Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رستان تاریخی ابن بابویه، بقعه بی بی زبیده، حرم شاه عبدالعظیم و کاروانسراهای عباسی و قاجاری قرار گرفته است. توقف تولید و تعطیلی. واحدهای تولیدی تا اواخر ۱۳۶۲ فعال بودند؛ تولید در اسفند ۱۳۶۲ متوقف شد و مجموعه در ۱۳۶۳ رسماً تعطیل شد. از دلایل تعطیلی، گسترش بافت شهری پیرامون، قدمت فناوری و ملاحظات زیست محیطی عنوان شده است. بخش هایی از کارخانه به دلیل کم توجهی در طی سالیانی که فعالیت نداشت، به مرور تخریب شد. ثبت ملی و تبدیل به موزه. کارخانه سیمان ری در ۱۴ آذر ۱۳۹۷ با شمارهٔ ثبت ۳۲۷۲۳ در فهرست آثار ملی به ثبت رسید. در همان سال هیئت وزیران، حق بهره برداری و بازآفرینی این مجموعه را با هدف مرمت و تبدیل به «موزهٔ صنعت سیمان و مجموعهٔ فرهنگی–اجتماعی» برای مدت ۳۰ سال به شهرداری تهران واگذار و برای طرح بازآفرینی کارخانه سیمان ری یک مسابقهٔ بین المللی ایده پردازی و طراحی برگزار شد. فاز نخست موزه سیمان ری در ۳ دی ۱۴۰۱ افتتاح شد. فاز اول شامل حدود ۵هزار متر مربع محوطهٔ باز، ۲هزار متر مربع فضای کار اشتراکی، ۹۰۰ متر مربع گالری و مرکز اسناد و ۱هزار متر مربع موزهٔ صنعت است. روند بازآفرینیِ کامل مجموعه ادامه دارد. آثار تاریخی در
محوطه کارخانه. بزرگ ترین نقش برجسته کشور با ۱۲ متر ارتفاع و ۱۸ متر پهنا در نزدیکی این کارخانه است. این نقش برجسته تصویری از صحنه شکار شیر توسط فتحعلی شاه قاجار را در حالی که نیزه بلندی به گرده شیر فرو می نماید نشان می دهد. گویا کارخانه سیمان در سال ۱۳۲۸ش تعمیر و مرمتی در این نقش تاریخی انجام داد، اما طبق گزارش کریمان، این نقش بر اثر کوه بری کارخانه سیمان از جای کنده شده و به پای تپه سقوط کرد. حدود ۱۰ درصد نمای سطح اثر، که چند کتیبه به خط نستعلیق و یک بخش از دم شیر شکارشده در آن مشخص است، در ساختمان متروکه کارخانه سیمان ری پیدا شد و اکنون در معرض بازدیدکنندگان قرار گرفته است.
براتوخین بی-۵ نمونهٔ اوّلیه ای از بالگردی با چرخانه های عرضی ساخت اتحاد جماهیر شوروی بود که توسط آژانس طراحی هواپیمای براتوخین طراحی شده بود. توسعه. براتوخین بی-۵ طرح بهبود یافته و بزرگتری بر اساس براتوخین جی-۴ بود. بی-۵ بالگرد ملخ دار گردانی بود که هر ملخ گردان آن توسط یک موتور شعاعی ایوچنکو ای آی-۲۶ به حرکت درمی آمد و هر موتور در محفظه ای غلاف مانند روی یک تکیه گاه قرار داشت و چرخانه نیز در بالا قرار گرفته بود. توسعهٔ برنامهٔ بی-۵ به دلیل فراهم نشدن موتورهای مناسب به تعویق افتاد و این بالگرد تا سال ۱۹۴۷ تکمیل نشد و قبل از توقف برنامهٔ توسعهٔ آن به دلیل لرزش و خم شدن سازه، تنها چند پرواز کوتاه انجام داد. نوع آمبولانس هوایی این بالگرد با نام براتوخین بی-۹ ساخته شد ولی توسعهٔ آن بدون اینکه پروازی داشته باشد، کنار گذاشته شد. نوع دیگر، براتوخین بی-۱۰ بود که قدرت موتورهای آن به ۵۷۵ اسب بخار (۴۲۹ کیلووات) ارتقا پیدا کرده بود و برای استفاده در نقش دیده بانی توپخانه با عنوان نظامی VNP (نقطه دیده بانی هوایی) تغییر یافته بود. بی-۱۰ سه صندلی برای خدمه داشت و کابین آن می توانست سه نفر یا تجهیزات را در خود جای دهد. بی-۱۰
در سال ۱۹۴۷ پرواز کرد و هندلینگ قابل قبول ولی نه چندان رضایت بخشی مانند بی-۵ و بی-۹ از خود نشان داد و به همین دلیل، توسعهٔ آن نیز کنار گذاشته شد. نوعی از این بالگرد با نام براتوخین بی-۱۱ و با عملکرد بهبود یافته ای ساخته شد.
