Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا این حال، عملیات مونتاژ و برّاقسازی را می توان در میدان انجام داد، به عنوان مثال برای ساخت جامپرهای اتصال-متقابل به اندازه. کانکتورهای فیبر نوری در دفاتر مرکزی شرکت تلفن، در تأسیسات در محل مشتری و در کاربردهای خارج از کارخانه استفاده می شود. موارد استفاده آنها عبارتند از: سوئیچ های فیبر نوری. سوئیچ نوری قطعه ای با دو یا چند پایانه است که به طور انتخابی سیگنال نوری را در یک رسانه انتقال ارسال، تغییر مسیر یا مسدود می کند. با توجه به تِلِکوردیا GR-1073، یک سوئیچ نوری باید برای انتخاب یا تغییر بین مُدها راه اندازی شود. سیگنال راه اندازی (که به آن سیگنال کنترل نیز گفته می شود) معمولاً الکتریکی است، اما در اصل می تواند نوری یا مکانیکی باشد. (فرمت سیگنال کنترل ممکن است بولی باشد و ممکن است یک سیگنال مستقل باشد؛ یا در مورد راه اندازی نوری، سیگنال کنترل ممکن است در سیگنال داده ورودی کدگذاری شود. عملکرد سوئیچ معمولاً مستقل از طول موج در باندگذر مؤلفه است) فیبر با پوشش چهارگانه. در فیبر نوری، فیبر با پوشش چهارگانه یک فیبر نوری تک مُد است که دارای چهار پوشش است. هر پوشش دارای ضریب شکست کمتر از هسته است. نسبت به یکدیگر،
ضریب شکست نسبی آنها به ترتیب فاصله از هسته: پایین ترین، بالاترین، پایین تر، بالاتر است. یک فیبر با پوشش چهارگانه مزیت تلفات ماکروخَمش بسیار کم را دارد. همچنین دارای دو نقطه پاشش-صفر و پاشش نسبتاً کم در محدوده طول موج گسترده تری نسبت به فیبرهای تکی یا فیبر با پوشش دوگانه است.
عفیف احمد رفیق البَهْنَسی (۷ آوریل ۱۹۲۸ – ۲ نوامبر ۲۰۱۷) تاریخ نگار هنر سوری بود. در سال ۱۹۶۴ دکترای تاریخ هنر از دانشگاه سوربن و در سال ۱۹۷۸ دکترای دولتی از همان دانشگاه گرفت. او سمت های متعددی را در وزارت فرهنگ بر عهده داشت، از جمله اولین مدیر هنرهای زیبا بین سال های ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۱ و اولین مدیر کل آثار باستانی و موزه ها بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۹. او همچنین نقش محوری در تأسیس ۲۳ موزه در دمشق و استان های دیگر، از جمله موزه های رقه، بصری، سویدا و قلعه حلب، و همچنین در توسعه موزه ملی دمشق ایفا کرد. به عنوان نویسنده، بیش از ۷۰ کتاب نوشت که شهرت عربی و بین المللی پیدا کرد و آثارش به چندین زبان خارجی ترجمه شد. او در تألیف دانشنامه هایی هنری و معماری مشارکت داشت و کتاب هایی به زبان های جز عربی نوشت. زندگی و پیشه. عفیف البهنسی در محلهٔ الشعلان دمشق در ۷ آوریل ۱۹۲۸ متولد شد. او به خاندان بهنسی تعلق دارد که از سدهٔ دهم میلادی در دمشق ساکن بودند. پدرش، احمد رفیق البهنسی، کارمند شهرداری دمشق بود و سپس یک مغازهٔ خصوصی در منطقهٔ شهدای دمشق باز کرد. برادرانش فرید و شوکت نام داشتند. مادرش مکیه العش، که پدرش وقتی عفیف هنوز هفت
ساله نشده بود، از او جدا شد. حضانت او به پدرش واگذار شد که در آن زمان با پدربزرگش، محمد ادیب، رئیس دیوان عالی کشور در دمشق زندگی می کرد. در سال ۱۹۳۳، عفیف البهنسی وارد مهدکودک شد که به مدرسهٔ مقدماتی دختران متصل بود و در ساختمانی مجاور بیمارستان ایتالیایی ها قرار داشت. پس از دوران مهدکودک، او به مدرسه کاربردهای رفتاری نقل مکان کرد که در ساختمان مدرسهٔ مقدماتی - اولین مدرسهٔ مقدماتی که بعدها جودت الهاشمی نام گرفت - قرار داشت. در سال ۱۹۳۵، او به مدرسهٔ ابراهیم هنانو - دبیرستان عربی دمشقی در عرنوس - نقل مکان کرد. تحصیلات متوسطه خود را در مدرسهٔ بازرگانی که در بیمارستان نوری واقع بود، ادامه داد و دو سال در آنجا تحصیل کرد. او به خاطر وفاداری به این ساختمان تاریخی، آن را مرمت کرد و هنگامی که سمت مدیرکل آثار باستانی و موزه ها را بر عهده گرفت، آن را تخلیه کرد. این مدرسه به موزهٔ پزشکی و علوم تبدیل شد. در سال ۱۹۴۵، تحصیلات خود را در دار المعلمین مقدماتی ادامه داد و در آنجا گواهینامهٔ آزاد دوره متوسطه را دریافت کرد. او به عنوان معلم در مدرسه ابراهیم هنانو منصوب شد. در جریان معلمی، عفیف البهنسی در سال ۱۹۴۷ وارد دانشکدهٔ
