Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د، پس رهبانیت یا ریاضت طلبی و کناره گیری از آن گناه است. اگر مشخصهٔ خدا آفرینندگی و افزایش بخشی است، پس وظیفهٔ دینی آدمیان کار برای افزایش آفرینش خوب از طریق کشاورزی و پیشه وری و ازدواج است. تجرد گناه است زیرا مانع آفرینش خوب است. سقط جنین و همجنس گرایی نیز گناه به شمار می روند، زیرا این اعمال به گونه ای مؤثر مانع تحقق هدف واقعی که همان افزایش آفرینش خوب است، می شوند. مضمون باروری و عقیمی در کتاب مقدس عهد عتیق نقش اساسی دارند. فرمان «بارور باشید و کثیر شوید و زمین را پر کنید» (سفر پیدایش ۱:۲۸) اولین فرمانی بود که پس از خلقت آدم به او داده شد. به همین ترتیب، «او جهان را برای ویران شدن نیافرید، بلکه برای سکنه شدن» (کتاب اشعیا ۴۵:۱۸) مبنای دیگری برگرفته از کتاب مقدس برای اهمیت باروری برای یهودیان ارتدکس است. در ابتدای تاریخ مسیحیت حواریون به پیروی از عیسی مسیح ازدواج، توجه به جسم و غرایز جنسی را مذموم می دانستند و پیروانشان نیز این اهداف را مدنظر قرار می دادند اما روحانیان بعدی این دین از قبیل آگوستین (۴۳۰–۳۵۴ میلادی) پیشگیری و سقط را مذموم دانستند. در حال حاضر کشیشان کاتولیک هرچند خود حق ازدواج ندارند اما معتقد
هستند که اولین هدف از ازدواج باروری و تولید فرزند است. شاخه های اصلی مسیحیت، از جمله کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان و کلیسای کاتولیک تولید مثل را تشویق می کنند. علامه طباطبایی در تفسیر المیزان یکی از فایده ها و حکمت های ازدواج را از دیدگاه قرآن، بقای نسل انسان و حفظ حیات نوع بشر می داند. یکی از آیاتی که مفسران در آن غرض از ازدواج را به طور عمده تولید مثل و زاد و ولد، دانسته اند، آیه ۲۲۳ بقره است. این آیه در مقام بیان مسئله زناشویی و تولید نسل برای بقای نوع انسان، مرد را مانند کشاورز بذرافشان و زن را چون کشتزاری می داند که نطفه مرد در رحم او رشد می کند و زن با تولید فرزند مایه بقای نسل آدمی است. مسئله قطعیت پدری. به نظر می رسد که انسان ها نگرانی بیشتری در مورد اطمینان از پدری نسبت به دیگر پستانداران دیگر نشان می دهند. سؤال برای انسان ها فقط این نیست که چگونه با یک ماده فرزندآوری کنند، بلکه این مسئله مطرح است که چگونه می توان اطمینان حاصل کرد که مراقبت های پدری یک فرد به جای فرزندان یک مرد دیگر به فرزندان بیولوژیکی او منتقل می شود. بر این اساس، انسان ها نسبت به قطعیت پدری به طرق مختلف ابراز نگرانی می کنند.
این به این دلیل است که آنها نمی خواهند زمان، انرژی و منابع خود را برای کودکی که مال آنها نیست به خطر بیاندازند. مردان برای به حداکثر رساندن اطمینان پدری ممکن است راهبردهایی برای کنترل انحصار شریک های زن خود اتخاذ کنند از خانه نشین کردن گرفته تا به بنده گرفتن، تلقین، تحت نظر قرار دادن، حرف درآوردن و استفاده از قوانین وراثت و دیگر قوانین. متون مقدس پنج دین جهانی (بودیسم، مسیحیت، هندوئیسم، اسلام و یهودیت) از سیستم های اعتقادی مشابهی برای اعمال محدودیت برای رفتار جنسی استفاده