Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، گزارش شده است که سربازان اسرائیلی وارد خانه او شده، او را بازداشت کرده و با خود بردند. بنا بر گزارش ها، حمدان ۴۸ ساعت بعد در حالی که داروهای لازم را دریافت نکرده بود، درگذشت. در ۱۹ دسامبر، "هاآرتص" گزارش داد که صدها فلسطینی دستگیر شده از غزه در پایگاه اردوگاه بازداشت تیمان در نزدیکی بئرشبع در جنوب اسرائیل نگهداری می شوند و تعدادی کشته شده اند. کودکان و افراد مسن در میان بازداشت شدگان هستند. "هاآرتص" گزارش داد که بازداشت شدگان بیشتر روز با چشم بند و دستبند بسته بودند. یک سخنگوی ارتش اسرائیل در گفتگو با خبرگزاری فرانسه، بدون توضیح بیشتر، بازداشت شدگان متوفی را «تروریست» توصیف کرد و گفت که مرگ آنها «در دست بررسی است.» ارتش اسرائیل هیچ اطلاعاتی در مورد تعداد یا شرایط کشته شدگان ارائه نکرد. در ۲ ژانویه، ارتش اسرائیل مرگ عبدالرحمن البحش ۲۳ ساله را گزارش کرد که از ماه مه ۲۰۲۳ در زندان بود تحلیل و بررسی. فرانچسکا آلبانزه، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امورسرزمین های اشغال شده فلسطین، در گزارشی به مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۲۴ اکتبر اشاره کرد که عدم اطلاع والدین از محل نگهداری فرزندانشان پس از دستگیری، نقض پیمان نام
ه حقوق کودک است. و می تواند ناپدید شدن قهری در نظر گرفته شود. آلبانزه همچنین خاطرنشان کرد که انتقال جمعیت غیرنظامی از سرزمین های اشغالی (یعنی از کرانه باختری به زندان های اسرائیل) جنایت جنگی است. مقامات و رسانه های اسرائیلی بازداشت های دسته جمعی را به عنوان اقدامی ضد تروریستی یا پاسخی به خشونت توجیه کرده اند. "تایمز آو ایزرائل" خبرنگارانی را برای پیوستن به گردان های ذخیره ارتش اسرائیل در جریان حملات شبانه در کرانه باختری فرستاده و دستگیری ها را به عنوان سرکوب یک جبهه احتمالی در جنگ جاری توصیف کرده است. ارتش اسرائیل اعلام کرد که تا ۲۹ نوامبر ۲۰۰۰ فلسطینی در کرانه باختری را دستگیر کرده است، از جمله ۱۱۰۰ فلسطینی که ادعا می کند «وابسته» به حماس هستند. رویترز خاطرنشان می کند که زندان ها تحت نظارت وزیر امنیت ملی راست افراطی اسرائیل، ایتامار بن گویر است، «که از دیرباز از سرکوب زندانیان فلسطینی حمایت کرده است» و حمایت خود را از لایحه ای که برای ستیزه جویان اعدام در نظر می گیرد، ابراز کرده است. تعدادی از سازمان های حقوق بشری که در بالا ذکر شد لغو مجوز کار و بازداشت کارگران فلسطینی را نوعی انتقام از سوی اسرائیل برای حم
له ۷ اکتبر حماس و ربایش شهروندان اسرائیلی توسط گروه های مسلح فلسطینی توصیف می کنند. الجزیره به نظرات مطروحه در رسانه های اجتماعی اشاره کرد که آزار گزارش شده را با رسوایی شکنجه و زندانی آزاری ابوغریب مقایسه می کند. واکنش ها. واسیلی نبنزیا، نماینده دائم روسیه در سازمان ملل متحد، با اشاره به دستگیری های خودسرانه توسط اسرائیل، گفت که وضعیت در کرانه باختری مستحق بررسی دقیق شورای امنیت است. ولکر ترک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد به «خشونت روزانه نیروهای اسرائیلی و شهرک نشینان، بدرفتاری، دستگیری، اخراج، ارعاب و تحقیر» در کرانه باختری اشاره کرد و از مقامات اسرائیلی خواست به حقوق فلسطینیان احترام بگذارند. در ۱ دسامبر، دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد در مورد افزایش چشمگیر دستگیری ها ابراز نگرانی جدی کرد. ملانی جولی، وزیر امور خارجه کانادا در پاسخ به سؤالی که در نشست وزیران امور خارجه ناتو در ۲۹ نوامبر مطرح شد، گفت که «دستگیری ها باید بر اساس حاکمیت قانون و قوانین بین المللی انجام شود». پزشکان بدون مرز اعلام کردند که در مورد یکی از کارکنان بازداشت شده توسط اسرائیلی ها در خان یونس «عمیقاً نگران» هستند و از ارتش اسرا
ئیل می خواهند که «حیثیت و سلامت او را تضمین کند». در آوریل ۲۰۲۴، جاستین ولبی اسقف اعظم کانتربری از دستگیری یک زن مسیحی فلسطینی توسط اسرائیل انتقاد کرد.
