Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویرجینیا اولدوینی راپالینی، کنتس کاستیلیونه (۲۳ مارس ۱۸۳۷–۲۸ نوامبر ۱۸۹۹)، که بیشتر با نام لا کاستیلیونه شناخته می شود، یک اشراف زاده ایتالیایی بود که به عنوان معشوقه امپراتور ناپلئون سوم فرانسه به شهرت رسید. او همچنین چهره ای مهم در تاریخ اولیه عکاسی بود. اوایل زندگی. ویرجینیا الیزابتا لوئیزا کارلوتا آنتونیتا ترزا ماریا اولدوینی راپالینی در ۲۲ مارس ۱۸۳۷ در فلورانس، توسکانی، از مارکی فیلیپو اولدوینی راپالینی و ایزابلا لامپورچی، از اعضای اشراف کوچک توسکانی، متولد شد. او اغلب با لقب «نیکیا» شناخته می شد. پدرش او را نادیده گرفت و پدربزرگش رانیری لامپورچی به او آموزش داد. او در سن ۱۷ سالگی با فرانچسکو وراسیس، کنت کاستیلیونه، ازدواج کرد. او دوازده سال از او بزرگتر بود. آنها صاحب یک پسر به نام جورجو شدند. پسرعمویش، کامیلو، کنت کاوور، نخست وزیر ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینیا (که شامل پیمونت، وال دائوستا، لیگوریا و ساووی نیز می شد) و بعدها نخست وزیر ایتالیای متحد بود. هنگامی که کنت و کنتس در سال ۱۸۵۵ به پاریس سفر کردند، کنتس تحت دستور پسرعمویش بود تا از اتحاد ایتالیا با ناپلئون سوم فرانسه دفاع کند. او با تبدیل ش
دن به معشوقه ناپلئون سوم، رسوایی ای که باعث شد شوهرش خواستار جدایی زناشویی شود، بدنام شد. در سال ۱۸۵۵، او رابطه کوتاهی با پادشاه ویکتور امانوئل دوم ایتالیا داشت که به او لقب «نینی» داده بود. در سال های ۱۸۵۶–۱۸۵۷، او وارد حلقه اجتماعی خانواده سلطنتی اروپا شد. در طول رابطه اش با امپراتور فرانسه، با آگوستا از ساکس-وایمار، اتو فون بیسمارک و آدولف تیر آشنا شد. او معشوقه های زیادی داشت، از جمله یک بانکدار از خانواده روچیلد و مدیر وقت موزه لوور. این کنتس به خاطر زیبایی و ورودهای پر زرق و برقش با لباس های فاخر به دربار امپراتوری شناخته می شد. یکی از بدنام ترین لباس های او، لباس «ملکه قلب ها» بود. جورج فردریک واتس در سال ۱۸۵۷ پرتره او را نقاشی کرد او با موهای بلند و بور موج دار، چهره ای روشن، صورتی بیضی شکل و ظریف و چشمانی که دائماً رنگشان از سبز به آبی-بنفش فوق العاده ای تغییر می کرد، توصیف شده است. اتحاد ایتالیا. کنتس در سال ۱۸۵۷، زمانی که رابطه اش با ناپلئون سوم تمام شد، به ایتالیا بازگشت. چهار سال بعد، پادشاهی ایتالیا اعلام شد، که احتمالاً تا حدودی به دلیل نفوذی بود که کنتس بر ناپلئون سوم اعمال کرده بود. در همان س
ال، او به فرانسه بازگشت و در پاسی اقامت گزید. در سال ۱۸۷۱، درست پس از شکست فرانسه در جنگ فرانسه و پروس، او به یک جلسه مخفی با اتو فون بیسمارک فراخوانده شد تا برای او توضیح دهد که چگونه اشغال پاریس توسط آلمان می تواند برای منافعش کشنده باشد. او ممکن است به این دلیل متقاعد شده باشد که پاریس از اشغال پروس در امان ماند. هنرمند عکاس. در سال ۱۸۵۶، او شروع به عکاسی برای مایر و پیرسون، عکاسان مورد علاقه دربار امپراتوری، کرد. در طول چهار دهه بعد، او از پیر-لویی پیرسون خواست تا به او در خلق ۷۰۰ عکس مختلف کمک کند که در آنها لحظات خاص زندگی اش را برای دوربین بازسازی می کرد. او بخش زیادی از ثروت شخصی خود را خرج کرد و حتی برای اجرای این پروژه بدهکار شد. بیشتر عکس ها، کنتس را با لباس های نمایشی، مانند لباس ملکه قلب ها، به تصویر می کشند. تعدادی از عکس ها او را در ژست هایی نشان می دهند که برای آن دوران، ریاکارانه بودند - به ویژه تصاویری که پاهای برهنه او را نشان می دهند. در این عکس ها، سر او بریده شده است. روبر دو مونتسکیو، شاعر نمادگرا، شیک پوش و مجموعه دار مشتاق آثار هنری، مجذوب کنتس دی کاستیلیونه شد. او سیزده سال را صرف نو
