Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دی بود که با آن یک نان سریع ساده درست می کرد. این نان در تابه ای که در آن چربی خوک داغ شده بود، روی ذغال سنگ پخته می شد و به عنوان نان سرخ شده شناخته می شد. این غذا در نهایت به قبایل دیگر سرایت کرد. مدارس شبانه روزی بومیان آمریکا نیز به گسترش نان سرخ شده در رژیم غذایی بومیان آمریکا کمک کردند. به گفته "مجله اسمیتسونیان"، برای بسیاری از بومیان آمریکا، «نان سرخ شده یک نسل را با نسل دیگر پیوند می دهد و همچنین زمان حال را به روایت دردناک تاریخ بومیان آمریکا متصل می کند». دستور پخت معمولی نان سرخ کردنی شامل آرد، آب، نمک، مقدار کمی روغن یا چربی خوک و گاهی بیکینگ پودر یا به ندرت مخمر است. مواد را مخلوط کرده و به صورت خمیر ساده درمی آوریم و به مدت ۳۰ دقیقه تا یک ساعت با پارچه می پوشانیم تا خمیر پف کند. سپس به صورت گلوله های کوچک در می آید و قبل از سرخ شدن در روغن داغ یا به صورت رول شده یا مسطح سرخ می شود.
سوزان بوکانگرا (زادهٔ ۱۹۵۷) هنرمند آمریکایی است. آثار او شامل هنر اجرایی و هنر چیدمان، همچنین هنرهای تجسمی و هنر صوتی هستند. آثار او در سطح بین المللی به نمایش گذاشته می شوند. بوکانگرا در شهر نیویورک زندگی می کند. زندگی و خانواده. بوکانگرا که اهل هیوستون، تگزاس است، فارغ التحصیل دانشگاه تگزاس و مؤسسه هنر سان فرانسیسکو است. او مدرک کارشناسی هنرهای زیبا را در سال ۱۹۷۹ و مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را در سال ۱۹۸۴ دریافت کرد. او با آهنگساز دیوید لنگ ازدواج کرده است و آن ها دارای سه فرزند هستند. حرفه. نمایشگاه های انفرادی او شامل نمایشگاه هایی در نگارخانه گاند در کالج کنیون (۲۰۲۲)، موزه هنر بلنتون در دانشگاه تگزاس در آستین (۲۰۲۱)، آرت کیک (۲۰۱۹)، و کارگاه و موزه پارچه (۲۰۱۸) می شود. آثار بوکانگرا در مجموعه های دائمی موزه هنر مدرن، موزه هنرهای زیبا، بوستون، موزه آموزشی تانگ، موزه هنر دلاور، موزه هنرهای زیبا هیوستون و موزه گوگنهایم نگهداری می شوند. بوکانگرا در سال ۲۰۲۰ موفق به دریافت بورسیه گوگنهایم شد، در سال ۲۰۱۹ جایزه رابرت راوشنبرگ از بنیاد هنر معاصر را دریافت کرد، و در سال ۲۰۲۱ نیز موفق به دریافت جایزه هنر ا
ز آکادمی هنرها و ادبیات آمریکا شد. در سال ۱۹۹۱، بوکانگرا جایزه رم در رشته هنرهای تجسمی را دریافت کرد. او همچنین موفق به دریافت جوایزی از بنیاد پولاک-کرازنر (۱۹۸۸، ۱۹۹۰، ۲۰۰۳) و بنیاد هنر نیویورک (۱۹۸۹، ۱۹۹۳، ۲۰۰۱، ۲۰۰۵) شده است. بوکانگرا بورسیه هایی برای اقامت هنری از مک داول، یادو و برنامه استودیویی شارپ-والنتاس دریافت کرده است. اجراها. در سال ۲۰۱۰، موزه هنر مدرن از بوکانگرا خواست تا یک سخنرانی تصویری دربارهٔ آثارش ارائه دهد. او تصمیم گرفت داستان چگونگی تبدیل شدنش به یک هنرمند را روایت کند و بازیگر "پل لازار" را برای اجرای این سخنرانی، به جای خود، دعوت کرد. نتیجه، اجرای نمایشی با عنوان «وقتی یک کشیش با یک جادوگر ازدواج می کند: یک سخنرانی هنری از سوزان بوکانگرا با بازی پل لازار» بود. او تاکنون سه اجرای دیگر از این مجموعه سخنرانی های نمایشی را نیز خلق کرده است: «"بدن گچ"، یک سخنرانی هنری از سوزان بوکانگرا با بازی "فرانسیس مک دورمند"»، «"خانه روستایی/فاحشه خانه"، یک سخنرانی هنری از سوزان بوکانگرا با بازی "لیلی تیلور"» و «"افتخار"، یک سخنرانی هنری از سوزان بوکانگرا با بازی لیلی تیلور». "هلن شاو" در مجله "نیویورک
ر" می نویسد که این اجراها «سخنرانی های چندرسانه ای بامزه ای هستند که روی صحنه و در برابر تماشاگران ارائه می شوند و بر زندگی او و تاریخ هنر تمرکز دارند، گاهی هم نگاهی به گوشه های عجیب فرهنگ آمریکایی می اندازند. در هر اجرا، بوکانگرا در یک سوی صحنه پشت میزی کم نور نشسته و بازیگری به جای او سخن می گوید. در واقع بوکانگرا متن را در میکروفونی زمزمه می کند و بازیگر همزمان آن را از طریق یک گیرنده صوتی در گوشش می شنود و بازگو می کند. هر قطعه با این جمله آغاز می شود: «سلام، من سوزان بوکانگرا هستم»، هرچند صدایی که می شنویم ممکن است متعلق به "لیلی تیلور" یا "فرانسیس مک دورمند" باشد.» بوکانگرا این سخنرانی های هنری را در موزه ها و جشنواره های تئاتری مختلف در سراسر ایالات متحده اجرا کرده است، از جمله در موزه متروپولیتن هنر، موزه هنر معاصر لس آنجلس، مرکز هنری واکر و جشنواره نکست ویو در آکادمی موسیقی بروکلین.
