Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایل فاتو کووتیدیانو یک روزنامه ایتالیایی متعلق به سرمقاله ایل فاتو اسپا است که در رم منتشر می شود. این روزنامه در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۹ تأسیس شد و توسط آنتونیو پادلارو سردبیری می شد. تا سال ۲۰۱۵، زمانی که مارکو تراواگلیو سردبیر شد. سه معاون سردبیر عبارتند از مارکو لیلو، سالواتوره کاناوو (نماینده سابق حزب کمونیست بازسازی و چپ انتقادی) و مادالنا اولیوا. این روزنامه که در موج طولانی "مانی پولیت" و رسوایی های فساد پس از آن متولد شد، مرجع سرسخت ترین مخالفان برلوسکونیسم بود. این روزنامه که توسط امثال فیلسوف و روزنامه نگار آلبریکو جوسترا به عنوان یک روزنامه حزبی ایجاد شده توسط پائولو فلورس دارکایس و تراواگلیو توصیف شده است، مواضع چپ و راست را با هم ترکیب کرده است، اما به طور کلی پوپولیستی چپ گرا و ضد تشکیلات است. این روزنامه می گوید مستقل و بی طرف است. منتقدان این روزنامه را به داشتن تعصبات چپ گرایانه و راست گرایانه متهم کرده اند. این روزنامه به طور گسترده از نظر سیاسی به جنبش پنج ستاره (ام فایو اس) نزدیک دانسته می شود، از جمله توسط میشل سانتورو، یکی از بنیانگذاران روزنامه، و همکار سابقش لوکا تله. گاهی سرمقاله هایی در انت
قاد از ام فایو اس منتشر کرده است. تاریخچه. در اواخر سال ۲۰۰۸، ماسیمو فینی، روزنامه نگار همکارش از مارکو تراوالیو پرسید برای تبلیغ مجله تازه تأسیس فینی، ("صدای شورشی")، در وبلاگ خود "Voglioscendere.it"، با هدف جمع آوری "چند صد مشترک". هزاران نفر پاسخ دادند و به مجله فینی اجازه موفقیت دادند. به دلیل این موفقیت، تراواگلیو شروع به بررسی ایده استفاده از وبلاگ خود برای راه اندازی یک روزنامه جدید، مستقل از بودجه عمومی کرد. تراواگلیو قصد خود را در ۱ ژوئن ۲۰۰۹ اعلام کرد. عنوان واقعیت روزانه به عنوان ادای احترامی به روزنامه نگار انزو بیاجی انتخاب شد، که در آن زمان به درخواست نخست وزیر سیلویو برلوسکونی از رای (شبکه رادیو تلویزیونی)، تلویزیون دولتی ایتالیا، در آنچه به عنوان جنجال ویرایش بولگارو شناخته شد، حذف شد؛ تفسیر خبری ده دقیقه ای روزانه بیاجی در ساعات پربیننده رای ۱ با عنوان واقعیت منتشر شد. رای از اجازه دادن به روزنامه برای نامگذاری ساده واقعیت خودداری کرد و حق استفاده از این نام را برای خود محفوظ دانست. در ژوئن ۲۰۰۹، پس زمینه، یک وب سایت تبلیغاتی، راه اندازی شد که حاوی اطلاعاتی در مورد اشتراک و توسعه پروژه بود. ک
ار اظهار داشت که ناشر از تبلیغات و بودجه دولتی ایتالیا برای اداره روزنامه استفاده نخواهد کرد، بلکه در عوض فقط از پول حاصل از فروش و تبلیغات بازار استفاده خواهد کرد. اولین شماره، که علاوه بر ۳۲۰۰۰ اشتراک، در ۱۰۰۰۰۰ نسخه چاپ شده بود، قبل از ساعت ۸ صبح ۲۳ سپتامبر به فروش رسید؛ توزیع آن محدود به شهرهای بزرگ بود. در نتیجه، روزنامه اعلام کرد که بلافاصله تعداد نسخه ها را دو برابر خواهد کرد و اولین شماره را به صورت آنلاین و رایگان در دسترس قرار خواهد داد. این روزنامه به جنبش پنج ستاره (ام فایو اس) نزدیک است. خط مشی طرفدار ام فایو اس این روزنامه باعث درگیری های داخلی در هیئت تحریریه شده و به استعفای چندین روزنامه نگار، از جمله لوکا تله منجر شده است. , میشل سانتورو، داویده وکی، و استفانو فلتری. پس از آغاز تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، فوریو کلمبو، روزنامه نگار و یکی از بنیانگذاران، گفت که این روزنامه موضع طرفدار روسیه گرفته است و به دلیل استخدام الساندرو اورسینی از روزنامه استعفا داد. او همچنین از نظریه های فینی، ستون نویس دیگر، در مورد اشغال ایتالیا توسط آلمان در طول جنگ جهانی دوم انتقاد کرد. گزارش های این روزنا
مه در مورد جنگ چنان به نفع روسیه و ولادیمیر پوتین تلقی شده است که سفارت روسیه آن را ستوده و بازنشر کرده است. مالکیت. واقعیت روزانه توسط سرمقاله ایل فاتو اس.پی.ای. , یک شرکت ایتالیایی منتشر می شود. مدیرعامل آن، جورجیا پویدامانی است. مقررات شرکت می گوید که تا ۷۰٪ از سهام می تواند توسط کارآفرینان در اختیار باشد اما هیچ یک از آنها نمی تواند بیش از ۱۶٪ از سرمایه سهام را در اختیار داشته باشد، که تخمین زده می شود ۶۰۰٬۰۰۰ یورو است. ۳۰ درصد باقیمانده از سهام متعلق به کالم نویس های روزنامه است. در نتیجه، هیچ انتخاب مهمی بدون رضایت کالم نویسندگان نمی تواند انجام شود، زیرا برای انجام تصمیمات در مورد سیاست روزنامه یا انتخاب سردبیر ۷۰٪ اکثریت + ۱ مورد نیاز است.