می کنند. این فرضیه وجود دارد که این شباهت یک راه حل فرهنگی مشترک برای یک مشکل بیولوژیکی است: عدم اطمینان مرد در مورد پدری فرزندان. بر اساس پژوهشی که توسط دانشگاه میشیگان به عمل آمده نتیجه گیری شده است که مذهب های عمده جهان از جوامع مردسالار نشأت گرفته اند که در آنها منابع حیاتی برای تولید مثل، چه به صورت زمین و چه به صورت دام، از پدر به پسر و از خط مردانه به ارث رسیده است. مطابق با وراثت پدری، متون مقدس مجازات های سختی را برای زنا و سایر رفتارهایی که احتمال پدر بودن شوهر را کاهش می دهد، تعیین می کند. کتاب مقدس همچنین تأکید بیشتری بر عفت زن ن
سبت به مرد دارد، از جمله الزام به نوع پوشش عفیفانه برای زنان و آرمان سازی باکرگی برای زنان مجرد. مذاهب جهانی اصول بسیاری را به اشتراک می گذارند که ممکن است باعث پرهیز از سردرگمی مردان از پدر بودن خود شود. به عنوان مثال، در یهودیت، قوانین قاعدگی تعداد دفعات رابطه جنسی را در حوالی زمان تخمک گذاری افزایش می دهد. در اسلام از اغتشاش پدری با حکم قرآن جلوگیری شده است که زن پس از طلاق باید سه قاعدگی صبر کند تا دوباره ازدواج کند. متن هندو، «قوانین منوسمرتی»، پند می دهد که «کاشت در مزرعه مرد دیگر» انجام نگیرد. اظهارات قوی علیه زنا و فرزندان خارج از ازدواج در کتاب مقدس یافت می شود و در بودیسم زنا نوعی سوءرفتار جنسی است. برای جلوگیری از زنا از طرف زن، ادیان از استراتژی کنترل حضور در حوزه عمومی استفاده می کنند برای مثال عدم حضور در هنگام قاعدگی در یک مکان عبادت که به این وسیله دین از ایدئولوژی نجس بودن در زمان قاعدگی استفاده می کند تا اطمینان حاصل کند که زنان صادقانه وضعیت باروری خود را به شوهر و خانواده شوهرشان نشان می دهند و همین طور ترس از مجازات الهی یا ماوراء طبیعی است که در هر دو حالت موجب پایین آمدن نرخ فرزندآوری خ
ارج از ازدواج می شود. پیشگیری. دیدگاه ها در مورد اشکال مختلف پیشگیری از بارداری بر اساس دین تغییر می کند، یکی از ایده هایی که اکثر مذاهب به اشتراک می گذارند این است: کودکان و زندگی آنها هدیه ای از جانب خداوند است. قبل از دهه ۱۹۳۰، همه فرقه های مسیحی به موضع رسمی کلیسای کاتولیک در مورد کنترل تولد پایبند بودند. کلیسای کاتولیک رسماً معتقد است که کنترل تولد نقض قوانین طبیعی است و آمیزش جنسی به منظور تولید مثل است اما هیچ مخالفتی با تنظیم خانواده طبیعی وجود ندارد. برای زوج های متأهل، تنظیم خانواده طبیعی (معروف به روش ریتمیک) مستلزم برقراری رابطه جنسی با در نظر گرفتن چرخه باروری زن است. به عبارت ساده تر - در روزهایی که زن در حال تخمک گذاری است، رابطه جنسی انجام نشود. فرقه های پروتستان در مورد استفاده از روش های پیشگیری از بارداری ملایم تر از کاتولیک ها هستند. قرآن جلوگیری از تولد را منع نکرده است و در صورتی که هر دو طرف به استفاده از آن رضایت داشته باشند، تمام اشکال پیشگیری از بارداری مجاز است اما این نکته وجود دارد که اگر شوهر با استفاده از روش پیشگیری از بارداری توسط زن موافقت نکند، زن مجاز به استفاده از آن نیست.