نصرت فاریا مظهر (نام تولد: فاریا شتو؛ متولد ۸ سپتامبر ۱۹۸۹) که با نام هنری نصرت فاریا شناخته می شود، بازیگر سینما، مدل، خواننده و مجری برنامه های تلویزیونی و رادیویی اهل بنگلادش است. او عمدتاً در صنایع سینمایی هالیوود و تالیوود (فیلم های بنگالی) فعالیت دارد. نصرت فاریا فعالیت حرفه ای خود را با مدلینگ آغاز کرد و نخستین بار با حضور در تبلیغات تلویزیونی و کمپین های چاپی به شهرت رسید. نصرت فاریا اولین بازیگری خود را در دهلیوود با فیلم «آشیکی» (۲۰۱۵) انجام داد. او نقش اصلی را در مقابل انکوش حضره بازی کرد و این فیلم یک موفقیت تجاری بود. پس از موفقیت اولین فیلمش، نصرت در چندین فیلم محبوب دیگر ظاهر شد، از جمله: «قهرمان ۴۲۰» (۲۰۱۶)، «بادشا – دان» (۲۰۱۶)، «پرمی او پرمی» (۲۰۱۷) و «رئیس 2: بازگشت به قانون» (۲۰۱۷). نصرت فاریا در فیلم زندگینامه ای «بانگباندو، مجیب: ساختن یک ملت» نقش شیخ حسینه را ایفا کرد. شغلی. نصرت فاریا کار خود را به عنوان یک مناظره کننده با شرکت در برنامه های مناظره تلویزیونی بنگلادش آغاز کرد. او قهرمان مناظره ملی در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ است. او کار خود را در تجارت نمایش به عنوان مدل در چندین آگهی تلویزی
ونی آغاز کرد. او در طول زندگی حرفه ای خود در تبلیغات تلویزیونی و برنامه های رادیویی مختلف کار کرده است. در سال ۲۰۱۴، او مجری یک نمایش واقعی به نام . او با چندرسانه ای جز قرارداد بست تا در دو فیلم به نام های «آشیکی» و «قهرمان ۴۲۰» ظاهر شود. [نیازمند منبع] اولین فیلم او، «آشیکی»، در اواخر سال ۲۰۱۵ اکران شد در حالی که فیلم دوم در اوایل سال ۲۰۱۶ اکران شد. فیلم اول برای فاریا جایزه مریل پروتوم آلو را به عنوان بهترین تازه وارد در فیلم یا تلویزیون به ارمغان آورد. هر دو فیلم سرمایه گذاری مشترک هند و بنگلادشی بودند که توسط فیلم های اسکای تولید شدند. در سال ۲۰۱۶، فاریا در فیلم مشترک هند و بنگلادشی «بادشا - دن» به کارگردانی بابا یاداو ایفای نقش کرد. این فیلم که بازیگر سرشناس هندی جیتندرا را نیز در خود داشت، به عنوان نقطه عطفی در کارنامه حرفه ای فاریا محسوب می شود. این نقش برای فاریا جایزه «تلسیینه» برای بهترین بازیگر زن بنگلادشی را به همراه داشت. در سال ۲۰۱۷، فاریا پس از حضور در تولیدات مشترک هند و بنگلادش، در دو فیلم سینمایی بنگلادشی «پرمی او پرمی» و «دات تری کی» ظاهر شد. او همچنین صداپیشگی شخصیت ها را در اولین فیلم ان
یمیشن بنگلادش با عنوان «کارآگاه» بر عهده داشت. هر سه این آثار توسط شرکت مولتی مدیا جاز تولید شده و آریفین شوو در آنها ایفای نقش کرده است. در سال ۲۰۱۷، فاریا با تیم سازندهٔ «بادشا - دان» برای فیلم «رئیس ۲: متولد شده برای حکومت کردن» به کارگردانی بابا یاداو همکاری کرد. این فیلم توسط چندرسانه ای جاز تهیه شد و جیت در آن بازی کرد. این اثر دنباله ای بر فیلم «رئیس: متولد شده برای حکومت کردن» محصول ۲۰۱۳ است و سابهاشری گانگولی نیز در آن ایفای نقش کرده است. این فیلم یک تولید مشترک هند و بنگلادش است که توسط والزن مدیا ورکس و شرکت تولیدی جیت، جیتز