Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دیوید پرته (متولد ۱۹۷۴) یک مجسمه ساز فلزی ایتالیایی-آمریکایی و استاد هنر در دانشگاه ناحیه کلمبیا در واشینگتن دی سی است. پرته که در ابتدا به عنوان جواهرساز و فلزکار شروع به کار کرد، در دانشگاه ای اوآوی ونیز معماری خواند و قبل از شروع حرفه خود به عنوان مجسمه ساز در ایالات متحده، چندین سال به عنوان معمار کار کرد و در هنرهای عمومی و فناوری های جدید به کار رفته در هنر و معماری مانند اسکن سه بعدی و چاپ سه بعدی تخصص یافت. اوایل زندگی و تحصیلات. او در ترویزو، ایتالیا متولد شد و فلزکاری را از پدرش الساندرو و مجسمه ساز تونی بنتون آموخت. او در مؤسسه هنر ونیز در رشته جواهرات و فلزکاری تحصیل کرد. او در رشته معماری از دانشگاه ونیز فارغ التحصیل شد و چندین سال به عنوان معمار برای شرکت معماری تونی فولینا کار کرد. پس از مهاجرت به ایالات متحده، در سال ۲۰۰۹ مدرک کارشناسی ارشد هنر و در سال ۲۰۱۰ مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا در رشته مجسمه سازی را از دانشگاه فونتبون در سنت لوئیس با پایان نامه ای در رابطه با استفاده از تولید افزایشی - چاپ سه بعدی به عنوان نگاتیو در فرایند ریخته گری موم از دست رفته دریافت کرد. پرته پس از دریافت مدرک
کارشناسی ارشد هنرهای زیبا، در آکادمی فاب تحت راهنمایی نیل گرشنفلد در رشته ساخت دیجیتال و در موسسه فناوری ماساچوست در رشته طراحی برای تولید افزایشی تحصیل کرد. پرته به صورت تمام وقت در دانشگاه ها و کالج های مختلفی مانند مدرسه هنر و طراحی کورکوران و دانشگاه کاتولیک آمریکا تدریس کرد و اکنون به عنوان دانشیار در دانشگاه ناحیه کلمبیا مشغول به کار است. شغل. داوید پرته آثار خود را در نمایشگاه ها و کنفرانس های هنری ملی و بین المللی، مانند نمایشگاه چاپ سه بعدی در لندن، میلان و پاریس در موزه لوور، به نمایش گذاشت. او چندین مجسمه هنری عمومی و مجسمه سازی در فضای باز در واشینگتن دی سی خلق کرده است، مانند "نور و سایه" در پرگانزیول، ایتالیا، "آزادی مطالعه" برای کتابخانه محله کاپیتول ویو، پارک هنری موج صدا در واشینگتن دی سی، "گربه موذی" و "کوآلا" برای پروژه هنر عمومی حیوانات و "شیر کوهی" برای پروژه هنر عمومی حیوانات در معرض خطر
سیمئون در ادبیات ربی ()، اشارات موجود در ادبیات خاخامی به شخصیت کتاب مقدس، شمعون، پسر یعقوب، شامل بسط ها، شرح ها و استنتاج های مختلفی فراتر از آنچه در متن خود کتاب مقدس ارائه شده است، می باشد. نام. در ادبیات ربی، نام شمعون به طرق مختلف تفسیر شده است. کتاب پیدایش ربّا آن را به معنای «کسی که به سخنان خدا گوش می دهد» می داند. با این حال، میدراش هاگادول آن را به عنوان «گناه وجود دارد» تفسیر می کند و در این نام کنایه ای به زیمری، شاهزاده شمعونی که با زن مدیانی (اعداد ۳۱) گناه کرد، می بیند. حادثه در شکیم. سفر پیدایش ۳۴ شرح می دهد که چگونه شمعون و لاوی مردم شکیم را می کشند. سفر هایاشار (میدراش) این روایت را بسط می دهد و می گوید وقتی پدر شکیم حمور از دینه خواستگاری پسرش شکیم را کرد، شمعون و لاوی برای فریب دادن او، پاسخ دادند که کمی تأخیر لازم است تا با پدربزرگشان اسحاق در این مورد مشورت کنند. پس از رفتن حمور، شمعون بود که به برادرانش توصیه کرد که از همه مردان شکیم ختنه بخواهند و به این ترتیب آنها را در معرض رحمت و مروت خود قرار دهند. در سفر هایاشار (میدراش) همچنین آمده است که شمعون با خواهرش، دینه، ازدواج می کند. در
سفر هایاشار (میدراش) همچنین شمعون به عنوان فردی با صدای بسیار قدرتمند معرفی می شود و می گوید که یک بار، در اوج یک نبرد، وقتی که او فریاد زد، دشمن با شنیدن صدا وحشت زده پا به فرار گذاشت. رابطه با یوسف. در میان برادران یوسف، شمعون سرسخت ترین دشمن او محسوب می شد. طبق سفر هایاشار (میدراش)، شمعون بود که گفت: «اینک این خواب بیننده می آید. پس بیایید و او را بکشیم» (پیدایش ۳۷:۱۹–۲۰). ربی ها همچنین معتقد بودند که شمعون بود که یوسف را به چاه انداخت و سپس دستور داد سنگ ها را به آن بیندازند. ادبیات خاخامی دو دلیل ارائه می دهد که چرا یوسف شمعون و نَه، برادران دیگرش را به عنوان گروگان انتخاب کرد (پیدایش ۴۲:۲۴). اول، یوسف می خواست شمعون را به خاطر انداختن او به چاه مجازات کند. دوم اینکه، یوسف می خواست شمعون را از لاوی جدا کند، مبادا آنها با هم مصر را همان طور که شهر شکیم را نابود کرده بودند، نابود کنند. طبق سفر هایاشار (میدراش)، شمعون طبیعتاً تمایلی به رفتن به زندان نداشت؛ و هنگامی که به درخواست یوسف، هفتاد مصری قدرتمند برای گرفتن او به زور نزدیک شدند، او فریادی چنان وحشتناک سر داد که آنها ترسیدند و فرار کردند. این مناسه، پ
