Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فیث نو مور، گروه در سال ۱۹۹۰ با وارنر رکوردز قرارداد امضا کرد و بین سال های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۹ سه آلبوم استودیویی به سبک تجربی و التقاطی که به آن معروف شد، منتشر کرد. این گروه در سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ برای حمایت از آلبوم سوم خود تور برگزار کرد، پیش از آن که در یک وقفهٔ نامعلوم که در سال ۲۰۰۴ به عنوان انحلال تأیید شد، قرار گیرد. این گروه در فوریه ۲۰۲۰ به عنوان یک گروه ترش متال برای مجموعه ای از برنامه ها متحد شد تا آلبوم دموی خود را در سال ۱۹۸۶ به نام "خشم خشمگین خرگوش عید پاک" با نوازندهٔ گروه انترکس، اسکات ایان و نوازندهٔ درام سابق گروه اسلیر، دیو لومباردو اجرا کند. سپس گروه به استودیو بازگشت تا دمو را به عنوان یک آلبوم حرفه ای که در اکتبر همان سال منتشر شد، دوباره ضبط کند. مستر بانگل تغییرات زیادی در ترکیب خود داشته است، با پاتن، نوازندهٔ گیتار تری اسپرونس، و نوازندهٔ بیس ترور دان تنها اعضای ثابت هستند. این گروه در دوران تصدی خود با برادران وارنر در سان فرانسیسکو مستقر بود. در طول مدت زیادی از وجود گروه، در یک مشاجره عمومی با گروه رد هات چیلی پپرز، به ویژه بین پاتن و خوانندهٔ چیلی پپرز، آنتونی کیدیس بود. سبک و تأثی
ر. به گزارش مجلهٔ اینترنتی "پرتقال های نامرئی"، مستر بانگل «جهان پیچیدهٔ خود را پرورش دادند که بخش های آن، هم رژیم و هم بی نظمی را در بر می گرفت، با چشم اندازی فزاینده و بررسی دقیق تر، هیبت را برانگیخت». در ابتدا یک گروه دث متال، و بعداً یک گروه ترش متال، مستر بانگل سبک خود را در دههٔ ۹۰ به یک صدای فانک متال تغییر داد که تأثیر اسکا، دیسکو و جاز آوانگارد را نشان داد. در مصاحبه ای در سال ۲۰۲۱، اسپرونس ادعا کرد که «هیچ زمانی در وجود مستر بانگل نبود که یک گروه متال نباشد. همیشه در جایی متال وجود داشت و وقتی به «متال» فکر می کنیم؛ متال فقط ریف و درام نیست که مانند یک ماشین می نوازد؛ این یک روان شناسی کامل است. روان شناسی متال وجود دارد، حتی در آن دورهٔ متال فانک؛ این همه جا هست.» "سی بی اس نیوز" می گوید که موسیقی گروه «ترکیبی آنارشیک از متال، اسکا، جاز آوانگارد، پانک و موسیقی متن است». روزنامهٔ "سیدنی مورنینگ هرالد"، مستر بانگل را «راک های تجربی» توصیف کرد. آل موزیک گروه را «رادیکال های راک آزاد» توصیف کرد و گفت که «صدا و رویکرد مستر بانگل ترکیبی منحصر به فرد از تجربی، انتزاعی و پوچ است». پیشگامان آوانگارد متال، گ
روه نیز توسط مجله های دیجیتال "کرنگ!" و "The Quietus", به عنوان آلترناتیو متال طبقه بندی شد. قبل از انتشار اولین آلبوم خود در سال ۱۹۹۱، روزنامهٔ "لس آنجلس تایمز" اظهار داشت که گروه «موسیقی عجیب و غریب اجرا می کند که یکی از منتقدان، آن را به عنوان جاز از نوع باگز بانی توصیف کرده است.» مجلهٔ "ورایتی" در سال ۲۰۰۰ از این گروه به عنوان «شوخی های منطقهٔ خلیج زاپا» نام برد. گرگ پراتو از آل موزیک، موسیقی مستر بانگل را «ترکیبی منحصر به فرد از تجربی، انتزاعی و پوچ» توصیف کرد، در حالی که پاتریک مک دونالد از روزنامهٔ "سیاتل تایمز" موسیقی آنها را «خشن، رنده شده، بدون ساختار، انفجاری، جیر جیر، سریع، آهسته، وهم انگیز و به طرز عجیبی متقاعدکننده» توصیف کرد. ویژگی های متمایز موسیقی استفاده از سازهای مختلف متعدد، آوازهای غیرمعمول و استفاده از فرمت های آهنگ غیرقابل پیش بینی همراه با تعدادی از ژانرهای مختلف موسیقی بود. گرگ پراتو اظهار داشت که آنها «ممکن است امروز بااستعدادترین سازهای راک باشند، زیرا آنها بدون زحمت از ژانرهای موسیقی رد می شوند، در حالی که مایک پاتن نشان می دهد که چرا بسیاری او را بهترین خوانندهٔ راک می دانند.» همه
