Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خلاف آثار نظری صرف، بر پایه تجربه، مشاهده، و کاربرد عملی داروهای گیاهی تدوین شده بود، و به همین دلیل در میان پزشکان و داروسازان اروپایی محبوبیت فراوانی یافت. نسخه های بعدی این اثر، از جمله نسخه ای حدود سال ۱۴۸۰ که اکنون در بروکسل نگهداری می شود، و نسخه ای از اوایل قرن شانزدهم که در پاریس منتشر شد و با نگاره هایی از روبینه تستار همراه بود، نشان دهندهٔ استمرار و تحول این دانش در قالب های هنری و علمی هستند. این نسخه ها امروزه در پاریس و سن پترزبورگ قابل مشاهده اند و بازتابی از انتقال دانش پزشکی از قرون وسطی به رنسانس اند. فاکسیمیله های این نسخه ها، همراه با تفسیرهای علمی و تاریخی، توسط اپسومر و استرن در سال ۱۹۸۴ و توسط مؤسسه مولیرو در سال ۲۰۰۱ منتشر شده اند. این بازنشرها نه تنها به حفظ میراث پزشکی سالرنو کمک کرده اند، بلکه امکان مطالعهٔ تطبیقی میان نسخه های مختلف و تحول زبان، تصویر، و دانش پزشکی را فراهم ساخته اند. تحت این فشار فرهنگی، آثار کلاسیکی که مدت ها در صومعه ها فراموش شده بودند، دوباره کشف می شوند. به لطف «مدرسه پزشکی»، پزشکی اولین رشته علمی بود که از صومعه ها بیرون آمد تا دوباره با جهان و عمل تجربی روب
رو شود. راهبان سالرنو و بادیه دی کاوا در نزدیکی آن، در جغرافیای بندیکتین از اهمیت زیادی برخوردار بودند، زیرا در قرن یازدهم در این شهر حضور سه شخصیت مهم از این فرقه را مشاهده می کنیم: پاپ گرگوری هفتم، راهب بزرگ مونته کاسینو دسیدریو (پاپ ویکتور سوم آینده) و اسقف آلفانو اول. در این زمینه، «مدرسه» سالرنو رشد کرد تا جایی که به نقطه ای جذاب برای بیماران و دانشجویان از سراسر اروپا تبدیل شد. اعتبار پزشکان در سالرنو تا حد زیادی توسط وقایع نگاری های آن زمان و نسخه های خطی متعدد نگهداری شده در کتابخانه های بزرگ اروپا مشهود است. در سال ۱۲۳۱، امپراتور فدریکو دوم، اختیارات این مدرسه را تأیید کرد. در قانون اساسی ملفی، مقرر شد که فعالیت پزشکی فقط توسط پزشکانی که دارای مدرک تحصیلی از مدرسه پزشکی سالرنیتانا بودند، انجام شود. در سال ۱۲۸۰ ، چارلز دوم آنژو، اولین اساسنامه ای را تصویب کرد که در آن مدرسه به عنوان یک مؤسسه عمومی پزشکی شناخته شد. شهرت آن از مرزها فراتر رفت، همان طور که نسخه های خطی سالرنیتان که در بسیاری از کتابخانه های اروپایی نگهداری می شوند و شواهد تاریخی نشان می دهند. نویسنده شعر "رژیم سلامت سالرنو" در قرن دوازده
م یا سیزدهم، برای تبلیغ اثر خود و اعتبار بخشیدن به آن، به شعر خود ریشه ای سالرنیتان داد. این مدرسه سنت پزشکی یونانی - لاتین را حفظ کرد و آن را با سنت های پزشکی عربی و یهودی ادغام نمود. تلاقی فرهنگ های مختلف منجر به ترکیب و مقایسه دانش پزشکی مختلف شد، همان طور که افسانه ای که پایه های این مدرسه را به چهار استاد نسبت می دهد، گواه آن است: هلینوس یهودی، پونتوس یونانی، عبداله عرب و سالرنوس لاتین. در این مدرسه، علاوه بر تدریس پزشکی (که زنان نیز به عنوان معلم و دانش آموز در آن مشارکت داشتند)، دوره های فلسفه، الهیات و حقوق نیز وجود داشت. مشهورترین پزشک زن و نویسنده پزشکی در این مدرسه ، تروتا یا تروتولا د روجیرو است که به خاطر تألیف چندین کتاب در زمینه زنان و زیبایی، که در مجموع با نام "تروتولا" شناخته می شوند، معتبر شناخته می شود. "کتاب «مراقبت از زنان سالرنو»" اولین بار در حدود سال ۱۱۰۰ میلادی منتشر شد و تا زمان بازنگری اساسی توسط لوئیز بورگواز، مامایی که شوهرش در اوایل دهه ۱۶۰۰ به عنوان دستیار آمبروز پاره کار می کرد، متنی برجسته بود. ۱۹ نسخه خطی کمتر قطعی دیگر از تروتا را می توان امروزه در کتابخانه های اروپا یافت.