حقوق شد و در سال ۱۹۵۰ فارغ التحصیل گردید. او طبق تصمیم شماره ۸۸۱ وزارت آموزش و پرورش که در ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۴۸ صادر شد، به عنوان معلم در مدرسهٔ معاویه در دمشق منصوب شد که مدرسهٔ البحصه نام داشت و در آنجا موسیقی و ورزش تدریس می کرد. پس از فارغ التحصیلی از دانشکدهٔ حقوق، موفق به اخذ مدرک دیپلم در رشتهٔ حقوق اداری شد. پس از آن به اداره گمرک رفت و به عنوان رئیس دادگاه آن منصوب شد. در سال ۱۹۵۶، او به خدمت سربازی اجباری در حمص و سپس حلب در پادگان ابراهیم پاشا پیوست. او به دانشکدهٔ ذخیره پیوست و با درجهٔ ستوان از آنجا فارغ التحصیل شد و به عنوان دستیار مدیر مدرسهٔ اشاره، که پشت ساختمان دانشکده حقوق در دمشق واقع شده بود، منصوب شد. خدمت اجباری او دو سال و نیم طول کشید. او در دوران جدایی سوریه از جمهوری متحد عربی به دلیل مواضع طرفدار اتحادش، به ویژه پس از انتشار مقاله ای با عنوان «مسئولیت های بزرگ» در روزنامهٔ الوحده در ۸ مه ۱۹۶۲، دستگیر شد. پس از آزادی، به بهانهٔ تکمیل تحصیلاتش عازم پاریس شد. در سال ۱۹۶۴ دکترای تاریخ هنر با موضوع «هنر و شرق شناسی» از دانشگاه سوربن دریافت کرد. در آن دوره، او به همراه هنرمندانی چون محمود حم
اد، صلاح الناشف، ادهم اسماعیل، محمود جلال، جاک ورده و منور مورلی، انجمن دوستان هنر را تأسیس کرد. او همچنین دوباره در دانشگاه سوربن تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۸ دکترای فلسفهٔ هنر عرب را دریافت کرد. او از زمان تأسیس ادارهٔ هنرهای زیبا در وزارتخانهٔ فرهنگ در سال ۱۹۶۲ به عنوان مدیر آن تا ۱۹۷۰ منصوب شد. او بنیانگذار و عضو اتحادیهٔ نویسندگان عرب از سال ۱۹۶۸ بود. در سال ۱۹۷۰ به عنوان مدیر مرکز فرهنگی دمشق منصوب شد.سپس از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۹ به عنوان مدیر کل آثار باستانی و موزه ها منصوب شد. او عضو بنیانگذار انجمن دوستان دمشق در سال ۱۹۷۳ بود. در سال ۱۹۸۰، او به عضویت مرکز تحقیقات تاریخ، هنر و فرهنگ اسلامی (IRCICA)، سازمانی وابسته به سازمان کنفرانس اسلامی، مستقر در استانبول، منصوب شد و متعاقباً به مدت ۱۲ سال به عنوان رئیس آن انتخاب شد. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۹، او توسط یونسکو به عنوان عضوی از کمیتهٔ سه جانبه برای نظارت بر حفاظت از شهر صنعا و مرمت بناهای آن منصوب شد. او چندین مرکز هنرهای تجسمی و کاربردی در دمشق، حما، حلب و حمص تأسیس کرد. البهنسی در طول حرفهٔ کاری خود، سیزده مدال بین المللی و جوایز متعددی دریافت کرد و از سوی نهادهای
محلی، عربی و بین المللی مورد تقدیر قرار گرفت. وزارت فرهنگ سوریه در سال ۲۰۰۸ یک سمپوزیوم فکری برای بزرگداشت او برگزار کرد. عفیف البهنسی در ۲ نوامبر ۲۰۱۷ در سن هشتاد و نه سالگی در خانه اش در دمشق به مرگ طبیعی درگذشت. در ۴ نوامبر نماز میت بر پیکر او در مسجد الروضه دمشق برگزار شد و سپس در آرامگاهش در قبرستان شیخ رسلان به خاک سپرده شد. چندین نهاد و سازمان در سوگ او نشستند، از جمله وزارت فرهنگ، ادارهٔ آثار باستانی و موزه، اتحادیهٔ نویسندگان عرب و انجمن هنرمندان هنرهای زیبای سوریه. زندگی شخصی. فرزندانش ایاد، انس، کنان، عمر و یولا نام دارند.
