Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رادرش آبری از اعضای مؤسس انجمن ستاره شناسی بریتانیا بودند. در سال ۱۸۹۳، کلرک جایزه آکتونیان ۱۰۰ گینی را از مؤسسه سلطنتی دریافت کرد. به عنوان عضو انجمن ستاره شناسی بریتانیا، او به طور منظم در جلسات آن و همچنین جلسات انجمن ستاره شناسی سلطنتی شرکت می کرد. در سال ۱۹۰۳، همراه با مارگارت لیندزی هاگینز، به عنوان عضو افتخاری انجمن ستاره شناسی سلطنتی انتخاب شد، مقامی که پیش از این تنها توسط سه زن دیگر، کارولین هرشل و مری سامرویل (در سال ۱۸۳۵)، و آن شیپشانکس (در سال ۱۸۶۲) به دست آمده بود. در سال ۲۰۱۷، انجمن سلطنتی نجوم مدال آگنس کلرک را برای تاریخچه نجوم یا ژئوفیزیک تأسیس کرد که به افرادی اعطا می شود که تحقیقات برجسته ای در تاریخ نجوم یا ژئوفیزیک داشته باشند.
سالی پونست (متولد ۱۹۵۴) یک دانشمند و ماجراجوی اهل استرالیا است که از سال ۱۹۷۷ به اکتشاف و مطالعه منطقه قطب جنوب پرداخته است. تخصص او پرندگان است و مطالعات گسترده ای روی آلباتروس و زیستگاه های آن ها برای سرویس تحقیقاتی قطب جنوب بریتانیا انجام داده است. او کتاب هایی در زمینه حفظ گیاهان و جانوران جورجیا جنوبی نوشته و جوایز و افتخارات متعددی از جمله مدال آب های آبی، مدال فوکس و مدال قطبی برای مشارکت هایش در درک منطقه قطب جنوب دریافت کرده است. اوایل زندگی. سالی برادرز در سال ۱۹۵۴ در خانواده ای با پدری دندانپزشک در هوبارت، تاسمانی، استرالیا به دنیا آمد. برادرز در مدرسه فاهان تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۰ فارغ التحصیل شد و سپس در دانشگاه تاسمانی برای ادامه تحصیل ثبت نام کرد. در سال ۱۹۷۳، او با ژروم پونسه، یک فرانسوی که با کشتی "دیمین اول" در حال سفر به دور دنیا بود، ملاقات کرد. او پس از اتمام مدرک خود در گیاه شناسی و جانورشناسی، به پونسه در فرانسه پیوست و در سال ۱۹۷۴ ازدواج کردند. این زوج برنامه ریزی کردند تا با کشتی "دیمین دوم" به اقیانوس جنوبی سفر کنند و سرانجام در سال ۱۹۷۶ با این قایق بادبانی فولادی ۵۰ فوتی به سوی قطب
جنوب حرکت کردند. حرفه. در سال ۱۹۷۷، این زوج برای انجام سری مطالعات سرشماری جمعیت حیات وحش آماده شدند. در سال ۱۹۷۸، آن ها زمستان را در خلیج مارگاریت در شبه جزیره قطب جنوب گذراندند، جایی که پونسه به بررسی پرندگان دریایی منطقه و شمارش فک های دریایی پرداخت. سال بعد، پونسه اولین پسر خود، دیون، را در جزیره جورجیا جنوبی به دنیا آورد. کشتی آن ها در یخ گرفتار شد و مجبور شدند منتظر بمانند تا یک کشتی تحقیقاتی بریتانیایی، آر آر اس برانزفیلد، قایق بادبانی آن ها را آزاد کند. این زوج به تاسمانی برای تعمیرات برگشتند، جایی که پسر دوم آن ها، لیو، در سال ۱۹۸۱ به دنیا آمد. سال بعد، آن ها برای فصل شمارش پرندگان ۱۹۸۲–۱۹۸۳ به قطب جنوب بازگشتند و در جزایر فالکلند ساکن شدند. پسرشان لارس نایجل، ملقب به دیتی، در جزایر فالکلند در سال ۱۹۸۴ به دنیا آمد. در طول دهه ۱۹۸۰، پونسه در همکاری با سرویس تحقیقاتی قطب جنوب بریتانیا (BAS) به نقشه برداری محل کلنی های فک های دریایی، پنگوئن های ماکارونی و مولیماوک ها در جورجیا جنوبی و جزایر ویلیس پرداخت. در سال ۱۹۸۷، این زوج یک مزرعه گوسفند در جزایر فالکلند اجاره کردند و هر سال تا چهار ماه تابستان را به
