Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بازکاربری پسماند گوارشی انسان یا بازکاربرد پسماند گوارشی انسان، استفاده ایمن و مفید از پسماند گوارشی انسانی تصفیه شده پس از اعمال مراحل درمانی مناسب و رویکردهای مدیریت ریسک است که برای کاربرد دوباره مورد نظر سفارشی شده است. کاربرد مفید از فضولات تیمارشده ممکن است بر کاربرد مواد مغذی موجود در گیاه (عمدتاً نیتروژن، فسفر و پتاسیم) که در فضولات تیمارشده موجود است، متمرکز شود. آنها همچنین ممکن است از مواد آلی و انرژی موجود در فضولات استفاده کنند. تا حدی کمتر، استفاده دوباره از محتوای آب فضولات نیز ممکن است رخ دهد، اگرچه این بیشتر به عنوان بازیافت آب از فاضلاب شهری شناخته می شود. کاربردهای استفاده دوباره مورد نظر برای محتوای مواد مغذی ممکن است شامل موارد زیر باشد: تهویه خاک یا کود در فعالیت های کشاورزی یا باغبانی. دیگر کاربردهای بازکاربری، که بیشتر بر محتوای مواد آلی فضولات تمرکز دارند، شامل کاربرد به عنوان منبع سوخت یا به عنوان منبع انرژی در قالب بیوگاز است.
ماندگاری یا دوام ، توانایی یک محصول فیزیکی برای کارکردن بدون نیاز به نگهداری یا تعمیر بیش از اندازه در هنگام رویارویی با چالش های عملکرد عادی در طول عمر طراحی آن است. چندین معیار برای ماندگاری کاربرد وجود دارد، از جمله سال های عمر، ساعات کاربرد و شمار چرخه های عملیاتی. در علم اقتصاد به کالاهایی که عمر مفید طولانی دارند، کالاهای ماندگار یا بادوام گفته می شود.
مقدمه قانون اساسی ایالات متحده یا مدخل قانون اساسی ایلات متحده که با کلمات "ما مردم" (انگلیسی: We the People) شروع می شود، بیانیه مقدماتی مختصری از اهداف اساسی قانون اساسی ایالات متحده و اصول راهنما است. دادگاه ها از آن به عنوان مدرک قابل اعتمادی از نیات پدران بنیانگذار در مورد معنای قانون اساسی و آنچه آنها امیدوار بودند قانون اساسی به آن دست یابد، یاد کرده اند. مقدمه عمدتاً توسط گاورنور موریس، نماینده پنسیلوانیا در کنوانسیون قانون اساسی آمریکا در سال ۱۷۸۷ که در سالن استقلال در فیلادلفیا برگزار شد، نوشته شده است. تدوین. این مقدمه در آخرین روزهای کنوانسیون قانون اساسی آمریکا توسط کمیته سبک در قانون اساسی قرار گرفت که پیش نویس نهایی خود را نوشت و گاورنر موریس این تلاش را رهبری کرد. قبلاً در صحن کنوانسیون پیشنهاد یا مورد بحث قرار نگرفت. متن اولیه مقدمه به مردم "ایالات متحده" اشاره نمی کرد. بلکه به مردم ایالت های مختلف اشاره می کرد که معمول بود. در اسناد قبلی، از جمله معاهده اتحاد با فرانسه در سال ۱۷۷۸، مواد کنفدراسیون، و معاهده ۱۷۸۳ پاریس که استقلال آمریکا را به رسمیت می شناخت، از کلمه «مردم» استفاده نشده بود و
عبارت "ایالات متحده" بلافاصله با فهرستی از آنها همراه شد. ایالت ها، از شمال به جنوب. این تغییر به دلیل ضرورت انجام شد، زیرا قانون اساسی مقرر می داشت که هر زمان که کنوانسیون های تصویب کننده منتخب مردم نه ایالت تأیید خود را صادر کردند، صرف نظر از اینکه آیا هیچ یک از ایالت های باقیمانده آن را تصویب کرده اند یا خیر، این تغییر برای آن ۹ ایالت اجرا می شود. معنی و کاربرد. مقدمه صرفاً به عنوان مقدمه عمل می کند و اختیاراتی را به دولت فدرال اختصاص نمی دهد، و همچنین محدودیت های خاصی را برای اقدامات دولت ارائه نمی کند. به دلیل ماهیت محدود مقدمه، هیچ دادگاهی هرگز از آن به عنوان عامل تعیین کننده در قضاوت پرونده استفاده نکرده است، مگر در مورد دعوای بیهوده. ارتباط قضایی. دادگاه ها به هر سرنخی که در مقدمه در مورد معنای قانون اساسی می توانند بیابند، علاقه نشان داده اند. دادگاه ها تکنیک های متعددی را برای تفسیر معنای قوانین ایجاد کرده اند و از آنها برای تفسیر قانون اساسی نیز استفاده می شود. در نتیجه دادگاه ها گفته اند که در تفسیر مفهوم قانون اساسی باید از فنون تفسیری که بر متن دقیق سند تمرکز دارد استفاده شود. در مقابل این تکنیک
