Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یستولف را مجبور به بازگرداندن زمین های پاپ و زمین های متعلق به جمهوری روم که اشغال کرده بود، کرد. در حالی که پس از محاصره پاویا توسط فرانک ها، پیمانی بین آیستولف و پپین امضا شد که شامل بازگشت زمین های رومی و صلح پایدار بود، آیستولف پس از ترک ایتالیا، پیمان را مدت زیادی نشکست. پس از آنکه ارتش فرانک ها از آلپ عبور کرد، ایستولف دوباره در سال ۷۵۶ رم را محاصره کرد و این امر باعث درخواست دیگری از سوی پاپ شد. در آن آمده بود: من، پطرس رسول، که شما را به عنوان پسران خود پذیرفتم و شما فرانک ها را بر همه مردمان دیگر برگزیدم. بدینوسیله شما را ترغیب و تشویق می کنم. که از گله ام محافظت کنید. از روم و برادرانتان، رومی ها، در برابر لومباردها دفاع کنید. بیایید، بیایید، به نام خدای زنده و حقیقی، از شما التماس می کنم، بیایید و کمک کنید قبل از اینکه چشمه زندگی که از آن می نوشید و در آن دوباره متولد می شوید خشک شود، قبل از اینکه آخرین جرقه شعله مقدسی که شما را روشن می کند خاموش شود، و قبل از اینکه مادر معنوی شما، کلیسای مقدس خدا. مورد بی حرمتی قرار گیرد." پس از شنیدن درخواست های مضطربانه پاپ، پپین ارتش فرانکی خود را به ایتالیا با
زگرداند، دوباره لومباردها را شکست داد و آیستولف را مجبور به تسلیم کرد، اما این بار فرانک ها مستقیماً بر بازگشت زمین ها نظارت داشتند. در بحبوحه این مذاکرات، یک سفیر بیزانسی با ادعاهای امپراتوری بر استان های آزاد شده نزد پپین فرستاده شد - بخشی از تلاش برای جایگزینی سلطه لومبارد برای تسلط بیزانس - اما پپین چنین پیشنهادهایی را رد کرد و به غرب روم اجازه داد تا مقداری خودمختاری را حفظ کند، زیرا پادشاه فرانکی فقط به پاپ فکر می کرد. در همین حال، پپین خراج سالانه ای را که لمباردها باید به فرانک ها می پرداختند، تحمیل کرد، که مورخ پائولو دلوگو آن را چیزی کمتر از «انقیاد سیاسی» نمی داند. با وجود این ضربه به اعتبار آیستولف، پادشاهی لومبارد کم و بیش دست نخورده باقی ماند و همان طور که دلوگو مشاهده می کند، «اتحاد سیاسی و نظامی بین فرانک ها و پاپ به اندازه کافی محکم نبود که به دومی اجازه دهد تا علیه لمباردها بسیار مؤثر عمل کند.» هنگامی که آیستولف در سال ۷۵۶ درگذشت - در یک حادثه شکار کشته شد - جانشینی او بدون جنجال نبود، زیرا پادشاه سابق راچیس با قصد بازگشت به تخت سلطنت از صومعه خود بیرون آمد، اما دسیدریوس جاه طلب (دوک توسکانی
)، حمایت فرانک ها و پاپ را به دست آورد و در ماه مارس جایگزین آیستولف به عنوان پادشاه لمباردها شد. ۷۵۷. ایستولف در کلیسای سن مارینو در پاویا که خود تأسیس کرده بود، به خاک سپرده شد.