قنبر ( ) یا أبو همدان قنبر خادم علی ابن ابی طالب و ازذ اصحاب نزدیک او بود. وی به دست حجاج بن یوسف در جریان نبرد صفین کشته شد. یکی از نمونه های برتر تاریخی که در میان یاران امام علی (علیه السّلام) از درخشش فراوانی برخوردار است غلام آن حضرت، قنبر می باشد؛ او غلام آزاد شده و خدمت گزار امیرمومنان (علیه السّلام) بود که ایمان و اخلاصش به خدا و ارادت زلالش به امام (علیه السّلام) وی را از بزرگان و اصحاب آن حضرت گردانده است. او در کنار تابعانی مثل اویس قرنی، عمرو بن حمق، میثم تمار، کمیل، حبیب بن مظاهر، مالک اشتر و… از مقربان درگاه امیرمومنان بود. قنبر از جمله کسانی بود که زندگی اش را در ظاهر و باطن وقف امیرالمومنین (علیه السّلام) کرده بود. ارادت و عشق و ایمان قنبر به امیرالمومنین (علیه السّلام) کم شدنی نبود، تا پایان عمر به این دوستی دم زد و به گناه همین عشق به شهادت رسید. فهرست مندرجات ۱ - ضرورت بررسی شرح حال قنبر ۲ - نسب و طایفه ۳ - از اسارت تا پذیرفتن اسلام ۴ - معرفت قنبر از علی ۵ - عشق و علاقه فراوان به مولا ۶ - قنبر از جوانی تا کهولت ۷ - پرچمدار سپاهیان جنگ صفین ۸ - شهادت به حقانیت علی ۹ - توصیه قنبر به حلم و گذش
ت ۱۰ - محبت علی به قنبر ۱۱ - مقدم داشتن قنبر بر خود ۱۲ - حمایت از قنبر در جریان اهانت اشعث ۱۳ - درس های قنبر از مکتب علی ۱۳.۱ - اعتدال در عقیده و پرهیز از غلو ۱۳.۲ - انقاق به فقراء ۱۳.۳ - حساسیت بیت المال ۱۳.۴ - رعایت شان افراد ۱۳.۵ - حفظ آبروی اشخاص ۱۳.۶ - سختگیری در اجرای دین و قانون ۱۴ - قنبر در زمان امام حسن ۱۵ - قنبر در زمان امام حسین ۱۶ - در خدمت امام حسین ۱۷ - شهادت قنبر ۱۸ - مقام والای قنبر ۱۹ - حکایت مرد مار گزیده و کتک خوردن قنبر ۲۰ - مزار منسوب ۲۰.۱ - دیدگاه هروی ۲۰.۲ - دیدگاه مصطفی جواد ۲۰.۳ - دیدگاه سهروردی ۲۰.۴ - دیدگاه عباده ۲۰.۵ - دیدگاه غیاث بغدادی ۲۱ - پانویس ۲۲ - منبع ۱ - ضرورت بررسی شرح حال قنبر [ویرایش] زندگی نامه قنبر از آن جهت که رابطه بسیار نزدیک و تنگاتنگی با امام علی (علیه السّلام) داشته را می توان یکی از مهم ترین منابع شناخت و درک حقیقت امیرالمومنین (علیه السّلام) به شمار آورد. قنبر از آن رو که در تاریخ به عنوان غلام حضرت مطرح شده از جلوه کمتری نسبت به باقی اصحاب و یاران علی (علیه السّلام) برخوردار است، تا آن جا که شخصیت این یار باوفای علی (علیه السّلام) کمتر مورد بررسی قرار گرفته و
این بیانگر مظلومیت علی (علیه السّلام) و اصحاب او به ویژه قنبر است. وجود قنبر از چندین وجه مختلف قابلیت بررسی و پرداخت دارد؛ اول آن که ایشان با امیرالمومنین در همه جا همراه و ملازم بوده است و این ملازمت را در مقاطع مختلف تاریخی می توان مشاهده کرد. دوم آن که حضور قنبر در کنار امیرالمومنین (علیه السّلام) در تمام وجوه زندگی از جمله اجتماعی، سیاسی، خانوادگی، جنگ ها، قضاوت ها و غیره دیده می شود. سوم آن که قنبر زمان سه امام معصوم دیگر را نیز درک کرده و در تبعیت و ملازمت آن بزرگواران اهتمام ورزیده است. چهارم آن که دشمنان اهل بیت نسبت به قنبر به علت نزدیکی به علی (علیه السّلام) بغض و کینه شدید داشتند تا آن جا که حجاج ملعون، وی را به جرم محب علی (علیه السّلام) بودن به شهادت رساند؛ حساسیت و توجه دشمنان لجوج و معاند امام علی (علیه السّلام) با قنبر آشکار کننده درجه اهمیت و حضور پررنگ وی است. پنجمین و آخرین دلیل برای بحث و بررسی وجود و زندگانی قنبر آن است که همه شیعیان و محبین اهل بیت عصمت و طهارت به جایگاه وی غبطه می خورند و آرزو دارند که همانند وی جزو خدمتگزاران خاندان وحی باشند و زندگانی خویش را همچون وی وقف جانشینان ر
