Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داستان زانتی (به ) یک فیلم مستند ایتالیایی محصول ۲۰۱۵ به کارگردانی سیمونه اسکافیدی و کارلو آ. سیگون است که زندگی خاویر زانتی، فوتبالیست آرژانتینی را روایت می کند. خلاصه داستان. این فیلم، زندگی خاویر زانتی فوتبالیست را از طریق تصاویر آرشیوی و روایت های همسرش پائولا، هم تیمی ها، مربیان، رؤسای باشگاه ها، روزنامه نگاران و شخصیت های هنری که او را می شناختند و از طرفدارانش بودند مانند لیونل مسی، روبرتو باجو، استبان کامبیاسو، ایوان کوردوبا، جوزپه برگومی، ژوزه مورینیو، ماسیمو موراتی، ساندرو ماتزولا، رزاریو فیورلو، بپه سورنینی، میکله سرا و گاد لرنر روایت می کند. این مصاحبه ها با روایت آلبینو گوارون، رمان نویس تخیلی آرژانتینی که آخرین کتاب خود را به این فوتبالیست تقدیم کرده است، در هم آمیخته شده است. انتشار. این فیلم که توسط «Nexo Digital» به صورت سینمایی توزیع شده بود، در ۱۸۰ سینمای ایتالیا در تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۱۵، با دو اجرای تکراری به نمایش درآمد و به رتبه اول در گیشه رسید. در مراسم رونمایی میلان، مهمانانی از جمله خود خاویر زانتی، روبرتو باجو، ایوان کوردوبا، لوکا فاکتی، ماسیمو موراتی، مارکو ترونکتی پروورا و اریک توهی
ر نیز حضور داشتند.
دیوان عالی تمییز (به ایتالیایی: ) عالی ترین مرجع قضایی و دادگاه فرجام در ایتالیا است. این دیوان در کاخ دادگستری، رم مستقر است. وظیفه اصلی آن تضمین اجرای صحیح قانون در دادگاه های بدوی و تجدیدنظر و حل اختلاف صلاحیت میان دادگاه های کیفری، مدنی، اداری و نظامی است. روند رسیدگی. دیوان عالی تمییز بالاترین مرجع قضایی در ایتالیا به شمار می رود. فرجام خواهی نزد این دیوان معمولاً از دادگاه استیناف انجام می شود، اما در برخی موارد طرفین می توانند مستقیماً از دادگاه بدوی نیز فرجام خواهی کنند. دیوان می تواند رأی دادگاه پایین تر را تأیید یا رد کند. در صورت رد رأی، یا پرونده برای رسیدگی دوباره به همان دادگاه بازگردانده می شود یا حکم به طور کامل باطل می گردد. رأیی که توسط دیوان عالی تمییز تأیید شود قطعی است و قابل فرجام خواهی مجدد به همان دلیل نخواهد بود. دیوان اگرچه نمی تواند تفسیر دادگاه بدوی از "دلایل و مدارک" را نقض کند، اما اختیار اصلاح تفسیر یا کاربرد "قانون" را دارد. نظام حقوقی. نظام حقوقی ایتالیا مبتنی بر حقوق مدنی و متأثر از حقوق روم است و بر خلاف کامن لا، اصل stare decisis (الزام به پیروی از رویه قضایی) در آن اعمال ن
می شود. با این حال، آرای دیوان عالی تمییز معمولاً مرجع بسیار مهمی در jurisprudence constante به شمار می رود. این دیوان دو هدف اصلی دارد: تضمین تبعیت دادگاه های پایین تر از رویه قانونی و ایجاد وحدت در تفسیر قوانین در سراسر نظام قضایی. ترکیب و سازمان. دیوان عالی تمییز به دو بخش کیفری و مدنی تقسیم می شود. ریاست کل دیوان با «رئیس اول» است و هر بخش نیز رئیس خود را دارد. پرونده ها معمولاً توسط هیئتی پنج نفره رسیدگی می شوند، اما در پرونده های مهم تر یا دارای ابهام در تفسیر قانون، هیئت موسع نه نفره موسوم به «شعب متحد» تشکیل می شود. در همه پرونده ها نیز دادستان کل موظف است نظر مشورتی خود درباره قانون قابل اجرا را ارائه دهد. تاریخچه. ایده تشکیل چنین نهادی در اروپا با بحران های رژیم کهن و نیاز به ایجاد یگانگی در تفسیر قوانین پدید آمد. نخستین نمونه ها در دوران انقلاب فرانسه شکل گرفتند و ناپلئون با فتوحات خود نظریه های حقوقی فرانسه را به ایتالیا منتقل کرد. دیوان عالی تمییز در قانون مدنی ایتالیا ۱۸۶۵ پیش بینی شد و سپس با فرمان سلطنتی ۳۰ ژانویه ۱۹۴۱ سازمان دهی مجدد یافت. در ۱ مارس ۲۰۲۳، شورای عالی قضایی ایتالیا به طور اجماع
ی قاضی مارگریتا کاسانو را به عنوان نخستین رئیس زن دیوان عالی تمییز برگزید.