«تمام این سال ها ساکت» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی توری ایموس می باشد که به عنوان تک آهنگ از نخستین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "زمین لرزه های کوچک" (۱۹۹۲) منتشر گردید. این قطعه نخست در نوامبر سال از سوی ایست وست رکوردز در بریتانیا منتشر گردید. سپس در سال ۱۹۹۲ از سوی آتلانتیک رکوردز در آمریکای شمالی منتشر گردید و بعدها به منظور حمایت و آگاهی رسانی از شبکهٔ ملی مقابله با تجاوز، آزار و زنای با محارم (آرای آی ان ان) مورد استفاده قرار گرفت. این تک آهنگ در بریتانیا، در ۱۰ اوت سال مجدداً منتشر گردید. ریشه. ایموس «تمام این سال ها ساکت» را پس از شکست وای کنت توری رید و در دوران جستجوی خویشتن و یافتن مصالح برای آلبومی مستقل نوشت. طبق گفتهٔ "وی اچ۱ داستان سراها"، او در ابتدا این قطعه را طوری نوشته بود که ال استوارت آن را بخواند. اریک هوس که مشغول تهیه و تولید برخی دیگر از ترانه های ساخته شدهٔ ایموس بود، قطعه را شنید و به او گفت: «عقلت سر جاش نیست. این داستان زندگی خودته.» ایموس در دفترچهٔ ترانه های "زمین لرزه های کوچک"، شرح داده که نوشتن این قطعه روندی کند و تدریجی داشت و ریف سبک و روشن پیانو در بخش های ب
یتی، اولین چیزی بود که شکل گرفت. او این «تک نوازی وزوزمانند پیانو» را که خودش این گونه نامیده، یکی از شاخص ترین و قابل تشخیص ترین بخش های قطعه می داند. الهام بخش اشعار ترانه زمانی بود که ایموس قصهٔ "پری دریایی کوچولو" اثر هانس کریستیان آندرسن را برای برادرزادهٔ خردسالش، کودی، می خواند.
«مصلوب» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز و موسیقی دان آمریکایی توری ایموس می باشد که در ۱۲ مهٔ سال ۱۹۹۲ به عنوان پنجمین تک آهنگ از نخستین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "زمین لرزه های کوچک" در آمریکای شمالی، در ۸ ژوئن از سوی ایست وست رکوردز در بریتانیا، و در ۲۰ ژوئیهٔ سال ۱۹۹۲ نیز در استرالیا منتشر گردید.
کوریره ایتالیانو (به انگلیسی: "Italian Courier") یک هفته نامه ایتالیایی زبان (با نام مستعار گاگلیاردی) است که در مونترال، کبک منتشر می شود. "روزنامه کوریره ایتالیانو" توسط آلفردو گالیاردی، رئیس انجمن پسران ایتالیا در کانادا، در اوایل دهه ۱۹۵۰ در مونترال، برای جامعه ایتالیایی ها تأسیس شد. او از طریق روزنامه اش، از منافع کانادایی های ایتالیایی تبار دفاع کرد و نبردهای بزرگی را برای به رسمیت شناختن سهم جامعه ایتالیایی در توسعه و پیشرفت کانادا در همه زمینه ها آغاز کرد. "روزنامه کوریره ایتالیانو" همواره خارج از ایدئولوژی ها و رنگ و بوی سیاست باقی مانده است. یکی از نبردهای بزرگی که این روزنامه سال ها به آن پرداخته، نبرد زبانی بوده است: برای حفظ دوزبانگی در کبک، و به ویژه در مونترال. "کوریره ایتالیانو" در زمان تأسیس دو زبانه (انگلیسی-ایتالیایی) بود، اما اکنون فقط به زبان ایتالیایی منتشر می شود. در حال حاضر این روزنامه به صورت هفتگی، هر پنجشنبه منتشر می شود و به ایتالیایی های ساکن مونترال این امکان را می دهد که اخبار هفتگی را به زبان ایتالیایی دریافت کنند. این روزنامه توسط مترو مدیا منتشر می شود. مدیر آن پاتریک مارسان
و معاونش فابریزیو استاپینو است.
