Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لِبوهانگ پِرِشیوس ماتوسا (، زادهٔ ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۷ – درگذشتهٔ ۲۳ اکتبر ۲۰۰۶)، خوانندهٔ سبک کوایتو اهل آفریقای جنوبی بود. ماتوسا کار خود را به عنوان یکی از اعضای مؤسس گروه محبوب آفریقای جنوبی، بوم شاکا، در سال ۱۹۹۴ در سن هفده سالگی آغاز کرد. باشگاهی در ژوهانسبورگ نقطه عطف او بود جایی که دون لاکا تهیه کننده موسیقی اورا موجز دید. او به خاطر موهای بلوند رنگ شده اش، اجراهای پرانرژی روی صحنه، صدای قدرتمند و خشن، خلاقیت بی وقفه اش، حرکات رقص پرجنب وجوش و لباس های جسورانهٔ ای که بر روی صحنه می پوشید شناخته شده بود؛ او به طور آشکار دوجنس گرا بود. در سال ۲۰۰۱ توسط مجلهٔ اف اچ ام به عنوان یکی از جذاب ترین زنان آفریقا نامزد شد. اما روزگار او فقط ۲۹ بهار را دید و در زمستانی عظیم فرو رفت در یک دلخراش حادثه ای که تصادف مینامندش بزرگ راه اِن۳ شرق رند بعد اجرایی مهیج که نقش اول این هیجان بود اما در تصادف او هیچ نقشی نداشت و تنها عدم کنترل راننده اش بر روی خودرو علت این حادثه بود و دیگر هیچ . اوایل زندگی. لِبوهانگ ماتوسا در دیویتون، شهرستانی در نزدیکی بنونی متولد شد. او دوران دبیرستان خود را در مدرسهٔ سنت مری گذراند. لبو از هفت س
الگی با خواندن در گروه کر کلیسای محلی خود، شروع به کشف استعدادش در موسیقی کرد. زمانی که خانواده اش به ژوهانسبورگ نقل مکان کردند، او با موسیقی سبک بابل آدامس آشنا شد، که ترکیبی از پاپ و دیسکو بود و توسط هنرمندانی مانند برندا فاسی رواج یافته بود. ماتوسا برندا فاسی را الهام بخش خود می دانست و بعدها به عنوان یک اعجوبه در موسیقی شناخته شد. پیشه. ماتوسا در سن چهارده سالگی توسط یک دی جی از ژوهانسبورگ کشف شد و کمی بعد به گروه بوم شاکا پیوست. این گروه به سرعت به موفقیت دست یافت و به یکی از برجسته ترین گروه های موسیقی کوایتو در آفریقای جنوبی تبدیل شد. برخی معتقدند که این موفقیت تا حدی به دلیل جذابیت جنسی ماتوسا، از طریق لباس ها و سبک رقص منحصربه فردش، بوده است. اولین آلبوم بوم شاکا با عنوان «دربارهٔ زمان» بلافاصله با استقبال زیادی مواجه شد، اما آن ها با آخرین آلبوم خود، که در آن نسخه ای بازسازی شده از سرود ملی آفریقای جنوبی، «(خداوند آفریقا را برکت دهد) Nkosi Sikelela»، را ارائه کردند، با جنجال روبرو شدند. پس از ترک بوم شاکا، ماتوسا کار انفرادی خود را آغاز کرد و در این مسیر بسیار موفق بود. او همچنین پیشگام در زمینهٔ حق
نشر برای هنرمندان آفریقای جنوبی به شمار می رفت. ماتوسا در اقدامی بی سابقه برای صنعت موسیقی و به ویژه برای یک زن، مذاکره کرد و موفق شد حقوق انتشار و مالکیت کامل آثار خود را به دست آورد. ماتوسا صحنه ای را با کیت عرق به اشتراک گذاشت. در زمان مرگ ناگهانی اش در سن ۲۹ سالگی بر اثر یک تصادف رانندگی، ماتوسا برنامه هایی برای راه اندازی لیبل موسیقی خود داشت. انفرادی. او در سال ۱۹۹۹ به عنوان یک هنرمند انفرادی فعالیت خود را آغاز کرد. اولین آلبوم انفرادی او با عنوان «رؤیا» ، در سال ۲۰۰۰ منتشر شد و تنها یک ماه پس از عرضه، به وضعیت طلایی دست یافت. در مراسم جوایز موسیقی آفریقای جنوبی در سال ۲۰۰۰، ماتوسا موفق به کسب سه جایزه شد: بهترین آلبوم رقص برای آلبوم «رؤیا»، بهترین آهنگ رقص برای تک آهنگ «Ntozabantu» از همان آلبوم، و بهترین خواننده زن. آلبوم بعدی او، «درام کوئین» ، که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، بار دیگر جایزهٔ بهترین آلبوم رقص را در جوایز موسیقی آفریقای جنوبی برای او به ارمغان آورد. این آلبوم نقطهٔ عطفی در موسیقی ماتوسا بود، چرا که او از سبک کوایتو که ریشه در دوران حضورش در گروه بوم شاکا داشت، به سمت صدایی روح انگیزتر، فانک