موافق نبوده اند، یکی از منتقدان گروه را «مضحک آمیزترین قطعهٔ کله پاچه ای که تا به حال از کف یک کشتارگاه خراشیده شده است» می داند. جفری هیمز، روزنامه نگار، از گروه با بیان اینکه «آوازها آنقدر عمیق در موسیقی غوطه ور شده اند که کلمات تقریباً غیرقابل کشف هستند» انتقاد کرد و این موسیقی را به عنوان «مونتاژ شنیداری به جای آهنگ توصیف کرد، زیرا بخش های کوتاه فوران می کنند و ناگهان ناپدید می شوند، با قطعه دیگری با ارتباط کمی با آنچه قبل از آن بود جایگزین می شود.» مستر بانگل اغلب سازهای نامتعارف از جمله زنبورک، سیمبالوم، زیلوفون، گلوکن اشپیل، اکارینا، بونگو و بلوک های چوبی را در موسیقی خود می گنجاند. روزنامه نگار جان سربا اظهار داشت که سازهای گروه «به نوعی شبیه جاز مستی بود که با آکاردئون های ایتالیایی و گاه به گاه راهپیمایی باواریا، پاور کورد، یا سر و صدای بازخورد پرتاب می شد.» آواز مایک پاتن اغلب از تکنیک های گسترده ای مانند دث متال، رپ، جیغ زدن، غرغر کردن، یا زمزمه کردن استفاده می کرد. تنظیم آهنگ های آن ها نیز خاص بود، اغلب فاقد قالب آهنگ ساختارمند و چرخش در ژانرهای مختلف، از ملودی های آهسته تا ترش متال. جان پارلس،
روزنامه نگار "نیویورک تایمز"، موسیقی گروه را به عنوان «جهش از سرعت به تمپو، کلید به کلید، سبک به سبک، همه بدون هشدار» توصیف کرد. به طور مشابه، منتقد پاتریک مک دونالد اظهار داشت: «در میان سر و صدایی که به سختی دنبال می شود و غیرقابل کشف است، یک تکنوازی نسبتاً معمولی و بدبوی ارگ جاز ناگهان وارد صحنه می شود». اکثر موسیقی و اشعار گروه توسط پاتن، دان و اسپرونس نوشته شده است و مک کینون و هایفتز گاه به گاه در آن مشارکت می کنند. مک کینون در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۰ در رابطه با روند خلاقانه شان اظهار داشت: «این گروه به نوعی شبیه یک باشگاه بی رحمانه برای پسران است. شما ایده هایی را می آورید و اگر ۱۰۰ درصد در مورد ارائه یک ایدهٔ خاص به این گروه قاطع نیستید، می توانید تماشا کنید که آن را کنار گذاشته و به سرعت می میرد.» اشاره شده است که گروه در طول مدت تصدی خود با ناشر اصلی وارنر رکوردز از آزادی هنری غیرمعمولی برخوردار بودند. در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۶، ترور دان منعکس کرد: تری اسپرونس ادعا کرد که برادران وارنر به قدری به گروه اهمیت نمی دادند که زمانی به این فکر می کردند که صدای ثابت یک آلبوم را به ناشر تحویل دهند و انتظار داشت
ند که به آن گوش ندهند. «سپس متوجه شدیم - در واقع برای آنها مهم نیست؛ این یک جملهٔ بزرگ به نظر می رسد، اما آنها فقط شانه های خود را بالا می اندازند. آنها به این چیزها اهمیت نمی دهند.» میراث. گروه کورن از چیزی استفاده کرده است که آن را «آکورد گیتار مستر بانگل» (آکورد پنجم تخت یا «ترایتون») نامیده اند. جیمز «مانکی» شفر، یکی از نوازندگان گیتار کورن، در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۵ اظهار داشت که اولین اجرایی مستر بانگل با عنوان «لحن را برای ما و کارهایی که خلاقانه انجام دادیم تعیین کرد». نمایش های صحنه و تصویر. مستر بانگل به خاطر نمایش های صحنهٔ غیرمتعارف خود که در آن اعضای گروه لباس و ماسک می پوشیدند، شهرت داشتند. نمایش های سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ در حمایت از آلبوم "کالیفرنیا" معمولاً دان را با لباس یک دختر بلوند شبیه به گلدیلاکس یا The St. Pauli Girl نشان می دادند، اگرچه برای سایر اعضا این دوره به دلیل افزایش تقاضاها تا حد زیادی فاقد ماسک و لباس بود. از موسیقی گاه به گاه، گروه به سادگی با کت و شلوارهای مشکی با پیراهن های سفید ظاهر می شد یا لباس های سرآشپز، کت و شلوارهای گاوچران یا به عنوان ویلیج پیپل به تن می کرد. اعضا. ه
مهٔ اعضای گروه «کلاسیک» مستر بانگل نوازندگان چند ساز هستند. جدول زمانی زیر فقط نقش های اصلی آنها را منعکس می کند. اعضای گروه به این شناخته شده بودند که سازها را در اواسط اجرا تغییر می دادند. جستارهای وابسته. فهرست گروه های آلترنتیو متال
ابراهیم عثمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل غنا است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون برای باشگاه فوتبال فاینورد بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال غنا بازی کرده است.