جورجیو لاتانزی (زادهٔ ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۳۹) یک قاضی ایتالیایی است. او از ۹ دسامبر ۲۰۱۰ تا ۹ دسامبر ۲۰۱۹ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا و از ۸ مارس ۲۰۱۸ تا پایان مأموریتش رئیس این دادگاه بود. دوران حرفه ای. لاتانزی در رم متولد شد. پیش از انتصاب به دادگاه قانون اساسی، او به عنوان رئیس یکی از شعب دیوان کشور ایتالیا فعالیت می کرد. وی در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۰ توسط دیوان کشور به عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی انتخاب شد و در ۹ دسامبر همان سال سوگند یاد کرد. او در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴ به عنوان نایب رئیس دادگاه برگزیده شد. در ۸ مارس ۲۰۱۸، لاتانزی با کسب ۱۲ رأی موافق و یک رأی سفید به عنوان رئیس دادگاه قانون اساسی انتخاب شد. در اکتبر ۲۰۱۹، دادگاه قانون اساسی به دلیل حکمی دربارهٔ حقوق محکومان مرتبط با مافیا با انتقاد شدید رهبران سیاسی مانند ماتئو سالوینی و نیکولا زینگارتتی روبه رو شد. لاتانزی این انتقادها را در سطحی «غیرقابل قبول» دانست و تأکید کرد که «انتقاد یک چیز است، حمله چیز دیگری». در ۹ دسامبر ۲۰۱۹، دورهٔ مأموریت لاتانزی در دادگاه قانون اساسی پایان یافت و او جای خود را به مارتا کارتابیا داد. لاتانزی در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱ نشان شوالیه صلیب
بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا را دریافت کرد.
مارتا کارتابیا (زادهٔ ۱۴ مهٔ ۱۹۶۳) حقوق دان و استاد دانشگاه ایتالیایی است که به عنوان وزیر دادگستری ایتالیا در دولت ماریو دراگی فعالیت داشت. کارتابیا پیش تر از ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا، از ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴ تا ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹ نایب رئیس و از ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹ تا ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۰ رئیس این دادگاه بود. او استاد حقوق اساسی است و نخستین زنی محسوب می شود که ریاست دادگاه قانون اساسی ایتالیا را برعهده گرفت. زندگی اولیه و تحصیلات. کارتابیا در سال ۱۹۶۳ در سان جورجو سو لگنانو نزدیک میلان به دنیا آمد. در سال ۱۹۸۷ با درجهٔ ممتاز از دانشگاه میلان فارغ التحصیل شد و پایان نامهٔ خود را با موضوع «آیا قانون اساسی اروپا وجود دارد؟» زیر نظر والریو اونیدا نوشت. در سال ۱۹۹۳ دکترای حقوق خود را از مؤسسه دانشگاهی اروپا در فلورانس دریافت کرد. دوران حرفه ای. کارتابیا از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۶ به عنوان دستیار در دادگاه قانون اساسی ایتالیا فعالیت داشت. در ۲۰۰۵ استاد حقوق اساسی اروپا در دانشگاه میلان-بیکوکا شد. او بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ به عنوان کارشناس مستقل برای آژانس اتحادیه اروپا برای حقوق بنیادین در وین کار کرد. در سال تحصیلی ۲۰۰۹–
۲۰۱۰ هم به عنوان پژوهشگر در «مؤسسه استراوس برای مطالعات پیشرفته حقوق و عدالت» در نیویورک فعالیت داشت. قاضی دادگاه قانون اساسی. کارتابیا در ۲ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط رئیس جمهور ایتالیا جورجو ناپولیتانو به عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی منصوب و در ۱۳ سپتامبر سوگند یاد کرد. او در زمان انتصاب یکی از جوان ترین قضات و سومین زن تاریخ دادگاه بود. او جانشین ماریا ریتا ساوله شد که در زمان خدمت درگذشته بود. او در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴ به عنوان نایب رئیس دادگاه انتخاب شد. در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹، کارتابیا جانشین جورجو لاتانزی شد و به نخستین زن در تاریخ دادگاه قانون اساسی که به ریاست رسید تبدیل شد. او با ۱۴ رأی کامل انتخاب شد. دورهٔ او در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۰ پایان یافت و ماریو روزاریو مورلی به عنوان رئیس و امانوئلا ناوارِتا به عنوان قاضی جایگزینش شدند. وزیر دادگستری. در ۱۳ فوریه ۲۰۲۱، کارتابیا به عنوان وزیر دادگستری ایتالیا در دولت ماریو دراگی برگزیده شد و جانشین آلفونسو بونافده گردید. او سومین زنی بود که این سمت را به دست آورد. در دوران وزارت او، اصلاحات اساسی در نظام دادرسی کیفری و دادرسی مدنی تصویب شد که هدف آن تسریع رسیدگی ها و جلب منابع مال
ی اتحادیه اروپا برای بازسازی پساکرونا بود. او همچنین از اجرای جایگزین های زندان مانند آزادی نیمه وقت، حبس خانگی، خدمات اجتماعی و جریمه نقدی برای محکومیت های کمتر از چهار سال حمایت کرد.
