Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ست. پوتین همچنین توافق خود ترامپ مبنی بر لزوم تضمین امنیت اوکراین را به رسمیت شناخت. پس از پایان کنفرانس مطبوعاتی، آتش بس مورد توافق قرار نگرفت و هیچ یک از رهبران به سوالات مطبوعات پاسخ ندادند. اعضای جلسه. هیئت نمایندگی ایالات متحده هیئت نمایندگی روسیه پیامدها. پس از دیدار، ترامپ و روبیو احتمال افزایش تحریم ها علیه روسیه را کم اهمیت جلوه دادند. ترامپ در ۱۷ اوت گفت که مسئولیت برقراری صلح بر عهده زلنسکی است، و در عین حال اظهار داشت که اوکراین نباید کریمه را پس بگیرد یا به ناتو بپیوندد. در ۱۸ اوت، تعداد زیادی از رهبران اروپایی برای آنچه بی بی سی آن را «نشست بحران جنگی اوت ۲۰۲۵ میان اروپا و کاخ سفید» خواند، به کاخ سفید آمدند. نشست ترامپ و زلنسکی در کاخ سفید برای ۱۸ اوت برنامه ریزی شده بود. پیش از این نشست، رهبران اتحادیه اروپا با زلنسکی در سفارت اوکراین در واشینگتن دی سی دیدار کردند. استیو ویتکاف گفت که پوتین موافقت کرد که ایالات متحده می تواند حفاظتی مانند ناتو را برای اوکراین فراهم کند. زلنسکی رئیس جمهور اوکراین، از تعهد ایالات متحده برای ارائه ضمانت های امنیتی به اوکراین استقبال کرد. سرگئی لاوروف وزیر امور خار
جه روسیه، خواستار آن شد که روسیه در هرگونه ضمانت امنیتی آینده گنجانده شود، که به گفته "فایننشال تایمز،" این امر به روسیه حق وتوی مؤثری در مورد دفاع از اوکراین می دهد. بنا بر گزارش ها، در این دیدار، پوتین پیشنهاد داد که در صورت واگذاری تمام دونباس به روسیه توسط اوکراین، به جنگ پایان دهد، اما زلنسکی امتیازات ارضی را رد کرد. پیشنهاد روسیه. خبرگزاری رویترز گزارش داد که پیشنهاد روسیه شامل موارد زیر بوده است: تحلیل این دیدار. حداقل انتظار ترامپ از برگزاری این اجلاس برای آتش بس موقت، محقق نشد، در حالی که پوتین جایگاه خود را در صحنه جهانی بازیافته بود، و "گاردین" این اجلاس را هدیه ای برای پوتین توصیف کرد. به گفته "آتلانتیک": اینکه این اجلاس اصلاً برگزار شد، از نظر بسیاری به عنوان یک پیروزی برای پوتین تلقی شد، که پس از سال ها منفور بودن در عرصه بین المللی، در خاک آمریکا با رئیس جمهور آمریکا عکس گرفت و از او با استقبالی اغراق آمیز و صحنه سازی شده صورت گرفت، استقبالی که فرش قرمز را برای مردی که متهم به جنایات جنگی بود پهن کرده بود. استیون ارلانگر روزنامه نگار "نیویورک تایمز" معتقد بود که گرچه ترس های اروپایی ها به واقعی
ت تبدیل نشده است، اما موقعیت استراتژیک آنها نیز بهتر از این نیست. ترامپ پس از اجلاس به طور قابل توجهی مبهم و مطیع بود، حتی یک بار هم به طور خاص به اوکراین یا آتش بس اشاره نکرد و در تضاد آشکار با پوتین، به طور مفصل صحبت نکرد. به گفته "اکونومیست"، بارزترین تحول اجلاس، چرخش ترامپ از تهدید روسیه به تحریم های فلج کننده در صورت عدم دستیابی به آتش بس در اجلاس، به پذیرش خواسته های روسیه برای پایان کامل جنگ بود. به گفته "وال استریت ژورنال"، پوتین به انزوای خود در غرب پایان داد، هیچ امتیاز علنی نداد و می تواند بدون تحریم بیشتر به کشتن اوکراینی ها ادامه دهد. "فایننشال تایمز" این اجلاس را «شکستی شرم آور» برای ترامپ خواند و گفت که ترامپ با رد نکردن درخواست پوتین از اوکراین برای واگذاری قلمرو بیشتر در دونتسک، اوکراین را در معرض تجاوز بیشتر روسیه قرار خواهد داد. از نظر آنها، دو توضیح احتمالی برای اقدامات ترامپ این است که یا «ذهن او صرفاً توسط آخرین مکالمه ای که داشته شکل گرفته است» یا اینکه ترامپ همیشه با جاه طلبی روسیه برای فتح سرزمین ها همدل بوده است؛ یعنی «جهانی که در آن، قوی بر ضعیف پیروز می شود». جان بولتون مشاور سابق
امنیت ملی آمریکا، به "نشریه آتلانتیک" گفت که به نظر او «ترامپ نباخت، بلکه پوتین به وضوح برنده شد. پوتین هر آنچه را که می توانست آرزو کند، به دست آورد، اما هنوز آزاد نشده است». تحلیلگران چینی گفته اند که اگر ایالات متحده و اروپا تضمین های امنیتی به سبک ناتو را به اوکراین ارائه دهند، چین احتمالاً با فشار ژئوپلیتیکی «فزاینده ای» روبرو خواهد شد.
