Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یک دلاور (انگلیسی: Valiant One) یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی به کارگردانی استیو بارنت و نویسندگی مشترک با اریک تیپتون است. این فیلم قرار است در تاریخ ۳۱ ژانویه ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شود. داستان. با تنش ها بین کره شمالی و کره جنوبی، یک هلیکوپتر آمریکایی در سمت کره شمالی سقوط می کند، اکنون بازماندگان باید با هم همکاری کنند تا از یک متخصص غیرنظامی فناوری محافظت کنند و راه خود را پیدا کنند. ساخت. فیلمبرداری در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۲ در ونکوور، کانادا آغاز شد.
مجلس سنای قزاقستان (قزاقستان: Qazaqstan Parlamentınıñ Senaty, Қазақстан Парламентінің Сенаты, [qɑzɑqstɑn pɑrɫɑmjentɘnɘŋ sjenɑtɯ]) یک از دو مجلس قانونگذاری قزاقستان که روی هم پارلمان قزاقستان را تشکیل می دهند. مجلس سنا از اعضای منتخب تشکیل شده است: دو نفر از هر منطقه و دو نفر از سه منطقه شهرداری آلماتی، آستانه و شیمکنت. اعضای سنا بر اساس رأی غیرمستقیم با رأی مخفی انتخاب می شوند. نیمی از اعضای منتخب سنا هر سه سال یکبار برای انتخابات آماده می شوند. ده عضو توسط رئیس جمهور قزاقستان با هدف اطمینان از نمایندگی همه اجزای متنوع ملی و فرهنگی جامعه منصوب می شوند. دوره تصدی اعضای سنا شش سال است. پیشینه. سنای قزاقستان اندکی پس از همه پرسی قانون اساسی قزاقستان در سال ۱۹۹۵ که در ۳۰ اوت ۱۹۹۵ برگزار شد، تأسیس شد که در آن رای دهندگان پیش نویس جدید قانون اساسی را تصویب کردند که یک پارلمان دو مجلسی را تشکیل دهند که شامل مجلس سنا و مجلس (سفلی) در قزاقستان بود. طبق قانون اساسی، دوره تصدی سناتورهای اولین گردهمایی چهار سال بود، در حالی که نیمی از سناتورها هر دو سال یکبار دوباره انتخاب می شدند. پس از انتخابات برگزار شده در ۵ دسامبر ۱
۹۹۵، ۴۰ سناتور انتخاب شدند که در آن هر یک از ۱۹ منطقه و آلماتی پایتخت قزاقستان در آن زمان، اعضای مجلس قانونگذاران محلی و ۷ سناتور منتصب توسط رئیس جمهور نورسلطان نظربایف بودند. مجلس سنا اولین جلسه اش را در ۳۰ ژانویه ۱۹۹۶ تشکیل جلسه دادند. در ۸ اکتبر ۱۹۹۷، انتخابات سناتورهای چهار ساله در ارتباط با پایان دوره ریاست سناتورهایی که برای دو سال انتخاب شده بودند، برگزار شد. پس از اصلاحات اداری و بهینه سازی مناطق گذشته، ۱۵ سناتور انتخاب شدند که از ۱۴ منطقه و آلماتی بود. در ۷ اکتبر ۱۹۹۸، اصلاحیه هایی در قانون اساسی قزاقستان به تصویب رسید که بر اساس آن دوره تصدی یک سناتور به شش سال افزایش یافت، با توجه به این که نیمی دیگر از سناتورها باید هر سه سال یکبار دوباره انتخاب شوند. در ارتباط با پایان دوره سناتورهایی که در سال ۱۹۹۵ برای یک دوره چهار ساله انتخاب شدند، انتخابات مجدد در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۹ انجام شد که در آن سناتورها برای یک دوره ۶ ساله انتخاب شدند. سناتورهای انتخاب شده در سال ۱۹۹۷ تا دسامبر ۲۰۰۲ در کنگره دوم به خدمت خود ادامه دادند. در ۲۱ مه ۲۰۰۷، اصلاحاتی دوباره در قانون اساسی قزاقستان صورت گرفت. تعداد سناتورهای منصوب
