Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حق رای زنان در ایالات متحده به طور کامل یا جزئی توسط شهرها، شهرستان ها، ایالت ها و مناطق مختلف در دهه های پایانی قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به تصویب رسید. از آنجایی که زنان در برخی مکان ها حق رای داشتند، شروع به نامزدی برای مناصب دولتی و کسب مقام هایی به عنوان اعضای هیئت مدیره مدرسه، منشی شهرستان، قانون گذاران ایالتی، قضات، و در مورد ژانت رانکین، به عنوان عضو کنگره کردند. کمپین برای به تصویب رساندن حق رای زنان در ایالت ها همزمان با کمپین اصلاح قانون اساسی ایالات متحده انجام شد که موجب می شد این حق در تمام ایالت ها به تصویب و تأیید برسد. آن کمپین با تصویب اصلاحیه نوزدهم در سال ۱۹۲۰ به موفقیت رسید. تاریخچه. تقاضا برای حق رای زنان در دهه ۱۸۴۰ شروع به قوت گرفتن گرفت که از جنبش گسترده تری به نام حقوق زنان برخواسته بود. کنوانسیون سنکا فالز، اولین کنوانسیون حقوق زنان، با تأیید حق رای زنان در سال ۱۸۴۸، موجب شکل گیری یک بحث ملی شد. در زمان تشکیلکنوانسیون ملی حقوق زنان در سال ۱۸۵۱، حق رای به خواست اصلی جنبش تبدیل شده بود. اولین سازمان های ملی حق رأی در سال ۱۸۶۹ تأسیس شد، زمانی که دو سازمان رقیب تشکیل شدند که هر کدام
برای حق رأی در هر دو سطح ایالتی و ملی مبارزه می کردند. انجمن ملی حق رأی زنان (NWSA)، به رهبری سوزان بی. آنتونی و الیزابت کدی استانتون، به ویژه به اصلاحیه حق رأی در سطح ملی علاقه مند بودند. انجمن حق رای زنان آمریکایی (AWSA) به رهبری لوسی استون، تمایل داشت که بیشتر برای حق رای در سطح ایالتی کار کند. آنها در سال ۱۸۹۰ به عنوان انجمن ملی حق رأی زنان آمریکا (NAWSA) ادغام شدند.
نقد هنری فمینیستی () در دهه ۱۹۷۰ از جنبش فمینیستی برای بررسی انتقادی بازنمایی های بصری زنان در هنر و آثار تولیدشده توسط زنان هنرمند پدیدار شد. همچنین یک حوزه اصلی در نقد هنری است.
سکو بامبا (; – ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آنتالیااسپور و باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
عمر بن صلاح (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ست و باشگاه فوتبال لو مان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
فرانک بولی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استابک، باشگاه فوتبال السوند اف. کی، و باشگاه فوتبال لیائونینگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
کوفی بوآ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
ویلی بریتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج و ساحل عاج بازی کرده است.
شیخ کومارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آکادمی دی فوت امادو دیالو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
حامد مودیبو دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استاد لاوالوا، باشگاه فوتبال آنژه، باشگاه ورزشی آمیان، باشگاه فوتبال لو آور، باشگاه ورزشی الریان، و باشگاه فوتبال هامارابی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
ابراهیما دیومانده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
ادریسا دومبیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اندرلشت اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج و ساحل عاج بازی کرده است.
یوسف فوفانا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آاس موناکو، باشگاه فوتبال النصر عربستان سعودی، باشگاه فوتبال کن، باشگاه فوتبال آسک میموساس، و باشگاه فوتبال بوردو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
شریف جیمو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال باته بوریسف و باشگاه فوتبال نمان گرودنو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج و ساحل عاج بازی کرده است.
لاگو جونیور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نومانسیا، باشگاه خیمناستیک تاراگونا، باشگاه فوتبال ایبار، باشگاه فوتبال میراندس، باشگاه ورزشی رئال مایورکا، و باشگاه فوتبال اوئسکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
ویلفرد کانون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال امپولی و باشگاه فوتبال ادو دن هاخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
گویان کانته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
سیدو باجان کانته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی رویال بووران و باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
تیری کاسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آکادمی دی فوت امادو دیالو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
فاضل کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال چای کار ریزه اسپور و باشگاه فوتبال النصر عربستان سعودی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
ادریسا کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آسک میموساس، باشگاه فوتبال راسینگ فرول، باشگاه فوتبال سانتا کلارا، باشگاه فوتبال لوانته، و باشگاه فوتبال رئال اویدو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج و ساحل عاج بازی کرده است.