پزشکان زن دیگری که در این مدرسه تحصیل می کردند، به عنوان «زنان سالرنو» یا «"مراقبت از زنان سالرنو»" شناخته می شدند و شامل زنانی مانند آبلا، کنستانس کالندا، ربکا د گوارنا و مرکوریاد می شدند. کتاب ها مکتب سالرنیتان را مشهور کردند. آنها با "پانتگنی"، ترجمه و اقتباس کنستانتین از "الملکی" هالی عباس، ده جلد طب نظری و ده جلد طب عملی، شروع قدرتمندی داشتند. او همچنین رساله ای در مورد چشم پزشکی حنین بن اسحاق و "ویاتیکوس" ابن الجزار را ترجمه کرده بود. مشهورترین دارونامه قرون وسطی، آنتی دوتاریوم نیکولای، نیز در محافل این مکتب نوشته شده بود. از جمله پزشکانی که در مدرسه پزشکی سالرنیتانا آموزش دیده اند، می توان به ژیل دو کوربیل اشاره کرد. دوره سوم: قرن های ۱۴ تا ۱۹ میلادی. با ظهور دانشگاه ناپل، مدرسه پزشکی سالرنو که قرن ها درخشان ترین مرکز آموزش پزشکی اروپا بود، به تدریج اهمیت خود را از دست داد. دانشگاه های نوپایی چون مون پلیه، پادووا و بولونیا با رویکردهای تازه، ساختارهای منظم تر، و حمایت های سیاسی و علمی، جایگاه سالرنو را در عرصهٔ آموزش پزشکی تحت الشعاع قرار دادند. با این حال، نهاد سالرنویی تا مدت ها به حیات خود ادامه داد
و همچنان به آموزش و درمان مشغول بود. این استمرار، نشانه ای از ریشه های عمیق علمی و فرهنگی سالرنو بود—شهری که زمانی به عنوان "شهر بقراط" شناخته می شد و در آن، دانش پزشکی با تجربه، گفت وگو، و پذیرش زنان و مردان در مقام درمانگر و آموزگار شکل گرفته بود. اما در نهایت، در جریان اصلاحات آموزشی گسترده در پادشاهی ناپل، جوآکینو مورات در تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۸۱۱ تصمیم به انحلال رسمی این مؤسسه گرفت. آخرین محل فعالیت مدرسه، کاخ کوپتا بود—ساختمانی که آخرین نفس های یکی از کهن ترین مدارس پزشکی جهان را در خود جای داد. با انحلال این نهاد، دوره ای از تاریخ پزشکی اروپا به پایان رسید، اما میراث علمی، انسانی، و فرهنگی آن همچنان در متون، روش ها، و خاطرهٔ تاریخی باقی مانده است. سالرنو، با همهٔ فراز و فرودهایش، الگویی از پزشکی مبتنی بر تجربه، گفت وگو، و همزیستی فرهنگی بود که قرن ها الهام بخش باقی ماند. مطالعات پزشکی. "برنامه درسی استودیوم" شامل ۳ سال منطق، ۵ سال پزشکی (شامل جراحی و آناتومی) و یک سال طبابت نزد یک پزشک باتجربه بود. همچنین، هر پنج سال، کالبدشکافی بدن انسان برنامه ریزی شده بود. دروس شامل تفسیر متون پزشکی باستانی بود. اما در
حالی که پزشکی کند بود، در سالرنو هنر جدید جراحی ظهور کرد که توسط روجیرو دی فوگالدو به مقام یک علم واقعی ارتقا یافت. او اولین رساله در مورد جراحی ملی را نوشت که در سراسر اروپا گسترش یافت؛ بنابراین، از قرن دوازدهم، سالرنو هدف دانشجویان آلمانی بود. اما با رایج تر شدن کتاب های عربی، نفوذ علمی این مدرسه که گمان می رفت از سنت لاتین باشد، رو به کاهش گذاشت و دانشگاه های شمال ایتالیا جایگزین آن شدند. فارغ التحصیلان مانند برونو دا لونگوبوکو نیز به انتشار آموزه های آن کمک کردند. این «مدرسه»، علاوه بر تدریس پزشکی (که در آن زنان هم به عنوان معلم و هم به عنوان دانشجو پذیرفته می شدند)، فلسفه، الهیات و حقوق نیز تدریس می کرد و به همین دلیل است که برخی آن را اولین دانشگاه تأسیس شده می دانند. بر اساس یک اساس نامهٔ ویژه، موضوعات آموزشی در مدرسه پزشکی سالرنو به روشنی تعریف شده بودند و ساختار آموزشی آن مدرسه از نظم و انسجام قابل توجهی برخوردار بود. آموزگاران سالرنو میان دو شاخهٔ اصلی پزشکی تمایز قائل می شدند: نظری و عملی. در بخش نظری، آموزش ها بر شناخت ساختار بدن، اجزای تشکیل دهندهٔ آن، و ویژگی های فیزیولوژیک متمرکز بود. این بخش،