و دیسکو حرکت کرد. آلبوم «درام کوئین» با ترکیب سبک های مختلف موسیقی، از جمله هاوس، تحول چشمگیری در کارنامهٔ هنری ماتوسا ایجاد کرد و نشان دهندهٔ توانایی او در نوآوری و تغییر سبک های موسیقی بود. لِبوهانگ ماتوسا در سال ۲۰۰۴ با آهنگ هایی مانند ** «موسقی رو دوست دارم»، «Awu Dede» و «خطرناک» (با همراهی جَز) به صدر جدول های موسیقی پاپ آفریقای جنوبی صعود کرد. او با آخرین آلبوم خود، «شیر زن» (۲۰۰۶)، موسیقی پاپ را با عناصر موسیقی سنتی آفریقایی ترکیب کرد. این آلبوم شامل ترانه های شاد و تابستانی مانند «یه برند جدید»، «عشق شیرین» و «منو ببر اونجا» بود. این آلبوم همچنین نامزدی جایزهٔ MOBO بریتانیا در سال ۲۰۰۶ را در بخش «بهترین هنرمند آفریقایی» برای او به ارمغان آورد. از مهم ترین اجراهای او می توان به حضور در جشن تولد ۸۵ سالگی نلسون ماندلا اشاره کرد. او همچنین با نمایش «مونولوگ های واژن» (The Vagina Monologues) در آمریکا تور کرد. حضور او در چنین نمایشی با پیامی فمینیستی و قدرتمند، نشان دهندهٔ نگرش ماتوسا به عنوان یک زن قوی و الهام بخش بود. به گفتهٔ نویسندهٔ زین مگوبه، ماتوسا «به الگویی برای بسیاری از زنان جوان آفریقای جنوبی
تبدیل شده است، [هرچند] ممکن است در نگاه اول به نظر برسد که او کلیشه هایی مانند جنسی سازی بدن زنان سیاه پوست، تکان دادن باسن و شبیه سازی رابطهٔ جنسی روی صحنه را تقویت می کند.» این نگرش فمینیستی قوی، همراه با نمایش جسورانهٔ تمایلات جنسی او روی صحنه، لقب «مادونای جدید شهرستان ها» را برای او به ارمغان آورد.ماتوسا با ترکیب هنر، فمینیسم و جسارت، تأثیر عمیقی بر فرهنگ و موسیقی آفریقای جنوبی گذاشت. تاییدیه ها. لِبوهانگ ماتوسا، هنرمند فقید، مورد تحسین و تأیید جوموسونو، افسانهٔ موسیقی آفریقای جنوبی، قرار گرفته بود.[نیازمند منبع] این تأییدیه نشان دهندهٔ جایگاه ویژهٔ ماتوسا در صنعت موسیقی و تأثیرگذاری او بر نسل های بعدی هنرمندان است. نقش های تلویزیونی و سینمایی. اگرچه او عمدتاً یک خواننده بود، اما ماتوسا قدرت خود را در بازیگری نیز امتحان کرده بود و در نقش های تلویزیونی محلی در سریال هایی مانند Generations (نسل)، Backstage (پشت صحنه) و Muvhango ظاهر شد.در سال ۲۰۰۳ ماتوسا در فیلم سربازانی از سنگ نیز بازی کرد. مستند. در سال ۲۰۱۹، سیزده سال پس از درگذشت لِبوهانگ ماتوسا، یک فیلم بیوگرافی دربارهٔ زندگی او با عنوان «رؤیا: داستان
لبو ماتوسا»، منتشر شد. این فیلم در ۶ نوامبر از شبکهٔ *BET Africa* پخش شد و به بررسی زندگی پرفرازونشیب، دستاوردها و میراث ماندگار این هنرمند برجستهٔ آفریقای جنوبی پرداخت. جنجال. در فیلم زندگی نامه ای «رؤیا: داستان لبو ماتوسا»، شخصیت لِبوهانگ ماتوسا در دوران بزرگسالی توسط KB Motsinyalane و در دوران نوجوانی توسط Bahumi Madisakwane (کادیسکاوانه باهومی)، دختر طراح رقص و شخصیت رسانه ای دختر (سومیز موهینگو) Somizi Mhlongo و بازیگر Palesa Madisakwane، به تصویر کشیده شد. انتخاب بازیگران برای نقش های اصلی این فیلم، به ویژه به دلیل ارتباط خانوادگی Bahumi با Somizi Mhlongo، موضوع بحث و گفت وگو میان بینندگان بود. برخی این انتخاب را به دلیل استعداد و توانایی های بازیگری Bahumi (باهومی) تحسین کردند، در حالی که دیگران آن را به عنوان یک تصمیم بحث برانگیز در نظر گرفتند.
