Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عبدالله بیگ فراشری (به ترکی: "Fraşerli Abdül Bey" یا "عبدالله حسنی"؛ ۱ ژوئن ۱۸۳۹–۲۳ اکتبر ۱۸۹۲) یک کارمند دولت آلبانیایی عثمانی، سیاستمدار در دوران مشروطه اول امپراتوری عثمانی و یکی از اولین ایدئولوگ های سیاسی آلبانیایی بیداری ملی آلبانی بود. فراشری در طول زندگی خود تلاش کرد تا میهن پرستی و هویت قوی را در میان آلبانیایی ها القا کند و در عین حال یک برنامه اصلاحی مبتنی بر آموزش زبان و ادبیات آلبانیایی را ترویج دهد. او یکی از مبتکران و رهبران برجسته اتحادیه پریزرن بود. او از دهه ۱۸۶۰ و با انجام مأموریت های سیاسی اولیه، خود را به عنوان یک شخصیت سیاسی متمایز کرد. او کمیته مرکزی دفاع از حقوق آلبانیایی ها را در استانبول تأسیس کرد. علاوه بر این، او به عنوان نماینده منتخب ولایت یانیا در پارلمان عثمانی در دوران اول مشروطه، ۱۸۷۶–۱۸۷۷، خدمت کرد. در دوران رژیم کمونیستی، او با افتخار قهرمان آلبانی اعلام شد. اوایل زندگی. عبدال فراشیری در سال ۱۸۳۹ در روستای فراشیر در ولایت جانینا در یک خانواده مسلمان آلبانیایی برجسته با گرایش های مذهبی بکتاشی متولد شد. عبدالفرشری به همراه برادرانش نعیم، سامی و ۵ خواهر و برادر دیگر، فرزندان ه
الیت بیگ (۱۷۹۷–۱۸۵۹) بودند و سنت های خانواده پدری آنها حاکی از آن بود که آنها از نوادگان صاحبان تیمار بودند که قبل از آمدن به فرشر از منطقه برات آمده بودند. هالیت به شاخه داکولاری از خانواده فرشری تعلق داشت. آنها از نوادگان اجاز بیگ از گرامش بودند که در سال های ۱۶۵۰–۱۶۶۰ به فرماندهی فرشر منصوب شد. پدربزرگ اعجاز بیگ، حمزه بیگ، در سال ۱۵۷۰ زمین های خود را در توموریکا از دست داده بود، زمانی که شورش کرد و تبعید شد، اما بخت و اقبال خانواده با ظهور کوپرولو محمد پاشا که به نفع آنها مداخله کرد و آنها بخشیده شدند، تغییر کرد. در حالی که مادرشان آمینه خانم (۱۸۱۴–۱۸۶۱) از نوادگان ایمراهور ایلیاس بیگ، یک فرمانده برجسته آلبانیایی عثمانی قرن پانزدهم از منطقه کورچه (پاناریت) بود. عبدالفرشری، برادر بزرگتر نعیم فراشری و سامی فراشری، دوران جوانی خود را تا ۱۸ سالگی در روستای زادگاهش گذراند و سرانجام به یانینا نقل مکان کرد و بیش از ۲۰ سال در آنجا زندگی کرد. پدرش، هالیت بیگ فراشری، یک بیگ آلبانیایی توسک و فرمانده یک ارتش نامنظم متشکل از گروه های شبه نظامی آلبانیایی بود. خدمت سربازی او برای برقراری نظم در سرزمین های ناآرام استان رو
ملیا، عمدتاً در داخل سرزمین های آلبانیایی نشین، انجام می شد. او در مناطقی مانند توسکریا، گگریا، بوسنی و هرزگوین، کوزوو، مونته نگرو، تسالی و مقدونیه خدمت می کرد و دو کشور آخر اغلب در آستانه قیام شورشیان یونانی بودند. در طول این لشکرکشی ها، عبدالفرشری بخشی از گروه نظامی پدرش بود و به عنوان کاپیتان نیروهای آلبانیایی خدمت می کرد. پدرش در سال ۱۸۵۹ درگذشت و بنابراین عبدیل سرپرست خانوار شد، زیرا پنج برادر و دو خواهرش همگی از او کوچکتر بودند. پس از دو سال، مادرش درگذشت؛ بنابراین فراشری سرپرست خانوار شد و خانواده را به ایوانینا منتقل کرد. او به عنوان منشی و فرماندار خانه ایوانینا منصوب شد، ["نیاز به توضیح دارد"] به همراه دو برادر کوچکترش. او خود را وقف تحصیل کرد و با دانشمندان ایوانینا، به ویژه با مدرس برجسته آلبانیایی حسن تحسینی که از او عربی، فارسی، فرانسوی و یونانی آموخت، همکاری کرد. فراشری همچنین علوم، فلسفه و ریاضیات را فرا گرفت. پس از پایان تحصیلاتش، با بالکه زه، دختر مفتی ابراهیم فراشری از خانواده لاهچنیا و زنفیزه چوکو از خانواده چوکولارو، که به آلیچکا نیز معروف بودند، نامزد شد و ازدواج کرد. بالکه زه برای فراشر