فیلمورکس ساخته شده است. فاریا ابتدا پیشنهاد بازی در این فیلم را رد کرد، اما پس از خواندن فیلمنامه موافقت کرد که در آن ظاهر شود. او شخصیت خود را پیچیده توصیف کرد و آن را فرصتی برای نمایش توانایی های بازیگری خود دانست. همچنین این نقش را یک چالش ارزشمند نامید. در سال ۲۰۲۰، فاریا در فیلم اکشن-ماسالای «شاهنشاه» به کارگردانی شمیم احمد رونی با شکیب خان همبازی شد. فاریا به دلیل لباسش در موزیک ویدیوی آهنگ «الله مهربان» از فیلم «رئیس ۲» مورد انتقاد قرار گرفت. این آهنگ به دلیل متن اشعارش
نیز جنجال برانگیز شد. او همچنین در موزیک ویدیوی «پاتاکا» با ترانه سرایی رکیب راهول و آهنگسازی پریتوم حسن حضور یافت. نصرت فاریا در سال ۲۰۲۱ موفق به اخذ مدرک لیسانس حقوق از دانشگاه لندن شد.
گُل گیر نام روستایی متروکه و گردشگری از توابع بخش مرکزی شهرستان خلیل آباد در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان رستاق قرار دارد و برپایهٔ سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن خالی از سکنه بوده است.
آنا کمپبل بلیس (۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۲۵ – ۱۲ اکتبر ۲۰۱۵) هنرمند تجسمی و معمار اهل ایالات متحده بود. آثار شاخص او ترکیبی از رنگ، نور، ریاضیات، حرکت، علم و فناوری هستند. بلیس که هنرمندی مدرنیست بود، از پیشگامان هنر رایانه ای در دههٔ ۱۹۶۰ به شمار می رفت و یکی از نخستین هنرمندانی بود که از فناوری رایانه در آثار خود بهره برد. نمونه هایی از آثار او در مجموعه های مؤسسه هنر شیکاگو، کلیف لاج در آلتا، کتابخانه جی. ویلارد ماریوت، موزه متروپولیتن هنر، موزه هنر معاصر یوتا و موزه هنرهای زیبای یوتا نگهداری می شوند. او همچنین همراه با همسرش، معمار و استاد رابرت بلیس، از طریق دفتر معماری شان به نام «بلیس و کمپبل آرشیتکتز» خانه هایی طراحی کرده بود. بلیس بیشتر دوران حرفه ای خود را در سالتی لیک سیتی گذراند. برخی از بزرگ ترین و شناخته شده ترین آثار او در سرتاسر سالتی لیک سیتی و مناطق اطراف به نمایش درآمده اند، از جمله اولین سفارش عمومی اش به نام «پنجره ها»، یک نقاشی دیواری ۳۰ فوتی از مربع ها که بین سال های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ در مرکز پردازش دادهٔ پیشین در ساختمان کنگره ایالت یوتا نصب شد؛ «نور از رحمت»، یک دیوار شیشه طرحدار که در سال ۱۹۹۳ در کلیس
ای کاتولیک سنت توماس مور در سندی، یوتا نصب شد؛ و «چشم انداز گسترش یافته»، که بین سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ نصب شد، مجموعه ای از صفحات چاپ سیلک و حکاکی که در لابی ساختمان ریاضیات کاولز در دانشگاه یوتا به نمایش گذاشته شده اند. یکی از سفارش های بزرگ هنری بلیس شامل «کاوشگران» بود، یک نقاشی دیواری که توپوگرافی سالتی لیک سیتی را به تصویر می کشید و در سال ۱۹۹۶ در کانون ئی فرودگاه بین المللی سالتی لیک سیتی رونمایی شد. در هنگام ساخت «کاوشگران»، او نگرش های محافظه کارانه اجتماعی یوتا را با گنجاندن تصاویر برهنه در نقاشی دیواری آزمایش کرد. با این حال، همان طور که او در یک مصاحبه در سال ۲۰۱۲ توضیح داد، «من تصاویر برهنه را به طور جزئی گنجاندم، فقط برای برقراری ارتباطی بین ایده ها و مردم… به دلیل نگرش های محلی، نمی توانستم تصاویر برهنه را در نقاشی دیواری داشته باشم.» در عوض، او بنا به پیشنهاد یکی از دستیارانش، شخصیت های تولیدشده توسط رایانه را به نقاشی دیواری فرودگاه افزود. زندگی نامه. بلیس در ۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۲۵ در موریس تاون، نیوجرسی به دنیا آمد. او در کالج ولزلی تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۶ مدرک کارشناسی خود را در تاریخ هنر و ریاضیات د
ریافت کرد. در سال ۱۹۵۰، کمپبل مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته معماری از دانشگاه هاروارد به پایان رساند. او که تحت تأثیر بائوهاوس بود، همچنین در مؤسسه فناوری ماساچوست زیر نظر ژورجی کِپِس نظریه هنر مطالعه کرد و بعدها در یک کارگاه در مینسوتا شاگرد جوزف آلبِرز شد. او همچنین در دانشگاه نیویورک مهندسی مطالعه کرده بود. کمپبل، که در آن زمان ۲۲ ساله بود، در سال ۱۹۴۷ در یک مهمانی شام با همسر آینده اش، رابرت بلیس، که ۲۶ ساله بود، آشنا شد. آن ها پس از تنها سه ماه زندگی مشترک ازدواج کردند و ۶۸ سال با هم ماندند. پس از ازدواجشان به سرتاسر اروپا سفر کردند. رابرت بلیس در سال ۱۹۵۴ به عنوان استاد معماری در مینسوتا استخدام شد. این زوج به زودی دفتر معماری خود به نام «بلیس و کمپبل آرشیتکتز» را تأسیس کردند و خانه های مسکونی طراحی کردند که با محیط طبیعی شان ترکیب شده بودند. رابرت بلیس در سال ۱۹۶۳ به عنوان رئیس دپارتمان معماری دانشگاه یوتا، که اکنون به نام دانشکده معماری و برنامه ریزی شناخته می شود، منصوب شد. او از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۸۶ در این سمت خدمت کرد، که این موضوع نیاز به انتقال از مینسوتا به یوتا داشت. آنا کمپبل بلیس ابتدا از جاب
جایی به یوتا ناراضی بود و در سال ۲۰۱۲ به "سالت لیک تریبون" گفت: «من خیلی درگیر مرکز هنر واکر و صحنه هنری مینیاپولیس بودم. من آن گونه تحریک پذیری را در دنیای هنر اینجا نیافتم.» برای مقابله با این وضعیت، بلیس در دوره های چاپ سیلک و برنامه نویسی رایانه ثبت نام کرد و همچنین در تئاتر رپرتواری رقص یوتا رقص و حرکت مطالعه کرد تا الهام بگیرد. او این تأثیرات را در آثار خود گنجاند. بلیس در دههٔ ۲۰۰۰ به دلیل دژنراسیون ماکولا بینایی خود را از دست داد. او از طریق مجموعه ای از تزریق های چشمی که هر شش هفته یک بار به مدت شش ماه در مرکز چشم موران در دانشگاه یوتا دریافت می کرد، بینایی خود را بازیابی کرد. فیلم ساز سید کالینز واکر، که مقیم یوتا و نزدیک به واشینگتن دی.سی. است، یک مستند در سال ۲۰۱۰ دربارهٔ زندگی و حرفهٔ بلیس به نام «قوس نور: پرتره ای از آنا کمپبل بلیس» تولید و کارگردانی کرد. آنا کمپبل بلیس در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۵ در خانه اش در سالتی لیک سیتی در سن ۹۰ سالگی درگذشت. او توسط همسرش رابرت بلیس که ۶۸ سال با او زندگی کرده بود، زنده ماند. مراسم خاکسپاری او در کلیسای کاتدرال مادلین برگزار شد.