فتح فاس یا تصرف فاس در سال ۱۵۷۶ میلادی توسط ابو مروان عبدالمالک یکم با کمک و پشتیبانی نیروهای امپراتوری عثمانی انجام شد. در سال ۱۵۷۶ میلادی، نیرویی بزرگ متشکل از سربازان الجزایری-عثمانی به نیابت از سلطنت الجزایر عثمانی به حمایت از شاهزاده عبدالملک پرداختند که در به دست آوردن تاج و تخت سلطنت سعدی در برابر برادرزاده اش محمد المتوکل که مدعی و رقیب او بود قرار داشت. در عوض این حمایت، عبدالملک پس از پیروزی در نبرد و تصرف فاس و سپس مراکش، سلطنت را به دست نشانده عثمانی تبدیل کرد. پیش زمینه. عبدالله الغالب، حاکم سعدی، سالانه خراج و هدایایی به عثمانی ها می پرداخت. جانشین او، محمد المتوکل، مجبور بود تا پایان سال ۱۵۷۴ میلادی از مراد سوم تبعیت کند و شرایط او را بپذیرد و مالیات سالانه بپردازد، اما این امر نیز مانع از حمایت عثمانی ها از عبدالملک در برابر او نشد. عبدالملک در طول تبعیدش به عثمانی، زبان ترکی عثمانی را آموخته بود، لباس عثمانی را به تن کرده بود، به سپاه ینی چری پیوسته بود و به عضوی مورد اعتماد در دستگاه عثمانی تبدیل شده بود. عبدالملک از مراد سوم درخواست کمک نظامی برای تصرف تاج و تخت سعدی از المتوکل کرد و پیشنها
د داد که مراکش را با کمترین تلاش از سوی استانبول، به خراجگزار عثمانی تبدیل کند. نبرد. در سال ۱۵۷۶، نیروهای الجزایر عثمانی به فرماندهی رمضان پاشا و عبدالملک، الجزیره را ترک کردند تا عبدالملک را به عنوان حاکم مراکش و دست نشانده سلطان عثمانی منصوب کند. در میان لشکرهای آن، دسته ای از ینی چری ها، ۱۰۰۰ نفر از زواها از پادشاهی کوکو و دو هزار سرباز به رهبری خود عبدالملک وجود داشت. نبردی سرنوشت ساز در الرکن، نزدیک فاس، رخ داد. که المتوکل در آن شکست خورد، تا حدی به دلیل فرار دسته های اندلسی او درست قبل از نبرد. سپس عبدالملک در ۱۱ مارس ۱۵۷۶ فاس را اشغال کرد. المتوکل به شهر مراکش گریخت اما دوباره شکست خورد و مجبور شد به سوس پناه ببرد. عبدالملک به عنوان خراجگزار عثمانی ها بر مراکش حکومت کرد. نام مراد سوم در نمازهای جمعه خوانده می شد و بر سکه ها ضرب می شد، که این دو نشان سنتی حاکمیت در جهان اسلام است. پیامدها. عبدالملک، سلطان مراد سوم عثمانی را به عنوان خلیفه به رسمیت شناخت و ارتش خود را در امتداد خطوط عثمانی سازماندهی مجدد کرد و آداب و رسوم عثمانی را پذیرفت، اما در ازای پرداخت مبلغ هنگفتی طلا به سلطان عثمانی، برای خروج نی
روهای عثمانی از کشورش مذاکره کرد، که نشان می دهد او مفهوم رعیت بودن را فراتر از آنچه سلطان عثمانی تصور می کرد، می دانست. به درخواست او، ۳۰۰ نفر از ینی چری ها و ۱۰۰۰ نفر از زواها در فاس باقی ماندند تا گارد افتخاری او را تشکیل دهند. دوران دو ساله سلطنت عبدالملک، از نظر همه، دوره ای از خراج گذاری عملی مراکشی ها به استانبول بود.
