Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پرونده قاچاق مالی کیاسو. در ۳ ژوئن ۲۰۰۹، در نزدیکی کیاسو در سوئیس (نزدیک مرز ایتالیا)، مأموران گارد مالی دو تبعهٔ ژاپنی حدوداً ۵۰ ساله را که سعی در ورود به سوئیس داشتند و چمدانی با کف کاذب حاوی اوراق بهادار خزانه داری ایالات متحده آمریکا به ارزش ۱۳۴٫۵ میلیارد دلار در اختیار داشتند، دستگیر کردند بعداً مشخص شد که این اوراق جعلی بوده اند.
کلیسای جامع چهل شهید (؛ Մայր Եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر حلب، استان حلب سوریه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تاتراکاوانک (؛ Տատրաբնակ Սուրբ Աստվածածին վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر بیتلیس، استان بیتلیس ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
واردنوتساتس وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان ارزنجان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای استپاتوس مقدس (کاغاکیک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کاغاکیک، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای استپانوس مقدس (لوتسک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر لوتسک، استان ولین اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
برج ناقوس استپانوس مقدس (؛ ) یک نمازخانه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کامیانتس-پودیلسکی، استان خملنیتسکی اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده های ۱۵-۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای سارگیس مقدس (دمشق) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر دمشق، استان دمشق سوریه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
باشگاه فوتبال بولا بویز یک باشگاه فوتبال حرفه ای مردان مستقر در فیجی است. این باشگاه که اکثریت سهام آن متعلق به اتحادیه فوتبال فیجی است، قصد دارد از فصل ۲۰۲۶ در لیگ حرفه ای اقیانوسیه به رقابت بپردازد. ایجاد. اکثریت سهام باشگاه فوتبال بولا بویز متعلق به اتحادیه فوتبال فیجی است. اگرچه این باشگاه لقب تیم ملی فوتبال فیجی را دارد، اما قصد دارد مستقل از اتحادیه فوتبال فیجی فعالیت کند. اتحادیه فوتبال فیجی به دنبال حمایت مالی از باشگاه فوتبال بولا بویز از دولت فیجی است.
صومعه مریم مقدس (چارخاپان) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ازمیت، استان قوجاایلی ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ماتناوانک (؛ Ախլաթու վանք, Խլաթի Մատնավանք, Մատնավանից Սուրբ Աստվածածին, Մատնավանքի Սուրբ Աստվածածին, Մատնեվանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر اخلاط، استان بیتلیس ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
باشگاه فوتبال کرایست چرچ یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه ای در کرایست چرچ، نیوزیلند است. آنها در مسابقات مختلف فوتبال سرزمین اصلی در سطح نوجوانان و بزرگسالان رقابت می کنند. این باشگاه شش عنوان قهرمانی لیگ ملی و هفت جام چاتهام را کسب کرده است.
وانواتو یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه ای مردان مستقر در وانواتو است. این باشگاه قصد دارد از فصل ۲۰۲۶ در لیگ حرفه ای اقیانوسیه بازی کند. تاریخچه. باشگاه فوتبال وانواتو در اوت ۲۰۲۵ به عنوان یکی از هشت باشگاه لیگ حرفه ای اقیانوسیه انتخاب شد. این باشگاه قصد دارد بازی خود را در فصل افتتاحیه لیگ در سال ۲۰۲۶ آغاز کند. در ۱۱ سپتامبر، این باشگاه رسماً به باشگاه فوتبال وانواتو یونایتد تغییر نام داد و اظهار داشت که این نام، آرمان باشگاه برای متحد کردن همه هواداران فوتبال در سراسر کشور را بهتر منعکس می کند.