سر یوسف بود که شمعون را مطیع خود کرد و او را به زندان برد. مرگ. طبق سدر اولام زوتا، شمعون در سن ۱۲۰ سالگی، هفتاد و پنج سال پس از رفتن یعقوب و فرزندانش به مصر، و بنابراین سه سال قبل از مرگ روبن، درگذشت. گفته می شود که بقایای همه پدران در تابوت ها قرار داده شده و توسط بنی اسرائیل در زمان خروج به سرزمین کنعان برده شده است.
آرا پاکیس ( به معنی «محراب صلح آگوستوس») بنایی یادمانی در رم است که بین سال های 13 و 9 پیش از میلاد به دستور سنای روم ساخته شد. در زبان ایتالیایی امروزی، "Pacis" به صورت «پاچیس» تلفظ می شود. این محراب به افتخار آگوستوس و بازگشت پیروزمندانه اش از جنگ های هیسپانیا و گالیا بنا گردید و امروز یکی از مهم ترین نمونه های هنر رسمی رومی است. زمینهٔ تاریخی. در دورهٔ آگوستوس، پس از سال ها جنگ داخلی، روم نیازمند تثبیت مشروعیت سیاسی و بازنمایی دوران صلح و شکوفایی بود. محراب آرا پاکیس به عنوان بخشی از سیاست «پکس رومانا» ساخته شد تا صلح و رفاه در عصر آگوستوس را به صورت تصویری به مردم عرضه کند. این بنا به نوعی «بیانیهٔ بصری» بود که در قالب آیین های مذهبی و هنری، ایدئولوژی امپراتور را تثبیت می کرد. تاریخچه. سنای روم در 13 پیش از میلاد دستور ساخت محراب را صادر کرد و در 9 پیش از میلاد افتتاح شد. مکان اصلی آن در «کمپوس مارتوس» نزدیک رود تیبر قرار داشت. در طول سده های میانه، بر اثر تغییرات بستر رودخانه، بنا به تدریج مدفون شد و تا قرن شانزدهم تقریباً از یادها رفت. کشف دوباره و انتقال. در قرن شانزدهم و هفدهم، قطعات پراکنده ای از مرم
رهای حجاری شدهٔ آرا پاکیس کشف شدند. اما کاوش های جدی در دههٔ 1930 میلادی آغاز شد. به دستور موسولینی و در راستای سیاست های روم گرایانهٔ او، قطعات گردآوری و بازسازی شدند. در سال 1938، هم زمان با جشن های دوهزارمین سال تولد آگوستوس، محراب در بنایی جدید در نزدیکی محل اصلی خود دوباره برپا گردید. معماری و تزیینات. آرا پاکیس ساختاری مستطیلی با دیوارهایی بلند دارد که محراب مرکزی در درون آن جای گرفته است. دیوارهای بیرونی و درونی با نقش برجسته هایی از کیفیت هنری بالا تزیین شده اند. برجسته ترین نقش ها شامل: این ترکیب هنری، مفاهیم سیاسی آگوستوس را به زبان مذهبی و نمادین منتقل می کرد. موزهٔ آرا پاکیس. در سال 2006، محراب به ساختمانی مدرن طراحی شده توسط معمار آمریکایی ریچارد مایر منتقل شد. این بنا، که بخشی از پروژه های بحث برانگیز نوسازی رم بود، اکنون به نام «موزهٔ آرا پاکیس» شناخته می شود و مکانی دائمی برای حفاظت و نمایش این اثر است. اهمیت فرهنگی. آرا پاکیس نه تنها یک بنای یادمانی مذهبی است، بلکه به عنوان ابزار تبلیغاتی در خدمت سیاست آگوستوس عمل می کرد. این اثر به عنوان منبعی بی بدیل برای مطالعهٔ هنر، ایدئولوژی سیاسی و دین
در اوایل امپراتوری روم اهمیت دارد. تأثیر بر هنر مدرن. آرا پاکیس در دوران معاصر الهام بخش بسیاری از هنرمندان و معماران بوده است. پژوهشگران و هنرمندان قرن بیستم، این بنا را نمونه ای از «قدرت تصویرسازی سیاسی در معماری» معرفی کردند. بازسازی موسولینی و سپس طراحی ریچارد مایر نشان دهندهٔ اهمیت مداوم این یادمان در شکل دادن به هویت فرهنگی رم است. در نمایشگاه های بین المللی هنر و باستان شناسی، آرا پاکیس بارها به عنوان نمونه ای از پیوند میان هنر و ایدئولوژی معرفی شده است. در هنر معاصر نیز تصویر نقش برجسته های آن در پوسترها، کتاب ها و رسانه های عمومی به عنوان نمادی از «صلح» به کار رفته است.