سفر دریایی و مطالعه حیات وحش در جورجیا جنوبی گذراندند. پونسه یک دهه به بررسی پرندگان منطقه برای BAS اختصاص داد. در سال ۱۹۸۹، این زوج در مجله "نشنال جئوگرافیک" (مارس ۱۹۸۹) معرفی شدند و در سال ۱۹۹۰، مستند "اکسپلورر نشنال جئوگرافیک" با عنوان «ماجراجویی قطب جنوب»، سفر آن ها به قطب جنوب و اکتشافاتشان در منطقه قطب جنوب را به تصویر کشید. در طول دهه ۱۹۹۰، پونسه همکاری خود را با BAS ادامه داد و مطالعات پایه پوشش گیاهی را انجام داد. خلیج دیمین به نام قایق او و ژروم، که توسط BAS برای تحقیقات اجاره شده بود، نام گذاری شد. در سال ۲۰۰۱، نگرانی ها دربارهٔ آسیب ناشی از گردشگران به مناطق کیپ رویدز و کیپ اوانس، که ارنست شاکلتون و رابرت فالکون اسکات پایگاه های اکتشافی خود را در آنجا ایجاد کرده بودند، موجب شد دولت جورجیا جنوبی و جزایر سندویچ جنوبی (GSGSSI) پونسه را برای تهیه ارزیابی زیست محیطی منطقه استخدام کند تا یک خط پایه زیست محیطی ایجاد کند. در سال ۲۰۰۲، پونسه آزمایش هایی را روی پروژه حذف موش های صحرایی آغاز کرد تا جمعیت پیپیت جورجیا جنوبی را بازسازی کند. جمعیت موش قهوه ای که در اصل در قرن ۱۹ با کشتی ها به جزیره رسیده بودند
، به خسارات شدید در کلنی های پترل، پیپیت و پریون منجر شده بودند. این اولین آزمایش از این نوع در جورجیا جنوبی بود و پروژه مشابهی در فالکلند موجب کشف یک محل زادآوری جدید برای پترل غول پیکر جنوبی در صدای شویزوئل توسط پونسه در سال ۲۰۱۱ شد. تا سال ۲۰۱۵، پروژه اعتماد میراث جورجیا جنوبی جزیره را از جوندگان پاکسازی کرده بود، و پونسه اولین لانه پیپیت را در خلیج شلیپر در منطقه هدف حذف گزارش کرد. این لانه نزدیک نقطه ودل در یکی از اکتشافات پونسه برای ردیابی آلباتروس یافت شد. از زمان گزارش او، تعداد زیادی از مشاهده های لانه های دیگر انجام شده است. پونسه به همراه کیم کرازبی دو نسخه از "راهنمای بازدیدکنندگان جورجیا جنوبی" را تألیف کرد. او همچنین به عنوان مشاور در پروژه حذف گوزن شمالی با GSGSSI همکاری کرده است، که از روش های انسانی برای انتقال این گونه های مهاجم استفاده می کرد که به پوشش گیاهی آسیب رسانده بودند. در سال ۲۰۰۵، پونسه تیم بررسی پترل و پریون را برای سرشماری آلباتروس سرگردان هدایت کرد. این شمارش به دلیل نگرانی ها دربارهٔ مرگ فاجعه بار پرندگان به دلیل ماهیگیری با خط طویل انجام شد. بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷، پونسه سر
شماری مشابهی از کلنی های پترل غول پیکر و پترل سفیدچانه را هدایت کرد. از آنجا که GSGSSI متعهد به انجام یک سرشماری از آلباتروس سرگردان هر ده سال یک بار است، پونسه در سال ۲۰۱۵ با سفاری های اکولوژی چیسمنز در یک همکاری عمومی-خصوصی برای جبران هزینه های سرشماری مشارکت کرد. پونسه تحقیقات علمی انجام شده در طول این اکتشافات را هدایت کرد.
میلدرد ایمُچ کلیگ هورن (زادهٔ ۱۱ دسامبر ۱۹۱۰ – درگذشته در ۱۵ آوریل ۱۹۹۷) یک سازنده عروسک، آموزگار و رهبر قبیله از آپاچی های چیریکاوا بود که از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۵ به عنوان نخستین رئیس قبیله آپاچی فورت سیل اکلاهما خدمت کرد. او زندگی خود را وقف حفظ فرهنگ آپاچی و ترویج "حقوق بومیان آمریکا" کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. کلیگ هورن در ۱۱ دسامبر ۱۹۱۰ در فورت سیل، اکلاهما به دنیا آمد، در حالی که خانواده اش هنوز به عنوان اسیران جنگی توسط دولت فدرال ایالات متحده در نظر گرفته می شدند. پدربزرگ ها و والدین او پس از تسلیم شدن رهبر آپاچی چیریکاوا جرونیمو در سال ۱۸۸۶، ابتدا در فلوریدا، سپس در آلاباما و در نهایت در فورت سیل زندانی شدند. در سال ۱۹۱۳، زمانی که کلیگ هورن سه ساله بود، آپاچی های چیریکاوا به طور رسمی از وضعیت اسیر جنگی آزاد شدند. تحصیلات کلیگ هورن در آپاچی، اکلاهما آغاز شد، جایی که دبیرستان را به پایان رساند و سپس به مؤسسه هاسکل رفت. سپس به کالج کامرون رفت و در سال ۱۹۴۱ درجه ای در رشته اقتصاد خانه از دانشگاه کشاورزی و مکانیکی اکلاهما دریافت کرد. حرفه. کلیگ هورن یک عامل گسترش خانه و معلم اقتصاد خانگی بود. او با چندین جام