شده توسط رئیس جمهور قزاقستان از ۷ به ۱۵ نفر افزایش یافتند. در ۲۹ آگوست ۲۰۰۷، با فرمان ریاست جمهوری، ۸ سناتور جدید منصوب شدند، بنابراین تعداد کرسی های سنا از ۳۹ به ۴۷ افزایش یافت. در ژوئن ۲۰۱۸، شهر شیمکنت به شهرداری تبدیل شد که منجر به انتخابات سنا در شهر ماسلیهات در ۵ اکتبر ۲۰۱۸ شد. در نتیجه، تعداد کرسی های سنا از ۴۷ به ۴۹ افزایش یافت. در ماه مه ۲۰۱۹، صندلی «سناتور افتخاری» ایجاد شد که به اولین رئیس جمهور قزاقستان، نورسلطان نظربایف، به دلیل «سهم برجسته وی در شکل گیری مبانی قانون اساسی و قانونی جمهوری قزاقستان به عنوان یک دولت دموکراتیک، سکولار، قانونی و اجتماعی و همچنین شکل گیری و توسعه پارلمانتاریسم داخلی» اعطا شد. ساختار. از ۵۰ عضو سنای قزاقستان، ۴۰ نفر به طور غیرمستقیم به مدت شش سال توسط نمایندگان ۱۷ استان و سه شهر ملی انتخاب می شوند. آنها به یکباره انتخاب نمی شوند: بیست نفر هر سه سال یکبار انتخاب می شوند، یک نفر در هر استان و شهر. سناتورها نماینده هر منطقه و شهر هستند. ده نفر باقیمانده توسط رئیس جمهور معرفی می شوند که نیمی از آنها به پیشنهاد مجلس مردم معرفی می شوند. اختیارات انحصاری مجلس سنا. موارد زیر م
تعلق به صلاحیت انحصاری سنا است: رئیس سنا. رئیس سنا شخصی است که توسط سنا از میان نمایندگان مجلس با رای مخفی انتخاب می شود. نامزدی این توسط رئیس جمهور قزاقستان معرفی می شود. مولم اشینباوف رئیس فعلی سنا است. معاون رئیس سنا. رئیس سنا دارای دو معاون رئیس است که وظایفی را که توسط رئیس انجام می شود انجام می دهند. معاونان رئیس توسط نمایندگان مجلس سنا که توسط رئیس معرفی می شوند انتخاب می شوند. دو معاون رئیس مجلس سنا وجود دارد که در حال حاضر اصغر شاکیروف و نورلان ابدیروف هستند.
گروه موسیقی «کوارتت کاسته» در اواخر سال ۱۳۹۱ توسط احسان صدیق تشکیل شد و ترکیبی از چهار نوازنده است که موسیقی خود را بر پایه ی بداهه نوازی و خلاقیت فردی و گروهی پایه گذاری کرده اند. موسیقی این گروه شامل عناصری از سبک های متنوع، از جمله جَز معاصر، موسیقی آوانگارد قرن بیستم، موسیقی فولکلور ایرانی و حتی تاثیراتی از پروگرسیو راک است. از ویژگی های بارز این گروه، ساختار شنیداری متفاوت آن است که فراتر از الگوهای معمول موسیقی داخلی حرکت می کند و شنوندگان را به تجربه ای تازه از تلفیق سبک ها دعوت می کند. از آثار شناخته شده ی این گروه می توان به آلبوم «ایستگاه یک» اشاره کرد که با هدف ارائه موسیقی طبیعی و بدون ویرایش سنگین، به صورت زنده و گروهی در استودیو صبا ضبط شده است . گروه کوارتت کاسته همچنین در روز جهانی جَز اجراهایی برگزار کرده است که نشان از تاثیر این سبک بر موسیقی آن ها دارد. منتقدان موسیقی این گروه را برای افرادی که دنبال تجربه ای غیرمتعارف در شنیدن موسیقی هستند، جذاب توصیف کرده اند.