حوریه فَرغَلی (۱۸ اکتبر ۱۹۷۶) بازیگر مصری-اماراتی است. از دوران کودکی اشتیاق زیادی به سوارکاری داشت و چندین بار قهرمان شد. او پیش از ورزش سوارکاری که از طریق آن جوایز محلی و بین المللی زیادی را کسب کرده است، مدیریت بازرگانی را در یکی از دانشگاه های بریتانیا خواند. او پس از بازگشت از لندن تصمیم گرفت یک مرکز زیبایی افتتاح کند که در آن مشتریان زیادی داشت. یوسف شاهین یکی از مشتریان او بود. به او پیشنهاد ورود به عرصهٔ هنری داد و به او توصیه کرد بازیگری را بیاموزد. از آن هنگام در آثار سینمایی و سریال های زیادی شرکت کرده است. فرغلی در سال ۲۰۰۲ عنوان ملکه زیبایی مصر را از آن خود کرد، اما بعداً این عنوان را به نور السمری، نایب قهرمان، واگذار کرد. زندگی و پیشه. حوریه فرغلی متولد ۱۸ اکتبر ۱۹۷۶ در امارات متحده عربی است و ملیت اماراتی در کنار مصری را دارد. از خانواده ای مرفه برآمده. پدر و مادرش تنها ۴۸ ساعت پس از تولد او از هم جدا شدند و پدرش یک جراح معروف در کویت است. او از زمان تولدش پدر و مادرش را با هم ندیده است و اولین بار در سال ۲۰۰۲ در سن ۲۶ سالگی پدرش در زندگی او ظاهر شد و با وجود اینکه جراح مشهوری بود، در دوران ب
حران سلامتی او در کنار او نبود. مدرک لیسانس مدیریت بازرگانی را از بریتانیا گرفت و سپس به امارات بازگشت. او در مسابقات ملکهٔ زیبایی مصر در سال ۲۰۰۲ شرکت کرد و عنوان آن را به دست آورد. اما پس از به دست آوردنش، آن را به رقیب خود، نور السمری واگذار کرد، چرا که این منصب مستلزم تمام وقت و تلاش های پیاپی بود و او نمی توانست. هنگامی که پس از تکمیل تحصیلات خود از لندن بازگشت، تصمیم گرفت در زمینهٔ زیبایی شروع به کار کند و یک مرکز زیبایی افتتاح کند. این مرکز دروازهٔ ورود او به عرصهٔ هنر بود، چرا که دستیار کارگردان یوسف شاهین یکی از مشتریان او بود و به او پیشنهاد ورود به عرصهٔ هنری داد. فرغلی از این ایده استقبال کرد و با یوسف شاهین آشنا شد که به او توصیه کرد بازیگری را یاد بگیرد و وارد دنیای فیلم شود. فرغلی پذیرفت. او اولین گام های هنری خود را در سال ۲۰۱۰ با فیلم «با من صحبت کن، متشکرم» ساختهٔ کارگردان خالد یوسف، شاگرد یوسف شاهین، آغاز کرد. غاده عبدالرازق و عمرو عبدالجلیل بازیگران این فیلم بودند. او یک سال در مدرسهٔ سینمایی مروه جبریل در رشتهٔ بازیگری تحصیل کرد و در آنجا اصول بازیگری آمریکایی را آموخت. در سال ۲۰۱۱ در سری
ال «خیابان های پشتی» شرکت کرد. نقش هایش از دختر مردمی تا اشرافی متفاوت بود. او سریال های دیگری ارائه کرد از جمله «دَوَران شبرا» (۲۰۱۱) و «حالت جی» (۲۰۱۷) را ارائه کرد. او در سریال «قصه های دختران» (۲۰۱۲) با بازیگر اردنی صبا مبارک و دینا الشربینی شرکت کرد که به موفقیت بزرگی دست یافت. در سریال های «سیدنا السید» (۲۰۱۲)، «بدون ذکر نام» (۲۰۱۳) و «دکتر زنان» (۲۰۱۴) نیز حضور داشت. او همچنین در سریال «ساحرهٔ جنوب» (۲۰۱۵) شرکت کرد که با موفقیت زیادی همراه بود. سپس در سریال های «پادشاهی کولیان» (۲۰۱۹)، «روزگار ۲» (۲۰۲۲) و سریال رادیویی «آدم و حوریه» در سال ۲۰۲۲ نقش آفرید. نقش هایی که حوریه فرغلی بازی کرد، از راقصه در «کف القمر» تا اشراف زاده در بسیاری از آثارش، تا یک زن صعیدی، متفاوت بود. با وجود جنجال هایی که پیرامون فیلم و نقش او به وجود آمد که بسیاری از منتقدان آن را جسورانه توصیف کردند، فیلم «با من صحبت کن، متشکرم» دلیل شهرت اوست. او همچنین فیلم های زیادی از جمله «واکنش» (۲۰۱۲)، «رؤیای دلنشین» (۲۰۱۲)، «عکاس کشته شده» (۲۰۱۲)، «دلِ شیر» (۲۰۱۳) با هنرمندی محمد رمضان، «قشاق» (۲۰۱۳)، «نظریهٔ عمه ام» (۲۰۱۳)، «دکور» (۲۰۱۴