ریتا مارجوری کاکس (متولد ۱۹۲۹ یا ۱۹۳۰) داستان نویس، رهبر جامعه و کتابدار بازنشسته مستقر در تورنتو، انتاریو است. به عنوان رئیس شعبه محله پارکدیل در کتابخانه عمومی تورنتو، او چندفرهنگی و سوادآموزی را ترویج می کرد و در این زمینه پیشگام بود. کاکس به دلیل مهارتی که در داستان سرایی داشت، نشان کانادا را دریافت کرد و تأثیرات و دستاوردهای او باعث شد که نقش او در جوامع کارائیب و سیاهان در حد رهبر گسترش یابد. مجموعه کتابخانه، پارک و مدرسه (دکتر ریتا کاکس - مدرسه دولتی کینا میناگوک) برای بزرگداشت وی در تورنتو به نام کاکس نامگذاری شده است. اوایل زندگی. ریتا مارجوری کاکس در سال ۱۹۲۹ یا ۱۹۳۰ در ترینیداد و توباگو به دنیا آمد. مادرش معلم بود و برای کاکس داستان ها و حکایت های زیادی تعریف کرد. کاکس در کودکی در ترینیداد غرق در داستان سرایی شفاهی بود. کاکس دوران کودکی خود را به عنوان «یک کودک کتابخانه» توصیف می کند. کاکس را اغلب می شد در حال مطالعه در کتابخانه محلی اش در بندر اسپانیا پیدا کرد و از سنین جوانی آرزوی کار در کتابخانه ها را داشت. یکی از دوستان پدرش رئیس کتابخانه محلی بود. او در حدود ۱۱ سالگی به عنوان یک شاگرد، در کتاب
خانه شروع به کار کرد و تا سال های نوجوانی در آنجا کار می کرد. کاکس برای ادامه تحصیل و حرفه نوپای خود، قبل از اقامت در کانادا به ایالات متحده نقل مکان کرد. در این بین، او به ترینیداد بازگشت. او در ۳ نوامبر ۱۹۶۰ وارد کانادا شد. کتابداری. کتابخانه عمومی نیویورک. زمانی که کاکس هنوز در ترینیداد زندگی می کرد، آگوستا بیکر، کتابدار و داستان نویس، از کتابخانه عمومی نیویورک بازدید کرد تا به راه اندازی یک کتابخانه جدید برای کودکان کمک کند. بیکر که تحت تأثیر داستان سرایی کاکس قرار گرفته بود، او را تشویق کرد که در شهر نیویورک تحصیل کند. بیکر در طول اقامتش از خانه کاکس دیدن کرد و با والدینش نیز ملاقات کرد. کاکس به توصیه های او توجه کرد و ادامه تحصیل در بریتانیا را کنار گذاشت. کاکس در حین تحصیل در دانشگاه کلمبیا در ساختمان اصلی کتابخانه عمومی نیویورک در خیابان ۴۲ و خیابان پنجم کار می کرد، جایی که آگوستا بیکر او را راهنمایی می کرد. کاکس بر اساس میراث ترینیدادی خود برای کودکان داستانهایی اجرا کرد و با افراد مشهور و نویسندگانی که برای تحقیق به آنجا آمده بودند ملاقات کرد. کتابخانه عمومی تورنتو. علاقه به ادبیات کودکان باعث شد کا
کس در سال ۱۹۶۰ به خانه پسران و دختران در کتابخانه عمومی تورنتو بپیوندد که یکی از دوستانش به او اشاره کرده بود. آن شعبه به خدمت به کودکان اختصاص داشت و اولین در نوع خود در کشورهای مشترک المنافع بود. خانه مجموعه کتاب های اولیه کودکان آزبورن بود که مورد علاقه کاکس بود. او به یاد می آورد که کارکنان کتابخانه عمومی تورنتو به گرمی از او استقبال کردند - حتی او را در فرودگاه برای رفتن به رستوران فران بردند. در ابتدا، کاکس به عنوان کتابدار کودکان در قسمت های مختلف در سیستم کتابخانه کار می کرد. داستان سرایی. ریتا کاکس در سال ۱۹۹۷ به خاطر داستان سرایی و سوادآموزی نشان ویژه کانادا را دریافت کرد او قبل از هر چیز خودش را یک داستان نویس می داند: «قصه سرایی عنصر ثابت [...] در تمام زندگی من بوده است.» کاکس علاوه بر داستان سرایی در کتابخانه ها، در تورهای حرفه ای و همچنین مکان های دیگر در سراسر آمریکای شمالی، دریای کارائیب، برزیل و اروپا داستان هایی را اجرا کرد. کاکس از میراث ترینیدادی خود با داستان های آنانسی و داستان های عامیانه کارائیب استفاده می کند. او روی صحنه، رادیو و تلویزیون و حتی زوم اجرا کرده است. او همچنین در کارگاه