پارلمان جمهوری قزاقستان قوه مقننه دو مجلسی قزاقستان است. مجلس سفلی که مجلس خوانده می شود و دارای ۹۸ کرسی است و برای دوره های پنج ساله انتخاب می شود. مجلس سنا نیز مجلس بالا دستی بوده که برای دوره ۶ ساله اعضایش انتخاب شده و دارای ۵۰ عضو است. تاریخچه. در اوایل پاییز ۱۹۹۴، تاتیانا کویاتکوفسکایا، روزنامه نگار و نامزد سابق شورای عالی قزاقستان، شکایتی را تنظیم کرد و خواستار لغو نتایج انتخابات پارلمانی قزاقستان در سال ۱۹۹۴ شد. پس از محاکمه های طولانی در مارس ۱۹۹۵، دادگاه قانون اساسی قزاقستان در آن زمان ، علیرغم مخالفت رئیس جمهور نورسلطان نظربایف و رئیس شورای عالی، در ۶ مارس ۱۹۹۵ ادعاهای کویاتکوفسکایا را موجه تشخیص داد. در نتیجه حکم دادگاه، نظربایف در ۱۱ مارس فرمانی صادر کرد که پارلمان (شورای عالی) را منحل کرد و در آن تمام لوایح مصوب آن «نامعتبر» اعلام شد. از آنجا، قزاقستان هیچ قوه مقننه ای نداشت و همه قوانین بر اساس احکام ریاست جمهوری تعیین گردید. به دنبال این موضوعدر ۳۰ اوت ۱۹۹۵، یک همه پرسی قانون اساسی برگزار شد که در آن قزاق ها به پیش نویس جدید قانون اساسی قزاقستان رای دادند که بر ان اساس پارلمان دو مجلسی جدیدی را
ایجاد می شد که شامل مجلس و سنا بود. انتخابات سنا برای اولین بار در ۵ دسامبر ۱۹۹۵ برگزار شد و پس از آن انتخابات دو مرحله ای مجلس در ۹ دسامبر و ۲۳ دسامبر ۱۹۹۵ برگزار شد. در همین راستا اولین جلسه مشترک مجلس و سنا یعنی پارلمان در ۳۰ ژانویه ۱۹۹۶ تشکیل شد. در ماه مه ۲۰۰۷، پارلمان تغییرات زیادی را در قانون اساسی داد، از جمله تغییر سیستم انتخابات برای مجلس. در نتیجه سیستم انتخاباتی از نمایندگی تناسبی مختلط به نمایندگی تناسبی فهرست حزبی و تغییر محدودیت دوره ریاست جمهوری از هفت به پنج سال اتفاق افتاد. با این حال، راه را برای اقتدارگرایی بیشتر هموار کرد زیرا رئیس جمهور نورسلطان نظربایف را از محدودیت دوره ای معاف کرد که به او اجازه می داد تا مادام العمر به عنوان رئیس جمهور باقی بماند. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۰۷ قزاقستان، حزب طرفدار دولت نور اوتان تمام کرسی های مورد مناقشه در مجلس را به دست آورد و هر گونه اپوزیسیون را از بین برد و کشور را برای مدت کوتاهی به یک دولت تک حزبی تبدیل کرد تا اینکه احزاب در سال ۲۰۱۲ به مجلس بازگشتند. در ماه مه ۲۰۱۰، پارلمان به نظربایف عنوان رهبر ملت را اعطا کرد. این امر به او کنترل سیاست های
دولتی را حتی بدون تصدی رئیس جمهور و همچنین مصونیت از پیگرد کیفری برای هر اقدامی که در دوران تصدی خود انجام می داد، داد. همچنین از تمام دارایی های متعلق به نظربایف و خانواده اش محافظت می کرد.
باران ارجمند (زاده ) ورزشکار نوجوان ایرانی و عضو تیم نوجوانان تنیس روی میز ایران است. باران ارجمند برای شرکت در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان (۲۰۲۴) همراه با تیم ملی دختران ایران به سوئد سفر کرد. در این مسابقات، او در بخش انفرادی تا مرحله یک شانزدهم پیش رفت و در مرحله دوبل نیز تا یک هشتم نهایی در رقابت ها حضور داشت، اما در هر دو بخش از ادامه مسابقات بازماند. در ۹ آذر ۱۴۰۳ پس از پایان رقابت ها ارجمند همراه با سایر اعضای تیم ملی به فرودگاه کپنهاگ رفت تا از آنجا به استانبول و سپس به ایران بازگردد. او در حالی که کارت پرواز خود را نیز دریافت کرده بود، به پلیس دانمارک مراجعه و درخواست کمک کرد. این اقدام باعث منتفی شدن بازگشت او به ایران شد. علت تصمیم ارجمند هنوز مشخص نیست با این وجود، این اقدام غیرمنتظره نام او را به یکی از پرمباحثه ترین موضوعات فضای مجازی تبدیل کرده است.
