Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گذاشته می شدند، و برخی از خانواده ها صاحب کاوجا «رژه» بودند. برای مصارف کشاورزی در نظر گرفته نشده بود. این روش برای کاوجا سنتی بود. بخشی از جهیزیه عروس بودن، با حلقه ای برنزی در ساقه و قلبی در کارنامه ها. کاوجا در فولکلور رومانیا وجود دارد. در یک آیین، آزدورا، مسن ترین زن خانه، می توانست با کشیدن علامت صلیب با یک کاوجا، جنسیت جنین را تشخیص دهد سه بار دور زن باردار نشسته چرخید و کاوجا قرار داد روی پایه ای کنار شمعی روشن. اگر حلقه های سمت چپ زودتر از بقیه زنگ می زدند، نشان دهنده تولد یک پسر بود، در حالی که حلقه های سمت راست نشان دهنده تولد یک دختر بود و نتیجه نامشخص نشان دهنده سقط خودبه خودی بود. کاوجا همچنین در آیین هایی برای جلوگیری از طوفان، دعا برای بخشش بدهی ها، تبرک خانه های تازه عروس و داماد، و گرفتن زنبور عسل استفاده می شده است. کاوجا همچنین می تواند برای دفع مازاپگول استفاده شود، جن های شبگرد موذی، با کاشتن آن در بیرون خانهٔ قربانیِ شکنجه شده.
پرچم رم ()، پایتخت ایتالیا، مستطیلی دو رنگ است که به دو نوار عمودی هم اندازه تقسیم شده است: قرمز-بنفش در سمت چپ و زرد اخرایی در سمت راست. طراحی. پرچم مدنی رم به دو نوار عمودی با اندازه مساوی تقسیم شده است، یک نوار قرمز-بنفش در سمت چپ و یک نوار زرد اخرایی در سمت راست. پرچم ایالتی این شهر شامل نشان ملی است که در مرکز قرار گرفته است. این نشان شامل صلیب یونانی زرد (طلایی) در نزدیکی گوشه بالا سمت چپ و در سمت راست آن، حروف زرد (طلایی) اس پی کیو آر (مخفف "مجلس سنا و مردم روم" که از لاتین به معنای "سنا و مردم روم" ترجمه می شود) است که به صورت مورب، از بالا سمت چپ تا پایین سمت راست، در سراسر سپر قرمز به سبک سپر سه گوشه با بالای مربع و پایه نوک تیز قرار گرفته اند. در بالای سپر یک تاج زرد (طلایی) باز، تاجی با پنج گل و جواهرات قرمز، سفید و سبز قرار دارد. تاریخچه. از قرون وسطی، شهر رم از یک پرچم قرمز-بنفش با یک صلیب یونانی زرد (طلایی) در نزدیکی گوشه بالا سمت راست و در سمت راست آن، حروف زرد (طلایی) اس پی کیو آر (مخفف "مجلس سنا و مردم روم" که از لاتین به معنای "سنا و مردم روم" ترجمه می شود) به صورت مورب در سراسر پرچم، از با
لا سمت چپ تا گوشه پایین سمت راست قرار داشتند. اعتقاد بر این است که طرح پرچم مدرن، با نوارهای عمودی قرمز و زرد، در سال ۱۸۷۰، سالی که شهر به پادشاهی ایتالیا پیوست، معرفی شد. در سال ۱۸۸۴، شهر رسماً نشان ملی خود را معرفی کرد که سپس بر روی نوع پرچم ایالتی به نمایش درآمد. طرح آن بر اساس یک حکاکی دیواری مربوط به قرن ۱۴ میلادی بود که قدیمی ترین نمایش نشان ملی شهر را به تصویر می کشید. رنگ ها بر اساس پرچم بودند. در مرکز نشان ملی، یک بیضی قرمز-بنفش قرار داشت که صلیب زرد (طلایی) یونانی را در بالا سمت چپ و در سمت راست آن، حروف زرد (طلایی) اس پی کیو آر (مخفف "مجلس سنا و مردم روم" که از لاتین به معنای "سنا و مردم روم" ترجمه می شود) را به صورت مورب، از بالا سمت چپ تا پایین سمت راست، در سراسر بیضی قرار داده بود. بیضی در یک سپر زرد (طلایی) به سبک باروک با بالای گوش های طوماری و پایه لوب دار قرار داشت. بالای آن یک تاج باز زرد (طلایی) با پنج گل و جواهرات تاج قرار داده شده بود. "«سناتوس پوپولوسک رومانوس»" (اس پی کیو آر) رسماً در ۲۶ اوت ۱۹۲۷ به عنوان شعار شهر پذیرفته شد. طرح نشان ملی از سال ۱۸۸۴ تا ۲۰۰۴ مورد استفاده قرار می گرفت،
تا اینکه با طرح ساده شدهٔ فعلی جایگزین شد، از جمله تغییر به سپر (دژ) قرمز ساده شده به سبک سپر سه گوشه با بالای مربع و پایهٔ نوک تیز. متعاقباً، طرح جدید روی پرچم غیرنظامی نیز به نمایش درآمد. پرچمی که تا سال ۲۰۰۴ مورد استفاده قرار می گرفت، دارای نشان ملی به سبک باروک در مرکز، با قابی طوماری و تاجی گلدار با اشکال نسبتاً متغیر بود. این پرچم معمولاً در کاخ سناتوریو، مقر نمایندگی شهرداری رم در میدان کامپیدولیو، به نمایش گذاشته می شد. پرچم هایی با نشان ملی حتی پیچیده تر از نمونه نشان داده شده در اینجا، که از نمونه های مجسمه سازی گرفته شده اند، شناخته شده اند.