شتن زندگینامه ای با "عنوان «کنتس الهی»" کرد که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. پس از مرگ او، او ۴۳۳ عکس از او را جمع آوری کرد که همگی وارد مجموعه موزه هنر متروپولیتن شدند. سال های بعد. ویرجینیا سال های پایانی عمر خود را در آپارتمانی در میدان واندوم گذراند، جایی که اتاق هایش را با رنگ مشکی مخصوص مراسم تشییع جنازه تزئین کرده بودند، پرده ها را کشیده بودند و آینه ها را از دید پنهان کرده بودند - ظاهراً برای اینکه مجبور نباشد با افزایش سن و از دست دادن زیبایی اش روبرو شود. او فقط شب ها از آپارتمان خارج می شد. در دهه ۱۸۹۰، او دوباره همکاری کوتاهی با پیرسون آغاز کرد، اگرچه عکس های بعدی اش به وضوح نشان می دهد که او قضاوت انتقادی خود را از دست داده است، احتمالاً به دلیل بی ثباتی روانی فزاینده اش. او آرزو داشت نمایشگاهی از عکس هایش را در نمایشگاه جهانی (۱۹۰۰) برپا کند، اما این اتفاق نیفتاد. او در ۲۸ نوامبر ۱۸۹۹، در سن شصت و دو سالگی، درگذشت و در گورستان پرلاشز در پاریس به خاک سپرده شد. میراث. گابریل دانونزیو، قدردانی از کنتس را نوشت که به عنوان مقدمه ای بر اثر مونتسکیو منتشر شد. این کتاب همچنین به طور مستقل در سال ۱۹۷۳ منتشر شد.
زندگی کنتس در یک فیلم ایتالیایی محصول ۱۹۴۲ به "نام «کنتس کاستیلیونه"» و یک فیلم ایتالیایی-فرانسوی محصول ۱۹۵۴ به نام "«راز کنتس»" با بازی ایوان دِ کارلو به تصویر کشیده شد. نقاشی کنتس پس از مرگش توسط هنرمند ژاک-امیل بلانش کشیده شد. کنتس همچنین در رمان "«ملکه شب"» نوشته الکساندر چی به تصویر کشیده شده است. او الهام بخش رمان "«نمایشنامه»" نوشته ناتالی لژه بود.
روابط ایتالیا و سوئیس () همواره نزدیک بوده و امروزه با مجموعه ای پیچیده از معاهدات (از جمله معاهدات با اتحادیه اروپا (EU) که ایتالیا عضو آن است) اداره می شود. این دو کشور یک مرز طولانی مشترک دارند، سه زبان رسمی مشترک (زبان ایتالیایی یکی از چهار زبان رسمی سوئیس است، در ایتالیا زبان های آلمانی و فرانسوی به عنوان زبان های اقلیت به رسمیت شناخته می شوند؛ همچنین زبان رومانش به لادین و زبان فریولی در شمال ایتالیا نزدیک است) و یک زبان منطقه ای (زبان لومباردی که در کانتون تیچینو سوئیس و لمباردی ایتالیا رایج است). دره والتلینا در منطقه لمباردی از سال ۱۵۱۲ تا ۱۷۹۷ بخشی از سوئیس بود. حدود ۴۸٬۰۰۰ سوئیسی در ایتالیا زندگی می کنند و شهروندان ایتالیا بزرگ ترین گروه خارجی در سوئیس هستند: ۵۰۰٬۰۰۰ نفر شامل دارندگان تابعیت مضاعف. سوئیس در قرن نوزدهم مقصد محبوب مهاجران ایتالیایی بود و بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ نیمی از جمعیت خارجی سوئیس ایتالیایی بودند. همچنین مدارس سوئیسی در ایتالیا بیشتر از هر کشور دیگری در جهان هستند. روابط میان این دو کشور در حوزه های تجاری، فرهنگی و فناوری نیز نمایان است. ایتالیا نه تنها دومین شریک تجاری بزرگ ا
روپا محسوب می شود، بلکه در زمینه مهاجرت نیز با کنفدراسیون همکاری نزدیکی دارد. این همکاری با اجرای بهتر قانون دوبلین، به ویژه در زمینه بازپذیری، تقویت شده است. گام دیگری نیز با توافق نامه همکاری های گمرکی و پلیسی در زمینه کنترل و امنیت مرزی برداشته شد. تاریخچه. پیش از شکل گیری دولت ایتالیا در سال ۱۸۶۱، روابط میان واحدهای سیاسی ایتالیا و سرزمین های سوئیس ماهیت اقتصادی و مذهبی داشت. به عنوان نمونه، در سده های ۱۳۰۰ و ۱۴۰۰ میلادی بازرگانان و بانکداران ایتالیایی در نمایشگاه های ژنو شرکت کرده و به رونق آن ها کمک می کردند. سوئیس میلان را بین سال های ۱۵۱۲ تا ۱۵۱۵ به عنوان تحت الحمایه کنفدراسیون اداره می کرد. در سال ۱۵۱۵، سوئیسی ها در دفاع از دوک نشین میلان در برابر حمله فرانسه شرکت کردند. در دوره بازسازی (۱۸۱۵–۱۸۴۸) جنبش روشنفکری لمباردی تأثیر مهمی بر سرزمین های سوئیس داشت و شهر میلان به مرکزی آموزشی برای مردم تیچینو تبدیل شد. در جریان انقلاب های ۱۸۴۸ در دولت شهرهای ایتالیا بسیاری از سوئیسی ها از جنبش ایتالیایی ها حمایت کردند. به ویژه در پنج روز میلان، داوطلبان سوئیسی در کنار لومباردی–ونیزیا علیه اتریشی ها جنگیدند. پس
