Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیکاپ (به انگلیسی: The Pickup) یک فیلم سرقت آمریکایی در سبک کمدی اکشن به کارگردانی تیم استوری و نویسندگی مت مایدر و کوین باروز است. این فیلم با بازی ادی مورفی و پیت دیویدسون قرار است، در سال ۲۰۲۵ توسط کمپانی آمازون ام جی ام استودیوز منتشر شود. خلاصه داستان. مردی به دنبال یک زن مرموز می افتد، اما درگیر یک نقشه سرقت غیرمنتظره می شود که به هرج و مرج و کمدی تبدیل می شود. ساخت. فیلمبرداری در آتلانتا در آوریل ۲۰۲۴ آغاز شد. در ۲۰ آوریل، در حین فیلمبرداری واحد دوم از یک صحنه اکشن، تصادفی رخ داد که در آن یک کامیون زرهی و یک خودرو با هم برخورد کردند که در نتیجه هر دو خودرو واژگون شدند و تعدادی از خدمه مجروح شدند.
جوزفین سایلونه یتس (; ) استاد، نویسنده، سخنران عمومی و کنشگر آمریکایی بود. او در رشته شیمی تحصیل کرد و به عنوان یکی از اولین استادان سیاهپوست در دانشگاه لینکلن در جفرسون سیتی، میزوری استخدام شد. با ارتقای شغلی، او اولین زن سیاهپوستی شد که ریاست دپارتمان علوم یک کالج را بر عهده گرفت. ممکن است او اولین زن سیاهپوستی بوده باشد که در هر کالج یا دانشگاهی در ایالات متحده به مقام استادی تمام رسیده است. ییتس همچنین سهم قابل توجهی در روزنامه نگاری (گاهی با نام مستعار خانم آر.کی. پاتر) و تحرک اجتماعی کلی زنان سیاهپوست داشت. به عنوان مثال، او خبرنگار مجله وومن ارا (اولین مجله ماهانه منتشر شده توسط زنان سیاهپوست در ایالات متحده) بود. او برای سایر روزنامه ها و مجلات از جمله انترپرایس در اوماها، نبراسکا نیز می نوشت. ییتس چهره ای برجسته در جنبش باشگاه های زنان آفریقایی-آمریکایی بود و در تأسیس باشگاه های زنان برای زنان آفریقایی-آمریکایی نقش اساسی داشت، زیرا او به تأسیس و اولین رئیس لیگ زنان رنگین پوست کانزاس سیتی (۱۸۹۳) کمک کرد و دومین رئیس انجمن ملی زنان رنگین پوست (۱۹۰۴–۱۹۰۰) بود. اوایل زندگی و تحصیلات. تاریخ تولد جوزفین سا
یلونه به صورت های مختلف ۱۸۵۲ و ۱۵ نوامبر ۱۸۵۹ ذکر شده است. او دومین دختر الکساندر و پارثنیا ریو سایلونه در ماتیتاک، نیویورک بود. در دوران کودکی، سایلونه و خانواده اش با پدربزرگ مادری اش، لایماس ریوز، که در سال ۱۸۱۳ از بردگی آزاد شده بود، زندگی می کردند. سایلونه در سن شش سالگی مدرسه را شروع کرد و به سرعت توسط معلمانش پیشرفت کرد. در واقع «در سن نه سالگی، او ظاهراً فیزیولوژی و فیزیک می خواند و توانایی پیشرفته ای در ریاضیات داشت. در سن نه سالگی، سایلونه داستانی را برای انتشار در یک مجله هفتگی نیویورک ارسال کرد. اگرچه مقاله برای انتشار رد شد، اما او نامه ای تشویق آمیز دریافت کرد که بلندپروازی او برای موفقیت را افزایش داد.» دایی سیِلون، کشیش جان بانیان ریو، کشیش کلیسای مرکزی لومبارد استریت در فیلادلفیا بود. در سن ۱۱ سالگی، او نزد او رفت تا بتواند در مؤسسه جوانان رنگین پوست تحصیل کند. در آنجا او توسط مدیر مؤسسه، فانی جکسون کوپین، راهنمایی شد. سال بعد، کشیش ریو به دانشگاه هاوارد نقل مکان کرد و در نتیجه، جوزفین نزد خاله مادری اش، فرانسیس آی. ژیرار، در نیوپورت، رود آیلند رفت. در آنجا، او به مدرسه دستور زبان و بعداً دبی