لبوگانگ ماشیل (زاده ۷ فوریه ۱۹۷۹) بازیگر، نویسنده و شاعر نمایشی (شاعر مجری) اهل آفریقای جنوبی متولد آمریکا است. زندگی. ماشیل، دختر پدر و مادری که از آفریقای جنوبی تبعید شده بودند، در ایالات متحده، در شهر پاوتاکتِ رود آیلند، به دنیا آمد.او در اواسط دهه ۱۹۹۰، پس از پایان دوره آپارتاید، به آفریقای جنوبی بازگشت.ماشیل تحصیل در رشته حقوق و روابط بین الملل را در دانشگاه ویتواترزند آغاز کرد، اما به مرور علاقه بیشتری به هنر پیدا کرد. او به همراه میشا جنکینز، نتسیکی مازوای و ناپو ماشن، گروه شعری به نام «فیله سیستا» تأسیس کرد. او در سال ۲۰۰۴ در فیلم «هتل رواندا» حضور یافت و در چندین تولید تئاتری، از جمله نمایش «Threads» که ترکیبی از رقص، موسیقی و شعر بود، ایفای نقش کرد. همچنین، او یک آلبوم اجرای زنده شامل موسیقی و شعر با عنوان «(زندگی کن لبو ماشیل)Lebo Mashile Live» ضبط کرد. علاوه بر این، او تهیه کننده و مجری برنامه مستند «(نمایش ال) L’Attitude» در شبکه SABC 1 بود و همچنین مجری یک نمایش بازی به نام «(خط ها رو نقاشی کن) Drawing the Line» در شبکه SABC 2 شد. در سال ۲۰۰۵، او اولین مجموعه شعر خود را با عنوان «در روبانی از ری
تم» منتشر کرد که در سال ۲۰۰۶ جایزهٔ نوما را برای آن دریافت کرد.او همچنین در کتاب «فراتر از کلمات: شاعرانهٔ آفریقای جنوبی» (انتشارات با چشم های متحرک، ۲۰۰۹) در کنار شاعرانی همچون کیوراپتس کگوسیستیل، دان ماترا و فیلیپا یا د ویلیرز حضور یافت. علاوه بر این، او در گلچین سال ۲۰۱۹ با عنوان «دختران جدید آفریقا» که توسط مارگارت بازبی ویرایش شده بود، مشارکت داشت. ماشیل نوازنده و نویسنده، ماجولا را در سال ۲۰۱۶ یک EP منتشر کرد. جوایز و افتخارات. ماشیل توسط مجلهٔ کازموپالیتین به عنوان یکی از زنان برجستهٔ آفریقای جنوبی در سال ۲۰۰۵ انتخاب شد و همچنین توسط روزنامه میل و گاردین در سال های ۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۹ به عنوان یکی از ۱۰۰ جوان برتر آفریقای جنوبی معرفی گردید. در سال ۲۰۰۶، او توسط روزنامهٔ The Star در فهرست سالانهٔ ۱۰۰ فرد برتر به عنوان شخصیت برتر تلویزیون شناخته شد. در سال ۲۰۰۷، او جایزهٔ سیتی پرس/راپورت برای زن پرستیژ را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۰ نیز توسط مجله ی گلامور در ردهٔ هنر و فرهنگ به عنوان زن سال انتخاب شد. ماشیل در سال ۲۰۱۱ توسط مجلهٔ آفریقای جدید به عنوان یکی از ۱۰۰ آفریقایی برتر معرفی شد و در سال ۲۰۱۲ جایزهٔ سفی
ر هنر را در مراسم افتتاحیهٔ جوایز وزات امنیت ملی آفریقای جنوبی برای زنان آفریقای جنوبی در عرصهٔ هنر دریافت کرد. او همچنین در مراسم افتتاحیهٔ پارلمان در سال ۲۰۰۹ به اجرا پرداخت. از او به عنوان «احتمالاً اولین نامی که با فکر کردن به یک نویسندهٔ زن که امواج بزرگی در دنیای شعر ایجاد می کند، به ذهن می رسد» یاد شده است.