چاگای-۱ نام رمز پنج آزمایش هم زمان هسته ای زیرزمینی است که پاکستان در ساعت ۱۵:۱۵ به وقت محلی (۲۸ مه ۱۹۹۸) انجام داد. این آزمایش ها در رشته کوه «راس کوه» در ناحیه چاگای ایالت بلوچستان صورت گرفت. چاگای-۱ نخستین آزمایش عمومی هسته ای پاکستان بود. زمان بندی این اقدام واکنشی مستقیم به آزمایش دوم هسته ای هند موسوم به «پوخران-۲» در ۱۱ و ۱۳ مه ۱۹۹۸ محسوب می شد. این آزمایش ها از سوی هند و پاکستان به صدور قطعنامه ۱۱۷۲ شورای امنیت سازمان ملل و همچنین اعمال تحریم های اقتصادی بر هر دو کشور توسط چند قدرت بزرگ، به ویژه ایالات متحده و ژاپن، انجامید. با این اقدام، پاکستان هفتمین کشور جهان شد که به طور رسمی سلاح هسته ای آزمایش می کند. دومین آزمایش هسته ای پاکستان با نام «چاگای ۲» در ۳۰ مه ۱۹۹۸ صورت گرفت. روز ۲۸ مه، سالروز نخستین آزمایش هسته ای، در پاکستان با عنوان یوم تکبیر شناخته می شود و به عنوان تعطیلات ملی برای بزرگداشت ظهور پاکستان به عنوان یک قدرت هسته ای جشن گرفته می شود. واکنش ها. در پاکستان. پس از انفجارهای هسته ای، مردم در خیابان ها به جشن و پایکوبی پرداختند. نواز شریف، نخست وزیر وقت، از طریق شبکه دولتی تلویزیون پاکست
ان (PTV) به مردم پیام داد و آنان را تبریک گفت. پس از آن، چندین روز جشن در سراسر کشور برگزار شد. سازمان توسعه فنی کمیسیون انرژی اتمی پاکستان (PAEC) که مسئول اجرای این آزمایش ها بود، بیانیه ای منتشر کرد:«این مأموریت، از یک سو روحیه ملت پاکستان را با جایگاه شرافتمندانه ای در دنیای هسته ای تقویت کرد و از سوی دیگر نظریه های علمی، طراحی و نتایج آزمایش های سرد پیشین را اعتبار بخشید. این امر بیش از پیش تأسیس سازمان توسعه فنی را از بیش از بیست سال پیش توجیه می کند.» طی این سال های حیاتی در توسعه تجهیزات هسته ای، رهبری پروژه میان منیر احمد خان، اشفاق احمد و در نهایت سمر مبارک مند دست به دست شد. این دانشمندان و مهندسان همراه با یک تیم بسیار فداکار توانستند به شکلی منطقی و مقرون به صرفه دستگاهی مقاوم برای کشور طراحی، تولید و آزمایش کنند که جمهوری اسلامی پاکستان را از جایگاهی به جایگاهی بالاتر رساند.رفیق تارَر، رئیس جمهور وقت پاکستان، وضعیت اضطراری اعلام کرد و اقداماتی برای حفاظت از دارایی ها و پول ملی اتخاذ شد. پس از این آزمایش ها، رسانه های ملی شرح حال دانشمندان و مهندسان دخیل در پروژه را منتشر کردند. دانشگاه ها و مؤسسا
ت علمی نیز آنان را دعوت کردند تا در زمینه فیزیک هسته ای، ذرات و نظری مباحثی ارائه دهند. در همان سال، صدها مدال نقره، مدال طلا و دکترای افتخاری به این متخصصان اهدا شد. بین المللی. این آزمایش ها با محکومیت اتحادیه اروپا، ایالات متحده، ژاپن، عراق و بسیاری از کشورهای غیر عضو سازمان همکاری اسلامی (OIC) روبه رو شد. شورای امنیت سازمان ملل نیز با تصویب قطعنامه ۱۱۷۲، آزمایش های هسته ای هند و پاکستان را محکوم کرد. از سال ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹، ایالات متحده مذاکراتی با پاکستان برای پیوستن به پیمان جامع منع آزمایش هسته ای (CTBT) و پیمان عدم اشاعه (NPT) آغاز کرد، اما پاکستان به دلیل نگرانی از نبود تضمین امنیتی از سوی