Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
2001، تنها دو روز پس از امضای آتش بس بود. شورشیان ارتش آزادی بخش ملی از مواضع خود در شمال تتوو، بمباران توپخانه ای شهر را آغاز کردند. خمپاره هایی به سمت بخش شمالی شهر، به سمت استادیوم شهر و مرکز خرید مرکزی "تتوچانکا" پرتاب شد. شورشیان با استفاده از آرپی جی و سلاح های خودکار از سمت روستاهای گجرمو و پوروی به سمت ایست های بازرسی پلیس در شهر شلیک می کردند. پلیس مقدونیه، مستقر در شهر، با تمام سلاح های موجود خود به این آتش پاسخ داد. در همان زمان، شورشیان تلاش هایی برای بمباران ایستگاه پلیس در تترسه انجام دادند. در طول آخر هفته، ارتش آزادی بخش ملی وارد روستاهای قومی مقدونیه ای برزنو و واروارا شد و شروع به حفاری در مواضع کرد. شورشیان همچنین شروع به حفاری در بالای روستای بزرگ قومی مقدونیایی لسوک کردند. وزارت کشور این تحرکات را ثبت کرد اما مداخله ای نکرد. اما به ناظران اتحادیه اروپا و سازمان امنیت و همکاری اروپا هشدار داد تا اقدامات متقابل انجام دهند. شورشیان از مواضع خود در واروارا، با سلاح های اتوماتیک به سمت لسوک و مواضع پلیس در یاژینجه آتش گشودند. در طول این حوادث، پلیس واکنشی نشان نداد و به توافق آتش بس احترام گذ
اشت. همچنین مواردی از ایجاد ایست های بازرسی توسط ارتش آزادی بخش ملی در جاده های شرق تتوو مشاهده شد. در 9 ژوئیه، در رسانه ها اعلام شد که وقتی شورشیان برای اولین بار شروع به تیراندازی به سمت لسوک کردند، یک واحد پلیس به میان روستاییان آمد و آنها را با سلاح گرم و مهمات مسلح کرد تا از خود دفاع کنند، زیرا پلیس اجازه مداخله نداشت. روستاییان مسلح یک شبه نظامی روستایی را سازماندهی کردند، مواضع دفاعی گرفتند و تلاش های ارتش آزادی بخش ملی برای ورود به روستا را به مدت دو روز دفع کردند. در همان روز، گروه هایی از مقدونیه های تتوو به دیدار رئیس جمهور رفتند تا از ارتش بخواهند که وارد تتوو شود و شورشیان را از روستاهای قومی مقدونی ستوله، اوتونجه، جادوآرسه، برزنو، واروارا و جلوشنیک اخراج کند تا غیرنظامیان بتوانند به خانه های خود بازگردند. آنها ادعا کردند که ارتش آزادی بخش ملی به روستاهای مقدونی باقی مانده در منطقه حمله کرده تا منطقه را از نظر قومی از مقدونی ها پاکسازی کند. آنها همچنین اظهار داشتند که فکر می کنند توافق آتش بس عمومی "یک اقدام نسنجیده است که ممکن است، و در حال حاضر، برای جمعیت مقدونی در منطقه تتوو بسیار مضر است". د
ر اواسط ماه ژوئیه، ارتش آزادی بخش ملی وارد حومه تتوو در درنووتس شد که از قبل از پرسنل ارتش و پلیس خالی شده بود. شهروندان مسلح در حومه، نقاط کنترلی را سازماندهی کردند و شروع به ساخت مواضعی در نزدیکی مواضع سابق پلیس در ورزشگاه کردند. از آنجا که ارتش آزادی بخش ملی از آتش بس برای نفوذ به تتوو و نزدیک شدن به مواضع نیروهای امنیتی استفاده کرد، ژنرال پانده پتروسکی دستوری صادر کرد که به نیروهای امنیتی اجازه می داد در صورت نزدیک شدن شورشیان به