عه بومی آمریکایی، از جمله مسکلیروو، نیومکزیکو در نیومکزیکو و قبایل مختلف در اکلاهما همکاری کرد. او بعداً معلم اقتصاد خانگی شد و در فورت سیل ایندیا و مدرسه هند ریورساید کار کرد. علاوه بر تدریس به دانش آموزان دبیرستانی، کلیگ هورن همچنین با کودکان مهدکودکی در مدرسه عمومی آپاچی کار می کرد. کلیگ هورن در ترویج تاریخ و فرهنگ سنتی آپاچی فعال بود. او عروسک های سنتی ساخت که نمایانگر لباس های قبایل مختلف بومی آمریکایی بود که در طول حرفه تدریس خود با آن ها برخورد کرده بود. عروسک های کلیگ هورن در نهادهای برجسته ای از جمله جشنواره فولک لایف اسمیتسونین در سال ۱۹۶۷ به نمایش گذاشته شدند. در سال ۱۹۷۶، زمانی که قبیله آپاچی فورت سیل به طور رسمی توسط دولت ایالات متحده به رسمیت شناخته شد، کلیگ هورن به نخستین رئیس قبیله تبدیل شد. دوران ریاست او که تا سال ۱۹۹۵ ادامه یافت، با تعهد او به حفظ تاریخ قبیله و ترویج توسعه اقتصادی برای مردم آپاچی همراه بود. تلاش های او در حفظ فرهنگ آپاچی و دفاع از حقوق بومیان آمریکایی از طریق جوایزی از جمله جایزه ایلیس آیلند در سال ۱۹۸۷ و جایزه «بومی سال» در سال ۱۹۸۹ شناخته شد. در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۹۹۶، شاکیان
بومی از جمله الویس پی. کوبل، کلیگ هورن، توماس مالسون و جیمز لوئیس لاروس، شکایت دسته جمعی علیه دولت ایالات متحده به دلیل عدم مدیریت مناسب دارایی های اعتماد بومیان به نمایندگی از همه ذینفعان حال و گذشته این دارایی ها مطرح کردند. کلیگ هورن نتوانست نتیجه این شکایت را مشاهده کند که به نام "کوبل در مقابل سالازار" شناخته شد. این پرونده در سال ۲۰۰۹ به مبلغ ۳٫۴ میلیارد دلار به نفع بومیان حل و فصل شد، یک هفته پس از تاریخ تولد ۹۹ سالگی او. زندگی شخصی. کلیگ هورن با ویلیام جی. کلیگ هورن ازدواج کرد، کسی که او را در حین کار در کانزاس ملاقات کرده بود. این زوج یک دختر داشتند. کلیگ هورن تا سال های پایانی عمر خود فعال در زندگی عمومی بود، به طور گسترده سفر می کرد و در تبادل های آموزشی و فرهنگی مختلف شرکت می کرد. او از جمله به انگلستان، کشورهای اروپایی دیگر، مکزیک و دیگر مقاصد بین المللی سفر کرد تا حقوق و رفاه زنان و جوامع بومیان آمریکا را ترویج کند. کلیگ هورن در تاریخ ۱۵ آوریل ۱۹۹۷ در یک حادثه رانندگی نزدیک خانه اش در آپاچی، اکلاهما درگذشت. او در قبرستان پست فورت سیل به خاک سپرده شد.
اِلن بیوزاند (؛ زادهٔ - ) نویسنده اهل ارمنستان بود. وی عضو فدراسیون انقلابی ارمنی بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی یِغیزاپت استامبولتسیان (؛ ) در سال ۱۸۹۵م در شهر آلکساندرپول به دنیا آمد. وی در ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۷۰ در ۷۴ سالگی در لس آنجلس درگذشت. بوزاند بیشتر شهرت خود را مدیون نگارش داستان های کوتاهش است. این نویسنده عناصر اصلی داستان و محتوای قصه هایش را از جامعه ای که در آن می زیسته انتخاب کرده است. او در مورد اثر آفرینش زن نو می گوید:
مارینا نونیز دل پرادو (۱۷ اکتبر ۱۹۱۰ – ۹ سپتامبر ۱۹۹۵) مجسمه ساز مشهور بولیویایی بود. مارینا نونیز دل پرادو یکی از معتبرترین مجسمه سازان آمریکای لاتین بود. نونیز دل پرادو بسیاری از مجسمه های خود را بر اساس فرم زنانه و همچنین از حیوانات و مناظر بومی بولیوی الهام گرفته است. کار او بسیار حساس است، با منحنی های چرخشی. او از چوب های بومی بولیوی و همچنین گرانیت سیاه، آلاباستر، بازالت و اونیکس سفید کنده کاری کرد. شاید یکی از معروف ترین آثار او «زهره سفید» (۱۹۶۰) باشد، بدنی استیل شده زن در عقیق سفید. یکی دیگر از آثار مشهور «مادر و کودک» است که با سنگ عقیق سفید حجاری شده است. فرهنگ های بومی بولیوی الهام بخش بسیاری از کارهای او بودند. بولیوی و لاپاز. بولیوی برای معماری، مردم، صنعت نفت و هنرش شناخته شده است. هنر آن بسیار متمایز است، در عین حال تحت تأثیر تعداد انگشت شماری از جنبش های هنری غربی نیز قرار گرفته است. در حالی که این جنبش ها مانند نئوکلاسیکیسم تأثیر منفی بر مجسمه سازی داشتند، بولیوی همچنان موفق شد سه دوره سبکی به نام های منریسم، رئالیسم و هایپررئالیسم داشته باشد. هر دوره تعداد انگشت شماری از هنرمندان آثار منحص