مجله کلات یک پروژه انتشاراتی مستقل است که در پایان سال ۲۰۰۹، در میلان، به ابتکار پائولو پریولو و امانوئلا کارلی، با هدف بررسی فضای چندوجهی هنر، طراحی و معماری معاصر از طریق مواجهه نزدیک با شخصیت های اصلی آن، راه اندازی شد. نام کلات از کلمه «صحبت کردن» گرفته شده که از عقب به جلو نوشته می شود و نشان دهنده تمایل ناشران به توسعه واژگان جدید و روش های جدید تبادل نظر در مورد موضوعات تحت پوشش است. خلاصه مختصر. این پروژه به عنوان یک نشریه چاپی فصلی آغاز شد که صرفاً از مصاحبه های بسیار طولانی تشکیل شده بود، به دو زبان (ایتالیایی و انگلیسی) منتشر می شد و در پانزده کشور توزیع می شد: ایتالیا، آلمان، بریتانیا، فرانسه، سوئد، بلژیک، پرتغال، چین، هنگ کنگ، مالت، سنگاپور، تایوان، ژاپن، استرالیا و ایالات متحده. بین سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱، پنج شماره منتشر شد که در مجموع شامل چهل مصاحبه با صاحب نظران برجسته طراحی و خلاقیت معاصر، از جمله استفانو بوئری، آندره آ برانزی، آلفردو جار، هانس اولریش اوبریست، فرانچسکو وزولی، روزا بارباد، مائوریتزیو کاتناس، مائوریتزیو کاتناس الیویرو توسکانی، نایجل کوتس، پیتر آیزنمن، مارتی گیکسه، تویو ایتو، جاس
پر موریسون، پیتر زومتور. در سال ۲۰۱۲، ناشران تصمیم گرفتند نسخه چاپی را به پایان برسانند و ایده اولیه را به یک مجله آنلاین تبدیل کنند که ترکیبی روزانه از دیدگاه ها، گفتگوها، تصاویر و نظرات را ارائه می دهد و حوزه تحقیق را گسترش می دهد تا معماری، هنر معاصر، طراحی، عکاسی، مد و سایر اشکال خلاقیت کاربردی را در بر بگیرد. "مجله کلات" نشریه ای است که در دادگاه میلان ثبت شده است (شماره ۱۹۷، ۲۴ آوریل ۲۰۰۹). سردبیر آن پائولو پریولو است.
پرچم فلورانس، همچنین با نام "جیگلیو فلورانس" ( شناخته می شود) پرچم جمهوری فلورانس بین سال های ۱۲۵۰ تا ۱۵۳۲ بود. این پرچم پس از انحلال جمهوری نیز به عنوان نماد شهر باقی ماند و امروزه نیز در سراسر فلورانس مورد استفاده قرار می گیرد. این پرچم از یک زمینه سفید تشکیل شده است که با یک زنبق قرمز تزیین شده، که معمولاً به آن "ژیگلیو" می گویند، تزیین شده است. تاریخچه. یکی از نظریه های پیرامون ریشه های پرچم، به تأسیس شهر در دوران امپراتوری روم در سال ۵۹ پیش از میلاد برمی گردد. تأسیس شهر در دوره جشن های مربوط به الهه رومی فلورا، منجر به این شد که گل ها، به ویژه زنبق، به عنوان نمادی از فلورانس جشن گرفته شوند. توضیح دیگر برای پذیرش پرچم، ناشی از فراوانی گل زنبق فلورنتینا در اطراف شهر است. استفاده از رنگ های قرمز و سفید روی پرچم احتمالاً از نشان خانوادگی هیو، مارگراف توسکانی (۹۶۹–۱۰۰۱) گرفته شده است که یک سپر پالت دار با نوارهای عمودی متناوب قرمز و سفید را به کار گرفت. علیرغم ابهام پیرامون ریشه های "ژیگلیو"، تا قرن یازدهم، فرقه گیبلین های فلورانسی نشان خانوادگی ای را با نقش ژیگلیو سفید بر زمینه ای قرمز پذیرفتند که در نتیجه ا
