Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م به سازماندهی دو کنفرانس بزرگ ذهن و زندگی به دالایی لاما در سال ۲۰۱۰ در زوریخ و در سال ۲۰۱۶ در بروکسل کمک کردند. دو کتاب حاصل این دو کنفرانس بود: "اقتصاد مراقبت" و "قدرت و مراقبت". سینگر نویسنده بیش از ۱۵۰ مقاله و فصل کتاب است. سینگر "پروژه منابع"، یک مطالعه آموزش ذهنی طولی یک ساله در مقیاس بزرگ را که از سال ۲۰۰۸ توسط شورای تحقیقات اروپا تأمین مالی می شود، تأسیس کرد و محقق اصلی این مرکز است. این پروژه بررسی طولی از اثرات دراز مدت انواع مختلف آموزش ذهنی (از تمرین های مبتنی بر ذهن آگاهی و شفقت گرفته تا دیدگاه گیری) بر بهزیستی، انعطاف پذیری مغز، رفتار اجتماعی، کاهش استرس و سلامت در بیش از ۳۰۰ شرکت کننده با استفاده از ۹۰ اندازه گیری مختلف است. تاکنون بیش از ۳۰ مقاله علمی بر اساس داده های ارزیابی شده بین سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۶ منتشر شده است، به عنوان مثال، نتایج نشان می دهد که آموزش ذهنی استرس اجتماعی را کاهش می دهد و بر تغییرات شکل پذیری ساختاری مغز تأثیر می گذارد. در مقاله ای که در سال ۲۰۰۴ در مجله ساینس منتشر شد، سینگر نشان داد که برخی از مناطق حساس به درد مغز نیز زمانی فعال می شوند که داوطلبان احساس درد را در شر
یک زندگی خود تجربه کنند. در مطالعات بعدی که در مجلات "نیچر" و "نورون" منتشر شد، نیز او نشان داد که پاسخ های مغزی مرتبط با همدلی تحت تأثیر انصاف درک شده دیگران و تعلق یک هدف به درون گروه یا برون گروه است.
فتیش گردن (به انگلیسی: Neck Fetish) نوعی فتیش است که در آن فرد به طور خاص به گردن یا گلوی دیگران علاقه مند می شود. این علاقه می تواند شامل دیدن، لمس کردن، ماساژ دادن یا فشردن گلوی فردی دیگر (معمولا زن) باشد. فتیش گردن ممکن است به دلایل مختلفی از جمله زیبایی شناسی، حس لامسه، یا حتی ارتباطات روانی عمیق تر ایجاد شود که بعضا ریشه در کودکی فرد دارد. گردن به عنوان بخشی از بدن که ارتباط بین سر و تنه را برقرار می کند و محل عبور شریان های اصلی و حیاتی بدن است، اغلب به عنوان نمادی از ظرافت و حساسیت در نظر گرفته می شود. برخی افراد ممکن است به دلیل شکل، بافت، یا حتی حرکات گردن جذب آن شوند. این فتیش می تواند در قالب های مختلفی مانند عکاسی، هنر، یا حتی در روابط شخصی ظاهر شود. در برخی فرهنگ ها، گردن به عنوان نمادی از زیبایی و جذابیت شناخته می شود و ممکن است در ادبیات، هنر و مد مورد توجه قرار گیرد. فتیش گردن نیز مانند دیگر فتیش ها، بخشی از طیف گسترده ای از ترجیحات جنسی و زیبایی شناختی است که در افراد مختلف متفاوت است. یک فتیش به عنوان یک اختلال طبقه بندی نمی شود و می تواند به سادگی راهی کاملاً تحریک کننده برای نزدیک شدن به خ
ود و شریک زندگی خود باشد. با این حال، اگر یک فتیش باعث ناراحتی شدید و ماندگار شود، می تواند یک اختلال در نظر گرفته شود.
اِشامپْلِه ( به معنای "توسعه") () نام منطقه ای در مرکز شهر بارسلون، مرکز ناحیه خودگردان کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا می باشد. این منطقه در قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ میلادی بنا شده است. مشخصه این منطقه، طراحی شهری شبکه ای آن است؛ اشامپله متشکل از بلوک هایی هم اندازه و مربعی شکل با گوشه های مقطع است که باعث می شود شهر از بالا به شکل یک شبکهٔ کاملاً منظم به نظر برسد. شاخصهٔ دیگر این منطقه، معماری مدرن کاتالان است؛ برخی از معروف ترین آثار آنتونی گائودی، معمار برجستهٔ کاتالان در منطقهٔ اشامپله قرار دارد که از آن جمله می توان به ساگرادا فامیلیا، کازا باتیو و کازا میلا اشاره کرد. خیابان های عریض و پیاده روهای بزرگ این منطقه و فروشگاه های لوکس، کافه ها، رستوران ها و جاذبه های گردشگری آن، اشامپله را به منطقه ای زنده و پرجنب وجوش تبدیل کرده است.