ها، تکنیک هایی متوازن هستند که توجه بیشتری را بر تلاش های گسترده تر برای تشخیص معنای سند از چیزی بیش از فقط عبارت متمرکز می کنند. مقدمه برای این تلاش ها برای شناسایی «روح» قانون اساسی نیز مفید است. ماهیت مردمی قانون اساسی. قانون اساسی ادعا می کند که عمل با «ما مردم» است. با این حال، از آنجایی که نشان دهنده یک قرارداد اجتماعی عمومی است، محدودیت هایی برای توانایی شهروندان برای پیگیری دعاوی حقوقی که ادعا می شود ناشی از قانون اساسی است، وجود دارد. به عنوان مثال، اگر قانونی تصویب می شد که قانون اساسی را نقض می کرد، هیچ کس نمی توانست قانون اساسی این قانون را در دادگاه به چالش بکشد. در عوض، تنها فردی که تحت تأثیر قانون مغایر قانون اساسی قرار گرفته باشد، می تواند چنین چالشی را مطرح کند. به عنوان مثال، شخصی که مدعی مزایای خاصی است که توسط یک قانون ایجاد شده است، نمی تواند به دلایل قانون اساسی، مکانیسم اداری را که به آنها اعطا می کند به چالش بکشد. همین اصول در مورد نهادهای شرکتی اعمال می شود، و می توانند دکترین فرسودگی راه حل ها را دخیل کنند. پیوند به بیرون. فایند لاو - مقدمه قانون اساسی
پالانتیوم () شهری باستانی در نزدیکی رودخانه تیبر در شبه جزیره ایتالیا (فهرست مردمان باستانی ایتالیا) بود. اسطوره شناسی روم، همان طور که برای مثال در انئید ویرژیل نقل شده است، بیان می کند که این شهر در مگنا گراسیا توسط یونانیان باستان اواندر و دیگران زمانی قبل از جنگ تروآ تأسیس شد. علاوه بر این، دیونوسیوس هالیکارناسی می نویسد که رومی ها می گویند که این شهر توسط یونانیان اهل پالانتیوم آرکادیا (منطقه)، حدود شصت سال قبل از جنگ تروا و رهبر آن اواندر، تأسیس شد. سولینوس می نویسد که آرکادی ها بنیانگذاران شهر بودند.
شوالیه های آلتو یک فیلم درام جنایی زندگی نامه ای آمریکایی محصول ۲۰۲۵ به کارگردانی بری لوینسون و نویسندگی نیکولاس پیلگی است. در این فیلم رابرت دنیرو نقش دوگانهٔ روسای اوباش دهه ۱۹۵۰ ویتو جنوویزه و فرانک کاستلو را بازی می کند. دبرا مسینگ، کوسمو جارویس، کاترین ناردوچی و مایکل ریسپولی در نقش های مکمل حضور دارند. این فیلم در ۲۱ مارس ۲۰۲۵ توسط برادران وارنر پیکچرز در ایالات متحده اکران شد. و با واکنش های متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد. این فیلم همچنین در گیشه با فروش ۹ میلیون دلار در سراسر جهان، در حالی که بودجهٔ تخمینی ۴۵ تا ۵۰ میلیون دلاری آن برآورد شده بود، یک شکست تجاری تمام عیار بود. داستان. در یک سوء قصد نافرجام که توسط ویتو جنوویزه، ترتیب داده شده بود، فرانک کاستلو، رئیس خانواده لوچیانو، خود را در دوراهی می بیند. کاستلو که از خونریزی و خیانت های مداومی که در زندگی اش دیده، خسته شده، ویتو جنوویزه را از قصد خود برای بازنشستگی و واگذاری کنترل خانواده لوچیانو مطلع می کند. با این حال، ویتو، مردی که غرق در جاه طلبی و پارانویاست، حرف کاستلو را باور نمی کند و تصور می کند حیله ای در کارست. بی اعتمادی بین آنها شعله م