ین نماد با شهر مرتبط شد. با این حال، در سال ۱۲۵۰، گیبلین ها توسط رقبای خود، گوئلف ها، شکست خوردند و تبعید شدند. استفاده مداوم از ژیگلیو سفید بر روی زمینه قرمز توسط گیبلین های تبعیدی منجر به این شد که گوئلف ها رنگ های شهر را معکوس کنند و پرچمی با ژیگلیو قرمز بر روی زمینه سفید ایجاد کنند. سپس این نماد به طور گسترده در شهر مورد استفاده قرار گرفت و بر روی چندین ساختمان عمومی تزئین شد در حالی که پرچم بر فراز بسیاری دیگر به اهتزاز درآمد. ژیگلیو به روش های دیگری نیز به نمایش گذاشته شد، مانند نمایش بر روی سپر مارزوکو، نماد شیر نشان که در قرن چهاردهم به عنوان شخصیت فلورانس شناخته شد. شناخته شده ترین تصویر از ژیگلیو و مارزوکو را می توان در میدان سینیوریا یافت که بین سال های ۱۴۱۸ تا ۱۴۲۰ توسط دوناتلو خلق شده است. نماد جدید فلورانس در سراسر شهر و فراتر از آن به عنوان نمادی از قدرت و صلابت فلورانس مورد استفاده قرار گرفت. "جیلیو فلورانس را" می توان در مناطق اطراف فلورانس، مانند اسکارپریا و کسلفیورنتینو یافت، اما آنها بدون پرچم های زنبق به تصویر کشیده می شدند، که منحصراً برای استفاده در نمادها در شهر فلورانس در نظر گرفته شد
ه بود. در سال ۱۵۳۲، پاپ کلمنت هفتم عنوان دوک جمهوری فلورانس را به خویشاوند خود، الساندرو دِ مدیچی، اعطا کرد و جمهوری را با دوک نشین فلورانس، که توسط خانواده مدیچی اداره می شد، جایگزین نمود. تا سال ۱۵۳۲، نشان خانوادگی مدیچی جایگزین نشان خانوادگی مدیچی به نام گیگلیو فلورانس شد. با این حال، استفاده از نشان خانوادگی مدیچی همچنان به طور گسترده توسط مردم رواج داشت و مترادف با نام شهر باقی ماند. بین سال های ۱۸۰۸ تا ۱۸۱۴، فلورانس تحت کنترل ناپلئون بناپارت بود و به بخشدار بخش آرنو از امپراتوری اول فرانسه تبدیل شد. کنترل ناپلئون بر شهر منجر به تلاش هایی برای ممنوعیت پرچم جیلیو فلورانس و جایگزینی آن با پرچم دیگری شد. مخالفت شدید و اعتراضات خشونت آمیز مردم منجر به کنار گذاشتن چنین ایده ای شد. گیگلیو فلورانس را می توان در نمای باشکوه کلیسای جامع فلورانس و برج ناقوس جوتو نیز یافت. کاربرد امروزی. پرچم جیلیو فلورانس همچنان در سراسر شهر مورد استفاده قرار می گیرد. این پرچم بر روی نشان باشگاه فیورنتینا در سری آ نقش بسته است. این پرچم همچنین در مسابقه سنتی پرتاب پرچم برای جایزه مارزوکو که هر ساله در اول ماه مه در میدان سینیوریا
برگزار می شود، به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد. در سراسر شهر فلورانس، این پرچم را می توان بر فراز ساختمان های عمومی و خصوصی متعددی، مانند کاخ وکیو، مشاهده کرد. پرچم فلورانس همچنین بر روی بسیاری از امکانات و خدمات عمومی نقش بسته است. به عنوان مثال، این پرچم را می توان روی سطل های زباله، آمبولانس ها و تیرک های تراموا در سراسر شهر یافت.
هیئت ملی حفاظت از فیلم () هیئتی است که فیلم ها را برای محافظت در کتابخانه کنگره فهرست ملی ثبت فیلم انتخاب می کند. این هیئت توسط مصوبه ملی حفاظت از فیلم در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد. سازمان. این هیئت توسط کتابدار کنگره منصوب می شود و متشکل از نمایندگانی از سازمان های حرفه ای به نمایندگی از صنعت فیلم، آرشیوها، محققان، فیلمسازان و دیگران است که جامعه متنوع سینمای آمریکا را تشکیل می دهند.
