Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیه بود. از دیگر مسائل مهم، تلاش برای ایجاد یک دانشگاه زبان آلبانیایی در تتوو (1995) بود که توسط مقامات مقدونی غیرقانونی اعلام شد، و همچنین برافراشتن پرچم آلبانیایی در مقابل مجامع شهری در گوستیوار و تتوو در سال 1997 که خلاف قانون اساسی بود و درگیری های متعاقب آن بین معترضان و پلیس . مقدونی ها این دو رویداد را گام هایی به سوی ایجاد "مقامات موازی" آلبانیایی ها در مقدونیه می دانستند. مقدونیه و بحران کوزوو. در جریان درگیری های کوزوو در سال 1999، مقدونیه مرزهای خود را به روی هزاران پناهنده آلبانیایی کوزوو که به این کشور فرار می کردند، گشود. طبق آمار منتشر شده توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد (UNHCR) ، در 17 مه 229300 پناهنده آلبانیایی کوزوو در مقدونیه حضور داشتند . تعداد پناهندگان آلبانیایی در مقدونیه در آن زمان بیش از 11٪ از جمعیت این کشور بود. طبق گزارش کمیته پناهندگان ایالات متحده، حدود 360000 پناهنده آلبانیایی کوزوو در نیمه دوم سال 1999 به کشور خود بازگشتند. توانایی مقدونیه برای پذیرش پناهندگان محدود بود، زیرا برنامه ریزی احتمالی تنها ۲۰،۰۰۰ پناهنده را در نظر گرفته بود. با وجود همه مشکلات، مقدونیه
تا پایان جنگ پناهندگان را طبق استانداردهای بین المللی پذیرفت. بار مسئولیت رسیدگی به نیازهای 360،000 پناهنده، اقتصاد مقدونیه را تحت تأثیر قرار داد. به جای رشد متوسط ​​​​پیش بینی شده برای سال 1999، اقتصاد مقدونیه در بقیه سال 1999 تا 10٪ از تولید ناخالص داخلی کاهش یافت. تجارت با یوگسلاوی ، شریک تجاری اصلی مقدونیه، فروپاشید و باعث شد مقدونیه یکی از مهمترین بازارهای صادراتی و منبع حیاتی مواد اولیه خود را از دست بدهد. در نتیجه، تعدادی از کارخانه ها مجبور به تعطیلی شدند و به بیکاری بالا افزودند. در عین حال، مسیر اصلی ترانزیت برای صادرات مقدونیه به بیشتر اروپا بسته شده بود و هزینه های صادرات را افزایش می داد. خزانه های دولتی که قبل از وقوع بحران تقریباً خالی بودند، اکنون عملاً خالی بودند. مقدونی ها نگران تأثیری بودند که بیش از 360،000 پناهنده آلبانیایی ممکن است بر ترکیب قومی خود مقدونیه داشته باشند. آنها می ترسیدند که حضور پناهندگان بتواند تعادل جمعیتی جمهوری را به هم بزند. مقدونی ها نگران اثرات مخرب احتمالی ناشی از جدیدترین مرحله درگیری کوزوو بودند و همچنین از این می ترسیدند که بیشترین ضرر را متحمل شوند. همانطور که
یک روزنامه نگار "شیکاگو تریبون" در مارس 1999 اظهار داشت، "مردم می ترسند که پس از کوزوو، مقدونیه از راه برسد." در همان زمان، شورشیان ارتش آزادیبخش کوزوو شروع به عبور از مرز و استقرار در شهرداری های آلبانیایی نشین جمهوری کردند. مقامات مقدونیه مرتباً محموله های سلاح را در مسیر کوزوو رهگیری و توقیف می کردند. حمله اولیه به اتحاد ملی آزادی بخش ملی. در مقدمه درگیری در اواخر سال 2000، گروه هایی از آلبانیایی های مسلح شروع به آتش گشودن به سمت پلیس و نیروهای امنیتی مقدونیه مستقر در مرز با یوگسلاوی کردند. به نظر می رسید این وقایع دولت مقدونیه و جامعه بین المللی را غافلگیر کرد. [ "لینک مرده" ] اولین حملات در روستای کوچک تانوشِوچی ، واقع در شمال مقدونیه در نزدیکی مرز با کوزوو ، رخ داد . این درگیری در 22 ژانویه 2001 آغاز شد، زمانی که گروهی از آلبانیایی های مسلح به ایستگاه پلیس روستای Tearce در نزدیکی Tetovo حمله کردند و یک افسر پلیس را کشتند و سه نفر دیگر را زخمی کردند. آربن خافری ، رهبر حزب دموکراتیک آلبانیایی ها ، که بخشی از دولت مقدونیه بود، از حمله به ایستگاه پلیس انتقاد کرد و موارد زیر را گفت:حادثه تتوو بخشی از یک اقد