ی گیرد و جنگی خاموش و مرگبار را شروع می کنند. سوءظن جنوویزه زمانی به پرخاشگری آشکار تبدیل می شود که او قتل وحشیانه آلبرت آناستازیا، جانشین منتخب کاستلو را در حالی که روی صندلی سلمانی نشسته است، ترتیب می دهد. این حمله کاستلو را مجبور می کند با واقعیت وحشتناکی روبرو شود: زندگی او و همسر محبوبش به مویی بند است. سپس متوجه می شود که تنها راه برای تضمین امنیت آنها، برچیدن کل عملیاتی است که با زحمت ساخته است، تا امپراتوری ای را که اکنون او را تهدید به نابودی می کند، از هم بپاشد. کاستلو می داند که جنوویزه که تحت تأثیر پارانویای شدیدش قرار دارد، او را تهدیدی دائمی برای نیت واقعی اش می بیند: به دست گرفتن کنترل کامل پنج خانواده به عنوان کاپو دی کاپی (رئیس الروسا). در ذهن منحرف جنوویزه، نرم رفتارکردن کاستلو صرفاً یک ظاهر فریبنده است که روحیهٔ حیله گر و انتقام جو او را پنهان می کند، که آماده است به خاطر حمله جنوویزه، تلافی کند. با این حال، برخلاف جنوویزه، کاستلو تحت سلطه جاه طلبی خام نیست و مایل است این بازی طولانی را ادامه دهد. کاستلو نقشه ای می ریزد، نقشه ای که مسلماً فکر شده تر از یک عملیات سادهٔ انتقام جویی مافیایی اس
ت. کاستلو از روش سنتی قتل اجتناب می کند، چرا که می داند ویتو متحدان قدرتمند زیادی پیدا کرده که مطمئناً به دنبال انتقام و خونخواهی خواهند بود. در عوض، کاستلو رویکردی ظریف تر و موذیانه تر را انتخاب می کند و از نظارت فزاینده ای که از قبل بر مافیا متمرکز شده بود، برای سازماندهی تشکیلاتش علیه جنوویز استفاده می کند؛ یعنی مأموران قانون. محور اصلی نقشه کاستلو در جلسه سرنوشت ساز اپلچین نهفته است. اگرچه هرگز به طور قطعی ثابت نشد، ولی شواهد غیرمستقیم نشان می دهد که کاستلو به مأموران قانون اطلاع داده و آنها را از تجمع چهره های قدرتمند مافیا در شهر کوچک اپلچین در نیویورک، جایی که ویتو قصد دارد موقعیت جدید خود را مشروعیت بخشد، آگاه کرده است. کاستلو برای خریدن زمان، با به تأخیر انداختن عمدی ورود خود به جلسه، توقف های بی دلیلی برای صرف قهوه و انجام کارهای غیر ضروری موجب رسیدن مأموران شد. با این حال، رفتار تقریباً خنده دار او باعث ایجاد سوءظن در راننده اش می شود. گانگسترهای جمع شده کاملاً غافلگیر می شوند و وحشت می کنند و سعی می کنند از طریق جنگل فرار کنند که ردی از شواهد خود به جا می گذارند. مأموران قانون با دقت شماره پلاک خو
دروها را ثبت می کنند که منجر به کیفرخواست و محکومیت بیست نفر از شرکت کنندگان، به اتهام توطئه برای جلوگیری از اجرای عدالت و ارائه اظهارات دروغین در مورد هدف گردهمایی مخفی شد. حمله به اپلچین، سازوکار داخلی مافیای آمریکا را برای عموم آشکار کرد و بررسی بی سابقه ای را به دنبال داشت و در نهایت چند سال بعد به سقوط ویتو، زمانی که رسماً به جرم خرید و فروش هروئین محکوم شد، کمک کرد. از سوی دیگر، کاستلو به رؤیای خود برای یک بازنشستگی آرام دست می یابد و در پیری می میرد.
کائلوس () خدای اولیه آسمان در اسطوره شناسی روم و الهیات دین رومی، شمایل نگاری و ادبیات لاتین بود.
روتولان () مردم باستانی در ایتالیا بودند. روتولی ها در قلمرویی قرار داشتند که پایتخت آن شهر باستانی آردئا، واقع در حدود ۳۵ کیلومتری جنوب شرقی رم، بود. به گفته ویرژیل و تیتوس لیویوس، حاکم روتولان شخصی به نام تورنوس بود. او شاهزاده ی جوانی بود که لاتینوس، پادشاه لاتین ها، به او وعده ازدواج دخترش لاوینیا را داده بود. وقتی ترواییان به ایتالیا رسیدند، لاتینوس تصمیم گرفت دخترش را به آئنیاس ــ رهبر ترواییان ــ بدهد. تورنوس از اینکه یک بیگانه را به او ترجیح داده باشند خشمگین شد و مردم خود و چندین قبیله ایتالیایی دیگر را علیه ترواییان در جنگ رهبری کرد. متن ویرژیل زمانی به پایان می رسد که آئنیاس تورنوس را در نبرد مجردی شکست می دهد و بنابراین حق خود را برای ازدواج با لاوینیا تأیید می کند. در برخی روایت های دیگر از داستان آئنیاس، او بعداً در نبرد بعدی با روتولان کشته شد.