کلیسای فرشتگان مقرب مقدس (تئودوسیا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تئودوسیا، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هوهانس تعمیددهنده مقدس (تئودوسیا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تئودوسیا، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هوهانس مقدس (تئودوسیا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تئودوسیا، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
سیدرضاقلی شهیدی (زادهٔ حدود ۱۳۰۰ در محلهٔ شاپور تهران) از چهره های تأثیرگذار در آموزش ناشنوایان در ایران بود. او در خانواده ای فرهنگی با پدری قاضی و مادری معلم و آشنا به زبان فرانسه بزرگ شد. در حدود چهار سالگی بر اثر ابتلا به بیماری مننژیت شنوایی خود را از دست داد و با دنیای سکوت روبه رو شد. در سن هشت سالگی برای تحصیل به مدرسه ای ویژه معلولان در اصفهان فرستاده شد، اما به دلیل ناکارآمدی روش های آموزشی، پس از چند ماه به تهران بازگشت. در یازده سالگی، هم زمان با تأسیس نخستین دبستان ویژه کرولال ها در تهران، به این مدرسه واقع در چهارراه حسن آباد، کوچه طرشتی، پیوست. این مدرسه زیر نظر جبار باغچه بان اداره می شد و زمینه ساز پیشرفت علمی و اجتماعی او شد. ایجاد کانون کرولال ها در تهران. پیش از تأسیس کانون کرولال ها در سال ۱۳۲۷، ناشنوایان تهران مکان مشخصی برای گردهمایی نداشتند و اغلب در قهوه خانه ها یا گوشه وکنار خیابان ها اجتماع می کردند. این وضعیت گاه با واکنش منفی کسبه و رهگذران همراه بود و در برخی موارد به درگیری و ایجاد مزاحمت منجر می شد. سیدرضاقلی شهیدی که سال ها شاهد این مشکلات بود و ارتباط نزدیکی با جبار باغچه بان
داشت، با وی دربارهٔ ایجاد فضایی اختصاصی برای ناشنوایان مشورت کرد. باغچه بان که از وضعیت این گروه به خوبی آگاه بود، با پیشنهاد تأسیس یک کانون ویژه موافقت کرد. بدین ترتیب، کانون کرولال ها با حمایت جبار باغچه بان در سال ۱۳۲۷ بنیان گذاری شد. در آغاز فعالیت، یکی از اتاق های دبستان باغچه بان در خیابان رامسر به کانون اختصاص یافت و شهیدی به عنوان سرپرست آن انتخاب شد. او تلاش هایی برای دریافت مجوز رسمی انجام داد، اما به دلیل نبود درک کافی از نیازهای ناشنوایان در نهادهای دولتی، این تلاش ها بی نتیجه ماند. با وجود محدودیت منابع مالی و عدم حمایت رسمی، کانون به صورت نیمه فعال به کار خود ادامه داد و خدمات ارزشمندی به جامعهٔ ناشنوایان ارائه کرد. فدراسیون ورزشی کرولال ها. پیش از تشکیل فدراسیون، فعالیت های ورزشی ناشنوایان به طور پراکنده در زورخانه ها و باشگاه های عمومی صورت می گرفت. شماری از ناشنوایان، از جمله کریم رئیس نیا، در باشگاه پولاد در نزدیکی میدان شاپور به تمرین کشتی می پرداختند. رئیس نیا که با کشتی گیرانی چون غلامرضا تختی هم تمرین بود، همراه وی برای نخستین بار به ترکیه اعزام شد و موفق به کسب مقام اول در یک رقابت بین