نشان سه رنگ ایتالیا (به ) یک نشان ملی ایتالیا است که با تا کردن روبان سبز، سفید و قرمز به شکل چین دار با تکنیک چین زنی ساخته می شود. این یکی از نمادهای ملی ایتالیا است و از سه رنگ پرچم ایتالیا تشکیل شده است که سبز در مرکز، سفید بلافاصله در بیرون و قرمز در لبه قرار دارد. این نشان، یک نماد انقلابی، شخصیت اصلی قیام هایی بود که مشخصه اتحاد ایتالیا بود و توسط بسیاری از میهن پرستان این دوره از تاریخ ایتالیا به شکل سه رنگ خود روی ژاکت یا کلاه ها سنجاق می شد. در طی آن، شبه جزیره ایتالیا به وحدت ملی خود دست یافت و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ با اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۴ ژوئن ۱۸۴۸، این کوکاد جایگزین کوکاد لاجوردی روی یونیفرم های برخی از ادارات ارتش سلطنتی ساردینیا (که در سال ۱۸۶۱ به ارتش سلطنتی ایتالیا تبدیل شد) شد، در حالی که در ۱ ژانویه ۱۹۴۸، با تولد جمهوری ایتالیا، جای خود را به عنوان یک زینت ملی گرفت. نشان سه رنگ ایتالیا برای اولین بار در جنوا در ۲۱ اوت ۱۷۸۹ ظاهر شد و همزمان رنگ های سه رنگ ملی ایتالیا نیز معرفی شدند. هفت سال بعد، نخستین پرچم نظامی سه رنگ توسط لشکر لومباردی در میلان در ۱۱ اکتبر ۱۷۹۶ به کار گرفته شد و هشت سال
بعد، یعنی در ۷ ژانویه ۱۷۹۷، پرچم ایتالیا برای اولین بار به عنوان پرچم ملی یک دولت مستقل ایتالیایی، جمهوری چی سپادانا، به وجود آمد. نشان سه رنگ ایتالیایی یکی از نمادهای نیروی هوایی ایتالیا است و به طور گسترده در تمام هواپیماهای دولتی ایتالیا، نه تنها هواپیماهای نظامی، استفاده می شود. این نشان اساس کتیبه رژه برساگلیری، هنگ های سواره نظام، کارابینیری و گارد مالی است، و نمونه ای از آن روی پارچه روی پیراهن تیم های ورزشی برگزارکننده جام حذفی ایتالیا دوخته می شود که در ورزش های مختلف تیمی ملی سازماندهی می شوند. این یک سنت است که مهم ترین مناصب دولتی، به استثنای رئیس جمهور ایتالیا، در طول رژه نظامی "جشن جمهوری"، که هر ۲ ژوئن برگزار می شود، یک نشان سه رنگ به ژاکت خود سنجاق کنند. موقعیت رنگ. نشان سه رنگ ایتالیا به طور معمول سبز را در مرکز، سفید را در موقعیت میانی و قرمز را در پیرامون خود دارد. این رسم از یکی از ویژگی های مفهومی نشان ها نشأت می گیرد؛ به گونه ای که می توان آن ها را مانند پرچم هایی تصور کرد که از بالا به دور میلهٔ پرچم پیچیده شده اند. در مورد نشان سه رنگ ایتالیایی، رنگ سبز در مرکز قرار دارد زیرا در پرچم ا
یتالیا این رنگ به میله پرچم نزدیک تر است. نشان های سه رنگ با رنگ های قرمز و سبز در موقعیت مخالف، نشان های ایران و سورینام هستند. برعکس، نشان ملی بلغارستان و مالدیو، که از مرکز شروع می شوند، به ترتیب سفید، سبز و قرمز چیده شده اند، در حالی که نشان ملی ماداگاسکار، که از مرکز شروع می شود، به ترتیب سفید، قرمز و سبز چیده شده است. کوکاد مجارستانی همان ترتیب رنگ های کوکاد سه رنگ ایتالیایی را دارد، با این تفاوت که موقعیت رنگ ها مانند کوکاد ایرانی معکوس شده است و کوکاد سورینامی یک افسانه شهری است. کوکادهای دیگری که حتی از نظر ترتیب رنگ ها با کوکاد ایتالیایی یکسان هستند، زیورآلات ملی بوروندی، مکزیک، لبنان، سیشل، الجزایر و ترکمنستان هستند. تاریخچه. محل. اولین نشان ها در قرن پانزدهم در اروپا معرفی شدند. ارتش های کشورهای اروپایی از آنها برای نشان دادن ملیت سربازان خود و تشخیص متحدان از دشمنان استفاده می کردند. این نشان های اولیه از نوارها و روبان های رنگی متمایزی الهام گرفته شده اند که در اواخر قرون وسطی توسط شوالیه ها، چه در جنگ و چه در مسابقات، استفاده می شدند و هدف یکسانی داشتند، یعنی تشخیص حریف از سرباز دیگر. نشان سه ر