رولان پیدو (; – ) نوازنده ویلونسل و رهبر ارکستر و مدرس دانشگاه اهل فرانسه بود. بیماری و مرگ. پیدو در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵، در سن ۷۸ سالگی، پس از یک بیماری درگذشت. پسرش به یاد او نوشت: «پدرم یک موسیقیدان تمام عیار بود، اما مهم تر از همه، او کسی بود که شور و اشتیاقش را به دیگران منتقل کرد. او چیزهای بسیار بیشتری از ویولنسل به ما آموخت: حس استانداردهای بالا، کنجکاوی و عشق عمیق به زندگی. صدای گرم، روح خلاق و انرژی او همچنان ما را هدایت خواهد کرد.» مراسم تشییع جنازه پیدو در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵ در پاریس برگزار خواهد شد.
هورست هیز (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت، باشگاه ورزشی هامبورگ، و باشگاه فوتبال اوپن اشاره کرد.
مارتین آندرمات (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل سوئیس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بازل و باشگاه فوتبال گراس هاپر زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
انریکو آلفانو (؛ ۱۸۶۹ یا ۱۸۷۰ – ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۴۰)، با لقب "اریکونه"، از رهبران اصلی کامورا، سازمانی مافیایی در کامپانیا و پایتخت آن ناپل در آغاز قرن بیستم بود. او را «نوعی رئیس کنفدراسیون» توصیف کرده اند. بر اساس برخی منابع، آلفانو با قتل ژوزف پترسینو، ستوان پلیس نیویورک در پالرمو (۱۹۰۹) مرتبط دانسته شد، هرچند بعدها این قتل به مافیای سیسیل نسبت داده شد. آلفانو متهم بود که پشت پرده قتل رقیب خود، جنارو کوکولو، رئیس دیگر کامورا، و همسر او قرار داشته است. دادگاه کوکولو که علیه آلفانو و همدستانش برگزار شد، از یک پرونده قتل فراتر رفت و به محاکمه ای علیه کل کامورا بدل شد و توجه گسترده ای را در ایتالیا و ایالات متحده برانگیخت. او در ژوئیهٔ ۱۹۱۲ به ۳۰ سال زندان محکوم شد و با وجود تردیدهای جدی درباره اعتبار دادگاه، تنها در سال ۱۹۳۴ و پس از ۲۷ سال آزاد شد. زندگی اولیه. پسر یک کفاش بود. آلفانو ابتدا به عنوان فروشنده میوه و دلال بازار دام در ناپل فعالیت می کرد. گفته می شود که از سنین پایین به کامورا پیوسته، اما در گزارش تحقیقاتی وزارت کشور در سال ۱۹۰۱ ذکر نشده بود. این تحقیق که به تحقیقات سارِدو معروف شد و به ریاست سناتور
جوزپه سارِدو انجام شد، شبکهٔ گستردهٔ حمایت سیاسی در ناپل را آشکار کرد. بااین حال، دربارهٔ ساختار درونی کامورا اطلاعات چندانی نداد. طبق گفته یک خبرچین، آلفانو پس از مرگ رهبر افسانه ای کامورا، "کاپینتستا" چیچو کاپوچیو در ۱۸۹۲، رئیس این سازمان شد. هرچند منابع دیگر با این نظر موافق نیستند. گزارش "نیویورک تایمز" از دادگاه کوکولو در ۱۹۱۱، آلفانو را کوتاه قامت اما با هیبتی پرنفوذ توصیف می کند. جای یک "اسفریجو" (زخم چاقو برای بی آبرویی) روی گونه اش دیده می شد. او بارها به اتهام قتل، سرقت و جرایم کوچک تر دستگیر شد اما هیچ گاه محکوم نشد. طبق گزارش "لا استامپا"، او ۶ یا ۷ سال در زندان بود و در همان جا آیین ورود به کامورا را گذراند و «حق» دریافت تانجنت (پول محافظت) از کسبه محله اش را به دست آورد. منابع اتفاق نظر دارند که آلفانو جایگاه خود را زمانی تثبیت کرد که در یک "زومپاتا" (دوئل تشریفاتی با چاقو) توانست رئیس وقت کامورا، "توتونو او پاپاگالو" (طوطی، به دلیل بینی منقارمانندش) را شکست دهد؛ حتی با وجود اینکه او سگ ماستیف خود را برای حمله فرستاد. درگیری از آنجا آغاز شد که پاپاگالو پس از بازگشت از زندان، دید آلفانو کنترل قلم
رو پیشینش را در دست دارد. قتل کوکولو. در ۶ ژوئن ۱۹۰۶، جنارو کوکولو و همسرش ماریا کوتینه کشته شدند. جنارو مأمور پلیس سابق بود که برای مدتی به عنوان رئیس کامورا عمل کرده بود. اجساد آن ها در تور دو آنونزیتا در حومه ناپل پیدا شد. در ابتدا قتل به حسادت های خانوادگی نسبت داده شد، اما به زودی روشن شد که پشت پرده، درگیری های درون کامورا قرار دارد. گمان می رفت که انریکو آلفانو دستور قتل را داده تا رقیب خود کوکولو را از میان بردارد. دادگاه کوکولو. این پرونده به محاکمه ای بی سابقه علیه کل سازمان کامورا تبدیل شد. دادگاه در ویتربو و در سال های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ برگزار شد و بیش از ۳۵۶ متهم را شامل می شد. این دادگاه، که با عنوان «دادگاه کوکولو» شناخته می شود، در آن زمان بزرگ ترین محاکمه جنایی تاریخ ایتالیا بود و به موضوعی پر سر و صدا در مطبوعات ایتالیا و ایالات متحده بدل شد. روزنامه ها هر روز گزارش هایی مفصل منتشر می کردند. آلفانو و چند تن دیگر از رهبران کامورا به قتل متهم شدند. گائتانو آموریه لو، یکی از اعضای کلیدی، علیه هم دستان خود شهادت داد و شرحی مفصل از ساختار و آیین های کامورا ارائه کرد. شهادت او به قیمت جانش تمام شد، چرا
که بعدتر در زندان به قتل رسید. در ژوئیه ۱۹۱۲، پس از یک محاکمهٔ طولانی و پرهیاهو، آلفانو به ۳۰ سال زندان محکوم شد. دادگاه همچنین به طور نمادین پایان دوران سلطهٔ کامورا در ناپل را اعلام کرد، هرچند بسیاری بر این باور بودند که نفوذ آن صرفاً پنهان تر شده است. زندان و آزادی. آلفانو تا سال ۱۹۳۴ در زندان ماند و پس از ۲۷ سال حبس، به صورت مشروط آزاد شد. در گزارش روزنامه "لا استامپا" آمده بود که او هنگام آزادی ۶۴ سال داشت. پس از آزادی، نفوذ و جایگاه پیشین خود را از دست داده بود و تا زمان مرگش در ۱۰ ژانویه ۱۹۴۰ در ناپل زندگی آرام تری را سپری کرد.