رستان راجرز رفت. ییتس تنها دانش آموز سیاهپوست در هر دو مدرسه بود، اما به دلیل توانایی علمی اش مورد استقبال معلمانش قرار گرفت. معلم علوم او او را درخشان ترین شاگرد خود می دانست و به او امکان داد تا کارهای آزمایشگاهی بیشتری در شیمی انجام دهد. به عنوان اولین دانش آموز سیاهپوستی که از دبیرستان راجرز فارغ التحصیل شد، جوزفین به عنوان شاگرد اول کلاس ۱۸۷۷ فارغ التحصیل شد و مدال تحصیلی دریافت کرد. سایلونه تصمیم گرفت به جای پیگیری تحصیلات دانشگاهی، در مدرسه عادی ایالتی رود آیلند در پروویدنس تحصیل کند تا معلم شود. او در سال ۱۸۷۹ با افتخارات فارغ التحصیل شد، تنها دانش آموز سیاهپوست در کلاس خود. او اولین آفریقایی-آمریکایی بود که مجوز تدریس در مدارس رود آیلند را دریافت کرد و هنگامی که در آزمون معلمی شرکت کرد، بالاترین نمره ای که تا آن زمان در پروویدنس داده شده بود را کسب کرد. او بعداً مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ملی ایلینوی دریافت کرد. جوزفین سایلونه ییتس در مورد هدف خود از تدریس واضح بود. او در مقاله ای در سال ۱۹۰۴ نوشت: «هدف همه آموزش های واقعی این است که به بدن و روح همه زیبایی، قدرت و کمالی که قادر به آن هستند
بدهد، فرد را برای زندگی کامل آماده کند.» در سال ۱۸۸۶، به او سمت «بانوی مدیر» در مؤسسه Tتاسکجی در آلاباما به رهبری بوکر تی واشینگتن پیشنهاد شد. او نپذیرفت.
مالاریای پرندگان یک بیماری انگلی پرندگان است که توسط گونه های انگل وابسته به سردهٔ "Plasmodium" و "Hemoproteus" (گروه Apicomplexa، ردهٔ Haemosporidia، تیرهٔ Plasmoiidae) ایجاد می شود. این بیماری توسط یک ناقل دوبال شامل پشه ها دربارهٔ انگل های "پلاسمودیوم" و پشه نیش دار برای "هموپروتئوس منتقل می شود." دامنه علائم و اثرات این انگل بر روی میزبان پرندگان بسیار گسترده است، از موارد بدون علامت تا کاهش شدید جمعیت به دلیل این بیماری، همان طور که دربارهٔ عسل کش هاوایی وجود دارد. تنوع انگل ها زیاد است، زیرا برآورد می شود که تقریباً به تعداد گونه های میزبان انگل وجود دارد. با دشوار شدن تحقیق دربارهٔ انگل های مالاریای انسانی، دکتر راس انگل های مالاریای پرندگان را مورد مطالعه قرار داد. رویدادهای هم گونه ای و تعویض میزبان به طیف گسترده ای از میزبان هایی که این انگل ها می توانند آلوده کنند کمک کرده است و باعث می شود مالاریای پرندگان یک بیماری جهانی گسترده باشد که در همه جا به جز قطب جنوب یافت می شود.
تندیس میلیسنت فاوست در میدان پارلمان لندن مجسمه ای است برای بزرگداشت یاد میلیسنت فاوست که یکی از رهبران جنبش حق رأی زنان و یکی از کنشگران اجتماعی مهم در بریتانیا بود. این مجسمه را جیلین ورینگ در سال ۲۰۱۸ ساخت و پس از آن ساخته شد که کنشگری به نام کرولاین کریادو پرز کارزار و عریضه ای ایجاد کرد و نخست وزیر بریتانیا ترزا می و شهردار لندن صادق خان از آن حمایت کردند. تندیس میلیسنت فاوست نخستین یادمانی در میدان پارلمان لندن بود که برای بزرگداشت جنبش حق رأی زنان ساخته می شد و همچنین نخستین مجسمه ای بود که اثر یک زن است. این مجسمه در ۲۵ آوریل ۲۰۱۸ برای بزرگداشت صدمین سال اعطای حق رأی زنان در بریتانیا رونمایی شد. برپایی. کرولاین کریادو پرز کنشگری بود که کارزار برپایی این مجسمه را در سال ۲۰۱۶ آغاز کرد. به گفتهٔ او در آنزمان از همهٔ مجسمه های شهری در انگلستان که افرادی را به جز خاندان سلطنتی را نشان می دادند، تنها ۲/۷ متعلق به زنان بودند. پرز عریضه ای را به شهردار لندن صادق خان نوشت که لندن بایستی این مجسمه را تا قبل از صدمین سالگرد اعطای حق رأی زنان در بریتانیا در آوریل ۲۰۱۸ در میدان پارلمان برپا سازد. ۴۲ نفر از زنان بر