ی شش فرزند به دنیا آورد. پسر اول در سال ۱۸۷۴ به دنیا آمد و نام پدربزرگش، هالیت، را بر او نهادند. این کودک در نوزادی درگذشت. پسر دوم که در سال ۱۸۷۶ به دنیا آمد، نیز هالیت نام داشت و او نیز در جوانی درگذشت، همان طور که دو پسر بعدی که هر دو فریدون نام داشتند نیز درگذشتند. از میان همه فرزندان، پنج پسر و یک دختر که از فراشری و بالکه زه به دنیا آمدند، تنها پسر سوم آنها، میتهات فراشری و دخترشان زنده ماندند. او به نام مادر فراشری، آمینه، نامگذاری شد. فعالیت سیاسی. تلاش برای خودمختاری آلبانی (دهه ۱۸۶۰ تا اواخر دهه ۱۸۷۰). عبدال فراشیری در اوایل دهه ۱۸۶۰ خود را به عنوان یک دولتمرد و شخصیت سیاسی برجسته آلبانیایی معرفی کرد. او نماینده یانینا در اولین پارلمان عثمانی بود. فراشری در مورد مسائل مربوط به حوزه انتخابیه آلبانیایی خود صریح و رک بود. او در یک سخنرانی پارلمانی در ۱۴ ژانویه ۱۸۷۸ از فقدان «پیشرفت» انتقاد کرد و آن را به «استبداد»، «جهل» و بوروکرات های بی کفایت نسبت داد و خواستار آموزش گسترده در امپراتوری برای اصلاح این وضعیت شد. عبدالفرشری که مورد انتقاد سایر نمایندگان پارلمان عثمانی قرار گرفته بود، همچنین به عثمانی ب
ودن خود افتخار می کرد، هویتی که او را به تمدن عربی-اسلامی قرون وسطی پیوند می داد. او عضو بنیانگذار انجمن انتشار نوشته های آلبانیایی (۱۸۷۹) بود که نشریات به زبان آلبانیایی را ترویج می کرد. با این حال، هنگامی که جنگ روسیه و ترکیه در سال های ۱۸۷۷–۱۸۷۸ منجر به شکست عثمانی شد، یکپارچگی امپراتوری عثمانی و سرزمین های آلبانیایی بالکان در معرض خطر واقعی به نظر می رسید. فراشری برای ایجاد یک جبهه میهنی متحد برای دفاع از آن تلاش کرد. فراشری سپس رئیس کمیته آلبانیایی جانینا شد و عابدین دینو، رهبر برجسته آلبانیایی چم، از بنیانگذاران آن بود. در آنجا او پیش نویس اعلامیه خودمختاری آلبانی در امپراتوری عثمانی را تدوین کرد، پروژه ای که در نهایت اکثریت نمایندگان سراسر آلبانی را در کنگره آلبانی در پریزرن در سال ۱۸۷۸ به خود جلب کرد. با این حال، امیدهای او برای یک دولت خودمختار آلبانیایی توسط همسایگان آلبانی، از جمله یونان، صربستان و بلغارستان، که توسط امپراتوری روسیه که به شدت با حضور آلبانیایی ها در بالکان مخالف بود، حمایت می شدند، تهدید می شد. فراشری با مقامات عثمانی و سلطان و با نمایندگانی از خدیو مصر که از تبار آلبانیایی بودند،
ملاقات کرد و حمایت آنها را جلب کرد. او همچنین بین ژوئیه و دسامبر ۱۸۷۷، عمدتاً به دلایل دیپلماتیک، با نمایندگان یونان ملاقات کرد، با هدف تشکیل یک ائتلاف نظامی برای مقابله با بلغارستان بزرگ و گسترش تهدیدآمیز اسلاوها. با این حال، استفانوس اسکولودیس، فرستاده مخفی یونان، این ائتلاف را رد کرد، زیرا او مخالف یک آلبانی خودمختار در مرزهای قومی خود بود و مذاکرات شکست خورد. فراشری اتحاد سیاسی خود را با مقامات عثمانی تشدید کرد و تا سال ۱۸۷۷، به همراه بسیاری