بنیان علمی لازم برای درک عملکرد بدن و تشخیص بیماری ها را فراهم می کرد. در بخش عملی، تمرکز بر حفظ سلامت و مقابله با بیماری ها بود—از جمله روش های پیشگیری، درمان های گیاهی، رژیم های غذایی، و مراقبت های بالینی. همانند دیگر مدارس پزشکی قرون وسطی، آموزش در سالرنو بر اصول بقراط و جالینوس استوار بود. این دو چهرهٔ بنیادین، با تأکید بر تعادل اخلاط، مشاهدهٔ بالینی، و اخلاق پزشکی، چارچوبی فراهم کرده بودند که قرن ها در اروپا مورد استفاده قرار گرفت. متون کهن استادان سالرنو نیز از این سنت فاصله نگرفته اند؛ بلکه آن را با تجربهٔ عملی، گفت وگوی میان فرهنگ ها، و نوآوری های محلی غنی تر کرده اند. مشهورترین رساله ای که توسط این مکتب نوشته شده "، «رژیم بهداشتی سالرنیتانوم»" است. این اثر که به شعر لاتین است، ظاهراً مجموعه ای از قوانین بهداشتی است که بر اساس آموزه های آن تدوین شده است. کالج آلمو سالرنیتانو. دانشکده پزشکی، یک نهاد دانشگاهی مستقل از مدرسه بود. هدف آن، معرفی دانشجویانی بود که سال های لازم برای تحصیل را گذرانده بودند و در یک آزمون دقیق برای اخذ مدرک دکترا شرکت می کردند، نه تنها برای طبابت، بلکه برای تدریس آن. دانشکده پ
زشکی یک سازمان حرفه ای برای دفاع از منافع و شأن پزشکان و همچنین ایجاد مانع بر سر راه کار پر دردسر پزشکی بود. اولین قانون حاکمیتی که با اعطای رسمیت قانونی به عناوین دانشگاهی صادر شده توسط کالج، امتیازات آن را تأیید می کرد، به امپراتور فردریک دوم در سال ۱۲۰۰ میلادی برمی گردد. همه پزشکان شهر «آلونی» بودند و آنها نیز به تدریج حق ورود به کالج را داشتند. معمولاً مراسم اعطای مدرک فارغ التحصیلان یا در کلیسای سنت پیتر دربار، یا سنت متیو یا در کلیسای کوچک سنت کاترین انجام می شد. اما در آغاز سال ۱۰۰۰ میلادی، این مراسم در کاخ شهر برگزار می شد. این سوگند، والاترین مفهوم اخلاقی از وظیفه پزشک را نشان می داد، کسی که سوگند می خورد بدون درخواست چیزی به فقرا کمک کند و در عین حال، تأییدی والا در پیشگاه خدا و مردم برای حفظ زندگی صادقانه و رفتار دقیق بود. برای اخذ مجوز داروسازی، یعنی در "هنر عطرسازی"، داوطلب باید از شخصیت اخلاقی و صادقی برخوردار می بود، ویژگی هایی که مدرسه برای آنها ارزش زیادی قائل بود. چنین مدرکی اغلب به عنوان گواهی بر شخصیت «مذهبی» یک فارغ التحصیل جوان تلقی می شد. صحت امتیازات دکترا که توسط کالج سالرنو صادر می ش
د، توسط دفتر اسناد رسمی تأیید می شد و برای تدریس موضوع ضروری بود. مدرک دکترا نه تنها تاریخ امتحان، بلکه سال جلوس پاپ را نیز داشت. این به این دلیل بود که تقویم مدنی در هر ایالت متفاوت بود، اما تاریخ پاپ، به ویژه در مورد دیپلم فارغ التحصیلان کشورهای خارجی، متفاوت نبود. دیپلم ها همیشه مهر کالج را با موم داشتند. در وسط این مهرهای دایره ای، نشان ملی شهر به وضوح قابل مشاهده است که توسط قدیس متی، حامی شهر، در حین نگارش انجیل، نشان داده شده است. بسیاری از آثار سالرنیتاییان از بین رفته است. استادان این مکتب این شایستگی بزرگ را دارند که برای اولین بار هنجارهایی را که پزشک باید هنگام حضور بر بالین بیمار رعایت کند، دیکته کنند. آنها سندی گرانبها هستند که نشان می دهد این معلمان چقدر به رسالت پزشکی و روحیه مشاهده و دانش عمیق خود از بدن انسان متعهد بوده اند. اساتید مدرسه. در تاریخ پزشکی سالرنو، تمایز میان "مدیکوس" و "medicus et clericus" نشان دهندهٔ دو دورهٔ متفاوت از تحول علمی و اجتماعی این نهاد است. "Medicus"، پزشک سنتی، نماینده دوره ای است که تجربه گرایی و درمان های عملی—مانند ترکیبات دارویی و جوشانده ها—در مرکز فعالیت ها