لا نوئوا فررا ( (به ایتالیایی: The New Ferrara) یک روزنامه ایتالیایی مستقر در فرارا است. این روزنامه متعلق به گروه گروپو اس ای ای می باشد. تاریخچه. "لا نوئوا فررا" توسط انریکو پیروندینی تأسیس شد. اولین شماره آن در ۵ آوریل ۱۹۸۹ منتشر شد. در ابتدا متعلق به گدی گروپو ادیتوریاله بود، اما در سال ۲۰۲۰ به همراه روزنامه مودنا، روزنامه رجیو و دریای تیرنی به گروپو اس ای ای فروخته شد. در فوریه ۲۰۲۴، فرارای جدید به همراه دیگر روزنامه های امیلیا-رومانیا اعلام کردند که بخش بیشتری از محتوای چاپی خود را به اخبار محلی اختصاص خواهند داد.
زمین لرزه های کوچک نخستین آلبوم انفرادی از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی توری ایموس می باشد که تک آهنگ های «تمام این سال ها ساکت»، «چین»، «زمستان» و «مصلوب» را دربر دارد. ایموس، پس از آنکه آتلانتیک رکوردز نخستین نسخهٔ آلبوم را نپذیرفت با همکاری نامزد خود در آن زمان، اریک هوس، کار بر روی نسخهٔ دوم آلبوم را شروع نمود. این آلبوم نخستین بار در بریتانیا در ۶ ژانویهٔ سال ۱۹۹۲ منتشر گردید و در جدول تا رتبهٔ ۱۴ صعود کرد. این آلبوم با استقبال مثبت از طرف منتقدان و شنوندگان روبه رو شد. در ایالات متحده نیز توانست به جمع ۶۰ آلبوم برتر "بیلبورد" ۲۰۰ راه یابد. "زمین لرزه های کوچک" اغلب یکی از بزرگ ترین آلبوم های تمام دوران به شمار می رود؛ این آلبوم در فهرست "۱۰۰۰ آلبوم برتر تمام دوران" کالین لارکین جایگاهٔ ۷۳ را از آن خود کرد و در فهرست ۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران ها "رولینگ استون" نیز در جایگاهٔ قرار گرفت.
«دختر کورن فلکسی» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی توری ایموس می باشد که در ۱۰ زانویهٔ سال ۱۹۹۴ از سوی آتلانتیک و ایست وست رکوردز به عنوان نخستین تک آهنگ از دومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "زیر صورتی" (۱۹۹۴) در بریتانیا منتشر گردید. این ترانه در ایالات متحده دومین تک آهنگ آلبوم پس از «خدا» بود. این اثر توسط ایموس نوشته شد و تهیه کنندگی آن نیز بر عهدهٔ خود ایموس با اریک هوس بود. مری کلیتون در این ترانه به عنوان مهمان حضور دارد و در پس زمینه صدایش را ارائه می دهد و بخش بریژ «مردی با تفنگ طلایی» را نیز می خواند. «دختر کورن فلکسی» در جدول بابلینگ آندر هات ۱۰۰ "بیلبورد" به رتبهٔ هفتم رسید و از نظر تجاری نیز در سطح جهانی موفق بود. این قطعه در جدول تک آهنگ های بریتانیا رتبهٔ چهارم، در جدول تک آهنگ های ایرلند، رتبهٔ نهم و در ایسلند رتبهٔ دوم را از آن خود کرد. در استرالیا، بلژیک، کانادا و هلند نیز جزو چهل ترانهٔ برتر قرار گرفت. دو موزیک ویدئوی مختلف برای «دختر کورن فلکسی» ساخته شده اند.
زیر صورتی دومین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی توری ایموس می باشد. این آلبوم در ژانویهٔ سال منتشر گردید و و با موفقیت تک آهنگ «دختر کورن فلکسی» توانست در صدر جدول جدول آلبوم های بریتانیا قرار گیرد و در ایالات متحده به رتبهٔ ۱۲ برسد. این آلبوم در اکتبر سال از سوی آرآی ای ای در ایالات متحده موفق به دریافت ۲ بار پلاتین گردید و بیش از ۲ میلیون نسخه فروش داشت. در بریتانیا نیز شصت ویکمین آلبوم پرفروش سال ۱۹۹۴ بود و در فوریهٔ سال ۲۰۰۷ نیز از سوی بی پی آی با فروش بیش از ۳۰۰ هزار نسخه، گواهی پلاتین دریافت نمود. زیر صورتی در فهرست «۵۰۰ سی دی ای که باید داشته باشید» مجله "بلندر" قرار گرفت و چند سال بعد نیز "رولینگ استون" آن را جزو بهترین آلبوم های دههٔ ۱۹۹۰ معرفی کرد. نسخهٔ ویژهٔ دو دیسکی این آلبوم با عنوان "صورتی بیشتر: بی سایدها" به صورت انحصاری در استرالیا و نیوزیلند در نوامبر سال ۱۹۹۴ منتشر شد.