ساختمان دلا ویتوریا (همچنین با نام های کازا دل کاررا یا کازا دی دراگی یا کاخ ویتوریا شناخته می شود) ساختمانی در شمال غربی مرکز شهر تورین، پیمونت، ایتالیا است که یکی از جالب ترین نمونه های معماری مسکونی به سبک احیای قرون وسطی در پایتخت پیمونت محسوب می شود. کازا دلا ویتوریا که در منطقه سی تی تورین واقع شده است، در مرکز منطقه ای با معماری بسیار جالب قرار دارد که شامل تراکم بالایی از ساختمان های آرت نوو و احیای گوتیک، از جمله کلیسای سن دوناتو در نزدیکی آن است. پیشینه. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، منطقه مسکونی سیت تورین به کانونی پرجنب وجوش از فعالیت های ساختمانی بدل شد که عمدتاً با سبک لیبرتی، نسخه ایتالیایی آرت نوو، شناخته می شود. این سبک با تأکید بر طبیعت گرایی، خطوط منحنی، تزئینات گیاهی و تلفیق هنر با معماری، چهره ای تازه به بافت شهری بخشید. هم زمان با گسترش این سبک، احیای معماری گوتیک نیز در منطقه نفوذ یافت و در چند بنای مهم نمود پیدا کرد. ساختمان کازا دلا ویتوریا در سال ۱۹۱۸ به سفارش جووانی باتیستا کاررا و توسط مهندس گوتاردو گوسونی طراحی شد تا پیروزی ایتالیا در جنگ جهانی اول را گرامی بدارد. این بنا
در سال ۱۹۲۰ تکمیل شد و به عنوان نمادی از احیای صنعت ساختمان پس از جنگ شناخته می شود؛ موضوعی که در لوح نصب شده بر نمای ساختمان نیز تأیید شده است. این اثر، با تلفیق عناصر گوتیک و تزئینات سبک لیبرتی، جلوه ای منحصربه فرد از شکوه تاریخی و نوگرایی هنری را به نمایش می گذارد. موقعیت مکانی این ساختمان نیز قابل توجه است؛ در نزدیکی خیابان کورسو فرانچیا، جایی که دو خانه مشهور دیگر یعنی خانه فنوگلیو وخانه فنولیو لافلور قرار دارند. این مجاورت، منطقه را به مجموعه ای غنی از معماری اواخر رنسانس و مدرنیسم اولیه بدل کرده و آن را به مقصدی مهم برای علاقه مندان به تاریخ معماری و هنر شهری تبدیل ساخته است. توضیحات. این ساختمان شش طبقه از سطح خیابان ارتفاع دارد و در امتداد کورسو فرانچیا، بلوار اصلی منطقه سیت تورین، قرار گرفته است. سبک معماری آن تلفیقی از عناصر قرون وسطایی با تأثیرات آشکار از شاخه فرانسوی احیای گوتیک است؛ سبکی که در جزئیات ساختاری بنا به وضوح دیده می شود. ورودی اصلی و تالار آغازین ساختمان با تزئینات گوتیک طراحی شده اند، نرده های بالکن ها و پلکان های داخلی نیز با ظرافتی خاص به همان سبک شکل گرفته اند. یکی از ویژگی های
برجسته بنا، پیش آمدگی زاویه دار و چشمگیر آن است که با پنجره های مشبک عمودی و پنجره های گرد سه تایی تزئین شده و در نهایت به یک برجک دندانه دار ختم می شود. این ترکیب معماری، جلوه ای از شکوه تاریخی و زیبایی شناسی رمانتیک را در دل بافت شهری مدرن تورین به نمایش می گذارد. استفاده از عناصر گوتیک در کنار ساختارهای مدرن، نه تنها به ساختمان هویتی منحصربه فرد بخشیده، بلکه آن را به یکی از نمادهای برجسته معماری شهری در اوایل قرن بیستم بدل کرده است. این بنا، همچون بیانیه ای بصری، بازتابی از آرمان گرایی پس از جنگ، نوستالژی تاریخی، و میل به بازآفرینی شکوه گذشته در قالبی نوین است. از عناصر برجسته و چشمگیر در معماری این بنا، تزئینات پیچیده و غنی نمای اصلی آن است که با استفاده گسترده از عناصر سیمانی، تزئینات تمثیلی و جانورگون، جلوه ای منحصربه فرد یافته است. در میان این تزئینات، دو اژدهای بزرگ که در دو سوی درب چوبی ورودی قرار گرفته اند، بیش از همه جلب توجه می کنند و همین حضور نمادین آن ها در گذر زمان موجب شده که ساختمان به نام «خانه اژدها» یا Casa dei Draghi شناخته شود. این تزئینات از پایه نمای اصلی آغاز می شوند و با تقلید از سن