واشنگتن و گسترش روابط هند و آمریکا این درخواست ها را رد کرد. ایالات متحده، ژاپن، استرالیا، سوئد، کانادا و صندوق بین المللی پول (IMF) تحریم های اقتصادی علیه پاکستان اعمال کردند. در مقابل، عربستان سعودی، ترکیه، جمهوری آذربایجان و ایران این اقدام را تبریک گفتند و جشن هایی نیز در این کشورها برگزار شد. تمام کمک های اقتصادی جدید آمریکا در ماه مه ۱۹۹۸ تعلیق شد، هرچند کمک های بشردوستانه ادامه یافت. ترکیب کمک ها نیز از اعطای ب
لاعوض به وام های قابل بازپرداخت تغییر یافت. در نهایت، تحریم ها پس از آن که پاکستان به متحد خط مقدم آمریکا در «جنگ علیه ترور» در ۲۰۰۱ بدل شد، لغو گردید. دولت پاکستان نیز پس از بهبود وضعیت مالی، در سال ۲۰۰۴ برنامه خود با IMF را پایان داد. گرامیداشت. به ابتکار نخست وزیر نواز شریف، روز ۲۸ مه رسماً به عنوان یوم تکبیر و همچنین روز ملی علم نام گذاری شد تا هم یادآور نخستین پنج آزمایش هسته ای باشد و هم تلاش های علمی برای توسعه این برنامه را پاس دارد. جوایزی مانند «مدال چاگای» به افراد و صنایع علمی تعلق گرفت. همچنین مدال ویژه چاگای-۱ که نخستین بار در سال ۱۹۹۸ به دانشمندانی که در محل آزمایش حاضر بودند اهدا شد، طراحی شد. در این مدال کوه های گرانیتی به صورت برجسته نقش بسته و نوار آن از رنگ های زرد، قرمز و سفید تشکیل شده است.
ست دیوید موزلی (به انگلیسی: Seth David Mosley؛ زادهٔ ۱۷ اکتبر ۱۹۸۷) موسیقی دان و تهیه کننده موسیقی آمریکایی است که در سبک های پاپ مسیحی و کریستین راک فعالیت می کند. او خواننده اصلی گروه موسیقی آلترناتیو راک مسیحی "من این موشن" بود. مازلی در مراسم جوایز GMA Dove سال ۲۰۱۵، جایزه ترانه سرای سال برای یک هنرمند را دریافت کرد و همچنین به عنوان تهیه کننده سال نیز مورد تقدیر قرار گرفت. زندگی اولیه و شخصی. مازلی با نام اصلی ست دیوید مازلی در ۱۷ اکتبر ۱۹۸۷ در سیرکلویل، اوهایو، از والدینی به نام های جیمز آرتور مازلی و داماریس روث مازلی (با نام خانوادگی فلمینگ) به دنیا آمد. او بزرگترین فرزند از چهار فرزند خانواده است. او در سال ۲۰۰۵ از مدرسه مسیحی گروو سیتی فارغ التحصیل شد و سپس به فعالیت های موسیقی خود پرداخت. او در ۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۰، در مراسمی در کرامفوش، سوئد، با سلی اتوسون سوئدی ازدواج کرد. حرفه موسیقی. حرفه ضبط موسیقی او در سال ۲۰۰۶ با گروه "می این موشن" آغاز شد. این امر او را به سمت شروع حرفه تولید موسیقی خود سوق داد و در نهایت شرکت «فول سیرکل موزیک» را در فرانکلین، تنسی تأسیس کرد. او در پنجاه و هفتمین مراسم جایزه گرم
ی در بخش بهترین آلبوم موسیقی مسیحی معاصر، برای تهیه کنندگی آلبوم های «ران ولگرد. آزاد زندگی کن. قوی باش.» از گروه «کینگ و کانتری» جایزه گرمی را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۵، او توسط SESAC به عنوان ترانه سرای مسیحی سال مورد تقدیر قرار گرفت. "فول سیرکل موزیک" در چهل و ششمین مراسم سالانه در سال ۲۰۱۵، چهار جایزه GMA Dove، از جمله تهیه کننده سال و ترانه سرای غیر هنرمند سال برای خود مازلی، دریافت کرد. مجله بیلبورد جایزه تهیه کننده مسیحی سال خود را به او اهدا کرد.