نیک میرا (انگلیسی: Nick Mira؛ زادهٔ ۲۵ اوت ۲۰۰۰) با نام اصلی نیکلاس وارن میرا یک تهیه کننده موسیقی و ترانه نویس آمریکایی است که عمدتاً در ژانرهای هیپ هاپ و ترپ فعالیت می کند. او یکی از بنیان گذاران گروه تهیه کنندگان اینترنت مانی رکوردز است و برای تولید آهنگ های موفق برای هنرمندانی مانند جوس ورلد، اکس اکس اکس تنتاسیون و تریپی رد شناخته می شود. میرا از سال ۲۰۱۶ فعالیت حرفه ای خود را آغاز کرده و تا کنون چندین آهنگ پرفروش در چارت بیلبورد تولید کرده است. زندگی اولیه. نیکلاس وارن میرا در ۲۵ اوت ۲۰۰۰ در ریچموند، ویرجینیا، ایالات متحده متولد شد. او از کودکی با موسیقی آشنا بود و گیتار می نواخت، سپس پیانو را نیز آموخت. میرا از سن ۱۳ سالگی بر ساخت موسیقی تمرکز کرد و فارل ویلیامز را به عنوان یکی از افراد تأثیرگذار اصلی خود نام می برد. سبک موسیقی او را می توان ملودیک و اتمسفریک توصیف کرد که بر ایجاد حس و حال خاص تأکید دارد. میرا در سال ۲۰۱۹ از دبیرستان جیمز ریور فارغ التحصیل شد. او ابتدا قصد داشت بیت های خود را به عنوان آهنگ های مستقل بفروشد، اما متوجه شد که دانش کافی در مورد فروش موسیقی ندارد و بنابراین به سمت فروش آنلای
ن بیت ها روی آورد. او گیتار را برای سرگرمی می نواخت و بعدها کیبورد خرید و با گوش دادن به موسیقی، نواختن را یادگرفت. میرا ساخت بیت را از حدود سال ۲۰۱۴ آغاز کرد و وب سایتی برای فروش بیت های خود راه اندازی کرده بود. حرفه. میرا در سال ۲۰۱۵ به همراه تاز تیلور، اینترنت مانی رکوردز را بنیان گذاری کرد که هدف آن کمک به تهیه کنندگان ناشناخته برای کسب شهرت و ارتباط با هنرمندان است. او فعالیت حرفه ای خود را از سال ۲۰۱۶ آغاز کرد و ابتدا بیت های خود را از طریق یوتیوب و ساوندکلاود می فروخت. رویکرد او در ساخت موسیقی بر ایجاد فضایی لذت بخش و بدون فشار تأکید دارد. اولین موفقیت بزرگ میرا در سال ۲۰۱۷ بود که به همراه تاز تیلور و دکس دانکن، آهنگ "Fuck Love" را برای اکس اکس اکس تنتاسیون و تریپی رد تولید کرد. این آهنگ به رتبه ۲۸ در بیلبورد هات ۱۰۰ رسید و تا مارس ۲۰۱۹ پراستریم ترین آهنگ در ساوندکلاود شد. میرا دو سال پیش از شهرت جوس ورلد با او آشنا شد و همکاری شان منجر به تولید آهنگ هایی مانند "Lucid Dreams" (که از "Shape of My Heart" استینگ سمپل گرفته) و "All Girls Are The Same" شد که به ترتیب به رتبه ۳ و ۴۱ در بیلبورد هات ۱۰۰ رسیدند
. در سال ۲۰۱۸، اینترنت مانی با آلامو و اینترسکوپ رکوردز قرارداد امضا کرد. میرا هشت آهنگ دیگر از آلبوم اول جوس ورلد، خداحافظ و شرت کم، را تولید کرد، از جمله "Lean wit Me". او ادعاهای کپی برداری از "Lean wit Me" را رد کرد و در ویدیویی فرایند ساخت بیت را از ابتدا نشان داد. در سال ۲۰۱۹، میرا چهار آهنگ از آلبوم مسابقه مرگ بزای عشق جوس ورلد را تولید کرد، از جمله "Empty" و "Robbery"، که آلبوم به رتبه اول بیلبورد ۲۰۰ رسید. او همچنین "Ransom" را برای لیل تکا تولید کرد که به رتبه ۴ رسید، و در "On the Road" پست مالون با میک میل و لیل بیبی همکاری کرد که به رتبه ۲۲ رسید. میرا در سن ۱۹ سالگی خود را به عنوان نیروی غالب در صحنه ترپ و ایمو رپ ساوندکلاود تثبیت کرد و با پست مالون، لیل اسکایز، یانگ ثاگ و لیل اوزی ورت همکاری داشت. در سال ۲۰۲۰، میرا در آلبوم پس از مرگ جوس ورلد، افسانه ها هرگز نمی میرند، مشارکت کرد و آهنگ هایی مانند "Smile" (با ویکند) و "Tell Me U Luv Me" را تولید کرد. او همچنین در "Lemonade" اینترنت مانی با گانا، دان تالیور و نو همکاری کرد که به رتبه اول در بریتانیا رسید، و ۱۰ آهنگ از آلبوم B4 the Storm اینترنت ما
نی را تولید کرد که به رتبه اول بیلبورد ۲۰۰ رسید. سبک تولید او ملودیک، دینامیک و وسیع توصیف می شود و از هنرمندانی مانند فارل ویلیامز، کانیه وست، مترو بومین، لکس لوگر و سانی دیجیتال الهام گرفته است. او بیت های "تایپ" می سازد اما بر ایجاد موسیقی مورد علاقه خود تمرکز دارد. میرا ویدیوهای آموزشی ای برای تهیه کنندگان نوظهور در کانال یوتیوب اینترنت مانی منتشر می کند که بیش از ۵۰۰ هزار مشترک دارد. او به توسعه هنرمندان جدید از طریق اینترنت مانی تمرکز دارد و علاقه مند به گسترش به ژانرهای پاپ و استفاده از سازهای زنده مانند گیتار است. دیسکوگرافی. میرا تولیدکننده دو آهنگ دارای گواهی الماس از سوی آرآی آی ای آی است و در تولید آلبوم ها و تک آهنگ های متعددی مشارکت داشته است. برخی از تولیدهای برجسته او عبارتند از: جوایز و نامزدی ها. میرا در سال ۲۰۲۰ جایزه تهیه کننده سال را در جوایز بی ام آی آر اند بی/هیپ هاپ دریافت کرد.
گازتا دی پارما (به ایتالیایی: Gazette of Parma) روزنامه ای است که در پارما، ایتالیا منتشر می شود. این روزنامه یکی از قدیمی ترین روزنامه های این کشور است. تاریخچه و مشخصات. "گاتزتا دی پارما" به عنوان یک روزنامه هفتگی مشارکت کنندگان اولیه شامل جووانینو گوارشی، جوزپه وردی، آرتورو توسکانینی، آلبرتو بیویلاکوا، لوکا گلدونی و لئوناردو سیاسیا بودند. تمرکز روزانه بر اخبار محلی مربوط به پارما است. تیراژ گازتا دی پارما در سال ۲۰۰۷ ۴۳۰۰۰ نسخه بود.
اکو دی برگامو ( L'Eco di Bergamo) (به ایتالیایی: The Echo of Bergamo) روزنامه ای است که در برگامو، ایتالیا منتشر می شود. این روزنامه از سال ۱۸۸۰ در حال انتشار است. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه «پژواک برگامو»" در سال ۱۸۸۰ توسط شرکت «سسا» تأسیس شد ناشر آن سصعب است که متعلق به حوزه های اسقفی برگامو می باشد. سصعب همچنین چهار نسخه از روزنامه "«لا پروینسیا»" را منتشر می کند، یعنی نسخه های کومو، لکو، سوندریو و وارسه. دفتر مرکزی پژواک برگامو در برگامو قرار دارد، و این روزنامه با فرمت برلینی (قطع روزنامه) منتشر می شود. این اولین روزنامه ایتالیایی است که رنگ را معرفی کرد. "روزنامه «اکو دی برگامو»" گرایش کاتولیکی دارد. یک کشیش ایتالیایی به نام آندره آ اسپادا به مدت ۵۱ سال سردبیر این روزنامه بود. او در سال ۱۹۳۸ به این سمت منصوب شد و تا سال ۱۹۸۹ در این سمت بود. در پایان دهه ۱۹۹۰ "، مجله «اکو دی برگامو»" ۶۸۰۰۰ نسخه فروخت. تیراژ آن در سال ۲۰۰۷، ۵۶۰۰۰ نسخه بود.