گ چینی سنتی، نوارهای افقی را تا طبقه اصلی امتداد می دهند. در همین سطح، قاب پنجره ها با تزئیناتی غنی تر همراه اند؛ در پایه این قاب ها، نشان هایی با تصاویر تمثیلی قرار گرفته اند که در کنار جفت های اژدها، به صورت متناوب در سراسر نما تکرار می شوند. این اژدهاها، نمادهایی از قدرت و شکوه هستند که نقش سازه ای نیز ایفا کرده و نرده های بالکن های طبقه فوقانی را نگه می دارند. پنجره های قوسی شکل دیگر ساختمان دارای قاب هایی ساده تر هستند، در حالی که دو پنجره بزرگ مرکزی با طراحی مشبک گرد و قاب های چندبخشی، به یک تراس ختم می شوند و ترکیبی از شکوه گوتیک و تزئینات سبک لیبرتی را به نمایش می گذارند. این ساختمان دارای گوشه ای پخ دار است که در زاویه خیابان کورسو فرانسیا با خیابانی که آن را قطع می کند، یک طاقچه قرار دارد: به نظر می رسد این طاقچه برای جای دادن مجسمه ای در نظر گرفته شده بوده است که البته هرگز در آنجا قرار داده نشده است. در فرهنگ عامه. خانه ویتوریا حداقل در چهار فیلم که در تورین فیلمبرداری شده اند، به تصویر کشیده شده است. این فیلم ها عبارتند از:
آردوین ایوریا (; – ۱۴ ) یک اشراف زاده ایتالیایی بود که از سال ۱۰۰۲ تا ۱۰۱۴ پادشاه ایتالیا بود. در سال ۹۹۰، آردوین مرزبان ایوریا و در سال ۹۹۱ کنت کاخ مقدس لاتران در رم شد. در سال ۱۰۰۲، پس از مرگ امپراتور اتو سوم، اشراف ایتالیایی او را در کلیسای سن میشل ماجوره در پاویا به عنوان پادشاه ایتالیا انتخاب کردند و او را به اولین غیرآلمانی بر تخت سلطنت ایتالیا در ۴۱ سال تبدیل کردند. آردوین انتخاب اشراف در نظر گرفته می شد و با مخالفت اسقف ها روبرو بود، اما در ابتدا اسقف اعظم میلان از او حمایت می کرد. با این حال، در آلمان، هنری دوم به جانشینی اتو انتخاب شد و او به انتخاب آردوین در ایتالیا اعتراض کرد. در سال ۱۰۰۴، هنری به ایتالیا حمله کرد، آردوین را شکست داد و در پاویا به عنوان پادشاه تاجگذاری کرد. او به زودی به آلمان عقب نشینی کرد و آردوین توانست اقتدار خود را حداقل در شمال غربی ایتالیا برای دهه آینده دوباره به دست آورد. هنری دوم در سال ۱۰۱۴ دوباره به ایتالیا حمله کرد و در رم به عنوان امپراتور اعلام شد، در این زمان آردوین سرانجام مجبور به ترک تاج و تخت خود شد. او کمی بعد در صومعه فروتواریا درگذشت و به استقلال پادشاهی ایت
الیا از آلمان پایان داد. مطالعه سلطنت آردوین با مدارک جعلی بسیاری که به نام او جعل شده بود، مغشوش شده است. این مدارک باعث شد که محققان قدیمی پس از اولین سفر هنری در سال ۱۰۰۴، اهمیت او را بیش از حد ارزیابی کنند، اما اکنون مشخص است که حوزه نفوذ آردوین پس از آن به بخش کوچکی از ایتالیا محدود شد. با این حال، او همچنان در پاویا از حمایت برخوردار بود. پیشینه. آردین حدود سال ۹۵۵ در پومبیا در دوره ای متولد شد که پادشاهی ایتالیا برای حفظ استقلال خود در برابر جاه طلبی های پادشاهی آلمان تلاش می کرد. ایتالیا در سال ۹۶۱ توسط پادشاه آلمانی اتو کبیر فتح شد و پادشاه ایتالیایی برنگار دوم از سلطنت خلع شد. آردوین، نوه برادرزاده برنگار، در زمان وقوع این اتفاق تنها یک پسر بچه بود. اگرچه اتو تاج های ایتالیا و آلمان را متحد کرد و به عنوان امپراتور تاجگذاری کرد، اما این امر نفوذ سلسله آنسکارید برنگار را در شمال ایتالیا از بین نبرد، زیرا مارس ایوریا به پسر سوم برنگار، کنراد، به ارث رسید. در سال های بعد، وضعیت سیاسی در شمال ایتالیا با مبارزه بین اسقف ها (که در آن زمان اشراف عالی رتبه ای بودند که توسط خود امپراتور برای حکومت بر بزرگ تری