امین (پیمان) فرح آور گیساوندانی زندانی سیاسی و شاعر گیلک متولد دوم دیماه ۱۳۶۷ است. وی ۲۷ مرداد ۱۴۰۳ توسط نیروهای امنیتی در رشت بازداشت شد و ابتدا ۲۶ روز در اداره اطلاعات نگهداری و پس از آن به بند «میثاق» زندان لاکان رشت منتقل شد. فرح آور در اردیبهشت ۱۴۰۴ و پس از ماه ها بازداشت موقت سرانجام به اتهام «بغی» و «محاربه» به اعدام و به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به سه ماه زندان محکوم شد. فرح آور در جوانی طلبه بود و در اعتراض به سیاست های جمهوری اسلامی لباس روحانیت از تن درآورد. و پیش از این که بازداشت شود، با برادرش کنار خیابان میوه دست فروشی می کرده است. او پیش تر تحت عمل جراحی کیسه صفرا قرار گرفته بود و پس از آن دچار عارضه ای به نام حساسیت لنفاوی شد. این بیماری باعث بروز دمل های متعدد در بدن او شده که در ناحیه جراحی، شدت بیشتری دارد و موجب درد شدید و مداوم برای وی گردیده است. با وجود این شرایط بحرانی، هیچ اقدام موثری برای درمان این زندانی سیاسی انجام نشده و او از خدمات درمانی و انتقال به بیمارستان محروم مانده بود. اتهامات مطرح شده علیه فرح آور به طور مستقیم با فعالیت های ادبی و فرهنگی او در ارتباط است. او در اشعار و
نوشته های خود، به انتقاد از وضعیت کشاورزی، محیط زیست در گیلان و مشکلات اقتصادی پرداخته بود. در تاریخ دوم مهر ۱۴۰۴ شعبه ۳۹ دیوان عالی حکم اعدام وی را تایید کرد. فرح آور نخستین بار، اردیبهشت ماه ۱۴۰۱ بازداشت و پس از یک ماه آزاد شده بود. دلیل بازداشت اولیه او، «مخالفت با تخریب های محیط زیست، سوءاستفاده از منابع محیط زیستی گیلان توسط شرکت های ساخت و ساز» و «اعتراض به فروش گسترده زمین های کشاورزان گیلانی به غیربومیان» بوده است.
جان جورج پیرت (۳ اکتبر ۱۸۸۸ - ۳ سپتامبر ۱۹۴۸) یک بازیکن فوتبال انگلیسی بود که در طول دوران حرفه ای خود که جنگ جهانی اول را در بر می گرفت، برای ۱۳ تیم مختلف به عنوان مهاجم نوک بازی کرد. پس از بازنشستگی، تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۸ به عنوان مربی فوتبال مشغول به کار شد. پیرت یک مهاجم نوک بود که دوران حرفه ای پر فراز و نشیبی داشت. او در طول دوران حرفه ای خود که ۱۹ سال طول کشید، برای هشت باشگاه لیگ و در تمام دسته های لیگ فوتبال انگلیس بازی کرد. او همچنین برای تیم های غیر-لیگی در لیگ های فوتبال جنوب و ولز و همچنین در طول جنگ جهانی اول به عنوان بازیکن مهمان برای باشگاه های دیگر بازی کرد. پیرت به عنوان «مصدوم ترین مرد فوتبال» شناخته می شد، بدترین مصدومیت او شکستگی پا در سال ۱۹۱۰ در استوک بود که او را به مدت دو فصل از فوتبال دور نگه داشت. او به عنوان مربی، ۲۵ سال بعد را در لیگ فوتبال گذراند و در تیم های روچدیل، برادفورد سیتی و فولام مربیگری کرد. او دو عنوان قهرمانی لیگ دسته دوم را با استوک سیتی به دست آورد، در فصل ۱۴–۱۹۱۳ با نوتس کانتی قهرمان لیگ دسته دوم شد و در فصل های ۱۹۲۳–۱۹۲۴ و ۱۹۲۶–۱۹۲۷ تیم روچدیل را به مقام دوم لی
گ دسته سوم شمال رساند. افتخارات. استوک سیتی نوتس کانتی
مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ از ۱۸ اوت ۲۰۲۲ تا ۶ مه ۲۰۲۳ برگزار شد. در مجموع ۱۶ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ به رقابت پرداختند. تیم های راه یافته. تیم های اول هر گروه و سه تیم دوم برتر مرحله گروهی از هر منطقه به مرحله یک هشتم نهایی راه یافتند، که در این مرحله، منطقه غرب (گروه های A تا E) و منطقه شرق (گروه های F تا J) هشت تیم واجد شرایط داشتند. فرمت. در مرحله حذفی، ۱۶ تیم به صورت تک حذفی به رقابت پرداختند. هر مسابقه به صورت نوبت گردشی و رفت و برگشت برگزار شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه لحاظ نمی شود) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده شد. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. یک هشتم نهایی. جدول ترکیبی. &lt;section begin=Combination West/&gt; &lt;section end=Combination West/&gt; &lt;section begin=Combination East/&gt; &lt;section end=Combination East/&gt; خلاصه. مرحله یک هشتم نهایی به صورت تک حذفی برگزار شد و بازی های تیم های راه یافته بر اساس جدول های ترکیبی تیم های دوم مشخص شدند. یک چهارم نهایی. مرحله یک چها
رم نهایی به صورت تک حذفی برگزار شد. نیمه نهایی. خلاصه. مرحله نیمه نهایی به صورت تک حذفی برگزار شد. فینال. فینال در دو بازی رفت و برگشت برگزار شد. "اوراوا رد دایموندز در مجموع ۲–۱ برنده شد."