جسته این نامه را امضا کرده بودند. صادق خان به محض دریافت عریضه با برپایی مجسمه موافقت کرد اما گفت قرار گرفتن آن در میدان پارلمان قطعی نیست و کارشناسان موقعیت مناسب را شناسایی خواهند کرد. پس از آنکه عریضه ای آنلاین برای حمایت از این طرح ۷۴۰۰۰ امضا جمع کرد، موضوع در پارلمان طرح شد. در نهایت در دوم آوریل ۲۰۱۷ نخست وزیر بریتانیا ترزا می اعلام کرد که چنین مجسمه ای در میدان پارلمان برپا خواهد شد و دولت در قالب طرح یادمان صد سالگی جنگ جهانی اول (14-18 NOW) هزینهٔ آن را بر عهده خواهد گرفت. جیلین ویرینگ که برندهٔ جایزه ترنر بود برای ساخت این تندیس انتخاب شد. منتقدین غالباً از طرح نهایی مجسمه رضایت داشتند، ولی برخی بر آن بودند که بهتر بود یکی از افراد رادیکال تر در جنبش رای زنان برای برپایی مجسمه ای در میدان پارلمان انتخاب می شد. ویژگی ها. این مجسمه میلیسنت فاوست را در سن پنجاه سالگی نشان می دهد که برنوشته ای را در دست گرفته با شعار «شجاعت/فراخوانی است به / شجاعت/ در همه جا» که از سخنرانی که فاورست در ۱۹۲۰ ارائه کرده بود گرفته شده است. شورای شهر وستمینستر از طرح اولیهٔ ورینگ انتقاد کرده بود، چرا که چنین می نمود که فاوس
ت در حال پهن کردن رخت روی طناب است، و این باعث شد تا ورینگ طرح را تغییر دهد تا چنین برداشتی ایجاد نشود. اسم و تصویر ۵۹ زن از رهبران جنبش حق رای زنان روی پایهٔ مجسمه آمده است که شمال افرادی چون لوئیزا گرت اندرسون، مارگری کوربت اشبی، لیدیا بکر، کترین مارشال، کریستابل پنکهرست، آدلا پنکهرست، امیلی دیویسون، فرانسیس پاور کوب، امیلین پتیک لاورنس، انی کنی، هانا اسکفینگتون و … می شود.
ماردون یا نوار نقاله مارپیچی مکانیزمی است که شامل یک تیغه مارپیچی دوار به نام " "پره" " است. معمولاً در داخل لوله استوانه شکل، برای جابجایی مواد، ازجمله مایعات یا پودرها استفاده می شود. این مکانیزم به صورت گسترده در صنایع که نیاز به انتقال ماده به صورت فله دارند استفاده می شود. ماردون در صنعت مدرن، اغلب به صورت افقی یا با شیب کم به عنوان روشی مفید برای جابجایی مواد نیمه جامد از جمله ضایعات مواد غذایی ، خرده چوب ، سنگدانه ، دانه غلات ، خوراک دامی ، خاکستر بویلر، گوشت ، پودر استخوان، پسماند های جامد شهری و موارد دیگر استفاده می شوند. نوع اولیه این مکانیزم، پیچ ارشمیدسی بود که از زمان های قدیم برای پمپاژ آب، با هدف آبیاری استفاده می شد. این مکانیزم معمولاً در یک مقطع لوله(U شکل) یا لوله قرار می گیرند که شامل یک تیغه مارپیچی است که به دور یک شفت پیچیده شده است. ماردون از یک سمت توسط نیروی محرک دورانی (الکتروموتور) به حرکت در می آید. از سمت دیگر توسط یاتاقان در موقعیت مورد نظر ثابت می شود. در مورد " "ماردون بدون شفت" "،نیروی دورانی از یک سمت وارد می شود انتهای دیگر آزاد است. سرعت انتقال حجم با سرعت چرخش شفت متناسب
است. در کاربردهای کنترل صنعتی، این دستگاه اغلب به عنوان یک تغذیه کننده مواد اولیه با نرخ متغیر استفاده می شود. با تغییر در سرعت چرخش شفت مقدار معینی ماده به یک فرآیند تحویل داده می شود. ماردون می تواند نقش بالا برنده مواد اولیه را ایفا کند. وقتی فضا اجازه می دهد، این روش بسیار مقرون به صرفه برای بالا بردن و انتقال ماده است. با افزایش زاویه شیب، ظرفیت انتقال و بالا بردن به شدت کاهش می یابد. قسمت های دوار ماردون گاهی، مارپیچ نامیده می شود. در کشاورزی. "ماردون غلات" در کشاورزی برای انتقال دانه غلات از کامیون ها ، گاری های ، یا تریلرهای غلات به مخزن های ذخیره سازی غلات (از جایی که بعداً توسط کانال های گرانشی در پایین آن ها خارج می شود) استفاده می شود. ماردون غلات ممکن است توسط یک موتور الکتریکی یا یک تراکتور یا از طریق تیک آف قدرت یا گاهی یک موتور احتراق داخلی که روی آن نصب می شود به حرکت دربیاید. پره های ماردون در داخل غلاف فلزی بلند می چرخد و دانه را به سمت بالا می برد. در پایین، یک قیف که داخل کامیون یا گاری غلات است دانه هارا دریافت می کند. یک ناودانی در انتهای بالایی دانه ها را به محل مقصد می ریزد. ماردون غ