آتیلیو پیکیریلی (۱۶ مه ۱۸۶۶ – ۸ اکتبر ۱۹۴۵) مجسمه ساز آمریکایی بود. او در ماسا، ایتالیا متولد شد و در آکادمی سن لوکا رم تحصیل کرد. زندگی و حرفه. پیکیریلی در سال ۱۸۸۸ به ایالات متحده آمد و برای پدرش و سپس با برادران پیکیریلی به عنوان مجسمه ساز، مدل ساز و سنگ تراش در استودیوی آنها در برانکس، شهر نیویورک، واقع در خیابان ۱۴۲ شرقی، پلاک ۴۶۷، کار کرد. این مکان اکنون خالی است. او به عنوان یک هنرمند، نویسنده گروه یادبود مین ایالات متحده در میدان کلمبوس، در ورودی پارک مرکزی در منهتن است. این گروه شامل مجسمه طلایی "کلمبیا تریومفانت" در بالای بنای یادبود، مجسمه های "فورتیتود"، "پاسیفیک"، "آتلانتیک"، "جاستیس" و "هیستوری" است. یکی از مجسمه های ساخته شده برای این بنای یادبود، برای یادبود مادرش در گورستان وودلان نیز استفاده شد. همچنین، در نیویورک، او دو سنگفرش و سایر جزئیات مجسمه سازی را برای عمارت فریک یادبود آتش نشانان، گروهی از پیکره ها در پارک ریورساید که شامل دو پیکره مرمری در کناره ای به نام وظیفه و شجاعت و یک میز برنزی با ابعاد یادبود با طراحی یک ماشین آتش نشانی که توسط اسب های تاخت کشیده می شود، خلق کرد. با شهرت یاف
تن پیکیریلی، او برای بسیاری از مجسمه سازان آمریکایی بسیار ارزشمند شد. قبل از ورود پیکیریلی و خانواده اش به آمریکا، بسیاری از هنرمندان آمریکایی مجبور بودند برای تراشیدن مدل هایشان روی سنگ به ایتالیا سفر کنند. در مورد آتیلیو، اگر هنرمندی یک مدل گچی کوچک به او ارائه می داد، آتیلیو می توانست یک ماکت مرمری در هر اندازه ای بسازد. در واقع، اکثریت قریب به اتفاق آثار آتیلیو توسط هنرمندان دیگر طراحی شده بود. فراجیلینا یکی از آثار دیدنی است که توسط خود آتیلیو طراحی و به صورت مرمر تراشیده شده است. مشهورترین اثر پیکیریلی، ساخت مجسمه لینکلن برای بنای یادبود لینکلن در واشینگتن است که در ابتدا توسط دانیل چستر فرنچ طراحی شده بود. آتیلیو و خانواده اش با پل بارتلت، فردریک مک مانیس، هرمون مک نیل، ماسی ریند، کارل بیتر، آگوستوس سنت گودنز، اولین وارنر، لورادو تافت، چارلز نیهاوس و اندرو اوکانر همکاری کردند. پیکیریلی همچنین برای کاس گیلبرت، هنری بیکن، مک کیم، مید، و وایت، کارر و هستینگز کارهای معماری انجام داد. مشهورترین آثار آتیلیو که او طراحی و مجسمه سازی کرد، بنای یادبود مین در سنترال پارک، نیویورک و بنای یادبود آتش نشان در ریورسا
ید درایو، نیویورک است. او همچنین بنای یادبود گوگلیلمو مارکونی (۱۹۴۱) را در واشینگتن دی سی طراحی کرد. پیکیریلی عضو آکادمی ملی طراحی و لیگ معماری شد. او جوایز متعددی از جمله مدال طلا در نمایشگاه پاناما پسیفیک در سانفرانسیسکو در سال ۱۹۱۵ را از آن خود کرد. آتیلیو همچنین به ایجاد مدرسه هنر لئوناردو داوینچی در شهر نیویورک، نیویورک، کمک کرد. هدف آن ارائه آموزش های مقرون به صرفه در هنر، مانند