فصل پنجم و آخر سریال تلویزیونی هیجان انگیز روان شناختی آمریکایی "تو" توسط نتفلیکس در ۲۴ مارس ۲۰۲۳ شروع به ساخت شد. سرا گمبل خالق سریال "تو"، به عنوان مجری این مجموعه را ترک کرد و مایکل فولی و جاستین دبلیو لو جایگزین او شدند. ستاره سریال پن بدجلی در نقش جو گلدبرگ برای ایفای دوباره این نقش بازگشت و شارلوت ریچی نیر از فصل قبلی این مجموعه بازگشته است. همچنین مدلین بروئر، آنا کمپ و گریفین متیوز به بازیگران اصلی اضافه شدند. فیلمبرداری در مارس ۲۰۲۴ آغاز شد و در اوت همان سال به پایان رسید. این فصل در ده قسمت و در ۲۴ آوریل ۲۰۲۵ منتشر شد. داستان. جو گلدبرگ برای زندگی مسالمت آمیز به نیویورک برمی گردد، اما گذشته خطرناک و خواسته های او، زندگی جدید او را تهدید می کند. تولید. توسعه. در ۲۴ مارس ۲۰۲۳، "مجموعه تلویزیونی تو" توسط نتفلیکس برای فصل پنجم و آخر تمدید شد. سرا گمبل، یکی از خالقان سریال، به عنوان مجری از این برنامه کنار رفت و مایکل فولی و جاستین دبلیو لو جایگزین او شدند. بازیگران. ستاره سریال پن بادگلی در نقش جو گلدبرگ بازگشت در حالی که مادلین بروئر در نقش برونته به سریال می پیوندد. آنا کمپ در نقش های دوگانه ریگان و م
دی لاکوود و گریفین متیوز در نقش تدی لاکوود بازی خواهد کرد. شارلوت ریچی از فصل چهارم در نقش کیت گالوین به این مجموعه بازمی گردد همچنین فرانکی دمیو، بازیگر کودک، در نقش هنری پسر جو به سریال می پیوندد. تاتی گابریل نیز از فصل سوم و چهارم در نقش مارین بلامی بازگشته است. در اواسط ماه مه، ناتاشا بهنام، پیت پلوسک، تام فرانسیس و ب به عنوان ستاره های مهمان دوره ای معرفی شدند. در اواخر جولای، ناوا مائو به عنوان ستاره مهمان در نقش مارکز اعلام شد. تریلر منتشر شده در ۱۰ مارس ۲۰۲۵ بازگشت امی-لی هیکمن از فصل چهارم و کاترین گالاگر از فصل اول را تأیید کرد. فیلمبرداری. فیلمبرداری در اواخر مارس ۲۰۲۴ در شهر نیویورک آغاز شد، و در اواسط اوت ۲۰۲۴ به پایان رسید. انتشار. این فصل شامل ده قسمت است که به طور کامل نتفلیکس آن را در ۲۴ آوریل ۲۰۲۵ منتشر کرد. در ابتدا قرار بود در سال ۲۰۲۴ منتشر شود، اما به دلیل اعتصاب انجمن نویسندگان آمریکا در سال ۲۰۲۳ و اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا انتشار این سریال به تعویق افتاد.
گریفین متیوز (؛ زادهٔ ) بازیگر، نویسنده و کارگردان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مکان من یا تو" اشاره کرد.
شارلوت ریچی (؛ زادهٔ ) خواننده، و بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "تو"، "وانکا" اشاره کرد.