مطالعات انجام شده بر روی زنان آمریکایی که به اسلام عمل می کنند نشان می دهد زنانی که خود را مسلمان سنی می دانند نسبت به مسلمانان شیعه کمتر از انواع روش های پیشگیری از بارداری استفاده می کنند. زنان مسلمان شیعه بیشتر از سایر انواع قرص های ضدبارداری استفاده می کنند. نگرش بودایی به پیشگیری از بارداری بر این ایده استوار است که کشتن به هر دلیلی اشتباه است. رایج ترین دیدگاه بودایی ها در مورد کنترل بارداری این است که اگر مانع از بارداری شود، پیشگیری از بارداری قابل قبول است، اما داروهای ضدبارداری که با توقف رشد تخمک بارور شده عمل می کنند، اشتباه هستند و نباید استفاده شوند. بودایی ها بر این باورند که زندگی زمانی آغاز می شود که تخمک بارور می شود. به همین دلیل است که برخی از روش های پیشگیری از بارداری، مانند آی یودی، که با کشتن تخمک بارور شده و جلوگیری از لانه گزینی عمل می کنند، غیرقابل قبول هستند. آیین هندو به طور کلی با سقط جنین مخالف است، مگر در مواردی که برای نجات جان مادر ضروری باشد. دارایا (آموزه قوانین مذهبی و اخلاقی هندوها) بر لزوم اقدام به خاطر خیر جهان، تأکید می کند؛ بنابراین، برخی از هندوها بر این باورند که ت
ولید کودکان بیشتر از آنچه که محیط زیست می تواند حمایت و تحمل کند، خلاف این قانون هندو است. اگرچه باروری مهم است، باروری بیش از حد، به منزله نقض آهیمسا (قاعده رفتار غیرخشونت آمیز) تلقی می شود. منع اعمال جنسی بدون ارتباط با باروری. تاریخ نگار آمریکایی دیوید لودن نوشته است. یکی از ویژگی های جهانی ادیان در سراسر جهان محافظه کاری جنسی است. همه مذاهب رابطه جنسی قبل از ازدواج یا خارج از ازدواج را محکوم می کنند یا حداقل از آن جلوگیری می کنند و در عوض اصرار دارند که فعالیت جنسی فقط در قالبی متعهدانه و مورد تأیید مذهبی قابل قبول است. استدلال چیزی شبیه به این است: رابطه جنسی مربوط به تولید مثل است، و بنابراین شما فقط در صورتی باید در این عمل شرکت کنید که بخواهید به همسرتان کمک کنید تا فرزندانی که شما به وجود می آورید را رشد و پرورش دهد؛ بنابراین، به نظر می رسد که یکی از کارکردهای دین اعمال نگرش های محافظه کارانه در مورد جنسیت به منظور تشویق اعضای خود به دنبال کردن سبک زندگی مناسب برای گسترش خانواده است. یک مقاله در "روان شناسی امروز" در سال ۲۰۱۶ بیان کرد که هر چه افراد مذهبی تر باشند، احتمال اینکه تخیلات جنسی خود را محد
ود کنند، شریک جنسی کمتری داشته باشند، کمتر از پورنوگرافی استفاده کنند و مخالفت شدیدتری با استفاده از اسباب بازی های جنسی نشان دهند، بیشتر می شود. «هدر دادن منی» از نظر مراجع یهود حرام است و در تلمود (یکی از کتاب های اصلی یهودیت)، خودارضایی با زنا مقایسه شده است. پس از آغاز هزاره اول، الهی دانان مسیحی نیز خودارضایی را به شیوه ای شدیدتر محکوم کردند. توماس آکویناس (میلادی ۱۲۲۵–۱۲۷۴)، الهی دان کاتولیک رومی، می نویسد که خودارضایی یک رذیلت غیرطبیعی و گونه ای از شهوت مانند حیوان خواهی، لواط و شاهدبازی است که با ایجاد انزال جدای از آمیزش، بدون جفت و جور، به خاطر لذت جنسی انجام شده و انجام آن گناه است. از نظر آکویناس، چهار شکل غیر زاینده جنسی بدتر از زنا و تجاوز جنسی هستند، زیرا – اگرچه برای دیگران مضر نیستند – از آنجا که گناهان علیه طبیعت هستند، از گناهانی به حساب می آیند که مستقیماً علیه خود خدا به عنوان خالق طبیعت انجام می شوند. در اسلام خودارضایی بر اساس نظر اکثر علما حرام یا مکروه است. با این حال، یک دیدگاه اقلیت در برخی مذاهب اسلامی خودارضایی را به عنوان جایگزینی برای «زنا»، یا در صورت ناتوانی ازدواج در اسلام مج