ن املاک منصوب شده بودند و بنابراین ثروت خود را مدیون رابطه شخصی خود با او بودند) و اشراف کوچک تر که تنها منبع معیشت آنها املاک کوچک و روستایی بود و توسط توسعه طلبی اسقف ها تهدید می شدند، مشخص شد. زندگی نامه. آردوین حدود سال ۹۵۵ در پومبیا متولد شد و نام خود را از پدربزرگ مادری اش، آردوین گلابر، گرفت. پدرش، دادو، کنت پومبیا، برادرزاده پادشاه برنگار دوم بود. آردوین با برتا ازدواج کرد، که اغلب گفته می شود دختر اوتبرت دوم، مارگراف میلان، بوده است. آنها سه پسر داشتند: آردوین (که گاهی آردیچینو نامیده می شود)، اتو و گیبرت. از آنها کنت های بعدی ایوریا و به نوبه خود کنت های آگلیه، بروسو، کاستلامونته، فرونت و ریوارولو به دنیا آمدند. در سال ۹۹۰، آردوین جانشین خویشاوند خود کنراد در مارس ایورا شد. کنراد پسر برنگار دوم بود و با دختری از آردوین گلابر ازدواج کرد. مشخص نیست که آیا آردوین توسط شاه-امپراتور اتو سوم به ایورآ منصوب شد یا به عنوان وارث کنراد جانشین او شد. مارس ایورا، از زمان بازسازی اش در برنگار دوم در سال ۹۵۰، شامل شهرستان های بورگاریا، ایوره، لوملو، اوسولا، پومبیا، استازونا، و ورچلی، و اسقف های ایورآ، نوارا، ورچل
ی، و ویگوانو، به علاوه بخشی از اسقف نشین های پاویا و میلان بود. آردوین در سال ۹۹۱ به مقام کنت کاخ مقدس لاتران در رم رسید. آردوین در طول حکومت خود در ایوریا، از ادعاهای فرقه های رهبانی و اشراف کوچک حمایت می کرد، سیاستی که ناگزیر منجر به درگیری با اسقف های منصوب امپراتوری شد. این خصومت در سال ۹۹۷ به درگیری آشکار تبدیل شد، زمانی که امپراتور اتو سوم به پیترو، اسقف ورچلی، تیول کارسانا را اعطا کرد. آردوین این بخشش را به رسمیت نشناخت. در شهر ورچلی شورش هایی بین شوالیه ها و پیروان اسقف رخ داد که در طی آن اسقف کشته شد. آردوین رسماً برای برقراری نظم در شهر مداخله کرد. در طول درگیری ها، کلیسای جامع، جایی که اسقف در آن دفن شده بود، سوزانده شد. اسقف-کنت وارموند ایوریا، آردوین را به خاطر قتل پیترو محکوم، او را تکفیر کرد و از امپراتور اعلامیه ای گرفت مبنی بر اینکه شهر ایوریا، به همراه زمینی به طول سه مایل در خارج از دیوارها، از حکومت آردوین آزاد است. در سال ۱۰۰۰، آردوین در رم بود تا موضع خود را برای پاپ سیلوستر دوم که به تازگی منصوب شده بود، توضیح دهد. اتو سوم نیز در شهر حضور داشت و وارموند و لئون (جانشین پیترو به عنوان اسق
ف ورچلی) احتمالاً نیز حضور داشتند. پاپ تکفیر آردوین را تأیید کرد و از او خواست که از عنوان خود به نفع پسرش کناره گیری کند. آردوین این حکم را نپذیرفت. او به سرزمین های خود بازگشت و به جای کناره گیری، وارموند را از ایوریا بیرون راند و به سرعت شهرهای ورچلی و نووارا را فتح کرد، در حالی که پیروانش کنترل کومو و چندین شهر پیمونت را به دست گرفتند. مارکیز ایوریا. مارکیز ایوریا، کورادو کونو، بین سال های ۹۹۰ تا ۹۹۶ به دوک نشین اسپولتو، کامرینو و پنتاپولیس مارکیز منتقل شد. امپراتور اتو سوم آردینو را به عنوان جانشین خود معرفی کرد و حدود سال ۹۹۰ آردینو به عنوان مارکیز مارش ایوری و در سال ۹۹۱ به عنوان کنت کاخ منصوب شد. مارش شامل شهرستان های ایوریا، ورچلی، پومبیا-نووارا و دره اوسولا می شد. آلفردو لوچونی، به پیروی از فرانچسکو پانرو، این فرضیه را مطرح می کند که بر اساس دیپلمی که آردینو پنج روز پس از تاجگذاری صادر کرده، ظهور او به دلیل مادر امپراتریس (نایب السلطنه در آن زمان) آدلاید بوده است. در این دیپلم، او دارایی ها و حقوق صومعه سن سالواتوره دی پاویا را تأیید می کند. در واقع، او در این دیپلم به امپراتریس فوت شده اشاره می کند