المللی شد. این موفقیت توجه مسئولان را به ظرفیت های ورزشی ناشنوایان جلب کرد. در سال ۱۳۳۳، سازمان تربیت بدنی جلسه ای با حضور سیدرضاقلی شهیدی و جمعی از ناشنوایان برگزار کرد تا امکان تأسیس یک نهاد رسمی برای ورزشکاران ناشنوا بررسی شود. در نهایت، فدراسیون ورزشی کرولال ها در تابستان ۱۳۳۴ زیر نظر سازمان تربیت بدنی تأسیس شد. تیمسار سرلشگر گرزن به ریاست آن و آقای امیریان به عنوان دبیر فدراسیون منصوب شدند. شهیدی نیز مسئولیت کمیته فنی فدراسیون و رابط ورزشکاران ناشنوا را بر عهده گرفت. در سال های آغازین، تمرین ها در سالن امجدیه انجام می شد و با گذشت زمان، رشته هایی مانند شنا و تیراندازی نیز به فدراسیون افزوده شد. در سال ۱۳۳۶، ایران به عضویت فدراسیون بین المللی ناشنوایان درآمد و برای نخستین بار، ورزشکاران ناشنوای ایرانی در هشتمین دورهٔ المپیک ناشنوایان در میلان، ایتالیا (۱۹۵۷ میلادی) شرکت کردند. در اسفند ۱۳۵۲، نام این نهاد به فدراسیون ورزش های ناشنوایان ایران تغییر یافت. کانون کرولال های ایران (کانون ناشنوایان ایران). پس از تأسیس فدراسیون ورزشی ناشنوایان، سیدرضاقلی شهیدی اقدام به احیای کانون کرولال ها کرد که چند سال در حال
ت تعطیل قرار داشت. روند اخذ مجوز رسمی از سال ۱۳۳۸ آغاز شد و با تدوین اساسنامه و برگزاری جلسات متعدد، در سال ۱۳۳۹ به ثبت رسید. نخستین انتخابات هیئت مدیره در ۲۵ بهمن ۱۳۳۸ در باشگاه امیرکبیر برگزار شد. رأی گیری به صورت علنی و با بلند کردن دست انجام گرفت. ترکیب منتخب هیئت مدیره به شرح زیر بود: علی سرتیپی (رئیس)، سیدرضاقلی شهیدی (نایب رئیس)، سید حسین میرجلالی (خزانه دار)، مرتضی ذوالفقاری (کارپرداز)، محمد مرصعی، میرزا آقا همایونفر و سید حسن میری (اعضا) بازرسان: کریم رئیس نیا و ابوالحسن فعالیت رسمی کانون از ۱۴ اسفند ۱۳۳۹ آغاز شد و محل اولیه آن در دبستان سعدی، خیابان امیرکبیر، قرار داشت. در سال های بعد، دامنهٔ فعالیت کانون به سایر شهرها نیز گسترش یافت. در سال ۱۳۹۴، نام این نهاد به کانون ناشنوایان ایران تغییر یافت و به صورت رسمی ثبت شد. انجمن خانواده ناشنوایان ایران. پیش از تشکیل انجمن خانواده ناشنوایان ایران، خانواده های افراد ناشنوا از دسترسی مناسب به امکانات فرهنگی، اجتماعی و تفریحی محروم بودند. همچنین، فقدان بسترهای مناسب برای مشارکت اجتماعی بانوان ناشنوا، که با محدودیت های بیشتری مواجه بودند، نیاز به ایجاد نهادی
حمایتی را آشکار ساخت. این انجمن در سال ۱۳۵۱ با حمایت ثمینه باغچه بان تأسیس شد. نخستین جلسهٔ مجمع عمومی در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۵۱ با حضور گروهی از خانواده های ناشنوا برگزار گردید و اساسنامه آن مورد بررسی قرار گرفت. انجمن با اهدافی عام المنفعه، غیردولتی، غیرسیاسی و غیرانتفاعی تأسیس و با شماره ۱۷۲۱ در اداره کل ثبت شرکت ها و مؤسسات غیرتجاری به ثبت رسید. در ترکیب اولیه هیئت مدیره، سیدرضاقلی شهیدی به عنوان رئیس، حسن تقوی به عنوان بازرس، و نسرین ظلی به عنوان خزانه دار معرفی شدند. سازمان ملی رفاه ناشنوایان ایران. سازمان ملی رفاه ناشنوایان ایران در شهریور ۱۳۵۰ با وابستگی به وزارت کار و امور اجتماعی تأسیس شد و نقش مهمی در ارتقای وضعیت ناشنوایان ایفا کرد. این سازمان خدماتی نظیر اشتغال، توانبخشی، گفتاردرمانی، آموزش های حرفه ای و رفاه اجتماعی برای ناشنوایان فراهم آورد و فعالیت های خود را در شهرهای مختلف کشور گسترش داد. سازمان تا اوایل انقلاب اسلامی به فعالیت ادامه داد و پس از آن منحل شد. سیدرضاقلی شهیدی، به پیشنهاد ثمینه باغچه بان، به عنوان مترجم و رابط ناشنوایان به این سازمان پیوست و در مرکز توانبخشی واقع در خیابان حافظ ف