پیری و جامعه (انگلیسی: Aging and society) به تأثیر سالمندی در جامعه اشاره می کند. چرا که سالمندی پیامدهای چشمگیری برای جامعه دارد. افراد، بسته به سن و جنسیت، در بسیاری از جنبه ها با یکدیگر تفاوت دارند؛ از جمله مسئولیت های قانونی و اجتماعی، نگرش به زندگی و تلقی از خویشتن. جوانان— اگر هنوز به سن قانونی نرسیده باشند— معمولاً از امتیازهای حقوقی کمتری برخوردارند، بیشتر خواهان تغییرات سیاسی و اجتماعی اند، سریع تر به توسعه و پذیرش فناوری های نو می پردازند و به آموزش نیازمند ترند. در مقابل، سالمندان نیازهای متفاوتی از جامعه و دولت دارند و اغلب ارزش های متمایزی — برای مثال حق مالکیت و مستمری — را پیگیری می کنند. سالمندان همچنین احتمال بیشتری دارد که رأی بدهند و در بسیاری از کشورها جوانان از حق رأی محروم اند؛ بنابراین، سالخوردگان از نفوذ سیاسی بیشتر یا دست کم متفاوتی برخوردارند. در جوامع گوناگون، سن ممکن است به شیوه های مختلفی سنجیده یا تلقی شود؛ برای نمونه، از هنگام لقاح یا تولد و با شروع از صفر یا یک سال. گذارهایی مانند رسیدن به بلوغ جنسی، سن قانونی یا بازنشستگی معمولاً اهمیتی اجتماعی دارند. مفاهیم "سالمندی موفق" و "
سالمندی سالم" به ابعاد اجتماعی و جسمانی فرایند سالمندی می پردازند. تنوع های فرهنگی. مرزهای قراردادی برای تقسیم دوره های زندگی می تواند شامل مرحلهٔ صغری (از نوزادی و کودکی تا پیش نوجوانی و نوجوانی)، بزرگسالی آغازین، میانسالی و سالمندی باشد. در گفت وگوی روزمره از برچسب هایی چون «نوجوان»، «پیش نوجوان»، «دهه بیست ساله»، «دهه سی ساله» و همچنین واژگانی مانند «وایسِناریان» (بیست ساله)، «تریسِناریان» (سی ساله)، «کوادراجناریان» (چهل ساله) و غیره استفاده می شود. سن بزرگسال معمولاً بر حسب سالِ کامل از زمان تولد سنجیده می شود؛ برای کودکان و نوزادان، برای دقت بیشتر، بخش کسریِ سال، ماه یا حتی هفته نیز ذکر می شود. ساعت دقیق تولد معمولاً لحاظ نمی شود. در برخی فرهنگ ها روش های متفاوتی برای بیان سن وجود دارد؛ مثلاً در بعضی فرهنگ ها شمارش سال ها با احتساب سال جاری انجام می شود و در برخی دیگر بدون احتساب آن؛ بنابراین ممکن است دربارهٔ یک شخص گفته شود «بیست ساله است» یا «در بیست ویکمین سال زندگی اش قرار دارد». در زبان روسی معمولاً عبارت نخست به کار می رود، اما عبارت دوم کاربرد محدودی دارد: در اعلامیهٔ درگذشت برای سن فرد فوت شده و
گاهی برای القای حس مسن تر بودنِ یک بزرگسال از آن استفاده می شود (از منظر روانی، «در بیستمین سال عمر» مسن تر از «۱۹ ساله» به نظر می رسد). در برخی فرهنگ های دیگر، سن اصلاً بر مبنای سال های سپری شده از تولد سنجیده نمی شود. در فرهنگ اینویت، زادروز جشن گرفته نمی شود، چون بلوغ با تعداد سال ها تعریف نمی شود. در فرهنگ ناواهو نیز سن بر اساس رویدادهای مهم زندگی اندازه گیری می شود، مانند نخستین باری که کودک می خندد. در فرهنگ هایی که سن بر پایهٔ سال های سپری شده از تولد محاسبه نمی شود، اغلب افراد دقیقاً نمی دانند چند ساله اند. در این جوامع، جنبه های دیگری از تولد — برای مثال فصل، کارهای کشاورزیِ رایج در آن هنگام، یا پیوندهای معنوی— اهمیت بیشتری می یابد. یک فرهنگ ممکن است بر «تبار خانوادگی» بیش از سن تأکید کند؛ چنان که در جامعهٔ مایا چنین است. در آنجا یک بزرگسال مایایی مسئولیت و جایگاه کودک را نه بر اساس سال های عمر، بلکه بر پایهٔ تقدم و تأخر نسبی او در خانواده یا جامعه تعیین می کند. هدف اصلیِ شمارش سن به صورت سال از زمان تولد، دستهٔ بندی آسان افراد بر مبنای سن است؛ نیازی که در جامعهٔ صنعتی پدید آمد. رویه های پزشکی و آموز