ی درمانی قرار داشت. این پزشکان بیشتر بر پایهٔ مشاهده، آزمون، و تجربهٔ بالینی عمل می کردند و دانش شان از طریق کار مستقیم با بیماران شکل می گرفت. در مقابل، "medicus et clericus" نماد دوره ای است که پزشکی با دانش نظری، فلسفه، و آموزه های علمی پیوند خورد. این پزشک نه تنها درمانگر، بلکه پژوهشگر و آموزگار بود—شخصی که در هنر و دکترین پزشکی تخصص داشت و به مطالعهٔ متون کلاسیک، به ویژه آثار بقراط و جالینوس، می پرداخت. با ظهور گاریوپونتو، که آثار نویسندگان لاتین پیرو بقراط و جالینوس را بررسی کرد، پزشکی سالرنو وارد عصر طلایی خود شد. این دوره با نظام مند شدن آموزش، تدوین متون علمی، و گسترش مباحث نظری همراه بود. در همین بستر، برای نخستین بار زنی به نام "تروتولا دِ روگیرو" به مقام استادی در مدرسه پزشکی سالرنو رسید. او نه تنها در درمان، بلکه در آموزش زنان باردار و تدوین دانش مربوط به سلامت زنان نقش داشت. حضور او در جایگاه "Magistra Medicinae"، نقطهٔ عطفی در تاریخ پزشکی اروپا بود و نشان دهندهٔ پذیرش زنان در مقام صاحب نظر و آموزگار در فضایی علمی و رسمی. این تحول، از پزشک تجربی به پزشک-دانشمند، از درمانگر به آموزگار، و از سنت ب
ه نظام علمی، سالرنو را به یکی از درخشان ترین مراکز پزشکی جهان در قرون وسطی بدل ساخت—جایی که علم، تجربه، و انسان گرایی در خدمت زندگی قرار گرفتند. تدریس پزشکی در سالرنو در قرون وسطی توسط اساتید خصوصی انجام می شد که نام آنها به پزشکان اختصاص داده شده بود. در آن زمان تعداد پزشکان کم بود و بسیاری صرفاً از درمان سنتی خانوادگی از چندین نسل پیروی می کردند. اسکولا مؤسسه ای با سازمانی مستقل بود که از معلمانی با شایستگی خاص تشکیل شده بود و مسئول "پرِزِس" بود. این یک امتیاز ارشدیت بود که هنگام ایجاد مقام کشیش به عنوان بالاترین مقام کالج ایجاد شد. اما پرِزِس هیچ وجه اشتراکی با کشیش نداشت، زیرا اقتدار آن بعداً در کالج به دست آمد. فهرست اساتید مشهور. افسانه رابرت و سیبیلا. روایت دیگر، افسانه رابرت نرماندی و سیبیلا از کونورسانو است. در طول جنگ های صلیبی، رابرت مورد اصابت تیری مسموم قرار گرفت. از آنجا که وضعیت او وخیم شده بود، برای مشورت با پزشکان به سالرنو بازگشت، که پاسخ پزشکان بسیار قاطع بود: تنها راه نجات جان او مکیدن سم از زخم بود، اما هر کس این کار را انجام می داد، به جای او می مرد. روبرتو همه را مرخص کرد و ترجیح داد بم
یرد، اما همسرش سیبیلا از کونورسانو، سم او را در طول شب مکید و برای شوهر محبوبش جان باخت. این افسانه در مینیاتور روی جلد کتاب «قانون ابن سینا» به تصویر کشیده شده است، که در آن روبرتو را به همراه درباریانش می بینیم که در دروازه های شهر از پزشکان استقبال و تشکر می کند، در حالی که در پس زمینه کشتی ها آماده حرکت هستند. در سمت چپ، چهار پزشک دیگر با سیبیلا که با تاجش قابل تشخیص است و توسط سم مسموم شده است، سروکار دارند.