مجسمه سازی، به فقرای نیویورک بود. مجسمه برجسته شیشه ای پیرکس پیکیریلی با "عنوان «پیشرفت ابدی، جوانی ابدی»" که در سال ۱۹۳۵ بر فراز ورودی کاخ ایتالیا در مرکز راکفلر نصب شده بود، در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که کتیبه های ایتالیایی توسط موسولینی استفاده می شد، برداشته شد و با نمادگرایی فاشیستی مرتبط دانسته شد. این مجسمه چند سال بعد از انبار ناپدید شد. او در سال ۱۹۴۵ در شهر نیویورک درگذشت. او در گورستان وودلان در برانکس، شهر نیویورک به خاک سپرده شده است. پرتره نیم قد او که توسط ادموند توماس کوئین کشیده شده، در مجموعه آکادمی ملی طراحی قرار دارد. فراجیلینا. فراجیلینا نامی است که به مجسمه ای داده شده که توسط آتیلیو پیکیریلی در سال ۱۹۲۳ ت
کمیل شد. نسخه اصلی اکنون در موزه هنر متروپولیتن در شهر نیویورک، نیویورک قرار دارد. ابعاد آن ۴۸ و نیم اینچ در ۱۵ و نیم اینچ در ۲۵ اینچ است. این مجسمه کاملاً از مرمر ساخته شده است. پیکیریلی همچنین پنج کپی کوچک تر دیگر نیز ساخت که یکی از آنها در موزه هنر موسکارل در کالج ویلیام و مری است. «فراجیلینا» در زبان ایتالیایی به معنای «کوچک ظریف» است. فراجیلینا بخشی از مجموعه ای از مجسمه های برهنه زنانه است که آتیلیو مجسمه سازی کرد و با «یک روح» در سال ۱۹۰۹ آغاز شد. زن در فراجیلینا تقریباً از نظر ژست با زن در «یک روح» یکسان است. اگرچه در فراجیلینا، مرمر بیشتری بریده شده تا اثری آزادتر، روان تر و انتزاعی تر به جا بماند. با توجه به انتزاعی بودن اثر، بسیاری از منتقدان هنری از سر بیضی شکل آن انتقاد می کنند که وضوح کمتری به مو و صورت می دهد. برخی می گویند: «چشم ها تقریباً در سنگ پنهان شده اند.» پیکیریلی هنگام بحث در مورد فراجیلینا گفت: «هر فرد ایده آل زیبایی خود را در ذهن ناخودآگاه خود ذخیره کرده است. وقتی ویژگی های صورت به طور دقیق مشخص می شوند، از ناظر این فرصت گرفته می شود که شخصاً تیپ ایده آل خود را تجسم کند. این واکنش اغ
لب بدون تحقق کامل اتفاق می افتد.» بنابراین، همان طور که در فراجیلینا و آثار بعدی او دیده می شود، می توان گفت که او یک مینیمالیست بود. پیکیریلی به طور بی نقصی در کتاب «آتیلیو پیکیریلی: زندگی یک مجسمه ساز آمریکایی» نوشته جوزف وینسنت لومباردو توصیف شده است. لومباردو می نویسد: «هنر پیکیریلی به خاطر نظم، سادگی و وقارش جسورانه برجسته است… مجسمه سازی او به سادگی و عاری از جزئیات تصادفی و سطحی نگرانه ساخته شده و می شود… سبک پیکیریلی کاملاً شخصی و بسیار گزینشی است. سادگی، کلام اوست و خویشتن داری، مرام اوست.» فراجیلینا یکی از پنج اثری بود که پیکیریلی در نمایشگاه انجمن ملی مجسمه سازی در نیویورک در سال ۱۹۲۳ به نمایش گذاشت. همچنین در نمایشگاه یادبود آکادمی ملی طراحی در سال ۱۹۲۵ به نمایش گذاشته شد. پیکیریلی همچنین نسخه های کوچک تری از فراجیلینا، از جمله دو قالب برنزی، ساخت. یکی از آنها در موزه هنرهای زیبای بوستون است.