نگ ایتالیایی، که بعدها در طول قیام های شورشی قرن های ۱۸ و ۱۹ به یک نماد انقلابی تمام عیار تبدیل شد، اغلب توسط میهن پرستانی که در قیام های نشانگر اتحاد ایتالیا شرکت داشتند، پوشیده می شد. این اتحاد با آن دسته از ناآرامی های اجتماعی مشخص می شد که منجر به وحدت سیاسی و اداری شبه جزیره ایتالیا در قرن ۱۹ شد؛ به همین دلیل، یکی از نمادهای ملی ایتالیا محسوب می شود. نشان سه رنگ ایتالیایی، و همچنین تمام زیورآلات مشابهی که در همان دوره در کشورهای دیگر ساخته می شدند، ویژگی اصلی شان این بود که به وضوح قابل مشاهده بودند و در نتیجه می توانستند به طور واضح ایده های سیاسی شخصی که آن را به سر داشت، شناسایی کنند، و همچنین در صورت نیاز، بهتر از مثلاً یک پرچم، قابل پنهان شدن بودند. نشان سه رنگ ایتالیایی از نشان سه رنگ فرانسوی الهام گرفته شده است، همان طور که پرچم ایتالیا نیز از پرچم فرانسه الهام گرفته شده است، که توسط انقلاب فرانسه در پاییز ۱۷۹۰ بر روی کشتی های جنگی نیروی دریایی فرانسه معرفی شد. سایر پرچم های سه رنگ ملی اروپایی نیز از پرچم فرانسه الهام گرفته شده اند زیرا آنها نیز با آرمان های انقلاب مرتبط بودند. نشان سه رنگ فرانسه
در طول انقلاب پدید آمد و با گذشت زمان به یکی از نمادهای تغییر تبدیل شد. بعدها، معنای تغییر که به نشان سه رنگ فرانسه نسبت داده شد، از آلپ عبور کرد و همراه با استفاده از نشان و تمام ارزش های انقلاب فرانسه که توسط ژاکوبینیسم ریشه ها انجام می شد، از جمله آرمان های نوسازی اجتماعی که اساس حمایت از اعلامیه حقوق بشر و شهروند ۱۷۸۹ بود، به ایتالیا رسید. متعاقباً، این نشان همچنین سیاسی شد و اولین جنبش های میهن پرستانه با هدف خودمختاری ملی شکل گرفت که متعاقباً در شبه جزیره ایتالیا به اتحاد ایتالیا منجر شد. نشان سه رنگ فرانسوی در ۱۲ ژوئیه ۱۷۸۹، دو روز قبل از حمله به باستیل، متولد شد. کامی دِسمولن، روزنامه نگار انقلابی، ضمن دعوت از جمعیت پاریسی برای شورش، از معترضان پرسید که چه رنگی را به عنوان نماد انقلاب فرانسه انتخاب کنند و سبز امید یا آبی انقلاب آمریکا، نماد آزادی و دموکراسی، را پیشنهاد داد. معترضان پاسخ دادند: «سبز! سبز! ما نشان های سبز می خواهیم!» سپس دِسمولن یک برگ سبز را از روی زمین برداشت و آن را به عنوان نشانه ای متمایز از انقلابیون به سمت کلاه گرفت. رنگ سبز، در پرچم سه رنگ فرانسوی اولیه، بلافاصله به نفع آبی و قر
مز یا رنگ های باستانی پاریس کنار گذاشته شد، زیرا این رنگ، رنگ برادر پادشاه، کنت آرتوا نیز بود که پس از اولین دوره بازگشت سلطنت با نام چارلز دهم فرانسه به سلطنت رسید. سپس پرچم سه رنگ فرانسه در ۱۷ ژوئیه ۱۷۸۹ با افزودن رنگ سفید، رنگ خاندان بوربون، به احترام شاه لویی شانزدهم که با وجود شورش های خشونت آمیزی که در کشور در جریان بود، هنوز در حال حکومت بود، تکمیل شد: در واقع، سلطنت فرانسه بعداً، در ۱۰ اوت ۱۷۹۲ در براندازی پادشاهی، لغو شد. تولد رنگ های ملی ایتالیا. برگ هایی که به عنوان اولین نمادها استفاده شدند. اولین تظاهرات پراکنده به نفع آرمان های انقلاب فرانسه توسط مردم ایتالیا در اوت ۱۷۸۹ با سازماندهی اعتراضات در نقاط مختلف شبه جزیره ایتالیا، به ویژه در ایالات پاپی، صورت گرفت. شورشیان در این قیام های اولیه، به تقلید از اعتراضات مشابهی که در طلوع انقلاب در فرانسه رخ داد، کوکادهای موقت ساخته شده از برگ های سبز را به لباس های خود سنجاق کرده بودند. استفاده از کوکاد در جریان اعتراضاتی که در ایتالیا رخ داد، یک مورد منحصر به فرد نبود. مستند شده است که در ۱۲ نوامبر ۱۷۸۹ ، دولت پروس استفاده از کوکاد را برای مردم وستفالی م