اشعه ایکس مشخصه زمانی ساطع می شوند که الکترون های لایه بیرونی یک اتم، جای خالی پوسته داخلی آن را پر کنند و پرتوهای ایکس را در الگویی که برای هر عنصر «مشخص» است آزاد می کنند. سابقه. "اشعه ایکس مشخصه" توسط چارلز گلوور بارکلا در سال ۱۹۰۹ کشف شد، که سبب دریافت جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۱۷ شد. توضیح. "اشعه ایکس مشخصه" زمانی تولید می شوند که یک عنصر با ذرات پر انرژی، که می توانند فوتون، الکترون یا یون (مانند پروتون) باشند، بمباران می شوند. هنگامی که ذره برخوردی به الکترون مقید (الکترون هدف) در اتم برخورد می کند، الکترون هدف از پوسته داخلی اتم خارج می شود. پس از پرتاب الکترون، اتم با سطح انرژی خالی باقی می ماند که به آن حفره هسته نیز می گویند. سپس الکترون های لایه بیرونی به لایه داخلی می افتند و فوتون های کوانتیزه شده با سطح انرژی معادل اختلاف انرژی بین حالت های بالاتر و پایین تر منتشر می کنند. هر عنصر دارای یک مجموعه منحصر به فرد از سطوح انرژی است، و بنابراین انتقال از سطوح انرژی بالاتر به سطوح پایین تر، اشعه ایکس را با فرکانس های مشخصه برای هر عنصر تولید می کند. با این حال، گاهی اوقات به جای آزاد کردن انرژی به شکل
پرتو ایکس، می توان انرژی را به الکترون دیگری منتقل کرد که سپس از اتم خارج می شود. این اثر اوژه نامیده می شود که در طیف سنجی الکترونی اوژه برای تجزیه و تحلیل ترکیب عنصری سطوح استفاده می شود. نشانه گذاری. حالت های الکترونی متفاوتی که در یک اتم وجود دارند معمولاً با نماد مداری اتمی توصیف می شوند، همانطور که در شیمی و فیزیک عمومی استفاده می شود. با این حال، علم پرتو ایکس اصطلاحات ویژه ای برای توصیف انتقال الکترون ها از سطوح انرژی بالا به پایین دارد: نماد متداول زیگبان، یا به عبارت دیگر، نمادگذاری اشعه ایکس ساده شده. در نماد زیگبان، زمانی که یک الکترون از لایه L به پوسته K می افتد، تابش اشعه ایکس ساطع شده، گسیل K-آلفا (Kα) نامیده می شود. به طور مشابه، هنگامی که یک الکترون از پوسته M به پوسته K می افتد، تابش اشعه ایکس ساطع شده، انتشار K-بتا (Kβ) نامیده می شود. انتقال های برجسته. K-آلفا. خطوط انتشار K-آلفا زمانی به وجود می آیند که یک الکترون از یک اوربیتال p لایه دوم یعنی L (n = 2) به یک جای خالی در درونی ترین پوسته "K" (عدد کوانتومی اصلی n = 1) منتقل می شود و یک جای خالی در آنجا باقی می گذارد. این تعریف با بیان ای
نکه ابتدا در پوسته K یک جای خالی وجود دارد (و از این رو، یک الکترون منفرد در حال حاضر وجود دارد)، و همچنین اینکه پوسته L در حالت نهایی انتقال کاملاً خالی نیست، این تعریف حداقل تعداد الکترون ها در اتم را به سه محدود می کند، یعنی به لیتیوم (یا یک یون لیتیوم مانند). در مورد اتم های دو یا یک الکترون، به جای آن در مورد He-آلفا و Lyman-آلفا صحبت می شود. در یک تعریف رسمی تر، پوسته L در ابتدا به طور کامل اشغال می شود. در این مورد، گونه سبکتر با K-آلفا نئون است. این انتخاب همچنین K-آلفا را در محدوده انرژی اشعه ایکس قرار می دهد. همانند Lyman-آلفا، انتشار K-آلفا از دو خط طیفی K-آلفا1 (Kα1) و K-آلفا2 (Kα2) تشکیل شده است. انتشار K-آلفا1 کمی از نظر انرژی بیشتر است (و بنابراین طول موج کمتری از انتشار K-آلفا2 دارد). برای همه عناصر، نسبت شدت K-آلفا1 و K-آلفا2 بسیار نزدیک به 2:1 است. نمونه ای از خطوط K-آلفا، Fe K-آلفا است که به عنوان اتم های آهن به صورت مارپیچی در یک سیاهچاله در مرکز یک کهکشان ساطع می شود. خط K-آلفا در مس اغلب به عنوان منبع اولیه تابش اشعه ایکس در دستگاه های طیف سنجی پراش اشعه ایکس (XRD) مبتنی بر آزمایشگاه است