ارکوله للی (۱۴ سپتامبر ۱۷۰۲–۷ مارس ۱۷۶۶) نقاش و مجسمه ساز ایتالیایی اواخر دوران باروک بود که عمدتاً در شمال ایتالیا، از جمله شهر زادگاهش بولونیا، و همچنین پادوا و پیاچنزا فعالیت داشت. او به خاطر مجسمه سازی و هنر آناتومیک خود مشهور شد. زندگی. اوایل زندگی و تحصیلات. للی شاگرد نقاش جووانی پیترو زانوتی بود، اما به مجسمه سازی نیز گرایش داشت. او در مطالعه آناتومی بدن انسان و همچنین نقاشی سرآمد بود. او حکاکی را نزد جووانی جوزفو دال سوله و معماری را نزد فردیناندو گالی-بیبینا آموخت. در سال ۱۷۲۷ با نقاشی از "جودیت و هولوفرنس،" جایزه مارسیلی را که توسط آکادمی کلمنتینای بولونیا ارائه می شد، برنده شد. این موفقیت او را قادر ساخت تا حرفه خود را به عنوان نقاش و مجسمه ساز آغاز کند. نقاشی های او، که تعداد کمی از آنها قابل ردیابی هستند، شامل یک خودنگاره (دانشگاه بولونیا) است. پرتره ای از اوستاچیو مانفردی (دانشگاه بولونیا، مؤسسه علوم) نمونه ای از کار او به عنوان مجسمه ساز است. شغل. در سال ۱۷۳۲، للی شروع به مطالعه آناتومی کرد و در سال ۱۷۳۴ دو مجسمه چوبی که از کلیسای جامع در تئاتر آناتومیک آرکیگیناسیو، بولونیا پشتیبانی می کنند را
امضا و تاریخ گذاری کرد. در همان سال، للی به عنوان سکه ساز منصوب شد و مدال های زیادی را برای ضرابخانه محلی تکمیل کرد. در سال ۱۷۴۲ او به آکادمی کلمنتینا پیوست و در آنجا سمت های مهمی از جمله پرنسیپ (۱۷۴۶–۱۷۴۷ و ۱۷۵۳–۱۷۵۴) را به دست آورد. در طول این سال ها، به او مأموریت داده شد تا نمایشگاه های مومی آناتومیکی برای دانشگاه بولونیا تولید کند. جیووانی مانزولینی، مدل ساز مومی و آناتومیست، از سال ۱۷۴۳ به عنوان دستیار او کار می کرد. مانزولینی در اواخر سال ۱۷۴۶ پس از سه سال استعفا داد. او به شدت احساس می کرد که للی او را به خاطر دانش بیشترش در آناتومی و مجسمه سازی آناتومیکی از شناخته شدن محروم کرده است. نیکولو توسلی یکی دیگر از شاگردان للی بود. للی همچنین به عنوان مرمت گر فعال بود و به عنوان مثال، در مرمت فواره نپتون اثر جامبولونیا در بولونیا مشارکت داشت. در سال ۱۷۴۶، للی به عضویت انجمن هنر بولونیز، آکادمیا کلمنتینا، و انجمن علمی، "مؤسسه علوم،" درآمد. چند تصویر از او باقی مانده است، از جمله "تصویر مریم مقدس و کودک به همراه سنت آنتونی پادوا و سنت کلارا" برای کلیسای سنت آندره آ دل اسکوله در بولونیا؛ و تصویر "سنت فیدل" برا
ی کلیسای کاپوچینی در پیاچنزا. او معلم برجسته ای در طراحی بود و در سال ۱۷۵۹ مدیر آکادمی بولونیا، شهری که در آن درگذشت، شد. او همچنین چندین حکاکی، مانند "هاجر و اسماعیل،" از خود به جا گذاشته است. کتابی پس از مرگ با چند حکاکی با عنوان آناتومی خارجی "بدن انسان (Anatomia esterna del" corpo umano) در بولونیا منتشر شد.