ها و کلاسهای دانشگاهی در زمینه داستان نویسی تدریس کرده است. مجموعه کتابخانه. کاکس و همکارانش در سال ۱۹۷۳ در کتابخانه، مجموعه ای از کتابهای هند غربی را در شعبه پارکدیل کتابخانه عمومی تورنتو راه اندازی کردند. در سال ۲۰۰۶، به «مجموعه میراث سیاه و کارائیب ریتا کاکس» تغییر نام داد. کاکس «از صفر» شروع کرد و بر چالش دستیابی به کتاب از منابع بین المللی، که یک فرایند استاندارد برای کتابخانه نبود، غلبه کرد. او علاقه زیادی به کتاب داشت و حتی وقتی به سفر می رفت کتاب می خرید.
نیروی هوایی جیبوتی به اختصار (DAF) (به )، (به ) نیروی هوایی جیبوتی است. نیروی هوایی جیبوتی پس از استقلال آن کشور در ۲۷ ژوئن ۱۹۷۷ "(۶ تیرماه ۱۳۵۶ خورشیدی)" به عنوان بخشی از نیروهای مسلح جیبوتی پایه گذاری شد. وظایف آن در زمان صلح، نظارت بر فضای هوایی، گشت مرزی، پروازهای شناسایی، و پشتیبانی از نیروهای زمینی و همچنین کمک به عملیات غیرنظامی در مواقع اضطراری ملی است. اولین هواپیما شامل سه فروند هواپیمای ترابری نورد ان۲۵۰۱ و همچنین یک هلیکوپتر فرانسوی آئروسپاسیال آلوئت ۲ بود. DAF موظف است از حریم هوایی کشور جیبوتی محافظت نموده و به نیروهای زمینی آن کشور کمک نماید. هواگردها. هواپیماهای بدون سرنشین. جیبوتی دارای پهپادهایی با ماموریت های مختلف از جمله حمله، مراقبت و شناسایی است. در سال ۲۰۲۲، جیبوتی تعداد نامشخصی پهپادهای بیرقدار تی بی۲ را از ترکیه خریداری نمود.
آسوکا نو کیومیهارا نومیا، ، این کاخ توسط دو نسل امپراتور، امپراتور تنمو و امپراتریس جیتو، در نیمه دوم قرن هفتم اداره می شد. یک مکان باستانی در آسوکا، نارا، روستای آسوکا، استان نارا وجود دارد، اما نتایج حفاری های اخیر منجر به این شده است که این مکان در محل معبد سنتی آسوکا ایتابوکی در اوکا، همان روستا بوده است.
کالپی واتارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
ماما واتارا (; – ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی مون پلیه و باشگاه فوتبال نیم المپیک اشاره کرد.
عثمان واتارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال ساحل عاج و ساحل عاج بازی کرده است.
لورن پوکو (; – ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رن، باشگاه فوتبال نانسی، و باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
باکاری سورو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اردواسپور، باشگاه فوتبال آنکارا اسپور، باشگاه فوتبال لوریان، باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، باشگاه فوتبال آسک میموساس، باشگاه فوتبال آلانیا اسپور، و باشگاه ورزشی بیرشات اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج و بورکینافاسو بازی کرده است.