دیگر از هموطنان برجسته آلبانیایی، کمیته مرکزی دفاع از حقوق آلبانیایی ها را مستقر در استانبول تأسیس کرد. رئیس کمیته مرکزی دفاع و حقوق مردم آلبانی. در پایان سال ۱۸۷۷، او کمیته مرکزی دفاع از حقوق آلبانیایی ها ("Komiteti i Stambollit") را که در استانبول تشکیل شده بود، تأسیس کرد و به عنوان رئیس آن انتخاب شد. او سهم مهمی در تدوین خط مشی سیاسی جنبش ملی پس از پیروزی روسیه بر امپراتوری عثمانی و به ویژه پس از امضای پیمان سن استفانو داشت. اهداف آن حفظ وحدت ارضی و تمامیت ارضی سرزمین های مسکونی آلبانیایی در داخل امپراتوری بود. به گفته فراشری، با توجه به شرایط ایجاد شده توسط روندها
ی توسعه طلبانه روسیه و منافع قدرت های غربی برای زنده نگه داشتن امپراتوری عثمانی و نیات همسایگان بالکان آلبانی برای الحاق سرزمین های آلبانی، مناسب ترین راه حل، ایجاد یک دولت خودمختار آلبانیایی تحت حاکمیت امپراتوری عثمانی یا حداقل ایجاد یک ولایت منحصر به فرد در داخل امپراتوری عثمانی است. اگر این ولایت آلبانیایی منحصر به فرد محقق شود، مرزهای آلبانی را به رسمیت می شناسد و به آلبانیایی ها در آماده سازی برای دفاع از میهن خود دست بالا را می دهد. دولت موقت آلبانی. نوشتار اصلی: لیگ پریزرن پیمان سن استفانو و بعداً کنگره برلین، اضطراب عمیقی را در میان مردم آلبانی ایجاد کرد و رهبران آنها را بر آن داشت تا دفاع ملی از سرزمین هایی را که در آن ساکن بودند، سازماندهی کنند؛ بنابراین، در بهار ۱۸۷۸، آلبانیایی های بانفوذ به رهبری فراشری و دیگر چهره های برجسته جنبش ملی آلبانی در قسطنطنیه گرد هم آمدند. آنها کمیته ای را برای هدایت مقاومت آلبانیایی های مسلمان تشکیل دادند. در ماه مه، این گروه خواستار برگزاری یک جلسه عمومی از نمایندگان تمام سرزمین های آلبانیایی نشین شد. در ۱۰ ژوئن ۱۸۷۸، حدود هشتاد نماینده، عمدتاً رهبران مذهبی مسلمان، رو
سای قبایل و دیگر افراد بانفوذ از چهار ولایت عثمانی آلبانیایی نشین، در شهر پریزرن کوزوو گرد هم آمدند. نمایندگان یک سازمان دائمی به نام اتحادیه پریزرن را تحت هدایت یک کمیته مرکزی که قدرت وضع مالیات و تشکیل ارتش را داشت، تأسیس کردند. اتحادیه پریزرن برای کسب خودمختاری برای آلبانیایی ها و جلوگیری از اجرای پیمان سن استفانو و پیمان کنگره برلین تلاش کرد، اما نه برای ایجاد یک آلبانی مستقل. نمایندگان بر سر یک موضع حداقلی مبنی بر حفظ سرزمین های مسکونی آلبانیایی ها در امپراتوری و حفظ امتیازات محلی در نظام عثمانی توافق کردند. فراشری و چند نفر دیگر می خواستند آلبانیایی ها را در یک جنبش ملی سازماندهی کنند و برای یک آلبانی متحد و خودمختار با حقوق ملی و فرهنگی تلاش کنند. پس از کمی بحث، سایر نمایندگان حاضر این پیشنهادات را رد کردند. از همان ابتدا، مقامات عثمانی از اتحادیه پریزرن حمایت کردند و روابط ویژه ای با اعضای ارشد آن در اتحادیه، به ویژه با فراشری که سمت وزیر امور خارجه اتحادیه و سخنگوی باب عالی را بر عهده داشت، داشتند. او به عنوان یکی از نویسندگان اصلی پلاتفرم سیاسی کمیته مرکزی استانبول، که فراشری آن را علناً از طریق مقا