ام هماهنگ علیه دولت و تلاشی بسیار خام برای سرنگونی آن است. صرف نظر از اینکه چه کسی پشت آن است، ما به عنوان یک حزب سیاسی این عمل را عمیقاً محکوم می کنیم. این یک عمل عمیقاً ضد مقدونیه ای، بلکه اقدامی علیه منافع آلبانیایی های مقدونیه است. در همان ماه، گروهی که خود را ارتش آزادیبخش ملی (NLA) می نامید ، مسئولیت حملات علیه پلیس را بر عهده گرفت . گزارش های اولیه اطلاعات متناقضی در مورد NLA ارائه می دادند. بوریس ترایکوفسکی، رئیس جمهور مقدونیه ، ادعا کرد که شورشیان عمدتاً اعضای ارتش آزادیبخش کوزوو (UÇK) بودند که از کوزوو به کشور نفوذ کرده بودند . مقامات مقدونیه ناتو را متهم کردند که برای خلع سلاح شورشیان آلبانیایی به اندازه کافی تلاش نکرده، مانع از استقرار آنها در منطقه حائل ( منطقه ایمنی زمینی ) بین کوزوو و صربستان نشده یا از ورود آنها به مقدونیه جلوگیری نکرده است. NLA ادعا کرد که نیروی شورشی شامل چندین هزار نفر است که عمدتاً از مقدونیه آمده اند. پس از یک ماه درگیری، تا اواخر فوریه، واحدهای ویژه پلیس مقدونیه مواضع ارتش آزادی بخش ملی را در تیرسه و تانوشِوچی خنثی کردند و آنها را موقتاً از مرز به داخل کوزوو راندند . نظا
رت ناتو بر مرز کوزوو. تا مارس ۲۰۰۱، نیروهای ناتو مستقر در داخل و اطراف کوزوو، با نظارت پهپادها ، شروع به جلوگیری از ارسال تدارکات به شورشیان از مناطق تحت کنترل KFOR کردند . هواپیماهای شکاری نیروی هوایی ایالات متحده از اسکادران یازدهم شناسایی به فرودگاه اسکوپیه منتقل شدند و بعداً با نیروی ویژه هانتر، یک واحد پهپاد متشکل از هواپیماهای بدون سرنشین IAI RQ-5 Hunter، جایگزین شدند. یک مأموریت زمینی و هوایی ترکیبی به نیروهای آلمانی در امتداد بخش خود از مرز مقدونیه و کوزوو واگذار شد . با توجه به ماهیت کوهستانی زمین، نقاط مرده زیادی برای ناظر روی زمین وجود داشت. برای غلبه بر این نقطه ضعف، ارتش آلمان رادار نظارتی RATAC نصب شده بر روی خودروهای زرهی و پهپاد Luna X-2000 را ادغام کرد . Luna X-2000 در مجموع ۱۷۵ سورتی پرواز انجام داد و تعدادی از شورشیان مظنون دستگیر شدند. نیروهای ارتش ایالات متحده از هنگ های پیاده نظام 2/502 و 3/502 لشکر 101 هوابرد (حمله هوایی) بخش عمده ای از مرز را کنترل می کردند. جوخه های پیاده نظام 24 ساعته و 7 روز هفته در کوهستان گشت زنی می کردند و به طور مخفیانه نظارت و ممانعت انجام می دادند. دسته های خم
پاره انداز، پشتیبانی روشنایی برای نظارت شبانه را فراهم می کردند. در ماه مارس، KFOR و نیروهای مقدونی عملیات مشترکی را علیه شورشیان آلبانیایی در منطقه مرزی مقدونیه و کوزوو رهبری کردند که منجر به تصرف روستای تانوشِوچی شد . نیروهای ایالات متحده با نیروهای مقدونی هماهنگ شدند تا تردد و فعالیت مرزی را به حداقل برسانند. درگیری در تتوو. نوشتار اصلی: نبرد تتوو در اواسط ماه مارس، نیروهای ارتش آزادی بخش ملی دوباره در تپه های بالای تتوو ، شهری کلیدی در شمال غربی مقدونیه با اکثریت آلبانیایی تبار، ظاهر شدند. شورشیان با استفاده از تفنگ، مسلسل و خمپاره به مواضع مقدونی ها آتش گشودند. در آن زمان، ارتش آزادی بخش ملی حداقل هفت روستا را در شمال و غرب تتوو کنترل می کرد که همگی در ارتفاعات کوهستانی قرار داشتند و به راحتی قابل دفاع بودند. در 22 مارس 2001، تنش ها در تتوو بیشتر شد، زمانی که دو مرد آلبانیایی، یک پدر و یک پسر، در جریان یک بازرسی معمول در یک ایست بازرسی پلیس به ضرب گلوله کشته شدند. این حادثه زمانی آغاز شد که ماشین آنها متوقف شد و افسر دید که مرد به جیبش دست دراز کرده است. افسر از ترس اینکه نارنجک باشد، وحشت کرد و فرار کرد