منوع کرد، زیرا با توجه به ارتباط نزدیک معنای آن با جنبش های اعتراضی که در فرانسه شعله ور شده بود، با سوءظن به آن نگاه می شد و بنابراین استفاده از آن از مرزهای فرانسه فراتر رفت و به تدریج در سراسر اروپا گسترش یافت. این امر همچنین به دلیل انتشار نشریاتی در کشورهای مختلف اروپایی رخ داد که به این واقعیت که کوکاد در فرانسه به یکی از مهم ترین نمادهای قیام های شورشی و مبارزه مردم علیه رژیم استبدادی حاکم در آن زمان تبدیل شده بود، تأکید زیادی داشتند. در مورد شورش های ایتالیا، شورش هایی که در فانو و ولتری درست قبل از ۱۶ آگوست، در رم بین ۱۶ تا ۲۸ آگوست و در فراسکاتی درست قبل از ۳۰ آگوست رخ داد، قابل توجه بودند که همگی در ایالات پاپی رخ دادند. به ویژه در رم، کوکادهایی که از برگ های برگ بو ساخته شده بودند، به کلاه ها سنجاق می شدند. شورشیان خواستار کاهش قیمت مایحتاج اولیه بودند و تهدید می کردند که در صورت امتناع مقامات از برآورده کردن این درخواست ها، شورش هایی مشابه اعتراضات خشونت آمیز پاریس را آغاز خواهند کرد. روزنامه میلانی در مقاله ای که در ۱۶ اوت ۱۷۸۹ منتشر شد، اعتراضات در ایالات پاپی را به عنوان «رقص کوکادهای سبز» تعر
یف کرد. از سپتامبر ۱۷۸۹ دیگر خبری از کوکاد تشکیل شده با برگ ها در شورش های ایتالیا نبود و کوکادهایی از پارچه سبز جایگزین آنها شدند. اولین نشان سه رنگ ایتالیایی. در طول هفته های اول فصل انقلاب، این باور عمومی در ایتالیا باقی ماند که پرچم سبز، سفید و قرمز، پرچمی است که توسط شورشیان فرانسوی به اهتزاز درمی آمد؛ بنابراین، شورشیان ایتالیایی از این رنگ ها به عنوان تقلیدی ساده از اعتراضاتی که در فرانسه در حال وقوع بود و - در هر دو کشور - با اهداف یکسانی، یعنی دستیابی به شرایط زندگی بهتر و کسب حقوق مدنی و سیاسی، که همیشه توسط رژیم های مطلقه انکار شده است، هدف قرار می گرفت، استفاده کردند. روزنامه های ایتالیایی آن زمان در واقع در مورد وقایع شورش های فرانسه سردرگمی ایجاد کرده بودند، به ویژه با حذف جایگزینی سبز با آبی و قرمز و در نتیجه گزارش خبر نادرست مبنی بر اینکه سه رنگ فرانسه سبز، سفید و قرمز است. اشتباه در مورد رنگ های نشان فرانسوی در میان تظاهرکنندگان ریشه دواند، زیرا روزنامه ها بلافاصله این اشتباه را اصلاح نکردند، اگرچه در آن زمان، در ایتالیا، حدود ۸۰ روزنامه چاپ می شد که پنج مورد از آنها فقط در میلان بود. اخبار من
تشر شده در ابتدا نیز متناقض بودند. به عنوان مثال، روزنامه میلانی "«لا استافِتا دی سیافوسا»" این خبر را گزارش داد که نشان فرانسوی سبز که از برگ تشکیل شده بود، روز بعد با یک نشان قرمز و سفید (به جای آبی و قرمز) جایگزین شده است. حتی در مورد نشان آبی، سفید و قرمز فرانسوی بعدی و قطعی که در ۱۷ ژوئیه ساخته شد، روزنامه ها با گزارش های گیج کننده ای مانند "ایل کوریره دی گابینتو" مبنی بر اینکه فقط قرمز و آبی است یا طبق گفته روزنامه های دیگر، مانند "لا گازتا انکیکلوپدیکا دی میلانو"، سفید و صورتی، سردرگمی ایجاد کردند. اطلاعات دقیق تری که متعاقباً توسط همه روزنامه های ایتالیایی گزارش شد، به درستی اعلام کرد که نشان فرانسوی سه رنگ دارد، با این حال سایه های آنها به اشتباه نشان های سبز، سفید و قرمز ذکر شده است. اولین اثر مستند از استفاده از نشان سبز، سفید و قرمز، که البته ترتیب رنگ ها روی این زیور را مشخص نمی کند، به ۲۱ اوت ۱۷۸۹ برمی گردد. در بایگانی های تاریخی جمهوری جنوا گزارش شده است که شاهدان عینی برخی از تظاهرکنندگان را دیده اند که با «نشان جدید سفید، قرمز و سبز فرانسوی که اخیراً در پاریس معرفی شده است» در شهر پرسه می زدن