، چیزی که هرگز در هیچ دیپلم صومعه ای قبل از او انجام نشده است. آدلاید، آردینو را در مقایسه با دودمان آنسکری (اگر از این فرض شروع کنیم که آردینو بخشی از آن نبوده است) ارتقا داده و پسر دادونه، دارنده کمیته میلان (حتی اگر این انتساب دوباره نامشخص باشد)، شهری واقع در نزدیکی کومو، مقر اسقف پیترو، متحد آدلاید و حامی احتمالی آردینو برای مقام مارکیزات، و همچنین حامی آینده او برای رسیدن به تاج و تخت ایتالیا، را ترجیح داده است. تمام آنچه در مورد صعود او به مقام مارکی ایوریا قطعی است این است که این امر می تواند «نتیجه انتقالی باشد که از تعلق او به یک خانواده بانفوذ، که در منطقه ای شرقی تر (لومباردی) نسبت به ایوریا قدرت های رسمی داشتند، ناشی می شود [با توجه به تعلق احتمالی پدرش دادونه به میلانی ها]؛ یا می تواند ظهور یک هومو نووس باشد که توسط پادشاه به دلیل تدبیر نظامی اش و به دلیل لیاقت اعتماد انتخاب شده بود». بین سال های ۹۹۷ تا ۹۹۹، آردوینو اختلافات شدیدی با اسقف های لشکر خود داشت، زیرا او که یک مفسر حداکثرگرا از مقام عمومی خود بود، تلاش کرد تا با مقابله با ظهور محلی اسقف ها، حتی در «سطح ملی»، قدرت عمومی مارکی را احیا ک
ند، اما وقتی پادشاه شد، با این تمایل مخالفت نکرد. در ۱۷ یا ۱۸ مارس ۹۹۷، اسقف ورچلی، پیترو، توسط گروهی از شبه نظامیان ورچلی وفادار به آردوینو ترور شد. با این حال، در ایوریا، اسقف وارموندو، که قصد داشت کنترل مجدد بر خراجگزاران اسقفی و مجتمع موروثی اسقف نشین را به دست آورد، آردینو را به تکفیر و لعن تهدید کرد. وقتی به حرف او گوش داده نشد، آردینو را به همراه برادرش آمدئو، فردی به نام اوراردو، و شبه نظامیان اسقف و شهروندان ایوریا که از مارکیز حمایت می کردند، تکفیر کرد. با توجه به ناکارآمدی اقدامات اتخاذ شده تاکنون، اسقف ها نامه ای به پاپ گرگوری پنجم نوشتند که شاید به مناسبت شورایی که در ۲۰ سپتامبر ۹۹۸ در پاویا به ریاست اتو سوم، که علیه واگذاری اموال مؤسسات مذهبی موضع گرفته بود، تهیه شده بود، نوشته شده بود تا او را از اقدامات آردینو و مجازات های اعمال شده بر او مطلع کنند. سپس پاپ نامه ای به تاریخ ژانویه ۹۹۹ به آردوینو نوشت که در آن او را تهدید کرد که اقداماتش علیه اسقف های منطقه اش را با مجازات تکفیر در عید پاک همان سال متوقف کند (در این نامه هیچ اشاره ای به قتل اسقف ورچلی پیترو نشده است، که اسقف ها نیز فقط به طور ض
منی در نامه ای که قبلاً به پاپ فرستاده بودند به آن اشاره کرده بودند). سپس پاپ نامه ای به تاریخ ژانویه ۹۹۹ به آردینو نوشت که در آن او را تهدید کرد که اقدامات خود علیه اسقف های همراهش را متوقف کند و در عید پاک همان سال به مجازات تکفیر محکوم شود (در این نامه هیچ اشاره ای به قتل اسقف ورچلی، پیترو، نشده است، که اسقف ها نیز در نامه ای که قبلاً به پاپ فرستاده بودند، به طور ضمنی به آن اشاره کرده بودند). در سال ۹۹۹، پاپ جدید سیلوستر دوم، که به تازگی به دستور اتو سوم به تخت پاپی رسیده بود و پیش از این به عنوان اسقف اعظم راونا در شورای کلیسایی مذکور در پاویا که در آن وضعیت برجسته شده بود، شرکت کرده بود، آردینو را به رم احضار کرد و او را در مقابل شورای کلیسایی و شخص امپراتور به عنوان میزبان عمومی اعلام کرد (از این رو او رسماً تکفیر نشد، همچنین به این دلیل که قبلاً تکفیر شده بود). او مسئولیت ترور اسقف ورچلی، پیترو، را بر عهده گرفت و مجازات آن این بود که جدا از همه زندگی کند، از پوشیدن لباس های کتانی خودداری کند و دیگر گوشت نخورد، دیگر مراسم مذهبی را دریافت نکند، بدون سلاح رفت و آمد کند و اجازه نداشته باشد بیش از دو شب متو