فاده می شود. K-بتا. انتشار K-بتا، مشابه انتشار K-آلفا، زمانی ایجاد می شود که یک الکترون به درونی ترین پوسته "K" (کوانتوم اصلی شماره 1) از یک اوربیتال 3p از پوسته سوم یا "M" (با عدد کوانتومی اصلی 3) منتقل شود. انرژی های انتقالی. انرژی های گذار را می توان تقریباً با استفاده از قانون موزلی محاسبه کرد. به عنوان مثال، formula_1 که در آن Z عدد اتمی و Ry انرژی ریدبرگ است. انرژی آهن (Z = 26) K-آلفا، محاسبه شده به این روش، 6.375 کو، دقیق در 1٪ است. با این حال، برای Z های بالاتر، خطا به سرعت رشد می کند. مقادیر دقیق انرژی های انتقال Kα، Kβ، Lα، Lβ، و غیره برای عناصر مختلف را می توان در پایگاه های داده اتمی یافت. کاربردها. از پرتوهای X مشخصه می توان برای شناسایی عنصر خاصی که از آن ساطع می شود استفاده کرد. این ویژگی در تکنیک های مختلفی از جمله طیف سنجی فلورسانس اشعه ایکس، گسیل اشعه ایکس ناشی از ذرات، طیف سنجی اشعه ایکس پراکنده انرژی و طیف سنجی اشعه ایکس پراکنده با طول موج استفاده می شود.
خواجه ابونصر احمد بن محمد بین عبدالصمد شیرازی وزیر سلطان مسعود غزنوی و سلطان مودود غزنوی بود. پدرش ابوطاهر محمد دبیر و نویسندهٔ سامانیان در خراسان بود. احمد عبدالصمد در دیوان ابوسعید آلتونتاش خوارزمشاه (که حاجب سلطان محمود غزنوی و سلطان مسعود بود و به عنوان مرزدار (ثغر) با ترکستان از سوی غزنوی ها در خوارزمشاه حکمرانی می کرد) به کار پرداخت و به مقام وزارت او رسید. در جنگ آلتونتاش با علی تکین خاقان سمرقند از خود رشادت نشان داد و پس از آنکه آلتونتاش کشته شد توانست رهبری سپاه غزنوی را به دست بگیرد و به به سلامت به خوارزم عقب نشینی کند. پسر آلتونتاش، هارون خوارزمشاه او را در سمت خود ابقا کرد. پس از مرگ احمد میمندی در ۲۵ محرم ۴۲۴ قمری، سلطان مسعود احمد عبدالصمد را به وزارت انتخاب کرد. احمد عبدالصمد مخالف لشکرکشی سلطان مسعود به هندوستان بود و باور داشت که غزنوی ها باید اولویت نخست خود را حفظ خراسان از گزند حمله های ترکمانان تعیین کنند. پس از کشته شدن سلطان مسعود، سلطان مودود او را در سمت وزارت نگاه داشت تا اینکه پس از دو سال در سال ۴۳۴ قمری (۱۰۴۳ میلادی) (به گفته ابوالفضل بیهقی) ارتکین سپهسالار سلطان مودود او را نسب
ت به احمد عبدالصمد بدگمان کرد و (به گفته ناصرالدین منشی کرمانی) او را به زندان انداختند و با خوراندن سم کشتند. مورخان کفایت احمد عبدالصمد را در امر وزارت بسیار ستوده اند. منوچهری دامغانی او را شمس الوزرا خوانده است در چند قصیده او را ستوده است. گفته می شود در ادبیات عربی هم دستی داشته است و ابونصر محمد عتبی قطعه ای شیوا از نامه ای که وی به عربی به یکی از دوستانش نوشته، آورده است. پسرش عبدالحمید بن احمد در دوران ابراهیم غزنوی به وزارت رسید.