ش اجباری حاصل از صنعتی شدن نقش بزرگی در ضرورتِ محاسبهٔ سن بر اساس سال از تولد داشتند.حتی در جوامع غربی شده ای مانند ایالات متحده، محاسبهٔ سن به این شیوه تا میانهٔ دههٔ ۱۸۰۰ میلادی رایج نبود. با توجه به فلسفهٔ فرهنگی و فردی، سالمندی ممکن است پدیده ای نامطلوب شمرده شود — کاهش زیبایی و نزدیکی به مرگ — یا انباشتی از خرد، نشانهٔ بقا و منزلتی شایستهٔ احترام تلقی گردد. در برخی موارد، عددِ سن اهمیت دارد (چه مثبت، چه منفی) و در برخی دیگر، مرحلهٔ زندگی (بزرگسالی، استقلال، ازدواج، بازنشستگی، موفقیت شغلی) مهم تر است. محاسبهٔ سن در شرق آسیا با فرهنگ غرب متفاوت است. در فرهنگ سنتی چین روش «شوسویی» ("Xusui"، به معنای «سن اسمی») در مقابل «ژوسویی» ("Zhousui"، «سن کامل») به کار می رود. در «شوسویی» نوزاد با یک سال سن متولد می شود، نه صفر؛ احتمالاً به این دلیل که لقاح آغاز عمر دانسته می شود و نیز عدد صفر در چین باستان وجود نداشته است. تفاوت دیگر در روز افزوده شدن سن است: در «شوسویی»، سن با فرارسیدن جشن بهار (نوروز چینی) زیاد می شود، در حالی که در «ژوسویی» در سالگرد تولد افزوده می شود. در بخش هایی از تبت نیز سن از زمان لقاح شمرده
می شود؛ یعنی انسان هنگام تولد معمولاً ۹ ماهه است. در رشد پیش زایمانی، سن معمولاً با «سن بارداری» سنجیده می شود که آغاز آن آخرین قاعدگی مادر است؛ هرچند می توان «سن لقاحی» — از زمان بارورسازی — را نیز در نظر گرفت. جنبه های حقوقی. بیشتر نظام های حقوقی سن مشخصی را تعیین می کنند که در آن فرد اجازه دارد یا ملزم است فعالیت های خاصی انجام دهد. این محدودیت ها و مجوزها شامل سن رأی دادن، سن قانونی نوشیدن الکل، سن رضایت جنسی، سن قانونی، سن مسئولیت کیفری، سن ازدواج، سن نامزدی انتخاباتی و سن بازنشستگی اجباری (انگلیسی) است. حتی ورود به سینما ممکن است بر اساس سن و طبق سامانه درجه بندی فیلم محدود شود، یا کرایهٔ اتوبوس برای کودکان و سالمندان تخفیف داشته باشد. هر کشور، دولت و سازمان غیردولتی شیوه های متفاوتی برای طبقه بندی سن به کار می گیرد. به همین ترتیب، در بسیاری از کشورها و در حقوق جزا، «دفاع از خردسالگی» گونه ای از دفاع است که در آن متهم ادعا می کند هنگام ارتکاب جرم، به علت کمی سن مسئول اعمال خود نبوده و بنابراین نباید مسئولیت کیفری داشته باشد. بسیاری از دادگاه ها بر این باورند که متهمان نوجوان می توانند به علت سن پایین از
پیگرد کیفری کامل بگریزند و در موارد مرزی، سن مجرم غالباً از عوامل تخفیف دهندهٔ مجازات به شمار می رود. جنبه های سیاسی. سالمندان نیازها و ارزش هایی متفاوت از جامعه و دولت دارند؛ برای نمونه بر حقوق مالکیت و مستمری تأکید بیشتری می کنند. همچنین احتمال مشارکت آنان در انتخابات بیشتر است و در بسیاری از کشورها جوانان هنوز از حق رأی محروم اند؛ ازاین رو، سالخوردگان از نفوذ سیاسی بیشتر— یا دست کم متمایزی— برخوردارند. اهمیت سیاسیِ آموزش با افزایش سن افراد معمولاً کاهش می یابد. کنار آمدن با شرایط و تندرستی. روان شناسان مهارت های مقابله ای سالمندان را بررسی کرده اند. عوامل گوناگونی همچون حمایت اجتماعی، دین و معنویت، مشارکت فعال در زندگی و داشتن کانون کنترل درونی سودمند دانسته شده اند و به افراد کمک می کنند تا در رویدادهای پراسترسِ مراحل پایانی عمر بهتر کنار بیایند. در میان این عوامل، «حمایت اجتماعی» و «کنترل شخصی» احتمالاً مهم ترین پیش بین های تندرستی روانی، بیماری و حتی مرگ ومیر در بزرگسالی اند. عوامل دیگری نیز می توانند به رفاه و کیفیت زندگی سالمندان یاری رسانند، از جمله روابط اجتماعی (احتمالاً پیوند با حیوانات خانگی در