اسماعیلا سورو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گومل، باشگاه فوتبال اروکا، و باشگاه فوتبال سلتیک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
دیدیه اوتوکوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سوشو، باشگاه فوتبال شباب الاهلی، باشگاه فوتبال کن، باشگاه فوتبال الوصل امارات، باشگاه فوتبال اوسر، باشگاه فوتبال الاهلی، و باشگاه فوتبال گنگام اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
احمد واتارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سالگیروش، باشگاه فوتبال آسک میموساس، باشگاه فوتبال اسپورتینگ، باشگاه فوتبال بازل، باشگاه فوتبال سیون، و باشگاه فوتبال الشباب امارات اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
ویلی تا بی (; – ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آتالانتا و باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج و ساحل عاج بازی کرده است.
ویلیام توگوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپرانس تونس و باشگاه فوتبال مشلان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
آداما ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ملبورن ویکتوری، باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش، باشگاه فوتبال بازل، و باشگاه فوتبال گولدکوست یونایتد اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج و ساحل عاج بازی کرده است.
ابراهیم ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
کاندیا ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوداپست هونود، باشگاه فوتبال استراسبورگ، باشگاه فوتبال سوشو، باشگاه فوتبال کان، باشگاه فوتبال ستاره ساحلی، باشگاه فوتبال اسپرانس تونس، باشگاه فوتبال العین، باشگاه فوتبال الوصل امارات، باشگاه فوتبال الهلال، باشگاه فوتبال لو آور، باشگاه ورزشی القطر، باشگاه فوتبال بیتار اورشلیم، و باشگاه فوتبال النصر امارات اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
موسی ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رن، باشگاه فوتبال المپیک آلس، و باشگاه فوتبال آنژه اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ساحل عاج و ساحل عاج بازی کرده است.
سرژ یوفو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پاریس، باشگاه فوتبال دیژون، باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه، و باشگاه فوتبال تون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
کوین زوگولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو بخارست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
بدره علی سانگاره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال چونبوری، باشگاه فوتبال پلیس ترو، و باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج و ساحل عاج بازی کرده است.
مسائل زیست محیطی در برونئی ()، برونئی از لحاظ شاخص عملکرد زیست محیطی (EPI)، با کسب نمره ۶۳٫۵۷ در بین ۱۸۰ کشور رتبه ۵۳ را بدست آورده است. این کشور در برخی از حوزه های شاخص عملکرد زیست محیطی (EPI )، از جمله آب و فاضلاب، فلزات سنگین، کیفیت هوا، و تنوع زیستی و زیستگاه، نمره بهتری از میانگین امتیاز در منطقه آسیا و اقیانوسیه کسب کرده است. با این وجود هنوز فرصت برای روند بهبود سازی، به ویژه از نظر سلامت اکوسیستم، همچون آلودگی هوا، آب و هوا و انرژی، جنگل ها، ماهیگیری و منابع آبی در دسترس است. در برونئی در امور رسیدگی به تغییرات اقلیمی و افزایش پویایی اکوسیستم، سلامت محیط زیست ، و تاب آوری در برابر بلاهای ناگهانی، پتانسیل ایجاد نوآوری و افرایش کار در جهت اقتصاد سبز وجود دارد.