استرید کلیو (; – ) یک دانشمند گیاه شناس اهل سوئد بود. او نخستین زن در کشور سوئد بود که موفق به کسب مدرک دکترای علوم شد. زندگی شخصی و مرگ. آسترید ماریا کلیو در ۲۲ ژانویه ۱۸۷۵ در اوپسالا، سوئد به دنیا آمد. او دختر بزرگ شیمیدان، اقیانوس شناس، زمین شناس و پروفسور پر تئودور کلیو و نویسنده کارولینا آلما «کارالما» اوهبوم (معروف به آلما کلیو) بود. خواهران کوچکتر او اگنس کلیو جاناند (۱۹۵۱–۱۸۷۶)، هنرمند تجسمی و پیشگام مدرنیسم در سوئد و خواهر دیگرش سلی برونیوس (۱۹۸۰–۱۸۸۲) روزنامه نگار بودند. او و خواهرانش تحصیلات اولیه خود را در خانه نزد مادرشان آموختند، مادر آنها یکی از اولین زنانی بود که تحصیلات ژیمناستیک را در کشور به پایان رساند و یکی از مدافعان برجسته حقوق زنان و تحصیلات به شمار می رفت. کلیو از سن یازده تا سیزده سالگی به طور رسمی در یک مدرسه شبانه روزی در لوزان تحصیل کرد و پس از آن تحصیلات متوسطه خود را در خانه به پایان رساند. پدرش اصول علمی را در آزمایشگاهش به او آموخت، جایی کهاو دربارهٔ پلانکتون ها مطالعه کرد. این تجربه شکل دهنده علاقه کلیو به جلبک ها بود و کنجکاوی او دربارهٔ دیاتومه ها را برانگیخت. او در شانزده
سالگی مدرک لیسانس خود را گرفت. او در پاییز ۱۸۹۱ برای تحصیل در رشته علوم طبیعی در دانشگاه اوپسالا ثبت نام کرد. او در ژانویه ۱۸۹۴ با مدرک لیسانس از این دانشگاه فارغ التحصیل شد. او سپس به عنوان استادیار شیمی در دانشگاه مترقی استکهلم استخدام شد. در حین کار در دانشگاه استکلهم با بیوشیمیدان آلمانی-سوئدی و بعدها برنده جایزه نوبل هانس فون اویلر-چلپین آشنا شد. آنها در سال ۱۹۰۲ ازدواج کردند و او نام آسترید کلیو فون اویلر را گرفت. آنها در کنار یکدیگر پنج فرزند بزرگ کردند، که سه تن از آنها مدت کوتاهی پس از ترک دانشگاه به دنیا آمدند که یکی از آنها فیزیولوژیست آینده و برنده جایزه نوبل اولف فون اویلر بود. این ازدواج در سال ۱۹۱۲ پایان یافت. هفده سال بعد، در سال ۱۹۲۹، هانس فون اویلر-چلپین جایزه نوبل شیمی را برای مطالعاتش در مورد تخمیر دریافت کرد. پس از پایان کار تدریس، او به ورملند نقل مکان کرد، جایی که از سال ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۳ در آنجا زندگی کرد و رئیس آزمایشگاه جنگل داری شد. او به انجام تحقیقات علمی در آنجا ادامه داد. پس از حضور در آنجا، کلیو و خانواده اش به مدت سه سال به اوپسالا نقل مکان کردند. در سال ۱۹۳۳ آنها به مزرعه ای در لی
ندزبرگ نقل مکان کردند. علاوه بر کشاورزی، کلیو با تدریس در شهر ریسکولا، از خانواده اش حمایت کرد. در سال ۱۹۴۹، خانواده به اوپسالا بازگشتند، جایی که او اکثر سالهای باقی مانده خود را در آنجا گذراند. در آن سال، او حودش را یک کاتولیک خواند. آسترید کلیو فون اویلر در ۸ آوریل ۱۹۶۸ در آسایشگاه سالمندان وستراس در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او در طول زندگی خود علایق خصوصی زیادی داشت، از جمله ادبیات و فلسفه فرانسه. مناقشات مربوطه. خیابانی به نام او در مجاورت بیمارستان دانشگاه کارولینسکا نامگذاری شده اما پس از افشای اخیر همدردی مادام العمر او با نازیسم، این خیابان برای تغییر نام مورد بررسی قرار گرفته است.
