پس از بازگشت به وطن، کتابی با عنوان «سفرها» دربارهٔ آنچه در دوران خلافت شرقی دیده و تجربه کرده است، نوشت. این منبع ارزشمندی در مورد آسیای غربی و مرکزی قبل و بعد از تأسیس خلافت عباسی است، اما تنها ده ها مقاله از آن تا به امروز باقی مانده است که در فرهنگ لغت عمومی دو یو (杜佑 Dù Yòu)، یکی از اعضای خانواده نقل شده است. «دو هوان» همراه با صنعتگران فن شو و لیو سی و پارچه بافان لی وی و لو لی اسیر شد و در طول اقامت طولانی خود در سرزمین های خارجی، به ۱۳ کشور در آسیای مرکزی، غرب آسیا، شمال آفریقا و جنوب آسیا سفر کرد. تقریباً معادل ازبکستان، قزاقستان، ارمنستان، سوریه، عراق، ایران، قرقیزستان، ترکمنستان، مصر، مراکش، سریلانکا و جاهای دیگر است. سفرنامه اصلی او گم شده