جرالین تَلی (؛ ۲۳ مه ۱۸۹۹ – ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵) با نام خانوداگی دوشیزگی کِرتز زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بود که با ۱۱۶ سال و ۲۵ روز سن، طی مدتی مسن ترین فرد زنده جهان بود. قبلاً تصور می شد که او پس از درگذشت السی تامپسون در ۲۱ مارس ۲۰۱۳ میلادی، پیرترین آمریکایی زنده باشد تا آنکه در ژوئیه ۲۰۱۴ مشخص شد که گرترود ویور مسن تر بوده است.[۳] پس از مرگ گرترود ویور در ۶ آوریل ۲۰۱۵، تَلی به عنوان مسن ترین فرد زنده در جهان شناخته شد. تَلی نامه هایی از باراک اوباما رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در جشن تولدهای ۱۱۴ و ۱۱۶ سالگی خود دریافت کرد که در آن وضعیت سنی او تأیید شده بود. زندگی نامه. جرالین کِرتز در ۲۳ مه ۱۸۹۹ در جورجیا به دنیا آمد. او که یکی از ۱۲ کودک خانواده بود، سال های اولیه اش را در مزرعه ای با چیدن پنبه و بادام زمینی و کاشت سیب زمینی شیرین گذراند. او در سال ۱۹۳۵ به اینکستر در ایالت میشیگان نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در آنجا زندگی کرد. جرالین در سال ۱۹۳۶ با آلفرد تَلی (۳۰ ژانویه ۱۸۹۳–۱۷ اکتبر ۱۹۸۸) ازدواج کرد. جرلین و آلفرد تا زمان مرگ آلفرد به مدت ۵۲ سال با هم زندگی کردند. آنها دارای یک فرزند دختر تلما ب
ودند که در سال ۱۹۳۷ به دنیا آمد. جرالین دارای سه نوه، ۱۰ نتیجه و ۴ نبیره بود. سلامت و سبک زندگی. به گفته دخترش تلما، جرالین در اواخر عمر خود همچنان با دوختن لباس، ساختن لحاف و بازی در کازینوها فعال ماند. او تا ۱۰۴ سالگی بولینگ بازی می کرد تا آنکه پاهایش بسیار ضعیف شدند، اما باز با این وجود به همراه دوستش مایکل کینلاک و پسرش تایلر، که پسرخوانده روحانی (پسر تعمیدی) او نیز بود، به سفرهای ماهیگیری سالانه می رفت. تَلی یکی از اعضای «کلیسای باپتیست مبلغان اورشلیم جدید» بود که اعضای آن از او به عنوان «مادر تَلی» یاد می کردند. در ماه مه ۲۰۱۳، آنها زادروز ۱۱۴ سالگی او را با نامگذاری رسمی راهروی کلیسا به نام او جشن گرفتند. تَلی همچنین نامه ای شخصی از باراک اوباما رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا دریافت کرد که در آن اشاره کرده بود او «بخشی از یک نسل خارق العاده» است. تَلی در صد و شانزدهمین سالگرد تولد خود نامه دیگری از اوباما دریافت کرد که در آن نوشته بود «وسعت تجربه و ژرفای خرد او نشان دهنده مسیر طولانی ای است که ملت ما از سال ۱۸۹۹ طی کرده است». او گفت که طبق قاعده طلایی زندگی می کند. او در اجتماع محلی خود به خردمندی و زی
رکی معروف بود و هنگامی که مردم از او مشورت می گرفتند، تَلی به آنها می گفت که از عقل سلیم استفاده کنند و می گفت: «تحصیلات زیادی ندارم، اما همان میزان عقل سلیم اندکی که دارم، سعی می کنم از آن استفاده کنم». درگذشت. جرالین تَلی در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵، پس از یک هفته بستری در بیمارستان درگذشت. او دعا کرده بود که در دوران پیش از مرگ عذاب نکشد، و طبق گزارش ها در حین خواب در خانه اش در اینکستر و در آرامش کامل درگذشت. دربارهٔ سن زیادش، از او نقل شده است که گفته بود «هیچ کاری درباره اش از دستم بر نمی آید.» پس از مرگ او، سوزانا موشات جونز مسن ترین فرد جهان شد.
در برابر جریان فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی پیتر کالاهان است. در این فیلم بازیگرانی همچون جوزف فاینز، پل جیمز، جاستین کرک، الیزابت ریسر، مارتین شاکار، مری تایلر مور و میشل تراکتنبرگ ایفای نقش کرده اند.