رودخانه تتون (به انگلیسی: Teton River) رودی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مدیسون، آیداهو واقع شده است. این رود شاخه ای به طول ۱۰۳ کیلومتر (۶۴ مایل) از رودخانه هنری فورک دشت رود اسنیک در جنوب شرقی آیداهو در ایالات متحده است. از طریق دره تتون در امتداد سمت غربی رشته کوه تیتان در امتداد مرز آیداهو و وایومینگ در انتهای شرقی دشت رود اسنیک می ریزد. قرار گرفتن آن در امتداد جناح غربی تتونس، میزان بارندگی بیشتری را نسبت به بسیاری از رودخانه های دیگر منطقه به رودخانه می دهد.
ماتئوش پاتسِویچ (؛ زادهٔ ) فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم اهل لهستان است. وی از سال ۲۰۱۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بدن مسیح" اشاره نمود.
توافق نامه امنیتی ایران و عراق برای خلع سلاح احزاب کرد ایرانی که با عنوان توافق نامه امنیتی تهران-بغداد نیز شناخته می شود، یک توافق نامه امنیتی میان ایران و عراق بود که در اسفند ماه سال ۱۴۰۱ به امضا رسید. بر طبق این توافق، ایران تا ۲۸ شهریور ماه سال ۱۴۰۲ به عراق مهلت داد، تا احزاب کرد ایرانی مستقر در اقلیم کردستان عراق را خلع سلاح و اردوگاه های نظامی آنان را تعطیل کند. این توافق نامه امنیتی، در تاریخ ۲۸ اسفند ۱۴۰۱ میان علی شمخانی دبیر پیشین شورای عالی امنیت ملی ایران و قاسم الاعرجی، مشاور شورای امنیت ملی عراق و با حضور محمد شیاع السودانی نخست وزیر عراق، امضا شد. توافق نامه امنیتی میان تهران و بغداد، ۶ ماه پس از حملات موشکی و پهبادی سپاه پاسداران به مقر احزاب کرد ایرانی مستقر در اقلیم کردستان عراق، در بغداد منعقد شد. بندهای توافق نامه. هر چند که در رسانه های وابسته به جمهوری اسلامی و رسانه های عراقی و رسانه های دولت خودمختار کردستان عراق، هرگز به صورت کامل به بندها و مفاد این توافق نامه امنیتی اشاره نشد، اما اظهار نظرهای مقامات هر دو کشور حکایت از آن داشت که خلع سلاح احزاب کرد ایرانی مستقر در اقلیم کردستان عرا
ق و انتقال اعضای این احزاب به کمپ و دور کردن آنان از مرزهای شمال غرب ایران، از بندهای این توافق نامه امنیتی بوده است. همچنین ناصر کنعانی سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، در یک نشست خبری اعلام کرد که: تحویل دادن افراد تحت تعقیب که در عضویت این احزاب هستند نیز بخشی از توافق نامه امنیتی میان تهران و بغداد است. کنعانی همچنین اعلام کرد که دولت ایران، نمایندهٔ ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد در عراق را در جریان اقدامات ایران در این مورد قرار داده است و مقامات دولت اقلیم کردستان عراق نیز، از دیدگاه ها و خواست ایران اطلاع دارند و در گفتگوهای مختلف خواسته های دولت ایران به آنان ابلاغ شده است. بخش دیگری از این توافق نامه امنیتی نیز، دولت عراق را ملزم می کرد که نیروهای حکومت مرکزی عراق را در مرزهای مشترک میان ایران و اقلیم کردستان عراق مستقر کند تا از ورود عوامل احزاب کرد به خاک ایران جلوگیری به عمل آید. تهدیدها. بعد از توافق نامه امنیتی میان ایران و عراق برای خلع سلاح احزاب کرد ایرانی، نیروهای مسلح ایران، تهدید کردند که چنانچه تا پایان ضرب الاجل تعیین شده برای اجرای توافق نامه امنیتی، خواسته های دولت ایران برآورده نشود و احز