لات امروزی توسط پیتر پاکوش اختراع شد. دستگاه حرکت غلات او از یک مارپیچ از نوع پیچی با حداقل قطعات متحرک استفاده می کرد که یک کاربرد کاملاً جدید برای این استفاده خاص بود. در شرکت مسی هریس (که بعدها به مسی فرگوسن تغییر نام داد)، پاکوش جوان در دههٔ ۱۹۴۰ با ایدهٔ مارپیچ خود به بخش طراحی مراجعه کرد، اما با سرزنش روبه رو شد و به او گفته شد که ایده اش غیرقابل تصور است. یکی از طراحان ارشد مسی اظهار داشت که وقتی مارپیچ فرسوده و خمیده شود، تماس فلز با فلز باعث "آتش سوزی در سراسر کانادا" خواهد شد. با این حال، پاکوش در سال 1945 اولین نمونه اولیه ماردون را طراحی و ساخت و 8 سال بعد شروع به فروش ده ها هزار دستگاه تحت نام " همه کاره " کرد که آن را به استانداردی برای ماردون های غلات مدرن تبدیل کرد. نوع خاصی از ماردون غلات برای انتقال غلات به داخل دستگاه بذرکار استفاده می شود و معمولاً از نظر طول و قطر بسیار کوچکتر از ماردون هایی است که برای انتقال دانه غلات به کامیون، تریلر غلات یا سیلو به کار می روند. این نوع ماردون به عنوان "drill fill" شناخته می شود. ماردون غلات با قطر کم، صرف نظر از کاربرد آنها، اغلب "ماردون مدادی" نامیده
می شوند. ماردون های بدون محور به طور گسترده ای در تأسیسات صنعتی پرورش دام مورد استفاده هستند، کاربرد اصلی آن ها انتقال خوراک دام از یک محل ذخیره سازی مرکزی به دستگاه های تغذیهٔ تکی یا گروهی است. ماهیت انعطاف پذیر این مکانیزم به خوراک یا سایر مواد اجازه می دهد تا ارتفاع را تغییر دهند و یا در شیب حرکت کنند. اولین مارپیچ بدون مرکز توسط Eldon Hostetler و Chore-Time Equipment در زمینه این برنامه به ثبت رسیده است. استفاده های دیگر. از دیگر کاربردهای ماردون می توان به استفاده از آن در برف گیرها ، برای حرکت دادن برف به سمت پروانه ، جایی که به داخل لوله تخلیه پرتاب می شود، اشاره کرد. دروگرهای کمباین از هر دو نوع ماردون باز و بسته استفاده می کنند تا محصول درو نشده را به مکانیزم کوبنده منتقل کرده و همچنین ماردون غلات را برای انتقال غله به داخل و خارج از مخزن دستگاه به کار گیرند. لایه بردارهای یخ از مارپیچ ها برای حذف ذرات سست یخ از سطح یخ استفاده می کنند. ماردون نیز جزء مرکزی دستگاه قالب گیری تزریقی است. در برخی از دستگاه های فشرده ساز زباله، از ماردون برای هدایت زباله به سمت صفحه ای پایین رفته در یک انتها استفاده می ش
ود تا فرایند فشرده سازی انجام گیرد. ماردون ها در صنعت فرآوری مواد غذایی نیز حضور دارند. آنها ابزار انتخابی در پردازش پودر هستند، ماردون مواد جامد را دقیقاً به میزان تعیین شده حجیم می کند (پودرها، گلوله ها ...). در یک چرخ گوشت معمولی، تکه های گوشت توسط ماردون از میان یک تیغه چرخان و صفحه ای سوراخ دار عبور داده می شوند. این روش چربی موجود در گوشت گاو را امولسیون می کند تا همبرگر را نرم کند و همچنین برای تولید انواع سوسیس و نان استفاده می شود. از ماردون ها همچنین برای فشار دادن محصولات غذایی از میان قالب ها استفاده می شود تا گلوله هایی تولید گردد. سپس اینها برای تولید محصولاتی مانند سبوس پرک پردازش می شوند. از ماردون ها در میدان های نفتی نیز استفاده می شود تا براده های سنگ را از واحدهای لرزاننده به سمت مخازن جمع آوری منتقل کنند. ماردون همچنین در برخی از انواع اجاق گازهای پلت و کباب پز استفاده می شود تا سوخت را از یک قیف ذخیره سازی به داخل جعبه آتش به صورت کنترل شده منتقل کند. ماردون ها همچنین در ماشین کاری مورد استفاده قرار می گیرند، که در آن ماشین ابزار ممکن است شامل یک مارپیچ برای هدایت پلیسه (ضایعات فلزی یا پ