دونالد اسکریمجور مک کی (زاده ۱۹ مارس ۱۹۴۰) بازیکن و مربی سابق فوتبال اهل اسکاتلند است. افتخارات. بلکبرن روورز
توافق نامه های آنگلو–ایتالیایی سال ۱۹۳۸، که در منابع انگلیسی به Easter Pact یا Easter Accords (به معنای «پیمان/توافقات عید پاک») و در(ایتالیایی به نام Patto di Pasqua یا Accordi di Pasqua) شناخته می شوند، مجموعه ای از اسناد دیپلماتیک و توافقات سیاسی بودند که در تاریخ ۱۶ آوریل ۱۹۳۸ میان دولت های بریتانیا و ایتالیا در شهر رم به امضا رسیدند. این توافق ها در بستر اوضاع پرتنش سیاسی دههٔ ۱۹۳۰ و در آستانهٔ جنگ جهانی دوم شکل گرفتند. از یک سو، بریتانیا که درگیر نگرانی از گسترش نفوذ آلمان نازی و افزایش همگرایی آن کشور با ایتالیا تحت رهبری بنیتو موسولینی بود، تلاش داشت با امضای این پیمان، سیاست مماشات خود را پیش برده و ایتالیا را به حفظ وضع موجود در اروپا و مدیترانه متعهد کند. از سوی دیگر، دولت فاشیستی ایتالیا در پی به رسمیت شناساندن دستاوردهای نظامی و سیاسی خود ــ به ویژه اشغال اتیوپی (حبشه) در ۱۹۳۶ ــ بود و از طریق این توافق امیدوار بود مشروعیت بین المللی بیشتری برای امپراتوری استعماری تازه تأسیس خود به دست آورد. این توافق نامه ها در ۱۵ مارس ۱۹۳۹ در "مجموعه معاهدات" جامعه ملل ثبت شدند. اگرچه این توافقات در کوتاه مدت م
وجب بهبود روابط دو کشور شدند، اما در بلندمدت نتوانستند مانع نزدیکی استراتژیک موسولینی به هیتلر شوند. تنها یک سال بعد، در ۱۹۳۹، ایتالیا با آلمان «پیمان فولاد» را امضا کرد و عملاً در جبههٔ متحدین قرار گرفت؛ امری که ناکارآمدی و بی ثمر بودن سیاست های بریتانیا در قالب توافقات عید پاک را آشکار ساخت. پیشینه. از سال ۱۹۳۵ به بعد، دولت های بریتانیا و فرانسه کوشیدند با جلب نظر دولت موسولینی و بهبود روابط با ایتالیا، مانع شکل گیری یک اتحاد رسمی و استراتژیک میان ایتالیا فاشیستی و آلمان نازی شوند. این نگرانی بخش مهمی از سیاست خارجی لندن و پاریس را در نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۳۰ تشکیل می داد. همین دغدغه سبب شد که واکنش های دو قدرت غربی در برابر اقدامات تهاجمی و توسعه طلبانهٔ ایتالیا بسیار ضعیف و غیرمؤثر باشد: هنگامی که ایتالیا در سال ۱۹۳۵–۱۹۳۶ به اتیوپی (حبشه) حمله کرد و این کشور آفریقایی را به اشغال درآورد، پاسخ بریتانیا و فرانسه محدود و فاقد قاطعیت بود. سازمان ملل (جامعهٔ ملل) نیز با وجود محکوم کردن تجاوز، نتوانست تحریم هایی جدی و مؤثر اعمال کند، زیرا لندن و پاریس عملاً تمایلی به رویارویی مستقیم با موسولینی نداشتند. در جریان جنگ
داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) نیز، با آنکه نقش ایتالیا در حمایت از ژنرال فرانسیسکو فرانکو و مداخلهٔ آشکار در صحنهٔ نبرد برای همگان روشن بود، واکنش بریتانیا و فرانسه در عمل بسیار محتاطانه و ناکافی بود. آن ها به جای مقابله با این دخالت آشکار، به سیاست «بی طرفی» و تشکیل کمیته های نمایشی بسنده کردند. این سیاست نرمش آمیز، که بخشی از راهبرد کلان «مماشات» به شمار می رفت، بیش از آنکه موسولینی را از