انتقام چهارمین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ آمریکایی مانی لانگ می باشد که در ۳۰ اوت سال ۲۰۲۴ از سوی مانی لانگ اینک و دف جم رکوردینگز منتشر گردید. این آلبوم از لحاظ فنی چهارمین اثر کلی اوست، اما دومین آلبوم او تحت نام هنری مانی لانگ به شمار می آید. او در بیشتر قطعات با تریکی استوارت همکاری کرده که در کنار مانی لانگ به عنوان تهیه کنندهٔ اجرایی آلبوم نیز فعالیت داشته است. از دیگر افرادی که در این پروژه همکاری نموده اند می توان از جف «گیتی» گیتلمن، تامی براون، ترون میکیل توماس، جرمین دوپری و برایان-مایکل کاکس نام برد. آلبوم به طور کلی نقدهای مثبت از سوی منتقدان موسیقی دریافت کرد و برخی آن را یکی از بهترین آلبوم های آراندبی سال دانستند. اکثر نقدها "انتقام" را به خاطر «نمونه ای برجسته از ترانه سرایی» ستودند. با وجود این ها، آلبوم در جدول "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده صدرنشین نشد، اما در جدول هیت سیکرز تاپ ایالات متحده در رتبهٔ هشتم قرار گرفت و دومین آلبوم متوالی مانی لانگ بود که جزو ده آلبوم برتر این جدول قرار می گرفت. تک آهنگ نخست آلبوم با نام «ساخته شده برای من» جزو ۲۰ ترانهٔ برتر "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده قرار
گرفت. تک آهنگ بعدی با نام «کاری کن یادم بره» نیز نخستین رتبهٔ اول مانی لانگ در جدول ترانه های آراندبی بزرگسالان را رقم زد. "انتقام" در شصت و هفتمین مراسم جوایز گرمی نامزد بهترین آلبوم آراندبی شد.
«زمان هایی مثل این ها» ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی ادیسون ری می باشد که در ۶ ژوئن سال ۲۰۲۵ از سوی کلمبیا رکوردز و از لانگ از ایم دنسینگ ال ال سی منتشر گردید. این یک قطعهٔ تریپ هاپ است که توسط ری و تهیه کنندگان قطعه، الویرا اندرفیاد و لوکا کلوسر نوشته شده است. این اثر با حالتی تأمل آمیز و لطیف، به مشکلات و چالش هایی ری که در زندگی با آن ها سروکار دارد، می پردازد. موزیک ویدئویی برای این ترانه نیز ساخته شده که پشت صحنه از یک اجرای رقص می باشد و توسط ایثن جیمز گرین کارگردانی شده است. ری این قطعه را برای اولین بار به طور زنده طی رویداد شنیداری آلبوم در نیویورک اجرا کرد. پس زمینه و ترکیب بندی. ری در آوریل سال ۲۰۲۵ اعلام کرد که نخستین آلبوم استودیویی خود را در ۶ ژوئن منتشر خواهد کرد. این خبر در جریان حضور غیرمنتظرهٔ او در اجرای آرکا در کوچلا ۲۰۲۵ اعلام شد. در پایان همان ماه، ری از نام و جلد آلبوم نیز رونمایی کرد. در ماه مه، فهرست ترانه ها روی بیلبوردهایی در شهرهای مختلف منتشر شد و سپس ری به طور رسمی نام قطعات را در ۲۱ مه اعلام کرد که در میان آن ها «زمان هایی مثل این ها» دهمینشان بود. وی در ۴ ژوئن اعلام کرد که همزم
ان با انتشار آلبوم، موزیک ویدئوی «زمان هایی مثل این ها» نیز منتشر خواهد شد. روز بعد، ری این ترانه را به صورت زنده در بخش پایانی یک رویداد اختصاصی انتشار آلبوم در سالن نمایش سوهو در نیویورک اجرا کرد و چند روز بعد نیز در کلاب خواهر این سالن در لندن به اجرا پرداخت. کریستن ویزنسکی از "بیلبورد" اظهار نظر می داشت که این روش «ایده آلی» برای پایان دادن به فهرست اجرا بوده و طرفداران را در «حالی تأمل آمیز» قرار داد.
جوزف پل اورتون (Joseph Paul Overton؛ ۴ ژانویه ۱۹۶۰ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۳) دانشمند علوم سیاسی آمریکایی بود که به عنوان معاون ارشد مرکز سیاست عمومی مکیناک کار می کرد. او بیشتر به خاطر کارش در میانه دهه ۱۹۹۰ شناخته می شود؛ زمانی که ایده ای را مطرح کرد که بعدها با نام پنجره اورتون شناخته شد.