از می داند. دین های ابراهیمی، یهودیت و مسیحیت و اسلام در سنت لواط را نهی می کنند و معتقدند و تعلیم می دهند که چنین رفتاری گناه است. در کتاب احکام یهودی سفر ها-چینوچ آمده است که یکی از دلایل ممنوعیت همجنس گرایی مردان این است که منی بدون هدفی سازنده از بین می رود. تأثیر. فرزندآوری اغلب به عنوان نتیجه یک فرایند تصمیم گیری کل نگر از آرمان ها/آرزوها است که از طریق وجود آمدن انگیزه، منجر به عمل و رفتارهای واقعی می شود. استدلال شده است که «آرزوها» ممکن است به خواسته های شخصی ارتباط داشته باشد، در حالی که «آرمان ها» ممکن است به ایده ها یا هنجارهای اجتماعی نیز اشاره داشته باشند. هرویگ بیرگ دانشمند جمعیت شناس آلمانی گزارش می کند که تقریباً همه ادیان جهان نگرش تولدگرایی دارند. این موضوع را می توان با این واقعیت توضیح داد که جریان های مذهبی که دستورالعمل آنان نسبت به تولید مثل انسان بی تفاوت یا حتی خصمانه است، فرزندان کمتری نسبت به پیروان ادیان ترویج دهنده تولد دارند و همچنین به سختی برای خانواده های دارای فرزند جذابیت دارند. از آنجایی که جامعه پذیری مذهبی از دوران کودکی آغاز می شود و ثابت شده است که کودکان یک جامعه مذهب
ی حتی در بزرگسالی نیز همان ایمان خود را حفظ می کنند، جریان های مذهبی تولدگرا تنها به دلایل جمعیت شناختی به طور مستمر قوی تر خواهند شد. از سوی دیگر، ادیانی که ضد تولد هستند - مانند شاکریسم - به طور طبیعی در معرض خطر انقراض می گیرند. یافته ها نشان می دهد که افزایش ایمان مذهبی با رشد جمعیت در بخش هایی از جهان همراه بوده است. ایمان و نفوذ مذهبی می توانند بر میزان باروری کل در سطوح فردی و کشوری تأثیر بگذارند. بر اساس نظرسنجی پیمایش ارزش های جهانی، پیپا نوریس و اینگلهارت، ۷۳ کشور را به عنوان «سکولارترین»، «معتدل ترین» یا «مذهبی ترین» رتبه بندی کردند. میانگین میزان باروری کل در ۱۹۷۰–۱۹۷۵ برای سکولارترین کشورها ۲٫۸ کودک، برای متوسط ۳٫۳ و برای بیشتر مذهبی ها ۵٫۴ بود. مقادیر مربوط در سال های ۲۰۰۰–۲۰۰۵ ۱٫۸، ۱٫۷ و ۲٫۸ بودند. چندین مطالعه دیگر نیز نشان می دهد که دینداری طرفدار میزان باروری کل بالا است. در سال ۲۰۲۱ در نتیجه پژوهشی که توسط گروه علوم زیستی و محیطی دانشگاه گوتنبرگ در کشورهای آفریقای جنوب صحرا صورت گرفته آمده است: یافته ها به وضوح نشان می دهد که دین بر باروری و استفاده از روش های پیشگیری از بارداری تأثیر می گذ
ارد. این تأثیر در اسلام و دین های بومی آفریقایی در مقایسه با مسیحیت بیشتر بوده است. علاوه بر این، سایر عوامل مهم اجتماعی-اقتصادی و فرهنگی بر باروری و پیشگیری از بارداری تأثیر می گذارند. تحصیلات، اقتصاد و دسترسی به تنظیم خانواده با دینداری رابطه منفی دارد، اما قدرت این رابطه بسته به دین، محل سکونت و منطقه به طور کلی متفاوت است. همچنین در تحقیقی که در سال ۲۰۱۹ انجام شده عنوان شده است که افراد مذهبی از سازگاری (زیست شناسی) بیشتری برخوردارند، به این معنی که آنها بیشتر تولید مثل می کنند و به نوبه خود احتمال بیشتری برای انتقال ژن های صفات مرتبط با دینداری دارند. شرط تأثیر. کوین مک کوئیلن در مقاله چه "زمانی مذهب بر باروری تأثیر می گذارد؟" (۲۰۰۴) نوشته است: دین زمانی نقش مؤثری ایفا می کند که سه شرط برآورده شود: نرخ باروری و رشد جمعیت. در سطح جهان، مسلمانان بالاترین نرخ باروری را دارند، به طور متوسط ۳٫۱ فرزند به ازای هر زن - بسیار بالاتر از سطح جایگزینی (۲٫۱)، حداقلی که معمولاً برای حفظ یک جمعیت پایدار لازم است. باروری هندوها (۲٫۴) مشابه میانگین جهانی (۲٫۵) است. در سراسر جهان، باروری یهودیان (۲٫۳ فرزند برای هر زن) نیز