شوبریا یا شوپریا یک پادشاهی در ارتفاعات جنوبی ارمنستان بود که بر اساس منابع آشوریِ نیمه اول هزاره نخست پیش از میلاد شناخته شده است. بنا بر گزارش منابع باستانی، این دولت در شمال سرشاخه های رودخانه دجله و در جنوب غربی دریاچه وان قرار داشت و به سمت شرق تا مرزهای اورارتو گسترش می یافت. این پادشاهی در هزاره اول قبل از میلاد به عنوان یک حکومت سلطنتی مستقل نام بُرده می شود و در قرون بعدی هزاره دوم پیش از میلاد جانشین دولتی شد که قبلاً در منابع آشوری "شوبارو" نامیده می شد. گویا این دولت میان دولت های قدرتمند آشور و اورارتو قرار داشت و با هر دو درگیر بود. در ۶۷۳–۶۷۲ قبل از میلاد، آشوریان این سرزمین را فتح کردند، اما احتمالاً در اواخر قرن هفتم قبل از میلاد با فروپاشی هژمونی آشور، شوپریا مجدداً استقلال خود را بازیافت. برخی از محققان با ریشه شناسی واژگان هوری و شباهت آن با واژگان به جای مانده از تمدن شوپری، به این نتیجه رسیده اند که شوپریا عمدتاً گروهی از هوریان بوده اند. دسته ای از محققان گفته اند که این آخرین بازمانده تمدن هوری بوده یا حتی موطن اصلی هوری ها بوده است. با این حال، نام های دیگر شبریان از نظر منشأ آرامی شن
اخته شده اند. بردلی جی. پارکر می نویسد که شواهد موجود نشان می دهد که شوبریا جمعیتی ناهمگون از جمله هوری ها، آرامی ها و احتمالاً اورارتوی ها، آشوری ها و دیگران را در بر می گرفت. نظر دیگر این است که شوبریا، حداقل تا حدی، منطبق با زبان نیا ارمنی است و نقش مهمی در تشکیل ملت و قومیت بعدی ارمنی ایفا کرد. جغرافیا و وجه تسمیه. نام "شوبریا" به اصطلاح قدیمی تر "سوبارتو (م)" ("شوبارتو (م)"، "سوبیر"، "سوبار (و)") دارای مضامین جغرافیایی، قومی و فرهنگی متفاوتی است که در طول زمان تغییر می کرد. این اصطلاح به زمان سومریان برمی گردد، زمانی که به نظر می رسد برای توصیف جایی بین بین النهرین علیا و ارتفاعات جنوبی ارمنستان از این لفظ استفاده می شد. "سوبارتو" و "سوباریانس" در متون بابلی به آشور و آشوریان اشاره دارد. پس از نابودی پادشاهی هوری در میتانی توسط هیتی ها در ربع سوم قرن چهاردهم قبل از میلاد، اصطلاح شوبارو در منابع آشوری برای اشاره به بقایای میتانی در دره دجله علیا به کار می رفت. از نظر ایگور دیاکونوف، پسوند "-ia" در "شوبریا" نمی تواند بومی زبان اکدی باشد و احتمالاً نشان می دهد که این اصطلاح از زبان اورارتویی وام گرفته شده ی
ا احیا شده است. شوبریا در جنوب شهر موش امروزی در ترکیه، در شمال رودخانه دجله علیا و در جنوب غربی دریاچه وان قرار داشت و به سمت شرق تا مرزهای اورارتو امتداد داشت. در نزدیکی مرز شمالی امپراتوری آشور، در آن سوی دجله از توشان و شرق سرزمین دیرو قرار داشت. از نظر جغرافیایی، منطقه مرکزی آن با سرزمین متأخر ارمنی ساسون مطابقت دارد. پایتخت شوبریا «اوبومو» (همچنین آپومو نوشته می شد) نام داشت. این شهر ممکن است در لیجه امروزی واقع شده باشد که احتمالاً نام آن در قالب نام دهکده فوم حفظ شده است. شهر اصلی دیگر آن کولیمری بود که ممکن است در تپه ای به نام گره میگرو در دره رودخانه بطمان واقع شده باشد. اورارتویی ها شوبریا را پس از کولیمری، کولمری می نامیدند. "کولیمری" همچنین ممکن است خاستگاه "کلمد" در کتاب مقدس باشد که در حزقیال ۲۷:۲۳ به عنوان یکی از وابستگان صور نام آن آمده و معمولاً به عنوان "کیلمد" یا "چیلمد" خوانده می شود. از نظر برخی محققین، "قولمِری" محتمل ترین گزینه برای نام بومی شوبریا است. سرزمین آرمه و اورمیو ("اورومو" در منابع آشوری، سرزمین اورومین ها) در کتیبه های مختلف اورارتویی از زمان ساردوری دوم ذکر شده است. گیورگ