سرگئی نیکولاوئیچ بولگاکف (به روسی: Серге́й Никола́евич Булга́ков) الهی دان ارتدوکس، فیلسوف، کشیش و اقتصاددان روس بود. او متولد سال ۱۸۷۱ در لیفنی روسیه و درگذشته به سال ۱۹۴۴ در پاریس فرانسه می باشد. دین پژوه آمریکایی "دیوید بنتلی هارت"(David Bentley Hart)، بولگاکف را بزرگ ترین الهی دان سیستماتیک در قرن بیستم معرفی می کند. بولگاکف بیش از هرچیز، بخاطر بسط سیستم الهیاتی بر محوریت سوفیا (حکمت الهی) شناخته می شود. در بدو امر، آموزه های او توسط کلیسای ارتدوکس خارج نشین روسیه (ROCOR) مردود شناخته شد. اما بعدها در مجمع تحقیقات الهیات ارتدوکسی در سنت سرگیوس پاریس بین سال های ۱۹۳۵–۱۹۳۶، الهیات او را از دایره بدعت گذاری خارج کردند. زندگی. آغاز زندگی تا جوانی (۱۸۷۱–۱۸۸۹). سرگئی نیکولاوئیچ بولگاکف زاده ۱۶ ژوئیه ۱۸۷۱ در خانواده ای از کشیشان روستایی ارتدوکس در شهر لیفنی روسیه چشم به جهان گشود. خاندان او در شش نسل، کشیشان ارتدوکس تربیت کرده بودند که این داستان از قرن ۱۶ میلادی از جد بزرگ او بولگاک شروع شده بود؛ مردی از تبار تاتارها که نام خانوادگی بولگاکف مربوط به همین شخص است. او به سال ۱۸۸۴ تحصیلات خود را در مدرسه الهیات لی
فنی به اتمام رسانید و در سن ۱۴ سالگی وارد حوزه علمیه اوریول گردید و در سال ۱۸۸۸ پس از دست دادن ایمانش، حوزه را ترک گفت. در همان سال دست به یک خودکشی نافرجام زد. بولگاکف بعدها خاطرنشان کرد که اشتیاق او برای کشیش شدن کاسته شد، زیرا که معلمانش قادر به پاسخگویی به پرسش های او نبودند. پس از خروج از حوزه علمیه، بولگاکف وارد مدرسه کلاسیک یلتس شد تا خود را برای رشته حقوق در دانشگاه سلطنتی مسکو آماده کند. ورود به دانشگاه و گرایش های اولیه (۱۸۹۰–۱۸۹۷). در سال ۱۸۹۰ بولگاکف وارد دانشگاه سلطنتی مسکو شد تا در رشته اقتصاد سیاسی و حقوق درس بخواند. اما چنانچه بعدها معلوم شد، ادبیات و فلسفه گرایش غالب او بود و علاقه کمتری به حقوق از خود نشان داد. در واقع بولگاکف حقوق را انتخاب کرد چون به نظرش می رسید، بهتر می توانست به نجات کشورش کمک کند. پس از فارغ التحصیلی در رشته حقوق دانشگاه سلطنتی مسکو، او به مدت دو سال در انستیتو بازرگانی مسکو تدریس نمود. بولگاکف در طی مدت تحصیلات تکمیلی اش زیر نظر اقتصاددان برجسته الکساندر چوپروف (Алекса́ндр Алекса́ндрович Чупро́в) درس خواند و به توصیه او بود که در سمت استادی در رشته اقتصاد سیاسی و آمار
ابقا شد. اندیشه بولگاکف در خلال سال های تحصیلش نزد چوپروف، عموماً در زمینه مارکسیسم و آن هم مارکسیسم پوپولیستی نگریسته و مورد بحث قرار گرفته و از همین منظر او را "مارکسیست قانونی" نامیده اند. البته لازم به ذکر است خود اصطلاح "مارکسیسم قانونی" تا حدی در یک زمینه تحقیرآمیز از پروپاگاندای سیاسی چپ در قرن ۱۹ شکل گرفت و مبین این مسأله بود که برخلاف گرایش های دیگر چپ و یا گرایش های چپ مارکسیستی، "مارکسیسم قانونی" فعالیت های خود را بر زمینه تفسیر نظریات اقتصادی مارکس و در چارچوب قانون حکومت تزاری تعریف می کرد و از حدود آن خارج نمی شد. (البته دومی زیاد با واقعیت همخوانی نداشت چرا که مجلات آن ها نیز توسط دولت تزار توقیف شدند) در سال ۱۸۹۵ بولگاکف در دانشگاه سلطنتی مسکو شروع به تدریس اقتصاد سیاسی نمود. در همان سال نیز او کتاب نقدی بر اثر ناتمام کارل مارکس بر جلد سوم کتاب کاپیتال را به چاپ رساند و در سال ۱۸۹۶ مقاله ای با عنوان "درباره نظم پدیده های اجتماعی" را نگاشت. سال بعد نیز پژوهشی با عنوان "در باب بازارها در شرایط تولید سرمایه داری" منتشر کرد. همین گونه نوشته ها بود که او را به عنوان یکی از نمایندگان مهم مارکسیسم د