عالیت می کرد. او در روند ترجمه و همراهی ناشنوایان در مراجعات اداری و قضایی با چالش هایی همچون فقدان سواد حقوقی، اختلاف در زبان اشاره و سوءتفاهم های جدی مواجه بود. کمیته پژوهش و توسعه زبان اشاره ایران. در ۱۵ تیر ۱۳۵۲، کمیته زبان اشاره به عنوان زیرمجموعه ای از سازمان ملی رفاه ناشنوایان و با هدف توسعه زبان اشاره فارسی تشکیل شد. این کمیته با همکاری جولیا آن اولیور سمیعی، سیدرضاقلی شهیدی، محسن لوح موسوی، کامران رحیمی و مریم رستمی (CODA) آغاز به کار کرد. در سال های بعد، افراد دیگری از جمله مرتضی پیروزی، رضا محمودی و حبیب طهرانی زاده نیز به آن پیوستند. پس از انقلاب، کمیته با عنوان کمیته پژوهش و توسعه زبان اشاره تحت نظر سازمان بهزیستی ادامه فعالیت داد و از سال ۱۳۷۱ در دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی مستقر شد. این کمیته در سال ۱۳۸۸ به دلیل عدم جذب نیروهای ناشنوا غیرفعال و به کانون ناشنوایان ایران منتقل شد. در آغاز فعالیت، پیشنهاد جولیا سمیعی برای استفاده از زبان اشاره آمریکایی (ASL) با مخالفت شهیدی و لوح موسوی روبه رو شد. به جای آن، پروژهٔ تدوین فرهنگ زبان اشاره فارسی با مشارکت ناشنوایان آغاز شد. طی این پروژه، اشاره ه
ای رایج جمع آوری، بررسی و با رأی اکثریت انتخاب شد. سپس کتاب فرهنگ زبان اشاره شامل تصاویر و توضیحات حرکات تدوین گردید. جولیا سمیعی در ۱۴ مرداد ۱۳۵۷ در یک سانحه هوایی درگذشت، اما فعالیت های کمیته ادامه یافت و نخستین جلد فرهنگ زبان اشاره فارسی در سال ۱۳۵۹ منتشر شد.
نخود پروانه ای یا کلیتوریا ترناتئا که با نام های دیگری مانند بال کبوتری آسیایی، زنگوله ای آبی، نخود آبی، نخود پروانه ای، نخود کوردوفان یا نخود داروین شناخته می شود، گونه ای گیاهی متعلق به خانواده باقلائیان و بومی جزیره ترنات اندونزی است.در آیورودای هند معمولاً با نام آپاراجیتا شناخته می شود. همچنین گاهی اوقات در هند با "پیچک پروستراتوس" ("Convolvulus pluricaulis") اشتباه گرفته می شود.
یونجین (به ) که پارچه زربفت نانجینگ یا پارچه زربفت ابری هم نامیده می شود، یک پارچه با تار و پود طلا و ابریشم سنتی چینی است که از اواخر سلسله سونگ در نانجینگ ساخته شده است و بر اساس تکنیک های بافت پود، از دوره هر دو سلسله سونگ و تانگ است. این پارچه با ماکو بافته می شود و اغلب نخ های طلا و نقره را با ابریشم های رنگی ترکیب می کند. در طول سلسله مینگ، بافندگان یونجین تکنیکی از بافت چرخشی را توسعه دادند که آنها را قادر می ساخت تا طرح های رنگارنگ را روی پارچه پایه در بافت های دیگر، مانند ساتن، ببافند. در سال ۲۰۰۹، پارچه زربفت نانجینگ در فهرست میراث شفاهی و ناملموس بشریت در یونسکو انتخاب شد. تاریخچه. تاریخچه یونجین در نانجینگ به دوره سه پادشاهی (۲۲۰–۲۸۰) برمی گردد. در جنگی که در پایان سلسله جین شرقی (۳۱۷–۴۲۰) درگرفت، ژنرال لیو یو، پادشاهی چین جدید (۳۸۴–۴۱۷) مستقر در شی آن را شکست داد. این پیروزی، همه صنعتگران شی آن را به جیان کانگ، که اکنون شهر نانجینگ است، بازگرداند. در میان آنها، بافندگان زربافت، نیروی غالب بودند. بافندگان زربافت، از برترین صنعتگران سراسر کشور بودند و مهارت های زیادی را از گروه های قومی اقلیت آموخت