لاتی که در بهار ۱۸۷۸ در چندین ارگان مطبوعات عثمانی و اروپایی منتشر کرد، بیان کرد، به طور فعال در تأسیس اتحادیه پریزرن شرکت کرد. پس از تأسیس اتحادیه که این پلاتفرم را پذیرفت، عبدالفراشری خود را به عنوان رهبر اتحادیه متمایز کرد. فعالیت های اصلی آن به ویژه در مناطقی از ولایت های جانینا و کوزوو توسعه یافت. او تقریباً در تمام مجامع اصلی که توسط شورای عمومی اتحادیه آلبانیایی یا کمیته های بین منطقه ای آن برگزار می شد، شرکت کرد. در مجمع تأسیس اتحادیه پریزرن، او به عنوان رئیس کمیته امور خارجه انتخاب شد. فراشری، مانند دیگر نمایندگان اتحادیه، برای ایجاد کمیته های محلی و آماده سازی نیروهای نظامی برای مقاومت به خانه بازگشت و از آلبانیایی های استانبول و آلبانی جنوبی (توسکریا) حمایت کسب کرد. او در سراسر ولایت یانینا، از یانینا تا پروزا و برات، سفر کرد تا آلبانیایی ها را متحد و بسیج کند. با این حال، برخی از مناطق تلاش های او را رد کردند. فراشری برای تقویت موقعیت خود، دولت عثمانی را متقاعد کرد تا مصطفی پاشا ولوره را به عنوان متصرف (فرماندار) برات منصوب کند. فراشری، برای جلب حمایت آلبانیایی های مسلمان جنوبی (توسک ها)، از تکیه
ها (صومعه های صوفی) فرقه بکتاشیه بازدید کرد و باباهای (راهبان) آنها را متقاعد کرد تا در جنبش ملی کمک کنند و بر افراد سرشناس برای پیوستن به این هدف تأثیر بگذارند. در ۱ نوامبر ۱۸۷۸، او نماینده توسکریا در اولین مجلس دبار بود، جایی که قطعنامه ای تصویب شد تا رسماً از باب عالی درخواست ایجاد ولایت متحد خودمختار آلبانی شود. تا ۱۰ نوامبر ۱۸۷۸ در تکیه بکتاشیه در فراشر، یک نشست منطقه ای مهم از آلبانیایی های توسک متشکل از مسیحیان ارتدکس و مسلمانان که توسط فراشری گرد هم آمده بودند، با پنج خواسته او برای حقوق اجتماعی-سیاسی آلبانیایی که در پریزرن مطرح شده بود، موافقت کردند. او سازمان دهنده اصلی مجمع پروزا در ژانویه ۱۸۷۹ بود که موفق شد از واگذاری کامریا به یونان جلوگیری کند. فراشری و محمد علی بیگ وریونی، به نمایندگی از اتحادیه پریزرن در ماه مه ۱۸۷۹، تلگراف هایی را به پایتخت های اروپایی وین، پاریس و برلین ارسال کردند و در آن از قدرت های بزرگ علیه ادعاهای یونان و صرب ها در مورد سرزمین های مسکونی آلبانیایی ها شکایت کردند و خواستار اصلاحات اجتماعی-سیاسی و آموزشی در امپراتوری شدند. فراشری و وریونی همچنین دادخواستی را برای نخست وز
یر ایتالیا ارسال کردند. فراشری به امید جلب حمایت مقامات ایتالیایی در مورد مسئله آلبانی، ارتباطات خود را با آنها بررسی کرد. او می دانست که ایتالیا مایل است سایر قدرت ها را از آلبانی، به ویژه مناطق جنوبی، دور نگه دارد، زیرا این منطقه را از نظر استراتژیک مهم می دانست و می خواست نفوذ خود را در دریای آدریاتیک افزایش دهد. در بهار ۱۸۷۹، فراشری ریاست هیئت لیگ پریزرن را بر عهده داشت که قصد داشت برای محافظت از تمامیت ارضی سرزمین های آلبانی و حقوق آلبانیایی ها از پایتخت های قدرت های بزرگ اروپایی بازدید کند. هنگامی که فراشری و وریونی در ماه آوریل به رم رسیدند، دولت ایتالیا تلاش کرد تا فراشری را به همکاری با یونانیان ترغیب کند، اما او این پیشنهاد را رد کرد و گفت: «یونانی ها نمی خواهند حقوق ما را به رسمیت بشناسند؛ آنها رعیت می خواهند نه برابر». رسانه های عثمانی سفر فراشری به رم را به عنوان تلاشی از سوی فراشری و وریونی برای پیشبرد خودمختاری آلبانی معرفی کردند. فراشری همچنین از حامیان اصلی تشکیل دولت موقت آلبانی بود. او همچنین رهبری مجلس ملی گیروکاستر را بر عهده داشت که تصمیم به ایجاد یک دولت خودمختار آلبانیایی گرفت. او بخشی