سول الله کنند. ۲ - نسب و طایفه [ویرایش] متاسفانه از زندگی و دوران عمرش، اطلاع زیادی در دست نیست، فقط نقل های کوتاه تاریخی و حکایت هایی از او در کنار علی (علیه السّلام) و خاندانش، ارزش وجودی و باصفای او را نشان می دهد. قنبر از حیث حسب و نسب نیز شخصی مجهول است و اطلاعات متقنی درباره آباء و اجداد او در دست نیست. اما چه حسب و نسبی بالاتر از این که قنبر را منتسب به علی (علیه السّلام) می دانند و او را در کنار علی و با عنوان غلام علی می شناسند و چه اصل و نسبی بالاتر از این که در پرتو دین اسلام جان و روحش را صفا بخشید و خود را مانند سلمان فارسی و دیگر یاران امیرالمومنین (علیه السّلام) منتسب به اسلام می دانست. امام باقر (علیه السّلام) فرمود: روزی یاران و اصحاب پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) گرد هم نشسته بودند، و هرکسی به نسب خود می نازید و از خود می گفت. در این گفتگوی حساس، عمر بن خطاب گفت: تو هم نسب خود را بگو. سلمان گفت: «من بنده خدا هستم، گمراه و تهیدست و برده بودم خداوند به برکت وجود پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) مرا هدایت کرد و بی نیار و آزاد نمود، این است حسب و نسب من ای عمر! در همین وقت پیامبر (صلی الل
ه علیه و آله وسلّم) حاضر شد و از مضمون گفتگوی آنها با خبر گشت، به اصحاب خطاب کرد و فرمود: «شرف مرد، دین و ایمان او است، آبروی مرد خلق و خوی او است، ریشه و اصل مرد، عقل او است، سپس آیه ۱۳ حجرات را تلاوت فرمود که ترجمه اش این است: «ای مردم جهان، ما شما را از یک مرد و زن آفریدیم و به شکل دسته ها و قبیله ها (ی مختلف) در آوردیم تا همدیگر را بشناسید، همانا گرامی ترین شما نزد خداوند، پرهیزکارترین شما است؛[۱]» شبیه این جریان برای قنبر اتفاق افتاد. در یکی از روزها «حجاج بن یوسف ثقفی» به اطرافیان خود گفت: آرزومندم یکی از اصحاب علی را به چنگ آورم و با ریختن خونش به درگاه خداوند تقرب جویم! درباریان نام قنبر را بردند و به دستور حجاج او را احضار کردند. وقتی قنبر وارد شد، حجاج خطاب به او گفت: تو کیستی؟ قنبر با بیانی رسا و بدون هیچ خوف و ترسی خود را چنین معرفی کرد: «انا مولی من ضرب بسیفین و طعن برمحین، و صلی قبلتین و بایع البیعتین و هاجر الهجرتین و لم یکفر بالله طرفه عین، انا مولی صالح المومنین و وارث النبیین و خیرالوصیین…؛ من غلام آن کسی هستم که با دو شمشیر و دو نیزه می جنگید و به دو قبله نماز خواند و دو نوبت با رسول خدا (ص
لی الله علیه و آله وسلّم) بیعت کرد و دو نوبت هجرت نمود و لحظه و چشم به هم زدنی کافر نشد، من غلام صالح مومنانم و غلام وارث انبیا و بهترین اوصیا هستم...» چون حجاج این سخنان را از قنبر شنید، دستور داد گردن او را زدند و آن مرد خدا و یار و همراه امیرمومنان (علیه السّلام) را به شهادت رساندند.[۲][۳][۴][۵][۶] اما از آنچه در کتب تاریخی درباره زندگی این غلام وفادار امیرالمومنین علی بن ابیطالب (علیه السّلام) آمده، روشن می شود که وی از قبیله همدان بود و و او را به لقب «ابوهمدان» می خوانده اند. وی در کوفه زندگی می کرد و از سال های قبل، علی (علیه السّلام) را به حقانیت می شناخت. از سابقین در ولایت و معرفت آن حضرت و همیشه وفادار و مطیع امر مولای خود بود. امام نیز در کارهای مختلف از او استفاده می کرد و در مواقع حساس او را می طلبید و مامور کاری مهم می کرد. ۳ - از اسارت تا پذیرفتن اسلام [ویرایش] یکی از روزهایی که جنگ میان مسلمانان و ساسانیان ادامه داشت ... سپاهیان مسلمان با کوله باری از غنایم جنگی از راه رسیدند و مانند همیشه گروهی از ایرانیان اسیر را به همراه داشتند. آن ها را به اهل مدینه عرضه داشتند تا هریک دوران اسارات خود را