فاصله 200 متری مواضع آنها، آتش بگشایند. در 21 ژوئیه، رادار ارتش مقدونیه یک هلیکوپتر شینوک ناتو را که از کوزوو وارد حریم هوایی مقدونیه شده بود و یک کانتینر را در روستای شیپکوویچ (که پس از 5 ژوئیه به دست ارتش آزادی بخش ملی افتاده بود) رها می کرد، شناسایی کرد. پانزده دقیقه پس از اولین فرود، یک هلیکوپتر دیگر ناتو کانتینر دیگری را در منطقه روستای برودک رها کرد. پس از رها کردن محموله، هلیکوپترها به سمت کوزوو بازگشتند. پدافند هوایی مقدونیه به هلیکوپترها آتش نگشود، اما وزارت دفاع مقدونیه خواستار پاسخ رسمی از KFOR در مورد این دو حادثه شد. مقامات ناتو در ابتدا هرگونه دخالتی را انکار کردند،
اما بعداً تأیید کردند که کانتینرها را رها کرده اند، اما اظهار داشتند که این محموله برای NLA تعیین نشده، بلکه برای استفاده KFOR بوده است . در 22 ژوئیه، مواضع شورشیان ارتش آزادی بخش ملی در روستاهای شمال تتوو و همچنین در حومه درنووتس، حمله گسترده ای را علیه پلیس مقدونیه در نزدیکی روستاها و همچنین در داخل تتوو آغاز کردند. این حملات ساعت 11:00 با حمله به مواضع پلیس در استادیوم شهر، درنووتس 2، و پادگان های ارتش در حومه شهر آغاز شد. پلیس به آتش پاسخ داد و منجر به درگیری شدید شد. درگیری برای دومین روز بدون وقفه ادامه یافت و شورشیان به آرامی به سمت استادیوم شهر و حومه درنووتس 2 حرکت کردند و به مرکز شهر نزدیک شدند. در همان روز، وزیر دفاع به ارتش آزادی بخش ملی هشدار داد که از زمینی که در طول آتش بس تصرف کرده بود، عقب نشینی کند یا با حمله ای همه جانبه روبرو شود. در روز سوم، ارتش آزادی بخش ملی کنترل استادیوم فوتبال را به دست گرفت و نبرد به سمت مواضع ارتش در مرز کوزوو گسترش یافت. این امر باعث مداخله ارتش شد. در 24 ژوئیه، ارتش با گلوله باران روستاهایی که شورشیان از آنجا پیشروی کرده بودند، در کوه های بالای تتوو، حمله ای را
به ارتش آزادی بخش ملی آغاز کرد. نبرد همچنین به سمت مرز کوزوو ادامه یافت. هواپیماهای جنگنده سوهوی ارتش نیز برای یک مأموریت شناسایی بر فراز مواضع ارتش آزادی بخش ملی اعزام شدند. ظهر، با پشتیبانی توپخانه ارتش، واحدهای پلیس به مواضع ارتش آزادی بخش ملی در درنووتس 2 و تتوو تک حمله کردند و جدی ترین درگیری ها در تتوو را آغاز کردند. در این حمله، پلیس مقدونیه چندین موضع شورشیان را در درنووتس 2، استرمنو و پوروی نابود کرد و ارتش آزادی بخش ملی را از مرکز دور کرد. در جریان نبرد درنووک 2، گلوله پلیس، فرمانده ارتش آزادی بخش ملی که مسئول حمله به تتوو بود - رحیم بکیری کوزوویی ، که با نام فرمانده روکی نیز شناخته می شد - را به شدت زخمی کرد. او بلافاصله به بیمارستان پریشتینا منتقل شد و یک هفته بعد در آنجا درگذشت. نبرد در 24 ژوئیه 2001 پس از یک شب درگیری پایان یافت. روز بعد تتوو آرام بود، در حالی که شورشیان آلبانیایی تبار با کیسه های شن استحکامات دفاعی خود را تقویت می کردند. نیروهای امنیتی مقدونیه در آن سوی گورستان، نفربرهای زرهی مستقر کرده بودند. پس از نبرد، خطی تتوو را از هم جدا می کرد که استادیوم شهر "مرز" آن بود. اگرچه تا پایان