نزدیکی به هیتلر بازدارد، به او فرصت داد تا بدون هراس از تبعات بین المللی، به گسترش نفوذ ایتالیا در آفریقا و مدیترانه ادامه دهد. علاوه بر این، ایتالیا تبلیغات ضد بریتانیایی پخش می کرد و به شورشیان عرب در فلسطین تحت سلطه بریتانیا سلاح می داد. در همین حال، ایتالیا تلاش کرد تا بریتانیا را از فرانسه دور کند تا زمانی که ایتالیا تصمیم به حمله به فرانسه گرفت، بریتانیا بی طرف بماند. این سیاست تا زمان ورود ایتالیایی ها به جنگ جهانی دوم در ژوئن ۱۹۴۰ ادامه یافت. شرایط. در مجموعه توافقاتی که همگی در همان روز (۱۶ آوریل ۱۹۳۸) میان دولت های بریتانیا و ایتالیا به امضا رسید، دو طرف تعهدات متقابلی را پذیرفتند که بیش از هر چیز به اوضاع مدیترانه و
دریای سرخ، و همچنین به مستعمرات آفریقایی آنان مربوط می شد. مطابق این اسناد: دولت های بریتانیا و ایتالیا توافق کردند نظم موجود در دریای مدیترانه را رعایت کرده و از هرگونه اقدامی که تمامیت ارضی و حاکمیت پادشاهی های عربستان سعودی و یمن را تهدید کند، خودداری نمایند. اهمیت این تعهد از آن جهت بود که بریتانیا در منطقهٔ عدن (یمن جنوبی کنونی) پایگاه مستحکمی داشت و ایتالیا در کرانهٔ مقابل یعنی سومالی ایتالیایی، بر شاخ آفریقا مسلط بود. آزادی کشتیرانی در کانال سوئز، که شاهراه حیاتی ارتباطی امپراتوری بریتانیا با هند و شرق آسیا محسوب می شد، باید تضمین می شد. دو طرف پذیرفتند صلح و آرامش میان مستعمرات آفریقایی شان در شرق قاره حفظ شود تا از هرگونه برخورد مرزی و منازعهٔ مستقیم جلوگیری شود. نکتهٔ مهم این بود که در متن توافقات نامی از اتیوپی (حبشه) آورده نشد؛ اما در عمل روشن بود که دولت بریتانیا با این سکوت، سلطهٔ نظامی و اداری ایتالیا بر اتیوپی (اشغال شده در ۱۹۳۶) را نادیده گرفته و عملاً به رسمیت شناخته است. این موضوع یکی از مهم ترین امتیازاتی بود که موسولینی از پیمان های عید پاک به دست آورد. از سوی دیگر، دولت ایتالیا متعهد شد
برای تسهیل برقراری صلح داخلی در اسپانیا، نیروهای نظامی خود را از جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) خارج کند. این تعهد در ظاهر گامی به سود سیاست «بی طرفی» و «عدم مداخله» در جنگ اسپانیا تلقی می شد، هرچند در عمل حضور و نفوذ ایتالیایی ها در حمایت از جناح فرانکو همچنان محسوس باقی ماند. پیامدها. از منظر ایتالیا، موسولینی امیدوار بود که با امضای «توافقات عید پاک»، بتواند میان فرانسه و بریتانیا شکاف ایجاد کند و از انزوای بین المللی رژیم فاشیستی خود بکاهد. اما در عمل چنین اتفاقی رخ نداد و روابط پاریس و لندن همچنان نزدیک باقی ماند. از سوی دیگر، سیاست مماشات بریتانیا که هدفش جلب همکاری ایتالیا و جلوگیری از همگرایی آن کشور با آلمان بود، ناکام ماند. تنها یک سال پس از این توافقات، در ماه مه ۱۹۳۹، ایتالیا و آلمان نازی پیمان موسوم به «اتحاد فولاد» را امضا کردند و عملاً اتحاد نظامی و سیاسی خود را علنی ساختند. این تحول نشان داد که توافقات ۱۹۳۸ رم نتوانسته اند مسیر سیاست خارجی ایتالیا را تغییر دهند یا از نزدیکی آن به بلوک هیتلری جلوگیری کنند.