ر روسیه تثبیت کرد. در طول سال های فعالیتش ذیل مارکسیسم قانونی، با کارل کائوتسکی، آگوست ببل، ویکتور آدلر و گئورگی پلخانف دیدار کرده بود. عزیمت از مارکسیسم به سوی ایده آلیسم (۱۸۹۸–۱۹۰۳). در سال ۱۸۹۸ بولگاکف بورسیه دو ساله کارآموزی در اروپای غربی دریافت نمود و به آلمان مسافرت کرد تا در آنجا ایده های خود را با مکاتبات شخصی با نمایندگان سوسیال دموکرات آلمان مورد آزمایش و سنجش قرار دهد. نتیجه این سنجش ها و تحقیقات، یک رساله دو جلدی با عنوان "کاپیتالیسم و کشاورزی" بود که در سال ۱۹۰۰ به چاپ رسید. این رساله با هدف آزمودن کاربرد نظریه مارکس در مورد جوامع سرمایه داری در خصوص کشاورزی تدوین گشت. بولگاکف تاریخ کشاورزی آلمان، ایالات متحده آمریکا، ایرلند، فرانسه و انگلستان را بررسی نمود. رساله با این نتیجه گیری به پایان رسید که نظریه مارکس که محدود به ویژگی های اقتصادی جامعه انگلستان می شود، نمی تواند با یک نظریه اقتصادی در خصوص کشاورزی پیوند یابد و لذا روایتی جهان شمول و واقع گرایانه از جامعه سرمایه داری نیست. این اثر در نهایت به عنوان یک پایان نامه کارشناسی ارشد دفاع شد. در سال ۱۹۰۰ بولگاکف پایان نامه خود را تکمیل و جهت بر
رسی ارائه نمود و همین بررسی بود که وی را به سوی سمت استادیاری دانشگاه سنت ولادیمیر کی یف به سال ۱۹۰۱ هدایت نمود. در سخنرانی هایی نظیر "ایوان کارامازوف به مثابه یک شخصیت فلسفی" که در کی یف ارائه نمود، مشخص بود که بولگاکف دیگر از مارکسیسم فاصله گرفته است در زمان درس گفتارهای بولگاکف در خصوص داستایوفسکی، عملاً نئوکانتیسم یک جریان مقابل قابل تأمل در برابر مارکسیسم در روسیه قرن بیستم مطرح بود و بولگاکف که به شدت تحت تأثیر نئوکانتیسم بود، به ایده آلیسم بازگشت و به اهمیت تاریخی ارزش هایی چون زیبایی و نیکی معتقد شد. اما این فلسفه ولادیمیر سولویوف بود که بولگاکف وقتی خوانش آن را در سال ۱۹۰۲ آغاز نمود، به عنوان عالی ترین شکل سنتز فلسفی در نظرش جلوه یافت؛ فلسفه ای که روح حیات مسیحیت را نیروی سامان بخش خلاقیت اجتماعی می دانست. ایده آلیسم بولگاکف سرانجام او را مجدداً به کلیسای ارتدوکس شرقی رهنمون شد. او مراحل رشد تفکر فلسفی خود را در مجموعه ای با عنوان "از مارکسیسم تا ایده آلیسم" در سال ۱۹۰۳ در سن پترزبورگ ارائه نمود. آشوب های سیاسی (۱۹۰۳–۱۹۰۹). سرگئی بولگاکف با همکاری پیوتر استروو مجله "لیبراسیون" را منتشر می کرد. آن دو
با هم از بنیان گذاران سازمان سیاسی غیرقانونی "اتحادیه آزادی" در سال ۱۹۰۳ بودند. بعد از انقلاب ۱۹۰۵ اعضای مجمع آن، حزب دموکرات مشروطه (به روسی کادت) را بنیان نهادند. بولگاکف به کادت نپیوست و در عوض تلاش های نافرجامی برای بنیان گذاری سازمان مخصوص به خود با عنوان اتحاد سیاست مسیحی را انجام داد که از سوسیالیسم مسیحی حمایت می کرد و با سازمان برادران مسیحی مبارز (به روسی Христианское братство борьбы) که مؤسس آن والنتین سونتسیتسکی بود، همکاری داشت. در خلال آشوب های سیاسی سال ۱۹۰۵ بولگاکف دوستی نزدیکی با پاول فلورنسکی کشیش آغاز کرد. او و فلورنسکی از اعضای انجمن فلسفی-مذهبی یادبود ولادیمیر سولویوف بودند که در اواخر سال ۱۹۰۵ در مسکو تأسیس شد. در سال ۱۹۰۵ بولگاکف به همراه انجمن برادران مسیحی مبارز، اسقف ها، کشیشان و بسیاری از انجمن های دیگر از فراخوان تشکیل شورای کلیسای ارتدوکس در حمایت از اصلاحات اجتماعی حمایت کرد. یک سال بعد در سال ۱۹۰۶ یک شورای مقدماتی (پیش کمیسیون) تشکیل شد و اطلاعات و پیشنهاداتی برای اصلاحات کلیسا در شش مجلد ارائه نمود. نیکلای دوم، طرح شورا را خنثی کرد. در سال ۱۹۰۶ بولگاکف ویرایشگر روزنامه ناروود د