. مرد از ماشین پیاده شد، به زانو درآمد و نارنجک را به سمت ایست بازرسی پلیس پرتاب کرد اما منفجر نشد. گروهی از نیروهای مقدونی که پشت کیسه های شن مستقر شده بودند، رگباری از گلوله را به سمت آلبانیایی شلیک کردند. ابتدا او به ماشین تکیه داد، سپس روی لبه خیابان افتاد و مرد. لحظاتی بعد، پدر نیز در حالی که سعی داشت از ماشین فرار کند، مورد اصابت گلوله قرار گرفت. با وجود شواهد تصویری از نارنجک، شاهدانی که بعداً با آنها مصاحبه شد، اصرار داشتند که پدر و پسر با تلفن های همراه در دست خود جان باختند و ادعا کردند که این دو قربانی انتقام پلیس بوده اند. موقعیت استراتژیک واحدهای ارتش آزادی بخش ملی به آنها دید کلی از شهر می داد. خط مقدم بین ارتش آزادی بخش ملی و نیروهای امنیتی مقدونیه در امتداد تپه های جنگلی مجاور مرکز شهر به سمت شمال گسترش یافت. همان روزی که جبهه ای در تتوو باز شد، ارتش آزادی بخش ملی کنترل قلعه قرون وسطایی شهر در شمال مرکز شهر را به دست گرفت و شروع به تیراندازی به پلیس مستقر در مناطق شهری کرد. پس از درگیری اولیه، پلیس مقدونیه ارتش آزادی بخش ملی را از تتوو بیرون راند و قلعه قرون وسطایی را تصرف کرد. ارتش آزادی بخش
ملی به تپه های اطراف رانده شد، جایی که بنا به گزارش ها چندین خانه در حال سوختن بودند. مقامات پزشکی اعلام کردند که یک نفر کشته و حداقل چهارده نفر زخمی شدند، از جمله یازده افسر پلیس. دولت با صدور اولتیماتومی از ارتش آزادیبخش ملی خواست تا سلاح های خود را زمین گذاشته و کشور را ترک کنند، در غیر این صورت با حمله ای تمام عیار مواجه خواهند شد. ارتش آزادیبخش ملی این اولتیماتوم را رد کرد، آتش بس یک جانبه اعلام کرد و خواستار گفتگوی سیاسی شد. در پاسخ، رئیس جمهور ترایکوفسکی ادعا کرد که دولت ابتدا باید «تهدید تروریستی را خنثی کند»، اما موافقت کرد که گفتگوی سیاسی را با احزاب سیاسی مشروع آلبانیایی در مقدونیه آغاز کند. نخست وزیر لیوبچو گئورگیفسکی در یک سخنرانی تلویزیونی خطاب به ملت اعلام کرد که با "تروریست ها" مذاکره نخواهد کرد. او ایالات متحده و آلمان را که نیروهایشان به عنوان بخشی از نیروهای ناتو در آنجا از مرز کوزوو گشت زنی می کردند، به دلیل عدم انجام اقدامات کافی برای متوقف کردن شورشیان، سرزنش کرد. گئورگیفسکی ناتو را به "ایجاد یک طالبان جدید در اروپا" و اجازه دادن به افراط گرایان آلبانیایی برای فعالیت در خارج از کوزوو تحت
مدیریت سازمان ملل متهم کرد . ضد حمله دولت. پس از پنج روز حملات چریکی علیه نیروهای دولتی در داخل و اطراف تتوو، در ۱۸ مارس ۲۰۰۱، دولت مقدونیه دستور بسیج عمومی نیروهای ذخیره را برای اجرای یک ضدحمله گسترده تر علیه مواضع ارتش آزادی بخش ملی در تپه های اطراف تتوو صادر کرد. حمله نیروهای امنیتی مقدونیه علیه مواضع ارتش آزادی بخش ملی در دامنه تپه های مشرف به شهر در 25 مارس 2001 آغاز شد. در حالی که با مقاومت شدید شورشیان مواجه شدند، بیش از دویست سرباز با کمک تانک و خمپاره انداز، حدود یک کیلومتر از تپه ها بالا رفتند و راه خود را به سمت روستای گاجره باز کردند . تا اوایل بعد از ظهر، روستای گاجره توسط پلیس تصرف شد؛ آنها وارد شیپکوویچ شدند ، اما شورشیان ارتش آزادی بخش ملی مقاومت سخت تری در لاوچه از خود نشان دادند . نیروهای دولتی مقدونیه در روز دوم حمله (26 مارس 2001) با احتیاط به سمت شمال تتوو حرکت کردند و کنترل خود را بر روستاهایی که تقریباً دو هفته در دست شورشیان آلبانیایی بود، تثبیت کردند. پس از حمله توپخانه و پیاده نظام نیروهای امنیتی مقدونیه، اکثر شورشیان ارتش آزادی بخش ملی مواضع خود را در شمال، در کوه های امتداد یافته