جایی بگذراند... در آن میان جوانی بود با موهای برآمده و زایده ای بر سرش که می گفتند پسر حمدان و از سخن گویان حکومتی بوده است. سر به زیر افکنده و خود را از نگاه های پیروز شدگان جنگ می رهانید. ناگهان نگاهی محبت آمیز بر سرش سنگینی کرد، می خواست خود را پنهان سازد ولی غافلگیر شده بود. زیرچشمی بدان عرب نگریست، او هم جوانی بود با چشم هایی مهربان ولی پر کشش اندکی موهای جلوی سر را نداشت و آثار جنگ در چهره اش می نمود. آن جوان عرب این جوان عجم را به غلامی اش برگزید. به این عزیز دیروز و ذلیل امروز کنیه ابوهمدان [۷][۸] بخشید و وی را قنبر نامید. از آن پس همواره همراه و یار مولایش علی بود. خیلی زود با محیط خو گرفت و خیلی چیزها آموخت. اجرای حدود الهی و تعزیرات حکومتی را برعهده گرفت و با این اجرای عدالت خود را در زمره عادلان وارد ساخت تا جایی که مولایش نیز به عدالت وی گواهی داد. ۴ - معرفت قنبر از علی [ویرایش] یکی از مهم ترین و اساسی ترین نکاتی که باعث رستگاری قنبر در کنار امیرالمومنین (علیه السّلام) شد، شناخت وی نسبت به جایگاه علی ابن ابی طالب (علیه السّلام) بود. همان طور که تاریخ گواهی می دهد بسیاری از ملازمان نزدیک پیامبر (
صلی الله علیه و آله وسلّم) با آن که رابطه نزدیک و سببی با رسول الله داشتند، اما جز آزار و اذیت برای وجود مقدس آن حضرت فایده و ثمر دیگری نداشتند. حکایت تاریخی ذیل نشان دهنده گوشه ای از معرفت و شناخت قنبر نسبت به امام علی (علیه السّلام) است. روزی فردی از قنبر سوال می کند که تو غلام کیستی؟ قنبر در جواب وی پاسخ می دهد: «من غلام کسی هستم که شایسته ترین فرد در میان مومنان، وارث پیامبران، بهترین اوصیا و سخنگوی فرستاده پروردگار جهانیان است. من غلام کسی هستم که بخشاینده سخاوتمندی است، با حیایی که همه فضایل و نیکی ها در وی جمع است، او آگاه، زیرک، پاکدامن، مکی، شجاع، بلند همت، بردبار، روزه دار و هدایت گر مردم است.» [۹][۱۰] ۵ - عشق و علاقه فراوان به مولا [ویرایش] مرحوم شیخ کلینی در کتاب کافی از امام صادق (علیه السّلام) نقل می کنند که فرمودند: قنبر، غلام علی (علیه السّلام)، محبّت شدیدی به علی (علیه السّلام) داشت و چون علی (که درودهای خدا بر او باد) بیرون می آمد، او نیز بدون این که حضرت متوجه باشند پشت سر ایشان با شمشیر، بیرون می آمد. یک شب علی (علیه السّلام) او را دید، پرسید: مَا لَکَ یا قنبر؟ چه می خواهی ای قنبر؟ (برای چ
ه پشت سر من آمده ای؟) قنبرگفت: جئتُ لامشی خلف؛ پشت سر شما آمده ام (تا از شما محافظت کنم.) علی (علیه السّلام) فرمود: «وَیحک!! امِنْ اهلِ السماء تحرُسنی ام من اهل الارض؛ وای بر تو! می خواهی مرا از اهل آسمان حفظ کنی یا از اهل زمین؟ قنبر گفت: لا، بل من اهل الارض؛ نه. از اهل زمین. امام علی (علیه السّلام) فرمود: «انَّ اهلَ الارضِ لا یستطیعونَ شیئاً الا باذن الله؛ ای قنبر، اهل زمین بدون اراده و خواست خداوند هیچ کاری نمی توانند انجام دهند، برگرد. قنبرهم برگشت.[۱۱][۱۲] آری قنبر این چنین در مکتب علی (علیه السّلام) تربیت یافته بود که علاوه بر این که عشق و محبت خود را به مولایش نشان می داد، پا در جای قدم مولایش علی (علیه السّلام) می گذاشت و از او تبعیت و پیروی می نمود همچنان که این عادت عاشقان و محبان واقعی اهل بیت (علیهم السّلام) است. به راستی او دلباخته مولایش علی (علیه السّلام) بود و در این راه از کوچکترین خدمتی فروگذاری نمی کرد. ۶ - قنبر از جوانی تا کهولت [ویرایش] قنبر حدود ۳۰ سال از عمر خویش را در خانه علی (علیه السّلام) سپری کرد که این مدت از ۲۵ تا ۵۵ سالگی او را در برمی گیرد. غلام علی (علیه السّلام) از جمله کسانی