وایولا فلچر (؛ زادهٔ ) مؤلف (پدیدآور) جوشکار پیشین اهل ایالات متحده آمریکا است. وی که به نام مادر فلچر نیز شناخته می شود، مسن ترین بازمانده شناخته شده از کشتار نژادی تولسا و یک زن ابرصدساله است. صد سال پس از آن کشتار، او در جریان مناظره جبران خسارت برده داری در ایالات متحده آمریکا در برابر کنگره شهادت داد. اوایل زندگی. وایولا فلچر در ۱۰ مه ۱۹۱۴ در کمنچی (اکلاهما) به دنیا آمد. والدین او لوسیندا الیس و جان وسلی فورد نام داشتند. او دومین فرزند از هشت فرزند خانواده بود. یک برادر کوچکتر به نام هیوز ون الیس در زمان کشتار نژادی تولسا نوزاد بود. هیوز ون الیس در ۹ اکتبر ۲۰۲۳ در سن ۱۰۲ سالگی درگذشت. خانه آن ها برق نداشت. پیش از نقل مکان به تولسا، خانواده آنها از طریق مساقات زندگی می گذراندند. در تولسا، خانواده به کلیسای باپتیست سیاه پوستان سنت اندرو می رفتند. فلچر به کنگره گفت که به دلیل شرایط خانوادگی پس از کشتار، او پس از کلاس چهارم دبستان، از مجبور به ترک تحصیل شد. تجربیات در زمان کشتار. خانواده او، از جمله چهار تن از خواهر و برادرانش، در محله ای ثروتمند و سیاه پوست در تولسا به نام «بلک وال استریت» زندگی می کردند. ف
لچر در آن زمان هفت ساله بود. او در شب ۳۱ مه ۱۹۲۱ در رختخواب خوابیده بود که کشتار آغاز شد؛ مادرش خانواده را بیدار کرد و آن ها فرار کردند. خانواده همه چیز را از دست دادند به جز لباس هایی که به تن داشتند. فلچر مسن ترین بازمانده شناخته شده از این کشتار است (چند ماه بزرگتر از لسی بنینگفیلد رندل که در همان سال ۱۹۱۴ متولد شد) و گفته می شود که هنوز شب ها در حالی که چراغ ها روشن است، روی کاناپه می خوابد. پیگیری غرامت ها. در سال ۲۰۲۰، فلچر و دیگر بازماندگان شکایتی علیه شهر تولسا، هیئت کمیسیون های تولسا و وزارت دفاع اوکلاهما به دادگاه بردند و درخواست غرامت کردند. این شکایت در ژوئیه ۲۰۲۳ توسط قاضی شهرستان تولسا، اکلاهما، کارولین وال، رد شد. او همراه با برادر ۱۰۰ ساله اش هیوز و لسی بنینگفیلد رندل که ۱۰۶ ساله بود، در ۱۹ مه ۲۰۲۱ دربارهٔ غرامت ها در کنگره ایالات متحده شهادت داد. فلچر به کنگره گفت: او شهادت داد که شهر تولسا از نام های قربانیان و تصاویر کشتار برای درآمدزایی و پول درآوردن (برای شهر) استفاده کرده است. در سال ۲۰۲۲، فلچر، برادرش و رندل یک میلیون دلار از نیکوکار نیویورکی، اد میتزن، دریافت کردند. سفر به غنا. در اوت
۲۰۲۱، فلچر و برادرش هیوز به غنا سفر کردند. آن ها با رئیس جمهور غنا، نانا آکوفو-آدودو دیدار کردند. او به عنوان ملکه مادر تاج گذاری شد و چندین نام غنایی از جمله ناع لامیلی، به معنای «کسی که قوی است. کسی که آزمون زمان را با موفقیت پشت سر می گذارد»، ناع یائوتلی، به معنای «اولین دختر خانواده یا نژاد است» و ابوبه ندی ایگبو دریافت کرد. پروژه تاریخ شفاهی. فلچر در سال ۲۰۱۴ در گفتگویی برای یک پروژه تاریخ شفاهی که توسط برنامه پژوهش تاریخ شفاهی اوکلاهما و دانشکده علوم انسانی دانشگاه ایالتی اوکلاهما انجام شده بود شرکت کرد. کتاب خاطرات. فلچر در سال ۲۰۲۳، همراه با نوه اش، یک کتاب خاطرات به نام «"اجازه ندهید داستانم زندگی ام دفن شود"» نوشت. زندگی شخصی. در سال ۱۹۳۲، در سن ۱۸ سالگی، او با رابرت فلچر ازدواج کرد و به کالیفرنیا نقل مکان کر و هر دو در کشتی سازی مشغول به کار شدند ویولا به عنوان یک جوشکار کمکی کار می کرد. آن ها پس از جنگ جهانی دوم به اوکلاهما بازگشتند و سه فرزند تربیت کردند در حالی که او در خانه ها نظافت می کرد. فلتچر تا سن ۸۵ سالگی کار کرد. فلچر همچنین به عنوان «مادر فلتچر» یا «مادر ویولا فلتچر» شناخته می شود. در ۱
۰ مه ۲۰۲۴، فلتچر ۱۱۰ ساله شد و به یک ابرصدساله تبدیل شد.