به سمت کوزوو ، رها کردند . در 28 مارس 2001، دو روز پس از بیرون رانده شدن ارتش آزادی بخش ملی از بخش عمده ای از تتوو، نیروهای امنیتی مقدونیه حمله دومی را آغاز کردند، این بار با هدف پاکسازی شورشیان از سنگرهای باقی مانده شان که از شرق تتوو تا روستای تانوشِوچی ، شمال غربی اسکوپیه امتداد داشت. در طول حمله دوم، نیروهای امنیتی به مواضع ارتش آزادی بخش ملی در نزدیکی روستاهای برست ، مالینو مالو، گراچانی و گوسینجه حمله کردند ، جایی که درگیری ها در اوایل ماه مارس و قبل از درگیری های بعدی در اطراف تتوو رخ داده بود. دولت اعلام کرد که چریک ها به سمت شمال غربی به سمت کوزوو گریختند که از آن "به عنوان پایگاه عقبه" استفاده می کردند. در 31 مارس 2001، دولت مقدونیه پایان حمله خود علیه گروه های مسلح ارتش آزادی بخش ملی را اعلام کرد. دولت مقدونیه ادعا کرد که در جریان این حمله، دوازده چریک ارتش آزادی بخش ملی را کشته است. شورشیان همچنین ادعا کردند که حداقل دوازده پلیس مرزی مقدونیه را کشته اند، اما این ادعا توسط مقامات امنیتی رد شد. مقامات بیمارستان در تتوو گفتند که سی افسر پلیس و ده غیرنظامی زخمی شده اند. یک غیرنظامی، یک مرد آلبانیایی،
کشته شد. با این حال، منابع ارتش آزادی بخش ملی تأیید کردند که در جریان حمله ارتش مقدونیه به تتوو، هفت مرد مسلح خود را از دست داده اند. عقب نشینی ارتش آزادی بخش ملی از تپه های بالای تتوو منجر به یک ماه آرامش در درگیری شد. تشدید. در طول دوره آرامش یک ماهه، که در نتیجه حمله نیروهای امنیتی مقدونیه ایجاد شده بود، دولت میزگردی را با احزاب سیاسی مقدونیه و آلبانی در مورد اصلاحات قانونی آغاز کرد. با این حال، این به خشونت پایان نداد. در 28 آوریل 2001، هشت افسر پلیس مقدونیه در کمین Vejce در یک کمین NLA کشته شدند . گزارش ها حاکی از آن بود که مهاجمان باید از طریق رادیو از مسیر وسیله نقلیه پلیس مطلع شده باشند. منابع مقدونی فاش کردند که این کمین توسط اسماعیل شناسی (معروف به فرمانده خوجه)، چکا ایلاز (معروف به فرمانده قوری) و چکا بلال (معروف به فرمانده برادا) اجرا شد - هر سه نفر و بیشتر افراد آنها در کوزوو متولد شده و از اعضای قدیمی ارتش آزادیبخش کوزوو بودند. چکا بلال عضو آژانس اطلاعات کوزوو و یکی از سازمان دهندگان اصلی قاچاق اسلحه در کوزوو بود. بوریس ترایکوفسکی، رئیس جمهور مقدونیه، در اشاره به این حمله اظهار داشت: «ما با ترور
یست ها می جنگیم، نه با شورشیان، و در مقابله با آنها نهایت خویشتنداری را به کار گرفته ایم.» کشته شدن هشت سرباز و افسر پلیس مقدونی منجر به شورش هایی در اسکوپیه ، بیتولا و ولس شد که طی آن مقدونی های قومی به مشاغل و مغازه های متعلق به آلبانیایی ها حمله کردند. حداقل ده مغازه آلبانیایی در شهر بیتولا تخریب و ده ها ساختمان آسیب دیدند. برای سرکوب شورش ها، دولت مقدونیه در بیتولا حکومت نظامی اعلام کرد و نخست وزیر گئورگیفسکی اعلام کرد که کابینه اش اعلام وضعیت جنگی را در نظر گرفته است تا