بالاتر از سطح جایگزینی است. همه گروه های دیگر سطح باروری بسیار پایینی برای حفظ جمعیت خود دارند: ادیان عامیانه (۱٫۸ فرزند به ازای هر زن)، سایر ادیان (۱٫۷)، غیر مذهبی ها (۱٫۷) و بودایی ها (۱٫۶). ادیان با رشد جمعیتی بالاتر از سطح جایگزینی. آموزه های یهودی در مورد ازدواج و تولید مثل، مبارزه ملی برای بقا و سنت های یک جامعه توحیدی بود که در آن فرد از طریق خانواده تداوم می یافت. یهودیت الزام به بچه دار شدن را تحمیل می کند، اگرچه عشق و همراهی از اهداف به همان اندازه مهم ازدواج تلقی می شوند. از هر ده یهودی، یک نفر پیرو یهودیت ارتدکس (۱۰٪) است، از جمله ۶٪ به جوامع افراطی ارتدکس یا حریدی و ۳٪ ارتدکس مدرن تعلق دارند. نرخ بالای زاد ولد یکی از جنبه های مهم جمعیت یهودیت ارتدکس است: آنها در بین تمام یهودیان زایش بیشتری دارند و جوامع افراطی ارتدوکس یا حریدی با ۶ فرزند در هر خانواده متوسط، برخی از بالاترین نرخ ها را در جهان دارند. یهودیان حریدی، به جدایی جنسیتی مطلق باور دارند. در سال ۲۰۱۳ در نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو به طور متوسط ۴٫۱ کودک در میان یهودیان ارتدوکس در سنین ۴۰ تا ۵۹ سال، در مقایسه با ۱٫۹ کودک به ازای هر بزرگسال ی
هودی وجود داشت. به طور کلی. این نشان می دهد که سهم ارتدوکس از جمعیت یهودی در حال افزایش است. بر اساس نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در سال ۲۰۱۳، در گذشته، باروری بالا در جامعه ارتدوکس ایالات متحده حداقل تا حدی با فرسایش جبران می شد: تقریباً نیمی از پاسخ دهندگان در نظرسنجی که به عنوان یهودیان ارتدوکس بزرگ شده بودند، می گویند که دیگر ارتدوکس نیستند. اما به نظر می رسد که روند افت پیروی از ارتدکس در حال کاهش است و در بین افراد ۱۸ تا ۲۹ ساله به طور قابل توجهی کمتر از افراد مسن است. نرخ رشد جمعیت یهودیان فوق ارتدکس (حریدی) در اسرائیل بالاترین میزان در میان جمعیت کشورهای توسعه یافته و حدود ۴ درصد در سال است. عوامل زیربنای این رشد به ویژه سریع عبارتند از نرخ بالای باروری، استانداردهای مدرن زندگی و پزشکی، متوسط سن پایین در ازدواج، و تعداد زیاد فرزندان در هر خانواده. در نتیجه، جمعیت افراطی ارتدوکس در اسرائیل بسیار جوان است، با حدود ۶۰ درصد سن زیر ۲۰ سال، در مقایسه با ۳۱ درصد از جمعیت عمومی کشور اسرائیل. در سال ۲۰۲۲، جمعیت حریدی حدود ۱۲۸۰۰۰۰ نفر بود که از ۷۵۰۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۹ افزایش یافت و ۱۳٫۳٪ از کل جمعیت اسرائیل را تشکیل
می داد. بر اساس پیش بینی های اداره مرکزی آمار (CBS)، انتظار می رود اندازه نسبی آن در سال ۲۰۳۰ به ۱۶ درصد برسد و در سال ۲۰۳۳ به دو میلیون نفر برسد. طبق آمار کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان یا مورمون چهارمین هیئت مذهبی بزرگ در ایالات متحده است. مورمون ها بیشتر از سایر گروه های مذهبی در ایالات متحده ازدواج می کنند و نرخ تولد بالایی را در ایالات متحده دارند. در مطالعه سال ۲۰۱۴، اکثر بزرگسالانی که به عنوان مورمون بزرگ شده اند، هنوز به عنوان مورمون شناخته می شوند (۶۴٪)، میزان وراثت مذهبی تقریباً برابر با پروتستان های انجیلی (۶۵٪) و کمی بالاتر از کاتولیک ها (۵۹٪) است. از سال ۲۰۲۱، اعضای کلیسای آمریکایی به طور متوسط ۲٫۸ کودک در هر خانواده در سنین ۳۵–۴۵ سال دارند، در مقابل میانگین ملی ایالات متحده که ۲٫۰۶ است. در سال ۱۹۷۹ یک مقاله تحقیقاتی نشان داد که مردم آمیش به طور متوسط ۶٫۸ فرزند در هر خانواده داشتند و نرخ باروری کل در دهه ۲۰۱۰ میلاد، ۵٫۳ بوده است. برآوردهای جمعیت در سال ۲۰۲۲ نشان می دهد که جمعیت آمیش ها هر ۲۰ سال دو برابر می شود. جنبشی در میان پروتستان های محافظه کار، که به جنبش کویورفول معروف است، از خانواده