لاستیک) از قطعه کار باشد. ماردون در تصفیه خانه های فاضلاب نیز یافت می شوند و برای خارج سازی ضایعات جامد از فرایند تصفیه مورد استفاده قرار می گیرند. خودروی زرهی پیاده نظام آبی خاکی BMP-3 از یک واحد پیشران از نوع ماردون در آب استفاده می کند. آسانسور قدیمی. بالابر اولدز نوعی ماردون غلات است که توسط مهندس استرالیایی، پیتر اولدز، در سال ۲۰۰۲ توسعه یافت. به جای چرخاندن یک تیغه مارپیچی مرکزی، یک ماردون ثابت درون محفظه ای چرخان قرار دارد که مواد اطراف را به سمت پایه خود جمع آوری می کند. با پیروی از اصول مشابه با نوار نقاله پیچی معمولی، آسانسور اولدز می تواند مواد فله را به طور مؤثر بلند کند. از زمان اختراع این دستگاه، تعدادی از پژوهشگران آن را به عنوان یک سیستم قابل اعتماد برای کاربردهای صنعتی ارزیابی کرده اند. رضای دوغی
مِری اَن پِین فاکس (; – ) شیمیدان آلی فیزیکی و مدیر دانشگاهی آمریکایی بود. او اولین مدیر زن دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی در رالی، کارولینای شمالی محسوب می شد. در آوریل ۲۰۰۴، فاکس به عنوان رئیس دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو منصوب شد. در سال ۲۰۱۰، فاکس نشان ملی علوم را دریافت کرد. فاکس در کانتون، اوهایو متولد شد و لیسانس شیمی خود را از کالج نوتردام و دکترای خود را از کالج دارتموث دریافت کرد. او از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ در دانشگاه مریلند به عنوان پژوهشگر پسادکتری مشغول بود. در سال ۱۹۷۶ به هیئت علمی دانشگاه تگزاس در آستین پیوست و در سال ۱۹۹۴ به معاونت تحقیقات این دانشگاه منصوب شد. زندگی نامه. فاکس که عضو آکادمی ملی علوم بود، به عنوان رئیس انجمن تحقیقات علمی سیگما زای خدمت کرد. او لیسانس شیمی خود را در سال ۱۹۶۹ از کالج نوتردام و دکترای خود را در سال ۱۹۷۴ از کالج دارتموث دریافت کرد. در سال ۱۹۷۶ به هیئت علمی دانشگاه تگزاس در آستین پیوست، جایی که به ریاست مرکز تحقیقات سینتیک سریع رسید و در سال ۱۹۹۴ به عنوان معاون تحقیقات دانشگاه منصوب شد. حتی به عنوان یک مدیر دانشگاهی، او برنامه تحقیقاتی فعالی در زمینه های فوتوشیمی آلی و ا
لکتروشیمی حفظ کرد. در سال ۱۹۸۵، فاکس اولین زنی بود که سخنرانی عمومی در سمپوزیم ملی آلی ارائه داد. او در اوت ۱۹۹۸ به عنوان دوازدهمین رئیس دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی در رالی، کارولینای شمالی منصوب شد و جایگزین دکتر لری کی. مونتیث شد. او اولین مدیر اجرایی زن این دانشگاه بود که تا ژوئیه ۲۰۰۴ در این سمت خدمت کرد. در دوران ریاست او، سیستم دانشگاه کارولینای شمالی و هیئت مدیره آن کمپینی موفق برای همه پرسی اوراق قرضه مالیات محور انجام دادند که منجر به دوره ای قابل توجه از رشد تأسیسات فیزیکی پردیس دانشگاه، به ویژه پردیس سِنْتِنْیال شد. دوران ریاست او با جنجال هایی دربارهٔ افزایش بیش از حد حقوق اعضای مدیریتش و اخراج دو معاون سرشناس پرووست همراه بود که منجر به استعفای پرووست و توبیخ رسمی توسط سنای دانشکده ایالتی کارولینای شمالی شد. در ژوئن ۲۰۰۳، فاکس نقشی در گسترش کنفرانس ساحل آتلانتیک ایفا کرد. در حالی که در سوئیس در یک کنفرانس حضور داشت، او در دور اول گسترش کنفرانس ساحل آتلانتیک رأی غیرمنتظره و تعیین کننده «نه» به بوستون کالج داد. رأی غیرمنتظره او در لحظات آخر منجر به ماه ها آشفتگی در ورزش دانشگاهی شد. دونا شلالا،