از جنبشی بود که پیشنهاد مسلح کردن آلبانیایی ها را مطرح می کرد. فراشری در مجلس دوم دبار، جایی که همیشه جناح رادیکال جنبش را رهبری می کرد، از برنامه گیروکاستر دفاع کرد. اگرچه برنامه خودمختاری توسط همه نمایندگان پذیرفته نشد، فراشری به کوزوو نقل مکان کرد و در آنجا شروع به اجرای تصمیمات گرفته شده در گیروکاستر کرد. در اوایل سال ۱۸۸۱، دولت موقت خودمختار در پریزرن به ریاست نخست وزیر یمر پریزرنی تشکیل شد و فراشری به عنوان وزیر امور خارجه انتخاب شد. او سهم مهمی در آماده سازی های سیاسی و نظامی برای حفاظت از خودمختاری دولت موقت در برابر لشکرکشی نظامی عثمانی علیه اتحادیه داشت. کنگره دبره با ۱۳۰ نماینده برگزار شد که با ایجاد یک استان خودمختار موافقت کردند و آلبانیایی های دبره فهرستی از خواسته های خود را برای اتحاد چهار ولایت در یک ولایت به استانبول ارسال کردند و در عین حال بر وحدت و حاکمیت عثمانی تأکید داشتند. در ۲۲ فوریه ۱۸۸۱، فراشری یک تلگراف شخصی به استانبول فرستاد. او با چاپلوسی از سلطان با افتخارات، تأکید کرد که آلبانی چهار سال برای محافظت از دولت عثمانی جنگیده است، بدون اینکه ولایت ها در یک استان متحد شوند. اما این
پیام توسط عبدالحمید دوم نادیده گرفته شد. فراشری در دسامبر ۱۸۸۱، تحت نظر مقامات عثمانی، استانبول را به مقصد پریزرن ترک کرد تا نفوذ خود را بر دولت اتحادیه اعمال کند، اما در توقفی در دبار، از سوءقصد هواداران محلی عثمانی جان سالم به در برد. فراشری با بسیج ساکنان دبار به نفع خود علیه عثمانی ها، از این موقعیت سوءاستفاده کرد و منجر به اخراج حاکم عثمانی (متصرف) و هواداران حاکم شد. سرکوب اتحادیه پریزرن، دستگیری و حبس. پس از آنکه دولت موقت اتحادیه سرانجام توسط امپراتوری عثمانی سرکوب شد و در تابستان ۱۸۸۱ نبردهای متعددی بین ارتش اتحادیه و نیروهای عثمانی درگرفت، فراشری به همراه بسیاری دیگر از اعضا و افراد سرشناس اتحادیه پریزرن، توسط فرمانده کل مارشال درویش پاشا دستگیر و بازداشت شدند. فراشری توسط یک دادگاه ویژه عثمانی به اعدام محکوم شد. با این حال، این حکم توسط عبدالحمید دوم به زندان با اعمال شاقه کاهش یافت و او به مدت ۳ سال (۱۸۸۲–۱۸۸۵) در زندان قلعه ای در پریزرن زندانی شد. پس از آزادی از زندان قلعه پریزرن، به استانبول منتقل شد. او سرانجام در سال ۱۸۸۶ به دلایل سلامتی آزاد شد، به شرطی که از هرگونه فعالیت سیاسی یا میهن پرستا
نه دست بکشد. در این زمان، فراشری با رهبران اروپایی مانند فرانچسکو کریسپی، نخست وزیر ایتالیا، در مورد مسئله ژئوپلیتیک آلبانی مکاتبه می کرد. دیدگاه فراشری این بود که تقسیم آلبانی توسط قدرت های خارجی منجر به مقاومت شدید آلبانیایی ها خواهد شد. راه حل او مداخله اروپا بود که منجر به یک پادشاهی خودمختار یا کوچک آلبانی شد که در امتداد مرزهای قومی و جغرافیایی در یک کنفدراسیون بالکان یا تحت یک قدرت بزرگ که به قوانین و سازمان سیاسی اروپا پایبند باشد، تعریف شود. اگرچه بیمار و منزوی بود، اما هرگز تا زمان مرگش در ۲۳ اکتبر ۱۸۹۲ در استانبول، از ایده های میهن پرستانه خود دست نکشید. دولت ترکیه ترتیب انتقال بقایای او به آلبانی را داد و در سال ۱۹۷۸، بقایای او در صدمین سالگرد اتحادیه پریزرن به تیرانا آورده شد.