ی ملیکیشویلی اورمیو را همان شوبریا می شناسد؛ زیرا این واژه در کتیبه های اورارتویی دیده نمی شود. او در عوض، آرمه را جایی در غرب تر از گزینه های معمول در نظر می گیرد. ایگور دیاکونف زمانی احتمال می داد که آرمه و ارمیو یک سرزمین باشند و از شوبریا به عنوان آرمه یا آرمه شوبریا یاد کرد. با این حال، دیاکونوف در نسخه ای متأخر از کار خود می نویسد که «دلایل خوبی برای این باور وجود دارد که [اورمیو] در شرق شوبریا واقع شده است»، در حالی که "آرمه" اورارتویی ممکن است به سادگی به معنای «کشور آرامی زبان» بوده باشد؛ زیرا جایی است بین آمِد (دیاربکر امروزی) و دجله علیا که در آنجا مناطق آرامی زبان و نیا-ارمنی ها به هم می رسیدند. جمعیت. برخی از محققان از ریشه شناسی هوری برخی از نام های شوبری به این نتیجه رسیده اند که شوبریا عمدتاً از مردمان هوری بودند. برخی گفته اند که این آخرین بازمانده تمدن هوری بوده یا حتی موطن اصلی هوری ها بوده است. با این حال، نام های دیگر شبریان از نظر منشأ آرامی شناخته شده اند. بردلی جی. پارکر می نویسد که شواهد موجود نشان می دهد که شوبریا جمعیتی ناهمگون از جمله هوری ها، آرامی ها و احتمالاً اورارتوی ها، آشوری
ها و دیگران داشته است. کارن رادنر می نویسد که شوبریا «مطمئناً می تواند به عنوان یک دولت هوری (از لحاظ زبانی و فرهنگی) توصیف شود». به گفته رادنر، نامه ای از پادشاه شوبریا به یک نجیب آشوری در زمان سارگون دوم به زبان هوری نوشته شده است. به گفته برخی از محققان، شوبریا محل سکونت گویشوران زبان نیا-ارمنی بود و بعدها هسته دولت ارمنی را تشکیل داد. دیاکونوف این نظریه را مطرح کرد که نیا-ارمنی ها در ربع دوم قرن دوازدهم قبل از میلاد از آناتولی به سمت غرب ارتفاعات ارمنستان به سمت شرق مهاجرت کردند. او ارمنی های اولیه را با موشکی ها یکی می داند و شباهتشان با اورومین ها را ممکن می داند. او اشاره می کند که در حالی که شوبریا یک سلسله حاکم هوری و ظاهراً جمعیتی از هوریان داشت، مردم آن پس از فتح اسرحدون تبعید شدند و احتمالاً نیا-ارمنی ها از همان زمان در شوبریا سکونت یافتند. دین. خدای هوری، تشوب، خدای اصلی شوبریا بود که نام پادشاهان آن گواه این مسئله است. غار دجله به عنوان یک مکان مذهبی طبیعی برای شوبریا عمل می کرد. شاید مهم ترین زیارت گاه آنان بوده است. شبریان آداب مذهبی رایج مشابه مردم هوری را انجام می دادند: آداب شگون و قربانی.
علمای شوبریا که مسلط به آداب شگون بودند، در دربار سلطنتی آشور نیز حضور داشتند. ایک-تشوب، پادشاه شوبریا، در تلاش خود برای تسلیم شدن در طول حمله اسرحدون، مراسم قربانی انجام داد که در تاریخ یاد شده. تاماس دزو استدلال می کند که سیاست شوبریا در پذیرش پناهندگان برگرفته از سنت مذهبی آنان بود و نشان می دهد که شوبریان یک پناهگاه در آپپومو و همچنین معبدی برای تشوب در آنجا داشتند. کارن رادنر حدس می زند که این غار دجله بود که به عنوان پناهگاه عمل می کرد. از آنجایی که سیستم غار بیرکلین، معروف به «منبع دجله» توسط آشوری ها شناخته شده بود و توسط آشوری ها مقدس تلقی می شد، رادنر پیشنهاد می کند که احتمالاً برای شوبریان نیز شناخته شده بود.
پادشاهی آرتساخ (به ارمنی: Արցախի թագավորություն) یک دولت پادشاهی ارمنی در قرون وسطا بود که قلمرو آن منطبق بر استان های سیونیک و آرتساخ بود که امروزه میان کانتون گاردمان در استان اوتیک، کانتون مزاز و کانتون واراژنونیک در استان آیرارات قرار گرفته اند. منابع معاصر از این دولت همچنین با نام خاچن نیز یاد کرده اند. با این حال، از آنجا که قلمرو خاچن در زمان شاهزاده حسن جلال شامل کل قلمرو جمهوری مدرن قره باغ کوهستانی به اضافه بسیاری از سرزمین های به هم پیوسته در غرب، جنوب و شمال آن بود، سلطنت وی اغلب پادشاهی آرتساخ نامیده می شد. خاچن در واقع نام دودمانی یکی از شاخه های کادتی سلسله باستانی سیونی بود که به نام دژ اصلی آن "خاچن" نامیده می شد. حسن جلال نسب خود را به خاندان ارمنی آرانشاهیک می رساند؛ خاندانی که پیش از استقرار حاکمان اشکانی در ارمنستان قدرت داشتند. آرتساخ حاکمان مستقل خود را حفظ کرد، اگرچه در اوایل قرن سیزدهم میلادی آن ها تابع حاکمیت حکومت پادشاهی گرجستان و سپس خراج گزار مغولان شدند ولی از خودگردانی سرزمین خود محروم نگشتند. حاکمام آرتساخ عنوان سلطنتی خود را پس از به قتل رسیدن حسن جلال (۱۲۱۴–۱۲۶۱) توسط ارغون
، حاکم ایلخانی، از دست دادند اما همچنان به حکومت در ناحیهٔ سیونیک به عنوان یک دولت محلی شاه نشین ادامه دادند و از قرن شانزدهم میلادی، حکومت آنان شامل پنج ملک ارمنی آرتساخ و ملک های کشاتاق سیونیک هم شد و این روند تا اوایل قرن نوزدهم میلادی دنباله داشت.