ر کی یف شد. پس از بسته شدن این روزنامه، او از کی یف به مسکو بازگشت. او هم زمان هم در دانشگاه مسکو در سمت استادیاری در دپارتمان اقتصاد سیاسی و آمار دانشگاه حقوق درس می داد و هم در انستیتوی بازرگانی مسکو در مقام استاد حضور داشت که این مهم تا سال ۱۹۱۸ ادامه یافت. همچنین در این سال (یعنی سال ۱۹۰۶) به عنوان نماینده غیرحزبی سوسیال مسیحی در دوومای دوم از ایالت اووریول انتخاب شد که البته دوومای دوم در سال ۱۹۰۷ بعد از پنج ماه منحل شد. پس از انحلال دوومای دوم، بولگاکف شور و اشتیاقش برای مشارکت در فعالیت مستقیم سیاسی را از دست داد. یکی از عوامل دیگر دلسردی او و جدایی از اتحادیه آزادی، جهت گیری های ضد مسیحی بود که به شکلی فزاینده در حال گسترش بود و جناح چپ نمایندگان لیبرال از آن حمایت می کردند. دانشگاه و روزنامه نگاری (۱۹۱۰–۱۹۱۷). در سال ۱۹۱۱ بولگاکف در اعتراض به سیاست های وزیر آموزش عمومی روسیه (لو کاسو) به همراه بسیاری از اساتید دانشگاه که افکار آزادی خواهانه داشتند، دانشگاه مسکو را ترک کرد. سال های بعد، بزرگ ترین فعالیت های اجتماعی و روزنامه نگاری بولگاکف بود. او در بسیاری از تلاش هایی که در پی احیای تفکر مذهبی و فلسف
ی بود، شرکت جست. از کارهای او می توان مقالاتی نام برد که در باب ولادیمیر سولویوف، مذهب تولستوی و مسائل ایده آلیسم نوشت که در مجلات نووی پوت (راه نو) و واپروسی ریلیجی (پرسش های دینی) انتشار یافتند. از خلال مقالات و سخنرانی ها، بولگاکف به یک دوره مهم به لحاظ بسط تفکر فلسفی خود گذار کرد که ماحصل آن کتابی در دو مجلد با عنوان "دو شهر" بود که در سال ۱۹۱۱ منتشر شد. در سال ۱۹۱۱، بولگاکف به ریاست انجمن توسعه علوم اجتماعی الکساندر چوپروف منصوب شد و همچنین عضو کمیسیون حقوق کلیسا در انجمن حقوقی مسکو شد. در سال ۱۹۱۳ بولگاکف از رساله دکترای خود با عنوان "فلسفه اقتصاد: جهان به مثابه خانوار" دفاع کرد که در آن مسیحیت را به عنوان یک فرایند فراگیر جهانی معرفی کرد که موضوع این فرایند جهانی، سوفیا—روح جهان، طبیعت خلاق و انسانیت ایده آل است. او سپس به استاد تمام در گروه اقتصاد سیاسی دانشگاه مسکو انتخاب شد. در سال ۱۹۱۷ بولگاکف رسماً عضو شورای عالی کلیسای ارتدوکس بود و پیام پاتریارکی در دسامبر ۱۹۱۷ به نام "پیام به ملت روسیه" را او نوشت. در کسوت کشیشی و وقایع انقلاب اکتبر (۱۹۱۷–۱۹۲۱). در ژوئن ۱۹۱۸ بولگاکف به مقام شماسی و سپس کشیشی رس
ید. او به سرعت در بین محافل کلیسایی مشهور شد. او در شورای سراسری کلیسای ارتدوکس روسیه که واسیلی ایوانویچ بلاوین (Васи́лий Ива́нович Белла́вин) را به مقام پاتریارک مسکو و کل روسیه منصوب کرد، شرکت کرد. بولگاکف انقلاب اکتبر روسیه را مردود می دانست و در کتاب "در ضیافت خدایان" (۱۹۱۸)—کتابی که به سبک دیالوگ "سه گفتگو" اثر ولادیمیر سولویوف نوشته شده—موضع خود را نسبت به آن بیان کرد. در ژوئیه ۱۹۱۸ بولگاکف مسکو را به مقصد کی یف ترک کرد و از آنجا به کورئیز در کریمه رفت تا به همسر و فرزندانش ملحق شود. او برای دو سال بعد، عضو شورای اسقف نشین تائورید در شهر سیمفروپول بود. در کتاب "فلسفه نام" (۱۹۲۰–۱۹۲۲) و "تراژدی فلسفه" (۱۹۲۰–۱۹۲۱)، دیدگاه خود را در خصوص نسبت بین فلسفه و تعالیم مسیحی اصلاح کرد و به این نتیجه رسید که تفکر مسیحی قابل تبیین در قالب دگم های الهیاتی مسیحی هست. وقتی بولشویک ها کریمه را در سال ۱۹۲۰ تصرف کردند، بولگاکف از سمت تدریس در دانشگاه برکنار شد. مهاجرت به پراگ (۱۹۲۲–۱۹۲۴). در دسامبر ۱۹۲۲ سرگئی بولگاکف با کشتی موسوم به "کشتی فیلسوفان" بدون حق بازگشت به جمهوری سوسیالیستی فدراسیون شورایی روسیه به مقصد قسطنطنی