) بازی کرد، علاوه بر فیلم های «سالم: پدر خواهرش» (۲۰۱۴)، «یک کیلو بامیه» (۲۰۱۵) و «زایمان القایی»(۲۰۱۸). زندگی شخصی. بیشتر عمر خود را بین امارات و لندن گذراند. به استعدادها و علایق فراوانش معروف بود و در چند زمینه مهارت دارد. او عاشق اسب و سوارکاری است و جوایز زیادی در این رشته کسب کرد. ثروت خود را از موفقیت هایش در ورزش سوارکاری قبل از ورود به دنیای بازیگری گردآورده که در آن رشته جوایز و مسابقات قهرمانی را به دست آورد. جایی که بیشتر به آن سفر می کند، لندن است. یک مزرعه اسب آنجا دارد و این شغل دوم اوست. همچنین عضو فدراسیون سوارکاری لندن است. او با مردی از خانواده ای سرشناس در کویت داستان عاشقانه ای داشت که نامزدش یک روز قبل از عروسی در یک سانحهٔ رانندگی جان خود را از دست داد که بر وضعیت روحی او تأثیر زیادی گذاشت. در آن زمان او ۲۲ ساله بود. که باعث شد او دچار افسردگی شدید شود و از آن زمان مجرد باقی مانده است. اگرچه او با اصرار مادرش تجربهٔ ازدواج با فردی خارج از جامعهٔ هنری را دارد. با این حال، این ازدواج او تنها سه ماه به طول انجامید و از آن ازدواج ابراز پشیمانی کرد که آن را «اشتباه» توصیف کرد. او در جریان مس
ابقهٔ سوارکاری دچار سانحه شد. روزی در حالی که سوار بر اسب بود، از دو گربه که در زمین بازی جلوی اسب با هم می جنگیدند، غافلگیر شد. این امر اسب را گیج و وحشت زده کرد و باعث شد که از پشت به زمین بیفتد. اسب روی او افتاد و از روی او دوید و باعث شکستگی کامل بینی و کمرش شد. فرغلی وارد درگیری هایی با بیماری های جسمی و ترمیم، جراحی زیبایی و درمان شد. بلافاصله پس از این اتفاق، تحت درمان قرار گرفت و برای بازگرداندن حالت طبیعی بینی به پزشک متخصص مراجعه کرد اما باعث شد حس بویایی خود را از دست بدهد. او هزینه های درمان خود را برای مصدومیت خود بیان کرد و گفت که این هزینه گران بوده و هزینه جراحی هایی که انجام داده بیش از ۴ و نیم میلیون پوند مصری یا تقریباً ۳۰۰ هزار دلار آمریکا در آن زمان بوده است. فرغلی از مشکلات عدیده ای در خصوص بینی و به طور کلی چهره اش رنج می برد. از آن روز، او عمل های زیادی انجام داده و تعداد عمل های انجام شده را به بیش از ۱۷ رساند که آخرین آن در سال ۲۰۲۳ بود. حوریه فرغلی همچنین تحت عمل جراحی برداشتن رحم خود قرار گرفته و گفته است وجود آن بر زندگی وی تأثیر منفی می گذارد و سلامت عمومی بدنش را به خطر می انداز
د. او گفت که مجبور به انجام این عمل شده است اما از سرنوشت خود کاملاً راضی است. به خصوص اینکه آسیب به رحم او ناشی از یک عامل ژنتیکی در خانواده او بوده است، زیرا خواهر و مادربزرگش نیز همین عمل را انجام داده اند. حوریه فرغلی فاش کرد که دو کودک با نیازهای ویژه را به فرزندی پذیرفته است و این مصادف با ارائهٔ سریال «چرا نه» ی او بود که خواستار حمایت از پدیدهٔ حمایت از کودکان بی سرپرست و افراد با نیازهای ویژه است. او اظهار داشت که از آنها در خانهٔ خود میزبانی نمی کند. او تأیید کرد که سال ها است که آنها را تأمین می کند و مسئولیت کامل آنها را بر عهده دارد و مشتاق است هر از چند گاهی از آنها دیدن کند.
آلیس اچسون (۱۲ اوت ۱۸۹۵ – ۲۰ ژانویه ۱۹۹۶) نقاش و چاپگر آمریکایی بود. زندگی. او در شارلووا، میشیگان زاده شد؛ دختر هنرمند جین سی. استنلی و نوهٔ جان میکس استنلی؛ پدرش، لوئیس استنلی، وکیل راه آهن بود. او در دیترویت بزرگ شد. او در کالج ولزلی در رشتهٔ هنر تحصیل کرد؛ در میان هم کلاسی هایش خواهر دین اچسون نیز حضور داشت که این دو را به یکدیگر معرفی کرد. آن ها در مه ۱۹۱۷، در همان ماهی که او از کالج فارغ التحصیل شد، ازدواج کردند. او پیش و پس از نقل مکان با همسرش به واشینگتن، دی.سی.، به تحصیل در رشتهٔ هنر ادامه داد و در مدرسهٔ موزه هنرهای زیبای بوستون، مدرسه هنر کورکوران و مدرسهٔ مجموعه فیلیپس آموزش دید. از سال ۱۹۱۹ به عنوان هنرمند در واشینگتن فعالیت می کرد و در نهایت به انجمن هنرمندان واشینگتن پیوست و در نمایشگاه های آن شرکت کرد و در سال ۱۹۴۰ تقدیرنامه ای نیز دریافت کرد. او همچنین عضو فعال باشگاه آبرنگ واشینگتن، انجمن هنرمندان واشینگتن و انجمن ملی زنان هنرمند بود. در طول جنگ جهانی دوم، نقاشی را کنار گذاشت تا در راستای حمایت از تلاش های جنگی، به کشاورزی بپردازد. همچنین به سربازان زخمی در بخش «فارست گلن» از مرکز پزشکی ارت