انعطاف پذیری بیشتری در مبارزه با شورشیان ارتش آزادی بخش ملی داشته باشد. طبق قانون اساسی مقدونیه ، وضعیت جنگی به رئیس جمهور و ارتش اختیارات بیشتری می دهد و امکان حکومت ریاست جمهوری با حکم، محدودیت های کمتر بر ارتش، ممنوعیت تظاهرات، حکومت نظامی در سراسر کشور و بستن مرزهای کشور را فراهم می کند. با این حال، در طول کل درگیری، ایالات متحده از مقدونیه خواست که در مبارزه خود علیه ارتش آزادی بخش ملی وضعیت جنگی اعلام نکند. درگیری در نزدیکی کومانوو. در آغاز ماه مه 2001، گروه بزرگی از شورشیان ارتش آزادی بخش ملی از کوزوو به مقدونیه نفوذ کردند و در چند
ین روستا در شمال کومانوو پایگاه هایی برپا کردند. این گروه مسلح از شورشیان ارتش آزادی بخش ملی، که با نام "تیپ 113 ارتش آزادی بخش ملی" شناخته می شد، توسط فاضل نیمانی، آلبانیایی تبار کوزوو، رهبری می شد . در 3 مه، ارتش آزادی بخش ملی حمله دیگری به نیروهای امنیتی مقدونیه در واکسینس، نزدیک کومانوو، انجام داد و دو سرباز مقدونی را کشت و یک سرباز سوم را ربود. این سه سرباز در یک گشت مرزی بودند که از وظیفه معمول خود بازمی گشتند که در نزدیکی روستا مورد حمله قرار گرفتند. رادیو دولتی اعلام کرد که شورشیان منطقه اطراف واکسینس را به عنوان "منطقه آزاد شده" خود اعلام کرده اند. در همان روز، شورای امنیت مقدونیه تصمیم گرفت تا حمله جدیدی علیه ارتش آزادی بخش ملی انجام دهد تا آنها را از سنگرهایشان در روستاهای شمال کومانوو بیرون براند. به مردم روستاهای تحت کنترل ارتش آزادی بخش ملی تا ساعت 15:00 فرصت داده شد تا قبل از شروع حمله نیروهای امنیتی مقدونیه، آنجا را تخلیه کنند. گجورجی ترندافیلوف، سخنگوی ارتش، به آسوشیتدپرس گفت که ارتش آزادی بخش ملی هزاران روستایی را به عنوان سپر انسانی نگه داشته است. این حمله با گلوله باران اهداف منتخب در واکس
ینسه توسط هلیکوپترهای نظامی و توپخانه صحرایی آغاز شد . در چند روز بعد، نیروهای امنیتی مقدونیه مواضع ارتش آزادی بخش ملی را در روستاهای اسلوپچنه، اوریزاری و اوتلیا گلوله باران کردند. پس از آن، پلیس و واحدهای پیاده نظام مقدونیه پیشروی کردند. در 7 مه 2001، مقامات ارتش مقدونیه اعلام کردند که در سه روز گذشته، نیروهای امنیتی مقدونیه موفق به تخریب چهارده موضع مستحکم ارتش آزادی بخش ملی، هشت سنگر مسلسل، هفت لانه تک تیرانداز ، شش نقطه کنترل، سه انبار اسلحه و یک موضع خمپاره انداز شده اند . مقامات ارتش همچنین تأکید کردند که در طول عملیات، فقط اهداف انتخاب شده مورد اصابت قرار گرفته اند تا از تلفات غیرنظامیان و خسارات مادی غیرضروری جلوگیری شود. شدیدترین درگیری ها در طول هفته اول حمله در کومانوو، در 8 مه 2001، در ورودی روستای سلوپچانه رخ داد. پیاده نظام ارتش حمله ای را آغاز کرد و باعث شد شورشیان مواضع خود را ترک کرده و به سمت واکسینس عقب نشینی کنند. سپس هلیکوپترهای ارتش با آتش مسلسل آنها را رهگیری کرده و تلفات سنگینی را متحمل شدند. در همان روز، یک موضع بیست نفره از شورشیان ارتش آزادی بخش ملی توسط ارتش مقدونیه در "مستعمره معد