اردوگاه بورگو سان دالمازو (Borgo San Dalmazzo) یکی از اردوگاه های موقت بازداشت و انتقال بود که در جریان جنگ جهانی دوم توسط آلمان نازی در شهر بورگو سان دالماتزو واقع در ناحیهٔ پیه مونته در شمال غربی ایتالیا اداره می شد. این اردوگاه از سپتامبر تا نوامبر ۱۹۴۳ تحت کنترل آلمان و پس از آن، از دسامبر ۱۹۴۳ تا فوریه ۱۹۴۴ تحت کنترل جمهوری اجتماعی ایتالیا فعالیت می کرد. تقریباً ۳۷۵ ایتالیایی یهودی و ۳۴۹ پناهنده از کشورهای دیگر (۱۱۹ نفر از لهستان و همچنین پناهندگانی از فرانسه، اتحاد جماهیر شوروی، آلمان، اتریش، رومانی، مجارستان، کرواسی و یونان) در بورگو سن دالمازو نگهداری می شدند تا اینکه به آشویتس و سایر اردوگاه های آلمان تبعید شدند، جایی که همه به جز تعداد کمی به قتل رسیدند. تاریخچه اردوگاه. دوره آلمانی. این اردوگاه در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۳، ده روز پس از تسلیم ایتالیا به متفقین، در یک پادگان سابق ارتش سلطنتی ایتالیا در آلپینی، نزدیک ایستگاه راه آهن بورگو، تأسیس شد. تا زمان تسلیم ایتالیا، یهودیان با ملیت ایتالیایی و پناهندگان از سایر کشورهای اروپایی در ایتالیا و بخش هایی از جنوب فرانسه که توسط ایتالیا اشغال شده بود، در امنیت ن
سبی زندگی می کردند. پس از تسلیم ایتالیا، نیروهای آلمانی که از قبل در این کشور بودند، اشغال را آغاز کردند و به همه اتباع غیر ایتالیایی در منطقه دستور دادند تا خود را به مقامات اشغالگر معرفی کنند. با کمک محلی، تعداد زیادی از پناهندگان یهودی موفق به پنهان شدن شدند، اما ۳۴۹ نفر (۲۰۱ مرد و ۱۴۸ زن) یا خود را به مقامات معرفی کردند یا دستگیر و به اردوگاه کار اجباری بورگو سان دالمازو منتقل شدند. بسیاری از آنها هنگام تلاش برای عبور از مرز فرانسه به ایتالیا در ونتیمیلیا، توسط لشکر یکم زرهی اس اس دستگیر شدند. شرایط در اردوگاه بورگو سان دالمازو در مقایسه با بسیاری از اردوگاه های مشابه نازی ها به مراتب خفیف تر بود. زندانیان امکان دریافت کمک های پزشکی داشتند و در صورت نیاز می توانستند به بیمارستان شهر بورگو مراجعه کنند؛ در موارد حادتر نیز بیماران به بیمارستان شهر کونه ئو (Cuneo) منتقل می شدند. این امر موجب شد که سطح رنج و مرگ ومیر در اردوگاه نسبت به دیگر مراکز بازداشت پایین تر باشد. با وجود چندین مورد فرار موفق زندانیان، شرایط عمومی اردوگاه به طور محسوسی بدتر نشد. با این حال، سرنوشت اکثر بازداشت شدگان همچنان با تهدید جدی هم
راه بود. در ۹ نوامبر ۱۹۴۳، بیشتر یهودیان دارای تابعیت ایتالیایی به دلایل نامشخص آزاد شدند. اما مدت کوتاهی بعد، در ۲۱ نوامبر ۱۹۴۳، بنا بر دستور دفتر گشتاپو در شهر نیس فرانسه، ۳۲۸ یهودی غیرایتالیایی که همچنان در اردوگاه باقی مانده بودند، از جمله ۴۱ بیماری که در بیمارستان بورگو بستری بودند، به ایستگاه قطار نزدیک اردوگاه برده شدند. آنان در واگن های باری جای داده شدند و به اردوگاه های انتقالی بزرگ تر، یعنی فوسولی دی کارپی در ایتالیا یا اردوگاه درانسی اعزام شدند؛ اردوگاه هایی که نقش مهمی در انتقال زندانیان به مراکز کشتار همچون آشویتس داشتند. تنها گروه کوچکی از زندانیان که در آن زمان در بیمارستان کونه ئو بستری بودند، از این انتقال اجباری جان به در بردند؛ زیرا پزشکان و پرستاران محلی با پنهان سازی و حمایت از آنان مانع دسترسی نیروهای نازی شدند. این اقدام انسان دوستانه موجب نجات جان چندین یهودی شد و به عنوان نمونه ای از مقاومت مدنی محلی در برابر سیاست های نازی ها ثبت گردیده است. بسیاری از کسانی که از تبعید نجات یافتند، توسط یک کشیش کاتولیک محلی، دان ریموندو ویاله، که غذا، سرپناه و در نهایت فرصتی برای فرار به سوئیس فراهم