اب کرد ایرانی همچنان مسلح باشند، آنان حملات خود به اردوگاه های احزاب کرد ایرانی مستقر در اقلیم کردستان عراق را با شدت بیشتری از سر خواهند گرفت. این تهدیدات در شهریور ماه ۱۴۰۲ و با نزدیک شدن به پایان ضرب الاجل تعیین شده، شدت بیشتری گرفت و به تیتر اصلی خیلی از خبرگزاری های داخلی و خارجی تبدیل شد. همچنین در روزهای منتهی به پایان ضرب الاجل، مقامات ایران بارها اعلام کردند که مهلت معین شده برای خلع سلاح احزاب کرد در عراق، به هیچ وجه تمدید نخواهد شد. واکنش احزاب کرد ایرانی به درخواست خلع سلاح و انتقال به کمپ های غیرنظامی. رادیو بین المللی فرانسه، چند روز پیش از پایان ضرب الاجل برای خلع سلاح احزاب کرد ایرانی، به نقل از خبرنگار خود در اقلیم کردستان عراق، از آمادگی احزاب کرد ایرانی مستقر در اقلیم کردستان عراق، برای مقابله با تهدیدات ایران خبرداد. بعضی از کادرهای رده بالای احزاب کرد نیز، اعلام کردند که خلع سلاح خط قرمز آنان است و برای جلوگیری از خلع سلاح، آماده اند که با جمهوری اسلامی بجنگند.یکی از اعضای دفتر سیاسی حزب کومله کردستان ایران در مصاحبه ای که با شبکه العربیه داشت گفت: ما هرگز تن به خواسته های ایران نمی دهیم،
اگر خلع سلاح نیروهایمان و ترک مناطق از ما خواسته شود، هرگز به آن تن نخواهیم داد و انتقال به کمپ را نیز نخواهیم پذیرفت. حزب دموکرات کردستان ایران، چند روز پیش از پایان ضرب الاجل تعیین شده، خواستار حمایت بین المللی، برای به گفته این حزب «حمایت از پناهندگان کرد ایرانی در خاک اقلیم کردستان عراق» در قبال حملات احتمالی جمهوری اسلامی به اردوگاه های احزاب کرد شد. واکنش مقامات دولت اقلیم کردستان عراق. ناظم دباغ، نمایندهٔ دولت اقلیم کردستان عراق در ایران، مستقیماً به این موضوع واکنش نشان نداد، اما در مصاحبه با صدای آمریکا گفت: «ما چندین بار اعلام کرده ایم اگر این احزاب فعالیتهای خود را محدود نکنند ایران دست بردار آنها نیست اما عده ایی این موضوع را قبول و تأیید نمی کنند آنها گمان می کنند که ما دشمن احزاب کرد هستیم در حالیکه آن زمان که ما به کردهای ایرانی کمک کردیم آنها اصلاً وجود نداشتند.» سلام عبدالخالق، مدیر رسانه و روابط عمومی آژانس امنیت اقلیم کردستان عراق، دربارهٔ این موضوع، ابراز بی اطلاعی کرد. صدای آمریکا، با جوتیار عادل سخنگوی دولت اقلیم کردستان عراق تماس گرفت، اما او در دسترس نبود. پیشوا هورامانی، سخنگوی دولت
اقلیم کردستان عراق نیز در گفتگو با یکی از خبرگزاری ها گفت: «مقامات کردستان عراق نمی خواهند طرفی در مشکلات بین جمهوری اسلامی و مخالفان کرد آن باشند. ما نمی خواهیم از خاک اقلیم کردستان برای حمله به هیچ یک از همسایگانمان استفاده شود» و افزود که: «کردستان عراق نیز نباید مورد هدف دولت های همسایه قرار گیرد.» همچنین هورامانی خواستار مذاکره میان دولت ایران و احزاب کرد ایرانی شد و از دولت عراق خواست تا در برابر تهدیدات کشورهای همسایه بر حاکمیت خود تأکید کند. مواضع دولت مرکزی عراق. محمد شیاع السودانی نخست وزیر عراق، در گفتگو با نور نیوز، که اخبار مربوط به شورای عالی امنیت ملی ایران را انعکاس می دهد، گفت: «اجرای کامل توافق امنیتی با ایران را با جدیت ادامه می دهیم.» سودانی در ادامه افزود: «خود را موظف می دانیم که نگرانی های امنیتی تهران را از بابت جریان های تروریستی مستقر در اقلیم کردستان برطرف کنیم و به همین منظور تاکنون بیش از دویست میلیون دلار برای این موضوع هزینه کرده و بیش از سه هزار نیروی ارتش ملی را در سراسر مرزهای ایران و اقلیم مستقر کرده ایم.» او در ادامه بر تعهد دولت عراق برای مهار احزاب کرد مستقر در اقلیم کردس