ن" که در نزدیکی لوژانه واقع شده بود، نابود شد. در 25 مه 2001، نیروهای امنیتی مقدونیه حمله عمومی مورد انتظار طولانی مدت علیه ارتش آزادیبخش ملی در کومانوو را آغاز کردند. نبرد تا روز بعد ادامه یافت و به جنگ شهری تبدیل شد . پیاده نظام پلیس و ارتش مجبور بودند برای هر خانه در روستاهای بزرگ واکسینجه و لوژان، دو دژ ارتش آزادیبخش ملی، بجنگند، زیرا ارتش آزادیبخش ملی به شدت مقاومت می کرد. یک واحد ویژه پلیس به نام "ببرها" که در نبردهای ضد چریکی شهری تخصص داشت، نیز مستقر شد. پس از دو هفته نبرد سنگین، در 26 مه 2001، نیروهای امنیتی مقدونیه واکسینجه و لوژان را بازپس گرفتند. در طول نبرد برای واکسینجه، نیروهای مقدونی فاضل نیمانی، فرمانده ارشد ارتش آزادیبخش ملی در کومانوو را کشتند. نیروهای مقدونی به حمله خود به سمت دژهای ارتش آزادی بخش ملی در اسلوپچانه و ماتجسه، که هر دو در حدود سی کیلومتری شمال شرقی اسکوپیه، پایتخت، قرار دارند، ادامه دادند. پس از چندین درگیری که در آن شورشیان ارتش آزادی بخش ملی شکست خوردند، در 29 مه 2001، واحدهای پلیس و ارتش مقدونیه وارد روستای ماتجسه شدند. پلیس هنگام جستجوی خانه ها، سلاح و تجهیزات نظامی پیدا
کرد. پلیس همچنین سیستمی از تونل ها را کشف کرد که ارتباط بین چندین خانه را فراهم می کرد. پس از آنکه نیروهای امنیتی مقدونیه ماتجسه را تصرف کردند، ارتش آزادی بخش ملی حمله ای هماهنگ به روستا را از جهات اوتلیا، اوریزاره و اسلوپچنه آغاز کرد. شورشیان با مسلسل، تفنگ های خودکار، تفنگ های تک تیرانداز و نارنجک های راکتی شلیک می کردند . طی دو روز بعد، نیروهای امنیتی مقدونیه حمله ای را به سمت اسلوپچنه انجام دادند که روزانه گلوله باران می شد. در همین حال، اخباری مبنی بر از سرگیری درگیری ها در روستاهای شمال تتوو، بیش از یک ماه پس از آنکه نیروهای امنیتی مقدونیه در حمله ای در مارس 2001 شورشیان را سرکوب کردند، منتشر شد. در 8 ژوئن 2001، ارتش و پلیس مقدونیه حمله جدید و بزرگی را علیه ارتش آزادی بخش ملی در سنگرهایشان در روستاهای باقی مانده که از ابتدای ماه مه 2001 اشغال شده بودند، آغاز کردند. هدف اصلی این عملیات، تصرف سد لیپکوو بود که در دست شورشیان بود. ارتش آزادی بخش ملی دریچه هایی را که برای کنترل جریان آب از سد دریاچه لیپکوو استفاده می شد، بست. این امر تأمین آب کومانوو را متوقف کرد و باعث ایجاد بحران انسانی برای جمعیت غیرنظامی
شهر شد. ارتش دریاچه لیپکوو را تصرف کرد و ارتش آزادی بخش ملی را به داخل روستا عقب راند. برخلاف روستاهای واکسینس، ماتِجِچه و دیگر روستاهای میدان نبرد، لیپکوو هنوز 10000 نفر جمعیت داشت که توسط دولت یا صلیب سرخ تخلیه نشده بودند . برای جلوگیری از تلفات غیرنظامیان، نمایندگان دولت به غیرنظامیان در لیپکوو دستور دادند که روستا را تخلیه کنند. با این حال، این دستور رعایت نشد زیرا شورشیان ارتش آزادی بخش ملی در روستا به صلیب سرخ بین المللی اجازه تخلیه غیرنظامیان را نمی دادند. شهردار لیپکوو، حسام الدین خلیلی، دستوری مخالف دستور دولت صادر کرد. او به غیرنظامیان گفت که در زیرزمین های خانه های خود امن تر خواهند بود تا اینکه بخواهند روستا را ترک کنند زیرا خود را در میان آتش متقابل بین نیروهای امنیتی و ارتش آزادی بخش ملی خواهند یافت. از آنجا که غیرنظامیان از منطقه درگیری فرار نکرده بودند، برای جلوگیری از فاجعه انسانی در لیپکوو و از سرگیری تأمین آب روستا، آتش بس موقت توسط سازمان امنیت و همکاری اروپا برقرار شد و رئیس جمهور تراجکوفسکی در 12 ژوئن دستور توقف حمله را داد. در طول آتش بس، تأمین آب آشامیدنی برای کومانوو دوباره برقرار می