تاشلی تاماک () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروکومان کیه وو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
رایه وو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نووآک کولایوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
رز سیسیل اونیل (زاده ۲۵ ژوئن ۱۸۷۴ – درگذشته ۶ آوریل ۱۹۴۴) کارتونیست، تصویرگر، هنرمند و نویسنده آمریکایی بود. او در سال ۱۹۰۹ به خاطر خلق شخصیت های کمیک استریپ به شهرت رسید و اولین کاریکاتوریست زن در ایالات متحده بود. اونیل، دختر یک فروشنده کتاب و یک زن خانه دار بود که در روستای نبراسکا بزرگ شد. او در سنین پایین به هنر علاقه نشان داد و به دنبال شغلی به عنوان تصویرگر بود تا در شهر نیویورک کار کند. کارتون های کیوپی او که اولین بار در سال ۱۹۰۹ در مجله مجله خانه بانوان به نمایش درآمد، در سال ۱۹۱۲ توسط یک شرکت اسباب بازی آلمانی، به عنوان عروسک بیسکو تولید شد و به دنبال آن مواد ترکیبی و نسخه های سلولوئیدی نیز تولید شد. این عروسک ها در اوایل قرن بیستم بسیار محبوب بودند و به عنوان یکی از اولین اسباب بازی های عرضه شده به بازار در ایالات متحده شناخته می شوند. رز اونیل چندین رمان و کتاب شعر نوشت و در جنبش حق رای زنان نیز فعال بود. او با موفقیت عروسک های کیوپی به عنوان پردرآمدترین تصویرگر زن در جهان شناخته شد. اونیل به تالار مشاهیر ملی زنان راه یافت. در سال 2022 در کامیک کان سن دیگو ، رز اونیل به عنوان یک پیشگام کمیک وارد
تالار مشاهیر جوایز آیزنر شد. اونیل در 25 ژوئن 1874 در ویلکس-بار، پنسیلوانیا ، دختر ویلیام پاتریک، یک مهاجر ایرلندی ، و آلیس آسنات "میمی" اسمیت اونیل به دنیا آمد. او دو خواهر کوچکتر به نام های لی و کالیستا و سه برادر کوچکتر به نام های هیو، جیمز و کلارنس داشت. وقتی اونیل جوان بود، خانواده به روستای نبراسکا نقل مکان کردند. او از اوایل کودکی علاقه زیادی به هنر نشان داد و خود را وقف طراحی، نقاشی و مجسمه سازی کرد. او در سیزده سالگی، در یک مسابقه نقاشی کودکان شرکت کرد که حامی مالی آن "اوماها هرالد" بود و جایزه اول را برای نقاشی خود با عنوان «وسوسه منتهی به پرتگاه» به دست آورد. مسیر شغلی. حرکت به نیویورک. اونیل در سال 1893 به نیویورک نقل مکان کرد تا مهارت های خود را به مخاطبان بیشتری عرضه کند. او برای بازدید از نمایشگاه جهانی کلمبیا به شیکاگو رفت. راهبه ها او را به ناشران مختلف معرفی کردند تا آثاری از مجموعه شصت طراحی او را بفروشند. او توانست نقاشی های خود را به انتشارات متعددی بفروشد و شروع به گرفتن سفارش های بیشتر کرد. یک کمیک استریپ چهار پانل از اونیل در شماره 19 سپتامبر 1896 در مجله "تراث" به نمایش درآمد و او را
به اولین زن آمریکایی تبدیل کرد که یک کمیک استریپ منتشر کرد.
جین ایزابل مارگریت باسونگ (به انگلیسی: Jeanne Isabelle Marguerite Bassong) (متولد ۹ فوریه ۱۹۳۷ – درگذشته ۹ نوامبر ۲۰۰۶) یک زبان شناس، دیپلمات و سفیر اهل کامرون بود. او به مدت ۱۷ سال نماینده کشورش در کشورهای بنلوکس (بلژیک، هلند و لوکزامبورگ) خدمت کرد.. او با نام ژان ایزابل مارگریت آکومبا موننیانگ در شهر ابولووا، واقع در منطقه جنوبی کامرون، به دنیا آمد. پدرش کارمند دولت و مادرش خانه دار بود. او تحصیلات متوسطه خود را در شهر دوالا گذراند و سپس برای ادامه تحصیل به شهر کاهور در فرانسه رفت، جایی که موفق به دریافت مدرک لیسانس در رشته علوم تجربی شد. پس از آن، تحصیلات خود را در دانشگاه سوربن پاریس پی گرفت و در آنجا مدرک لیسانس و دیپلم مطالعات عالی در رشته زبان شناسی را کسب کرد. او سپس به ایالات متحده رفت و در دانشگاه کلرادو دنور به تحصیل پرداخت و در نهایت مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته زبان شناسی دریافت کرد. او پس از بازگشت به کامرون در سال ۱۹۶۴، به عنوان مدیر خدمات زبانی مجلس ملی کامرون منصوب شد. در فوریه ۱۹۸۴، به سمت وزیر امور خارجه در امور بهداشت عمومی برگزیده شد. او در اواخر دهه ۱۹۸۰ وارد خدمات دیپلماتیک شد و از
سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۶ به عنوان سفیر کامرون در بلژیک، هلند، لوکزامبورگ و جامعه اروپا خدمت کرد. او در این مدت نماینده کشورش در چندین مذاکره کلیدی بود، از جمله کنوانسیون چهارم لومه در سال ۱۹۹۰، کنوانسیون تجدیدنظر شده در سال ۱۹۹۵، و موافقتنامه کوتونو در سال ۲۰۰۰. علاوه بر این، او به عنوان وکیل کامرون در دادگاه بین المللی دادگستری در لاهه نیز فعالیت کرد و در جلسات طولانی مربوط به اختلافات مرزی بین کامرون و نیجریه شرکت داشت. او همچنین یکی از اعضای حزب حاکم جنبش دموکراتیک خلق کامرون بود و به عنوان دستیار دبیر حزب در بخش مطبوعات، اطلاعات و تبلیغات فعالیت می کرد. او در بروکسل درگذشت و یک همسر و سه فرزند از خود به جای گذاشت. برای او دو مراسم تشییع جنازه رسمی برگزار شد: یکی در بروکسل و دیگری در یائونده، پایتخت کامرون، جایی که او به خاک سپرده شد.