ر به فرد بسیاری را تولید می کردند. به عنوان مثال در دوره هایپررئالیسم، هنرمندانی بودند که مجسمه هایی را با وسایل واقعی مانند کلاه گیس یا عینک متصل می کردند. همچنین با قطعاتی مانند «مسیح لا رکولتا» و «باکره کوپاکابانا» تمرکز کمی روی مذهب وجود داشت. لاپاز که توسط آلونزو مندوزا در سال ۱۵۴۸ تأسیس شد، زادگاه مارینا نونیز دل پرادو است. به دلیل واردات هنر از اسپانیا، حرکات سبکی مانند باروک به لاپاز راه یافت و در مدرسه دریاچه تیتیکاکا تدریس شد. بعدها، مستیزو باروک، نئوکلاسیک و در نهایت روکوکو شروع به تأثیرگذاری بر هنر و معماری لاپاز کردند. یکی از نمونه های آن دانشگاه شهردار سن آندرس است که از ترکیبی از باروک و نئوکلاسیک استفاده می کرد. در حالی که تأثیر زیادی از جنبش های جدیدتر مانند انتزاع وجود داشت، در حدود سال ۱۹۵۶، علاقه فزاینده ای به ساخت هنر عامیانه و دیگر سبک های هنری سنتی وجود داشت. اوایل زندگی زندگی و تحصیل. مارینا نونیز دل پرادو در ۱۷ اکتبر ۱۹۱۰ در لاپاز بولیوی به دنیا آمد. دل پرادو برای اولین بار عشق خود به هنر را در دوران جوانی و زمانی که در لاپاز تکنیک های مدل سازی و مجسمه سازی را مطالعه می کرد، کشف کرد.
اشتیاق او به مجسمه سازی از کارهای میکل آنژ و همچنین میگل آنجل الهام گرفته شده بود. او بعداً در آکادمی هنرهای زیبا در لاپاز به تحصیل در رشته هنرهای زیبا پرداخت و در سال ۱۹۳۰ فارغ التحصیل شد. مدت کوتاهی پس از فارغ التحصیلی، اولین نمایشگاه از چندین نمایشگاه خود را در لاپاز برگزار کرد. او به عنوان مربی آناتومی هنری و مجسمه سازی در دانشگاه خود ادامه داد. او اولین زنی بود که به مقام ریاست آکادمی دست یافت. دل پرادو در حالی که در آکادمی هنرهای زیبای لاپاز کار می کرد، شروع به نمایشگاه های محلی کرد. او از نظر هنری بسیار فعال بود و با هنرمندان مختلفی مانند سسیلیو گوزمان دی روخاس، نقاش اهل بولیوی که در آن زمان جنبش هنری بومی را رهبری می کرد، همکاری داشت. به طور مشابه، دل پرادو در درجه اول کار خود را بر حقوق مردمان بومی و بومیان، یک ایدئولوژی سیاسی متمرکز بر رابطه جمعیت بومی با دولت متمرکز کرد. دل پرادو در سال ۱۹۳۸ شغل خود را در دانشگاه و شهر زادگاهش لاپاز ترک کرد تا به مسافرت برود. برخی تحقیقات حاکی از آن است که تا هشت سال بعد از فارغ التحصیلی، او در آناتومی هنری تخصص داشت و مدال طلا را از آرژانتین در سال ۱۹۳۶ و برلین در
سال ۱۹۳۸ به دست آورد. او چندین سال بعد را در پرو، اروگوئه و آرژانتین گذراند. او سپس به کشورهای دیگر خارج از آمریکای جنوبی از جمله مصر، بخش هایی از اروپا و ایالات متحده سفر کرد و در آنجا به مدت ۸ سال در نیویورک با کمک هزینه تحصیلی که توسط انجمن زنان دانشگاه آمریکا اعطا شد، تحصیل کرد. دل پرادو در حالی که در نیویورک بود برای نمایشگاه خود "معدنچیان در شورش" برنده مدال طلا شد. این کار بر روی کارگران منطقه پوتوسی در بولیوی متمرکز بود. اندکی پس از آن، در سال ۱۹۴۸، دل پرادو به لاپاز بازگشت و در آنجا به ساخت آثاری با الهام از مردمان بومی آمریکای جنوبی و همچنین چشم انداز و فرهنگ سرزمین خود ادامه داد. او بعداً در سال ۱۹۷۲ به پرو نقل مکان کرد و در آنجا با همسرش، خورخه فالکون، نویسنده بومی در پرو زندگی کرد. دل پرادو به همراه چهار خواهر و برادرش موزه کاسا مارینا نونز دل پرادو را به یاد والدینش به مردم بولیوی اهدا کرد. این موزه بیش از هزار اثر هنری را در خود جای داده است که بیشتر توسط دل پرادو و برخی توسط خواهرش نیلدا انجام شده است. دل پرادو در سال ۱۹۹۵ در لیما، پرو درگذشت.