کنار انسان ها) و سلامت عمومی. بازنشستگی — یکی از گذارهای رایج در سالمندی— می تواند پیامدهای مثبت و منفی داشته باشد.پژوهشی در یک خانه سالمندان نشان داد ساکنان بالی که در آن بر محیط خود کنترل بیشتری داشتند، نسبت به همسایه های بال دیگر خطر مرگ ومیر کمتر، هوشیاری بالاتر و سلامت خودارزیابی شده بهتری داشتند. البته «کنترل شخصی» ممکن است بر برخی شاخص های سلامت اثر کمتری داشته باشد. «کنترل اجتماعی» — یعنی برداشت فرد از میزان نفوذش بر روابط اجتماعی— به عنوان یک متغیر تعدیلگر در پیوند بین حمایت اجتماعی و سلامت ادراک شده سالمندان مطرح شده و می تواند روی توانِ کنار آمدن آنان تأثیر مثبت بگذارد. دین و معنویت. دین از مهم ترین راهبردهایی است که سالمندان برای کنار آمدن با چالش های اواخر عمر به کار می گیرند و بیش از دیگر شیوه های مقابله در این دوره دیده می شود. «دینداری» متغیری چندبعدی است: در حالی که مشارکت سالمندان در آیین های رسمی و سازمان یافتهٔ دینی ممکن است کاهش یابد، دین همچنان می تواند به صورت غیررسمی اما مهم، مثلاً از راه دعاهای شخصی یا خصوصی، بخشی اساسی از زندگی آنان باقی بماند. سلامت ادراک شده. ادراک مثبت فرد از سلام
ت خویش با رفاه بالاتر و کاهش مرگ ومیر در سالمندان هم بستگی دارد. برای این رابطه توضیح های گوناگونی پیشنهاد شده است؛ به طور طبیعی، کسانی که واقعاً سالم اند سلامت خود را بهتر ارزیابی می کنند، اما این پیوند حتی در پژوهش هایی که وضعیت اقتصادی اجتماعی، کارکرد روان شناختی و وضعیت سلامت را کنترل کرده اند نیز مشاهده شده است. این یافته معمولاً در مردان قوی تر از زنان گزارش شده، هرچند الگوهای جنسیتی در همهٔ مطالعات یکسان نیست و برخی نتایج نشان می دهد تفاوت های جنسیتی فقط در گروه های سنی یا علل خاص مرگ ومیر و در زیرمجموعه ای از خود سنجی های سلامت ظاهر می شود. پارادوکس سالمندی. با وجود وخامت تدریجی سلامت عینی، ارزیابیِ ذهنی سالمندان از تندرستیِ خود نسبتاً ثابت می ماند. حتی زمانی که سلامت عینی کنترل می شود، به نظر می رسد ادراک سلامت با افزایش سن بهبود می یابد. این پدیده را «پارادوکس سالمندی» می نامند. انتظارات افراد دربارهٔ سلامت همگام با هنجارهای سنیِ سلامت تکامل می یابد؛ سالمندان افت عملکردی و جسمانی خود را غالباً بخش طبیعیِ فرایند سالمندی می دانند. همچنین سالمندان از طریقِ مقایسهٔ اجتماعی ممکن است برداشت خود از سلامتشا
ن را بهبود دهند؛ برای نمونه، هرچه فرد مسن تر می شود، ممکن است خود را سالم تر از همسالانش قلمداد کند. بنابراین هرچه سن بالا می رود و سلامت واقعی نزول می کند، نقش مقایسهٔ اجتماعی در ایجاد فاصله میان سلامت عینی و ذهنی پررنگ تر می شود. مراقبت های بهداشتی. بسیاری از جوامع اروپای غربی و ژاپن با پدیدهٔ سالخوردگی جمعیت روبه رو هستند. هرچند پیامدها پیچیده است، یکی از نگرانی های اصلی افزایش تقاضا برای خدمات سلامت است. پیشنهادهای فراوانی که در پژوهش ها برای مقابله با رشد مورد انتظارِ مراقبت های بلندمدت در جوامع سالخورده ارائه شده، در چهار محور سازمان می یابد: بهبود کارایی نظام، بازطراحی شیوهٔ ارائهٔ خدمات، پشتیبانی از مراقبان غیررسمی، و تغییر دادن مؤلفه های جمعیت شناختی. با این حال، رشد سالانهٔ مخارج ملی سلامت عمدتاً ناشی از افزایش تقاضای سالمندان نیست، بلکه درآمدهای بالاتر، فناوری های پزشکی پرهزینه، کمبود نیروی کار سلامت و عدم تقارن اطلاعات میان ارائه دهنده و بیمار عوامل اصلی اند. با بالارفتن سن، برخی مشکلات جسمی و روانی — به ویژه زوال عقل — شیوع بیشتری پیدا می کنند. برآوردها نشان می دهد سالمندی جمعیت تنها ۰٫۲ واحد درص