استیک های موزارلا قطعات کشیده ای از پنیر موتزارلا هستند که معمولاً با خمیرابه یا آرد سوخاری پوشانده شده و معمولاً به عنوان پیش غذا سرو می شوند. تاریخچهٔ سرخ کردن پنیر در خمیر حداقل به سال ۱۳۹۳ میلادی در فرانسه در قرون وسطی بازمی گردد، زمانی که یک دستور برای «میله های پنیر سرخ شده» در کتاب Le Ménagier de Paris ظاهر شد. با این حال، مورخان غذا بر این باورند که پنیرهای سرخ شدهٔ فرانسوی قرون وسطی شباهت چندانی با روش تهیه و شکل گیری میله های موتزارلا مدرن نداشتند. به گفته جوئل جنسن، مورخ، چوبک های موزارلا به احتمال زیاد ریشه در ایالات متحده در دهه ۱۹۷۰ دارند، که از طریق ترکیبی از دو عامل ایجاد شده است: «افزایش دسترسی به پنیر موزارلای تولید انبوه از دهه ۱۹۶۰» و توسعه فناوری های جدید و کارآمد سرخ کردن که در مشاغل پررونق سرو غذا (مانند سالن های بولینگ و بارهای ورزشی) مورد استفاده قرار می گیرند. آماده سازی. استیک موزارلا با پوشاندن رشته های پنیر در پودر سوخاری یا خمیر تهیه می شوند. می توان آنها را در روغن پخت یا سرخ کرد. استیک های موزارلا اغلب با سس گوجه فرنگی یا سس مارینارا سرو می شوند. با این حال، می توان آنها را با
سس های دیگری مانند سس آلو، ژله هالوپینو، کچاپ، سس تنوری، سس خردل عسلی و سس رنچ سرو کرد. رستوران ها اغلب چوب های موزارلای سرخ شده را با سس مارینارا سرو می کنند. [ "" ] تغییرات. پنیرهای سوخاری محبوب غیر از موزارلا شامل پروولون، ادامر، چدار و آمریکایی هستند. چوب های موزارلا با سس تمشک بخشی از روش آشپزی سنتی ناحیه پایتخت نیویورک هستند. در بسیاری از مدارس دولتی در سراسر ایالات متحده، پیتزاهای بوسکو که با موزارلا پر شده اند، به یک غذای اصلی محبوب تبدیل شده اند. این یک مورد در منوی مک دونالد تایلند است.
بستنی دم ببری که به آن تایگر تایگر یا طعم ببر نیز گفته می شود یک بستنی کانادایی با طعم پرتقال و رگه های شیرینی تلخ (لیسوریش سیاه) است. این بستنی به دلیل شباهتش به نوارهای نارنجی و سیاه ببر نامگذاری شده است. دم ببر بیشتر در کانادا ، به ویژه در جنوب انتاریو و کانادای آتلانتیک، محبوب است و اغلب در سایر نقاط جهان یافت نمی شود. این بستنی طعم متمایزی دارد. این طعم بستنی توسط شرکت هایی مانند Chapman's , Kawartha و نستله ارائه می شود. بستنی دم ببر به عنوان یک طعم بستنی نوستالژیک شناخته می شود، زیرا از دههٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ بسیار محبوب بود و از دههٔ ۲۰۱۰ دوباره به دلیل حس نوستالژی مورد استقبال قرار گرفته است.
دیلان دریا زینیل لی (؛ زادهٔ) بازیگر اهل ترکیه است.
شفانور گل (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۱۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "خیاط" اشاره کرد.
سیبل تاشچی اوغلو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "روزگارانی در چوکوروا" اشاره کرد.
اوزجان تک گول (; – ) رقصنده، بازیگر اهل ترکیه بود. وی بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۸۶ میلادی فعالیت می کرد.
انقلاب (به انگلیسی: Revolution) دوازدهمین آلبوم استودیویی گروه کریستین راک آمریکایی اسکیلت است. این آلبوم در ۱ نوامبر ۲۰۲۴، از طریق ناشر گروه، Hear It Loud Records، منتشر شد. این اولین آلبوم اسکیلت است که به طور مستقل منتشر می شود. جان کوپر، خواننده گروه اسکیلت، در رابطه با عنوان و مضمون آلبوم توضیح می دهد که «انقلابی که ما در این آلبوم از آن صحبت می کنیم، یک انقلاب سیاسی نیست، [و] مطمئناً یک انقلاب نظامی هم نیست، که من هرگز از آن حمایت نکرده ام. این انقلابی برای عشق است. این انقلابی برای دوست داشتن دشمنان است.» روی جلد آلبوم، پرچم گروه که کوپر در دست دارد نمایش داده شده است. در گوشه پایین سمت راست پرچم، عبارت «اول قرنتیان ۱۳:۱۳» چاپ شده است که به نامه اول به قرنتیان اشاره دارد. در این نامه آمده است: «اما اکنون ایمان، امید، عشق، این سه [چیز] پابرجا هستند؛ اما بزرگ ترین این ها عشق است.» تک آهنگ ها. اولین تک آهنگ آلبوم، «غیرمحبوب»، به همراه نماهنگ در ۹ اوت ۲۰۲۴ منتشر شد. این آهنگ که با اشعاری «شوخی آمیز» طراحی شده است. سومین و آخرین تک آهنگ این آلبوم، «خاکستر در باد»، در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۴ منتشر شد. کوپر اشاره می کن
د که آهنگ «خاکستر در باد» ما را به یاد ترکیبی از آهنگ های قدیمی اسکیلت و لینکین پارک می اندازد که من از طرفداران پروپاقرص آن هستم. کوری آن را تهیه کرده و قطعاً اجرای زنده را با تکنیک های ضبط مدرن ادغام می کند.» نقد ها. این آلبوم با نظرات متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد. الکس کالدول به آلبوم ۲ از ۵ ستاره امتیاز داد و گفت: «آلبوم انقلاب در بهترین حالت از نظر موسیقی و مضمون، آب در هاون می کوبد و در بدترین حالت، با چند شعر الهیاتی مشکوک و یاوه گویی های شبه سیاسی که (گاهی اوقات) آنقدر کلیشه ای به نظر می رسند که هر طرفی که می خواهد ادعایی در مورد آن ها داشته باشد، آنها را انقلابی می داند، به استقبال قشر ناشناخته ای می رود.» آن اریکسون از بلبرموث به آلبوم ۸ از ۱۰ امتیاز داد و اظهار داشت: «اسکیلت مطمئناً فرمول همیشگی خود را در "انقلاب" حفظ می کند، اما آلبوم هنوز جان تازه ای گرفته و باید دقیقاً همان چیزی باشد که طرفداران از یک مجموعه جدید اسکیلت می خواهند.»