تیتوس کوئینکتیوس کاپیتولینوس بارباتوس (۴۲۳ قبل از میلاد- ۵۱۳ قبل از میلاد) یک دولتمرد و سردار رومی بود که شش بار به مقام کنسول در جمهوری روم نصب شد. او یکی از افراد خاندان نجیب کوئینکتیا، از کهن ترین خاندان های روم، بود. وی فرزند لوکیوس کوئینکتیوس و نوهٔ لوکیوس کوئینکتیوس بود. برادرش احتمالاً لوکیوس کوئینکتیوس کینکیناتوس بوده است که در ۴۶۰ ق.م. به کنسولی و در ۴۵۸ و ۴۳۹ ق.م. به دیکتاتوری رسید. پسرش، که هم نام وی بود، در ۴۲۱ ق.م. به کنسولی برگزیده شد و احتمالاً در ۴۰۵ ق.م. تریبون سربازان بوده است. طبق آنچه از نوشته های تیتوس لیویوس در "از پیدایش روم"، برمی آید، او ۹۰ سال عمر کرد و تا ۴۲۳ ق.م. زنده بود.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41708313&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-13T18:34:04Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Mehdifrooqi&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* زمینه داستان */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42418930&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ادینگتون یک فیلم کمدی سیاه وسترن معاصر آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی آری استر است که در آن واکین فینیکس، پدرو پاسکال، اما استون، لوک گریمز، آستین باتلر، دیردری اوکانل، مایکل وارد و کلیفتن کالینز جونیور به ایفای نقش می پردازند. این فیلم توسط ای۲۴ توزیع می شود که با اسکوئر پگ آن را تولید می کند. زمینه داستان. در بهار 2020 و هم زمان با اوج گیری کرونا، شهردار اَدینگتون «تد گارسیا» با دستور ایالت، محدودیت های سختگیرانه و ماسک اجباری را اجرا می کند. این اقدام با مخالفت شدید کلانتر شهر، «جو کراس» مواجه می شود؛ مخالفتی که به درگیری سیاسی و شخصی میان آن دو می انجامد. جو با طرح اتهامی جنجالی علیه تد، رقابت انتخاباتی را شعله ورتر می کن
د، اما همسرش «لوییس» این ادعا را رد کرده و شهر را ترک می کند. پس از آن، جو دست به خشونت می زند؛ ابتدا یک بی خانمان و سپس خود تد و پسرش را می کشد و با صحنه سازی، ماجرا را حمله نیروهای «آنتیفا» جلوه می دهد. در همین زمان، یک گروه افراط گرای مسلح به شهر یورش می آورد و هرج ومرج گسترده ای ایجاد می کند. گروگان گیری، انفجار و تیراندازی، چند کشته و زخمی بر جای می گذارد. در اوج درگیری، جو به شدت آسیب می بیند، اما جوانی به نام «برایان» جان او را نجات می دهد و ویدیوی این صحنه را منتشر می کند. یک سال بعد، برایان با این فیلم شهرت می یابد، جو با وجود فلج شدن شهردار شده و مادر همسرش «دان» نفوذ زیادی بر او دارد. لوییس اکنون باردار و همراه رهبر یک فرقه افراطی است و «مایکل» که از حمله جان سالم برده، به مقام معاونت کلانتری رسیده است. تولید. آری استر فیلم نامه ای برای یک فیلم وسترن معاصر نوشت که در مقطعی به ساخت آن به عنوان اولین کارگردانی خود فکر می کرد. او مدعی شد که برای ساخت آن حدود پنج سال تلاش کرده است تا اینکه تصمیم گرفت ابتدا فیلم های "موروثی" و "میدسامر" را بسازد. استر هنگام تبلیغ سومین فیلم خود، "بیو می ترسد"، نشان داد
که فیلم بعدی او احتمالاً در ژانر وسترن خواهد بود و او آن را طوری به روز رسانی کرده بود تا در طول دنیاگیری کووید-۱۹ اتفاق بیفتد. اما استون و کریستوفر ابوت برای بازی در این فیلم در ژانویه ۲۰۲۳ پیوستند، و استر همچنین قصد داشت دوباره با واکین فینیکس برای این فیلم همکاری کند. استر و فینیکس در اوت ۲۰۲۳ مکان های فیلمبرداری را در نیومکزیکو جستجو می کردند. در مارس ۲۰۲۴، فینیکس، استون، آستین باتلر، پدرو پاسکال، لوک گریمز، دیردری اوکانل، مایکل وارد و کلیفتن کالینز جونیور به بازیگران اضافه شدند و باتلر نقش ابوت را بر عهده گرفت.