گرترود الس (; – ) یک دانشمند در زمینه زمین شناسی اهل بریتانیا بود. او عموماً به خاطر فعالیت علمی و تحقیقاتش دربارهٔ سنگ نگاشته به یاد آورده می شود. او همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده است. زندگی شخصی. گرترود الس در ۸ اکتبر ۱۸۷۲ به دنیا آمد. او کوچک ترین فرزند از شش فرزند بود و خانواده اش به او لقب «جی» را دادند. اطرافیانش به شدت دربارهٔ او صحبت می کردند و او را به عنوان یک علاقمند جدی به موسیقی توصیف می کردند که همیشه دانش خود را دربارهٔ جهان افزایش می دهد. خانواده الز هر سال برای شکار باقرقره به املاک مورنیش در نزدیکی کیلن سفر می کردند. در این تعطیلات خانوادگی، گرترود جوان عاشق اسکاتلند، به ویژه کوه های هایلند شد. عشق الس به زمین شناسی از طریق کاوش در فضای باز، بازدید از موزه ها و سفرهای میدانی شکل گرفت. اولین ورود جدی الس به حوزه زمین شناسی طی یک آموزش رسمی در دوره های دبیرستان ویمبلدون اتفاق افتاد که او از سال ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۱ در آن تحصیل می کرد. بر اساس آرشیو دیجیتالی ویمبلدون در سال ۱۸۹۷، جلد شماره ۲، شماره ۹، الز در سال ۱۸۹۶ با «قایق بخار» از سوئد دیدن کرد و مدتی در گوتنبرگ ماند و از آ
نجا به لوند، اسکانیا سفر کرد. در آنجا با یک غیر انگلیسی زبان آشنا و شروع به گسترش واژگان سوئدی خود کرد. زندگی در لوند با تجربیات او در انگلستان متفاوت بود، مانند صرف وعده های غذایی در ساعت ۹ صبح، ۳ بعد از ظهر و ۸ بعد از ظهر، احوالپرسی قبل از صرف غذا، و عدم وجود برنامه های فضای باز به دلیل آب و هوای سرد. زندگی بزرگسالی دکتر الس با فداکاری او برای کمک به دانش در زمینه زمین شناسی به یاد آورده می شود. او یک پیشگام برای زنان در این زمینه و الگویی تأثیرگذار برای محققان زن جوان بود. فعالیتهای او در طول زندگی اش خود و پس از آن همواره مورد تحسین بین المللی قرار گرفت. دکتر الز تا پایان عمرش مجرد ماند، اما ارتباطش را با خانواده خود حفظ کرد و اغلب در اسکاتلند با آنها ملاقات می کرد. در ۳۵ سال آخر زندگی او به طور فزاینده ای ناشنوا شد. او به اسکاتلند بازگشت، جایی که نهایتاً در سال ۱۹۶۰ درگذشت. تحصیلات. طبق مقالاتی از شماره های ۱۸۸۹–۱۸۹۱ مجله ویمبلدون، الز نقش فعالی در دبیرستان خود داشت. او در چندین فعالیت فوق برنامه، از جمله دبیری باشگاه تنیس، هنرهای نمایشی که در آن نقش ارل کنت را در نمایشنامه شاه لیر بازی کرد، و باشگاه منا
ظره شرکت کرد. او همچنین عضو کتابخانه و کمیته اتحادیه مدرسه بود. گرترود الس در سال ۱۸۹۱ برای تحصیل در رشته علوم طبیعی به کالج نیونهام دانشگاه کمبریج رفت و در کلاف هال اقامت گزید. در آنجا، او با سه دانش آموز دیگر آشنا شد: اتل اسکیت، مارگارت کراسفیلد، و اتل وود، که در طول زندگی حرفه ای خود با آنها همکاری داشت. بر اساس آرشیو دیجیتال دبیرستان ویمبلدون در سال ۱۸۹۳ الز دبیر انجمن علوم طبیعی و عضو کمیته باشگاه هاکی بود. الز در ادامه دوره خود در کمبریج، رئیس انجمن علوم طبیعی، نایب رئیس باشگاه تنیس، رهبر باشگاه سدویک، ستوان آتش نشانی کلاف هال و عضوی از باشگاه دوندگان بود. مرگ. در ۳۵ سال آخر زندگی الز به طور فزاینده ای ناشنوا شده بود. او به اسکاتلند بازگشت، جایی که نهایتاً در سال ۱۹۶۰ در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
مارکو آمبروسینی (; – ) موسیقی دان اهل ایتالیا بود. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
لا بارسلونتا محله ای در منطقه سویتاد بیا در شهر بارسلون، مرکز بخش خودگردان کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است.