رئیس دانشگاه میامی، پذیرش دعوت دانشگاهش از کنفرانس ساحل آتلانتیک را تا آخرین روز ممکن به تعویق انداخت و توضیح داد: «ما در مورد بوستون کالج-ویرجینیا تک ارزیابی داشتیم. ما در مورد میامی به تنهایی ارزیابی داشتیم. اما پیش بینی نکرده بودیم که ویرجینیا تک و میامی تنها دو دعوت شده باشند.» این تأخیر باعث شد کنفرانس ساحل آتلانتیک سال تحصیلی ۲۰۰۵–۲۰۰۴ را به عنوان یک کنفرانس ۱۱ تیمی سپری کند، یک تیم کمتر از تعداد مورد نیاز ان سی ای ای برای برگزاری یک بازی قهرمانی پرسود فوتبال، و منجر به بازی بوستون کالج به عنوان یک سال «اردک لنگ» در بیگ ایست شد. گزارش های رسانه ای نشان می داد که رئیس فاکس، که عضو هیئت امنای دانشگاه نوتردام بود، ممکن است رأی خود را علیه بوستون کالج به منظور فرصت دادن به کنفرانس ساحل آتلانتیک برای در نظر گرفتن عضویت فایتینگ ایریش داده باشد. در سال ۲۰۰۴، فاکس سمت ریاست دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو را پذیرفت. در همان سال، و علیرغم رأی توبیخ هیئت علمی، هیئت امنا دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی ساختمانی را به نام او نامگذاری کرد: آزمایشگاه آموزشی علوم مِری اَن فاکس. در ۵ ژوئیه ۲۰۱۱، او قصد خود را برای استعفا از
سمت ریاست، از ژوئن ۲۰۱۲، و بازگشت به تحقیقات و تدریس اعلام کرد. فاکس به عنوان مشاور علمی جورج دبلیو بوش در دوران فرمانداری او در تگزاس خدمت کرد. او همچنین در شورای مشاوران علم و فناوری رئیس جمهور بوش خدمت کرد و در فهرست کوتاه نامزدهای ریاست دفتر سیاست علم و فناوری کاخ سفید در دولت ریاست جمهوری جرج دابلیو. بوش قرار داشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ملی علوم شده است.
عسل خواری اصطلاحی برای خوردن عسل است. عسل یک ماده شیرین و چسبناک است که توسط برخی از حشرات اجتماعی، به ویژه زنبورها، برای مصرف اعضای کندوها، به ویژه بچه هایشان ایجاد می شود. عسل همچنین توسط بسیاری از جانوران دیگر از جمله انسان مصرف می شود که زنبورداری را توسعه داده اند تا منابع عسل اعتمادپذیر و فراوانی را تولید کنند. با وجود خواص ضدمیکروبی محدود عسل (ناشی از فشار اسمزی بسیار بالای قندهای غلیظ آن)، این عسل منبع غذایی برای انواع میکروارگانیسم ها باقی می ماند. واژهٔ mellivory از کلمه لاتین به معنی «عسل» و - به معنی «خوردن» گرفته شده است.
مکتب قزلباشی شیراز یکی از جریان های فعال و تأثیرگذار در تاریخ نگارگری ایرانی در سدهٔ دهم قمری/شانزدهم میلادی است که در دورهٔ صفوی و در شیراز شکل گرفت. این مکتب با وجود جابه جایی های سیاسی و تمرکز حکومت صفوی بر قزوین و سپس اصفهان، توانست با پشتیبانی حاکمان محلی ترکمان حیات مستقل و پویایی را دنبال کند. در این مکتب، سنت های تصویری شیراز در این دوره نه تنها حفظ شدند بلکه تحت تأثیر تعامل با حاکمان ترکمان، هنرمندان محلی، و مجموعه داران عثمانی، توسعه یافتند و رنگ تازه ای به خود گرفتند. زمینهٔ تاریخی. در دوره ای که پایتخت صفویان از تبریز به قزوین منتقل شد و هنر رسمی درباری در مکتب تبریز دوم تمرکز یافت، برخی از مراکز هنری مانند شیراز به حاشیه رانده شدند. با این حال، شیراز به دلیل جایگاه فرهنگی، وجود کتابخانه های معتبر، و مهم تر از آن، حضور حاکمان محلی ترکمان که به هنر کتاب آرایی علاقه مند بودند، همچنان فعال باقی ماند. این حاکمان، با گردآوردن هنرمندان محلی و تأسیس کارگاه های کتاب سازی، شرایط لازم را برای ادامهٔ تولید نسخه های خطی مصور فراهم کردند. ویژگی های سبک شناختی. مکتب قزلباشی شیراز در این دوره دارای ویژگی هایی مش