یوشینوری ناکایاما (انگلیسی: Yoshinori Nakayama؛ ۲ ژوئیه ۱۹۹۶ – ) صداپیشه اهل ژاپن است. از کارهای وی می توان به حضور در نقش رینتارو تسوموگی در انیمه گل معطر با وقار شکوفا می شود اشاره کرد. از دیگر آثاری که در آن نقش آفرینی کرده است می توان به ۱۰۰ دوست دختری که واقعاً، واقعاً، واقعاً، واقعاً شما را دوست دارند، احضارگر سیاه، آره من یک عنکبوت هستم، خب که چی؟ و حارم پایان دنیا اشاره کرد.
چشمه نور ایران یا شتابگر ملی ایران، یک آزمایشگاه شتاب دهنده ذرات سنکروترون در حال ساخت در شهر قزوین است. طراحی. چشمه نور ایران بزرگ ترین تسهیلات آزمایشگاهی در مقیاس بزرگ برای پژوهش های بین رشته ای در کشور است که با هدف تولید تابش سنکروترونی با درخشندگی بسیار زیاد به منظور انجام آزمایش های گوناگون در زمینه های فیزیک، شیمی، پزشکی، علم مواد، محیط زیست، نانوفناوری، داروسازی و … به تصویب رسیده است. بر اساس طراحی های انجام شده، چشمه نور ایران شامل یک حلقه انبارش الکترونی با محیط ۵۲۸ متر است که الکترون ها با انرژی ۳ گیگا الکترون ولت، جریان ۴۰۰ میلی آمپر و گسیلندگی ۴۷۷/۰ نانومتر رادیان در آن انبار می شود. نور تولید شده در خطوط باریکه در طیف وسیعی از انرژی از فروسرخ تا اشعه ایکس سخت با درخشندگی بسیار زیاد، قطبیدگی دلخواه، انرژی قابل تنظیم ابزار مناسبی برای آزمایش های مختلف در زمینه های گوناگون علمی است که می تواند اطلاعات بسیار دقیقی از جزئیات ساختار ماده را در مقیاس اتمی و مولکولی به دست دهد. طراحی و ساخت بخشی از قطعات شتابگر نظیر تقویت کننده بسامد رادیویی حالت جامد، تفنگ الکترونی گرمایونی، مغناطیس های دوقطبی و چهارق
طبی، دستگاه های اندازه گیری میدان مغناطیسی و منابع تغذیه با پایداری بسیار زیاد در آزمایشگاه تحقیق و توسعه طرح شتابگر ملی ایران انجام شده است. منابع. __نمایه__ __بخش جدید__
نابغه شیطانی سکسی فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی شاون پیلر است. در این فیلم بازیگرانی همچون ست گرین، کتی سکف، ویلیام بالدوین، میشل تراکتنبرگ و هارولد پرینو ایفای نقش کرده اند.