ه بودند. دولت جین شرقی، یک دفتر ویژه زربافت در نانجینگ برای مدیریت تولید زربافت تأسیس کرده بود که نشان دهنده تأسیس رسمی زربافت نانجینگ بود. در سلسله چینگ، واحد بافندگی جیانگ نینگ در نانجینگ تأسیس شد. زمانی که بافندگی یون جین نانجینگ به اوج رشد خود رسید، بیش از ۳۰٬۰۰۰ دستگاه بافندگی داشت و نزدیک به ۳۰۰٬۰۰۰ نفر در این زمینه ها امرار معاش می کردند. در آن زمان، این بزرگ ترین صنعت صنایع دستی نانجینگ بود. ویژگی ها. زربافت یونجین نانجینگ به عنوان یکی از بهترین انواع ابریشم شناخته می شود. این پارچه به خاطر رنگ های ابرمانند و طرح های پیچیده اش مشهور است. زربافت های یونجین نانجینگ به خاطر فناوری نفیس، طرح های زیبا و بافت صافشان مشهور هستند. طرح ها به زیبایی و تنوع ابرهای آسمان هستند، از این رو نام آن «یونجین» است.
صومعه هیستیبوست مقدس (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان بیتلیس ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای تئودوروس مقدس (خالفتی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر خالفتی، استان غازی آنتپ ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
بازنیتس وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای عروج مریم مقدس (کامیانتس-پودیلسکی) (؛ Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کامیانتس-پودیلسکی، استان خملنیتسکی اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (بیلهورود-دنیستروفسکیی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر بیلهورود-دنیستروفسکیی، استان اودسا اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (کریمه قدیم) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کریمه قدیم، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (آریگ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان ارزوم ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
آپاهونیاتس وانک (؛ Աապահունյաց վանք, Սուրբ Նիկողայոսի վանք, Ապահունյաց Սուրբ Նիկողայոսի վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; برج توره دل مانگیا (Torre del Mangia) برجی در سینا، در منطقه توسکانی ایتالیا است. این برج که در سال های ۱۳۳۸–۱۳۴۸ ساخته شده است، در میدان دل کامپو، میدان اصلی سینا، در کنار کاخ پوبلیکو (تالار شهر) واقع شده است. در زمان ساخت، یکی از بلندترین برج های سکولار در ایتالیای قرون وسطی بود. با ارتفاع ۱۰۲ متر، اکنون دومین برج بلند ایتالیا است. پس از کلیسای جامع کرمونا، توراتزو (برج آسینلی در بولونیا با ارتفاع ۹۷ متر در رتبه سوم قرار دارد. تاریخچه. این برج دقیقاً به همان ارتفاع کلیسای جامع سینا ساخته شد تا نشانه ای از برابری قدرت کلیسا و دولت باشد. این نام به اولین ناقوس زن آن، جیووانی دی بالدوچیو، اشاره دارد که به دلیل ولخرجی، تنبلی یا شکم پرستی اش، به "مانگیاگواداگنی" («خورندهٔ سود») ملقب بود. بخش ها. این برج از نظر بصری دارای سطوح متمایزی از پایین است: ایوان سرپوشیده ای که برج به میدان کامپو متصل می شود و با نام "کاپلا دی پیازا" شناخته می شود، در سال ۱۳۵۲ برای ادای نذر بازماندگان سیه نا از مرگ سیاه به مریم مقدس اضافه شد. ستون های گوشه ا