تان عراق تأکید کرد.محمدکاظم آل صادق سفیر ایران در عراق نیز، در اظهاراتی اعلام کرد که: ارادهٔ دولت فدرال عراق، برای اجرای توافق نامهٔ امنیتی و دور کردن احزاب کرد از مرزهای ایران جدی است و افزود که تهران در سایه توافق امنیتی، همزمان موضوع خلع سلاح این احزاب را نیز پیگیری خواهد کرد. دیگر واکنش ها. دیوید رومانو استاد سیاست خاورمیانه در دانشگاه میزوری، در گفتگویی که با بخش فارسی صدای آمریکا داشت، خطر اخراج احزاب کرد را بیشتر از هر زمان دیگری واقعی و جدی دانست. تحلیل دیوید رومانو این بود که با توجه به توقف صادرات نفت اقلیم کردستان عراق به ترکیه و از طرفی وابستگی کامل دولت اقلیم کردستان به حکومت مرکزی عراق، بغداد برای اعمال فشار بر اقلیم، اهرم های فشار زیادی در اختیار دارد و حتی خودمختاری آنها را هم تهدید می کند. رومانو بر این باور بود که دولت مرکزی عراق، از ایران حرف شنوی دارد و همین امر می تواند باعث تسهیل اخراج احزاب کرد ایران از عراق شود. وی همچنین از بابت بازگرداندن اجباری اعضای این احزاب به ایران ابراز نگرانی کرد و گفت که در صورت تحویل دادن اعضای این احزاب به جمهوری اسلامی، آنان با خطر اعدام رو به رو خواهند شد
و در جمع بندی نهایی، نظرش این بود که در صورت اخراج احزاب کرد ایران از خاک عراق آنها نباید به ایران بازگردانده شوند و در معاهدات بین المللی، اخراج آنها به یک کشور ثالث، منع قانونی ندارد و می توان آنها را به کشور ثالث فرستاد. انتقال به کمپ. فؤاد حسین وزیر امور خارجه عراق، در سفرش به ایران، در یک کنفرانس مطبوعاتی که با همتای ایرانی خود امیر عبدالهیان داشت، اعلام کرد که اردوگاه های احزاب کرد ایران تعطیل و اعضای آنان به کمپ هایی دور از مرز ایران و در عمق کردستان عراق منتقل خواهند شد. زمزمه هایی از انتقال اعضای احزاب کرد به استان الانبار در غربی ترین بخش عراق نیز شنیده می شد که با مخالفت مقامات محلی این استان و سران عشایر و قبایل مواجه شد. محمد کاظم آل صادق سفیر ایران در عراق، در گفتگوی خود با شبکه العالم اعلام کرد که روند دور کردن این احزاب از مرزهای ایران و انتقال اعضای این احزاب به کمپ آوارگان آغاز شده است. چالش ها. در حالی که مقامات ایرانی از همکاری بغداد برای اجرای توافق نامه امنیتی سخن می گفتند برخی از مقامات نظامی و امنیتی ایران، دولت اقلیم کردستان عراق را به اخلال در روند توافق نامه امنیتی متهم می کردند. آ
نها می گفتند: «بارزانی ها در تمام واکنش های خود تنها یک جمله را مرتباً تکرار می کنند: «ما اجازه نمی دهیم از خاک اقلیم کردستان، تهدیدی متوجه کشورهای دوست و همسایه شود و هیچ گروهی حق ندارد از خاک عراق برای تعرض به کشورهای همسایه استفاده کند!» اما به گفته برخی مقامات امنیتی ایران، دولت اقلیم کردستان عراق، هرگز به قول خود عمل نکرده و کردستان عراق را به پناهگاهی امن برای فعالیت های نظامی احزاب کرد ایران و تردد آنها به داخل خاک ایران تبدیل کرده است. خلع سلاح. با پایان ضرب الاجل تعیین شده برای اجرای توافق نامه امنیتی، برخی از خبرگزاری ها به نقل از شبکه المیادین، از خلع سلاح احزاب کرد ایران خبر دادند. اما بسیاری از خبرگزاری ها، با احتیاط در این باره خبر رسانی کرده و خلع سلاح را به طور کامل تأیید نکردند. تخلیهٔ اردوگاه ها. با پایان ضرب الاجل تعیین شده برای اجرای توافق نامه امنیتی، برخی از خبرگزاری ها، اعلام کردند که احزاب کرد ایران، اردوگاه های نظامی خود را تخلیه کرده اند. خبرگزاری دویچه وله، ۲ روز پیش از پایان ضرب الاجل، اعلام کرد که حزب دمکرات کردستان ایران پس از سه دهه، مقر اصلی خود در کویسنجق معروف به (قلعه دمکرات
) را ترک کرده است. مقر اصلی حزب دمکرات کردستان ایران، پیش تر در سال ۱۳۷۴ به فرماندهی احمد کاظمی توپ باران شد. و پس آن، در شهریور ۱۳۹۷ نیروی هوافضای سپاه پاسداران مقر فرماندهی حزب دمکرات کردستان ایران را با شلیک ۷ موشک کوتاه برد زمین به زمین فاتح ۱۱۰ از فاصلهٔ ۲۲۰ کیلومتری مورد هدف قرار داد که در نتیجه این حملات ۱۵ عضو این حزب کشته و بیش از ۴۰ نفر زخمی شدند. و در ۲۸ شهریور ۱۴۰۱ سپاه پاسداران، با موشک های زمین به زمین فتح ۳۶۰ و پهبادهای شاهد ۱۳۶ مقر حزب دمکرات کردستان ایران و چند حزب دیگر کردستان ایران را