شد و غیرنظامیان در لیپکوو توسط سازمان امنیت و همکاری اروپا غذا، آب و دارو دریافت می کردند . آتش بس موقت تنها چند ساعت پس از توافق توسط ارتش آزادی بخش ملی نقض شد، زمانی که شورشیان به یک وسیله نقلیه پلیس در نزدیکی تتوو شلیک کردند. در جریان این تبادل آتش که تا سپیده دم ادامه داشت، نه افسر پلیس زخمی شدند که جراحات دو نفر از آنها وخیم بود. ارتش آزادی بخش ملی از این حمله عذرخواهی کرد و آن را یک "اشتباه" توصیف کرد. در طول آتش بس، ارتش آزادی بخش ملی همچنین یک کلیسای تاریخی ارتدکس شرقی در ماتجسه، که یکی از مهمترین بناهای فرهنگی در کومانوو محسوب می شد، و همچنین خانه های غیرنظامیان قومی مقدونی را به آتش کشید. قبل از ورود پلیس مقدونیه به این روستا در ژوئن 2001، این کلیسا به عنوان مقر ارتش آزادی بخش ملی مورد استفاده قرار می گرفت. حمله مقدونی ها در کومانوو به طور موقت متوقف شد، زیرا جبهه جدیدی توسط ارتش آزادی بخش ملی گشوده شد که توجه را از کومانوو منحرف کرد. در 13 ژوئن 2001، شورشیانی که قبلاً نفوذ کرده بودند، در آراچینوو ، روستایی در خارج از اسکوپیه، پایتخت، "منطقه آزاد" اعلام کردند. در طول نبردهای یک ماهه در منطقه کومانو
و، نیروهای امنیتی مقدونیه موفق شدند چندین روستا را که دژهای ارتش آزادی بخش ملی بودند، بازپس گرفته و آنها را از حضور شورشیان پاکسازی کنند. طبق ادعاهای رسمی مقدونیه، نیروهای امنیتی حداقل 30 شورشی ارتش آزادی بخش ملی، از جمله فرمانده فاضل نیمانی، را کشتند ، در حالی که ارتش آزادی بخش ملی ادعا کرد که 16 نفر را از دست داده است. بحران آراچینوو. نوشتار اصلی: بحران آراچینوو حمله مقدونی ها در کومانوو به طور موقت متوقف شد، زیرا جبهه جدیدی توسط ارتش آزادی بخش ملی باز شد که توجه را از کومانوو منحرف کرد. در 12 ژوئن 2001، شورشیانی که قبلاً به این منطقه نفوذ کرده بودند، در آراچینوو ، روستایی که از نظر جغرافیایی تنها چند کیلومتری شمال اسکوپیه واقع شده است، "منطقه آزاد" اعلام کردند . از طریق آراچینوو، که به یکی از مقرهای ارتش آزادی بخش ملی تبدیل شد، شورشیان آلبانیایی تهدید کردند که اسکوپیه، به ویژه ساختمان های پارلمان و دولت را با خمپاره بمباران خواهند کرد. فرمانده کل آراچینوو، خوجه یا خزیر شقیری بود . در 22 ژوئن، نیروهای امنیتی مقدونیه حمله گسترده ای را برای پاکسازی زمین از شورشیان آلبانیایی در روستا آغاز کردند. روز بعد، دو هو
اپیمای تهاجمی زمینی سوخوی Su-25 از اسکادران نظامی مقدونیه، که توسط خلبانان ARM هدایت می شدند، اولین عملیات شناسایی را بر فراز روستا انجام دادند. نیروهای مقدونی به سرعت پیشروی کردند و شورشیان آلبانیایی را از سه طرف محاصره کردند. به گفته ژنرال پانده پتروسکی ، که فرماندهی عملیات آراچینوو را بر عهده داشت، ARM حدود 20،000 سرباز با گردان های زرهی، 54 تانک، 120-130 خمپاره انداز، بالگردهای Mi-24 و مقدار کافی مهمات برای انجام یک عملیات قاطع و تکمیل انحلال ارتش آزادی بخش ملی در اختیار داشت. این نبرد تنها سه روز طول کشید و با کنترل دو سوم روستا توسط مقدونیه به پایان رسید. تحت نظارت ناتو ، آتش بس برای تخلیه اعضای ارتش آزادی بخش ملی از آراچینوو به لیپکووو توافق شد . بنابراین، با کمک نیروهای آمریکایی که در KFOR و نیروهای ناتو در کوزوو، سازمان امنیت و همکاری اروپا و مأموریت اتحادیه اروپا خدمت می کردند، حدود 350 شورشی اجازه یافتند با سلاح های خود روستا را ترک کنند که این امر جنجال هایی را برانگیخت. به طرف مقدونی دستور عقب نشینی داده شد. به عنوان نشانه ای از این امر، همان شب چندین هزار مقدونیایی برای اعتراض در مقابل پارلمان د