نازاریو سائورو ‏(۲۰ سپتامبر ۱۸۸۰ - ۱۰ اوت ۱۹۱۶) یک الحاق گرا و ملوان ایتالیایی متولد اتریش بود. او که اهل ایستریا، که در آن زمان بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود و بنابراین شهروند آن منطقه محسوب می شد، در طول جنگ جهانی اول به نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا پیوست و به درجه ستوانی رسید. او در ژوئیه ۱۹۱۶ در جریان یک مأموریت اسیر شد. دادگاه امپراتوری او را به جرم خیانت به کشور محکوم کرد و در ۱۰ اوت همان سال در پولا اعدام شد و پس از مرگش مدال طلای شجاعت نظامی به او اعطا شد. او از برجسته ترین چهره های الحاق گرایی ایتالیا و بزرگترین نماینده الحاق طلبی ایستریا بود. زندگینامه. او که در کاپودیستریا، در منطقه ای که آن زمان ساحل اتریش (کوپِر امروزی، اسلوونی) بود، متولد شد، از سنین بسیار پایین به دریانوردی روی آورد و در 20 سالگی کاپیتان یک کشتی باری شد. بعدها، در سال ۱۹۱۰، سائورو کارمند شرکت کشتیرانی زوتیاتی شد که بنادر ایستریا و دالماتیا را به سن جورجیو دی نوگارو و چروینانو دل فریولی متصل می کرد. پس از سال ۱۸۶۶، زمانی که ونیز و منطقه ای متشکل از جمهوری ونیز به ایتالیا ضمیمه شدند، در ایستریا که در گذشته تحت حکومت ونیز بو
د، حمایت هایی برای اتحاد با ایتالیا وجود داشت. تینو گاواردو، پیو ریگو گامبینی و نازاریو سائورو مشهورترین کسانی بودند که اتحاد ایستریا را به پادشاهی ایتالیا ترویج کردند. در طول جنگ جهانی اول، بسیاری از کسانی که چنین دیدگاه هایی داشتند، برای جنگ با امپراتوری اتریش در ارتش ایتالیا ثبت نام کردند. برخی از آنها توسط اتریشی ها به عنوان خائن دستگیر و به دار آویخته شدند. با شروع جنگ جهانی اول، سائورو به ونیز رفت تا به دیگر پناهندگانی که در آنجا جمع شده بودند و ایتالیا را برای پیوستن به درگیری در کنار متفقین تحت فشار قرار می دادند، بپیوندد. هنگامی که ایتالیا در سال ۱۹۱۵ به این تلاش پیوست، سائورو داوطلب نیروی دریایی ایتالیا بود و به یک واحد اژدرافکنی منصوب شد و در مدت ۱۴ ماه بیش از ۶۰ مأموریت انجام داد. در ژوئن ۱۹۱۶، او به درجه ستوان دوم در زیردریایی جاچینتو پولینو ارتقا یافت و مدال نقره دریافت کرد. دستگیری و مرگ در ۳۰ ژوئیه همان سال، قایق سائورو برای انجام خرابکاری در بندر فیومه مجارستان (که اکنون رییکا در کرواسی است) اعزام شد، اما در خلیج کوارنر به صخره ای برخورد کرد. خدمه توسط ناوشکن اتریش-مجارستانی ساتلیت رهگیری و ز
ندانی شدند. سائورو به جرم خیانت قبلی خود شناخته و محاکمه شد. و پس از مواجهه با یک دادگاه نظامی در پولا (که اکنون پولا در کرواسی است) به اعدام محکوم و به دار آویخته شد. سائورو پس از اعلام هویت جعلی خود به عنوان نیکولو سامبو، توسط همشهریانش جووانی ریکوبون، جیوانی شیاوون و برادر همسرش لوئیجی استفه، مارشال گارد مالی اتریش، شناسایی شد. در نهایت، رویارویی دراماتیک با مادرش که برای نجات او از چوبه دار، منکر آشنایی با او شد (آنا سائورو دپانگر در سال ۱۹۱۹ بر اثر حمله قلبی درگذشت). حکم اعدام به جرم خیانت بزرگ، با طناب دار، در ۱۰ آگوست ۱۹۱۶در زندان های نظامی پولا اجرا شد. نازاریو سائورو از سلول خود دو نامه به نزدیکانش نوشت؛ پس از مرگش، گابریل دانونزیو درخواست کرد که این نامه ها به عنوان یادگاری دائمی از قهرمانی سائورو به نمایش گذاشته شوند. این نامه ها در حال حاضر در موزه مرکزی ریزورجیمنتو در رم به نمایش گذاشته شده اند. یکی از این نامه ها که خطاب به همسرش نوشته شده، چنین است: از او به عنوان یک قهرمان ایتالیا یاد می شود و پس از مرگش مدال طلای شجاعت نظامی به او اعطا شد. دو کشتی نیروی دریایی ایتالیا به افتخار او نامگذاری شد
ه اند:
مارمولک فیلفلا () یا مارمولک دیواری مالتی (Podarcis filfolensis) گونه ای مارمولک از خانوادهٔ سوسماران راستین است. این مارمولک در ایتالیا (در جزیره های پلاجیه) و در مجمع الجزایر مالت یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن شامل جنگل ها، درختزارها و بوته زارهای مدیترانه ای، درختچه زارها، مناطق صخره ای، سواحل صخره ای، زمین قابل کشت، چراگاه ها و باغ های روستایی است. P. filfolensis در مالت. در جغرافیای مالت، چهار زیرگونه از مارمولک دیواری مالتی وجود دارد که همگی در آنجا بوم زاد هستند. Podarcis filfolensis زیرگونهٔ "maltensis". این زیرگونه در سه جزیرهٔ اصلی یافت می شود: مالت، جزیره غودش و کمینو. رنگ آن معمولاً سبزفام و گاهی خال دار است. Podarcis filfolensis زیرگونهٔ "filfolensis". این زیرگونه بوم زاد جزیرک فیلفلا در نزدیکی ساحل مالت است. این زیرگونه بزرگ ترین در میان چهار زیرگونه است و رنگی مایل به سیاه با لکه های آبی فام دارد. Podarcis filfolensis زیرگونهٔ "kieselbachi". این زیرگونه بوم زاد سلمونت است که با نام جزایر سنت پل نیز شناخته می شود. رنگ های آن بسیار متنوع است، مانند قهوه ای، خاکستری و غیره با شکمی نارنجی و خال
های سیاه کوچک. جمعیت این زیرگونه در سال ۲۰۰۵ منقرض شد. Podarcis filfolensis زیرگونهٔ "generalensis". این زیرگونه بوم زاد صخره تل جنرال (ساحل غربی غودش) است. شکمی مایل به قرمز و پهلوهایی آبی رنگ دارد. دیگر زیرگونه ها. گمان می رود زیرگونهٔ پنجمی در جزیرهٔ کومینوتو (Kemunett) وجود داشته باشد و زیرگونهٔ دیگری به نام "Podarcis filfolensis" زیرگونهٔ "laurentimulleri" در جزایر ایتالیایی لینوزا و لامپیونه زندگی می کند. ویژگی ها و رفتار. برخلاف نرها که رنگ های درخشانی دارند، مارمولک های جوان و ماده ها رنگ آمیزی نسبتاً کدری (مایل به قهوه ای) دارند. مارمولک دیواری مالتی معمولاً حشرات کوچکی مانند مورچه ها یا موریانه ها را می خورد. نرها رفتار قلمرویی از خود نشان می دهند. هنگامی که نرهای دیگر وارد قلمرو آن می شوند، خود را باد می کند و سرش را بالا می برد. رفتار مشابهی هنگام جلب توجه ماده ها نیز دیده می شود. جفت گیری در بهار صورت می گیرد. یک یا دو تخم کمی بعد گذاشته می شود و در نهایت بین ژوئن و اواسط اوت از تخم بیرون می آیند.
خرچنگ آب شیرین مالتی (نام علمی: "Potamon fluviatile lanfrancoi") زیرگونه ای از خرچنگ آب شیرین است که در مناطق خاصی در جغرافیای مالت بوم زاد است. این خرچنگ بسیار نادر است و شمار آن در سال های اخیر رو به کاهش بوده است. ویژگی های عمومی. خرچنگ آب شیرین مالتی (که در زبان مالتی به نام «قَبرو» شناخته می شود) یک ده پا (از سخت پوستان با ۱۰ پا) است. پهنای آن می تواند تا ۸۰ میلی متر برسد. رنگ آن خاکستری-سبزفام با لکه های گاه به گاه نارنجی-زرد و رنگی ارغوانی بر روی پاها است. زیستگاه. خرچنگ آب شیرین مالتی در مکان هایی یافت می شود که آب شیرین / آب روان در تمام طول سال وجود داشته باشد، هرچند در نزدیکی برکه ها و چشمه ها نیز زندگی می کند. این خرچنگ در ، ، عین زیتونه در ملیها و سان مارتین در مالت و در درهٔ در جزیره غودش یافت می شود. این خرچنگ هنگام تهدید، با پنهان شدن زیر صخره ها یا سنگ ها در آب و در میان پوشش گیاهی، یا با ورود به نقب هایی که حفر می کند، پناه می گیرد. این نقب ها در گل یا رس حفر می شوند و می توانند بیش از ۵۰ سانتی متر ژرفا داشته باشند. بخشی از نقب معمولاً غرق در آب است. خوراک. خرچنگ آب شیرین مالتی گوشت خوار است