کرد، یاری شدند. تلاش های او زمانی مورد تقدیر قرار گرفت که در اوت ۲۰۰۰ توسط ید وشم به عنوان یکی از نیکوکاران در میان ملل نامگذاری شد. در سه مرحله، در ۷ دسامبر، ۱۷ دسامبر و ۲۷ ژانویه، زندانیان فوسولی دی کارپی و درانسی به اردوگاه کار اجباری آشویتس تبعید شدند. تخمین زده می شود که بیش از دوازده نفر از افرادی که قبلاً در اردوگاه نگهداری می شدند، زنده نماندند تا در پایان جنگ شاهد آزادی باشند. پس از تبعیدهای ۲۱ نوامبر، اردوگاه برای مدت کوتاهی تعطیل شد. دوره ایتالیایی. چند روز پس از بسته شدن اردوگاه توسط آلمانی ها، محل پیشین بازداشتگاه بورگو سان دالمازو به دست ادارهٔ پلیس کونه ئو افتاد. با این حال، مقامات محلی همچنان تحت اوامر مستقیم نیروهای آلمانی عمل می کردند و به بازداشت پناهندگان یهودی در منطقه ادامه دادند. در این دوره، در مجموع ۲۶ نفر ـ عمدتاً زنان ـ دستگیر و در اردوگاه نگهداری شدند. در ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۴۴، این گروه از زندانیان به اردوگاه فوسولی دی کارپی منتقل شدند. چندی بعد، در ۲۲ فوریهٔ ۱۹۴۴، آنان از طریق همین اردوگاه به مقصدهای مختلف، عمدتاً به آشوویتس، تبعید شدند. این واقعه به عنوان آخرین اعزام دسته جمعی از بورگ
و سان دالمازو شناخته می شود و پس از آن، اردوگاه برای همیشه تعطیل شد. با وجود تعطیلی رسمی، سرنوشت یهودیان منطقه همچنان خطرناک باقی ماند. در سال های پایانی جنگ، دستگیری و حتی اعدام یهودیان ادامه یافت: یهودیانی که پس از تعطیلی اردوگاه دستگیر می شدند، غالباً در زندان تورین بازداشت و سپس از طریق فوسولی دی کارپی به اردوگاه های مرگ فرستاده می شدند. در مارس و آوریل ۱۹۴۵، شش پناهجوی یهودی در حوالی کونه ئو دستگیر شدند. آنان در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵، تنها ساعاتی پیش از آزادسازی شهر به دست نیروهای پارتیزانی، به دست سربازان بریگادهای سیاه فاشیست ایتالیایی تیرباران و اعدام شدند. این رخدادها نشان می دهند که اگرچه اردوگاه بورگو سان دالمازو از اوایل ۱۹۴۴ عملاً تعطیل شده بود، اما سیاست تعقیب و نابودی یهودیان در این منطقه تا واپسین روزهای جنگ جهانی دوم ادامه داشت. قربانیان. از میان حدود ۳۷۵ زندانی که در اردوگاه بورگو سان دالماتزو بازداشت شدند، تنها شمار اندکی توانستند از هولوکاست جان سالم به در برند. اکثریت قریب به اتفاق آنان به اردوگاه آشویتس اعزام شدند و در آنجا به قتل رسیدند. شماری نیز به اردوگاه بوخنوالد منتقل شدند که سرنوشت آنان ن
یز به مرگ ختم شد. ترکیب قربانیان این اردوگاه نشان دهندهٔ تنوع گستردهٔ پناهندگان یهودی در ایتالیا بود. این افراد از کشورهای گوناگون به ایتالیا گریخته بودند، از جمله: لهستان (۱۱۹ نفر)، فرانسه، اتحاد شوروی، آلمان، اتریش، رومانی، مجارستان، کرواسی، و یونان. یهودیان دارای تابعیت ایتالیایی که در اردوگاه بازداشت شده بودند، در بیشتر موارد آزاد شدند، هرچند ۲۳ نفر از آنان نیز به اردوگاه های مرگ تبعید شدند و جان خود را از دست دادند. نام، سن و ملیت قربانیان به خوبی مستند شده است. تعداد زندانیان مرد (۲۰۹ نفر) کمی بیشتر از زنان (۱۶۶ نفر) بود. قربانیان شامل افراد بسیار جوان و بسیار مسن بودند. ۷۸ زندانی زیر ۲۱ سال سن داشتند (که جوانترین آنها کمتر از یک سال سن داشت). ۷۶ زندانی بالای ۷۰ سال سن داشتند. تخمین زده می شود که تنها بین ۱۲ تا ۱۸ نفر از زندانیان از هولوکاست جان سالم به در بردند، یعنی کمتر از پنج درصد. پیامدها. امروزه هیچ اثری از ساختمان و تأسیسات اردوگاه پیشین بورگو سان دالمازو باقی نمانده است، اما برای زنده نگه داشتن یاد قربانیان، چندین یادبود در این شهر برپا شده است. در سال های پس از جنگ، دو سنگ نوشته (کتیبه یادبود)