اعلامیه حقوق زن و شهروند مؤنث ( &lt;/link&gt; ) که به عنوان اعلامیه حقوق زنان نیز شناخته می شود، در 14 سپتامبر 1791 توسط فعال، فمینیست و نمایشنامه نویس فرانسوی الیمپ دگوژ در پاسخ به اعلامیه 1789 حقوق مرد و شهروند نوشته شد. دگوژ با انتشار این اعلامیه در 15 سپتامبر امیدوار بود که شکست های انقلاب فرانسه در به رسمیت شناختن برابری جنسیتی را افشا کند. در نتیجه نوشته های او (از جمله اعلامیه حقوق زن و شهروند مؤنث)، دگوژ به خیانت متهم، محاکمه و محکوم شد که منجر به اعدام فوری او به همراه ژیروندن ها شد. اعلامیه حقوق زنان از این جهت حائز اهمیت است که توجه را به مجموعه ای از آنچه که بعداً به عنوان نگرانی های فمینیستی شناخته می شود، جلب کرد که در مجموع اهداف بسیاری از انقلابیون فرانسه و دیگر معاصران را منعکس و تحت تأثیر قرار دادند. زمینه تاریخی. تلاش های گذشته در زمینه برابری. اعلامیه حقوق بشر و شهروند در سال 1789 توسط مجلس مؤسسان ملی در جریان انقلاب فرانسه به تصویب رسید. این اعلامیه که توسط مارکی دو لافایت تهیه و پیشنهاد شد، تصریح کرد که همه مردها "آزاد به دنیا آمده و از نظر حقوقی برابر هستند" و این حقوق جهانی است. اعلامی
ه حقوق بشر و شهروند به یک سند کلیدی حقوق بشر و فرمول بندی کلاسیک حقوق افراد در برابر دولت تبدیل شد. این اعلامیه تناقضات قوانینی را که با شهروندان بر اساس جنسیت، نژاد، طبقه یا مذهب متفاوت رفتار می کرد، آشکار ساخت. در سال 1791، مواد جدیدی به قانون اساسی فرانسه اضافه شد که حقوق مدنی و سیاسی را به پروتستان ها و یهودیانی که قبلا در فرانسه تحت آزار و اذیت قرار گرفته بودند، تعمیم داد. در سال 1790، نیکلاس دو کندورسه و اتا پالم دالدرز از مجلس ملی خواستند تا حقوق مدنی و سیاسی را به زنان تعمیم دهد اما به نتیجه نرسیدند. کوندورسه اعلام کرد که «هر مردی که بر علیه حق رای فردی دیگر ، با هر دین، رنگ یا جنسیتی، رای بدهد، درواقع حق رای خود را نفی کرده است».
بنای یادبود پیشگامان حقوق زنان مجسمه ای از مردیت برگمان است. این بنا، در 26 اوت ( روز برابری زنان )، در سال 2020 در سنترال پارک ، منهتن ، شهر نیویورک نصب شد. این مجسمه در گوشه شمال غربی Literary Walk در امتداد The Mall، عریض ترین مسیر عابر پیاده در پارک مرکزی، قرار دارد. این مجسمه یادبود و جلوه ای از سوجرنر تروث ( )، سوزان بی. آنتونی (1820-1906)، و الیزابت کدی استانتون (1815-1902)، پیشگامان جنبش حق رأی که مدافع حق رأی زنان بودند و پیشگامان جنبش بزرگتر برای حقوق زنان بودند، می باشد. این اولین مجسمه در پارک مرکزی است که زنان تاریخی را به تصویر می کشد. مجسمه های شخصیت های داستانی آلیس در سرزمین عجایب و ژولیت از رومئو و ژولیت تنها چهره های زن دیگری هستند که در پارک به تصویر کشیده شده اند. طرح های اولیه برای این یادبود فقط شامل استانتون و آنتونی بود، اما پس از اعتراض منتقدان به عدم گنجاندن زنان رنگین پوست، سوجرنر تروث نیز به طرح اضافه شد.
ترانه شرقی، ناشر موسیقی ایرانی است که در سال ۱۳۷۸ خورشیدی، بنیان گذاری شده است.
کاغذ ۲ (به هندی:Kaagaz 2) یک فیلم هندی درام دادگاهی زبان هندی است که در سال ۲۰۲۴ به نمایش درآمد، نویسندگی و کارگردانی آن را وی کی پراکاش بر عهده داشت. این فیلم، دنباله معنوی فیلم "کاغذ" محصول ۲۰۲۱ است و انوپم کهیر ، دارشان کومار ، ساتیش کاوشیک ، سِمیریتی کالرا ، آنانگ دسای و کیران کومار نقش های محوری را بازی می کنند. فیلم "کاغذ ۲" در روز ۱ مارس ۲۰۲۴ اکران شد و با نقدهای مثبت همراه بود.