اصطلاح پیمان دولت-مافیا (به ایتالیایی: "trattativa Stato-mafia") به مجموعه ای از مذاکرات ادعایی بین مقامات مهم دولت ایتالیا و اعضای کوزا نوسترا اشاره دارد که پس از دوره حملات تروریستی ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ توسط مافیای سیسیل با هدف دستیابی به توافقی برای توقف حملات آغاز شد؛ طبق منابع و فرضیه های دیگر، این مذاکرات حتی زودتر آغاز شده بود. به طور خلاصه، سنگ بنای فرضی این توافق، پایان دادن به «فصل قتل عام» در ازای کاهش اقدامات بازداشتی پیش بینی شده برای رژیم زندان ماده ۴۱-بیس ایتالیا بود. ۴۱-بیس قانونی بود که طبق آن، گروه ضد مافیا به رهبری جووانی فالکونه صدها عضو مافیا را به «رژیم زندان سخت» محکوم کرده بود. فرضیه مذاکره موضوع تحقیقات طولانی، چه توسط دادگاه ها و چه در رسانه ها، بوده است. در سال ۲۰۲۱، دادگاه تجدیدنظر پالرمو یکی از نزدیکان نخست وزیر سابق سیلویو برلوسکونی را تبرئه کرد و در عین حال احکام روسای مافیا را تأیید نمود. این حکم در سال ۲۰۲۳ توسط دیوان عالی کشور ایتالیا تأیید شد. پیشینه تاریخی. بر اساس بازسازی ها، در سپتامبر تا اکتبر ۱۹۹۱، در جریان برخی جلسات «کمیسیون بین استانی» کوزا نوسترا که در اننا یا حوالی آن برگزا
ر شد و به رهبری رئیس مافیا، سالواتوره رئینا، اداره می شد، تصمیم گرفته شد که اقدامات تروریستی آغاز شود، زیرا ۴۷۵ نفر که مظنون به عضویت در مافیا بودند، دستگیر شده بودند. تروریسم مافیایی علیه دولت ایتالیا باید تحت نام «فالانژ آرماطا» اعلام می شد. بدین ترتیب، در دسامبر ۱۹۹۱، جلسهٔ دیگری از «کمیسیون بین استانی» برگزار شد که باز هم به رهبری رئینا بود و در آن تصمیم گرفته شد که به طور ویژه به قضات جووانی فالکونه، پائولو بورسلینو و چندین سیاستمدار ضربه زده شود: نمایندهٔ سیسیل، سالوو لیما و دستیارش سباستیانو پورپورا، وزیر مداخلات فوق العادهٔ مناطق جنوب، کالوجرو مانینو، وزیر دادگستری، کلادیو مارتلی، وزیر ارتباطات، کارلو ویتزینی و وزیر دفاع ایتالیا، سالوو آندو. کلودیو مارتلی توسط روسای مافیا زیر نظر بود زیرا طبق گفته های پنتیتو آنجلو سینو، نینو جوفره و گاسپاره اسپاتوزا، او بین «آن چهار سوسیالیست "کراستی" (سیسیلی به معنای "بی غیرت") که ابتدا در سال ۱۹۸۷ آرای ما را گرفتند و سپس علیه ما جنگ به راه انداختند» قرار داشت. به طور خاص، کلودیو مارتلی، جیووانی فالکونه را به عنوان رئیس اصلی امور کیفری در وزارتخانه فراخواند. در ۳۰ ژا
نویه ۱۹۹۲، دادگاه عالی ایتالیا حکم دادگاه ماکسی را که رینا و بسیاری دیگر از رؤسای مافیا را به حبس ابد محکوم کرده بود، تأیید کرد؛ پس از صدور حکم، رؤسای مافیا، کمیسیون مافیای سیسیل و کمیسیون بین ایالتی، تصمیم گرفتند فصل قتل عام هایی را که از قبل برنامه ریزی شده بود، آغاز کنند. فرضیه. در سال ۱۹۹۲، رئیس جیووانی بروسکا سعی کرد اولین مذاکره را از طریق مافیایی آنتونیو جیوئه (که یکی از قاتلان بمب گذاری کاپاچی خواهد بود) آغاز کند، که توسط بلینی، یک قاچاقچی آثار هنری مرتبط با سرویس های مخفی، با او در تماس بود. بروسکا از طریق جیوئه به مارشال تمپستا، کارابینیری، اطلاع داد که در ازای بازیابی سایر آثار هنری گرانبها، خواستار توافق برای حبس خانگی پنج رئیس مافیایی، از جمله پدر برناردو بروسکا، است. مارشال تمپستا از مافوق های خود، سرهنگ ماریو موری و کاپیتان جوزپه د دونو، این درخواست را کرد و پاسخ این بود که «این درخواست غیرقابل قبول است». سپس جیوئه با اشاره به حمله ای به برج کج پیزا، تهدید کرد که می توانستند به میراث هنری ایتالیا ضربه بزنند. حملات. در ۱۲ مارس ۱۹۹۲، سالوو لیما، نماینده مجلس سیسیل از حزب دموکراتیا کریستینا، چند ر