کایلا فارل اسمیت (زادهٔ ۱۹۸۲) یک هنرمند تجسمی بومی آمریکایی از قبیله مودوک و قبیله کلامث و همچنین یک کنش گر محیط زیست و نویسنده است. زندگی نامه. کایلا فارل اسمیت در سال ۱۹۸۲ به دنیا آمد و در اسپرینگفیلد، اورگن بزرگ شد. او عضو قبیله مودوک کلامث است، که یکی از قبایل به رسمیت شناخته شدهٔ فدرال در جنوب اورگن و در حوزهٔ آبخیز کلامث است. فارل اسمیت ساکن مودوک پوینت، اورگن است. تحصیلات. کایلا فارل اسمیت مدرک کارشناسی هنرهای زیبا (BFA) خود را در رشته نقاشی از کالج هنرهای تجسمی شمال غرب اقیانوس آرام در پورتلند، اورگن دریافت کرد. سپس مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا (MFA) را در رشتهٔ هنر معاصر (استودیو MFA) از دانشگاه ایالتی پورتلند (PSU) دریافت کرد. آثار هنری. فارل اسمیت یک هنرمند معاصر چندرسانه ای است که با ترکیبی از تصویرسازی، نقاشی، چاپ سیلک، شابلون سازی و رسانه های دیگر کار می کند. او از بازیگوشی کودکانه در آثارش بهره می برد تا به ابزارهایی برای کاوش و آزمایش با رنگ دانه های ساخت خود دست یابد و زیبایی شناسی ای خلق کند که در چارچوب صورت گرایی انتزاعی بومی قرار می گیرد. هنر او به آزمایش ها و مشقت های مردمان بومی آمریک
ایی می پردازد که ریشه در گذشته دارند و بر اکنون اثر گذاشته اند. او از هنر و نوشته هایش برای دفاع از حقوق مردمان بومی آمریکایی استفاده می کند. ارواح در ماشین: ۰۱۹. ۰۱۹ اثری از مجموعهٔ «"ارواح در ماشین"» است که در اوت ۲۰۲۳ خلق شد. این مجموعه شامل بیست وهفت نقاشی است که بخشی از پروژهٔ «"بازپس گیری سرزمین"» به شمار می روند. این آثار با استفاده از خاک سطحی حاوی لیتیم از سرزمین های قبیلهٔ پایوت شمالی، رنگ اکریلیک، اسپری و گرافیت خلق شده اند. ابعاد آثار در این مجموعه متفاوت اند و ابعاد اثر ۰۱۹، ۴۸ در ۳۰ اینچ روی بوم کشیده شده است. هدف از این نمایشگاه، مواجهه با بهره برداری از منابع سرزمین های مقدس بومی برای فناوری های غربی بود. رقص باران: ۱۹/۴۰. «"رقص باران"» ۱۹/۴۰ یکی از آثار مجموعهٔ «"رقص باران"» در سال ۲۰۲۲ است. این اثر بخشی از مجموعه ای از چاپ ها برای گالری روسو لی در پورتلند، اورگن است. این آثار با تکنیک های "مونوتایپ"، چاپ سیلک و اسپری، بر روی کاغذ دست رنگ شدهٔ آرنهِم ۱۶۱۸ خلق شده اند؛ ابعاد بدون قاب آن ۲۰ در ۱۵ اینچ است. این مجموعه در همکاری با انتشارات ماتریکس در دانشگاه مونتانا شکل گرفته است. در این آثار، پ
یکره ای سیاه به صورت سیلوئت دیده می شود که دستانش را به سوی آسمان دراز کرده است. در پس زمینه و پیرامون این پیکره، نشانه هایی قرمز و سیاه دیده می شود. همچنین آثاری از شابلون ها دیده می شود که با استفاده از فضای منفی، شکل هایی ایجاد کرده اند. پس از مدرسه شبانه روزی: در سوگ. «"پس از مدرسه شبانه روزی: در سوگ"» در سال ۲۰۱۱ خلق شده است. این اثر با استفاده از رنگ روغن روی بوم و در ابعاد ۳۶ در ۲۴ اینچ ساخته شده است. از سال ۲۰۱۲، این اثر در مجموعهٔ دائمی موزهٔ هنر پورتلند در پورتلند، اورگن نگهداری می شود. کایلا فارل اسمیت در خلق این نقاشی از عکس «"موسا-موهاوه"» (۱۹۰۳) اثر ادوارد کرتیس الهام گرفته است. کرتیس در فاصلهٔ سال های ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰ پرتره نگار سرخ پوستان آمریکایی بود. این نقاشی همچنین از تجربهٔ پدر فارل اسمیت در دوران کودکی اش در مدرسه های شبانه روزی بومی الهام گرفته است. مانند آثار کرتیس، این نقاشی نیز پرتره ای از دختری بومی است، اما موهای او تا بالای شانه ها کوتاه شده اند. نگاه او از مخاطب عبور می کند و حالتی اندوهگین در چهره اش دیده می شود. این اثر نماد یکی از کودکانی است که از تجربهٔ تلخ مدارس شبانه روزی سرخ
پوستان جان سالم به در بردند.