مازاگران () یک نوشیدنی سرد برپایه قهوه شیرین شده است که منشأ آن الجزایر است.
دودمان آرتسرونی، آردزرونی یا آرتسرونید (به ارمنی: Արծրունի) یک دولت شاهزاده نشین باستانی بود که سپس به دودمانی سلطنتی در ارمنستان بدل شد. وجه تسمیه. نام "آرتسرونی" حاوی پسوند است، که در نام های خانوادگی ارمنی قدیم رواج داشت. مورخ نخست ارمنی، موسی خورناتسی این نام را از ریشهٔ (، "artsui" یا ) به معنای عقاب باز می شناسد. او اشاره می کند که آرتسرونی ها حمایلی با نقش عقاب ها را با خود حمل می کردند و به افسانه ای از هاداماکرت (مرکز و زادگاه آرتسرونی ها در آقبک) اشاره می کند که در آن پرنده ای از پسر خفته در برابر باران و خورشید محافظت می کند. چنین برداشت می شود که این افسانه دربارهٔ جد آرتسرونی ها (به گفته مانوک آبقیان، ساناسار) است که در آن یک عقاب نقش محوری را بازی می کند. جیمز راسل اشاره می کند که عقاب برای آرتسرونی ها حیوانی توتمی بود و نام این سلسله را با در زبان اورارتویی مرتبط می شناسد؛ زیرا آرشیبینی به گواه منابع تاریخی، نام اسب پادشاه اورارتویی ها بود و ممکن است این واژه مرتبط با کلمهٔ در ارمنی بوده باشد. بر این اساس، راسل پیشنهاد می کند که آرتسرونی ها ممکن است اجداد اورارتویی داشته باشند. هرچ مارتیروسیان
می نویسد که این پیوند واژگان "آرتسرونی" با «تا آنجا که به بافت اسطوره ای [پیرامون دودمان آرتسرونی ها] مربوط می شود، خیلی جذاب است» اما بعید است که یک ریشه شناسی با واژگان واقعی بوده باشد. او در عوض پیشنهاد می کند که "آرتسرونی" نامی است که از نامی تأیید نشده برگرفته شده است؛ چنان که می بایست * به معنی «داشتن اسب های تندرو» باشد. ریشه ها. آرتسرونی ها ادعا می کردند که از پادشاه آشور به نام سناخریب () نسب گرفته اند. این ادعا مشابه ادعای باگراتونی مبنی برداشتن تبار داوودی و ادعای مامیکنیان مبنی برداشتن نسبی از نسل سلسله سلطنتی هان است و معمولاً به عنوان بخشی از تبارشناسی اساطیری تعبیر می شود. مورخ ارمنی، موسی خورناتسی، اولین کسی است که به این ادعا اشاره کرده است. این سنت احتمالاً پس از مسیحی شدن ارمنستان در اوایل قرن چهارم میلادی، در میان آن دودمان شکل گرفت و برگرفته از روایت کتاب مقدس است که طبق آن، پسران سناخریب، ادراملک و شریزر پس از قتل پدرشان به ارمنستان گریختند (اشعیا ۳۷:۳۸). خورناتسی می نویسد که اسکایوردی رهبر ارمنستان، یکی از شاهزادگان به نام ساناسار (معادل شخصیت شارزر در کتاب مقدس) را در کوه سیم (در منطقه
ساسون) سکنی گزید و آرتسرونی ها و گنونی ها از نسل او برآمده اند. بر این اساس پیوند "آرتسرونی" او با در زبان اورارتویی مد نظر راسل قرار می گیرد و او پیشنهاد می کند که آرتسرونی ها ممکن است اجداد اورارتویی داشته باشند. ورژ واردانیان می نویسد که این دودمان کاملاً محلی و ارمنی بوده اند و در کتیبه های اورارتویی از آن ها به عنوان یاد شده است. و در آن زمان در جنوب شرقی دریاچه وان زندگی می کردند. به گفته سیریل تومانوف، نسب شناس و مورخ، و همچنین مورخ م. شاهین، دودمان آرتسرونی شاخه ای از اورونتی های پیشین بودند تومانوف به پیروی از نیکلاس آدونتز و جوزف مارکوارت پیشنهاد می کند که میتروبارزانس، نایب السلطنه تیگران کبیر در سوفن در سال ۶۹ قبل از میلاد ممکن است اولین عضو تأیید شده خاندان مذکور باشد؛ زیرا واژهٔ "میثروبارزانس" یا "میثروبوزانس" با کلمهٔ ارمنی که نام رایجی در بین اعضای سلسله آرتسرونی بود، مطابقت دارد. "میثروبوزانس" همچنین نام جانشین زریادرس، پادشاه سوفن در قرن دوم قبل از میلاد بود که گمان می رود اورونتیدی بوده است. مارکوارت، آدونتز و تومانوف این فرضیه را مطرح کردند که میثروبوزانس، نایب السلطنه تیگرانس، عضوی از شا