آماریو کوزیر-دوبری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون برای باشگاه فوتبال بلکبرن روورز بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان، زیر ۱۷ سال انگلستان، زیر ۱۸ سال انگلستان و زیر ۱۹ سال انگلستان بازی کرده است.
رصدخانه اخترشناسی وی.پی. انگل گاردت ()، که به طور ساده به نام رصدخانه انگل گاردت نیز شناخته می شود، در ۲۰ کیلومتری غرب کازان، روسیه قرار دارد. کد رصدخانه آن ۱۳۶ است. مختصات آن تقریباً می باشد. موقعیت. ایستگاه زلنچوکسکایا وابسته به این رصدخانه، با کد 114، که توسط اتحادیه بین المللی اخترشناسی/مرکز بررسی ریزسیاره ها به صورت "Zelenchukskaya Stn" شناخته می شود، در ارتفاع نزدیک زلنچوکسکایا در منطقه قفقاز شمالی از رشته کوه های قفقاز واقع شده و از یک بازتابنده ۰٫۳ متری f/7.7 استفاده می کند. این ایستگاه به دلیل انجام رصدهای متعدد دنباله دار و کشف ریزسیاره ها توسط اخترشناس آماتور روسی، تیمور والریویچ کریاچکو شهرت دارد. علاوه بر این، مرکز بررسی ریزسیاره ها (MPC) ایستگاه زلنچوکسکایا را به طور مستقیم برای کشف ۶ ریزسیاره در سال ۲۰۰۸ اعتبار می دهد "(به فهرست مراجعه کنید)"، که شامل فهرست سیارک ها (۲۱۲۰۰۱–۲۱۳۰۰۱) نیز می شود؛ یک سیارک کمربند اصلی که به نام بوریس ایوانوویچ ساتوفسکی (۱۹۰۸–۱۹۸۲)، برنده جایزه دولتی اتحاد شوروی، نام گذاری شده است. لازم است ذکر شود که رصدخانه اخترفیزیکی ویژه آکادمی علوم روسیه () با تلسکوپ بزرگ سمت ا
رتفاعی نیز در نزدیکی زلنچوکسکایا واقع شده است.
کمرون پئوپین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل استرالیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و زیر ۲۳ سال استرالیا بازی کرده است.
اد ترنز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا ست که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ولز بازی کرده است.
در جستجوی آتش ()، به معنای واقعی کلمه "جنگ آتش") یک رمان بلژیکی فانتزی محصول ۱۹۱۱ توسط ژ. -اچ. روسنی، نام مستعار دو برادر؛ نویسنده در واقع بزرگتر آن دو، ژوزف هانری اونوره بوکس (۱۸۵۶–۱۹۴۰) بود. اولین بار در سال ۱۹۶۷ به زبان انگلیسی در یک نسخه خلاصه شده منتشر شد. در فیلم تحسین شده ۱۹۸۱ "جستجو برای آتش (فیلم)" با بازی ران پرلمن اقتباس شد. این فیلم اقتباسی وفادار از کتاب نیست. کتاب. «جستجوی آتش» در [پارینه سنگی] در اروپا اتفاق می افتد. جانوران این دوره در همه جا حضور دارند، از جمله ماموت، شیر غارزی، نیاگاو، خرس غارنشین، دندان خنجری ها، گوزن های غول پیکر و کل سکایی. چندین انسان نما گونه (زیست شناسی) در کنار حیوانات زندگی می کنند: علماس (نئاندرتال-مانند شکارچی-گردآورنده که آتش را می پرستند و می توانند با جانوران متحد شوند)، واس (افراد بدون شانه از مرداب)، مردان مو آبی (چهار دست بزرگ میمون سانیان با خز مایل به آبی)، مردان خوارها (حیوانی آدم خواری (انسان ها)) و کوتوله های سرخ (به شدت جنگ طلب و بیگانه هراسی پیگمه ها).