های پرجمعیت حمایت می کند و کودکان را نعمتی از جانب خداوند می داند. کویورفول به مزامیر ۱۲۷ از کتاب مقدس، جنبه سیاسی داه اند، آنها همچنین از یک سیستم اعتقادی پیروی می کنند که از کنترل تولد اجتناب می کند و معتقد است که خداوند تعداد مناسبی فرزندان را به آنها خواهد داد. آنها به معنای واقعی کلمه بر این باورند که هر کسی که بیشترین نوزاد را داشته باشد، برنده است و آن را مبارزه اساسی سیاسی و معنوی می دانند. یکی از نویسندگان مرتبط با کویورفول گفته است: در سطح جهان، مسلمانان بالاترین نرخ باروری را دارند. در آفریقای جنوب صحرا نرخ باروری کل برای دو گروه مذهبی با سریع ترین رشد — مسلمانان و پیروان مذاهب عامیانه — بالاتر از نرخ های مسیحیان و افراد غیر وابسته است. در هند مسلمانان نرخ باروری بیشتری نسبت به هندوها دارند. عواملی که برای این تفاوت در نظر گرفته شده است، ممنوعیت فرهنگی ازدواج مجدد زنان بیوه، برهماچاریا (پرهیز جنسی در ادیان هندی) و وجود چندهمسری در بین مسلمانان است. لازم به توضیح است که بر اساس قانون ازدواج هندوها، ۱۹۵۵ ازدواج هندویی را که همسرش هنوز زنده بود ممنوع اعلام شد؛ بنابراین چندهمسری در هند از سال ۱۹۵۶ غیرق
انونی شد، این قانون به طور یکسان برای همه شهروندان آن به جز مسلمانان، که مجاز به داشتن چهار همسر و برای هندوها در گوا و در امتداد سواحل غربی که مجاز به داشتن دو همسر هستند اجرا می شود. طبق مطالعه ای که در سال ۲۰۱۱ توسط مرکز تحقیقات پیو منتشر شد، مانند سایر نقاط جهان، نرخ باروری در کشورهایی با جمعیت اکثریت مسلمان ارتباط مستقیمی با میزان تحصیلات دارد. زنان با رسیدن به سطوح بالاتر تحصیلی تمایل دارند فرزندآوری را به تأخیر بیاندازند. با ادامه تحصیل زنان مسلمان، نرخ باروری آنها کاهش خواهد یافت. به طور کلی، در میان ۲۴ کشور با اکثریت مسلمان که داده های سازمان ملل در مورد آنها در دسترس است، هر چه تعداد افرادی که در فقر زندگی می کنند بیشتر باشد، نرخ باروری ملی بالاتر است. عکس آن نیز صادق است: با افزایش استانداردهای زندگی، نرخ باروری کاهش می یابد. سازوکار اثرگذاری. کالوین گلدشایدر در کتاب "جمعیت، نوسازی و ساختار اجتماعی" (۱۹۷۱) فرض می کند که دینداری می تواند به طرق مختلف بر فرایند تصمیم گیری فرزندآوری تأثیر بگذارد. به ویژه، آموزه های دینی تولدگرایی برای درک این تأثیر محوری هستند. گلدشایدر تأثیر آموزه های مستقیم مذهبی را
تحت عنوان «الهیات ویژه» خلاصه کرد و تأکید کرد که بسیاری از ادیان صریحاً پیروان خود را تشویق به داشتن تعداد زیادی فرزند می کنند. کوین مک کوئیلن در سال (۲۰۰۴) نوشته است علاوه بر این، ادیان اغلب بر ارزش های خانوادگی مرتبط با والدین، مانند اهمیت ازدواج و نقش زنان به عنوان مادر و مراقب تأکید می کنند. برای مثال، کلیسای کاتولیک مجموعه ای از قوانین و ارزش های تولدگرایی تعریف شده در رابطه با ازدواج و خانواده ایجاد کرده است. در کاتولیک ها، مورمون ها و دین های بومی آفریقایی، ارتباط بین اصول الهیات خاص و نگرش ها و پیامدهای باروری مشخص شده است. در فرضیه الهیات ویژه برخی از آموزش های دینی مانند مخالفت با روش های پیشگیری از بارداری، پدرسالاری و محدود کردن استقلال زنان به طور مستقیم و غیرمستقیم باعث افزایش باروری می شوند. باورهای متافیزیکی. یکی از ویژگی های دین، اعتقاد به وجود جهانی غیبی، وجود خدا یا خدایان، ارواح و امثال آن است. بر طبق پژوهشی که در سال ۱۹۹۰ در دو کشور اسلوونی و جمهوری چک صورت گرفته اعتقاد به خدا و جاندار انگاری (نیروی حیات) به طور مستقل از دین نیز با تمایلات باروری بیشتری همراه بوده است. اگرچه ترکیب مذهبی