وز قبل از انتخابات عمومی ایتالیا کشته شد، زیرا دیگر قادر به تضمین منافع باندهای مافیایی در درون دولت نبود: به ویژه، او نتوانست بر محاکمه ماکسی در دیوان عالی کشور تأثیر بگذارد. در واقع هدف واقعی جولیو آندرئوتی بود: کوزا نوسترا می توانست از نخست وزیر انتقام بگیرد، اما او بیش از حد محافظت شده و غیرقابل دسترسی بود؛ بنابراین انتخاب به شخص مرجع آندرئوتی در سیسیل افتاد، و قتل با برچسب " فالانژ آرماتا " انجام شد. پس از قتل لیما، معاون کالوگرو مانینو، که در آن زمان وزیر مداخلات فوق العاده متزوجورنو در کابینه آندرئوتی هفتم بود، (از طریق مارشال جولیانو گواتزلی) با آنتونیو سوبرانی، فرمانده وقت تماس گرفت، زیرا او با ارعاب مافیایی، تاج گل تشییع جنازه، تهدید آشکار به مرگ و ترس از کشته شدن مواجه شده بود. در ۴ آوریل ۱۹۹۲، مارشال گواتزلی در امتداد جاده آگریجنتو - پورتو امپدوکله کشته شد و این قتل دوباره با برچسب «فالانژ آرماتا» به ثبت رسید. گواتزلی به این دلیل کشته شد که روسای مافیا می خواستند سیگنال محکمی به مانینو و سوبرانی بدهند، اوضاع را بدتر کنند و یک معامله سطح بالا را تحمیل کنند. در ۲۳ مه، بمب گذاری ۱۹۹۲ کاپاچی رخ داد که
در آن جیووانی فالکونه کشته شد، زیرا کمیسیون بین ایالتی و استانی کوزا نوسترا به رهبری رئیس، سالواتوره رینا، می خواست از فعالیت های قاضی ضد مافیایی او انتقام بگیرد. در این قتل عام حتی همسرش فرانچسکا مورویلو و سه اسکورت پلیس (ویتو شیفانی، روکو دیچیلو و آنتونیو مونتینارو) جان خود را از دست دادند. همچنین این بار این حمله با برچسب «فالانژ آرماتا» انجام شد. در تاریخ ۸ ژوئن، کابینهٔ ایتالیا پس از بمب گذاری کاپاسی، قانون دیکره «اسکوتی-مارتلی» (که با نام «دیکره فالکونه» نیز شناخته می شود) را تصویب کرد. این قانون مادهٔ ۴۱-بیس را وارد نظام زندان کرد، یعنی «رژیم سخت زندان» که مختص زندانیان مافیا بود؛ روز بعد، تماسی تلفنی ناشناس از طرف گروه «فالانژ آرماطا» دریافت شد که تهدید کرد نظام های زندان تغییر نخواهد کرد. هم زمان، کاپیتان کارابینیری، جوزپه دِ دونو، از طریق پسرش ماسیمو با ویتو چیانچیمینو تماس گرفت، به نمایندگی از سرهنگ ماریو موری (که در آن زمان معاون فرماندهٔ ROS بود) و موری این موضوع را به ژنرال سوبرانّی اطلاع داد؛ در ادامه، چیانچیمینو و پسرش از طریق آنتونینو سینا (پزشک و مافیای سان لورنزو در پالرمو) با رئینا تماس گ
رفتند. علاوه بر این، گروهبان کارابینیری، روبرتو تمپستا، از طریق پائولو بلینی (تروریست سابق راست گرا و مأمور مخبر پلیس) با آنتونینو جویه (رئیس خانوادهٔ آلتفونته) تماس گرفت تا برخی آثار هنری ربوده شده را بازیابی کند؛ تمپستا این تماس ها را به موری اطلاع داد. در تاریخ ۱ ژوئیه، قاضی بورسلینو که برای بازجویی از پنتیتو گاسپارِ موتولو در رم حضور داشت، به وینی ماله دعوت شد تا با وزیر مانچینو دیدار کند؛ بر اساس گفتهٔ موتولو، بورسلینو پس از این ملاقات به طور آشکار ناراحت و پریشان بازگشت. در همان دوره، جووانی بروسکا از سوی سالواتوره بیوندینو دستور دریافت کرد که آماده سازی حمله علیه مانینو را متوقف کند، زیرا «در حال کار بر امور مهم تری بودند». بر اساس گفتهٔ سالواتوره کانچمی، در آن روزها رئینا اصرار داشت که قتل بورسلینو تسریع شود و با شیوه ای تأثیرگذار اجرا گردد. در ۲۷ ژانویه ۱۹۹۴ در میلان، برادران گراویانو، که در سازماندهی تمام این سوءقصدها دست داشتند، دستگیر شدند: از آن لحظه به بعد، استراتژی قتل عام کوزا نوسترا متوقف شد.
sw-Xkr خِکِرت-نِسوت (Khekeret-nisut) عنوانی برای زنان مصر باستان بود که بسیار مورد بحث قرار گرفته است. زنان مصری با این عنوان در دوره میانی اول تا دوره دوم میانی و پادشاهی جدید شناخته شده هستند اما در دوره میانی اول، این عنوان کمتر به چشم می خورد. این عنوان اغلب به عنوان بانوی دربار یا زینت پادشاه ترجمه می شود. دارندگان این عنوان اغلب زنان متأهل از طبقه بالا و مرفه جامعه مصری بودند. در دودمان یازدهم، برخی از همسران منتوحتپ دوم این عنوان را داشتند. خِکِرت-نِسوت را به عنوان "زینت پادشاه" ترجمه کرد و زنانی را که این عنوان را داشتند، بخشی از حرمسرای فرعون می دانست. هارکو ویلمز استدلال کرد که ترجمه صحیح «آراسته کننده پادشاه» است و استدلال کرد که آنها نقشی در آیین پرستش فرعون ایفا می کردند.