مری می می اُبراین (Mary Mamie O'Brien؛ ۸ ژوئیه ۱۹۲۶ – ۱۷ اکتبر ۱۹۹۸) فیلسوف فمینیست و استاد دانشگاه بود. او تا زمان مرگ خود در کانادا جامعه شناسی و نظریه اجتماعی فمینیستی تدریس می کرد. او از اعضای بنیان گذار حزب فمینیست کانادا بود. زندگی. مری «می می» اُبراین در ۸ ژوئیه ۱۹۲۶ در والمر در کنت (انگلستان) زاده شد. مادرش که قادر به مراقبت از فرزندانش نبود، زمانی که مری چهار ساله بود، او و برادرش را به گلاسگو برد و آن ها توسط سه خاله شان بزرگ شدند. طبق یادداشت درگذشت منتشر شده در The Women's Review of Books، «مری همیشه می گفت که از نظر تولد انگلیسی، از نظر نام ایرلندی و از نظر انتخاب، اسکاتلندی است؛ و بعدها به انتخاب خود، کانادایی شد.» پس از آشنایی با جامعه فابیان، تحت تأثیر بئاتریس وب قرار گرفت و در نوجوانی به حزب کارگر بریتانیا پیوست. او فعال پرشوری در حزب کارگر بود، اما ایده آلیسمش در اثر دو رویداد سال ۱۹۵۶ یعنی بحران سوئز و تهاجم شوروی به مجارستان دچار تزلزل شد. با این حال، تجربه او به عنوان ماما در زاغه های صنعتی کلایدساید باعث شد دیدگاهی تردیدآمیز پیدا کند که در آثار فلسفی بعدی اش نیز دیده می شود. اُبراین در س
ال ۱۹۵۷ به کانادا مهاجرت کرد، جایی که ابتدا به عنوان پرستار مشغول به کار شد و سپس تحصیلات تکمیلی خود را در فلسفه سیاسی به پایان رساند. مری اُبراین در ۱۹ اکتبر ۱۹۹۸ در سن ۷۲ سالگی، در اثر سکته قلبی و در خواب درگذشت، پس از سال ها مبارزه با بیماری آلزایمر. "سیاست تولید مثل". اُبراین کتاب "سیاست تولید مثل" را در سال ۱۹۸۱ نوشت، کتابی مهم در توسعه نظریه سیاسی فمینیستی. با شروع از دیدگاه ماتریالیستی مارکسیستی، هدف اُبراین این بود که مفهوم کار مارکس برای تولید اشیاء را با عمل زایمان پیوند دهد و از این طریق زنان را در مرکز ماتریالیسم مارکسیستی که او بازتعریف کرده بود قرار دهد. او با به چالش کشیدن انکار مداوم تجربه های زنان در نظریه پردازی سیاسی، روابط بازتولید را به عنوان عاملی اساسی برای درک تلاش های اجتماعی و سیاسی انسان مطرح کرد. آثار اُبراین کشف پدرانگی را به عنوان پیش زمینه ای برای نهادهای پدرسالارانه ای همچون ازدواج و حق انحصاری مردان بر فرزندان معرفی کرد. آثار اُبراین به نظریه پردازی زایمان می پردازد و اگرچه استدلال های او گاهی به عنوان ذات گرایانه نقد شده اند، اما دیدگاه او در واقع تلفیقی از ذات گرایی ضروری و
سازه گرایی اجتماعی است. او هدف اصلی خود در نگارش و تدریس را قرار دادن تجربه زنان در مرکز گفتمان های بنیادین سیاسی می دانست. پروژه اُبراین موضوعات شناخته شده در انسان شناسی فمینیستی دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ را ادامه داد و به جامعه شناسی و انسان شناسی رادیکال دهه ۱۹۸۰ گسترش یافت. در دهه ۱۹۹۰، آثار او تحت تأثیر فلاسفه فمینیست قرار گرفت و برخی او را متهم کردند که تجربه زنان را به جبر زیست شناختی تقلیل داده و به این ترتیب دامنه تجربه های زنانه را به یک ضرورت زیست شناختی محدود کرده است. اُبراین با توضیح و بررسی ریشه های پدرسالاری و ارائه یک روش تحلیلی برای فرآیندهای بازتولید – «لحظات» – چارچوب مفهومی برای درک فرآیند بازتولید ایجاد کرد: دیالکتیک تولید مثل/بازتولید. او بر دیدگاه زنان تأکید داشت، همان طور که مارکس دیدگاه پرولتاریا را فرض گرفته بود. او همچنین در نظریه اجتماعی و سیاسی معاصر، اصطلاح malestream را برای اشاره به تفکر سیاسی و فلسفی سنتی و جریان اصلی غربی معرفی کرد. فناوری و تولید مثل. در سال های پایانی زندگی خود، در دهه آخر قرن بیستم، اُبراین به طور گسترده درباره چیزی نوشت و سخن گفت که آن را لحظه ای تاریخی و به