ش والتر رید، نقاشی و طراحی آموزش می داد. پس از آن، زمانی که همسرش به عنوان وزیر امور خارجه ایالات متحده منصوب شد، نقاشی را از سر گرفت؛ اما تا زمانی که همسرش به زندگی خصوصی بازنگشت، از نمایش آثارش خودداری کرد، چراکه احساس می کرد ممکن است شهرت همسرش به نفع حرفهٔ او تمام شود. او در زمان جنگ با ارتش زنان روستازاد آمریکا همکاری می کرد و ریاست کمیتهٔ مشورتی زنان آن را نیز بر عهده داشت. از آلیس اچسون به عنوان زنی شیک پوش یاد شده است که گرچه علاقهٔ چندانی به امور خارجی نداشت، اما به همسرش وفادار بود و در برابر هرگونه احساس منفی نسبت به او از وی دفاع می کرد. آن ها سه فرزند داشتند که همگی پس از مرگ او زنده بودند، همان طور که شش نوه و شش نتیجه اش نیز در قید حیات بودند. از علاقهٔ شدید او به اسکربل و روحیهٔ مستقلش یاد شده است؛ او در ۸۵ سالگی، مهاجم نوجوانی را که قصد دزدی از او داشت، سرزنش کرد. آلیس اچسون در خانه اش در واشینگتن درگذشت، و در گورستان اوک هیل در کنار همسرش به خاک سپرده شد. آثار. آلیس اچسون در طول حرفهٔ خود با پاستل، آبرنگ و رنگ روغن کار می کرد و سبک او از واقع گرایانه به سمت انتزاعی پیشرفت کرد. چهار اثر از او
در مجموعهٔ موزه و باغ مجسمه هیرشهورن نگهداری می شود که بخشی از اهداهای اولیهٔ جوزف هیرشهورن بودند؛ این آثار شامل یک تابلوی طبیعت بی جان با رنگ روغن پیش از سال ۱۹۵۶، یک منظرهٔ بدون تاریخ با رنگ روغن، یک نمای آبرنگی از پنوم پن مربوط به سال ۱۹۷۵، و یک کلاژ از سال ۱۹۷۰ با عنوان "شهر" هستند. دو آبرنگ بدون تاریخ از او نیز در مالکیت موزه هنر آمریکایی اسمیتسونین قرار دارد. آثار دیگری نیز در مجموعهٔ مجموعه فیلیپس، موزه ملی زنان در هنر و کتابخانه و موزه ریاست جمهوری هری اس. ترومن یافت می شوند. آثار او پیش تر در مجموعهٔ نگارخانه کورکوران نیز قرار داشتند و در دانشگاه آمریکایی و مجموعهٔ «بارنت-آدن» نیز آثاری از او نگهداری می شود. چند چاپ لینولئومی از آثار او در سال ۱۹۳۷ برای تصویرگری کتاب "جاده های جدید در ویرجینیای کهن" نوشتهٔ اگنس روتبرگ به کار رفت. یک پروندهٔ عمودی دربارهٔ آثار او در کتابخانهٔ مجموعه فیلیپس نگهداری می شود؛ دیگر اسناد او نیز همراه با مدارک خصوصی همسرش در کتابخانه دانشگاه ییل موجود است. او همچنین در شماری از مدارک موجود در اسناد رسمی همسرش در کتابخانه و موزه ریاست جمهوری هری اس. ترومن نیز دیده می شود. ن
قاشی ها و جزئیات بیشتر دربارهٔ زندگی او در وبگاه «Simonis &amp; Buunk» قابل مشاهده است.
آلیدا اِیوری (؛ – ) پزشک و آموزگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی عضو هیئت علمی کالج واسر بود. به نظر می رسد که او نخستین زن دارای پروانهٔ طبابت و مجوز برای انجام فعالیت های پزشکی در ایالت کلرادو باشد. او همچنین رئیس مرکز بهداشت کلرادو بود. اِیوری یکی از نخستین زنانی بود که در انجمن پزشکی دنور پذیرفته شد. نام او در سال ۲۰۲۰ در «تالار مشاهیر زن کلرادو» فرار گرفت. اوایل زندگی. آلیدا کورنلیا اِیوری در ۱۱ ژوئن ۱۸۳۳ در شربرن، نیویورک به دنیا آمد. پدر و مادرش هانا (دیکسون) اِیوری و دیکون ویلیام اِیوری بودند. او دو خواهر و پنج برادر داشت. وی در سن ۱۶ سالگی، شغل آموزگاری و تدریس را آغاز کرد. در نیمه دوم قرن ۱۹ بود که زنان کم کم وارد حرفه پزشکی شدند. برخی از آنها در دانشکده های پزشکی که توسط زنان و برای زنان تأسیس شده بود، تحصیل کردند. اِیوری در سال ۱۸۵۸ به مدت یک سال در دانشکده پزشکی زنان پنسیلوانیا تحصیل کرد و در سال ۱۸۶۲ میلادی از دانشکده پزشکی زنان نیو انگلند در بوستون فارغ التحصیل شد. حرفه. بروکلین. پس از فارغ التحصیلی، اِیوری برای تأسیس یک مطب خصوصی با مشکلاتی مواجه شد. برخی از زنان برای رسیدن به نقطه ای که مطب