در محل های مختلف شهر نصب شد تا رویدادهایی را که در دوران اشغال نازی در بورگو سان دالمازو رخ داد، یادآوری کند. در سال ۲۰۰۶، یک یادمان رسمی در ایستگاه راه آهن بورگو سان دالمازو ساخته شد؛ همان جایی که بسیاری از زندانیان یهودی از آنجا به اردوگاه های تبعید فرستاده شدند. این یادمان شامل نام، سن و کشور مبدأ تک تک قربانیان و همچنین اسامی اندک بازماندگان است. در نزدیکی ایستگاه نیز چند واگن باری قدیمی، مشابه واگن هایی که در زمان جنگ برای انتقال زندانیان به کار می رفتند، حفظ و نگهداری می شود تا بازدیدکنندگان بتوانند با شیوهٔ تبعید قربانیان از نزدیک آشنا شوند. این یادمان ها نه تنها یادآور سرنوشت تلخ صدها پناهندهٔ یهودی هستند، بلکه به عنوان بخشی از حافظهٔ جمعی محلی و ملی ایتالیا، نقش مهمی در آموزش نسل های بعدی دربارهٔ فجایع هولوکاست و پیامدهای اشغال نازی ایفا می کنند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
رینالدو آرنالدی (دوویله، ۱۹ ژوئن ۱۹۱۴ - فلات آسیاگو، ۶ سپتامبر ۱۹۴۴) یکی از اعضای مقاومت ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. در سال ۱۹۸۳، او به دلیل تلاش هایش برای کمک به یهودیان ایتالیایی برای فرار از آزار و اذیت در شمال ایتالیای تحت اشغال نازی ها، توسط اسرائیل به عنوان نیکوکار ملت ها شناخته شد. زندگی نامه. او در سال ۱۹۱۴ در شهر دُوِیله از استان ویچنزا در ایتالیا زاده شد. پدرش کارمند دفتری بود که به دلیل مواضع سرسختانهٔ ضد فاشیستی شهرت داشت. با وجود فشارها و آزارهایی که رژیم فاشیستی موسولینی بر خانوادهٔ او وارد می کرد، وی پس از پایان تحصیلات دانشگاهی اش در ونیز ـ جایی که موفق به اخذ دو مدرک در رشته های اقتصاد و علوم سیاسی شد ـ در سال ۱۹۴۰ و هم زمان با آغاز جنگ جهانی دوم، داوطلبانه به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست. او به واحد زرهی منتقل شد و با خدمت در تانک ها، تا درجهٔ سرگروهبان ارشد ارتقا یافت. پس از اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، او در ویچنزا مستقر بود. در آن زمان، با گروهی از هم رزمان خود از اسارت نیروهای آلمانی گریخت و نخستین گروه پارتیزانی منطقهٔ فلات آسیاگو را بنیان گذاشت. این گروه به نام بریگاد پا
رتیزانی «مازینی» شناخته شد. او در ابتدا به عنوان کمیسر سیاسی بریگاد فعالیت می کرد و سپس به مقام معاون فرمانده ارتقا یافت. این بریگاد بعدها به بخش کوهستانی «مونته اورتیگارا» پیوست. وی در فعالیت های مقاومت، نام مستعار یا نام جنگی «لوریس» را برای خود برگزید. در ماه های پس از تأسیس بریگاد «مازینی»، رینالدی در عملیات متعدد علیه نیروهای اشغالگر آلمانی و متحدان جمهوری سوسیال ایتالیا شرکت کرد. این فعالیت ها دامنهٔ وسیعی داشتند و شامل اقدامات خرابکاری و اختلال در خطوط راه آهن، جاده ها، خطوط برق و خطوط تلفن می شد تا مانع از حرکت و ارتباط نیروهای دشمن گردد. علاوه بر این، او نقش مهمی در کمک به پناهجویان یهودی ایفا کرد و بسیاری از آنان را که در معرض تعقیب و قتل نازی ها قرار داشتند، از مرز عبور داده و به سوئیس امن هدایت نمود. در این مسیر، او به خلبانان متفقین ساقط شده و اسیران جنگی فراری نیز کمک می کرد. رینالدی در این فعالیت ها از همکاری چند نفر بهره می برد: خواهرش ماریا، راهنمای کوهستانی جینو سولدا، پارتیزان دموکرات مسیحی تورکوآترو فرانکون و کشیش آنتونیو فریگو. برای این تلاش ها و خدمات انسانی، او در سال ۱۹۸۳ توسط دولت اسر