د از نرخ رشد سالانهٔ ۴٫۳ درصدی هزینه های پزشکی (از ۱۹۷۰ میلادی تاکنون) را توضیح می دهد. افزون بر این، اصلاحات معینی در نظام «مدیکر» ایالات متحده، هزینهٔ مراقبت در منزل سالمندان را بین ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ سالانه ۱۲٫۵٪ کاهش داد. بنابراین، افزایش هزینه های سلامت بر اثر سالخورده شدن جمعیت اجتناب ناپذیر نیست. در زندان های آمریکا، تا ژوییهٔ ۲۰۰۷ هزینهٔ پزشکی یک زندانی مسن می توانست بیش از ۱۰۰ دلار در روز باشد، درحالی که میانگینِ سایر زندانیان ۳۳ دلار بود. بیشتر ایالت ها گزارش می دهند بیش از ۱۰٪ بودجهٔ سالانهٔ "اداره اصلاح و تربیت آمریکا" (DOC) را صرف مراقبت از سالمندان می کنند و انتظار می رود این نسبت در ۱۰ تا ۲۰ سال آینده افزایش یابد. برخی ایالت ها حتی دربارهٔ آزادی زودهنگام زندانیان سالخورده گفتگو کرده اند. مسکن. هم زمان با ورود تایوان به مرحلهٔ سالخوردگی جمعیت، پژوهشی در شهر کائوسیونگ نشان می دهد نسل کنونیِ بزرگسال— در مقایسه با والدینشان — علاقهٔ بیشتری به مسکن دوستدار سالمند با مصالح ساختمانی باکیفیت و محیط اجتماعی مناسب دارد. شرایط نامناسب زندگی سالمندان زمانی آشکار شد که آتشی در این شهر چند طبقه از یک مجتمع فرسوده
را درنوردید و فاجعه آفرید. سالمندی موفق. مفهوم «سالمندی موفق» از دههٔ ۱۹۵۰ مطرح شد و در دههٔ ۱۹۸۰ محبوبیت یافت. پژوهش های پیشین شدت وابستگی برخی ناتوانی های سلامت — مانند دیابت یا پوکی استخوان — به سن را بزرگ نمایی می کردند و مطالعات سالمندشناسی، همگونی نمونه های سالمندان را بیش از حد فرض می نمودند. در مقابل، پژوهش های دیگر نشان داده اند که حتی در اواخر عمر نیز ظرفیت رشد و پیشرفت جسمی، ذهنی و اجتماعی وجود دارد. سالمندی موفق سه مؤلفهٔ اساسی دارد: افرادی که خود را «سالمند موفق» می دانند، بیش از کسانی اند که دقیقاً با این سه معیار منطبق اند. سالمندی موفق مفهومی میان رشته ای در روان شناسی و جامعه شناسی است و به تعامل فرد و جامعه در طول زندگی — با تمرکزی ویژه بر سال های پایانی — می پردازد. برای پرهیز از بار معنایی رقابتی، اصطلاح های «سالمندی سالم» و «سالمندی بهینه» نیز به عنوان جایگزین پیشنهاد شده اند. شش بُعد پیشنهادی برای سالمندی موفق عبارت است از: پرسش هایی درباره مستمری در بسیاری از نظرسنجی های جهانی سلامت، سالمندی و بازنشستگی گنجانده شده است. «بانک داده های متا» که به وسیله مؤسسه غیرانتفاعی رَند و با پشتیبانی
«موسسه ملی پیری» در «موسسات ملی بهداشت» در آمریکا ایجاد شده است، دسترسی به این پرسش و پاسخ ها را ممکن می کند. مطالعات اخیر با بهره گیری از هوش مصنوعی نشان می دهد برای جوان تر ماندنِ زیستی و کاهش احتمال بیشترِ بیماری های وابسته به سن، نباید گرفتار اندوه و تنهایی بود. سالمندی و ارتباط. «سالمندی سالم» به معنای برخورداری از رفاه بهینه، علی رغم موانعی است که بر اثر افزایش سن پدید می آید. جمعیت جهان رو به سالخوردگی است و در صورت تداوم موانع ارتباطی با سالمندان، ناتوانی های ارتباطی هم ادامه خواهد داشت. آسیب های حسی — از جمله کم شنوایی و اختلالات بینایی — می توانند سدّ راه ارتباط شوند. تغییرات شناخت، شنوایی و بینایی بخشی از سالمندی سالم اند، اما شباهت این تغییرات با علائم زوال عقل و زبان پریشی ممکن است تشخیص این اختلالات را دشوار سازد. کم شنوایی. کم شنوایی یکی از شرایط شایع در میان بزرگسالان سالمند است. عواملی مانند فشار خون بالا، دیابت، یا مصرف برخی داروهای آسیب زا برای گوش می توانند خطر کم شنوایی را در سالمندان افزایش دهند. سمعک ها که اغلب به عنوان تقویت کننده های شخصی شناخته می شوند، معمولاً می توانند شنوایی را ت