بابی جونز (; – ) گلف باز و وکیل اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یکی از تاثیرگذارترین چهره های تاریخ ورزش گلف محسوب می شود. جونز باشگاه گلف ملی آگوستا را تأسیس کرد و به طراحی آن کمک کرد و تورنمنت مسترز را بنیان نهاد. نوآوری هایی که او در مسابقات مسترز معرفی کرد تقریباً توسط تمام مسابقات گلف حرفه ای در جهان کپی شده است.
رز ژوزفین کوربت (زادهٔ ۶ آوریل ۱۹۱۲ – درگذشته در ۱۹ ژانویه ۱۹۹۹)، که بعدها با نام رز ژوزفین فرانک شناخته شد، هنرمند بومی آمریکایی از قبیلهٔ نز پِرس بود که به خاطر بافتن سنبل ذرت شناخته می شد. فرانک از هنر خود به عنوان راهی برای حفظ صنایع دستی، سنت ها و آیین های قبیله اش بهره می برد و با خلق آثار هنری و آموزش به دیگران، آن ها را زنده نگاه می داشت. زندگی شخصی و حرفه. فرانک در سال ۱۹۱۲ در سویت واتر، آیداهو و در دل قبیلهٔ نز پِرس زاده شد. پدر و مادرش فرانک کامپو و مارتا ساموئلز کامپو بودند. او خواهری بزرگ تر به نام راشل، خواهران کوچک تر به نام های انی و لوئیس و برادری کوچک تر به نام تیتوس داشت. یک برادر دیگرش در سال ۱۹۱۹ مرده زاده شد. پدرش در سال ۱۹۱۹ و مادرش در سال ۱۹۲۰ به دلیل سل درگذشتند. هنگامی که فرانک شش ساله بود، یتیم شد و به «مأموریت سنت ژوزف» در سلیکپو برده شد. در جریان جنگ جهانی دوم، او در کشتی سازی های پورتلند، اورگن کار می کرد و پس از پایان جنگ، به منطقهٔ حفاظت شدهٔ لاپوای بازگشت. فرانک در سال ۱۹۳۴ با کشاورزی به نام آستین کوربت در آسوتین، واشینگتن ازدواج کرد. او بیشتر عمرش را به عنوان خانه دار گذراند
تا اینکه در دوره ای با تدریس آیدا بلک ایگل شرکت کرد؛ کسی که آغازگر مسیر حرفه ای فرانک در هنر شناخته می شود. بلک ایگل مدرس کالج ایالتی لوییس-کلارک در لویستون، آیداهو بود و در آن زمان کلاس هنرهای نساجی برگزار می کرد که فرانک تصمیم به حضور در آن گرفت. برخی منابع می گویند این کلاس در دبیرستان لاپوای برگزار شده بود، نه در محوطهٔ کالج. بلک ایگل کارهای فرانک را دقیق و هنرمندانه یافت و به او پیشنهاد کرد که کیف های بافته شده از سنبل ذرت را به فروش بگذارد. فرانک به هنر خود اعتماد نداشت و شگفت زده شد وقتی دید نه تنها کارهایش فروش می روند، بلکه یکی از آن ها به قیمت ۲۵ دلار فروخته شد. وقتی از او دربارهٔ هنرهایش پرسیده شد، گفت که تجربه اش در قلاب بافی به موفقیت او در بافت سنبل ذرت کمک کرده است. او بیش از ۴۰ سال به بافتن ادامه داد و در این مدت صدها اثر خلق کرد. فرانک گفته بود که روزانه شش ساعت صرف کار بر روی پروژه هایش می کرد، چراکه تنها یک کوک روی یک کیف سنبل ذرت می توانست یک ساعت زمان ببرد، و با افتخار می گفت که هرگز طرح هایش را تکرار نکرده است. او همچنین افزود که به طور میانگین، اگر روزانه شش تا هفت ساعت کار می کرد، تولی
د یک کیف حدود چهار هفته طول می کشید. فرانک بیشتر بر الگوهای سنتی و هندسی نز پِرس مانند لوزی تمرکز داشت، اما گاهی به درخواست مشتری، طرح های گل دار نیز می بافت. او بعدها این هنر را به دیگران آموخت تا اطمینان یابد که تکنیک های سنتی به نسل های آینده منتقل می شوند. فرانک گفته بود که از هر اثر هنری دانش آموزانش تمجید می کرد تا آن ها را به تلاش مداوم تشویق کرده و در نهایت به پیشرفت کارشان منجر شود. او در دههٔ ۱۹۷۰ نام خانوادگی خود را به فرانک تغییر داد. فرانک در سال ۱۹۹۹ درگذشت. سبک های هنری. فرانک از تکنیک