از سقوط میلان در اوت ۱۸۴۸، شماری از انقلابیون ایتالیایی به سوئیس پناه بردند. در دوران وحدت ایتالیا، شماری از میهن پرستان ایتالیایی از جمله کامیلو دی کاوور، نخست وزیر پادشاهی پیمونت–ساردینیا، به تصرف کانتون تیچینو و دره های ایتالیایی زبان گراوبوندن علاقه مند شدند. اعلام پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱ با آسودگی خاطر از سوی سوئیس پذیرفته شد، چرا که امنیت بی طرفی کشور را تضمین می کرد. بین سال های ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۴ موج بزرگی از مهاجرت ایتالیایی ها به سوئیس رخ داد. این روند با معاهده اقامت و کنسولی ۱۸۶۸ که آزادی ورود و اقامت در دو کشور را تضمین می کرد، تسهیل شد. مهاجران ایتالیایی بیشتر کارگران غیرماهر بودند که عمدتاً در ساخت راه آهن به کار گرفته شدند. در جنگ جهانی اول، دولت ایتالیا به احترام بی طرفی سوئیس پایبند بود و پس از جنگ و ظهور فاشیسم، روابط دوجانبه بر پایه دوستی گسترش یافت. دو کشور معاهده جدیدی در زمینه تجارت (۱۹۲۳) و همچنین معاهده آشتی و داوری قضایی (۱۹۲۴) امضا کردند. همچون جنگ جهانی اول، در جنگ جهانی دوم نیز ایتالیا در سال ۱۹۳۸ بی طرفی سوئیس را به رسمیت شناخت. با این حال، در طرح های توسعه طلبانه ای که بنیتو موسو
لینی در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۸ به شورای عالی فاشیسم ارائه داد، کانتون تیچینو نیز گنجانده شده بود. با پایان جنگ جهانی دوم موجی از مهاجرت به سوئیس آغاز شد که عمدتاً به این دلیل بود که نظام تولیدی سوئیس از خسارات جنگ آسیب ندیده بود و کارآفرینان سوئیسی به دنبال نیروی کار ارزان ایتالیایی بودند. با این حال، دولت سوئیس تلاش کرد مهاجرت را به کارهای فصلی محدود کند و در سال ۱۹۴۸ توافق نامه ای امضا شد. این توافق بیان می کرد که کارگران نمی توانند آزادانه در قلمرو سوئیس جابه جا شوند و باید در خدمت کارفرمایانی باقی بمانند که آن ها را استخدام کرده اند. علاوه بر این، پیوستن خانواده ها نیز مجاز نبود. این توافق موجب تنش هایی میان دو کشور شد و به همین دلیل، توافق نامه دیگری در سال ۱۹۶۴ امضا شد که اجازه اتحاد خانواده ها را صادر می کرد. پس از بحران نفتی ۱۹۷۳، بسیاری از کارگران ایتالیایی در سوئیس به ایتالیا بازگشتند. روابط تجاری. ایتالیا دومین شریک تجاری بزرگ سوئیس است و سوئیس هشتمین سرمایه گذار بزرگ در ایتالیا (۲۲ میلیارد فرانک سوئیس) به شمار می آید که ۷۸٬۰۰۰ شغل ایجاد کرده است. منطقه لمباردی ۹۰٪ از کل تجارت سوئیس با ایتالیا را دربر می گ
یرد، بنا بر گفته اولی ماورر، عضو پیشین شورای فدرال. ایتالیا ۶ میلیارد فرانک در سوئیس سرمایه گذاری کرده و ۱۳٬۰۰۰ شغل ایجاد کرده است. دو کشور از طریق معاهدات اتحادیه اروپا با سوئیس به طور گسترده یکپارچه شده اند و سوئیس همچنین عضو منطقه شنگن است. تاریخچه روابط اقتصادی. روابط تجاری میان دو کشور به دلیل نزدیکی جغرافیایی و عضویت در اتحادیه پولی لاتین تقویت شد. افتتاح تونل گوتهارد و بندر ژنو نیز به این روابط کمک کرد. چرخش حمایتی ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ موجب کندی نسبی روابط تجاری شد که زمینه بازنگری در معاهدات تجاری را فراهم آورد. با وجود انجام بازنگری، تراز تجاری همچنان به طور آشکار به سود ایتالیا باقی ماند. تا سال ۱۹۷۰، بازار سوئیس تنها بازاری بود که ایتالیا از آن سود تجاری مستمر به دست می آورد. از آغاز قرن بیستم، سرمایه گذاران و شرکت های سوئیسی نقش مهمی در توسعه شبه جزیره ایفا کردند. تجارت دوجانبه به طور محسوسی از مشارکت ایتالیا در جنگ ها آسیب ندید. نمونه آشکار آن افتتاح اتاق بازرگانی سوئیس در ایتالیا در سال ۱۹۱۹ بود. این دوره همچنین با کاهش نسبی واردات سوئیس از ایتالیا همراه بود، هرچند صادرات ثابت ماند و این موضوع من
جر به کاهش تراز تجاری مطلوب ایتالیا شد. پس از جنگ اتیوپی، مرکز مالی سوئیس و به ویژه مؤسسات اعتباری نقش کلیدی در انتقال اعتبارات به ایتالیا ایفا کردند. پایان جنگ جهانی دوم آغازی دوباره برای تجارت دوجانبه بود: در سال ۱۹۵۰ هر دو کشور به اتحادیه پرداخت های اروپایی پیوستند. در نتیجه، معاهدات تجاری و روش های پرداخت جدید، دوره ای تازه از آزادسازی تجارت دوجانبه و ثبات در حجم مبادلات بازرگانی را به همراه داشت.