ا حدود ۵۰٪ بهبود دهند. کم شنوایی در سالمندان توانایی آن ها برای جبران دیگر مشکلات اجتماعی یا جسمی مرتبط با افزایش سن را کاهش می دهد. مشکلات ارتباطی در بزرگسالان سالمند ممکن است ناشی از موانع مکانیکی همچون تبدیل ایده به زبان، درک محرک های زبانی، یا استخراج معنا از گفتار باشد. تغییرات در این جنبه ها از کاهش دانش زبانی مهم ترند. هدف اصلی استفاده از سمعک، بهبود ارتباط و کیفیت زندگی است، نه صرفاً بازگرداندن شنوایی. پرس بیکوزیس (انگلیسی) یکی از انواع اختلالات شنوایی است که با سمعک قابل اصلاح نیست. پرس بیکوزیس کاهش حساسیت شنوایی است که به دلیل کاهش سلول های مویی در گوش داخلی به وجود می آید. این کاهش معمولاً بر اثر مواجهه طولانی مدت با صداهای آزاردهنده رخ می دهد که به سلول های مویی آسیب رسانده و با افزایش سن، امکان بازسازی آن ها وجود ندارد. پرس بیکوزیس و مشکلات شنوایی مشابه باعث کناره گیری اجتماعی می شوند، زیرا فرد ارتباط خود با دنیای اطراف را از دست می دهد. همچنین می توانند منجر به کاهش مهارت های اجتماعی شوند، چرا که فرد قادر به درک مکالمات سریع یا صداهای با تُن متفاوت نیست. اختلال بینایی. تفسیر حالات چهره و لب خوان
ی برای افرادی که دارای اختلال بینایی هستند دشوار است. چنین مشکلاتی توانایی فرد در درک محرک ها و انتقال اطلاعات مربوط به ادراک به مغز برای تحلیل را مختل می کند. ارتباط غیرکلامی بخش مهمی از ارتباط مؤثر است و سالمندانی که دچار کاهش بینایی هستند، بیشتر احتمال دارد که رفتارهای طرف مقابل را به اشتباه تفسیر کنند یا برداشت نادرستی داشته باشند. اختلالات بینایی همچنین باعث کاهش برداشت های مثبت از محیط اطراف می شوند که می تواند به انزوای اجتماعی و حتی افسردگی در افراد سالمند منجر شود. دژنراسیون ماکولا یکی از علل شایع کاهش بینایی در سالمندان است. این بیماری ناحیه ماکولا (مرکز دید واضح در چشم) را تحت تأثیر قرار می دهد و موجب کاهش تدریجی دید مرکزی و در برخی موارد کاهش دید رنگی می شود. این تباهی به دلیل تغییرات سیستمیک در گردش مواد زائد و رشد رگ های خونی غیرطبیعی در اطراف شبکیه رخ می دهد که مانع از رسیدن تصویر مناسب به سلول های گیرنده نور می شود. اگرچه این بیماری اغلب در اثر فرایند پیری ایجاد می شود، اما عواملی مانند سیگار کشیدن، چاقی، سابقه خانوادگی و قرار گرفتن بیش از حد در معرض نور خورشید نیز می توانند خطر آن را افزایش د
هند. دنیای دیجیتال. در جهانی که به طور فزاینده ای به فناوری های دیجیتال متکی است، سالمندان با خطرات بیشتری از طرد اجتماعی و پیش داوری روبه رو هستند (نگاه کنید به سالمندستیزی دیجیتال). جداسازی نسلی باعث می شود جوانان به طور طبیعی ماهر در دنیای دیجیتال و سالمندان ناتوان فرض شوند. تجربه های سالمندان اغلب از دستورکارهای پژوهشی دربارهٔ رسانه های دیجیتال کنار گذاشته می شود. مبارزه سیاسی با پیری. اگرچه بسیاری از دانشمندان بر این باورند که افزایش طول عمر به صورت رادیکال، به تعویق انداختن و حتی توقف روند پیری دست یافتنی است، هنوز هیچ برنامهٔ بین المللی یا ملیِ مشخصی با هدف توقف پیری یا افزایش شدید طول عمر وجود ندارد. نیروهای سیاسی موافق و مخالفِ افزایش عمر در این زمینه فعال اند. در سال ۲۰۱۲، احزاب سیاسی «طول عمر» ابتدا در روسیه و سپس در ایالات متحده، اسرائیل و هلند شکل گرفتند. هدف این احزاب، حمایت سیاسی از پژوهش ها و فناوری های مقابله با پیری و افزایش عمر رادیکال است. آن ها خواهان گذارِ اجتماعیِ سریع اما نرم به مرحله ای جدید هستند: زندگی بدون پیری و افزایش عمر چشمگیر، به نحوی که اکثر انسان های زندهٔ کنونی به این فناور