ژ. -اچ. روسنی ()، نام مستعار برادران ژوزف هنری انه بوکس (۱۸۵۶–۱۹۴۰) و «سرافین جاستین فرانسوا بوکس» (۱۸۵۹–۱۹۴۸) بود که هر دو در بروکسل به دنیا آمدند. آنها با هم مجموعه ای از رمان ها و داستان های کوتاه دربارهٔ موضوعات طبیعی، ماقبل تاریخ و فانتزی نوشتند که بین سال های ۱۸۸۶ و ۱۹۰۹ منتشر شد، و همچنین چندین اثر علمی عامه پسند. پس از سال ۱۹۰۹، این دو برادر به همکاری خود پایان دادند و ژوزف بوکس تصمیم گرفت آثار خود را به عنوان ژ. -اچ. روسنی انه (ژ. اچ. روسنی بزرگ) امضا کند در حالی که برادرش سرافین از نام ژ. -اچ روسنی ژونه (ژ. اچ. روسنی کوچک) استفاده می کرد.
فو، فا یا فاو () یک غذای سوپ ویتنامی متشکل از آبگوشت، رشته فرنگی برنج (banh phở)، سبزیجات، و گوشت - معمولاً گوشت گاو (phở bò) و گاهی مرغ (phở gà) است. Phở یک غذای محبوب در ویتنام است که در خانه ها، غرفه های خیابانی و رستوران های سراسر کشور سرو می شود. ساکنان شهر نام دین (Nam Định) اولین کسانی بودند که phở سنتی ویتنامی را ایجاد کردند. فاو غذای ملی ویتنام در نظر گرفته می شود، و گفته می شود که ترکیب آن تحت تأثیر فرهنگ چینی و فرانسوی است. Phở در اوایل قرن بیستم در ویتنام شمالی ایجاد شد و پس از جنگ ویتنام، پناهندگان آن را در سراسر جهان رایج کردند. از آنجا که منشأ phở دارای مستند ضعیفی است، در مورد تأثیر عوامل فرهنگی که منجر به توسعهٔ آن در ویتنام شد، و همچنین ریشه شناسی نام، اختلاف نظر وجود دارد. سبک های هانوی (شمالی) و سایگون (جنوبی) pho از نظر عرض رشته فرنگی، شیرینی آبگوشت و انتخاب سبزیجات و سس متفاوت است. در سال ۲۰۱۷، ویتنام ۱۲ دسامبر را «روز فو» نامید.
غار اینهورن هوله ()، بزرگ ترین غار نمایشی در غرب هارتس، در حدود ۱٫۵ کیلومتر (۰٫۹ مایل) شمال غربی شارزفلد در بخش هرتسبرگ آم هارتس در مرکز آلمان است. این یک غار کارست است که در لایه های دولومیت دولومیت (سنگ) توسعه یافته است که بخشی از زخشتاین است.
قطران پوست درخت توس () (گاهی به آن قیر زیر پوست درخت توس نیز گفته می شود) ماده ای است که با تقطیر خشک پوست درخت توس سنتز می شود.
هرمان شافهاوزن (; – ) کالبدشناس، انسان شناس، و استاد دانشگاه اهل پادشاهی پروس بود.
الیزابت مارشال توماس (؛ زادهٔ ) انسان شناس، رمان نویس، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. او کتاب ها و مقالات داستانی و غیرداستانی در مورد رفتار حیوانات، زندگی پارینه سنگی و بوشمن های کونگ در بیابان کالاهاری منتشر کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
رقص ببر () به زبان سوئدی (Den Svarta Tigern)، رمانی از دیرین شناس فنلاندی بیورن کورتن، منتشر شده در سال ۱۹۷۸ و ترجمه انگلیسی در سال ۱۹۸۰ است. این یک رمان ماقبل تاریخ است که به تعامل بین نئاندرتال ها و انسان کرومانیون می پردازد. دنباله ای به نام تاسک مجرد (Singletusk) که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد، داستان خانواده را ادامه می دهد. طرح. داستان این رمان در ۳۵۰۰۰ سال پیش در اسکاندیناوی، در دوران گرم شدن در عصر یخبندان بزرگ، داستان یک مرد از انسان های کرومانیون به نام ببر را دنبال می کند که سعی می کند شلک را شکست دهد. شلک یک ظالم و یک دورگه (نئاندرتال/ کرومانیون) است، مردی که پدرش را کشته است. ببر/تایگر با کشته شدن خانواده و بسیاری از افراد قبیله اش، با گروه هایی از نئاندرتال ها ملاقات می کند، با آنها تعامل می کند و با آنها متحد می شود. او در نهایت با یک زن نئاندرتال ازدواج می کند.
بیورن کورتن (; – ) دیرین شناس، نویسنده، مؤلف (پدیدآور)، و استاد اهل فنلاند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کالینگا شده است.