روابط ایتالیا و سوئد () از قرن نوزدهم روابط دوجانبه ای پایدار داشته اند. ایتالیا دارای سفارت در استکهلم و سوئد دارای سفارت سوئد در رم است؛ همچنین هر دو کشور چندین کنسولگری دارند. زمانی که ایتالیا در دسامبر ۱۹۳۵ آمبولانس سوئدی را در امپراتوری اتیوپی بمباران کرد، اعتراضاتی آغاز شد. امروزه (تا سال ۲۰۱۲) روابط میان دو کشور قوی توصیف می شود، به ویژه به دلیل مهاجران ایتالیایی که پس از جنگ جهانی دوم در سوئد مستقر شدند و همچنین افزایش تعداد گردشگران سوئدی که به ایتالیا سفر می کنند. از اواخر دهه ۱۹۴۰، بسیاری از بازیکنان فوتبال سوئدی در تیم های باشگاهی ایتالیا موفق بودند. هر دو کشور عضو کامل شورای اروپا، ناتو و اتحادیه اروپا هستند. تاریخچه. شواهد تاریخی نشان می دهد که در طول سال ها دیدارهایی رسمی بین رؤسای دولت دو کشور انجام شده است. در دهه ۱۸۹۰، ولیعهد سوئد و نروژ، گوستاو برنادوت، از ایتالیا بازدید کرد تا با اومبرتو یکم دیدار کند. در سال ۱۹۳۳، ویکتور امانوئل سوم با گوستاو پنجم ملاقات کرد. در سال ۱۹۶۶ پادشاه گوستاو آدولف ششم سوئد و رئیس جمهور ایتالیا، جوزپه ساراگات، در یک کالسکه عکاسی شدند. ایتالیا و سوئد هر دو عضو اتح
ادیه اروپا هستند. ایتالیا یکی از شش کشوری بود که در سال ۱۹۵۱ با امضای معاهده پاریس (۱۹۵۱)، سازمان زغال سنگ و فولاد اروپا را بنیان نهادند. سوئد در ۱ ژانویه ۱۹۹۵ به اتحادیه اروپا پیوست. این کشور در آن زمان به اتحادیه اقتصادی اروپا ملحق شد. سوئد و ایتالیا به ترتیب در سال های ۱۹۴۶ و ۱۹۵۵ به سازمان ملل متحد پیوستند. ایتالیا و سوئد هر دو در ائتلاف جنگ خلیج فارس شامل ۳۵ کشور که علیه عراق در جنگ خلیج فارس (۱۹۹۰–۱۹۹۱) جنگیدند، شرکت داشتند. این ائتلاف توسط سازمان ملل و به طور مشخص توسط ایالات متحده آمریکا هدایت شد. جنگ خلیج فارس با اشغال منطقه کویت توسط عراق و تحریم اعلام شده توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه عراق آغاز شد. ایتالیا با نیروی هوایی ایتالیا در این درگیری شرکت داشت و ۲۲۵ مأموریت انجام شده تحت عنوان عملیات لوکستا ثبت شدند. سوئد یک بیمارستان صحرایی داشت و در خلع سلاح عراق پس از جنگ (۱۹۹۱–۲۰۰۳) نقش داشت. در ۱۸ مه ۲۰۲۲، نخست وزیر پیشین ایتالیا، ماریو دراگی اعلام کرد که ایتالیا از درخواست های عضویت فنلاند و سوئد در ناتو به طور کامل حمایت خواهد کرد. ایتالیا در ماه مه ۲۰۲۲ از درخواست سوئد برای عضویت در ناتو حم
ایت کرد. در اوت ۲۰۲۲، ایتالیا به طور کامل درخواست عضویت سوئد در ناتو را تصویب کرد. همکاری اقتصادی. ایتالیا و سوئد شرکای تجاری یکدیگر هستند. ایتالیا دوازدهمین شریک تجاری مهم سوئد است. صادرات سوئد به ایتالیا در سال ۲۰۲۰ معادل ۴٫۲۴ میلیارد دلار بود که ۲٫۷۸٪ از کل صادرات این کشور را تشکیل می داد. در همان سال، ایتالیا ۳٫۷۱٪ از کل واردات سوئد را به ارزش ۵٫۱۹ میلیارد دلار به خود اختصاص داد. در سال ۲۰۲۰، سوئد ۱٫۰۸٪ از کل صادرات ایتالیا را به ارزش ۵٫۱۹ میلیارد دلار و ۰٫۹۹٪ از کل واردات ایتالیا را به ارزش ۴٫۲۴ میلیارد دلار تشکیل می داد. در سال ۲۰۲۱، سوئد هجدهمین شریک تجاری ایتالیا از نظر صادرات و بیست و سومین از نظر واردات بود. بخش های اصلی واردات سوئد از ایتالیا شامل ماشین آلات، وسایل نقلیه موتوری و تریلرها، مواد غذایی و متالورژی است. مهم ترین بخش های واردات ایتالیا از سوئد در سال ۲۰۱۸ محصولات کاغذی و مشتقات آن بودند. تا سال ۲۰۱۶، ۱۴۵ شرکت ایتالیایی در سوئد فعالیت می کردند که ۵۱۵۳ نفر را استخدام می کردند. این شرکت ها عمدتاً شعبه های تجاری هستند. برخی از شرکت های ایتالیایی نیز علاقه مند به زیرساخت، مانند راه آهن سوئد ب
ودند. در همان سال، ۳۰۰ شرکت سوئدی در خاک ایتالیا فعالیت می کردند و نزدیک به ۳۶٬۰۰۰ نفر را استخدام کردند. این شرکت ها شامل اریکسون، ولوو، اچ اند ام و ایکه آ هستند. تعهدات بین المللی. در سال ۱۹۸۰، سوئد و ایتالیا معاهده ای برای جلوگیری از مالیات مضاعف و پیشگیری از فرار مالیاتی در مورد مالیات بر درآمد و سرمایه منعقد کردند. ایتالیا این معاهده را در ۶ مارس ۱۹۸۰ امضا و در ۴ ژوئن ۱۹۸۲ تصویب کرد. در ایتالیا، این معاهده از ۵ ژوئیه ۱۹۸۳ لازم الاجرا شد. همکاری فرهنگی. روابط فرهنگی میان ایتالیا و سوئد عمدتاً در حوزه آموزش و هنرها توسعه یافته است. در سال ۱۹۴۱، پس از انعقاد یک توافق نامه دوجانبه بین دو کشور، اولین مؤسسه ایتالیایی برای توسعه زبان ایتالیایی در استکهلم تأسیس شد. در سال ۱۹۵۴ این مؤسسه به «موسسه فرهنگی ایتالیا» تبدیل شد تا انتقال و تبادل فرهنگ های دو کشور را تسهیل کند. ایجاد این مؤسسه نقطه شروعی برای همکاری های هنری و فرهنگی آینده بود. ایتالیا و سوئد برنامه های تبادل آموزشی از سطح دبیرستان تا سطح پسادکترا و بورس های تحصیلی دارند. مؤسسه فرهنگی ایتالیا و روابط فرهنگی بین سازمان ها و فرهنگ های ایتالیا و سوئد را ترو
یج و تسهیل می کنند. همکاری فرهنگی همچنین از طریق رویدادهایی در سوئد و ایتالیا، مانند نمایشگاه های هنری، توسعه یافته است. سوئد آثار هنری خود را در Nordic pavilion در دوسالانه ونیز که در سال ۱۹۶۲ ساخته شد، به نمایش می گذارد. همکاری علمی. در سال ۲۰۱۴، کمیته مشترک ایتالیا-سوئد برنامه اجرایی همکاری علمی و فناوری ۲۰۱۴–۲۰۱۷ را امضا کرد که به مشارکت ایتالیایی-سوئدی در علوم و فناوری در رابطه با اقتصاد، جامعه و فرهنگ دو کشور مربوط می شود. این کمیته پنج پروژه تأمین مالی شده در زمینه های مورد علاقه مشترک مانند میراث فرهنگی، نانوفناوری و علوم اعصاب را تصویب کرد. در سال ۲۰۱۷، وزارت امور خارجه ایتالیا به همراه MIUR فراخوانی برای پروژه های تحقیقاتی مشترک بین ایتالیا و سوئد به عنوان بخشی از توافق همکاری علمی و فناوری ۲۰۱۸–۲۰۲۰ صادر کرد. از میان حوزه های تحقیقاتی اولویت دار، موضوعاتی مانند بلایای طبیعی، فناوری کاربردی در نانوفناوری، علوم اعصاب و سرطان شناسی، انرژی تجدیدپذیر، کارخانه هوشمند و امنیت رایانه، و همچنین فناوری و پژوهش مرتبط با میراث فرهنگی قرار داشتند.