بافتن با سنبل ذرت به شیوهٔ «دوبافت» برای ساخت کیف و سایر بافت ها استفاده می کرد. او برای افزودن رنگ بیشتر، گاهی نخ اکریلیک یا نخ رنگ شده به کار می برد. فرانک از طرح های هندسی سنتی نز پِرس بهره می گرفت که با پیچاندن نخ و سنبل ذرت به دور پود در زمان عبور از تار ساخته می شدند. کیف های او نه تنها برای نمایش، بلکه برای استفادهٔ روزمره نیز کاربرد داشتند و آثارش «نه تنها به دلیل مهارت بی نقص در ساخت، بلکه برای پایبندی سرسختانه اش به اصول زیبایی شناسی سنتی» مورد تحسین قرار می گرفتند. رنگ هایی که فرانک به کار می برد شامل
زرد کمرنگ، سیاه، آبی، صورتی، بنفش، قرمز و سبز بودند. مجموعه ها و نمایشگاه ها. آثار فرانک در نمایشگاه ها و مجموعه های دائمی متعددی به نمایش درآمده اند؛ از جمله در موزهٔ پارک ملی تاریخی نز پِرس و مجموعهٔ سرخ پوستان مدرن اسمیتسونین. آثار او همچنین در مجموعه های «بنیاد ملی هنر» نیز یافت می شوند.
جینا گری (نام اوسِی: "پا-په سان تسه") (۱۹۵۴ – ۲۰ دسامبر ۲۰۱۴) هنرمند اوسِیجی متولد پاوهوسکا، فرزند اندرو و مارگارت گری. او نوه هنری روآن هورس بود. او یکی از شناخته شده ترین هنرمندان معاصر بومی آمریکا در سه دهه گذشته بود که جوایزی از نمایشگاه ها و موزه های مختلف در سراسر کشور بومیان دریافت کرده و نمایشگاه هایی در آنها برگزار کرده بود. اشغال ووندِد نی. در حالی که او یک دانش آموز دبیرستانی در سال ۱۹۷۳ بود، گری به ووندِد نی مسافرت کرد تا در اشغال ۷۱ روزه ووندِد نی با تیمی از ۲۰۰ فعال اوگلالا لاکوتا و اعضای جنبش بومیان آمریکا شرکت کند. این اعتراض، که به منظور جلب توجه به عدم توافقات معاهده ای دولت، فقر، تنش های نژادی و شرایط در رزرویشن پایِن ریدج انجام شد، طولانی ترین اقدام مدنی نافرمانی در تاریخ ایالات متحده بود. یکی از خواهران گری، مری بیگ هورس، با یکی از اعضای بلندپایه جنبش سرخپوستان ایالات متحده آمریکا، هنری واهاساوک، ازدواج کرده بود. دو برادرش، اندرو گری و لوئیس گری، با جینا در دنور ملاقات کردند و آنها به سمت یک خانه امن در داکوتای جنوبی حرکت کردند، جایی که بیگ هورس در انتظار بود، خارج از منطقه اشغال شده. در
پوشش تاریکی شب، آنها وارد کمپ شدند و به مدت یک ماه در آنجا ماندند. برق، آب و منابع غذایی توسط مارشال های فدرال و گارد ملی قطع شد تا ایستادگی شکسته شود. در زیر آتش سنگین، فرانک کلیرواوتر، یک چرکایی، و بادی لامونت، یک اوگلالا لاکوتا، کشته شدند. جینا و برادرش لوئیس تصمیم گرفتند ترک کنند، توسط قاچاقچیان از منطقه خارج شدند و دوباره با پدرشان در خانه امن دیدار کردند. آموزش. پس از فرار از ووندِد نی، گری و برادرش لوئیس به مدرسه دبیرستان برگشتند تا تحصیلات خود را تکمیل کنند در مؤسسه هنرهای بومیان آمریکا در سانتا فه، نیومکزیکو. پس از فارغ التحصیلی از IAIA، او هنر تجاری را در موسسه هنر کالیفرنیا مطالعه کرد. حرفه هنری. آثار گری با رنگ های جسورانه و روشن از هنرهای میکس مدیا شناخته می شود که تصاویری سنتی از تربیت اوسِی او را با دنیای معاصر او ترکیب می کند. او به عنوان یک استاد هنرمند معاصر شناخته می شود و چاپ ها و مونوتایپ های او ویژگی هایی با شکل های استیلیزه و مناظر انتزاعی دارند. هنر تجاری او شامل طراحی تی شرت ها است، طراحی لوگو برای مرکز مطالعات بومیان آمریکا در دانشگاه ایست سنترال (آدا، اوکلاهما) و طراحی جلد کتاب تاری