خه اورونتی بود که بر سوفن به عنوان پادشاهی مستقل حکومت می کرد تا این که تیگرانس توانست سوفن را به ارمنستان بزرگ ضمیمه کند. گویا آرتسرونی ها به حکومت در منطقهٔ سوفن ادامه دادند و عنوان سلطنتی خود را رها کردند اما لقب ("بدخش"، به معنی «نایب السلطنه» یا «مرزبان») را بر خود نهادند. سپس، به گفته تومانوف، پس از پذیرش مسیحیت در ارمنستان، آرتسرونی ها با نسبت دادن خود به اسطوره ای که از کتاب مقدس برگرفته شده بود، ریشه های اورونتی خود را پنهان کردند. تاریخچه. در طول سلطنت سلسله اشکانیان بر ارمنستان، آرتسرونی ها بر املاک شاهزادگان آغبک بزرگ و کوچک در واسپوراکان (در اطراف باش قلعه امروزی در ترکیه)، در جنوب شرقی دریاچه وان، حکومت می کردند و به تدریج قلمرو اطراف را ضمیمه خود کردند. در اواسط قرن چهارم میلادی این دودمان از حکومت خلع شد. چاوش زنده ماند و قدرت را بازیافت. در سال ۳۶۹ میلادی، حکومتی که توسط مروژان آرتسرونی رهبری می شد نیروهای ایرانی را به ارمنستان هدایت کرد و مسیحیت را با مزدیسنا جایگزین نمود و ژنرال (سپاراپت) مامیکنیان را شکست داد. با این حال، تخت برگشت و پس از مدت کوتاهی مامیکنیان قدرت را بازیافت و مروژان را ب
ه قتل رسانید. در حدود سال ۷۷۲ میلادی آرتسرونی بر خاندان های آماتونی، رشتونی، ترونی داروینک (قبل از تصرف باگراتونی ها) ریاست یافت و بر مناطق ماکو، آرتاز، دره زاب بزرگ و رود وان حکومت می کرد. در همان قرن هشتم میلادی، سلسله باگراتی، پادشاهی ارمنستان را دوباره احیاء کرد و آرتسرونی ها «از قدرتمندترین دست نشاندگان و رقبای آن ها شدند». زمانی که قلمرو ارمنستان تاریخی، حدود یک قرن بعد، توسط چندین زیرمجموعه (که هر یک توسط «شاهزاده های کوچکتر» اداره می شدند) جانشین شد، منطقه واسپوراکان تحت فرمانروایی آرتسرونی ها قرار گرفت و در سال ۹۰۸ میلادی حکومت جدید آرتسرونی تأسیس گشت و آنان از حمایت خلافت عباسیان برخوردار شدند. بنابراین، خاچک-گاگیک دوم آرتسرونی اولین کسی از آرتسرونی ها بود که تحت فرمانروایی عباسیان بر واسپوراکان حکومت کرد. گاگیک اول واسپوراکان از سلسله باگراتونی تا زمان مرگش در سال ۹۳۶ یا ۹۴۳ میلادی، لقب «پادشاه ارمنستان» داشت. در آغاز قرن یازدهم میلادی، آرتسرونی ها در کاپادوکیه به سمت غرب مستقر شدند و از مهاجمان شرقی عقب نشینی کردند. امپراتور بیزانس، باسیل دوم در سال ۱۰۲۱ میلادی شهرهای سباست، اِودوکیا، و احتمالاً آ
ماسیا را به سنکریم-هوانس واسپوراکان بخشید. او و ۱۴۰۰۰ نفر از نگهبانانش در تم سباستیا ساکن شدند و در عوض سراسر واسپوراکان به ایالتی از بیزانس تبدیل شد و تا سال ۱۰۷۱ میلادی، به مدت پنجاه سال، زیر نظر بیزانس اداره می شد. میراث فرهنگی. آرتسرونی ها حامیان هنر بودند؛ به گفته تومانوف، «آثار باشکوه معماری قرن دهم و نقاشی های دیواری و مینیاتوری به ویژه در کاخ و کلیسای آختامار» مشهود است. این دو بنا به دستور خاچیک گاگیک دوم ساخته شد. در قرن نهم و دهم میلادی، یکی از اعضای این سلسله، تووما آرتسرونی، "تاریخ خاندان آرتسرونی" را نوشت. در فرهنگ عامه. اومبرتو اکو در رمان خارق العاده اش "بائودولینو"، شخصیت آرتسرونی، نجیب زاده و کیمیاگر کیلیکیه را به قلم آورد.