روابط ایتالیا و صربستان () روابط دیپلماتیک خود را که در سال ۱۸۷۹ برقرار شد، حفظ کرده اند. از سال ۱۹۱۸ تا ۲۰۰۶، ایتالیا روابط خود را با پادشاهی یوگسلاوی، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی (SFRY) و جمهوری فدرال یوگسلاوی (FRY) (که بعدها به صربستان و مونته نگرو تبدیل شد) حفظ کرد، که صربستان به عنوان جانشین مشترک (SFRY) یا تنها (FRY) قانونی آن محسوب می شود. تاریخ. تعاملات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی میان شبه جزیره ایتالیا و بالکان تاریخ طولانی داشته و از زمان تسخیر منطقه توسط امپراتوری روم شدید بوده است. تاجگذاری استفان اول تاج گذاری شده، شاهزاده بزرگ صربستان (۱۱۶۵–۱۲۲۸) توسط نماینده ای از پاپ اوربان دوم انجام شد که برخی تاریخ نگاران صرب معتقدند استفان هم تاجگذاری کاتولیک و هم ارتدکس را تجربه کرده است، اما پژوهشگران معاصر بر این باورند که تنها تاجگذاری پاپی رخ داده است. سومین همسر استفان، آنا داندولو، نجیب زاده ونیزی، ملکه صربستان شد و مادر استفان اوروش اول بود. افسانه عامیانه ادعا می کند که صومعه ژیچا، مقر کلیسای ارتدکس صربی بین سال های ۱۲۱۹ تا ۱۲۵۳، عمداً در نقطه میانی بین رم و قسطنطنیه ساخته شده است. دوک نشین صربست
ان روابط دوستانه ای با پادشاهی ساردنی داشت و از وحدت ایتالیا که پادشاهی ساردنی نقش مهمی در آن داشت، برای وحدت صربستان الهام گرفت. جنبش ایتالیایی الگوی اصلی برای جوانان متحد صرب شد که از جوزپه ماتزینی و ایتالیای جوان الهام گرفته بود. تا دهه ۱۸۶۰، صربستان و ایتالیا هر دو سیاست ضد اتریشی را دنبال می کردند که موجب نزدیکی دو کشور شد. پس از سازش اتریشی-مجار ۱۸۶۷، ایتالیا از رهبری صرب ها به عنوان پیه مونته اسلاوهای جنوبی با شاهزاده میهایلو اوبرنوویچ حمایت کرد. در طول کنگره برلین ایتالیا از درخواست استقلال صربستان حمایت کرد اما از دیگر درخواست های رهبری صربستان حمایت نکرد. با آغاز جنگ جهانی اول، وزیر امور خارجه ایتالیا آنتونینو پاترنو کاستلو، مارکیز دی سان جولینو سیاستی محتاطانه پیش گرفت و حضور بیشتر ایتالیا در منطقه را از طریق سرمایه گذاری ها و ساخت راه آهن دنبال کرد. وزیر بعدی امور خارجه سیدنی سونینو این سیاست ها را دنبال نکرد و قصد داشت قلمرو ایتالیا را در دریای آدریاتیک (به ویژه مونته نگرو، دالماسی و آلبانی) گسترش دهد، که با سیاست وحدت صرب ها مغایرت داشت. دوره یوگسلاوی. در سال ۱۹۱۵، پادشاهی ایتالیا پیمان لندن (۱۹
۱۵) محرمانه ای با اعضای تفاهم سه گانه امضا کرد. طبق این پیمان، ایتالیا قرار بود به اتحاد سه گانه اعلان جنگ دهد؛ در عوض، قرار بود جولیان مارچ، شمال دالماسی و حاکمیت بر آلبانی را دریافت کند. در سال ۱۹۱۸، آنته ترومبیچ از کمیته یوگسلاوی و نماینده ایتالیا، آندره تور، توافقی امضا کردند که به وضوح اعلام می کرد مرز آینده بین پادشاهی یوگسلاوی (اتحاد پادشاهی صربستان و دولت اسلوونی ها، کروات ها و صرب ها) به صورت دموکراتیک تعیین شود. در سال ۱۹۱۸، پس از تسلیم اتریش-مجارستان و آتش بس ویلا جوییستی، ایتالیا به طور نظامی جولیان مارچ، ایستریا، خلیج کوارنر و دالماسی را اشغال کرد که همگی مناطق اتریش-مجارستان بودند. در سواحل دالماسی، ایتالیا استانداری دالماسی را تأسیس کرد که هدف موقت آن آماده سازی منطقه برای ادغام کامل در پادشاهی ایتالیا و جایگزینی تدریجی قوانین ملی به جای قوانین پیشین بود. با این حال، پیمان لندن در پیمان ورسای به دلیل اعتراض رئیس جمهور آمریکا وودرو ویلسون لغو شد. ایتالیا تنها جولیان مارچ، شهر دالماسی زادار و جزایر کرس (کرواسی), لوشینی و لاگوستا (لاستوو) را دریافت کرد. تعداد زیادی از ایتالیایی های دالماسی (حدود ۲