خص بود: این سبک در عین وفاداری به سنت های گذشته، بازتابی از گرایش بازارمحور نیز بود؛ زیرا بسیاری از آثار برای فروش به مجموعه داران عثمانی تولید می شدند و لزوماً برای دربار رسمی صفوی تهیه نشده بودند. نگارگری شیراز و بازار عثمانی. یکی از نکات مهم در تاریخ مکتب قزلباشی در این دوره، حضور آثار آن در مجموعه های عثمانی است. بررسی نسخ موجود در موزه ها و کتابخانه هایی چون موزهٔ فریر، کتابخانهٔ جان رایلندز، و کتابخانهٔ دانشگاه پرینستون نشان می دهد که نسخه های مصور مکتب قزلباشی شیرازی در بازارهای هنر استانبول خرید و فروش می شدند و مورد علاقهٔ مجموعه داران عثمانی بودند. این نسخ گاه دارای مُهرهای کتابخانه های سلطنتی عثمانی نیز هستند و نشانه ای از مبادلات هنری میان ایران و عثمانی در سدهٔ شانزدهم اند. ساختار تولید و هنرمندان. اطلاعات اندکی از هنرمندان این دوره در دست است. امضای آثار اغلب به صورت ناشناس یا رمزآلود است. تولید نسخه ها بر پایهٔ نیاز بازار شکل گرفته بود و اغلب قطع کوچک، سبک، و قابل حمل داشتند. برخلاف نگارگران درباری که اغلب نامشان در نسخه ها یا منابع تاریخی آمده، بسیاری از هنرمندان شیرازی ناشناخته باقی مانده اند
. برخی از نسخه ها تنها با امضای «عمل بنده» یا مهرهای مالکیت شناخته می شوند. نمونه های برجسته. از نسخه های مهم منسوب به این مکتب می توان به موارد زیر اشاره کرد: بازخوانی نوین. در حالی که مکتب تبریز دوم، تحت حمایت دربار صفوی، در حال خلق آثار با دقت و کیفیت بالا بود، مکتب قزلباشی شیراز گرایشی مردمی تر و تجاری تر داشت. به همین دلیل، برخی پژوهشگران این دوره را «دوران انحطاط» نگارگری شیراز دانسته اند؛ ولی پژوهش های نوین، از جمله کارهای الوچ، نشان داده اند که این تولیدات واجد ارزش های هنری و تاریخی قابل توجه اند و نباید صرفاً با معیارهای درباری سنجیده شوند. پژوهش های لاله الوچ با روش تطبیقی و سبک شناسی، جایگاه شیراز را به عنوان یک مرکز مستقل و فعال در نگارگری صفوی نشان داد. آثار این دوره بازتابی از تنوع اقتصادی و فرهنگی ایران سدهٔ دهم هجری اند که خارج از حمایت رسمی درباری تولید شده اند و ارزش هنری و تاریخی خاصی دارند.
تور گلف ژاپن ( ゴルフツアー機構) یک تور حرفه ای برجسته گلف است. این شرکت در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد و از سال ۲۰۰۶ سومین صندوق جایزه سالانه را از تورهای معمولی (که مخصوص افراد مسن نیست) پس از تور PGA و تور اروپا ارائه کرد. با این حال، از اوایل دهه ۱۹۹۰ ، رشد پول جوایز همگام با دو تور بزرگتر نبوده است. رویدادهای رسمی در تور گلف ژاپن برای امتیازهای رتبه بندی رسمی جهانی گلف و موفقیت در این تور نیز می تواند واجد شرایط بازی در رشته های اصلی باشد. اکثر بازیکنان پیشرو در این تور ژاپنی هستند، اما بازیکنان بسیاری از کشورهای دیگر نیز در آن شرکت می کنند. این تور در حال حاضر توسط سازمان تور گلف ژاپن (JGTO) اجرا می شود که در سال ۱۹۹۹ برای جدا کردن تور از PGA ژاپن تأسیس شد. JGTO همچنین یک تور توسعه ای به نام تور چالش ژاپن برگزار می کند. ماساشی اوزاکی بازیکن غالب در تور بوده است، که در فهرست برنده های حرفه ای با ۹۴، فهرست پول حرفه ای با بیش از ۲ میلیارد ین و دوازده بار بین سال های ۱۹۷۳ و ۱۹۹۸ برنده عنوان پول شده است. ورود به مسابقات قهرمانی آزاد به برنده و نایب قهرمان نشان شایستگی، برنده مسابقات قهرمانی گلف آزاد ژاپن ، دو بازیکنی که قبلاً