ماشین گرل نام یک پروژهٔ موسیقی الکترونیک آمریکایی می باشد که در سال ۲۰۱۲ توسط مت استفنسون (که همچنین با نام "دی جی کیاتیک آگلی" شناخته می شود) در لانگ آیلند، نیویورک ایجاد شد. این پروژه در سال ۲۰۱۵ تبدیل به یک گروه موسیقی دونفره شد، استفنسون نوازنده سازهای کوبه ای شان کلی را برای نواختن درامز در اجراهای زنده اسختدام کرد.
ولید دقه (زاده ۱۸ جولای ۱۹۶۱ در باکا الغربیا - درگذشته ۷ آوریل ۲۰۲۴) نویسنده، مبارز سیاسی و اندیشمند معاصر فلسطینی است. دقه یکی از ۲۳ فلسطینی است که از قبل از امضای پیمان اسلو در دهه ۱۹۹۰ در اسارت اسرائیل بوده است. دستگیری و زندان. ولید دقه در ۱۸ جولای ۱۹۶۱ در باکا الغربیا متولد شد. در ۲۵ مارس ۱۹۸۶ توسط اسرائیل دستگیر شد. او قرار بود در مارس ۲۰۲۳ در پایان دوران محکومیتش آزاد شود. با این حال، محکومیت او به اتهام قاچاق تلفن همراه برای تماس با خانواده اش به مدت دو سال دیگر تمدید شد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۹۹ ولید دقه در پشت میله های زندان با سنا سلامه ازدواج کرد. این زوج در سال ۲۰۲۰ صاحب یک دختر شدند. دقه به دلیل محدودیت های زندان هرگز هرگز نتوانست دخترش را که میلاد نامیده بود در آغوش بگیرد. بیماری و درگذشت. در سال ۲۰۲۱، ولید دقه مبتلا به میلوفیبروزیس، نوع نادری از سرطان مغز استخوان که تولید طبیعی سلول های خونی بدن را مختل می کند، تشخیص داده شد. از آنجایی که قرار بود وی در سال ۲۰۲۵ آزاد شود، فعالان حقوق بشر خواستار آزادی زودهنگام دقه شدند زیرا دقه به مراقبت های پزشکی فوری نیاز داشت، اما اسرائیل این موضوع را رد کرد
. اسراییل به طور سیستماتیک از رسیدگی پزشکی به زندانیان فلسطینی مبتلا به بیماری های شدید خودداری کرده است. دقه پس از ۳۸ سال بازداشت در ۷ آوریل ۲۰۲۴ در سن ۶۲ سالگی بر اثر عوارض سرطان درگذشت. دقه در زمان مرگش یکی از برجسته ترین و قدیمی ترین اسیران فلسطینی در اسارت اسرائیل بود. دقه یکی از ۲۳ فلسطینی است که از قبل از امضای پیمان اسلو در دهه ۱۹۹۰ در اسارت اسرائیل بوده است. در جریان این پیمان در سال ۱۹۹۳ بر سر آزادی وی توافق شد. با این حال، ساعاتی قبل از آزادی او، مقامات اسرائیلی از این تصمیم خودداری کردند.
ساره بنت مشهور آل سعود () یکی از اعضای خاندان سلطنتی عربستان است. او نوه ملک عبدالعزیز است. او با پسر عموی اول خود، ولیعهد محمد بن سلمان، پسر و وارث ملک سلمان ازدواج کرده است. زندگی نامه. ساره بنت مشهور دختر مشهور بن عبدالعزیز آل سعود و نوره بنت محمد سعود آل کبیر است. پدرش پسر ملک عبدالعزیز و نوف بنت نواف بن نوری الشعلان است. مادرش نوره، دختر محمد بن سعود آل کبیر و نوه نوره بنت عبدالرحمن آل سعود و سعود الکبیر است. شاهزاده ساره در ۶ آوریل ۲۰۰۸ با شاهزاده محمد بن سلمان ازدواج کرد. آنها پنج فرزند، سه پسر و دو دختر دارند: شاهزاده سلمان، شاهزاده مشهور، شاهزاده خانم فهده، شاهزاده نوره و شاهزاده عبدالعزیز (متولد آوریل ۲۰۲۱).