جو کارف (; – ) طراح گرافیک اهل ایالات متحده آمریکا بود که به خاطر طراحی پوسترهای فیلم و نشان واره های شرکت ها شهرت داشت. پس از تأسیس آژانس طراحی گرافیک خود در سال ۱۹۶۵، به خاطر طراحی لوگوی تپانچه ۰۰۷ برای مجموعه فیلم های جیمز باند و طراحی پوستر فیلم داستان وست سیاید به شهرت رسید. کارف و آژانسش در پروژه های بیش از ۳۰۰ فیلم دیگر و همچنین فونت ها، برندسازی محصولات و لوگوهای شرکت ها مشارکت داشتند. زندگی نامه. کارف در ۱۸ اوت ۱۹۲۱ در راسل، نیوجرسی، از یک خانواده مهاجر یهودی اهل بابرویسک (بلاروس امروزی) متولد شد. پدرش، جولیوس کارف، نقاش و مادرش، فانی کارف (با نام خانوادگی قبلی اش، سک) خانه دار بود. کارف پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، تا سال ۱۹۴۲ در مؤسسه پرات در بروکلین تحصیل کرد. در حالی که هنوز دانشجو بود، به عنوان دستیار در استودیوی طراح پوستر فرانسوی، ژان کارلو، در منهتن، کار می کرد. کمی پس از پایان تحصیلاتش، کارف برای خدمت در ارتش ایالات متحده فراخوانده شد و به مولزورث، کمبریج شر، انگلستان عزام گردید، کارف در آنجا به عنوان بخشی از دفتر اطلاعات جنگ ایالات متحده، بروشورهای تبلیغاتی هوایی را طراحی کرد. آثار. کار
ف در سن ۲۷ سالگی، با نام مستعار جوزف کارف، جلد کتاب اولین رمان نورمن میلر، «برهنه ها و مرده ها» را طراحی کرد. این طرح در نمایشگاه انجمن طراحان جلد کتاب (۱۹۴۸) و همچنین در بیست و هشتمین نمایشگاه سالانه تبلیغات و هنر سرمقاله توسط باشگاه مدیران هنری نیویورک و در نمایشگاه «هنر مدرن در زندگی شما» در موزه هنر مدرن (۱۹۴۹) به نمایش گذاشته شد.
سالواتوره پیشیچلی (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس، تدوین گر و منتقد فیلم اهل ایتالیا بود. وی در پومیلیانو دارکو زاده شد. پس از فعالیت به عنوان منتقد فیلم، کار سینمایی خود را با ساخت چند فیلم مستند کوتاه که در زادگاهش فیلم برداری شده بود آغاز کرد. نخستین فیلم بلند او، "ایماکولاتا و کنچتا"، جوایز متعددی از جمله یوزپلنگ نقره ای در جشنواره فیلم لوکارنو را به دست آورد. فیلم ۱۹۸۱ او "فرصت های رزا" در سی و هشتمین دورهٔ جشنواره بین المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد. در سال ۲۰۰۱، با استفاده تنها از تجهیزات دیجیتال، فیلم "کوارتت" را ساخت که نخستین فیلم ایتالیایی بود که از دستورالعمل های جنبش فیلم سازی پیشگامانه «دگما ۹۵» پیروی می کرد. پیشیچلی در ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۴ در رم در سن ۷۶ سالگی درگذشت.