جوزپه بسی (زاده ۵ آوریل ۱۸۵۷ – درگذشته ۵ دسامبر ۱۹۲۲) مجسمه ساز ایتالیایی بود. زندگی نامه. بسی در مدرسه هنر در شهر زادگاهش، ولترا، به مدیریت پاریده باگنولسی، که بسی زیر نظر او تحصیل کرد، تحصیل کرد. پس از آن، او تحصیلات خود را در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس ادامه داد، جایی که استادانش از جمله مجسمه ساز آگوستو ریوالتا، در آن مشغول به کار بودند، پیش از آنکه در سال ۱۸۷۲ به ولترا بازگردد. در آنجا، در سال ۱۸۷۹، کارگاهی تأسیس کرد و شروع به تخصص در مجسمه ها و نیم تنه های مرمرین، مرمر و عقیق کرد، اگرچه در زمینه برنز نیز کار می کرد. او یکی از مهم ترین نمایندگان مجسمه سازی سالنی ایتالیا محسوب می شود. آثار او ترکیبی از سبک های نئوکلاسیسیسم و آرت نوو است. بسی به عنوان مدیر مدرسه هنر در ولترا (۱۸۹۱–۱۹۱۰) خدمت کرد، جایی که تا زمان مرگش تدریس می کرد. این مؤسسه تنها آکادمی در جهان برای هنر کار با سنگ مرمر سفید محسوب می شود؛ در نزدیکی ولترا ذخایر مرمر سفید وجود دارد که از قرن ششم استخراج شده اند. آثار بسی از جنس مرمر سفید در نمایشگاه های مهمی از جمله نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۹۰۰، نمایشگاه بین المللی هنر تزئینی مدرن در توری
ن در سال ۱۹۰۲ و نمایشگاه خرید لوئیزیانا (نمایشگاه جهانی سنت لوئیس) در سال ۱۹۰۴ به نمایش گذاشته شدند. بسی در مناسبت های مختلف جوایزی دریافت کرد و آثار او در بازار بین المللی هنر بسیار موفق بودند. در نتیجه، اغلب کپی هایی از آنها ساخته می شد؛ این کپی ها از کارگاه او دارای امضای «استودیو پروفسور جی. بسی» هستند. دوستی بسی با فرانچسکو جیولی، هنرمند و تاجر، او را با ماکیایولی ها و طرفداران جنبش اسکاپیگلیاتورا و همچنین با آثار هنرمند معاصرش مداردو روسو آشنا کرد و به ترکیبی از امپرسیونیسم و سبک آرت نوو ایتالیایی به نام لیبرتی، با تأثیری از باروک، تبدیل شد. آثار بسی در موزه ارمیتاژ سن پترزبورگ و همچنین موزه های دیگری مانند موزه اکوموزه آلاباسترو در شهر زادگاهش قرار دارند. در اسپانیا، موزه ملی سرامیک و هنرهای تزئینی گونزالس مارتی در والنسیا، مجسمه نیم تنه بسی با عنوان "آلبا دی پیس" ("طلوع صلح") و در شیلی قرار دارد. یک اثر مجسمه سازی "با عنوان «بوسه افتخار»" دارد. آثار متعددی از بسی در مجموعه های خصوصی ایالات متحده موجود است و در نمایشگاه هایی در آن کشور به نمایش گذاشته شده است. پس از مرگ جوزپه بسی، کارگاه او به فرزندانش
(مینو راه پدرش را دنبال کرد، که جوزپه همچنان با مرمر سفید به دنبال ثروت خود در خارج از کشور بود) و بعدها به نوه اش گبو ورو و نتیجه اش پدرو رسید. نتیجه دوم، کارگاه را به یک گالری تبدیل کرد که محصولات هنری معمول ولترا را می فروخت؛ آلاباستری جی. بسی تا سال ۲۰۱۵ بدون وقفه به کسب و کار خود ادامه داد. اکنون فعالیت مجسمه سازی در استودیوی بسی در ولترا توسط پدرو ادامه دارد، که مسئول تکرار مدل های جوزپه، مینو و مجسمه سازان متعدد ولترا است که شاگردان پدربزرگش در مدرسه هنر ولترا بودند. بسی در طول زندگی خود توسط دولت ایتالیا با نشان لیاقت برای کار، مورد تقدیر قرار گرفت. اکنون خیابانی در شهر اسکاندیچی، در نزدیکی فلورانس، نام بسی را بر خود دارد.