آن ها از لحاظ خودکفا و سودده شود، پنج سال زمان صرف می کردند. اِیوری در بروکلین سکونت گزید، جایی که برای پیدا کردن یک دفتر پزشکی، زمان دشواری را پشت سر گذاشت. او پس از پیدا کردن مطب، گفت: «باید اعتراف کنم که کمی از شهرت [زن بودن به عنوان پزشک] می ترسم. من کاملاً بی توجه به انجام کارهایی که مردم به آن ها تمسخر می کنند و درباره شان حرف های نفرت انگیز می زنند نیستم؛ اما اگر کار داشته باشم، به آن فکر نخواهم کرد.» پس از دو ماه، او متوجه شد که بیمارانش عمدتاً دوستانی بودند که پیش از انتقال به بروکلین با آن ها آشنا شده بود. کالج واسر. در سال ۱۸۶۵، او توسط کالج واسر به عنوان پزشک مقیم و استاد فیزیولوژی و بهداشت استخدام شد. از سال ۱۸۶۶ تا ۱۸۷۴، او به عنوان دبیر هیئت علمی کار می کرد. او همچنین جامعه گل کاری کالج را سازماندهی کرد. مطب او در مجموعه ای از اتاق ها در ساختمان اصلی کالج تأسیس شد، جایی که مسئول سلامتی بیماران و کل کالج بود. اِیوری به درمان های هیدروتراپی اعتقاد داشت و شرایط بهداشتی سالم برای غذا، آب و شیر را تضمین می کرد. او مسئول تصمیم گیری در مورد کنترل قرنطینه، اینکه آیا کارکنان باید به دلیل مشکلات بهداشتی
اخراج شوند یا نگه داشته شوند، برگزاری مراسم عبادت در شرایط بد جوی و زمان روشن کردن گرمایش در ساختمان ها بود. تمام دانشجویان جدید ملزم به گذراندن دوره بهداشت تحت نظر اِیوری بودند. او بر اهمیت رژیم غذایی سالم و متعادل، برای موفقیت ذهنی تأکید می کرد. بسیاری از زنان جوانی که مشکلات گوارشی یا سلامتی نامطمئن داشتند، به لطف توصیه های او بهبود یافتند. فیزیولوژی به مدت دو دهه در سال های اولیه تأسیس کالج واسر به عنوان یک موضوع اجباری برای سال های دوم و چهارم تحصیلی در نظر گرفته می شد. اِیوری و ستاره شناس ماریا میچل تنها زن دیگری که در آن زمان در هیئت علمی حضور داشت، متوجه شدند که حقوق آن ها کمتر از بسیاری از استادان مرد جوان تر است. آن ها بر افزایش حقوق خود پافشاری کردند و موفق به دریافت آن شدند. او به عنوان راهنما و مشاوری مؤثر در سال های اولیه کالج واسر شناخته می شد. فرانسیس ای. وود، رئیس کتابخانه، گفت: «او در سال ۱۸۶۵ به عنوان پزشک مقیم آمد، عضو قوی هیئت علمی بود، اعتماد و احترام بالایی نزد [رئیس بیمارستان] رییوند و [خانم مسئول] لایمن داشت و با آن ها مسئولیت آن دوره مهم و سازنده را به اشتراک می گذاشت. روابط دوستانه
و محرمانه ای که بین این سه 'قدرت' وجود داشت، به حدی نزدیک بود که برخی از دانشجویان بی ادب آن ها را 'گروه تثلیث' می نامیدند.» دنور. اِیوری در سال ۱۸۷۴ به دنور نقل مکان کرد. او طبابت را آغاز کرد و اولین زنی بود که در ایالت کلرادو پروانه طبابت دریافت کرد. او همچنین مدیر بهداشت کلرادو بود. تا سال ۱۸۷۷، او سالانه ۱۰٬۰۰۰ دلار (معادل ۲۹۵٬۲۸۱ دلار در سال ۲۰۲۴) درآمد داشت. در سال ۱۸۸۱، او به عضویت انجمن پزشکی دنور درآمد، همان طور که ایدیت روت و مری بارکر بیتس نیز به این انجمن پیوستند. آن ها اولین زنانی بودند که در این سازمان پذیرفته شدند. او در سال ۱۸۸۷ بازنشسته شد. اما پس از نقل مکان به کالیفرنیا، او یک مرکز پزشکی در سان فرانسیسکو تأسیس کرد و چندین سال در آنجا به فعالیت پزشکی ادامه داد. میراث. در سال ۱۹۳۱، سالن اِیوری در کالج واسر به افتخار نقش او در این کالج به عنوان اولین پزشک مقیم و استاد بهداشت و فیزیولوژی نامگذاری شد. او همچنین در ایجاد برنامه تحصیلی برای رشته تئاتر در این مدرسه نقش اساسی داشت.