و از دیگر جانوران کوچک تر مانند بچه قورباغهها تغذیه می کند. این خرچنگ معمولاً پس از غروب آفتاب غذا می خورد. جمعیت. شمار این خرچنگ آب شیرین در نتیجهٔ آلودگی آب، خشک شدن جویبارها و به دلیل صید توسط انسان به طور پیوسته در حال کاهش است. منابع. SCIBERRAS, A. , SCIBERRAS, J. &amp; VELLA, S. (2009) [(https://www.um.edu.mt/library/oar/bitstream/handle/123456789/15329/CMN-5-1-2009-A4.pdf?sequence=1&amp;isAllowed=y) On the Occurrence of a New Population of Potamon Fluviatile Lanfrancoi at Wied Ghajn Zejtuna,Mellieħa]. The Central Mediterranean Naturalist 5(1)24-27. Nature Trust Malta publications SCIBERRAS, A. &amp; SCIBERRAS, J. (2010) An Ecological Survey On The Valley Of Wied Għajn Żejtuna. Commissioned by Ghaqda tar-Residenti ta’ Santa Marija Estate. 42pgs
جیمز بی. جردن (؛ زادهٔ ) متخصص الهیات پروتستانتیسم، و مورخ اهل ایالات متحده آمریکا است. او مدیر وزارتخانه های افق های کتاب مقدس است، سازمانی در نایس ویل (فلوریدا) که کتاب ها، مقالات و سایر رسانه هایی را منتشر می کند که با تفسیر (متن)، [[خداشناسی انجیلی]، و [[نیایش سرایی]] سروکار دارند. به مطلق گرایی کتاب مقدس از جمله [[آفرینش گرایی زمین جوان]] پایبند است و به مفهوم [[دین سالاری]] کتاب مقدس پایبند است. پیوند به بیرون. [[رده:افراد زنده]] [[رده:افسران نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا]] [[رده:الهیدانان کالوینیست و اصلاح طلب سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:الهی دانان کالوینیست و اصلاح طلب اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:بازسازی گرایی مسیحی]] [[رده:پژوهشگران کتاب مقدس اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:دانش آموختگان دانشگاه جورجیا]] [[رده:زادگان ۱۹۴۹ (میلادی)]] [[رده:نویسندگان اهل آتن، جورجیا]] [[رده:وزیران پرسبیتر اهل ایالات متحده آمریکا]]
یک بازی ویدئویی رو به انتشار در سبک نقش آفرینی اکشن است که توسط استودیوی ژاپنی تیم نینجا توسعه یافته و به وسیلهٔ کویی تکمو منتشر خواهد شد. این بازی سومین قسمت از مجموعه بازی های "نی او" و دنبالهٔ "نی او ۲" (۲۰۲۰) به شمار می رود، و قرار است در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۲۶ برای پلی استیشن ۵ و مایکروسافت ویندوز منتشر شود. روند بازی. "نی او ۳" همانند نسخه های پیشینش یک بازی نقش آفرینی اکشن است که از زاویهٔ دید سوم شخص روایت می شود. در این بازی، بازیکن کنترل توکوگاوا تاکه چیو، نوهٔ توکوگاوا ایه یاسو، را بر عهده دارد که با یوکایها و موجودات فراطبیعی مبارزه می کند و به مقام شوگون عروج می یابد. مشابه "نی او ۲"، بازیکنان قادر خواهند بود ظاهر قهرمان اصلی را به طور کامل سفارشی سازی کنند. این نسخه دو سبک بازی متمایز را ارائه می دهد. سبک سامورایی بازی همانند قسمت های قبلی "نی او" است و بازیکنان به سه حالت قرارگیری سلاح (بالا، وسط و پایین) دسترسی دارند. اقدامات جهت مبارزه استقامت یا «Ki» را مصرف می کنند، اما بازیکنان می توانند پس از انجام یک کمبو یا حمله، از «Ki Pulse» برای بازیابی استقامت استفاده کنند. هنگامی که بازیکنان به دشمنان
آسیب وارد می کنند، نوار «Arts Proficiency» آن ها به تدریج افزایش می یابد. وقتی که این نوار پر شد، بازیکنان می توانند حمله ای مرگبار انجام دهند. این بازی همچنین یک مکانیک جدید دفع حمله را معرفی می کند. این بازی همچنین سبک بازی نینجا را معرفی می کند که سریع تر، متمرکز بر گریختن و در حملات هوایی و حملات از راه دور عملکردی بهتر دارد. حالت قرارگیری سلاح ها با سه ابزار نینجایی جایگزین شده است که بازیکنان می توانند در نبرد از آن ها استفاده کنند. در ازای «Ki Pulse»، سبک نینجا از ویژگی مه (Mist) بهره می برد که به بازیکنان اجازه می دهد یک شبیه سازی از خودشان ایجاد کرده تا حواس دشمنان را پرت کنند و بتوانند با یک حرکت سریع به پشت سر آن ها، آسیب های مرگباری وارد کنند. با وجود اینکه این دو سبک هیچ ابزار مشترکی ندارند، بازیکنان می توانند آزادانه و به طور دلخواه بین دو سبک بازی جابجا شوند.