ه تبعید شد. او پس از اقامتی کوتاه در قسطنطنیه به پراگ رفت و در ماه مه سال ۱۹۲۳ دعای خیر و برکت و تأیید مطران واسیلی سمییونویچ گئورییفسکی(Васи́лий Семёнович Гео́ргиевский) در کلیسای جامع سنت نیکولاس خدمت گذاری کرد و در گروه حقوق و الهیات مؤسسه علمی روسیه در برلین سمت استادی گرفت. او خود را وقف جنبش های معنوی جوانان روسیه کرد و در جنبش جهانی کلیسا شرکت جست. او بنیان گذار و رهبر انجمن برادران سنت سوفیا بود که با تأییدات و تبرک پاتریارک تیخون مسکو تأسیس شد. همچنین وی از سازمان دهندگان و شرکت کنندگان در کنگره جنبش دانشجویی مسیحی روسیه (موسوم به RSCM) نیز بود. بولگاکف در اولین نشست کنفرانس RSCM در پرژرو چکسلواکی و آرگوئنون فرانسه شرکت کرد و بعدها نیز به آن ها مشاوره می داد. پاریس (۱۹۲۵–۱۹۴۴). در ژوئیه سال ۱۹۲۵ بولگاکف وارد پاریس شد. او عضو کمیته تأسیس متوخیون سرگیوس پاریس و از دستیاران سازمان دهنده آن بود. بولگاکف به تأسیس مؤسسه الهیات ارتدوکس سنت سرگیوس کمک کرد، جایی که او تا آخر عمرش در آنجا مشغول به کار و فعالیت بود. او دوره هایی در مورد "کتاب مقدس عهد عتیق" و "الهیات جزمی" تدریس می کرد. بولگاکف در سال ۱۹۲۷ در ک
نفرانس جهانی مسیحیت با محوریت "ایمان و نظم کلیسایی" در لووزان فرانسه وارد جنبش وحدت گرایی کلیساها شد و به چهره ای تأثیرگذار و مهم در این جنبش تبدیل شد؛ در سال ۱۹۳۴ سفری به ایالات متحده به این منظور نمود. تأثیرگذارترین حرکت این جنبش در حوزه وحدت گرایی، گفت وگو با کلیسای آنگلیکان بود که نتیجه آن در پایان سال ۱۹۲۷ و اوایل سال ۱۹۲۸ محقق شد و یک نهاد دینی انگلیسی-روسی به نام انجمن سنت آلبان و سنت سرگیوس تأسیس گشت. او در دوران زندگی پربارش در پاریس، دو اثر سه گانه بنیادین درباره سوفیولوژی به پایان رساند: اولی شامل "بوته سوزان" (۱۹۲۶)، "دوست داماد" (۱۹۲۷)، و "نردبان یعقوب" (۱۹۲۹) و دومی شامل "بره خدا"، "تسلی بخش"، و "عروس بره" (۱۹۳۹) بود. در اثر "عروس بره"، سرگئی بولگاکف به آموزه آپوکاتاستاسیس (ἀποκατάστασις) می پردازد؛ مفهومی در الهیات مسیحی که به بازگشت همه چیز به حالت اولیه خود اشاره دارد. این آموزه، که ریشه در آثار اوریگن آدامانتیوس از قرون دوم و سوم میلادی دارد، بر این باور استوار است که تمامی خلقت، از جمله شیطان، در نهایت به کمال و رستگاری خواهد رسید. بولگاکف با الهام از این دیدگاه، رستگاری نهایی بشریت را مطرح
می کند و در این زمینه از «سقوط فرادنیوی» سخن می گوید. به گفته او: «تاریخ تجربی بشریت از سقوط آغاز می شود که مقدمه ای آغازین است.» انتشار کتاب "بره خداوند" واکنش هایی در میان مقامات کلیسای ارتدوکس روسی برانگیخت. سرجیوس اول، مطران مسکو، بولگاکف را به انحراف از اصول بنیادین ارتدوکس متهم کرد و پیشنهاد اخراج او از کلیسا را مطرح نمود. شورای اسقفان کلیسای ارتدوکس روسی خارج از کشور نیز این محکومیت را تأیید کرد. در مقابل، مطران یولوگی (Митрополит Евлогий) کمیته ای برای بررسی ارتدوکس بودن آموزه های بولگاکف تشکیل داد. این کمیته در بررسی های اولیه، آموزه های وی را بدعت آمیز ندانست، اما هیچ گاه به نتیجه رسمی نرسید. در سال ۱۹۳۹، بولگاکف به سرطان گلو مبتلا شد و پس از عمل جراحی، توانست بدون استفاده از تارهای صوتی سخن بگوید. او در نمازخانه ای به نام «به خواب رفتن مادر خداوند» به برگزاری مراسم عبادی، تدریس الهیات و نگارش آثار خود ادامه داد. با وجود محدودیت های ناشی از جنگ جهانی دوم، فعالیت های علمی و دینی خود را متوقف نکرد و در سال ۱۹۴۳ نشان افتخار «تاج» را دریافت کرد؛ نشانی که به کشیشان بلندمرتبه یا افراد دارای خدمات برجسته