بود که از ابتدا حقانیت حضرت علی (علیه السّلام) را فهمیده بود و تا آخر عمر در راه آن حضرت ماند و کوچکترین انحرافی در او پیدا نشد. او همواره در خدمت علی (علیه السّلام) بود و از او جدا نمی شد. او با تمام وجود از ولایت علی (علیه السّلام) دفاع می کرد و سرانجام جان خویش را در این راه فدا نمود و به درجه رفیع شهادت نائل گشت. ۷ - پرچمدار سپاهیان جنگ صفین [ویرایش] قنبر نه تنها در کارهای روزانه در خدمت امیرمومنان (علیه السّلام) بوده بلکه در میدان نبرد، سختی جنگ را تحمل نموده و از مولای خود دفاع می کرد. در اولین روزهای جنگ صفین، که امیرالمومنین (علیه السّلام) از نخیله، آماده حرکت به جانب صفین بود، برای سران سپاه پرچم هایی بست، از جمله برای قنبر پرچمی بست که فرمانده قسمتی از سپاه گردد. وقتی معاویه خبر حرکت سپاه علی (علیه السّلام) را شنید، او نیز پرچمی برای عمروعاص و پرچمی برای عبدالله و محمد (دو فرزند عمروعاص) و پرچمی برای وردان (غلام عمروعاص) بست که عمرو عاص در این زمینه این شعر را سرود: «هل یغنینْ وردان عنی قنبرا؛ آیا وردان می تواند ما را از قنبر بی نیاز کند و در برابرش مصاف دهد.» چون اشعار عمروعاص به گوش امیرالمومنین (
علیه السّلام) رسید، چنین پاسخ داد: «لاصبحن العاصی ابن العاصی سبعین الفا عاقدی النواصی مجنبین الخیل بالقلاص مستحقبین حلق الدلاصی گناهکار فرزند گناهکار (عمروعاص) هفتاد هزار نفر را در حالی که یال اسبان خود را گره زده اند، در برابر خویش خواهد دید. و در حالی که اسبان خود را در کنار شتران یدک می کشند و سلاح آنها به روشنی خورشید می درخشد». چون اشعار امیرمومنان (علیه السّلام) به اطلاع معاویه رسید گفت: ای عمروعاص، علی (علیه السّلام) خود را برای مبارزه با تو آماده کرده است. در نقلی دیگر وقتی در صفین به علی (علیه السّلام) خبر رسید که عمروعاص با معاویه بیعت کرده تا در جنگ علیه آن حضرت شرکت کند، فرمود: «و اعجبا لقد سمعت منکرا...» تا آنجا که فرمود: «انی اذالموت دناو حضرا شمرت ثوبی و دعوت قنبرا قدم لوائی لا توخر حذرا لن یدفع الحذار ما قد قدرا زمانی که خبر مرگ نزدیک آمد و حاضر شد، خود را آماده می کنم و قنبر را فرا می خوانم و می گویم: پرچم را پیش بیاور و از مرگ نترس که دوری از مرگ، جلو تقدیر را نمی گیرد». این نقل به خوبی نشان می دهد که قنبر همیشه در جنگ و صلح آماده اجرای فرمان امیرالمومنین علی (علیه السّلام) بوده است. ۸ - شها
دت به حقانیت علی [ویرایش] در زمان خلافت و زمامداری امام علی (علیه السّلام) در کوفه، زره آن حضرت گم شد. پس از چندی نزد مردی مسیحی (یا یهودی) پیدا شد. علی (علیه السّلام) به او فرمود: این زره برای من است، ولی آن مرد انکار کرد و گفت: زره در دست من است، شما که ادعا می کنید باید دلیل بیاورید. امام علی (علیه السّلام) او را به محضر قاضی برد و اقامه دعوی کرد که این زره از آن من است، نه آن را فروخته ام و نه به کسی بخشیده ام و اکنون آن را در نزد این مرد یافته ام. شریح، قاضی دادگاه، به آن مرد گفت: خلیفه ادعای خود را اظهار کرد، تو چه می گویی؟ او گفت: این زره مال خود من است و در عین حال، گفته مقام خلافت (امیر المؤمنین) را تکذیب نمی کنم (ممکن است خلیفه اشتباه کرده باشد). قاضی رو به امام (علیه السّلام) کرده و عرضه داشت: شما مدّعی هستید و این شخص منکر است، به همین جهت، ارائه شاهد بر عهده شماست. (در برخی نقل ها آمده است: علی (علیه السّلام) خندید و فرمود: «قاضی راست می گوید، اکنون می بایست که من شاهد بیاورم، ولی من شاهدی ندارم.» قاضی، بدین جهت که مدعی شاهد ندارد، به نفع مسیحی حکم کرد و او هم زره را برداشت و روانه شد ...)[۱۳] ام
ام به احترام نظر قاضی، قنبر و امام حسین (علیه السّلام) را شاهد خود آورد، اما قاضی گفت: شهادت فرزند و غلام پذیرفته نیست. (البته در برخی نقل ها اعلام شده که حضرت شاهدان دیگری را نیز ارائه کردند که از طرف قاضی به دلائلی مورد پذیرش قرار نگرفت.) قاضی روی این اصل که مدعی شاهد ندارد، به نفع مسیحی حکم کرد و او هم زره را برداشت و روان شد. امام فرمود: وای بر تو ای شریح از چند جهت خطا کردی: اول این که من پیشوای تو هستم و تو با اطاعت از من، متدین به دین خدا هستی و می دانی که سخن باطل نمی گویم و دیگر این که فرزندم حسین به فرمایش پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) (طبق نقل عمر بن خطاب) به همراه امام حسن (علیه السّلام) دو جوان و بزرگ اهل بهشت اند و غلام هم مردی عادل است و دروغ نمی گوید. شریح کلام امام را تایید کرد، ولی امام با این همه به رای او احترام گذاشت و آن را پذیرفت. ولی مرد مسیحی که خود بهتر می دانست زره مال چه کسی است، پس از آنکه چند گامی پیمود وجدانش مرتعش شد و برگشت، گفت: این طرز حکومت و رفتار از نوع رفتارهای بشر عادی نیست، از نوع حکومت انبیاست، و اقرار کرد که زره از آنِ علی (علیه السّلام) است. او گفت: این زره را
در جمل وقتی که از روی شتر امام (علیه السّلام) به زمین افتاد، برداشتم. سپس آن را به امام برگرداند و خودش مسلمان شد و در جنگ صفین در رکاب آن حضرت به شهادت رسید.[۱۴][۱۵][۱۶] ۹ - توصیه قنبر به حلم و گذشت [ویرایش] جابر نقل می کند امیرمومنان (علیه السّلام) با خبر شد مردی به قنبر جسارت کرده و قنبر درصدد تلافی کردن است، لذا امام او را طلبید و فرمود: «آرام باش ای قنبر، به کسی که به تو توهین کرده، اهانت نکن که با این کار خدا را از خود راضی خواهی کرد و شیطان را به غضب خواهی آورد و دشمنت را نیز با گذشت خود کیفر خواهی داد، پس به آن خدایی که دانه را در زمین شکافت و انسان را خلق نمود هیچ گاه مومنی نمی تواند خدای را آن گونه راضی نماید که با حلم می تواند، و نمی تواند شیطان را آن طور به غضب آورد که با صمت و سکوت به غضب می آورد، و نمی تواند نادان را عقوبت کند آن طوری که با سکوت او را عقوبت می کند. با نصیحت و اندرز امام (علیه السّلام) قنبر متنبه شد و از شخص جسارت کننده درگذشت.» [۱۷][۱۸] ۱۰ - محبت علی به قنبر [ویرایش] زیردستان و غلامانی که تحت سرپرستی مولا و صاحب خود زندگی می کنند، حقوق زیادی بر عهده سرپرست خانواده دارند. معصومین