میرکو باسالدلا (۲۸ سپتامبر ۱۹۱۰–۲۴ نوامبر ۱۹۶۹) مجسمه ساز و نقاش ایتالیایی بود. اوایل زندگی و تحصیلات. میرکو در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۰ در اودینه ایتالیا به دنیا آمد، او دومین فرزند از سه برادر بود (دینو بزرگ ترین و آفرو کوچک ترین فرزند بود). او در خانواده ای هنرمند بزرگ شد: پدرش لئو (۱۸۸۶–۱۹۱۸) نقاش و دکوراتور بود و از جوانی میرکو و برادرانش استعداد هنری زودرسی از خود نشان دادند. میرکو در آکادمی هنرهای زیبای ونیز و آکادمی هنرهای زیبای فلورانس تحصیل کرد. در سال ۱۹۲۸، او برای اولین بار آثار خود را در اودینه، در کنار نقاشی های دو برادرش، به نمایش گذاشت. دینو، میرکو و آفرو بعداً در مؤسسه هنرهای کاربردی در مونزا تحصیل کردند و در آنجا زیر نظر آرتورو مارتینی، مجسمه ساز، آموزش دیدند. شغل. در سال ۱۹۳۴، میرکو به رم نقل مکان کرد و اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۹۳۶ در گالری دلا کومتا برگزار کرد. در همان سال، او به همراه دیگر هنرمندان مرتبط با "مکتب رومی" (از جمله جوزپه کاپوگروسی، آلبرتو زیوری، گوگلیلمو یانی و رناتو گوتوزو) آثار خود را در دوسالانه ونیز به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۵۵، میرکو جایزه اول مجسمه سازی را در دوسالان
ه هنر سائوپائولو از آن خود کرد. در سال ۱۹۵۷، او به کمبریج، ماساچوست نقل مکان کرد، جایی که جوزپ لوئیس سرت او را به مدیریت کارگاه طراحی در دانشگاه هاروارد منصوب کرد. میرکو تا سال ۱۹۶۳ در آنجا ماند، زمانی که به ادوارد سکلر و رابرت گاردنر در دپارتمان تازه تأسیس مطالعات بصری و محیطی پیوست. در سال ۱۹۶۲، او به عنوان عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا انتخاب شد. مرگ و میراث. او در ۲۴ نوامبر ۱۹۶۹ در کمبریج درگذشت.
اگیدیو کاساگرانده، مجسمه ساز و فلزکار ایتالیایی اهل بورگو والسوگانا، ترنتینو بود که به خاطر کارهای مسی و برنجی اش شناخته می شود. او بیشتر به خاطر خلق مجسمه عظیم "بانوی ما، محافظ اروپا" (مادونا دِ یوروپا)، به یاد آورده می شود. مجسمه مسی که در سال ۱۹۵۷ در کوه های آلپ نصب شد، و "فونتانا اویتا"، یک فواره عمومی بزرگ که بیش از سه دهه به عنوان نماد شهر بورگو والسوگانا خدمت می کرد. شغل. کارگاه کاساگراند. کاساگراند در بورگو والسوگانا یک کسب و کار فلزکاری را اداره می کرد و در ساخت دستی گلدان های مسی و اقلام تزئینی تخصص داشت. کارگاه او که در اواخر دهه ۱۹۳۰ افتتاح شد، طیف گسترده ای از آثار مسی و برنجی، از جمله بشقاب ها و پنل هایی که صحنه های زندگی روستایی، هنر مذهبی، آمفورا، گلدان ها، گلدان های تزئینی، ساعت ها، بادنماها، آینه ها، جواهرات و صلیب ها را تولید می کرد. از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۰، کاساگراند ۱۲۰ کارگر را استخدام کرد و محصولات خود را به سراسر جهان ارسال می کرد و این امر آن را به یکی از کارفرمایان اصلی در منطقه والسوگانا تبدیل کرد. این مرکز از تکنیک های سنتی فلزکاری ترنتینو همراه با روش های تولید مدرن، با قطعاتی با علام