در حوزه دینی اعطا می شود. در جریان اشغال فرانسه توسط نیروهای نازی، بولگاکف اثر "نژادپرستی و مسیحیت" را نگاشت که در آن ایدئولوژی فاشیسم را نقد کرد. آخرین اثر خود با عنوان "مکاشفه یوحنا" را کمی پیش از مرگش به پایان رسانید و در نهایت در ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۴، پس از چهل روز بیهوشی ناشی از سکته مغزی، درگذشت. او در گورستان روسی سنت ژنویو د بوآ در حومه جنوبی پاریس به خاک سپرده شد. دیدگاه های سیاسی. بولگاکف دیدگاه بنیادین اقتصاد سیاسی قرن بیستم که بیان می داشت نیاز به توسعه مادی، اصل اولیه توسعه اقتصادی است، را محکوم می کرد. او توسعه اقتصادی را به مثابه شرطی لازم برای پیشرفت معنوی انسان ملاحظه می نمود، اما همچنین هشدار می داد که نباید پیشرفت اقتصادی صرف را جایگزین پیشرفت همگانی انسانی و فرهنگی نمود. از نگر او، ماتریالیسم اخلاقی و روح بورژوازی گرایی معنوی دوران روم، که موجبات سقوط آن تمدن شد، بیماری جامعه مدرن اروپایی است. بولگاکف—ناتوانی از رضایت به دلیل افزایش منافع مادی ملموس که به طور عمیقی در ناراستی های اجتماعی ریشه دارند، شوق فراوان به آرمان های جهان شمول انسانی و نیاز سیری ناپذیر به ایمان دینی آگاهانه و مؤثر را، از با
رزترین ویژگی های "روح روسی" می دانست. این باور او در سخنرانی های عمومی اش و در مقاله "کارلایل و تولستوی" که در مجله نووی پوت (دسامبر ۱۹۰۴) انتشار یافت، به خوبی منعکس شده است. بولگاکف در رساله مفصل خود—کتاب دو جلدی "سرمایه داری و کشاورزی"—تأثیر قانون تمرکز تولید در کشاورزی را زیر سؤال برد، مزایای مزارع کوچک دهقانی نسبت به مزارع بزرگ را بررسی کرد، دلایل پایداری کشاورزی خانوادگی را تحلیل کرد و به نسخه ای از منبع اجاره زمین رسید. او به این نتیجه رسید که طرح اقتصادی مارکس با واقعیات تاریخی سنخیت ندارد و نظریه اثباتی پیشرفت اجتماعی برآمده از آن، قادر به فهم و تغذیه ایمان راسخ و ریشه دار تاریخی انسان به نیکی و خیر نیست. بولگاکف، پس از تلاش های نافرجام از به کارگیری نظام شناخت شناسی کانت در جهت توجیه اصول مارکسیسم، به این نتیجه رسید که توجیه قاطع و قابل دفاع حوزه زندگی خصوصی و عمومی انسان در گرو بسط استانداردهای بی قید و شرط در خصوص "زیبایی"، "خیر" و "حقیقت" خواهد بود. دیدگاه های فلسفی. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل بیستم، بولگاکف از مارکسیسم دلسرد شد، زیرا آن را ناتوان از پاسخ گویی به نیازهای ژرف دینی و ناتوان از متحو
ل نمودن بنیادین شخصیت فردی انسان می دانست. او دوباره به مسیحیت گروید. در جریان انقلاب ۱۹۰۵ او مقاله "قهرمانی و ریاضت" را نگاشت و از دو مسیر متفاوت در پیش روی روشنفکران روس سخن گفت. "قهرمانی" همان راهی بود که اکثریت رهرو آن بودند؛ راهی که می خواست جامعه را با ابزارهای بیرونی دگرگون کند: جایگزینی یک طبقه با طبقه دیگر، استفاده از خشونت و ترور، بدون توجه به محتوای معنوی و شخصیت فردی انسان. مسیر دوم "ریاضت" بود که راهیست متفاوت و مستلزم دگرگونی و مجاهدت درونی است و نه اقدامات خارق العاده بیرونی. بولگاکف هشدار می داد که راه "قهرمانی" روسیه را به سوی یک تراژدی خونین می برد. بولگاکف که به عنوان پدر سرگیوس شناخته می شد، به خاطر اندیشه های الهیاتی اش، با اتهاماتی هم از کلیسای ارتدوکس مسکو (که زیر فشار استالین بود) و هم از کارلووتسی (حوزه قضایی کلیسای ارتدوکس در شهر سرمسکی کارلووتسی که زیر سلطه سلطنت طلبان بود) روبرو شد. این اتهامات هم ریشه در دلایل سیاسی و هم دلایل الهیاتی داشت. در حوزه الهیاتی به وضوح ترس از پرسش های نوین احساس می شد. در ۱۹۳۵ آموزه های بولگاکف از سوی پاتریارک های مسکو و در سال ۱۹۳۷ نیز شورای اسقف های