د. استفاده از اصطلاح «نشان جدید» نشان دهنده کوکادهای موقت فرانسوی ساخته شده از برگ است که به دو و سپس سه رنگ تقسیم می شوند، با وجود اینکه ترکیب رنگی واقعی را نادیده می گیرند. مقامات دولتی جنوا با سوءظن و بیزاری به استفاده از کوکاد نگاه کردند، زیرا یادآور آن دسته از انگیزه های اجتماعی بود که در اروپا شروع به گسترش کرده بودند؛ در واقع، این شورش های مردمی اغلب معانی شورشی و بی ثبات کننده ای داشتند؛ بنابراین، پرچم ایتالیا به عنوان شکلی از اعتراض مردمی علیه رژیم های مطلقه ای که در آن زمان بر شبه جزیره حاکم بودند، متولد شد و نه به عنوان مظهر میهن پرستانه ایتالیایی بودن، زیرا هنوز از تولد آن آگاهی ملی که در آن زمان منجر به اتحاد ایتالیا شد، فاصله زیادی داشت. همچنین بعید نیست که نشان سبز، سفید و قرمز، با باور نادرست به استفاده از سبز به جای آبی، که شاید ناشی از استفاده قبلی از برگ های سبز باشد، قبل از ۲۱ آگوست و در شهری غیر از جنوا متولد شده باشد. احتمالاً شور و هیجان انقلابی رویدادهای فرانسه قبل از آن تاریخ به ایتالیا رسیده است، با توجه به اینکه هنوز آثار مستندی از این تحقق احتمالی نشان سه رنگ نداریم. شواهد کتبی ثاب
ت می کند که اولین قیام های انقلابی در ایتالیا در ماه آگوست در دولت پاپ رخ داده است، اما منابع مربوط به این وقایع به نمادهای سه رنگ اشاره نمی کنند، بلکه فقط به تزئیناتی که با برگ ها ساخته شده اند اشاره می کنند. سرانجام، وقتی اطلاعات صحیح در مورد ترکیب رنگی کوکاد فرانسوی به ایتالیا رسید، ژاکوبن های ایتالیایی تصمیم گرفتند به جای آبی، رنگ سبز را حفظ کنند، زیرا این رنگ نمایانگر طبیعت بود و بنابراین به طور استعاری نمایانگر حقوق طبیعی، یعنی برابری و آزادی، که هر دو اصل برایشان عزیز بودند، نیز بود. اگرچه سه رنگ سبز، سفید و قرمز، هنگام معرفی، صرفاً ارزش تقلیدی داشتند، اما در طول قیام های مردمی اوایل قرن نوزدهم به عنوان نمادی از سرزمین مادری ایتالیا در نظر گرفته شدند.
مایندلینک آتاری یک کنترل کننده بازی ویدئویی برای آتاری 2600 بود که هرگز عرضه نشد و در اصل قرار بود در سال ۱۹۸۴ منتشر شود. ویژگی منحصربه فرد مایندلینک این بود که به شکل یک هدبند طراحی شده بود و بازی را با خواندن سیگنال های عصبی–عضلانی پیشانی بازیکن کنترل می کرد. حرکت های پیشانی بازیکن توسط حسگر فروسرخ دریافت می شد و به حرکت درون بازی تبدیل می گردید. بازی هایی که به طور ویژه از این دستگاه پشتیبانی می کردند مشابه بازی هایی بودند که از "کنترلر پدل" استفاده می کردند، اما با کنترلر مایندلینک. سه بازی برای این وسیله در دست ساخت بود که پیش از لغو پروژه نیمه کاره ماند. یکی از آن ها نسخه ای تقلیدی از یک بازی مشهور شکستن آجر بود که با این کنترلر هدایت می شد. بازی دیگری برای شبیه سازی نوعی ادراک فراحسی طراحی شده بود تا وانمود کند محتوای کارت ها را پیش بینی می کند. آزمایش ها نشان دادند که بازیکنان به دلیل نیاز به حرکت دادن ابروها برای انجام بازی، اغلب دچار سردرد می شدند. هیچ یک از این نمونه ها هرگز در قالب دیگری منتشر نشدند.