۰٬۰۰۰ نفر) از مناطق دالماسی که به یوگسلاوی واگذار شده بودند، به پادشاهی ایتالیا مهاجرت کردند (عمدتاً به زادار). پس از پیامدهای جنگ جهانی اول و پیمان سن-ژرمن، دالماسی بخشی از پادشاهی یوگسلاوی تازه تشکیل شده شد (که بعدها نام آن به پادشاهی یوگسلاوی تغییر یافت). پس از شکست توافق مرزی در کنفرانس صلح پاریس، مذاکرات بین پادشاهی ایتالیا و پادشاهی یوگسلاوی ادامه یافت. در طول سال ۱۹۲۰، دولت ایتالیا تحت فشار داخلی برای گسترش مرزهای خود به عنوان غرامت منصفانه برای قربانیان جنگ و بدهی های جنگی قرار داشت. نمونه ای از این فشار انتشار نامه ای جعل اسناد به نام آبراهام لینکلن به ماچدونیو ملونی بود که در آن لینکلن ظاهراً تمام ساحل بین ونیز و کوتور را به عنوان قلمرو ملی ایتالیا به رسمیت شناخته بود. به نظر می رسید روابط با امضای معاهده راپالو، الحاق دولت آزاد فیومه توسط ایتالیا و تخلیه استانداری دالماسی بهبود یابد. روابط با پادشاهی یوگسلاوی شدیداً تحت تأثیر قرار گرفت و به طور مداوم تنش آلود باقی ماند، به دلیل اختلاف بر سر دالماسی و بندر-شهر رییکا. این منطقه طبق جامعه ملل به عنوان دولت آزاد تعیین شده بود، اما توسط برخی شورشیان ایت
الیایی به رهبری نویسنده گابریله دآنونزیو اشغال شد. در سال ۱۹۲۴، شهر بین ایتالیا و یوگسلاوی تقسیم شد (معاهده راپالو). با آمدن فاشیسم به ایتالیا در سال ۱۹۲۲، سیاست های ملی گرایانه شامل دوره های ایتالیایی سازی و محدود کردن حقوق اقلیت ها به شدت اجرا شد. تهاجم به یوگسلاوی در جنگ جهانی دوم، حمله نیروهای محور به پادشاهی یوگسلاوی بود که در ۶ آوریل ۱۹۴۱ آغاز شد. این تهاجم با تسلیم بدون قید و شرط ارتش سلطنتی یوگسلاوی در ۱۷ آوریل ۱۹۴۱ به پایان رسید، مناطق اشغال و الحاق شد و دولت مستقل کرواسی ("Nezavisna Država Hrvatska", NDH) ایجاد گردید. ایتالیا منطقه ای را که استان لیوبلیانا را تشکیل می داد، الحاق کرد؛ این منطقه با استان فیومه و مناطق تشکیل دهنده دومین استانداری دالماسی ادغام شد. پایان جنگ در مرز ایتالیا و یوگسلاوی، پس از آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، با قتل عام فوئیبه (توسط پارتیزان های یوگسلاوی) که عمدتاً در ایستریا بین سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ رخ داد، مشخص شد. همچنین خروج ایستریا-دالماسی انجام شد که شامل مهاجرت حدود ۳۵۰٬۰۰۰ ایتالیایی ایستریایی و ایتالیایی دالماسی بود و مسئله تریسته نیز مطرح بود. جمهوری فدرال سوسیا
لیستی یوگسلاوی یکی از تنها دو کشور اروپایی بود که در طول جنگ جهانی دوم توسط نیروهای خود آزاد شد و تنها با کمک محدود متفقین روبرو شد. این کشور از دموکراسی های غربی و اتحاد جماهیر شوروی حمایت دریافت کرد و در پایان جنگ هیچ نیروی خارجی در خاک آن مستقر نبود. بخشی از این امر باعث شد یوگسلاوی در آغاز جنگ سرد موقعیتی میان دو بلوک پیدا کند. در سال های ۱۹۴۷–۱۹۴۸، اتحاد جماهیر شوروی تلاش کرد تا از یوگسلاوی اطاعت بخواهد، عمدتاً در مسائل سیاست خارجی اتحاد جماهیر شوروی، که منجر به جدایی تیتو–استالین شد و تقریباً به یک درگیری نظامی منجر می گردید. دوره ای از روابط بسیار سرد با اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد، در طول آن ایالات متحده و بریتانیا تلاش کردند یوگسلاوی را به ناتو جدید متقاعد کنند. این وضعیت در سال ۱۹۵۳ با بحران تریسته، یک اختلاف تنش زا بین یوگسلاوی و متفقین غربی بر سر مرز نهایی یوگسلاوی-ایتالیا، تغییر کرد و با آشتی یوگسلاوی و شوروی در سال ۱۹۵۶ تکمیل شد. این موقعیت دوگانه در آغاز جنگ سرد، به سیاست خارجی جنبش عدم تعهد تبدیل شد که یوگسلاوی تا زمان انحلال خود فعالانه آن را دنبال می کرد. مسئله وضعیت تریسته نهایتاً با Treaty
of Osimo در سال ۱۹۷۵ حل شد. این معاهده توسط دو کشور در اوسیمو، ایتالیا، برای تقسیم نهایی قلمرو آزاد تریسته بین دو کشور امضا شد. معاهده بر اساس یادداشت تفاهم لندن در سال ۱۹۵۴ بود که اداره مدنی منطقه A را به ایتالیا و منطقه B را به یوگسلاوی واگذار کرده بود. منطقه A، شامل شهر تریسته، به استان تریسته ایتالیا ملحق شد، اما یوگسلاوی دسترسی آزاد به بندر آن داشت.