کاهن اعظم آمون ("ḥm nṯr tpj n jmn") بالاترین رتبه کاهن در سلسله کاهنان خدای آمون مصر باستان بود. اولین کاهنان اعظم آمون در پادشاهی نوین مصر، در آغاز سلسله هجدهم، ظاهر شدند. تاریخچه. کاهنان آمون در اوایل سلسله هجدهم از طریق کمک های مالی قابل توجه به خدای آمون توسط حاکمانی مانند حتشپسوت و مهم تر از آن توتموس سوم، قدرت گرفتند. کاهنان آمون در تبس چهار کاهن عالی رتبه داشتند: قدرت کاهنان آمون در دوره عمارنه موقتاً کاهش یافت. در سال چهارم سلطنت آخناتون، نام کاهن اعظمی به نام مایا ثبت شده است. آخناتون در دوران سلطنت خود نام آمون و همچنین نام چندین خدای دیگر را از بناهای تاریخی حذف کرد. پس از مرگ آخناتون، آمون به جایگاه برجسته خود در میان فرقه های دینی مصر بازگردانده شد. فرعون بعدی، نام خود را به توت عنخ آمون تغییر داد تا نشانه ای از بازگشت آمون به جایگاه برجسته سابقش باشد. کاهن اعظم آمون در شهر تبس توسط فرعون منصوب می شد. غیرمعمول نبود که این مقام توسط بزرگانی که در دستگاه فرعون سمت های دیگری داشتند، اشغال شود؛ به طور مثال، چندین نفر از کاهنان اعظم از زمان رامسس دوم نیز به عنوان وزیر خدمت می کردند. در پایان پادشاهی ن
وین، کاهنان دودمان بیستم آمون تا حد زیادی تحت سلطه رامسس نخت بودند. پسرش، آمنهوتپ، سرانجام جانشین پدرش شد و خود را درگیر جنگ با نایب السلطنه کوش، پینهسی، یافت. پینهسی نیروهای خود را به شمال برد و تبس را محاصره کرد. پس از این دوره، ژنرال هایی به نام هریهور و پیعنخ به عنوان کاهن اعظم خدمت کردند. زمانی که هریهور در سال ۱۰۸۰ پیش از میلاد - در نوزدهمین سال سلطنت رامسس یازدهم - به عنوان اولین کاهن اعظم حاکم آمون اعلام شد، کاهنان آمون نفوذ عمیقی بر اقتصاد مصر داشتند. کاهنان آمون، دو سوم از کل زمین های معابد مصر و ۹۰ درصد از کشتی های آن، به علاوه بسیاری از منابع دیگر، را در اختیار داشتند. در نتیجه، اگر نگوییم بیشتر ولی کاهنان معبد آمون به اندازه فرعون قدرتمند بودند. کاهنان اعظم آمون از چنان قدرت و نفوذی برخوردار بودند که عملاً از سال ۱۰۸۰ تا حدود ۹۴۳ پیش از میلاد، حاکمان مصر علیا بودند ولی پس از آن نفوذشان کاهش یافت. با این حال، آنها به عنوان یک دودمان سلطنتی مستقل با ویژگی های فرعونی در نظر گرفته نمی شوند. پس از این دوره، نفوذ کاهنان آمون کاهش یافت. یکی از پسران کاهن اعظم پینجم اول سرانجام تاج و تخت را به دست گرفت و
تقریباً نیم قرن با عنوان فرعون پسوسنس اول بر مصر حکومت کرد، در حالی که کاهن اعظم تبس، پسوسنس سوم، بعد از پسوسنس دوم ادعای سلطنت کرد و با تغییر نام خود به پادشاه پسوسنس دوم، آخرین حاکم سلسله بیست و یکم مصر شد. فهرست کاهنان اعظم آمون. دوره سوم میانی. دودمان بیست و یکم. اگرچه رسماً فرعون نبودند، اما کاهنان اعظم آمون در تبس، حاکمان بالفعل مصر علیا در طول سلسله بیست و یکم بودند که نام خود را بر روی کتیبه هایی می نوشتند و در مقبره های سلطنتی دفن می شدند. کاهنان اعظم آمون در تانیس. در پایتخت شمالی تانیس، فراعنه سلسله بیست و یکم تصمیم گرفتند با ساختن و گسترش معبد آمون-رع خود، به همراه زیارتگاه هایی که به دیگر اعضای سه گانه تبس اختصاص داده شده بود، آشکارا از کارناک تقلید کنند. افراد بسیار کمی شناخته شده اند که عنوان افتخاری کاهن اعظم آمون در تانیس را داشته باشند:
ایماکولاتا و کنچتا () که در سطح بین المللی با نام ایماتولاتا و کنچتا: حسادت دیگر منتشر شد یک فیلم درام ایتالیایی است که در سال ۱۹۸۰ به کارگردانی سالواتوره پیشیچلی ساخته شد. این فیلم، اولین فیلم بلند پیشیچلی بود و یوزپلنگ نقره ای را در جشنواره فیلم لوکارنو به دست آورد. برای بازیگری خود، آیدا دی بندتو جایزه روبان نقره ای بهترین بازیگر زن دریافت کرد.