آثار معماری و هنری ویتوریانو، یک بنای یادبود ملی ایتالیا واقع در رم در دامنه شمالی تپه کاپیتولین، از طریق تمثیل ها و شخصیت پردازی ها، فضایل و احساساتی را نشان می دهد که ایتالیایی ها را در طول وحدت ایتالیا، دوره ای که ایتالیا به وحدت ملی و رهایی از سلطه بیگانگان دست یافت، برانگیخت. به همین دلیل، ویتوریانو یکی از نمادهای میهن پرستانه ایتالیا محسوب می شود. این طراح بنای «ویتوریانو»، جوزپه ساکونی، بود که تصمیم گرفت تنها آثار هنری کاملاً نمادین در آن قرار گیرد، زیرا او معتقد بود تنها از طریق هنر عاری از هرگونه ارجاع به زمان حال می توان به بنایی ارزش جهانی بخشید که تحت تأثیر گذر زمان قرار نگیرد. ساکونی بارها مجبور شد با پیشنهادهای مختلف برای قرار دادن آثار هنری درون ساختمان که نمایانگر شخصیت ها و رویدادهای تاریخی مشخصی بودند، مقابله کند؛ البته به جز، طبیعتاً، شاه ویکتور امانوئل دوم که این بنا به او اختصاص یافته است. محور معماری ویتوریانو، مجسمه سوارکاری ویکتور امانوئل دوم است که تنها نماد غیرتمثیلی در این بنای تاریخی است. اصطلاح "ویتوریانو" دقیقاً از نام ویکتور امانوئل دوم ساووی، اولین پادشاه ایتالیای متحد، یکی از
پیشگامان ریزورجیمنتو و فرایند اتحاد ایتالیا گرفته شده است، به طوری که تاریخ نگاری از او به عنوان یکی از چهار " پدر سرزمین پدری " یاد می کند، در کنار کاوور، به خاطر فعالیت های سیاسی و دیپلماتیکش، گاریبالدی، به خاطر اقدامات نظامی اش، و ماتزینی، که افکارش ذهن و اعمال میهن پرستان ایتالیایی را روشن کرد. نمای کلی. ویتوریانو که بر فراز تپه کاپیتولین قرار دارد، در مرکز نمادین روم باستان قرار دارد و توسط جاده هایی که از میدان ونیز منشعب می شوند، به روم مدرن متصل می شود. مجموعه یادبود ویتوریانو ۷۰ متر ارتفاع (۸۱ متر اگر چهارگوشه های تاج دو پروپیلایا را نیز شامل شود)، ۱۳۵ متر عرض، ۱۳۰ متر عمق دارد، مساحتی بالغ بر ۱۷۵۵۰ متر مربع را اشغال می کند و به دلیل توسعه چشمگیر فضاهای داخلی، دارای فضایی قابل پیاده روی به مساحت ۷۱۷۰۰۰ متر مربع است. راه پله ورودی ۴۱ متر عرض و ۳۴ متر طول دارد، در حالی که تراسی که محراب سرزمین پدری در آن قرار دارد، ۶۶ متر عرض دارد. حداکثر عمق زیرزمین ویتوریانو به ۱۷ متر پایین تر از سطح خیابان می رسد. این رواق از ستون هایی به ارتفاع ۱۵ متر تشکیل شده و طول رواق ۷۲ متر است. از ژوئن ۲۰۰۷، امکان بالا رفتن ا
ز تراس کوادریگاس با استفاده از آسانسور فراهم شده است: این تراس که بلندترین تراس در بنای یادبود است، از طریق ۱۹۶ پله که از "رواق" شروع می شوند نیز قابل دسترسی است. یکی از عناصر معماری غالب در ویتوریانو، راه پله های خارجی است که در مجموع از ۲۴۳ پله تشکیل شده است و رواقی که در بالای بنای یادبود قرار دارد و بین دو پروپیلایا جانبی قرار گرفته است. رواق ویتوریانو به دلیل موقعیت مرتفعش (از " "سومو" " به معنی "بلند"، "بزرگ"، "بالاترین قسمت") " "سوموپورتیکو" " نامیده می شود. یکی دیگر از عناصر معماری مهم، ردیف ستون های وسیع به سبک قرنتی است که "پروپیلایا" و دو پروپیلایا را مشخص می کند. تمثیل ها (یعنی مفاهیم انتزاعی که از طریق تصاویر ملموس بیان می شوند) آثار هنری ویتوریانو، طبق اصول سبک نئوکلاسیک، عمدتاً فضایل و احساساتی را نشان می دهند که اغلب از طریق شخصیت پردازی ها ارائه می شوند و ایتالیایی ها را در مبارزاتشان برای وحدت ملی در طول ریزورجیمنتو، که به عنوان دوره ای از قیام های ۱۸۲۰–۱۸۲۱ تا تصرف رم (۱۸۷۰) درک می شود، یا به گفته دیگران، تا پیروزی در جنگ جهانی اول، انگیزه می دادند. در ویتوریانو، مجسمه های پیروزی های بالدار