از لیست پول تا مسابقات قهرمانی تور گلف ژاپن معاف نشده اند و چهار بازیکن برتر غیرمعاف از مسابقات آزاد Mizuno داده می شود . در سال ۲۰۰۰ ، این تور یک قرارداد حمایت مالی با Iiyama امضا کرد و به iiyama Tour (تور ایاما) تغییر نام داد. ارزش این قرارداد طی سه سال گزارش شده است. در سال ۲۰۰۸ ، این تور برای اولین بار به خارج از ژاپن سفر کرد و در کنار تور آسیایی ، مسابقات آزاد پکن دره کاج در چین را تایید کرد. در سال ۲۰۱۳ ، این تور همچنین دو رویداد را در ابتدای سال در تایلند و اندونزی همراه با تور OneAsia تصویب کرد. در دسامبر ۲۰۲۲ ، یک توافقنامه جدید شامل JGTO، تور PGA و تور اروپا اعلام شد. به عنوان بخشی از این قرارداد، از سال ۲۰۲۳ به بعد، سه نفر برتر در لیست پولی پایان فصل تور گلف ژاپن موقعیتی را کسب کردند که در تور اروپا برای فصل بعد بازی کنند. رهبران پول شغلی. جدول ده نفر از رهبران برتر پول حرفه ای در تور گلف ژاپن در طول فصل ۲۰۲۱ را نشان می دهد. ارقام نشان داده شده شامل پول کسب شده در چهار مسابقه قهرمانی بزرگ جهانی از سال ۱۹۹۸ به بعد و در مسابقات قهرمانی گلف جهانی انفرادی از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۹ است. وب سایت تور گلف ژاپن
یک لیست کامل در اینجا دارد. سوابق. جوانترین برنده: ریو ایشیکاوا (آماتور) ۱۵ سال و ۲۳۸ روز ( Munsingwear Open KSB Cup, ۲۰۰۷)
روئنا گرین متیوز (زادهٔ ۱۹۳۸) "استاد ممتاز بازنشسته" «جی. رابرت گرینبرگ» در دانشگاه میشیگان، ان آربر است. پژوهش او بر نقش کوآنزیم های آلی به عنوان شرکای آنزیم ها در انجام واکنش های زیستی دشوار، به ویژه اسید فولیک و کوبالامین (ویتامین ب۱۲) تمرکز دارد. از جمله افتخارات او می توان به عضویت در فرهنگستان ملی علوم در سال ۲۰۰۲ و مؤسسه پزشکی در سال ۲۰۰۴ اشاره کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. متیوز در کمبریج، انگلستان به دنیا آمد، در زمانی که پدرش، بیوشیمی دان دیوید ئی. گرین، در آنجا در فرصت مطالعاتی به سر می برد. متیوز در سال ۱۹۶۰ مدرک کارشناسی زیست شناسی خود را با رتبهٔ "سوما کوم لائوده" از کالج رادکلیف دریافت کرد. او به عنوان دانشجوی کارشناسی، و برای سه سال پس از آن، با جورج والد همکاری داشت و به مطالعهٔ یک حدواسط جدید در بی رنگ شدن رنگ دانهٔ بینایی رودوپسین پرداخت؛ این حدواسط از نظر زمانی با آغاز تحریک بینایی هم زمان بود. سپس در رشتهٔ بیوفیزیک در دانشگاه میشیگان وارد تحصیلات تکمیلی شد و پژوهش پایان نامه اش را در آزمایشگاه وینسنت ماسی انجام داد. او در سال ۱۹۶۹ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. فعالیت های دانشگاهی. پس از ات
مام دورهٔ دکترای خود، ماتیوز به عنوان پژوهشگر فوق دکترا در آزمایشگاه چارلز ویلیامز در گروه شیمی زیستی دانشگاه میشیگان باقی ماند و در سال ۱۹۷۸ به عنوان دانشیار پژوهشی در بخش پژوهش بیوفیزیک منصوب شد. او در سال ۱۹۸۱ به مقام دانشیار ارتقا یافت، در ۱۹۸۶ استاد تمام شد و در سال ۱۹۹۵ عنوان استاد ممتاز دانشگاه «جی. رابرت گرینبرگ» را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۲، او به عنوان استاد ارشد پژوهشی و عضو بنیان گذار هیئت علمی مؤسسه علوم زیستی منصوب شد. او در سال ۲۰۰۷ بازنشسته شد و عنوان استاد بازنشسته را دریافت کرد. جوایز. او در طول دوران حرفه ای خود افتخارات و جوایز متعددی دریافت کرد، از جمله جایزهٔ شرکت ریپلیجن که از سوی انجمن شیمی آمریکا (ACS) در سال ۲۰۰۱ اهدا شد، انتخاب به عضویت در آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۰۲، آکادمی آمریکایی میکروبیولوژی در همان سال، انستیتو پزشکی در سال ۲۰۰۴، آکادمی هنرها و علوم آمریکا در سال ۲۰۰۵ و جامعه فلسفی آمریکا در سال ۲۰۰۹. او همچنین جایزه ویلیام سی. رز را که از سوی انجمن آمریکایی بیوشیمی و زیست شناسی مولکولی اهدا می شود، در سال ۲۰۰۰ دریافت کرد و جایزه ریپلیجن را از انجمن شیمی آمری