ی در سال ۱۳۷۸ به شکل فعلی خود درآمدند و مجسمه هایی که آنها را تزئین می کردند در سال های ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۲ توسط ماریانو د آنجلو رومانلی و بارتولومئو دی تومه ساخته شدند. سقف چوبی ساده ای که زمانی ایوان را پوشانده بود، در سال های ۱۴۶۱ تا ۱۴۶۸ توسط آنتونیو فدریگی، که مسئول تزئینات عجیب و غریب تاجگذاری نیز بود، با طاق مرمری رنسانسی فعلی جایگزین شد. در سال های ۱۵۳۷ تا ۱۵۳۹، ایل سودوما یک نقاشی دیواری بالای محراب کشید که اکنون در موزه شهر در کاخ عمومی نگهداری می شود. بخش میانی بالایی از سنگ توسط آگوستینو دی جووانی بر اساس طرح یک "گودال ماستر لیپو"، که احتمالاً با لیپو ممی قابل شناسایی است، ساخته شده است. این بنا شامل یک جان پناه است که بر روی پیش آمدگی هایی قرار گرفته است. طاق های گلبرگ مانند برجسته بین پیش آمدگی ها، نویسندگان را بر آن داشته است که این سازه را به عنوان لاله یا سوسن توصیف کنند. ساعت قسمت پایین بدنه در سال ۱۳۶۰ اضافه شد. سه زنگ وجود دارد که بزرگ ترین آنها "سونتو" نام دارد - مخفف assunto، اشاره به عروج مریم مقدس. این زنگ نقش قابل توجهی در جشن های پالیو ایفا می کند. دیوارهای برج تقریباً هستند ضخامت در هر طرف
. برج هایی با الهام از توره دل مانگیا. تعدادی از برج ها از برج توره دل مانگیا الهام گرفته شده اند. این برج ها عبارتند از:
تمپیو ولتیانو (معبد ولتا) موزه ای در شهر کومو، لمباردی، ایتالیا است که به دانشمند الساندرو ولتا (۱۷۴۵–۱۸۲۷) اختصاص داده شده است. ولتا، فیزیکدان پرکاری که به خاطر اختراع اولین باتری الکتریکی (پیل ولتایی) مشهور است، در کومو متولد شد و بیشتر عمر خود را در آنجا گذراند و اولین کرسی استادی خود را از سال ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۹ در مدرسه سلطنتی کومو داشت و سرانجام در سال ۱۸۱۹ به این شهر بازنشسته شد. این موزه که به سبک نئوکلاسیک طراحی شده است، در ساحل دریاچه کومو قرار دارد و مجموعه ای از ابزارهای علمی اصلی مورد استفاده ولتا را در کنار آثار شخصی و افتخارات او در خود جای داده است. تاریخچه. ایده ایجاد یک موزه دائمی که به میراث علمی ولتا اختصاص داده شده باشد، پس از آتش سوزی ویرانگر در سال ۱۸۹۹ که یک نمایشگاه موقت بزرگ را که به مناسبت صدمین سالگرد اختراع پیل ولتایی در کومو برپا شده بود، نابود کرد، مطرح شد. بسیاری از ابزارها و اسناد اصلی در آتش از بین رفتند و نیاز به مکانی امن برای حفظ آثار باقی مانده را برجسته کردند. این پروژه با نزدیک شدن به صدمین سالگرد مرگ ولتا (۱۹۲۷) شتاب بیشتری گرفت. بودجه سخاوتمندانه ای توسط فرانچسکو سوماینی، ص
نعتگر پنبه و سناتور، که این ساختمان را به عنوان هدیه ای به شهر سفارش داده بود، تأمین شد. معمار منتخب، فدریکو فریگریو بود که به خاطر کارهایش در مرمت بناهای تاریخی در منطقه کومو شناخته می شود. ساخت و ساز در سال ۱۹۲۵ آغاز شد و ساختمان در سال ۱۹۲۷ تکمیل شد، اگرچه افتتاح رسمی آن در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۸ انجام شد. این ساختمان در اواسط قرن بیستم بر اثر سیل آسیب دید، اما تحت عملیات مرمت بعدی قرار گرفت. این بنا همچنان یک بنای تاریخی کلیدی در ساحل دریاچه کومو است و به عنوان بخشی از شبکه موزه های شهری شهر (موزه های مدنی کومو اداره می شود). معماری. تمپیو