خ کنگره ملی بومیان آمریکا. آثار او در نمایشگاه های گالری های مختلف در سراسر سرزمین های بومی به نمایش گذاشته شده است: در آریزونا، در موزه هرد در فینیکس؛ در نیومکزیکو، در موزه مؤسسه هنرهای بومیان آمریکا و موزه ویل ریت هر دو در سانتا فه؛ در اوکلاهما، در موزه مرکز تسا-لا-گی چرکویی در تهله کوا و موزه های گیلکریس و موزه هنر فیل برک در تلسا؛ در داکوتای جنوبی، در موزه هنر بومی رد کلاود در پاین ریج؛ و در ایالت واشینگتن، در موزه دی بریک استار در سیاتل. همچنین آثار او در موزه موزه بومیان آمریکا در اسمیتسونیان در واشینگتن دی.سی. به نمایش درآمده است. گری گالری های هنری در سانتا فه، نیومکزیکو، تلسا، اوکلاهما و اخیراً در پاهوسکا، اوکلاهما تأسیس و اداره کرده بود. علاوه بر اینکه آثارش در بسیاری از مجموعه های خصوصی و گالری ها در سراسر جهان به نمایش درآمده است، برخی از آثار او متعلق به سلطان برونئی و دو شاهزاده سلطنتی اردن—عالی جناب شاهزاده طلال بن محمد و عالی جناب شاهزاده غازی بن محمد هستند.
مارگاریتا روزا دی فرانسیسکو همچنین معروف به مارگاریتا روزا و لا منچا (زاده ۸ اوت ۱۹۶۵) بازیگر، خواننده، مجری تلویزیون و دارنده عنوان مسابقه زیبایی کلمبیایی است. زندگی نامه. دهه ۱۹۸۰. مارگاریتا روزا د فرانسیسکو در ۸ اوت ۱۹۶۵ در کالی، واله دل کائوکا، کلمبیا به دنیا آمد او دختر جراردو دو فرانسیسکو - نوازنده و بازیگر - و طراح مد مرسدس باکورو است. او همچنین خواهر شخصیت تلویزیونی مارتین دی فرانسیسکو است. مارگاریتا در کودکی در کلاس های باله در کنسرواتوار آنتونیو ماریا والنسیا در کالی شرکت کرد که به دلیل مشکلاتی در ستون مهره ها مجبور شد به سرعت از آن بازنشسته شود. او اولین فیلم خود را در سال ۱۹۸۱ با بازی در فیلم "تاکون" انجام داد. او سپس برای تحصیل زبان انگلیسی به شهر نیویورک رفت و در سال ۱۹۸۴ به عنوان مدل سال انتخاب شد. او که نماینده «بخش بایه دل کائوکا» بود، در مسابقه ملی زیبایی در سال ۱۹۸۴ در کلمبیا به عنوان نایب السلطنه تاج گذاری کرد و بعداً نماینده کلمبیا در مسابقه دوشیزه جهان در سال ۱۹۸۵ بود، جایی که در آن موفقیت چندانی نداشت. در سال ۱۹۸۶ او اولین حضور تلویزیونی خود را در تله رمان "گالیتو رامیرز" به کارگردانی خ
ولیو سزار لونا انجام داد. در آنجا با کارلوس ویوز آشنا شد، و در ۲۰ اوت ۱۹۸۸ ازدواج کردند. حضور او در این برنامه جایزه سیمون بولیوار را برای بازیگر برجسته به ارمغان آورد. او بعداً مجری برنامه خبری "۲۴ ساعته" بود. در سال ۱۹۸۸ او بار دیگر حرفه بازیگری خود را در تله ناول "لوس پکادو د اینس د هینوجوزا تثبیت کرد." دهه ۱۹۹۰. اوایل دهه ۱۹۹۰ دوران پرمشغله ای برای مارگاریتا بود، با بازی در تله نوولا "کالامار" و همچنین ایفای نقش در سریال اسپانیایی بحث برانگیز دیگری به نام "بریگادا مرکزی". او بعداً برای بازی در سریال "پورتا گرانده" و سرانجام در "کافه کن آروما د موجر" در سال ۱۹۹۴ به کلمبیا بازگشت که یکی از موفق ترین تله نوول های تاریخ تلویزیون کلمبیا بود. در سال ۱۹۹۶ او در فیلم "ایلونا لگا کن لا لوویا" بازی کرد و بعداً نقش آنتونیا را در سریال "هومبرس" دریافت کرد که در نهایت آن را ترک کرد و تنها روی نقشی در یک تله نوولا دیگر به "ناملا مادره" تمرکز کرد. ۲۰۰۰ به بعد. در سال ۲۰۰۰، مارگاریتا نقش "لا کاپونرا" را در تله نوولایی به همین نام که توسط کاراکول تلویزیون و آرتی آی کلمبیا تهیه شده بود، پذیرفت. او همچنین توسط کاراکول برای