الی در یک مکان بخوابد، مگر در موارد بیماری؛ مجازات جایگزین، راهب شدن بود. در مورد اقدام دیرهنگام پاپ علیه آردوینو، که دو سال پس از ترور اسقف ورچلی، پیترو، رخ داد، می توان آن را با این واقعیت توضیح داد که گرگوری پنجم در پاییز ۹۹۶ تا اوایل ۹۹۸ از رم اخراج شد، زمانی که اتو سوم، ضد پاپ جان فیلاگاتوس (ژان شانزدهم) را سرنگون کرد، و البته مرگ پاپ مذکور را نیز نباید فراموش کرد. با این حال، باید در نظر داشت که در طول دوره تبعید اجباری از رم، گرگوری پنجم در پاویا، از نظر فیزیکی نزدیک به محل ترور پیترو بود، اما این منجر به هیچ واکنش فوری نشد. نگرش امپراتوری نیز دوگانه بود و اتو سوم به دلیل تسلط دربار آدلاید، مادربزرگ و نایب السلطنه امپراتور، محافظ احتمالی آردوینو و معمار احتمالی به قدرت رسیدن او، در مبارزه بین اسقف های مارش ایوریا و آردوینو موضع بی طرفی اتخاذ کرد: این تغییر موضع قدرت در دربار امپراتوری در مبارزه علیه جان فیلگاتوس، ضد پاپ مذکور، شاگرد سابق تئوفانوس فقید و رقیب آدلاید، قابل مشاهده است. در دوره بین سال های ۹۹۹ تا ۱۰۰۲ هیچ اطلاعاتی در مورد آردوینو وجود ندارد، به جز برادرش گیبرت، که به عنوان کومس تعریف می شو
د، که در مراسمی در پاویا که اتو سوم در آن حضور داشت، شرکت کرد و پسرش آردیچینو که به کاخ سلطنتی در پاویا احضار شد اما شب قبل از ملاقات با امپراتور به آنجا گریخت. در مورد دومی، فرضیه ای که بر اساس آن پسر مذکور به مقام مارکیز منصوب شده بود، بعید به نظر می رسد. فقدان اطلاعات مستقیم در مورد اقدامات سیاسی آردوینو را نباید با «عقیم سازی سیاسی» او پس از وقایع روم یا به تخت نشستن او چند سال بعد اشتباه گرفت، قابل توضیح نیست. همان طور که آلفردو لوکیونی تأکید کرده است، «قطعاً ادغام مؤثر بین حمایت های سیاسی بالا، توانایی بسیج نیروهای نظامی و حمایت در دنیای مذهبی بود که به مارکیز اجازه داد بدون آسیب زیاد بر محکومیت رومی در بهار ۹۹۹، مرگ ملکه آدلاید در ۱۶ دسامبر همان سال و صعود تدریجی لئو ورچلی به لطف روابطش با اتو سوم و سیلوستر دوم غلبه کند.» پادشاه ایتالیا. در آن زمان، درگیری با امپراتور اجتناب ناپذیر به نظر می رسید، اما اتو سوم ناگهان در ۲۳ ژانویه ۱۰۰۲ در نزدیکی رم درگذشت، بدون اینکه وارث مستقیمی از خود به جا بگذارد و امپراتوری را دچار بحران جانشینی کند. در ۱۵ فوریه، شورایی از اربابان فئودال و شوالیه ها در پاویا، آردوین
را پادشاه ایتالیا اعلام کردند. به گفته آرنولف میلانی، وقایع نگار، آردوین «توسط لومباردها در پاویا انتخاب شد و همه او را «سزار» [امپراتور] نامیدند». سپس او در حالی که اسقف اعظم میلان علناً در کنارش بود، در سراسر پادشاهی می گشت. آردوین در پاویا، در کلیسای سن میشل ماجوره، تاجگذاری شد. با این حال، در حالی که آردوین وفاداری اشراف کوچک را داشت، وفاداری مالکان بزرگتر که بیشتر به قدرت امپراتوری وابسته بودند، بسیار مشکوک تر بود و مخالفت با حکومت او توسط اسقف ها، به رهبری فردریک، اسقف اعظم راونا، تحریک می شد. در آلمان، هنری دوم در ۷ ژوئن ۱۰۰۲ به عنوان پادشاه اعلام شد و تاجگذاری آردوین را به رسمیت نشناخت. هنری فرمانروایی ورونا را به دوک اتو اول از کارینتیا اعطا کرد و سپس اتو را برای خلع آردوین به ایتالیا فرستاد؛ اما در بهار ۱۰۰۳، آردوین در نبردی تن به تن در فابریکا، نزدیک رودخانه برنتا، اتو را شکست داد. این تنها آغاز کار بود. هنری شخصاً با نیرویی بزرگ به ایتالیا حمله کرد و در مارس ۱۰۰۴ آلمان را ترک کرد و در ۹ آوریل ۱۰۰۴ به ترنتو رسید. او در خارج از ورونا با آردوین ملاقات کرد، جایی که آردوین از عملکرد ضعیف هواداران سابقش