ولتیانو که توسط فدریکو فریگریو طراحی شده است، نمونه ای برجسته از معماری نئوکلاسیک است که مستقیماً از پانتئون رم الهام گرفته است. این بنا دارای یک پایه مربعی شکل به عرض تقریبی ۲۶ متر است که بر فراز آن یک تالار دایره ای بزرگ با گنبدی بلند قرار دارد و ارتفاع کلی آن تقریباً به ۲۶ متر می رسد. نمای بیرونی آن دارای ستون های باشکوه قرنتی و مجسمه هایی است که نمایانگر علم و ایمان هستند. فضای داخلی شامل یک سالن دایره ای بزرگ با قطر حدود ۱۲ متر است که با نور طبیعی از روزنه های گنبد و پنجره
های بزرگ روشن می شود. یک گالری فوقانی که توسط ستون ها پشتیبانی می شود، در اطراف محیط سالن امتداد دارد. کف با موزاییک تزئین شده است. این ساختمان عمدتاً از بتن مسلح ساخته شده و از بیرون با سنگ کارست پوشیده شده است. فریگریو این ساختمان را نه تنها به عنوان یک موزه، بلکه به عنوان یک «معبد» سکولار اختصاص داده شده به ولتا و تجلیل از دستاوردهای علمی در نظر داشت. مجموعه. این موزه به طور خاص برای نگهداری ابزار و اسناد اصلی متعلق به الساندرو ولتا که از آتش سوزی سال ۱۸۹۹ جان سالم به در بردند، در کنار کپی هایی از ابزارهای از دست رفته، تأسیس شد. نمایشگاه های اصلی به ترتیب زمانی و موضوعی در ویترین هایی در طبقه همکف سالن مرکزی بزرگ چیده شده اند. این ویترین ها آزمایش ها و اختراعات کلیدی ولتا را در زمینه های مختلف به نمایش می گذارند: گالری بالایی، لوازم شخصی، افتخارات و جوایز ولتا، از جمله مدال ها، نشان های اهدایی از سوی حاکمانی مانند ناپلئون بناپارت و نشریاتی که جزئیات آثار او را شرح می دهند، را در خود جای داده است.
کازماتسک یا کازماتی، سبکی از سنگ تراشی تزئینی هندسی است که مشخصه معماری ایتالیای قرون وسطی و به ویژه رم و اطراف آن است. این سبک بیشتر برای تزئین کف کلیساها مورد استفاده قرار می گرفت، اما برای تزئین دیوارهای کلیسا، منبرها و تخت های اسقف نیز مورد استفاده قرار می گرفت. این نام از کازماتی، کارگاه خانوادگی پیشرو صنعتگران در رم که چنین تزئینات مرمری هندسی را خلق می کردند، گرفته شده است. این سبک در سراسر اروپا گسترش یافت، جایی که در معتبرترین کلیساها مورد استفاده قرار گرفت؛ برای مثال، محراب بلند کلیسای وست مینستر با کف مرمر کازماتسک تزئین شده است. شرح و تاریخچه اولیه. سبک کازماتسک نام خود را از خانواده کازماتی گرفته است که در قرن های دوازدهم و سیزدهم در رم شکوفا شدند و هنر موزاییک را به کار می بردند. آثار کازماتی از این جهت خاص است که از موزاییک شیشه ای در ترکیب با سنگ مرمر تشکیل شده است. گاهی این موزاییک ها روی طاق های مرمر سفید درها، روی حاشیه های صومعه ها، شیارهای ستون ها و روی بناهای یادبود مقبره ها منبت کاری می شوند. همچنین، این موزاییک ها قاب هایی از پورفیری یا مرمر، روی منبرها، صندلی های اسقفی، پرده ها و غیره