روابط ایتالیا و پرتغال (; ) به روابط دو جانبه بین ایتالیا و پرتغال اشاره دارد. هر دو کشور عضو شورای اروپا، اتحادیه اروپا، ناتو، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، اتحادیه مدیترانه و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. ایتالیا و پرتغال سابقه طولانی روابط دارند، با توجه به نزدیکی جغرافیایی بین این دو کشور. در دوران اتحادیه ایبری از ۱۵۸۰ تا ۱۶۴۰، پرتغال و پادشاهی ناپولی، پادشاهی سیسیل و دوک نشین میلان همگی تحت اداره مادرید، اسپانیا بودند. بین سال های ۱۶۸۰ تا ۱۶۸۲، تجارت مستقیم بین پرتغال و دوک نشین ساووی برقرار بود. تا سال ۱۸۶۰، پرتغال نمایندگی های دیپلماتیک نزد پادشاهی ساردنی و پادشاهی دو سیسیل داشت. در آوریل ۱۸۵۰، سفیر پرتغال مقیم رم که نزد سریر مقدس اعتبارنامه داشت، همچنین به دوک نشین بزرگ توسکانی نیز معرفی شد. در سال ۱۸۶۰، ایتالیا و پرتغال روابط دیپلماتیک رسمی برقرار کردند. در سپتامبر ۱۸۶۱، پرتغال پادشاه ویکتور امانوئل سوم از پادشاهی ایتالیا متحد را به رسمیت شناخت. در سپتامبر ۱۹۱۱، ایتالیا جمهوری اول پرتغال را به رسمیت شناخت و در مه ۱۹۱۸، دولت رئیس جمهور پرتغال سیدونیو پایس توسط ایتالیا به رسمیت شناخته شد. در سال ۱۹
۴۶، آخرین پادشاه ایتالیا، اومبرتوی دوم به پرتغال گریخت و ۳۷ سال در آنجا ماند. در طول جنگ جهانی اول، پرتغال بی طرف ماند، اما در سال ۱۹۱۶ به عنوان عضو وابسته به نیروهای متفقین (که ایتالیا نیز شامل آن بود) درآمد. در طول جنگ جهانی دوم، پرتغال در تمام مدت جنگ بی طرف باقی ماند. روابط سیاسی بین ایتالیا و پرتغال نزدیک باقی مانده است. هر دو کشور عضو اتحادیه اروپا هستند و در مسائل مختلف همکاری نزدیکی دارند. توافقنامه های دوجانبه. هر دو کشور چند توافقنامه دوجانبه امضا کرده اند، از جمله: پیمان تجارت و ناوبری (۱۸۷۲)؛ توافقنامه همکاری فرهنگی و علمی (۱۹۷۷)؛ توافقنامه جلوگیری از دو بار مالیات و پیشگیری از فرار مالیاتی در حوزه مالیات بر درآمد (۱۹۸۰)؛ توافقنامه امنیتی (۲۰۰۷)؛ و توافقنامه حفاظت متقابل از اطلاعات طبقه بندی شده (۲۰۰۷).
این فهرستی از جنبش های چریکی قابل توجه است که نام، مخفف رایج و کشور اصلی فعالیت آن ها را ارائه می دهد. اروپا. قبرس. وضعیت اضطراری قبرس – قبرس
روابط اتریش و ایتالیا () دوستانه و مبتنی بر همکاری های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی نزدیک است. اتریش دارای سفارت در رم و کنسولگری کل در میلان است. ایتالیا نیز سفارت در وین و کنسولگری در اینسبروک دارد. هر دو کشور عضو کامل شورای اروپا، اتحادیه اروپا، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی و سازمان امنیت و همکاری اروپا هستند. این کشورها ۴۲۰ کیلومتر مرز مشترک دارند. تاریخچه. از زمان قرون وسطی، اتریش نفوذ زیادی بر ایالت های تاریخی ایتالیا، به ویژه در شمال این کشور داشت. از سوی دیگر، ایتالیا بر فرهنگ، معماری و آشپزی اتریش تأثیر گذاشت و بسیاری از هنرمندان و معماران مانند سانتینو سولاری، مارتینو آلتمونته، جیووانی زوکالی، وینچنزو اسکاموزی در اتریش فعالیت کرده و به توسعه سبک باروک کمک کردند، به ویژه در زالتسبورگ. از اواخر قرون وسطی، ایتالیایی ها و اتریشی ها در تعدادی جنگ یا به عنوان دشمن یا به عنوان متحد با یکدیگر درگیر بودند. اتریش در جنگ ها علیه امپراتوری عثمانی با چندین ایالت ایتالیایی از جمله دوک نشین بزرگ توسکانی، دوک نشین مانتووا، دوشی فرارا، دوک نشین ساووی و ایالات پاپی در نبرد طولانی ترک ها و با جمهوری ونیز در جنگ های جنگ بز