ناامید شد. هنری وارد پاویا، پایتخت سنتی لومبارد، شد و در ۱۴ مه در سن میشل، در مواجهه با جمعیتی ناراضی، خود را به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری کرد. سپس شهری را که به آردوین پناه داده بود، به آتش کشید. این امر تأثیر خود را داشت: تمام ایتالیا از این موضوع وحشت زده و به همین ترتیب بسیار هراسان شد. از این زمان به بعد، اعتماد به آردوین کاهش یافت و قدرت هنری در همه جا غالب شد. پادشاه در شمال غربی. در این مرحله، هنری از به رسمیت شناخته شدن رسمی خود به عنوان حاکم ایتالیا راضی بود و در اوایل تابستان ۱۰۰۴ به آلمان بازگشت. آردوین به دژ خود در دره اورکو عقب نشینی کرده بود و هنری تصمیم گرفت با بدنه اصلی ارتش خود او را تعقیب نکند. برخی از نیروهای امپراتوری تا زمستان ۱۰۰۴–۱۰۰۵ دره را محاصره کردند، اما سپس عقب نشینی کردند. پس از آن، آردوین به سرعت کنترل تمام متصرفات قبلی خود را به دست گرفت. حکومت آردوین تا سال ۱۰۱۴ ادامه یافت، زمانی که هنری دوباره به ایتالیا آمد، این بار برای تاجگذاری به عنوان امپراتور مقدس روم در رم توسط پاپ بندیکت هشتم. چندین درگیری بین ارتش هنری و پیروان آردوین، هم در رم و هم زمانی که هنری شروع به عقب نش
ینی به آلمان کرد، رخ داد. اما در آن زمان، پادشاه پیر، احتمالاً بیمار و خسته، تصمیم به کناره گیری از تاج و تخت ایتالیا گرفت. او مالکیت بخش اصلی مارچ ایوریا را برای پسرش آردوین دوم به دست آورد (مارچ منحل شد، اما آردوین جوان تر به عنوان کنت ایوریا منصوب شد)، از تمام عناوین خود صرف نظر کرد و به صومعه بندیکتین فروتواریا که در سال ۱۰۰۳ تأسیس کرده بود، پناه برد. او در ۱۴ دسامبر ۱۰۱۵ در آنجا درگذشت. سکه ها. سکه های آردوین طوری طراحی شده بودند که تا حد امکان شبیه سکه های اتو سوم باشند. به طور غیرمعمول، از کاراکتر ∂، یک حرف کوچک گرد D، در نام او استفاده شده بود تا شبیه مونوگرام اتو باشد. دو نوع دناریوس، که هر دو در پاویا ضرب شده اند، برای آردوین شناخته شده اند. روی سکه اول عبارت AR∂O +HINVS REGEM (پادشاه آردوین) و روی سکه +IHPERATOR (امپراتور) حک شده است. مشخص نیست که آیا دومی صرفاً یادگاری از سکه های اتو سوم است یا نشان دهنده پیش بینی آردوین برای تاجگذاری امپراتوری در آینده است. روی سکه دوم عبارت آردیوین در پرتو لطف خدا، پادشاه و شهر باشکوه پاویا نوشته شده است. آردوین احتمالاً پس از بازگشت هنری دوم به آلمان در سال ۱۰۰
۴، توانسته بود در پاویا سکه ضرب کند. هیچ سکه شناخته شده ای از هنری دوم مربوط به دوره قبل از ۱۰۱۴ وجود ندارد، اگرچه ممکن است سکه های اتو سوم در آن آشفتگی همچنان ضرب شده باشند.
اما ایتالیا (; – ) ملکه فرانک غربی به عنوان همسر پادشاه لوتار بود که در سال ۹۶۵ با او ازدواج کرد. پسر آنها، لویی پنجم، آخرین پادشاه کارولنژی بود. زندگی. اما که حدود سال ۹۴۸ متولد شد، تنها فرزند لوتار دوم ایتالیا و آدلاید ایتالیا بود. پدرش در سال ۹۵۰ توسط رقیب سیاسی خود، برنگار ایوریا، مسموم شد. برنگار تلاش کرد تا مادر اما را که ادعای پادشاهی داشت، با پسر خود ازدواج دهد. با این حال، برنگار از او سرپیچی کرد و به جای او با پادشاه آلمانی اتو اول، امپراتور مقدس روم، ازدواج کرد که از او اتو دوم را به دنیا آورد. در سال ۹۷۷، ملکه اما توسط برادر شوهرش، دوک چارلز از لورن سفلی، به خیانت به آسلین، اسقف لائون، متهم شد. ملکه و اسقف توسط شورای کلیسای سنت ماکره، به رهبری آدالبرون، اسقف اعظم ریمز، تبرئه شدند و چارلز مجبور به فرار از فرانک غربی شد. اما، برای اطمینان از جانشینی پسرش، لوتار را متقاعد کرد که او را به عنوان پادشاه وابسته تاجگذاری کند. لوتار این کار را کرد، اما از دادن قدرت واقعی به او خودداری کرد. ازدواج اما با لوتار با خصومت بین شوهر و برادر ناتنی اش، اتو دوم، همراه بود که هر یک به سرزمین های دیگری حمله می کردند