(علیهم السّلام) به عنوان سرمشق مسلمانان، رفتارهای ارزشمندی با زیردستان و به خصوص خادمان و کنیزان داشته اند که آثار اخلاقی و تربیتی فراوانی به دنبال داشته است. گذشت از خطاهای آنان، تلاش برای آزاد سازی بردگان، خوشحال کردن آنان با آزاد کردن، هم نشینی با زیردستان، توجه به خواسته های ایشان و مانند اینها در سیره معصومین بالاخص امیرالمومنین علی (علیه السّلام) زیاد به چشم می خورد. نمونه بارز این برخوردها و رفتارها را در رابطه میان علی (علیه السّلام) و قنبر می توان یافت. قنبر این افتخار را داشت که پیوسته همراه مولی بود و مطالب فراوانی از حضرت آموخت. همین نزدیکی باعث شد در موارد مختلف و گوناگون در کارهای شخصی و حکومتی به امام (علیه السّلام) یاری رساند که این از اعتماد و علاقه خاص آن حضرت به وی حکایت دارد؛ این که او را غلام علی (علیه السّلام) دانسته اند، به خوبی نشان می دهد که او بیش از اصحاب دیگر به علی (علیه السّلام) نزدیک بوده است. البته نباید از این نکته غافل شدکه همانطور که قنبر عاشق و شیفته علی (علیه السّلام) بود، امیرالمومنین نیز به او علاقه فراوان داشت و به او احترام می گذاشت. حضرت نه تنها بین او و دیگران تفاوت
قائل نمی شد حتی در برخی موارد او را مقدم می داشت. ۱۱ - مقدم داشتن قنبر بر خود [ویرایش] روزی علی (علیه السّلام) به همراه غلام خود، قنبر برای تهیه لباس به بازار کرباس فروشان رفتند. به یکی از فروشندگان فرمودند: دو عدد لباس می خواهم. فروشنده دو لباس آورد. قیمت یکی از آن ها سه درهم و قیمت دیگری دو درهم بود. امام (علیه السّلام) لباس دو درهمی را خود برداشتند و لباس سه درهمی را به قنبر دادند. قنبر گفت: ای امیرمؤمنان! شما چون به منبر می روید و برای مردم خطبه می خوانید مناسب است لباس گران تر را شما بپوشید. حضرت نپذیرفتند و فرمودند: قنبر! تو جوان هستی، من از خدا شرم می کنم که خود را در لباس پوشیدن بر تو ترجیح بدهم. از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله وسلّم) شنیدم که می فرمودند: «از آنچه می پوشید و می خورید به غلامان خود هم بپوشانید و بخورانید بین خودتان و آنها فرق نگذارید.» (احتمالاً اشاره به این حدیث باشد: قالَ اَبُوذَرٍّ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللّهِ (صلی الله علیه و آله وسلّم) یقُولُ: اِخْوانُکُمْ جَعَلَهُمُ اللّهُ تَحْتَ اَیدیکُمْ، فَمَنْ کانَ اَخُوهُ تَحْتَ یدِه ِفَلْیطْعِمْهُ مِمّا یاْکُلُ وَلْیکْسِهِ مِمّایلْبِسُ وَ
لا یکَلِّفْهُ ما یغْلِبُهُ فَاِنْ کَلَّفَهُ مایغْلِبُهُ فَلْیعِنْهُ. ابوذر می گوید: از رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلّم) شنیدم که فرمود: خداوند بعضی از برادران شما را زیر دست شما قرار داده هرکس برادر و هم نوعش را زیر دست دارد باید از آنچه خود می خورد به او بخوراند، و از آن چه می پوشد به او هم بپوشاند، و هیچ وقت کاری که خارج از قدرت اوست به او نسپارد و اگر کار دشواری را به او سپرد او را کمک کند.) لذا آن حضرت، پیراهن دو درهمی را برای خود برداشت.[۱۹][۲۰][۲۱] ۱۲ - حمایت از قنبر در جریان اهانت اشعث [ویرایش] روزی اشعث بن قیس برای حاجتی به در خانه حضرت علی (علیه السّلام) آمد و اجازه ورود خواست، اما قنبر به دلایلی اجازه ورود نداد. اشعث بی شرمی کرد و با مشتی بینی قنبر را خون آلود ساخت، امیرالمومنین وقتی از برخورد اشعث با قنبر آگاه شد از خانه بیرون آمد و به او فرمود: «مالی و لک یا اشعث، اما و الله لو بعبد ثقیف تمرست لا قشعرت شعیراتک؛ مرا با تو چه کار است ای اشعث (چرا غلام مرا زدی) به خدا سوگند آن گاه که اسیر دست برده ثفیف (حجاج بن یوسف) شوی، موی های زیر بدنت از بیم او به لرزه در می آید.» شخصی که در آن جا حاضر بود از