تادئوش کامیل مارتسیان ژِلِـینسکی (؛ – ) با تخلص تادئوش بوی-ژِلِـینسکی () زبان شناس، شاعر، مترجم، روزنامه نگار، نویسنده، استاد دانشگاه و منتقد ادبی اهل لهستان بود. او که در اصل پزشک متخصص کودکان و زنان بود، بیش از ۱۰۰ اثر ادبی فرانسه را به زبان لهستانی کرد. بوی-ژلینسکی از حوالی سال ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۸ شخصیتی برجسته در «جنبش لهستان جوان» و بعدها فرزند ناخلف صحنه ادبی لهستان در نیمه اول قرن بیستم بود. او طی عملیات بارباروسا در ژوئیه ۱۹۴۱، توسط نیروهای آلمانی در جریان آنچه به «قتل عام استادان لووف» معروف شد، به قتل رسید. او یکی از نخستین چهره های سرشناس لهستان بود که از حق زنان برای سقط جنین آگاهانه و قانونی حمایت کرد و اصولاً دیدگاه ضد دینی داشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان نخل آکادمیک (افسر)، شوالیهٔ لژیون دونور و نشان افتخار تولد لهستان (افسر) شده است.
قبیله خرس غار ()، یک رمان و حماسه محصول ۱۹۸۰ است. اثر داستانی پیشاتاریخ اثر جین ام. آئول این اولین کتاب از مجموعه کتاب های "فرزندان زمین" (فروست) است که در مورد احتمالات تعامل بین انسان های نئاندرتال و انسان کرومانیون مدرن (انسان (سرده)) حدس و گمان می زند.
فرزندان زمین ()، مجموعه ای از رمان های حماسی (ژانر) و داستان تاریخی (یا دقیق تر، داستان های پیش از تاریخ) نوشته شده توسط جین ام. آئول به طور تقریبی در مورد حدود ۳۰۰۰۰ سال پیش از امروز است.
قبیله خرس غار ()، یک فیلم ماجراجویی آمریکایی محصول ۱۹۸۶ به کارگردانی مایکل چاپمن (فیلم بردار) و بر اساس کتابی به همین نام قبیله خرس غار اثر جین ام. آئول است.
وارثان ()، اثری در نوع داستان پیشاتاریخ و دومین رمان نویسنده بریتانیایی ویلیام گلدینگ است که بیشتر به خاطر اولین رمان او، "سالار مگس ها" (۱۹۵۴) شهرت دارد. این مربوط به انقراض یکی از آخرین قبایل باقی مانده از نئاندرتال ها به دست «انسان» است. توسط فابر اند فابر در سال ۱۹۵۵ منتشر شد.
داستان پیشاتاریخ ()، یک زیرژانر علمی-تخیلی است که در آن داستان در دوره زمانی قبل از وجود اسناد مکتوب به نام پیشاتاریخ می گذرد. به عنوان به عنوان یک ژانر تخیلی، توصیف واقع گرایانه موضوع متفاوت است، بدون اینکه لزوماً تعهدی برای توسعه یک گزارش عینی انسان شناسی داشته باشد. به همین دلیل، ممکن است نویسنده داستان های پیش از تاریخ با آزادی بسیار بیشتری نسبت به نویسنده یک داستان تاریخی به موضوع آنها بپردازد و این ژانر نیز با ادبیات گمانه زن ارتباط داشته باشد. در بسیاری از روایات، انسانها و دایناسورها با هم زندگی می کنند، علی رغم انقراض دایناسورها و تکامل انسان ها که میلیون ها سال از هم جدا شده اند. دیرینه شناس بیورن کورتن اصطلاح «دیرینه داستان» را برای تعریف آثار خود ابداع کرد.