در الکترودینامیک، پتانسیل های تأخیری یا پتانسیل های دیررَس، پتانسیل های الکترومغناطیسی میدان الکترومغناطیسی هستند که توسط جریان الکتریکی متغیر با زمان یا توزیع بار در گذشته ایجاد شده اند. میدان ها با سرعت نور "c" منتشر می شوند، بنابراین تأخیر میدان هایی که علت و معلول را در زمان های قبل و بعد هم بَند می کنند یک عامل مهم است: انتشار سیگنال از نقطه ای در توزیع بار یا جریان (نقطه علت) به نقطه دیگری در فضا (جایی که اثر آن (معلول) اندازه گیری می شود)، زمان محدودی طول می کشد. در پیمانه لورنز. نقطه شروع معادلات ماکسول در فرمول پتانسیل با استفاده از پیمانه لورنز است: که در آن φ(r, "t") پتانسیل الکتریکی و A(r, "t") پتانسیل بردار مغناطیسی است، برای منبع دلخواه چگالی بار ρ(r, "t") و چگالی جریان J(r, "t")، و formula_2 عملگر دالامبر است. حل اینها پتانسیل های تاخیری زیر را به دست می دهد (همه در واحدهای SI). برای میدان های وابسته به زمان. برای میدان های وابسته به زمان، پتانسیل های تاخیری عبارتند از: که در اینجا r نقطه ای در فضا است، "t" زمان است، زمان تأخیری است و ' d۳r مقیاس انتگرالگیری با استفاده از 'r است. از φ(r, t) و A
(r, "t") می توان میدان های E (r, "t") و B(r, "t") را با استفاده از تعاریف پتانسیل محاسبه کرد: و این منجر به معادلات جفیمنکو می شود. پتانسیل های پیشروی مربوط، به جز زمان پیشروی، شکل یکسانی دارند زمان تاخیری را جایگزین می کند. در مقایسه با پتانسیل های ایستا برای میدان های مستقل از زمان. در صورتی که میدان ها مستقل از زمان باشند (میدان های الکترواستاتیک و مغناطیس استاتیک)، مشتقات زمانی در formula_2 عملگرهای میدان ها صفر هستند و معادلات ماکسول کاهش می یابد به: که در آن ۲∇ معادله لاپلاسی است که به شکل معادله پواسون در چهار مولفه (یکی برای φ و سه تا برای A) است و جواب ها عبارتند از: اینها نیز مستقیماً از پتانسیل های تاخیری پیروی می کنند. در پیمانه کولن. در پیمانه کولن، معادلات ماکسول هستند: اگرچه جواب ها با موارد بالا مغایرت دارند، از آنجایی که A یک پتانسیل تأخیری است، اما φ "فوراً" تغییر می کند، که داده می شود توسط: وقوع و کاربرد. یک نظریه چندجسمی که شامل میانگین پتانسیل های تاخیری و "پیشروی" لینارد-ویچرت است ، نظریه جاذب ویلر-فاینمن است که به عنوان نظریه متقارن زمان ویلر-فاینمن نیز شناخته می شود. در گرانش، نمونه
های کاربردی برای محاسبه انحرافات در مدار ماهواره ها، قمرها یا سیارات وجود دارد. ناهنجاری های موجود در منحنی های چرخش بیش از صد کهکشان مارپیچی از انواع مختلف را نیز می توان توضیح داد. برای این منظور از داده های مجموعه کهکشان SPARC (نورسنجی اسپیتزر و منحنی های چرخش دقیق) که با تلسکوپ فضایی اسپیتزر ثبت شده است، استفاده شد. به این ترتیب، نه فرض ماده تاریک و نه اصلاح نسبیت عام برای توضیح مشاهدات مورد نیاز نیست. در مقیاس های بزرگ تر، پتانسیل های گرانشی تاخیری منجر به اثراتی مانند انبساط شتاب زده می شود که منجر به یک جهان همسانگرد، اما نه همگن با پوسته بیرونی ماده تاریک با چگالی جرمی افزایش یافته و همچنین یک انتقال به سرخ گرانشی شدید اجرام نجومی دوردست می شود. مثال. پتانسیل بار با سرعت یکنواخت در یک خط مستقیم در نقطه ای که در موقعیت اخیر قرار دارد وارونگی دارد. پتانسیل در جهت حرکت تغییر نمی کند.
لیا لوونی اوسیپیان (؛ ؛ زادهٔ ) گیاه شناس، قارچ شناس و فیزیولوژیست اهل ارمنستان است. زندگی نامه. اوسیپیان در ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۳۰ در ایروان به دنیا آمد. خواهر وی می باشد. وی بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲ در دانشگاه دولتی ایروان تحصیل نمود و پس از فارغ التحصیلی به عنوان دستیار و مدرس در همان دانشگاه مشغول به کار شد تا اینکه در سال ۱۹۷۰ دکترای خود را در رشته علوم زیستی دریافت کرد. وی در سال ۱۹۷۱ استاد گروه گیاه شناسی در دانشکده گیاه شناسی دانشگاه دولتی ایروان شد. اوسیپیان دو مرتبه، از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ و از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲، به عنوان رئیس دانشکده زیست شناسی خدمت نموده است. در سال ۱۹۹۶، اوسیپیان به عضویت کامل آکادمی ملی علوم ارمنستان درآمد و عنوان افتخاری دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان را کسب نموده است. وی در طول دوران تحصیلی خویش، سرپرست تز دکتری بیش از ۲۰ دانشجو بوده است. در سال ۲۰۲۲ گونه ای قارچ تازه کشف شده از ایران به نام Sphaerulina osypianiae به نام وی نامگذاری شد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۱) شده است.