براقیت یک ویژگی نوری است که نشان می دهد سطح تا چه اندازه می تواند نور را به صورت آینه ای (انعکاس منظم و مشابه آینه) بازتاب دهد. براقیت یکی از پارامترهای مهمی است که برای توصیف ظاهر بصری یک جسم به کار می رود. دسته های دیگری از ظاهر بصری که به ادراک بازتاب منظم یا پراکنده و همچنین عبور نور مربوط می شوند، تحت مفهوم سزیا (cesia) در یک نظام مرتب سازی با سه متغیر سازمان دهی شده اند که براقیت نیز یکی از جنبه های دخیل در آن به شمار می رود. عواملی که بر براقیت اثر می گذارند شامل ضریب شکست ماده، زاویه تابش نور و پرداخت سطح هستند. تئوری. وقتی نور به یک جسم می تابد، به شکل های مختلفی با آن برهم کنش می کند. تغییرات در بافت سطح به طور مستقیم بر میزان بازتاب آینه ای تأثیر می گذارند. اجسامی که سطحی صاف دارند، مانند سطوح بسیار صیقلی یا پوشش هایی که رنگدانه های بسیار ریز در آن ها پخش شده اند، به دلیل بازتاب زیاد نور در جهت آینه ای برای چشم براق و درخشان به نظر می رسند. در مقابل، سطوح زبر هیچ بازتاب آینه ای ایجاد نمی کنند، زیرا نور در جهت های مختلف پراکنده می شود و در نتیجه ظاهری کدر و مات پیدا می کنند. ویژگی های تصویرساز این س
طوح بسیار کمتر است و باعث می شود بازتاب ها تار و مخدوش دیده شوند. نوع مادهٔ زیرین (بستر) نیز بر میزان براقیت سطح اثر می گذارد. مواد غیر فلزی، مانند پلاستیک ها، وقتی با زاویهٔ تابش بیشتری روشن می شوند، نور بازتابی بیشتری ایجاد می کنند؛ زیرا بخشی از نور درون ماده جذب می شود یا بر اساس رنگ ماده به طور پراکنده بازتاب می یابد. در مقابل، فلزات دچار این پدیده نمی شوند و در هر زاویه ای مقدار بیشتری از نور را بازتاب می کنند. فرمول فرسنل میزان بازتاب آینه ای (formula_1) را برای نور غیرقطبی با شدت formula_2 در زاویهٔ تابش i بیان می کند. این فرمول شدت پرتو بازتابیدهٔ آینه ای با شدت formula_3 را مشخص می سازد، در حالی که ضریب شکست سطح نمونه با m نشان داده می شود. معادله فرنل بدین ترتیب نوشته می شود: formula_4 =formula_1 زبری سطح. زبری سطح بر میزان بازتاب آینه ای تأثیر می گذارد؛ در ناحیهٔ فرکانس های مرئی، پرداخت سطح در بازهٔ میکرومتری بیشترین اهمیت را دارد. نمودار سمت چپ، بازتاب نور در زاویهٔ i روی یک سطح زبر با تغییرات ارتفاع مشخصهٔ زبری formula_7 را نشان می دهد. اختلاف مسیر میان پرتوهایی که از بالاترین و پایین ترین نقاط ب
رجستگی های سطح بازتاب می شوند برابر است با: وقتی طول موج نور formula_8باشد، اختلاف فاز برابر خواهد بود با: اگر اختلاف فاز Δ𝜙 اندک باشد، دو پرتو (مطابق شکل ۱) تقریباً در حالت هم فاز قرار می گیرند و در نتیجه تداخل سازنده رخ می دهد؛ به همین دلیل سطح نمونه را می توان صاف فرض کرد. اما زمانی که Δ𝜙 = π باشد، پرتوها از فاز خارج شده و به دلیل تداخل ویرانگر یکدیگر را خنثی می سازند. در این حالت، کاهش شدت بازتاب آینه ای نشان دهندهٔ زبری سطح و پراکندگی نور به سایر جهات است. اکنون اگر مقدار میانی اختلاف فاز به عنوان ملاک سطح صاف در نظر گرفته شود، یعنی: Δ𝜙 &lt; π/۲ آنگاه با جایگذاری در رابطهٔ فوق، نتیجهٔ زیر به دست خواهد آمد: این شرایط برای سطح صاف به عنوان «معیار زبری ریلی» (Rayleigh roughness criterion) شناخته می شود. تاریخچه. اولین مطالعات در زمینهٔ ادراک براقیت به لئونارد آر. اینگرسول (Leonard R. Ingersoll) نسبت داده می شود، که در سال ۱۹۱۴ تأثیر براقیت روی کاغذ را بررسی کرد. با اندازه گیری کمی براقیت با استفاده از ابزارهای مخصوص، اینگرسول پژوهش های خود را بر نظریه ای بنا نهاد که طبق آن نور در بازتاب آینه ای قطبی می شود،