خارجی در کارلووتسی آن ها را محکوم کرد. سوفیولوژی. سوفیا یک واژه یونانی (Σοφία) به معنای حکمت است که ریشه های فکری آن به افلاطون، ادیان هلنیستی و آیین های گنوسی (عرفانی) می رسد. اگرچه اصول آن بیشتر کلامی است، اما مشتمل بر مقولات فلسفی چون "واحد"، "امر خیر" و "امر زیبا" می باشد که سوفیا به این مقولات تشخّص و یا الوهیت می بخشد. در روسیه، به جز بولگاکف، شخصیت های مطرحی در تاریخ اندیشه الهیاتی همچون ولادیمیر سولویوف و پاول فلورنسکی در بسط این مفهوم نقش مهمی داشتند. اما باید گفت بولگاکف، به صورتی درخشان مفهوم جزمی-الهیاتی سوفیا را بسط داد، به طوری که تفکر او هم سنت های مسیحیت ارتدوکسی و هم مباحث فلسفی را در نظر می گیرد. او به نوعی در تلاش برای تطبیق نظریه مثل افلاطون با جهان بینی مسیحی بود که توسط آبا کلیسای شرقی همچون آتاناس، گریگوری نازیانزنوس و دیگران آغاز شده بود و پیش از او سولویوف نیز به این کار اهتمام ورزیده بود. سوفیا نزد بولگاکف با جهان مثل این همان انگاشته می شود؛ جهانی که در عقل الهی جای دارد و حامل صور مثالی همه موجودات و قوانین بنیادین هستی است. کاسموس یا ایده کیهان در ذات الهی وحدتی یگانه دارد، اما ای
ن وحدت در خود، کثرتی از ایده ها را دربر می گیرد که نظم کیهانی را سامان می بخشند. در عقل الهی، جهان ایده ها ازلی و غیرمخلوق است، هرچند در لحظه ای خاص، بر اساس اراده الهی تحقق یافته است. از آن لحظه آغازین هستی، ایده هایی که ساختار هستی را شکل می دهند، در جهان مادی پدیدار شدند و انسان می تواند آن ها را در این جهان بازشناسد و از طریق آن به حکمت الهی—یعنی سوفیای حقیقی—دست یابد. طبق آموزه سوفیولوژیکی بولگاکف، جهان مثل (جهان ایده ها)—بی تشکیک و فراسوی هر چیز—در خداوند متعال جای دارد. اما از آغاز آفرینش در جهان حضور دارد و در جهان مادی است که در تنوعی عظیم آشکار می شود. این جهان برای ما درون ماندگار است، چرا که تنها از طریق واقعیت عینی و درون خودمان می توانیم آن را بازشناسیم. این دیدگاه، بولگاکف را به سوی نظریه ای دوآلیستی از سوفیا سوق می دهد: یکی سوفیای متعالی و ذاتاً الهی (سوفیای خالق) و دیگری درون ماندگار در آفرینش (سوفیای مخلوق). این نظریه در سال ۱۹۱۷ در کتاب "نور بی زوال" مطرح شد و سپس در آثار "بره خدا"، "حکمت خدا"، "عروس بره" و "تسلی بخش" (روح القدس) بسط یافت. از منظر بولگاکف، وظیفه انسان عبارت است از تبدیل سوف
یایی جهان یا به عبارت دیگر بازگرداندن طبیعت به وضعیت آغازین خود. او دیدگاه خود را "متریالیسم دینی" یا "پان انتئیسم" می نامد. جهان متعلق به خداست، چون چیزی بیرون از خدا به عنوان امری بیگانه از او نمی تواند وجود داشته باشد. در واقع جهان در خداست، که بنیان واقعیت خود و غایت خود را می یابد و این "سوفیا"ست که این رابطه را در خلقت و تحولش محقق می کند.
بیلی استارک (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسکاتلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سلتیک، باشگاه فوتبال همیلتون آکادمیکال، باشگاه فوتبال کیلمارنوک، باشگاه فوتبال آبردین، و باشگاه فوتبال سنت میرن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسکاتلند بازی کرده است.
بابی براون (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کویینز پارک، باشگاه فوتبال فالکیرک و باشگاه فوتبال رنجرز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
تامی برنز (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کیلمارنوک و باشگاه فوتبال سلتیک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسکاتلند و اسکاتلند بازی کرده است.