ماریا دو کارمو ژرونیمو (؛ ۵ مارس ۱۸۷۱ – ) یک برده سابق و زن ابرصدساله اهل برزیل بود که در زمان مرگش گفته می شد که پیرترین فرد جهان بوده است. با این حال، به دلیل عدم وجود گواهی تولد یا هر سند مدنی دیگری که سال تولد او را اثبات کند، ادعای او هیچ گاه توسط کتاب رکوردهای جهانی گینس به رسمیت شناخته نشد. البته این موضوع که او آخرین برده زندهٔ برزیلی بود، مورد اختلاف نیست. اوایل زندگی. بر اساس سوابق کلیسایی از نوسا سنیورا دو کارمو در کامپانها در جنوب ایالت مینا ژرایس برزیل، ژرونیمو در ۵ مارس ۱۸۷۱ به دنیا آمد و ۱۶ روز بعد غسل تعمید داده شد. این تاریخ چند ماه قبل از تصویب «قانون ریو برانکو» بود که تمامی کودکانی که از مادران برده به دنیا می آمدند را آزاد اعلام نمود. او دختر سابرینا و ژرونیمو، بردگان لوئیز ژوزه مونتیرو از نورونا، کشاورز نیشکر و مالک یک کارخانه سفالگری و هتل بود. او سه خواهر و برادر داشت که یکی از آن ها بعد از لگد خوردن از یک اسب کشته شد. مادرش زمانی که حدود هشت سال داشت، درگذشت و او از سایر خواهر و برادرهایش جدا شد زیرا آن ها به مزرعه دیگری منتقل شدند. او به یاد می آورد که به طور مکرر کتک می خورد. در سن
۱۵ سالگی به یک کشاورز از شهرک بائپندی در مینا ژرایس فروخته شد و تا ۱۷ سالگی به عنوان برده زندگی می کرد، تا هنگامی که برده داری سرانجام در برزیل تحت قانون آوره در ۱۳ مه ۱۸۸۸ لغو شد. در این زمان، او به زادگاه خود، کارمو دو میناس بازگشت. زندگی. در دهه ۱۹۳۰، ژرونیمو به شهر کریستینا نقل مکان کرد و در کریسمس ۱۹۴۲ به ایتاجوبا در ایالت مینا ژرایس رفت تا خدمتکار خانواده سیزده نفری تاریخ نگار «ژوزه آرملیم برناردو گیمارنش» شود. گیمارنش نوه برناردو گیمارنش بود که از قضا رمان معروفی به نام "ایزورا دختر برده" را نوشته بود. او ۵۸ سال با این خانواده زندگی کرد تا اینکه درگذشت. تقدیر. ژرونیمو در مراحل پایانی زندگی خود معروف شد. بسیاری از روزنامه ها و مجلات برزیلی و همچنین شبکه های تلویزیونی برزیلی و خارجی از جمله از آرژانتین، آلمان، فرانسه، ایتالیا، ژاپن، اسپانیا و ایالات متحده با او مصاحبه کردند. او به عنوان شهروند افتخاری شش شهر برزیلی شناخته شد، اما نه در شهر زادگاهش ایتاجوبا. در سال ۱۹۹۵، او مدال صدمین سالگرد زامبی پالمارس (که به نام رهبر گروهی از بردگانی که خود را آزاد کردند نام گذاری شده است) را دریافت کرد و با شهردار ری
و دو ژانیرو سزار مایا، به این شهر سفر کرد تا رؤیای خود را برای دیدن دریا تحقق بخشد. او در طول کارناوال ریو ۱۹۹۶ در سامبادروم مورد تجلیل قرار گرفت و با مدرسه رقص سامبا «اونیدوس دا چیژوکا» که آزادی بردگان را به عنوان موضوع اصلی رقص خود انتخاب کرده بود، جشن گرفت. در ۵ اکتبر ۱۹۹۷، او آمرزش شخصی پاپ ژان پل دوم را در یک مراسم مذهبی در ریو دو ژانیرو دریافت کرد. معادل برزیلی کتاب رکوردهای جهانی گینس در سال ۱۹۹۴، ژرونیمو را به عنوان پیرترین فرد جهان ثبت کرد، اما خود کتاب گینس ادعای او را به دلیل عدم وجود سوابق مدنی تاییدشده، قبول نکرد. مرگ. ژرونیمو در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۰ بر اثر سکته مغزی در بیمارستان دانشکده پزشکی ایتاجوبا درگذشت. بر اساس سوابق کلیسایی، او باید ۱۲۹ ساله می بود. با این حال، برخی از تاریخ نگاران اشاره کرده اند که ممکن است سن او اغراق آمیز بوده باشد تا از شمول قانون ریو برانکو در سال ۱۸۷۱ برای آزادی خود خارج نشود.