کامچالی تاماک () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کازان گولوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
موزه اشغال شوروی (, "sabch'ot'a okupats'iis muzeumi") یک موزه در تفلیس، گرجستان است که هفت دهه حکومت اتحاد جماهیر شوروی در گرجستان (۱۹۲۱-۱۹۹۱) را مستند می کند. این موزه به تاریخ جنبش ضد اشغالگری و استقلال گرجستان و قربانیان سرکوب سیاسی شوروی در طول این دوره اختصاص دارد. موزه اشغال شوروی که در ۲۶ می ۲۰۰۶ گشوده شده، بخشی از موزه ملی گرجستان (GNM) است. نمایشگاه. این موزه که سومین موزه از این دست در کشورهای پساشوروی است (با الهام از نمونه های مشابه در تالین و ریگا) در چارچوب جشن روز استقلال گرجستان در ۲۶ می ۲۰۰۶ گشوده شد. بودجه ساخت آن عمدتاً توسط صندوق ریاست جمهوری، منبع درآمدی خارج از بودجه که توسط دولت رئیس جمهور گرجستان کنترل می شود، تامین شد. شمار اقلام به نمایش گذاشته شده، نزدیک به ۳٫۰۰۰ مورد است. موزه اشغال شوروی نمایشگاهی دائمی است که اسناد آرشیوی، عکس و تصاویر ویدئویی را با جدول زمانی تاریخ گرجستان از استقلال کوتاه مدت بین ۱۹۱۸ و ۱۹۲۱ تا سرکوب ارتش شوروی در راهپیمایی استقلال طلبانه در ۱۹۸۹ و اعلام استقلال گرجستان در ۱۹۹۱ به نمایش می گذارد. سایر نمایشگاه ها شامل دستورالعمل بازجویی مخالفان، احکام تیرباران
یا تبعید، پرونده های شخصی افراد سرکوب شده و آثاری از سلول های زندان دوران شوروی است. افزون بر آرشیو امنیتی شوروی (کاگ ب) و حزب کمونیست که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در گرجستان باقی مانده اند، اسناد و محتوای تصویری زیادی توسط چندین سازمان عمومی و خانواده های مخالفان ارائه شده است. مدیران این موزه به طور مرتب از مورخان دعوت می کنند تا در مورد تاریخ سدهٔ بیستم گرجستان سخنرانی های عمومی ارائه کنند. واکنش ها. نمادگرایی و زمان گشایش موزه باعث عصبانیت چندین سیاست مدار در روسیه شد که گشایش این موزه را به عنوان «پروپاگاندای ناسیونالیستی محض» محکوم کردند. رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین در نشست ژوئن ۲۰۰۶ در سن پترزبورگ همتای گرجستانی خود میخائیل ساکاشویلی را سرزنش و به او اشاره کرد که بسیاری از رهبران برجسته شوروی مانند جوزف استالین و لاورنتی بریا از گرجی تباران بودند. به گفته یک منبع در دولت گرجستان، پاسخ ساکاشویلی پیشنهاد ارائه بودجه به روسیه برای افتتاح موزه اشغال گرجستان در مسکو بود. بعدها، ساکاشویلی تاکید کرد که این موزه علیه کسی نبوده است: «این موزه اشغال شوروی است، نه اشغال گرجستان توسط روسیه... اگر کسی، د
ر جایی، در سطحی، این را به خود گرفته، مشکل اوست و نه ما». در مارس ۲۰۰۷، رئیس جمهور اوکراین ، ویکتور یوشچنکو، از موزه بازدید کرد و پیشنهاد گشایش موزه ای مشابه در اوکراین را داد.
کاران باش () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
برهمداغ بوگتی سیاستمدار بلوچ و رهبر حزب جمهوری خواه بلوچستان که از ۲۰۱۸ در تبعید خودخواسته در سوییس به سر می برد زندگی نامه. برهمداغ بوگتی در سال ۱۹۸۰ در دیره بگتی در بلوچستان پاکستان به دنیا آمد او فعالیت سیاسی خود را در دوران دانشجویی در دانشگاه سیبی آغاز کرد و سازمان دانشجویان جمهوری خواه بلوچستان را تاسیس کرد او در از سال ۲۰۰۸ از حزب جمهوری وطن جدا شد و حزب جمهوری خواه بلوچستان را تاسیس کرد که در همان سال شاخه مسلح آن با نام ارتش جمهوری خواه بلوچستان نیز تاسیس شد