کمیسیون پیل که به طور رسمی با نام کمیسیون سلطنتی فلسطین شناخته می شود، یک کمیسیون تحقیق سلطنتی بریتانیا به ریاست لرد پیل بود که در سال 1936 پس از اعتصاب عمومی شش ماهه اعراب، برای بررسی علل درگیری در فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا منصوب شد. در 7 ژوئیه 1937، کمیسیون گزارشی را منتشر کرد که برای اولین بار بیان کرد که قیمومیت جامعه ملل غیرقابل اجرا شده است و تقسیم بندی را توصیه کرد. کابینه بریتانیا اصولاً طرح تقسیم را تأیید کرد، اما اطلاعات بیشتری را درخواست کرد. در سال 1938 کمیسیون وودهد تشکیل شد تا آن را با جزئیات بررسی کند و یک طرح تقسیم واقعی را توصیه کند. رهبری عرب با طرح تقسیم مخالفت کرد. کمیته عالی عرب با ایده یک کشور یهودی مخالفت کرد و خواستار تشکیل کشور مستقل فلسطین، «با حمایت از تمامی حقوق قانونی یهودیان و سایر اقلیت ها و حفظ منافع معقول بریتانیا» شد. آنها همچنین خواستار توقف مهاجرت یهودیان و خرید زمین شدند. آنها استدلال کردند که ایجاد یک کشور یهودی و فقدان فلسطین مستقل، خیانت به قولی است که بریتانیا داده است. رهبران رژیم صهیونیستی بر سر این طرح به شدت اختلاف داشتند. در قطعنامه ای که در کنگره 1937 رژیم صهیو
نیستی به تصویب رسید، نمایندگان طرح خاص تقسیم را رد کردند. با این حال، به طور کلی تصور می شود که اصل تقسیم توسط هیچ جناح بزرگی "پذیرفته شده" یا "به طور کامل رد نشده است": نمایندگان به رهبری اختیار دادند تا مذاکرات آینده را دنبال کند. شورای آژانس یهود بعداً درخواستی برای تشکیل کنفرانسی برای بررسی یک حل و فصل صلح آمیز از نظر فلسطین تجزیه ناپذیر پیوست.[4] به گفته بنی موریس، بن گوریون و وایزمن آن را "به عنوان پله ای برای گسترش بیشتر و تصرف نهایی کل فلسطین" می دانستند. تاریخچه. با فروپاشی امپراتوری عثمانی در پایان جنگ جهانی اول، بریتانیا از سوی جامعه ملل مأموریت یافت تا منطقه موسوم به فلسطین را اداره کند. این فرمان تا زمانی که بریتانیا در سال 1948 از آن خارج شد، به قوت خود ادامه داد. با این حال، این راه حل به مشکلات دیگری منجر شد، زیرا بریتانیا به دنبال احترام به بیانیه بالفور و در عین حال محافظت از حقوق ساکنان قبلی قلمرو بود. دولت بریتانیا احتمالات متعددی از جمله تقسیم را برای منطقه بررسی کرد. این کمیسیون در زمان افزایش خشونت ایجاد شد. درگیری های جدی بین اعراب و یهودیان در سال 1936 آغاز شد. در 11 نوامبر 1936، کمیس
یون برای بررسی دلایل قیام وارد فلسطین شد. وظیفه این کمیسیون تعیین علت شورش ها و قضاوت در مورد شکایات دو طرف بود. حییم وایزمن به نمایندگی از یهودیان سخنرانی کرد. در 25 نوامبر 1936، وایزمن در اظهارات خود در برابر کمیسیون پیل گفت که در اروپا شش میلیون یهودی وجود دارد... "جهان برای آنها به مکان هایی تقسیم شده است که آنها نمی توانند زندگی کنند و مکان هایی که نمی توانند وارد شوند." مفتی بیت المقدس حاج امین الحسینی در مقابل کمیسیون شهادت داد و با هرگونه تقسیم سرزمین های عربی با یهودیان مخالفت کرد. او خواستار توقف کامل مهاجرت یهودیان شد. اگرچه اعراب به تحریم رسمی کمیسیون ادامه دادند، اما احساس فوریت برای پاسخ به درخواست وایزمن برای بازگرداندن آرامش وجود داشت. شهردار سابق اورشلیم، راغب بیگ النشاشیبی که رقیب مفتی در عرصه داخلی فلسطین بود، از طریق کانال های غیررسمی برای توضیح دیدگاه اعراب فرستاده شد. در سال 1981 فاش شد که اداره سیاسی آژانس یهود میکروفون هایی را در اتاقی که کمیسیون در آن جلسه تشکیل می داد نصب کرده بود و بن گوریون می توانست رونوشت های شواهدی را که در دوربین نگه داشته شده بود بخواند.