هستند، یا خود به عنوان یک تابلو استفاده می شوند. رنگ آنها درخشان است و از موزاییک های طلایی آزادانه استفاده می شود. اگرچه در رم بیشتر از سایر نقاط ایتالیا رایج است، اما استفاده از آنها محدود به آن شهر نیست. در میان مکان های دیگر، این موزاییک ها در کاپلا پالاتینا در پالرمو یافت می شوند. هنوز ارتباط دقیق آن با هنر جنوبی سیسیل مشخص نشده است. اگرچه کازماتی های روم قرن دوازدهم، صنعتگران همنام این سبک هستند، اما به نظر نمی رسد که اولین کسانی باشند که این هنر را توسعه داده اند. سبک مشابهی را می توان در سنگفرش صومعه بندیکتی مونته کاسینو (۱۰۶۶–۱۰۷۱) مشاهده کرد که با استفاده از کارگران قسطنطنیه ساخته شده است، و این احتمال را ایجاد می کند که سبک هندسی به شدت تحت تأثیر موزاییک های کف بیزانسی قرار گرفته باشد. با این حال، این تکنیک متمایز است زیرا کفپوش های کازماتی از اشکال و اندازه های مختلف سنگ ساخته شده اند، ویژگی ای کاملاً متفاوت از موزاییک های اپوس تسلاتوم که در آن الگوها از واحدهای کوچکی ساخته می شوند که همگی اندازه و شکل یکسانی دارند. سنگ مورد استفاده هنرمندان کازماتی اغلب از مواد بازیافتی (به عنوان مثال بازیافت مج
دد) از ویرانه های ساختمان های روم باستان بود، که دایره های بزرگ، مقاطع عرضی با دقت برش خورده ستون های رومی بودند. طبق دایرةالمعارف کاتولیک، این سبک از موزاییک های تزئینی منبت کاری شده «در قرن دوازدهم توسط یک سنگ تراش به نام لورنتیوس همچنین با نام «لورنزو کازماتی» شناخته می شود اهل آناگنی، شهری کوچک در تپه های شصت کیلومتری شرق-جنوب شرقی رم، به هنر تزئینی اروپا معرفی شد. لورنتیوس هنر خود را از استادان یونانی آموخت و مدتی از روش کار آنها پیروی کرد، اما در اوایل دوران حرفه ای خود سبکی اصیل را توسعه داد. سبک لورنتیوس با رهایی از سنت ها و تأثیرات بیزانسی، به یک موزاییک معماری تزئینی، با رنگ و طرح پر جنب و جوش، تکامل یافت که آن را در ترکیب با سطوح مرمر ساده یا تراشیده به کار می برد. «به عنوان یک قاعده، او از سنگ مرمر سفید یا روشن برای پس زمینه های خود استفاده می کرد؛ او این سنگ ها را با مربع ها، متوازی الاضلاع ها و دایره هایی از سنگ مرمر تیره تر، پورفیری یا مارپیچ منبت کاری می کرد و آنها را با روبان هایی از موزاییک متشکل از موزاییک های رنگی و طلایی-شیشه ای احاطه می کرد. او این ارلکیندها را با قالب گیری های مرمری، حک
اکی ها و نوارهای تخت از یکدیگر جدا می کرد و آنها را با موزاییک غنی تر می ساخت. اولین اثر ثبت شده او برای کلیسایی در فابیری در سال ۱۱۹۰ اجرا شد و قدیمی ترین نمونه موجود را می توان در کلیسای آرا کوئلی در رم مشاهده کرد. این اثر شامل یک آمبوی رساله و انجیل، یک صندلی، پرده و سنگفرش است. «در بسیاری از کارهایش، پسرش، یاکوبوس، که نه تنها مجسمه ساز و موزاییک کار بود، بلکه معماری چیره دست نیز بود، یاری اش می کرد. همان طور که تغییرات معماری انجام شده توسط او در کلیسای جامع چیویتا کاستلانا، که از پیشگامان رنسانس بود، گواه این مدعاست. این کاری بود که دیگر اعضای خانواده اش نیز در آن مشارکت داشتند و همگی چهار نسل پیرو این حرفه بودند. کسانی که در هنر خود به جایگاه والایی دست یافتند، در خلاصه تبارشناسی زیر نامگذاری شده اند: لارنتیوس (۱۱۴۰–۱۲۱۰)؛ یاکوبوس (۱۱۶۵–۱۲۳۴)؛ لوکا (۱۲۲۱–۱۲۴۰)؛ یاکوبوس (۱۲۱۳–۱۲۹۳)؛ دئوداتوس (۱۲۲۵–۱۲۹۴)؛ یوهانس (۱۲۳۱–۱۳۰۳).» با این حال، یک محراب عمودی مرتفع که ظاهراً مربوط به قرن دوازدهم میلادی و مربوط به دوران جنگ های صلیبی است، به سبک کازماتسک، در کلیسای مقبره مقدس در اورشلیم که تا سال ۱۱۸۷ و سپس در مق
اطعی در طول قرن سیزدهم تحت حکومت صلیبی ها بود، دوباره کشف شد.