سال 2001 تحریکات مسلحانه فردی وجود داشت، اما مواضع هر دو طرف در داخل شهر تتوو، پس از نبرد 24 ژوئیه، تغییر نکرد. بزرگترین حادثه پس از درگیری های 24 ژوئیه، در 7 اوت رخ داد، زمانی که ارتش آزادی بخش ملی تلاش دیگری برای به دست گرفتن کنترل شهر انجام داد. این حمله زمانی شکست خورد که واحدهای ویژه پلیس یک ضدحمله را آغاز کردند و شورشیان را به مواضع قبلی خود عقب راندند. در جریان درگیری های ماه ژوئیه در تتوو، پنج نفر از اعضای نیروهای امنیتی مقدونیه جان خود را از دست دادند. منابع ارتش آزادی بخش ملی تأیید می کنند که آنها هفده شورشی را در طول نبرد از دست داده اند - بزرگترین تلفات، مرگ فرمانده روکی بود . کارپلاک و عملیات «تتوو-یاژینچه».. در اواخر ژوئیه و اوایل اوت، ارتش آزادی بخش ملی پس از پاکسازی قومی پنج روستای مقدونی نشین واقع در کنار بزرگراه، حضور خود را در منطقه غیرنظامی اطراف بزرگراه تتوفو-یاژینسه افزایش داد. وزیر کشور و نخست وزیر به رئیس جمهور فشار می آوردند تا دستور حمله تمام عیار ارتش را برای بازپس گیری سرزمینی که ارتش آزادی بخش ملی در دوره آتش بس پس از 5 ژوئیه اشغال کرده بود، صادر کند. این سرزمین شامل بیشتر روستاه
ای شمال تتوفو، حومه تتوفو درنووتس، و همچنین منطقه ای در شمال بزرگراه تتوفو-یاژینسه بود. نخست وزیر همچنان برای اعلام وضعیت جنگی تلاش می کرد تا به ارتش آزادی لازم برای حل بحران از طریق نظامی را بدهد. ژنرال پانده پتروسکی طرح حمله با نام "عملیات پولوگ" را آماده کرد، اما رئیس جمهور ترایکوفسکی از امضای آن خودداری کرد. به گفته پتروسکی، فرستادگان ناتو و ایالات متحده دائماً به تراجکوفسکی اطمینان می دادند که ارتش آزادی بخش ملی پس از تشدید گفتگوهای سیاسی با احزاب سیاسی آلبانی، به طور مسالمت آمیز از منطقه عقب نشینی خواهد کرد. در آغاز اوت 2001، سرویس اطلاعاتی مقدونیه اطلاعاتی دریافت کرد مبنی بر اینکه یک واحد ویژه از ارتش آزادی بخش ملی به حومه چیر در اسکوپیه نفوذ کرده است. این گروه ده نفره توسط یک تبعه آلبانیایی به نام لِفتر بیچاج (معروف به فرمانده تلّی) رهبری می شد، و طبق اطلاعات اطلاعاتی، این گروه وظیفه سازماندهی حملات تروریستی در داخل پایتخت را بر عهده داشت. در 7 اوت، پلیس مخفیگاه این گروه را کشف کرد و حمله ای انجام داد که طی آن پنج عضو گروه ارتش آزادی بخش ملی کشته و پنج نفر دیگر دستگیر شدند. پلیس در آپارتمان تعداد زیاد
ی تفنگ خودکار، تپانچه، خمپاره، مواد منفجره و نارنجک انداز پیدا کرد. روز بعد، در مسیر تتوو، یک کاروان نظامی که در حال اعزام نیروهای کمکی به مواضع ارتش در اطراف تتوو بود، در کمین شورشیان ارتش آزادی بخش ملی مورد حمله قرار گرفت. ده سرباز مقدونی در این حمله جان خود را از دست دادند. آنها در بزرگراه تتوو-یاژینجه در کنار محل کارپالاک مورد حمله قرار گرفتند. در 9 آگوست، سی نفر از شورشیان ارتش آزادی بخش