پاول هرن یا پاول هورن (۱۴ ژانویهٔ ۱۸۶۳ در هاله آن دِر سال، آلمان – ۱۱ نوامبر ۱۹۰۸ در استراسبورگ، فرانسه) زبان شناس آلمانی و متخصص زبان های ایرانی و ترکی است. زندگی نامه. او در سال ۱۸۸۳ تحصیلات خود را در زبان های سانسکریت، اوستایی، فارسی، و زبان شناسی تطبیقی در دانشگاه هاله در آلمان آغاز کرد. در این دانشگاه، در ۶ ژوئن ۱۸۸۵ مدرک دکتریِ خود را زیر نظر کریستیان بارتولومه (به ویژه در زمینهٔ اشتقاق اسمی در اوستا و کتیبه های فارسی باستان) دریافت کرد (تنها بخش نخست این رساله، «دسته ها بر روی اسپیرانت ها»، منتشر شد). سپس رسالهٔ شایستگی خود را در سال ۱۸۸۹ در دانشگاه کایزر ویلهلم در استراسبورگ نوشت و در سال ۱۸۹۲ اجازهٔ تدریس در رشتهٔ زبان شناسی تطبیقی هندواروپایی را دریافت کرد. در سال ۱۹۰۰ در همان دانشگاه به عنوان استاد همکار ارشدِ این رشته منصوب شد. پس از سال ها رنج، در ۱۱ نوامبر ۱۹۰۸، در ۴۵ سالگی درگذشت. مرگ زودهنگام او مانع تکمیل بسیاری از آثار ناتمامش شد، ازجمله "فرهنگ فارسی نو" و شرحی از فرهنگ فارسی بر اساس توصیف های موجود در "شاهنامهٔ" فردوسی. او در سال ۱۸۹۱ با هلنه شاوپ-هرن ازدواج کرد و یک سال بعد آن دو صاحب دختر
ی به نام هلنه شدند. هرن پیرو مذهب کلیسای انجیلی حضرت پطرس بود و درجهٔ سرهنگ دومی پیاده نظام را داشت. با وجود سلطهٔ عظیم تئودور نلدکه و هاینریش هوبشمان (که هر دو استاد در استراسبورگ تدریس می کردند)، برای هرن دشوار بود که شهرت مشابهی کسب کند. هرن خود را یک پژوهشگر تاریخ و ادبیات فارسی می دانست و آثار زیادی در زمینهٔ مطالعات ایرانی (زبان شناسی و تاریخ ایران) منتشر کرد، اما تأکید او بیشتر بر زبان فارسی نو بود. فصل او در کتاب "طرح کلی زبان شناسی ایرانی" (۲ جلد، استراسبورگ، ۱۸۹۶–۱۹۰۴) همچنان توسط پژوهشگران جدید نادیده گرفته نشده است، چنان که چند سال پیش سی. جی. سرتی به آن اشاره کرد. کتاب "اساس اشتقاق فارسی نو" هرن (استراسبورگ، ۱۸۹۳) دوباره چاپ شد (در سال های ۱۹۷۴ و ۱۹۸۸) و به فارسی نیز ترجمه شد (توسط جلال خالقی مطلق، با نام "اساس اشتقاق فارسی"، تهران، بنیاد فرهنگ ایران، ۱۹۷۷). او به تعدادی از زبان های باستانی و نو تسلط داشت و ازجمله امتیازات او، شناخت بسیار زودهنگام اهمیت منابع سیگیلوگرافی برای ایران شناسان بود. هرن سفرهایی به کشورهای مختلف داشت و در این سفرها فهرست های مهمی از دست نوشته ها تهیه کرد. او متون دست نو
شت زیادی را ویرایش کرد و انتشار یادداشت های شاه طهماسب اول و فرهنگ "لغت فُرس" تحسین متخصصان را برانگیخت. در حوزهٔ مطالعات ترکی، هرن به عنوان یک مرجع شناخته شده در استراسبورگ شناخته می شد. هرن، در طول سال هایی که در استراسبورگ تدریس می کرد، تلاش کرد تا نتایج پژوهش های ایرانی شناختی را از طریق ضمائم روزنامه ها و گزارش های خلاصه شده به جامعهٔ علمی گسترده تری معرفی کند. اگر دانشگاه کایزر ویلهلم در استراسبورگ در دورهٔ پس از ۱۸۷۲ به یک مرکز مطالعات شرقی تبدیل شد، می توان گفت که هرن نقش مهمی در این فرایند ایفا کرده بوده است. هرن با دیگر ایران شناسان برجستهٔ زمان خود در تدوین "طرح کلی زبان شناسی ایرانی"، که خلاصه ای دایرةالمعارفی از زبان ها و تاریخ ایران فراهم کرد، مشارکت داشت. افزون بر فصل یادشده در جلد اول، او فصل هفدهم را دربارهٔ تاریخ ایران پس از فتح مسلمانان نوشت. او همچنین در تدوین سایر آثار مروری کمک کرد: «ادبیات های شرقی؛ فرهنگ معاصر»، که به ادبیات فارسی میانه، فارسی نو، و ادبیات ترکی پرداخته است؛ "ادبیات های شرق در توصیف های جداگانه". هرن در این امر مقصر نبود که سهم وی در ریشه شناسی فارسی نو بعد از تغییر قرن
(هجدهم به نوزدهم) با کشفیات تازهٔ متون و زبان های ایرانی میانه در آسیای مرکزی مورد توجه قرار نگرفت.