مرکز پتروشیمی سیراکیوز (به زبان ایتالیایی Polo petrolchimico siracusano نامیده می شود) یک منطقه ساحلی صنعتی گسترده در شرق سیسیل است که شامل سرزمین شهرداری آگوستا، پریولو گارگالو و مِلیلی است. فعالیت های اصلی صنعتی، پالایش نفت، پردازش مشتق های نفت و تولید انرژی است. این مجموعه که آغاز ساخت آن به سال ۱۹۴۹ برمی گردد، مشکلات زیست محیطی قابل توجهی را برای خط ساحلی و کل منطقه، و همچنین مشکلات بهداشتی و افزایش میزان مرگ و میر ایجاد کرده است. به همین دلیل این منطقه اغلب "مثلث مرگ (triangolo della" morte) نامیده می شود. از جمله شرکت های این منطقه می توان به اکسون موبیل، ساسول، ارگ، پولیمری اروپا و سیندیال اشاره کرد.
دفن زباله های سمی توسط «ندرانگتا»، یک سازمان جنایی از کالابریا، ایتالیا، از دهه ۱۹۸۰ در تخلیه زباله های رادیواکتیو دست داشته است. کشتی هایی با زباله های سمی و رادیواکتیو در سواحل ایتالیا غرق شده اند. علاوه بر این، گفته می شود کشتی هایی با زباله های سمی، از جمله محموله های زباله رادیواکتیو، به سومالی و سایر کشورهای در حال توسعه فرستاده شده اند که یا با کشتی غرق شده اند یا در خشکی دفن شده اند. وضع قوانین سختگیرانه تر زیست محیطی در دهه ۱۹۸۰، تخلیه غیرقانونی زباله را به یک تجارت پرسود برای گروه های جرایم سازمان یافته در ایتالیا تبدیل کرد. پدیده جرایم گسترده زیست محیطی که توسط سندیکاهای جنایی مانند کامورا و اندرانگتا انجام می شود، اصطلاح «اکومافیا» را به وجود آورده است. گزارش کمیسیون زباله های پارلمانی در سال ۱۹۹۵ از «احتمال وجود قاچاق ملی و بین المللی زباله های رادیواکتیو، که توسط لابی های تجاری و جنایی مدیریت می شود، صحبت می کند که گمان می رود با تأیید نهادهای وابسته به کشورها و دولت های اتحادیه اروپا و خارج از اتحادیه اروپا نیز فعالیت می کنند.» نتیجه گیری های آن به «دخالت ها و تهدیدها» علیه محققان اشاره داشت و
از، آژانس تحقیقات انرژی دولتی ایتالیا، و مدیریت آنها بر زباله های هسته ای انتقاد می کرد. تخلیه زباله در سواحل ایتالیا. «ندرانگتا»، یک سندیکای مافیایی ایتالیایی، توسط پنتیتو فرانچسکو فونتی، عضو سابق «ندرانگتا»، به غرق کردن حداقل ۳۰ کشتی پر از زباله های سمی، که بیشتر آنها رادیواکتیو بودند، متهم شده است. در سال ۲۰۰۵، فونتی این توطئه را در مجله خبری "«ل اسپرسو»" فاش کرد. اظهارات او منجر به تحقیقات گسترده ای در مورد باندهای دفع زباله های رادیواکتیو شد که جورجیو کومریو و شرکت دفع او، (مدیریت دفع اقیانوسی) در آن دخیل بودند. لگامبینته، یک سازمان غیردولتی ایتالیایی برای حفاظت از محیط زیست، تمام داده های جمع آوری شده توسط لگامبینته از سال ۱۹۹۴ در مورد ناپدید شدن حداقل ۴۰ کشتی در آب های مدیترانه را در اختیار دفتر دادستانی عمومی قرار داد. طی دو دهه، دادستان های ایتالیایی بیش از ۳۰ مورد غرق شدن مشکوک در آب های عمیق را بررسی کرده اند. آنها گمان می کنند که صنعتگران ایتالیایی و خارجی با «ندرانگتا» و احتمالاً سازمان های دولتی برای استفاده از مدیترانه به عنوان محل تخلیه زباله همکاری کرده اند. کشتی هایی که در هوای مساعد غرق شدن