بمباران کرد که در نتیجه این حملات ۱۳ نفر کشته و ۵۸ نفر زخمی شدند. این حملات به احزاب کرد مستقر در اقلیم کردستان عراق در روزهای بعدی نیز ادامه یافت و تا ۳۰ آبان ۱۴۰۱، برخی از خبرگزاری ها، شمار کشته شدگان احزاب کرد در حملات ۱۴۰۱ را تا ۲۶ نفر برآورد کردند. اظهارات مقامات ایران و عراق پس از پایان ضرب الاجل. سید ابراهیم رئیسی، چند روز پس از پایان ضرب الاجل قید شده در توافق نامه امنیتی تهران با بغداد، خواهان راستی آزمایی برای اطمینان کامل از اجرای این توافق نامه شد. او در روز ۳۱ شهریور ۱۴۰۲ در مراسم رژه نیروهای مسلح
ایران، خواستار اعزام کارشناسان ایرانی به اقلیم کردستان عراق، برای بررسی و حصول اطمینان از خلع سلاح کامل احزاب کرد ایران و تخلیه اردوگاه های آنان شد. دلشاد شهاب سخنگوی دولت محلی اقلیم کردستان عراق، یک روز پس از پایان ضرب الاجل، اجرای این توافق نامه را به نفع همه اهالی منطقه دانست و اظهار داشت: «دولت محلی اقلیم کردستان عراق و نهادهای امنیتی آن با موفقیت این پرونده را مدیریت کردند.» طرح اخراج از خاک عراق. سرلشکر محمد باقری رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایران، چند روز پس از پایان ضرب الاجل تعین شده برای خلع سلاح احزاب کرد ایران، ضمن تشکر از دولت مرکزی عراق برای اجرایی کردن بخشی از توافق نامه، خواهان اخراج احزاب کرد ایران از کل خاک عراق شد. او در گفتگویی تلویزیونی که در حاشیهٔ رژه نیروهای مسلح ایران در سالروز آغاز جنگ ایران و عراق داشت، گفت: «قرارمان در این بود که این گروهک ها ۲۸ شهریورماه به طور کامل خلع سلاح شده باشند. اما آنچه در این مهلت شش ماهه رخ داد، این بود که فقط قدری از مرزهای کشور ما فاصله گرفته اند. آنچه در متن قرارداد دبیران شورای عالی امنیت دو کشور آمده، کاملاً باید انجام شود. رئیس جمهور محترم فرمودند؛
در کل منطقه اقلیم و همه عراق، نیروهای تجزیه طلب تروریست مسلح نباید حضور داشته باشند. این تروریست ها باید به طور کامل خلع سلاح و از عراق اخراج شوند. رئیس جمهور فرمودند که نیروهای مسلح چند روزی مهلت بدهند و صبر کنند، ما برای چند روز صبر خواهیم کرد و تیم های ناظر را به این منطقه می فرستیم تا بررسی کنند که آیا این خلع سلاح به طور کامل انجام شده است یا خیر.» در دی ماه ۱۴۰۲ حدود ۴ ماه پس از ضرب الاجل تعین شده برای خلع سلاح احزاب کرد ایرانی مستقر در شمال عراق، نمایندگان ایران و عراق مجدداً کمیته ای را بدون حضور نماینده دولت خودمختار کردستان عراق در بغداد برگزار کردند. محور این نشست، نارضایتی طرف ایرانی از عملی نشدن تعهدات دولت عراق در خصوص خلع سلاح احزاب کرد ایرانی و اخراج آنان از خاک عراق بود. قاسم الاعرجی مشاور امنیت ملی عراق، در نشست این کمیته، اعلام کرد که متعهد به توافق های صورت گرفته است و تا یک ماه دیگر (پس از نشست) این تعهدات در راستای خلع سلاح و اخراج احزاب کرد ایرانی مستقر در شمال عراق انجام خواهد گرفت و نتیجه آن به دولت جمهوری اسلامی ایران منعکس خواهد شد. جابه جایی. دو سال پس از حملات پهپادی و موشکی ایران
به مقر احزاب کرد ایرانی مستقر در اقلیم کردستان عراق و یکسال پس از انعقاد توافق نامه امنیتی تهران-بغداد، روز پنجشنبه ۱۵ شهریور ماه سال ۱۴۰۳ روند جابه جایی سه شاخه کومله از اردوگاه های نظامی به کمپ آغاز شد. به این ترتیب، اعضای سه جریان کومله، از اردوگاه های خود در زرگویز/زرجوذله به منطقه ای به نام سورداش منتقل شدند که در ۷۰ کیلومتری اردوگاه های قبلی آنان قرار داشت. جابه جایی کومله ها در حالی صورت گرفت که یکسال پیش از آن، مقر حزب دمکرات کردستان ایران در منطقه گرده چال در نزدیکی اربیل نیز تخلیه شده بود. این احزاب در زمان انتقال به کمپ، خلع سلاح شده بودند.