درمان استامینا (که با نام روش استامینا نیز شناخته می شود) یک روش بحث برانگیز و اثبات نشده بود که بین سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴ توسط داویده وانّونی در ایتالیا تبلیغ می شد. این روش که در درجه اول با هدف درمان زوال عصبی انجام می شد، بر اساس تبدیل ادعایی سلول های بنیادی مزانشیمی به نورون ها بود. با این حال، جزئیات این روش توسط طرفداران آن مخفی نگه داشته شد، و وانونی هرگز هیچ داده علمی پشتیبان این روش را در مجلات معتبر منتشر نکرد. در غیاب اعتبار علمی، ادعاهای مربوط به اثربخشی درمانی آن همچنان اثبات نشده است. در پاسخ به تظاهرات عمومی در حمایت از استامینا و فشار شدید رسانه ها، دولت ایتالیا در ماه مه ۲۰۱۳، با وجود اعتراضات شدید جوامع علمی ایتالیا و بین المللی، استفاده از استامینا درمانی را در بیمارستان های دولتی مجاز اعلام کرد. در نهایت، این درمان آزمایشی در اکتبر ۲۰۱۴ متوقف شد. داویده وانّونی در سال ۲۰۱۹ درگذشت و کسی برای ادامهٔ تبلیغ این روش بحث برانگیز باقی نماند. داویده وانونی. داویده وانونی (۱۹۶۷–۲۰۱۹) دانشیار دانشگاه اودینه بود، جایی که در برنامه ارتباطات در دانشکده علوم انسانی تدریس می کرد. در سال ۲۰۰۹، او بنیاد اس
تامینا را تأسیس کرد، یک سازمان خودخواندهٔ غیرانتفاعی که خود به عنوان رئیس آن فعالیت می کرد. او همچنین صاحب یک شرکت مطالعات بازار بازار بود. در سال ۲۰۱۵، وانّونی به دلیل اتهامات کیفری مرتبط با درمان استامینا محکوم شد و به پنج سال و شش ماه زندان محکوم گردید. او در تاریخ ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹، در سن ۵۲ سالگی و پس از یک بیماری طولانی درگذشت. درمان. روش پیشنهادی شامل تبدیل سلول های بنیادی مزانشیمی - که معمولاً برای تبدیل شدن به بافت استخوان یا چربی تعیین شده اند - به نورون ها از طریق قرار دادن کوتاه مدت در معرض اسید رتینوئیک رقیق شده در اتانول بود. این روش شامل استخراج سلول ها از مغز استخوان بیمار، قرار دادن آنها در شرایط آزمایشگاهی در محلول ۱۸ میکرومولار اسید رتینوئیک به مدت دو ساعت و متعاقباً تزریق مجدد آنها به همان بیمار بود. داویده وانّونی، خالق این روش، بارها از ارائهٔ جزئیات فنی فراتر از آنچه در درخواست ثبت اختراع آمده بود، خودداری کرد. اثربخشی فرضی. وانونی هرگز شواهد علمی برای تأیید اثربخشی این روش ارائه نکرد، اما پیوسته مزایای آن را ادعا می کرد. این ادعاها از طریق ویدیوهای متعدد، که اغلب توسط خود او تولید شده و م
رتباً از تلویزیون پخش می شدند - که بسیاری از آنها کودکان را نشان می دادند - تبلیغ می شدند. طبق تحقیقات انجام شده توسط دفتر دادستانی عمومی تورین، بهبودهای نشان داده شده در این ویدیوها فاقد تأیید عینی یا علمی بودند. این بهبودها یا به ادعاهای اغراق آمیز، درمان های کمکی همزمان یا رشد فیزیکی طبیعی غیرمرتبط با درمان نسبت داده شدند. تاریخچه. داویده وانونی ادعا کرد که منشأ پروژه استامینا از تجربه شخصی ناشی شده است: در سال ۲۰۰۷، او به دلیل فلج صورت در اوکراین بستری شد و تحت پیوند سلول های بنیادی قرار گرفت که به گفته او منجر به بهبود نسبی سلامتی اش شد. او بعداً تصمیم گرفت درمان مشابهی را در ایتالیا ارائه دهد و با دو زیست شناس اوکراینی، ویاچسلاو کلیمنکو و اولنا شچگلسکا، همکاری کرد. این گروه در ابتدا از آزمایشگاهی در زیرزمین شرکت وانونی در تورین فعالیت می کرد، قبل از اینکه به یک مرکز زیبایی در سن مارینو نقل مکان کند. بین سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹، این درمان بدون نظارت یا تأیید مقامات بهداشت ملی ایتالیا انجام می شد. بروشورهای تبلیغاتی در بیمارستان ها توزیع شد که با افتخار از «بیش از هزار مورد درمان شده»، میزان بهبودی «۷۰ تا ۱۰