ایگنازیو گویدی (1844 – 18 آوریل 1935) خاورشناس ایتالیایی بود. او استاد دانشگاه رم شد. او به عنوان یک عبری و برای بسیاری از ترجمه ها شناخته شده است. گویدی، ایگنازیو، شرق شناس برجسته ایتالیایی (متولد رم، 31 ژوئیه 1844؛ درگذشته در رم، 18 مارس 1935؛ شکل 1). گویدی را می توان یکی از بزرگ ترین دانشمندان شرق شناس دانست (مراجعه شود به باومستارک، ص. 239)، که این واقعیت با عضویت او در جوامع و آکادمی های متعدد تأکید می شود. او به زبان های شرقی (و مدرن) متعددی مسلط بود و فعالیت های علمی خود را تا سنین بالا ادامه داد. پس از آغاز حرفه علمی خود به عنوان سرپرست کابینت سکه شناسی کتابخانه واتیکان (1873-1876)، گویدی در سال 1878 به استادیاری دانشگاه رم منصوب شد و سپس در آنجا به درجه استاد کامل ارتقا یافت (1885-1919). او در زمینه های مختلفی فعال بود. گویدی مطالعات شرق شناسی را در رم به عنوان یک رشته علمی مستقل تأسیس کرد، مجلات شرق شناسی (رِویستا دِگلی استودی اورینتالی) تأسیس کرد، نسخه های خطی را کشف کرد (که در ادامه به آن اشاره می شود)، و در سال 1903 یکی از بنیانگذاران اصلی Corpus Scriptorum Christianorum Orientalium (CSCO) به همر
اه ژان-باتیست شابو (1860-1948) بود و همچنین بنیان گذار مشترک پاترو لوجیا اورینتالیس، جانشین پاترو لوجیا سوریاسکا که در 1897 تأسیس شده بود. گویدی خود منابع زیادی را ویرایش و حاشیه نویسی کرد و در ویرایش های مهمی مانند ویرایش طبری شرکت داشت. گویدی همچنین فهرست هایی مانند فهرست برای طبری، برای کتاب الأغانی ابوالفرج اصفهانی، و برای Acta Martyrum et Sanctorum که توسط پل بدجان منتشر شده بود، تهیه کرد. گویدی در فهرست نویسی و توصیف نسخه های خطی نمونه وار بود، و همچنین متون زیادی را ترجمه کرد. برای مطالعات ایرانی، مهم ترین کشف گویدی، تاریخ نگاری یک مسیحی نسطوری ناشناس به زبان سریانی بود که معمولاً به عنوان تاریخ نگاری گویدی شناخته می شود، که او آن را در کنگره بین المللی شرق شناسان در سال 1903 ارائه داد و به لاتین ترجمه کرد. به دلیل اهمیت آن، تئودور نولدکه بلافاصله پس از آن، آن را به آلمانی ترجمه کرد. این اثر حاوی جزئیات دیگری است که در تاریخ ساسانی از مرگ هرمزد چهارم تا سقوط امپراتوری ساسانی ثبت نشده است و حتی امروز به عنوان منبعی استفاده می شود. مهم است که ویرایش گویدی از نامه ها و تاریخ نگاری های سریانی نیز به وقایع
مهم تاریخ ایران اشاره دارد. گویدی به زودی اهمیت سوابق مجامع کلیسای نسطوری را در بازسازی اداره امپراتوری ساسانی درک کرد. فهرست او از دیوسیزها نمونه ای از دانش عمیق او و دقتی است که در انتشار آثار خود به کار می برد، همان طور که هم عصرانش اغلب به آن اشاره کرده اند.
ماری یوجینی گیبریل دنیزارد (؛ ۳ آوریل ۱۸۷۲۲۱ مهٔ ۱۹۵۹) فعال فمینیست فرانسوی بود. او در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۱۳ به نخستین زنی تبدیل شد که در انتخابات ریاست جمهوری فرانسه نامزد شد. اوایل زندگی. ماری دنیزارد در ۳ آوریل ۱۸۷۲ در پونترو زاده شد. مادر او، ماری سوفی-ژولی لسورد، یک خیاط، و پدرش چارلز-جوزف دنیزارد، دندانپزشک بود. خانوادهٔ دنیزارد در اصل اهل منطقهٔ ورماندو، در نزدیکی سن-کانتن (ان) بودند. برادرش اورنس دنیزارد هنرمند و طنزپرداز سیاسی بود. ماری دنیزارد برای تحصیل به دبیرستان دخترانهٔ آمین رفت که همان دبیرستان مدلین-میشلیس است. او در اوایل دههٔ ۱۹۱۰، پس از مدتی زندگی در پونترو، به همراه مادرش که به عنوان شلواردوز کار می کرد و دو خواهر کوچک ترش، هلن (زادهٔ ۱۸۸۵) و مادلین (زادهٔ ۱۸۸۷) به خیابان ۶ سنت مارتین در آمین نقل مکان کردند. فمینیسم. دنیزارد در سال های پایانی سدهٔ نوزدهم درگیر آرمان های فمینیستی شد، و گمان می رود که پیش از سال ۱۹۱۰ در نشریهٔ فمینیستی "لا فوند" متعلق به مارگوریت دوراند مشارکت داشته بوده باشد. او همچنین در تهیهٔ گزارش پل دوساوسوی، نمایندهٔ پارلمان در حمایت از حق رای زنان، در کنار دیگر فعالان برجس