سکستوس تارکوئینیوس پسر لوکیوس تارکوئینیوس متکبر، آخرین شاه روم، بود. تجاوز او به لوکرتیا، بانوی اشرافی و نجیب رومی، سبب وقوع شورشی در روم شد که به سرنگونی نظام سلطنتی و برقراری جمهوری روم انجامید. تجاوز به لوکرتیا. پیش درآمد. فابیوس پیکتور او را فرزند دوم، دیونوسیوس هالیکارناسی او را نخستین فرزند و تیتوس لیویوس او را آخرین فرزند لوکیوس تارکوئینیوس متکبر می دانند. به هر روی، پدرش هفتمین و آخرین پادشاه روم بود که از ۵۳۴ ق.م. تا ۵۰۹ ق.م. سلطنت کرد. او ستمگرترین پادشاه روم بود که علاقهٔ بسیاری به طرح های جاه طلبانه و جنگجویانه داشت و مردم را به بیگاری می گرفت و از خود بسیار منزجر ساخته بود و، برای همین، توده ها بدو لقب Superbus دادند که در لاتین به معنای «متکبر» است. او بر دولت شهر گابیئی و بر وُلسکیان و روتولان هجوم برد و کوشید شهرشان آردئا را باحمله ای تصرف کند، اما جنگش طول کشید و فرساینده شد. پس سعی کرد شهر را با محاصره تسلیم خود کند. برای همین، اردوگاه هایی پیرامون آن شهر برپا کرد و سپاهیان را در آن ها اسکان داد و خود نیز در اردوگاه ماند، و چون جنگْ بیشتر فرساینده بود تا خونین، به سربازانش مرخصی بسیار می داد
. در جریان یک باده گساری در خیمهٔ فرماندهان، بحث همسرانِ هریک از شاهزادگان در میان افتاد. پس هریک با گزافه گوییْ زیبایی و کمالات و اخلاقِ همسرِ خود را ستود و بعد که مجادله داغ شد، لوکیوس تارکوئینیوس کولاتینوس –پسرِ پسرعموی پادشاه–پیشنهاد کرد که همگی به خانهٔ همدیگر بروند و یواشکی رفتار زنانشان را ببینند تا معلوم شود که همسر کدام یک از بقیه زیباتر و بااخلاق تر است–او مطمئن بود که همسر خودش، لوکرتیا، باکمالات تر و عفیف تر از همسر بقیه است. شاهزادگان پیشنهادش را پذیرفتند و از اردوگاه (در حوالی آردئا) به سوی روم راه افتادند تا یواشکی همسران یکدیگر را دید بزنند و ببینند که هریک، در غیاب شوهرش، به چه کاری مشغول است. شاهزادگان دیدند که همسرانِ هرکدامشان فقط مشغول عیاشی با همسالانشان هستند. سپس به سوی کولاتیا (منزل کولاتینوس) تاختند تا به خانهٔ کولاتینوس هم بروند و همسر او، لوکرتیا، را هم ببینند و بعد دربارهٔ زنانشان جمع بندی کنند. شب هنگام، وقتی به خانهٔ کولاتینوس رسیدند، دیدند که لوکرتیا تا پاسی از شب مشغول رشتن پشم است و به کنیزانش هم کمک می کند. پس همسرِ کولاتینوس در مسابقهٔ فضیلت زنانه پیروز شد، و کولاتینوس به خ