هونوکا اینوئه (井上 ほの花, Inoue Honoka، متولد ۹ فوریه ۱۹۹۸) صداپیشه و خواننده ای ژاپنی از استان کاناگاوا است که با دفتر Office Anemone همکاری می کند. او دختر صداپیشه معروف، کیکوکو اینوئه است. هونوکا اینوئه فعالیت خود را در عرصه خوانندگی از سال ۲۰۱۵ آغاز کرد و در سال ۲۰۱۶ وارد دنیای صداپیشگی شد. او در همان سال، نقش های فرعی را در انیمه های و ماهو گرلز پری کیور! ایفا کرد. اولین مینی آلبومش با نام فِرست فلایت را در سال ۲۰۱۶ منتشر کرد و نخستین تک آهنگش، "اسپارکلینگ چایناتاون"، در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. حرفه. اینوئه در ۹ فوریه ۱۹۹۸ در استان کاناگاوا متولد شد. او دختر صداپیشه معروف، کیکوکو اینوئه، است. در سال ۲۰۱۵، فعالیت خود را در دنیای سرگرمی به عنوان خواننده آغاز کرد و آهنگ "کوی مابوروشی (لاو فانتزی)" را با نام هنری هونوکا اجرا کرد. این آهنگ در بازی ویدیویی تایکو نو تاتسوجین (Taiko no Tatsujin) استفاده شد. او در سال ۲۰۱۶، پس از پیوستن به دفتر Office Anemone (همان آژانسی که مادرش در آن فعالیت دارد)، وارد عرصه صداپیشگی شد. نخستین نقش های او در انیمه های دانگانرونپا ۳: پایان دبیرستان قله امید و ماهو گرلز پری کیور! بود. در
همان سال، نخستین مینی آلبوم خود را با نام فرست فلایت (First Flight) منتشر کرد و همچنین آهنگ های "نته مونه تمو" (Netemonetemo) و "سکای وا ایتسو دمو میستری" (Sekai wa Itsu Demo Mystery) را برای بازی تایکو نو تاتسوجین اجرا کرد. در سال ۲۰۱۶، صداپیشگی شخصیت شیماجیرو را در فیلم لایو-اکشن انیمه ای شیماجیرو در سرزمین کتاب ها بر عهده داشت. در سال ۲۰۱۷، او به همراه مادرش در انیمه اینترنتی پوکمون جنریشنز در نقش مادر و دختر ظاهر شد. در همین سال، در انیمه پایان جهان (WorldEnd) نقش فایراکورلیبیا دوریو (Phyracorlybia Dorio) و در انیمه در دنیایی دیگر با تلفن هوشمندم (In Another World With My Smartphone) نقش آلما (Alma) را ایفا کرد. همچنین در بازی موبایلی بین آسمان و دریا (Between the Sky and Sea) در نقش روبی آزومی (Ruby Azumi) صداپیشگی کرد. او در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۷ نخستین تک آهنگ خود "اسپارکلینگ چایناتاون" (Sparkling Chinatown) را منتشر کرد. در سال ۲۰۱۸، نقش ساکورا اوزوکی (Sakura Uzuki) را در انیمه پازودورا (Pazudora) ایفا کرد. او همچنین در اقتباس انیمه ای بازی بین آسمان و دریا، دوباره در نقش روبی حضور پیدا کرد. در سال ۲۰۲۱، اعلا
م شد که او صداپیشگی شخصیت نانامی آساری (Nanami Asari) را در فرنچایز آیدول مستر (The Idolmaster) بر عهده خواهد داشت. این شخصیت در دو بازی موبایلی آیدول مستر سیندرلا گرلز (The Idolmaster Cinderella Girls) و آیدول مستر (The Idolmaster Cinderella Girls: Starlight Stage) حضور دارد. این نقش شامل انتشار سی دی هایی با نام شخصیت و حضور در کنسرت ها نیز می شود. در سال ۲۰۲۵ اعلام شد که صداپیشگی شخصیت کائوروکو واگوری از انیمه گل معطر با وقا شکوفا می شود را برعهده دارد. این انیمه قرار است که در ژوئیه همان سال پخش شود.
میونگنیم دپبو (؛ درگذشت ۱۷۹)، نخستین گوکساسانگ ( «نخست وزیر») امپراتوری گوگوریو بود، او به دلیل سرنگون کردن پادشاه چاده و پیروزی او در برابر دودمان هان در نبرد جواوون شناخته شده بود. به قدرت رسیدن. میونگنیم دپبو یک "جویی سونین" بود () استان یونا گوگوریو. او در زمان پادشاه ته جو درجات بالاتری را طی کرد و تا زمان مرگ پادشاه ته جو در دربار حضور داشت. هنگامی که پادشاه چاده درسال ۱۴۶ میلادی به سلطنت رسید، میونگنیم دپبو با چالش های زیادی روبرو شد و تحت سلطنت او رنج کشید. سرانجام درسال ۱۶۵ میلادی، در طول بیستمین سال سلطنت پادشاه چاده، میونگنیم دپبو رهبری ارتش را بر عهده گرفت و با حمایت برخی از اشراف و مقامات دربار، پادشاه چاده را ترور کرد. میونگنیم دپبو در سن ۹۹ سالگی کنترل دولت گوگوریو را به دست گرفت. او از شاهزاده گو بکگو، برادر کوچکتر پادشاه ته جو دعوت کرد تا پادشاه بعدی شود. گو بکگو هشتمین پادشاه گوگوریو در آن سال اعلام شد و به میونگنیم دپبو عنوان "گوکسانگ" (، "نخست وزیر") اعطا شد و اولین کسی بود که این عنوان را در تاریخ گوگوریو دریافت کرد. میونگنیم دپبو وفادارانه در زمان پادشاه جدید خدمت کرد و نیروهای چینی هان