ر اسکوپیه تجمع کردند که در طی آن ساختمان اشغال شد و اعتراض به شورش های گسترده تبدیل شد. توافق آتش بس عمومی. پس از میانجیگری سازمان امنیت و همکاری اروپا و ناتو و دریافت فشار فزاینده برای توقف خصومت ها، دولت مقدونیه با درخواست ناتو برای امضای آتش بس بدون قید و شرط موافقت کرد. توافق نامه آتش بس در 5 ژوئیه 2001 توسط رئیس جمهور، ژنرال ارتش پانده پتروسکی و ژنرال پلیس ریستو گالوسکی از طرف مقدونی و پیتر فیث ، نماینده ناتو ، امضا شد. ناتو ضامن آتش بس عمومی بود و همین توافق نامه سپس با ارتش آزادی بخش ملی در پریزرن امضا شد . توافق نامه آتش بس عمومی، ایجاد یک منطقه غیرنظامی را که بین مرز با کوزوو تا ضلع جنوبی بزرگراه تتوو - یاژینجه امتداد داشت، الزامی می کرد . طبق این توافق نامه، ارتش مقدونیه از تتوو و از تمام روستاهایی که در منطقه درگیری تحت کنترل آن بودند، عقب نشینی کرد و مواضع جدیدی را در مرز کوزوو و جنوب تتوو اتخاذ کرد. برخی از نیروهای کمکی نیز به مواضع ارتش در پوپووا شاپکا اعزام شدند . پس از جابجایی ارتش به مواضع جدید در جنوب شهر، تنها چهار پاسگاه پلیس و واحدهای پلیس مستقر در ساختمان SVR در تتوو باقی ماندند. واحدهای
پلیس نیز از روستاهای منطقه درگیری خارج شدند. پلیس هایی که پس از امضای آتش بس در منطقه اطراف تتوو باقی ماندند به شرح زیر بودند: بیست نفر در لسوک ، هفتاد نفر در تیرسه ، صد و بیست نفر در وراتنیسا ، بیست و پنج نفر در یاژینجه ، صد نفر در جگونوچه ، پنجاه نفر در راتای ، هفتاد نفر در سلسه ، و همچنین پنج ایست بازرسی پلیس با پانزده پلیس در هر کدام. طبق توافق آتش بس، نیروهای امنیتی مقدونیه فقط زمانی می توانستند آتش بگشایند که جانشان مستقیماً در معرض تهدید بود و پاسخ آتش باید متناسب با هرگونه حمله ارتش آزادی بخش ملی می بود. این توافق همچنین استقرار یک نیروی 3000 نفری ناتو را در منطقه درگیری پس از توافق سیاسی بین رهبران سیاسی مقدونیه و آلبانی پیش بینی می کرد. ماموریت نیروی ناتو چهل و پنج روز بود و وظیفه آن خلع سلاح شورشیان ارتش آزادی بخش ملی بود. وقایع پس از آتش بس عمومی. [ ویرایش منبع ] توافق نامه آتش بس عمومی که در 5 ژوئیه 2001 امضا شد، توسط ارتش آزادی بخش ملی رعایت نشد و مرتباً آن را نقض کرد. طبق سوابق ارتش مقدونیه، بین امضای آتش بس عمومی در 5 ژوئیه تا پایان ماه اوت، ارتش آزادی بخش ملی صد و سی و نه حمله مستقیم علیه نی
روهای امنیتی مقدونیه انجام داد: صد و هفده حمله در تتوو، دوازده حمله در کومانوو و ده حمله در منطقه اسکوپیه. نیروهای امنیتی مقدونیه هفتاد و چهار بار به آتش پاسخ دادند: شصت بار در تتوو، هفت بار در کومانوو و هفت بار در منطقه اسکوپیه. هشتاد و یک مورد آدم ربایی غیرنظامیان مقدونی توسط ارتش آزادی بخش ملی رخ داد که شصت و یک نفر از آنها آزاد شدند. درگیری های جدید در تتوو. پس از امضای توافق آتش بس و خروج ارتش از روستاهای شمال تتوو، ناتو به غیرنظامیانی که از منطقه به کوزوو گریخته بودند یا در داخل کشور آواره شده بودند، تضمین داد که به خانه های خود بازگردند. متعاقباً، غیرنظامیان آلبانیایی تبار شروع به بازگشت به خانه های خود در روستاهای تتوو از جمله سلچه، لاوچه، گیرمو، شیپکوویچ، برودک، وشالا و ویجچه کردند. بازگشت غیرنظامیان و خروج ارتش، شرایط مساعدی را برای ظهور مجدد ارتش آزادی بخش ملی در این روستاها ایجاد کرد. مواضع دیده بانی ارتش، شورشیانی را که در اطراف این روستاها مواضع دفاعی حفر می کردند، مشاهده کرد، اما به سربازان اجازه تیراندازی داده نشد. اولین حادثه بزرگ ناشی از ارتش آزادی بخش ملی، حمله توپخانه ای به تتوو در 7 ژوئیه