تهٔ حقوق زنان اهل فرانسه در زمینهٔ حق رای مشارکت داشت. کد ناپلئون که در سال ۱۸۰۴ وضع شد، ناتوانی حقوقی و سیاسی زنان را اعلام کرد و به عنوان مانعی برای جلوگیری از تلاش ها در جهت بهبود حقوق سیاسی زنان در نظر گرفته شد و مورد استفاده قرار گرفت. دنیزارد همچنین در یک لیگ اعتدال گرا در آمین به نام "ستاره آبی" عضویت داشت. دنیزارد نامزدی خود را برای ورود به مجلس نمایندگان (پارلمان) فرانسه در انتخابات مجلس قانونگذاری فرانسه در سال ۱۹۱۰ اعلام کرد و در حوزهٔ انتخابیه آمین شرکت کرد. او خواستار حقوق مدنی برای زنان شد و علیه آسیب هایی که اعتیاد به الکل در میان طبقات کارگر ایجاد می کرد و علیه رها کردن کودکان به مبارزه پرداخت. با این حال، او به عنوان یک زن، واجد شرایط نامزدی در انتخابات نبود و برگه های رأی با نام او در میان آرای مأخوذه شمارش نشد. فرانسه در سال ۱۹۴۴ به زنان حق رأی دادن و شرکت در انتخابات را اعطا کرد و نخستین فرصت آن ها برای استفاده از این حق در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵ محقق شد. در همان سال (۱۹۱۰)، دنیزارد پیش نویسی را به نفع حق رأی و نامزدی زنان تهیه کرد که لوئیس لوسین کلوتز، نمایندهٔ پارلمان و مشاور عمومی حزب رادیکال از
کانتون روزیر-آن-سانتر، موافقت کرد که آن را به مجمع ارائه کند؛ پیش نویسی که با اکثریت آراء در ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۰ تصویب شد. دنیزارد در مقاله ای که در "اتاق آمین" منتشر شد، نظر خود در مورد متن این پیش نویس را اعلام کرد و از متن آن دفاع کرد. اندکی پس از آن، او "زنان و قانون سالیک" را منتشر کرد که نخستین مورد از مجوعه ای از مطالعات اختصاص یافته به زنان پیکاردی بود که به بررسی حقوق زنان پیش از سال ۱۷۸۹ می پرداخت. در مارس ۱۹۱۱، دنیزارد نامه ای به بخشدار سام فرستاد و خواستار معافیت «کلیه مالیات ها و مشارکت های شخصی» شد و اشاره کرد که از آنجایی که زنان از همهٔ حقوق سیاسی محروم هستند، «نباید مجبور به تحمل قوانین و مالیات هایی شوند که به آن ها رضایت نداده اند». استدلال او در این نامه این بود که زنان فرانسوی نباید «به صورت مستقیم یا غیرمستقیم از لحاظ شخصی مشمول مالیات شوند، زیرا یک وظیفه همواره باید احقاق حقوقی را به عنوان نتیجهٔ فوری خود به همراه داشته باشد». در آوریل ۱۹۱۲، او مقاله ای را بر اساس تحقیقات شخصی خود نوشت که در آن فرضیهٔ ریشه های پیکاردی ژان-باپتیست لولی را مطرح کرد. ماهیت خیالی این نظریه توسط ژولین تیرسو در
"لو منسترل" نشان داده شد. نامزدی برای ریاست جمهوری. روزنامه نگار فرناند هاوزر در ۲۶ دسامبر ۱۹۱۲ در "لو ژورنال" نوشت: «فمینیست ها گاهی ادعا کرده اند که کنگره می تواند یک زن را انتخاب کند؛ این یک اشتباه است. متن قانون اساسی به صراحت می گوید: «رئیس جمهوری» به شکل مردانه؛ بنابراین، هیچ شکی وجود. با این حال، مجلس که خود شورایی است، این حق را دارد که خواسته های سیاستمداران زن را برآورده کند؛ اما بگذارید به یکی از آنان اجازه دهیم در انتخابات شرکت کند و ببینیم چه می شود…». ماری دنیزارد تصمیم گرفت این چالش را انجام دهد و آن را به هاوزر اعلام کرد، هاوزر با او مصاحبه کرد و در ۴ ژانویهٔ ۱۹۱۳ عکس او را در صفحهٔ اول "لو ژورنال" منتشر کرد. دنیزارد با ذکر نمونه های تاریخی از نایب السلطنه های پادشاهی فرانسه، در کنار امپراتور کاترین کبیر روسیه و ملکه ویکتوریای بریتانیا، و همچنین نمونه های معاصر ملکه ویلهلمینای هلند، و دوشس بزرگ ماری آدلاید لوکزامبورگ، به این موضوع اشاره کرد که پیش از این نیز زنانی وجود داشته اند که ریاست حکومت ها را بر عهده داشته اند. او به هاوزر گفت: نامزدی شهادتین دنیزارد توسط روزنامه نگاران مرد جدی گرفته نش