همان اندازه مهم برای بیان پدرانگی می دانست: توسعه فناوری های تولید مثل. او پیشرفت های فناوری های تولید مثل را انقلابی می دانست، زیرا این فناوری ها قادر بودند رابطه زنان با فرآیند تولید مثل را بازسازی کنند. پیشگیری مطمئن، در دسترس و ایمن می توانست به زنان اجازه دهد فعالیت جنسی را از تولید مثل جدا کنند؛ فناوری های بازتولید مانند لقاح آزمایشگاهی (IVF) و مادری جایگزین به زنانی که مادر هستند یا قصد مادر شدن دارند، امکان می داد تا روش های خود برای مادری را بازطراحی کنند. اُبراین تحلیل نظری خود را چنین ساخت که این فناوری های تولید مثلی باید نه تنها از نظر ایمنی مورد ارزیابی قرار گیرند، بلکه از نظر پیامدهای فلسفی ظرفیت آن ها برای بازسازی رابطه زنان با کار تولید مثل نیز بررسی شوند، همان گونه که کتاب "سیاست تولید مثل" بازسازی رابطه مردان با تولید مثل را مطرح کرده بود. این تحلیل نظری مهم با مرگ اُبراین در سال ۱۹۹۸ نیمه کاره ماند. مشارکت اُبراین. اُبراین در سال ۱۹۷۱ از فعالیت عملی پرستاری کناره گیری کرد، اما تحلیل ها و نگارش های مداوم او درباره سیاست های پرستاری تأثیر عمیقی بر حرفه پرستاری داشت، به ویژه در کانادا. او پرس
تاران را تشویق می کرد که کنترل شرایط کاری و روابط خود با دیگر متخصصان پزشکی، به ویژه پزشکان، را در دست بگیرند. او به تغییر روش آموزش پرستاران و ارتقای جایگاه آن ها در حوزه مراقبت های بهداشتی در کانادا کمک کرد. اُبراین همچنین به طور گسترده درباره مراقبت های بهداشتی و اصلاحات این حوزه در کانادا نوشت و سخنرانی کرد و توجه ویژه ای به نقش و جایگاه پرستاران داشت. مشارکت ماندگار او در نظریه سیاسی فمینیستی تحلیل ساختار دیالکتیکی آگاهی بازتولید/تولید مثل است. کار جسمی، به معنای واقعی، که در تجربه های تولید مثل/بازتولیدی زنان وجود دارد، باید در نظر گرفته شود؛ هم به عنوان تولید مادی واقعی و هم، مهم تر، به عنوان بخشی مرکزی از حس پیوند و یکپارچگی تلاش های انسانی. اُبراین همچنین تأکید کرد که مالکیت ابزارهای تولید باید شامل حقوق زنان برای حفظ قدرت و کنترل بر فرزندانشان نیز شود. حزب فمینیست کانادا. حزب فمینیست کانادا در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد. این حزب در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۹۷۹ در مؤسسه مطالعات آموزش انتاریو معرفی شد. مری اُبراین و آنجلا مایلز سخنرانان اصلی این رویداد بودند.
آنتونیو ماجیو (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او فعالیت حرفه ای خود را به عنوان عضوی از گروه آوازی آرام کوارتت آغاز کرد که در اولین دوره مسابقه استعدادیابی ایتالیایی "ایکس فاکتور" برنده شد. در سال ۲۰۱۰ او فعالیت انفرادی خود را آغاز کرد و در سال ۲۰۱۳ در بخش تازه واردان، برنده شصت و سومین جشنواره موسیقی سانرمو شد. حرفه. ماجیو در دسامبر ۲۰۰۷، به همراه دوستانش میشل آنکورا، آنتونیو کورتس و رافائله سیمون، یکی از اعضای بنیان گذار گروه آرام کوارتت بود. در ژوئن ۲۰۰۸، این گروه برنده اولین فصل مسابقات "ایکس فاکتور" ایتالیا شد. پس از انتشار آلبوم چندآهنگه «"ChiARAMente»" که وارد ده آهنگ برتر ایتالیا شد. ماجیو تصمیم گرفت به عنوان انفرادی فعالیت خود را آغاز کند. اولین تک آهنگ او با نام «Inconsolabile» در ژوئیه ۲۰۱۰ منتشر شد. ماجیو پس از امضای قرارداد با ناشر مستقل، آهنگ «Nonostante tutto» را ضبط کرد که با آن سعی کرد در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۲ شرکت کند، اما این آهنگ واجد شرایط نشد و در ۲۱ مارس ۲۰۱۲ به عنوان تک آهنگ منتشر شد. در سال ۲۰۱۳، با آهنگ «Mi servirebbe s
apere» به شصت و سومین جشنواره موسیقی سانرمو راه یافت که بعداً در بخش تازه واردان برنده این رقابت شد. این تک آهنگ در رتبه ۷ فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت و توسط فدراسیون گواهی طلایی دریافت کرد. اولین آلبوم او با نام «"Nonostante tutto»" توسط یونیورسال موزیک ایتالیا در فوریه همان سال منتشر شد. در سپتامبر ۲۰۱۳ آهنگ جدیدی به نام «Santo lunedì» را منتشر کرد که به عنوان آهنگ برای برنامه تلویزیونی ورزشی «"Il processo del lunedì»" استفاده شد.