و سعی در بی ثبات کردن یکدیگر داشتند، که اغلب از طریق واسطه برادر لوتار، چارلز (که به عنوان دوک لورن سفلی دست نشانده امپراتور بود) انجام می شد. با این حال، سال های پایانی ازدواج آنها، از سال ۹۸۰ به بعد، شاهد صلح بین لوتار و خانواده همسرش بود. هنگامی که اتو دوم درگذشت، او حتی به عنوان قیم پادشاه جوان نیز منصوب شد. لوتار در ۲ مارس ۹۸۶ درگذشت و پسر کوچکشان لویی پادشاه شد. با این حال، او فوراً اِما و اسقف آسِلین از لائون را از دربار بیرون راند و آنها را به مسموم کردن لوتار متهم کرد. سپس لویی در ۲۲ مه ۹۸۷ بدون وارث درگذشت. در ماه های بعد، برادر شوهرش، چارلز، پایتخت سلطنتی لائون را تصرف کرد و خود را پادشاه اعلام کرد. هیو کاپت، دوک فرانک ها، در ۳ ژوئیه ۹۸۷ توسط آژانس های آدالبرون به عنوان پادشاه انتخاب و تاجگذاری شد. در درگیری های ناشی از آن، آسِلین چارلز را به هیو کاپت خیانت کرد و در نتیجه آخرین کارولنژی در اورلئان زندانی شد. اقدامات اِما پس از مرگ پسرش نامشخص است. اعتقاد بر این است که او در یک صومعه بورگوندی درگذشته یا با دوک بولسلاو دوم (که همان اِمای مِلنیک است) ازدواج کرده و احتمالاً پسری به نام اولدریش داشته اس
ت. ازدواج دوم فرضی در بوهمیا. به گفته برخی از مورخان، او ممکن است اِمای مِلنیک باشد که حدود سال ۹۸۹ با بولسلاو دوم ازدواج کرد و در سال ۱۰۰۵ یا ۱۰۰۶ درگذشت. مورخان چک به طور سنتی تصور می کردند که اِما مادر پسران کوچکتر بولسلاو، اولدژیچ و یارومیر، و مادر پسر بزرگتر، بولسلاو سوم بوهمیا، آدیوا، همسر اول بولسلاو دوم، بوده است. پس از مرگ شوهر دومش و ترس از بولسلاو سوم، اِما در سال ۱۰۰۱ به همراه پسران ناتنی اش، اولدژیچ و یارومیر، تصمیم گرفت به دربار باواریا تبعید شود (زیرا خواهرخوانده امپراتور سابق اتو دوم بود). این برادران از پادشاه آلمان، هنری دوم، درخواست حمایت نظامی کردند. این اقدام، بوهمیا را به طور قطعی تحت حاکمیت امپراتوری مقدس روم قرار داد. در سال ۱۰۰۴، یارومیر با ارتشی آلمانی پراگ را اشغال کرد و خود را دوک نامید. اما به بوهمیا بازگشت، شاید در شهر ملینک زندگی می کرد، جایی که درگذشت. شواهد ازدواج بوهمیا، سکه های دینار بوهمیا با کتیبه «ملکه اما»، نه دوشس است، در حالی که سکه های دینار شوهرش بولسلاو دوم از همان دوره با کتیبه «دوک بولسلاو» حک شده اند. در آن زمان، بوهمیا یک دوک نشین بوهمیا بود، اما هنوز پادشاهی بو
همیا نبود، اما او هنوز ملکه منصوب فرانک غربی بود. از طریق او، دوک های بعدی بوهمیا نیز از نسل کارولنژی ها شدند. این ازدواج دوم توسط اکثر مورخان پذیرفته نشده است.
ارمنگارد ایتالیا ملکه پرووانس به عنوان همسر شاه بوسو بود. او دومین و تنها فرزند بازمانده امپراتور لویی دوم بود. در اوایل زندگی، او به کنستانتین، امپراتور جوان بیزانس، نامزد شد، اما اینکه آیا این ازدواج واقعاً رخ داده است یا خیر، هنوز در بین مورخان مورد بحث است. در سال ۸۷۱، ارمنگارد و خانواده اش توسط آدلچیس بنونتو گروگان گرفته شدند اما بعداً آزاد شدند. در سال ۸۷۶، ارمنگارد با بوسو، اشراف زاده ای با پیوندهایی با سلسله کارولنژی، ازدواج کرد و پس از به تخت نشستن او در سال ۸۷۹، ملکه پرووانس شد. پس از مرگ شوهرش در سال ۸۸۷، او در دوران خردسالی پسرشان لویی نابینا، به عنوان نایب السلطنه بر قلمرو حکومت کرد. اوایل زندگی و نامزدی با کنستانتین. ارمنگارد دختر امپراتور لویی دوم، که بر ایتالیا حکومت می کرد، و همسرش انگلبرگا بود. نوه ارمنگارد، امپراتور چارلز طاس بود. در جوانی، او توسط آناستازیوس بیبلیوتکاریوس، بایگان ارشد کاخ لاتران پاپ، در مورد کتاب مقدس آموزش دید. در سال ۸۶۹، دربار امپراتوری های کارولنژی و بیزانس برای ترتیب دادن اتحادی علیه ساراسن ها در جنوب ایتالیا وارد بحث شدند. در طول مذاکرات، علاوه بر اتحاد نظامی، ازدواج