جمعیت در ژاپن، کره جنوبی و سنگاپور متفاوت است، نتایج تحلیل تطبیقی شباهت هایی را در این زمینه نشان می دهد. تأثیر مذهب بر نگرش ها و رفتارهای مرتبط با باروری در میان سه جامعه ذکر شده به طور کلی، تولدگرایی است. افراد مذهبی به دلیل اعتقاد به قدرت بالاتری که از آنها در تربیت فرزندان حمایت می کند و آنها را از دلواپسی ها و نگرانی های والدینی نجات می دهد، می توانند اهداف باروری متفاوتی را شکل دهند. در حال حاضر شواهد تجربی وجود دارد که نشان می دهد برای افراد مذهبی تر، هزینه های فرزندآوری در مقایسه با افراد کمتر مذهبی اهمیت کمتری دارد. تفاوت در میزان حمایت و کمک های رفاهی دولت ها از خانواده ها ممکن است مهم باشد. در کشورهای سنتی و خانواده گرا، چنین حمایتی عموماً محدود است و انتظار می رود خانواده ها از خود مراقبت کنند. از مردان این کشورها انتظار می رود که امکانات مالی را برای حمایت از خانواده خود فراهم کنند. به عنوان مثال، در صورت بیکاری یا سایر مشکلات اقتصادی، مردان غیر مذهبی ممکن است نیت باروری خود را به میزان قابل توجهی محدود کنند، زیرا آنها دیگر قادر به حمایت از فرزندان دیگر نیستند. از سوی دیگر، مردان مذهبی تر در آن م
وقعیت، ممکن است قصد خود را برای داشتن فرزند حفظ کنند، زیرا ایمان آنها می تواند به آنها در مقابله با نگرانی در برابر مشکلات اقتصادی کمک کند. به طور کلی، این موضوع ممکن است منجر به تفاوت بزرگتر در نیات باروری بین مردان مذهبی بیشتر و کمتر در کشورهای سنتی شود. نقش جنسیتی. مکانیسمی که توسط آن نظام های جنسیتی ممکن است بر رابطه در سطح فردی بین دینداری و نیات باروری تأثیر بگذارد، حول این واقعیت است که ادیان خود نهادهای جنسیتی هستند. بسیاری از مذاهب نقش های جنسیتی سنتی را تبلیغ می کنند و قوانین متفاوتی برای مردان و زنان دارند. برای مثال، در کلیسای کاتولیک یا کلیسای ارتدکس روسی روسیه فقط مردان اجازه دارند کشیش شوند. بیشتر ادیان نیز سازوکارهایی را در رابطه با روابط جنسیتی در حوزه خصوصی ایجاد کرده اند و بر مطلوب بودن زن به عنوان مادری دلسوز و همسری خوب تأکید دارند. از سوی دیگر، از مردان انتظار می رود که شوهران و نان آوران خوبی باشند. بسیاری از ادیان از برابری جنسیتی یا آزادی زنان انتقاد می کنند. برخی از مؤسسات مذهبی کشورهای غربی آموزه های خود را تعدیل کرده اند و به طور فزاینده ای شروع به ترویج برابری جنسیتی و مشارکت مردا
ن در حوزه های خانگی و خصوصی کرده اند. در نتیجه، در کشورهای مترقی تر، مردان مذهبی ممکن است نیات باروری خود را کاهش داده باشند، زیرا سطح بالاتری از برابری جنسیتی مسئولیت های بیشتری را در حوزه خانواده و فرزندآوری بر عهده آنها می گذارد. با استفاده از داده های ایالات متحده و تمرکز بر نقش های جنسیتی در خانواده ذکر شده است که مردان با نگرش برابری طلبانه تمایل بیشتری به داشتن فرزند دارند، در حالی که در میان زنان برعکس است. تحصیلات و فقر. در میان بسیاری از عوامل تعیین کننده باروری که در کشورهای توسعه یافته مورد مطالعه قرار گرفته اند، میزان تحصیلات و وابستگی مذهبی عوامل مهم و متضاد هستند. در حالی که سطح باروری با تعلقات مذهبی افزایش می یابد، با سطح تحصیلات زنان کاهش می یابد. زنان با تحصیلات بهتر دیرتر ازدواج می کنند و فرزندان کمتری دارند. به نظر می رسد که در گذشته اثر مثبت ثروت مردان بر افزایش فرزند یکی از ویژگی های مکرر جوامع کشاورزی و دامپروری انسانی بوده است. اما امروزه محققان دانشگاه ایست آنگلیا دریافتند که انتخاب طبیعی به نفع افراد فقیرتر با تحصیلات کم است. کودک همسری. در میان تمام مناطق جهان، شیوع ازدواج کودکان د