در حالی که نور بازتابیدهٔ پراکنده، قطبی نشده است. ابزار «گلاریمتر» اینگرسول دارای هندسهٔ آینه ای با زاویه های تابش و دید ۵۷٫۵ درجه بود. با استفاده از این پیکربندی، براقیت با روش کنتراست اندازه گیری می شد، به این صورت که بخش آینه ای بازتاب با استفاده از یک فیلتر قطبی کننده از بازتاب کل کم می شد. در دههٔ ۱۹۳۰،A.H. Pfund در پژوهش های خود نشان داد که هرچند بازتاب آینه ای به عنوان معیار اصلی و عینی براقیت شناخته می شود، اما آنچه درک ذهنی ما از براق بودن یک سطح را شکل می دهد، وابسته به کنتراست میان شدت بازتاب آینه ای و میزان نور پراکنده در نواحی اطراف سطح است. امروزه از این مفهوم با اصطلاح «براقیت کنتراستی» یا «درخشندگی» یاد می شود. اگر سطوح سیاه و سفید با همان میزان درخشندگی به طور بصری مقایسه شوند، سطح سیاه همیشه براق تر به نظر می رسد، زیرا کنتراست بین نقطهٔ درخشان آینه ای و زمینهٔ سیاه بیشتر از کنتراست مشابه با سطح و زمینهٔ سفید است. Pfund همچنین اولین کسی بود که پیشنهاد داد برای تحلیل صحیح براقیت، بیش از یک روش لازم است. در سال ۱۹۳۷،R.S.Hunter، در قالب مقالهٔ پژوهشی خود دربارهٔ براقیت، شش معیار بصری مختلف را ک
ه به براقیت ظاهری نسبت داده می شوند، توصیف کرد. نمودارهای زیر روابط میان یک پرتو تابشی ورودی I، پرتو بازتاب آینه ای S، پرتو بازتاب پراکنده D و پرتو نزدیک به آینه ای B را نشان می دهند. به عنوان نسبت نور بازتابیده از سطح در زاویه ای برابر اما مخالف با زاویه تابش روی سطح تعریف می شود. به عنوان براقیت در زاویه های کم شیب تابش و مشاهده تعریف می شود. به عنوان نسبت نور بازتابیدهٔ آینه ای به نور بازتابیدهٔ پراکنده در راستای عمود بر سطح تعریف می شود. به عنوان معیاری برای اندازه گیری عدم وجود مه یا ظاهر شیری در نزدیکی نور بازتاب آینه ای تعریف می شود؛ هِیز (haze) عکس مفهوم «عدم وجود هاله» است. به عنوان تیزی یا وضوح نور بازتابیدهٔ آینه ای تعریف می شود. به عنوان یکنواختی سطح از نظر بافت و عیوب قابل مشاهده (مانند موج های سطحی، خراش ها، ناخالصی ها و غیره) تعریف می شود. بنابراین، یک سطح می تواند بسیار براق به نظر برسد اگر بازتاب آینه ای آن در زاویهٔ آینه ای به خوبی تعریف شده باشد. درک تصویر بازتابیده روی سطح می تواند با ظاهر شدن تار یا کم کنتراست کاهش یابد. حالت اول با اندازه گیری «وضوح تصویر بازتاب» (distinctness-of-image)
و حالت دوم با «هیز» (haze) یا «براقیت کنتراستی» (contrast gloss) مشخص می شود. در مقالهٔ خود، هانتر همچنین بر اهمیت سه عامل اصلی در اندازه گیری براقیت تأکید کرد: برای پژوهش خود، او از یک براقیت سنج با زاویه آینه ای ۴۵ درجه استفاده کرد، همان طور که بیشتر روش های اولیهٔ فوتوالکتریک از این نوع چنین زاویه ای داشتند. با این حال، مطالعات بعدی هانتر و D. B. Judd در سال۱۹۳۹، روی نمونه های رنگ شده بیشتر، نتیجه گرفتند که هندسه با زاویه ۶۰ درجه بهترین زاویه برای استفاده است تا بیشترین همبستگی با مشاهدهٔ بصری را فراهم کند. اندازه گیری استاندارد براقیت. استانداردسازی در اندازه گیری براقیت توسط هانتر و ASTM (انجمن آمریکایی آزمون و مواد) هدایت شد که در سال ۱۹۳۹ روش آزمایشی استاندارد ASTM D523 برای براقیت آینه ای را منتشر کردند. این استاندارد شامل روشی برای اندازه گیری براقیت در زاویه آینه ای ۶۰ درجه بود. نسخه های بعدی این استاندارد (۱۹۵۱) شامل روش هایی برای اندازه گیری در زاویه ۲۰ درجه برای ارزیابی سطوح با براقیت بالا، توسعه یافته در شرکت DuPont (هورنینگ و مورس، ۱۹۴۷) و زاویه ۸۵ درجه (برای سطوح مات یا کم درخش) بود. ASTM چندی