خبر غیبی امام (علیه السّلام) تعجب کرد و پرسید: برده ثقیف کیست؟ امام (علیه السّلام) فرمود: غلامی از قبیله ثقیف است که همه خاندان عرب را خوار و ذلیل می کند. شخص دیگری پرسید: ای امیرالمومنین، چند سال او حکومت می کند؟ امام فرمود: اگر به حکومت برسد، بیست سال حکومت خواهد کرد.؟ »[۲۲] ۱۳ - درس های قنبر از مکتب علی [ویرایش] خدمت کاران و کنیزانی که در خانه ارباب زندگی می کنند، آن چه در آن خانه می بینند، فرا می گیرند. آموزش های ارباب به زیردستان، در تربیت آنها بسیار مؤثراست؛ از این رو، کنیزانی که در خانه معصومین (علیهم السّلام) بودند و با ایشان سروکار داشتند، اخلاق و رفتار آنان را آموخته بودند. قنبر این افتخار را داشت که پیوسته همراه مولی بود و مطالب فراوانی از حضرت آموخت. او در کلاس مکتب مولایش علی (علیه السّلام) زانو زد و درس های عملی و نظری زیادی را یاد گرفت. روزی قنبر به همراه امام علی (علیه السّلام) وارد مسجد کوفه شد. در این هنگام مردی مشغول نماز بوده بسیار نیکو نماز می خواند. قنبر به مولی گفت: من مردی را ندیدم که از او زیباتر نماز بخواند!! حضرت فرمود: قنبر! عبادت با ولایت ما ارزش دارد اگر کسی هزار سال عبادت داشته
باشد اما از نعمت ولایت ما بی بهره باشد عبادت او دارای ذره ای ارزش نیست...» [۲۳] علی (علیه السّلام) با این عبارت درس بزرگی به او آموخت. یعنی ای قنبر! ارزش اعمال به بصیرت است. بصیرت یعنی حق شناسی، بصیرت یعنی پیروی از مکتب اهل بیت (علیهم السّلام) و پذیرفتن ولایت آنها. چه بسیار علی (علیه السّلام) به قنبر می فرمود: «یا قَنْبَرُ اَبْشِرْ وَ بَشِّرْ وَاسْتَبْشِرْ فَلَقَدْ مَاتَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) وَ هُوَ عَلَی اُمَّتِهِ سَاخِطٌ اِلَّا الشِّیعَةَ اَلَا وَاِنَّ لِکُلِّ شَی ءٍ عُرْوَةً وَ عُرْوَةُ الْاِسْلَامِ الشِّیعَةُ اَلَا وَ اِنَّ لِکُلِّ شَی ءٍ دِعَامَةً وَ دِعَامَةُ الْاِسْلَامِ الشِّیعَةُ اَلَا وَ اِنَّ لِکُلِّ شَی ءٍ شَرَفاً وَ شَرَفُ الْاِسْلَامِ الشِّیعَةُ اَلَا وَ اِنَّ لِکُلِّ شَی ءٍ سَیداً وَ سَیدُ الْمَجَالِسِ مَجَالِسُ الشِّیعَةِ اَلَا وَ اِنَّ لِکُلِّ شَی ءٍ اِمَاماً وَ اِمَامُ الْاَرْضِ اَرْضٌ یسْکُنُهَا الشِّیعَةُ وَ اللَّه ِلَولَا مَا فِی الْاَرْضِ مِنْکُمْ لَمَا اَنْعَمَ اللَّهُ عَلَی اَهْلِ خِلَافِکُمْ وَلَا اَصَابُوا الطَّیبَاتِ مَا لَهُمْ فِی الدُّنْیا...؛ [۲۴][۲۵] مژده باد تو را و تو نیز به د
یگران مژده بده و یقین داشته باش، که به خدا قسم پیامبرخدا (صلی الله علیه و آله وسلّم) در حالی از دنیا رفت، که جز شیعیان بر همه مردم خشمگین بود، و آگاه باشید که هرچیزی ستون و تکیه گاهی دارد و ستون اسلام، شیعه می باشد. آگاه باش برای هرچیزی کنگره ای است و کنگره اسلام شیعه است. و هرچیزی شرفی دارد و شرف دین شیعیان اند، آگاه باش برای هرچیز سید و سروری است و سید مجالس، مجالس شیعه است و هرچیزی امامی دارد و امام زمین، زمینی است که شیعیان در آنجا ساکن اند، سوگند به خدا اگر امثال شماها نبود، خداوند به مخالفان شما نعمت نمی داد ...» عده ای برای دیدار با علی (علیه السّلام) به قنبر مراجعه کردند. قنبر آنها را راهنمایی کرد و پیش مولایش علی (علیه السّلام) برد. حضرت به قنبر فرمود: ببین اینان کیان اند؟ قنبر گفت: اینان شیعیان شما هستند. حضرت فرمود: چرا سیمای شیعه را در آنها نمی بینم؟ قنبر پرسید سیمای شیعه کدام است؟ فرمود: «شکمی خالی از گرسنگی (اهل روزه مستحبی بودن) لب های خشک، چشمانی گریان (از خوف خدا)»[۲۶] با این حکایت بار دیگر این درس دوباره برای قنبر تکرار شد که راه شیعه اثنی عشری راه حق است. او از مولی آموخت که شیعه بودن به شع