ختر در آفریقا بالاترین است. اگرچه اکثر این کشورها قوانین مدنی دارند که این عمل را غیرقانونی می داند، اما عمدتاً کودک همسری به دلیل اعمال و قوانین سنتی و مذهبی ادامه دارد. به طور خاص، در شمال نیجریه عمدتاً مسلمان، جایی که اکثر ایالت ها به شریعت در نیجریه به عنوان منبع اصلی قانون پایبند هستند، «تفسیر از متون مقدس»، که هیچ اشاره ای به سن ثابت ازدواج برای دختران نمی کنند. علاوه بر این، از آنجایی که بسیاری از دخترانی که در کودکی ازدواج می کنند، اغلب تحصیل را ترک می کنند و از تحصیل محروم می شوند، سطح بی سوادی در میان زنان مسلمان شمال بیشتر از هر نقطه دیگر کشور است و رابطه مثبتی بین ازدواج کودکان دختر و بی سوادی در شمال وجود دارد. رئیس جمهور کشور نیجر در سال ۲۰۱۹ اعلام کرد که «قبل از رواج شریعت اسلام در این کشور، زنان در سن ۱۸ سالگی ازدواج می کردند، اما به دلیل برداشت نادرست از اسلام، زنان جوان در سن ۱۲ یا ۱۳ سالگی بچه دار می شوند این پدیده به نرخ انفجاری زاد و ولد در نیجر منجر شده است و مانع مبارزه این کشور برای سازگاری با بحران آب و هوا و حفظ منابع رو به کاهش آن است.» آمار کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان نشان داد
که حدود ۶۰ تا ۸۰ درصد از کل ازدواج ها در افغانستان اجباری و/یا ازدواج در سنین پایین انجام می شود. جایگاه اجتماعی. جمعیت شناسان همواره از لحاظ تاریخی به رابطه بین باروری و مذهب در آفریقای جنوب صحرا به دلیل باروری بالا و محیط مذهبی پویا و اثرگذار منطقه علاقه مند بوده اند. به عنوان مثال، جان کالدول (جمعیت شناس) مقاله سال ۱۹۸۷ خود را با این متن آغاز می کنند: آفریقای جنوب صحرا ممکن است نسبت به هر منطقه دیگری مقاومت بیشتری در برابر کاهش باروری داشته باشد. این امر دلایل فرهنگی دارد و دارای ارتباط زیادی با نظام اعتقادی مذهبی ای است که مستقیماً در جهت حفظ باروری بالا عمل می کند و جامعه را به گونه ای شکل داده است که برای باروری بالا پاداش هایی قائل است. از داستان ها و روایات تورات چنین برمی آید که باروری مهم ترین عامل ازدواج با زنان محسوب می شد. بر این اساس، زنی که توانایی باروری داشته باشد، عزیز و گرامی است و در عوض، زنی که دچار ناباروری باشد، جایگاه استواری در خانواده ندارد. از طرف دیگر، مردانی هم که نمی توانستند تولید مثل کنند با مشکلات زیادی مواجه بودند. در آیات عهد عتیق آمده است مردانی که توانایی تولید مثل ندارند
، نباید در جماعت خداوند حاضر شوند. در نتیجه پژوهشی که در ایالت پنجاب پاکستان انجام شد، مشخص شده است که برای زنان، مادری نه تنها منبع موقعیت و قدرت است، بلکه تنها راه تضمین امنیت زناشویی زنان است. همچنین زنان نسبت به مردان با پیامدهای روانی، اجتماعی، عاطفی و جسمی شدیدتری از بی فرزندی مواجهند. استقلال زنان. دین با تقویت دیدگاه های سنتی در مورد تبعیت زنان از مردان، نابرابری جنسیتی را ارتقا می دهد. به طور سنتی زنان قدرت های بسیار کمی در ادیان داشته اند. در کنفرانس جمعیت سازمان ملل متحد در قاهره در سال ۱۹۹۴، رهبران واتیکان و مسلمانان با جنبه هایی از تنظیم خانواده، به ویژه سقط جنین و استقلال زنان مخالفت کردند. در نتیجه پژوهشی که در کشورهای آفریقای جنوب صحرا انجام گرفته آمده است، فرزندان کمتر با توانمندی اقتصادی زنان در ارتباط است. صرف نظر از کشور، زنان توانمندتر در مقایسه با همتایان کمتر توانمند خود، به طور قابل توجهی به داشتن فرزندان کمتری تمایل دارند. عناصر خاص در ارتباط با توانمندی زنان که برای اولویت های باروری مهم هستند شامل تحصیل، توسعه مهارت ها، قدرت تصمیم گیری و کنترل بر منابع خانوار است. روندهای آتی. چشم ا