ملی، پنج کارگر ساختمانی را که مشغول انجام کارهای ساختمانی در بزرگراه تتوو-یاژینسه بودند، ربودند. این افراد به طرز وحشیانه ای مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و پوستشان با چاقو بریده شد. وقتی آزاد شدند، همه آنها به مراقبت های ویژه منتقل شدند. در همان روز، رئیس جمهور دستور اقدام مشترک ارتش و پلیس را با هدف آزادسازی و تأمین امنیت منطقه تتوفو-یاژینجه، که پس از توافق آتش بس 5 ژوئیه غیرنظامی شده بود، صادر کرد. این عملیات از اوایل 10 اوت آغاز شد و پس از چندین درگیری با شورشیان، منطقه تتوفو-یاژینجه از ارتش آزادی بخش ملی بازپس گرفته شد و ایست های بازرسی امنیتی ایجاد شد. بزرگراه تتوفو-اسکوپیه نیز کاملاً ایمن شد و تیم های مین روب منطقه ر
ا از مین های زمینی پاکسازی کردند، در حالی که حضور قوی پلیس، جاده را از انحرافات ایمن می کرد. نبرد در رادوشا. نبرد رادوشا بدترین نقض توافقنامه آتش بس عمومی بود که بین جمهوری مقدونیه و ناتو (به عنوان ضامن ارتش آزادی بخش ملی) امضا شده بود. این نبرد شامل مجموعه ای از درگیری ها بین نیروهای امنیتی مقدونیه و شورشیان ارتش آزادی بخش ملی در منطقه اطراف روستای رادوشا، نزدیک مرز کوزوو، بود. اولین حوادث در اواخر ژوئن آغاز شد و در اواسط آگوست 2001 تشدید شد. اولین درگیری در 20 ژوئن 2001 رخ داد، زمانی که چهار پلیس از ایستگاه پلیس رادوشا، در حین گشت زنی در منطقه مرزی، یک اردوگاه چهل نفره از شورشیان ارتش آزادی بخش ملی را در پله های کوه ژدن کشف کردند. گشت پلیس آتش گشود و یک شورشی را کشت و دیگری را زخمی کرد. گشت درخواست پشتیبانی هوایی کرد که بلافاصله رسید و شورشیان را به سمت کوزوو راند. در 23 ژوئیه، یکی از دراماتیک ترین رویدادهای این درگیری زمانی رخ داد که یک گشت مرزی پلیس دیگر در کمین ارتش آزادی بخش ملی در نزدیکی رادوشا مورد حمله قرار گرفت. گشت پلیس توسط آکو استویانوفسکی، معاون فرمانده ایستگاه پلیس رادوشا، رهبری می شد. شورشیان
با موشک های RPG به سمت خودروی پلیس شلیک کردند و سه پلیس را از ماشین بیرون انداختند و یکی را داخل ماشین گذاشتند. ارتش آزادی بخش ملی تلاش کرد به پلیس های به شدت زخمی نزدیک شود. شلیک شش گلوله از یک کلاشنیکف به سمت شورشیان توسط فرمانده استویانوفسکی آنها را نجات داد تا اینکه سربازان پاسگاه مرزی رادوشا از راه رسیدند و ارتش آزادی بخش ملی را با آتش یک نفربر زرهی دفع کردند. پس از درگیری، فرمانده استویانوفسکی رئیس اتحادیه کهنه سربازان ارتش و پلیس درگیر در درگیری مقدونیه شد. در ساعات اولیه 10 آگوست 2001، ارتش آزادی بخش ملی (NLA) حمله ای را از منطقه کریونیک در شهرداری کوزوو از جنرال یانکوویچ ( "هانی ای الزیت" ) آغاز کرد و به خاک مقدونیه در منطقه رادوشا حمله کرد. این حمله در دوره آتش بس، تنها چند روز قبل از امضای توافقنامه چارچوب اوهرید، انجام شد. اولین اقدامات در ساعت 20:00 همان روز با حمله خمپاره ای به ایستگاه پلیس رادوشا، واقع در ورودی روستا، آغاز شد. ایستگاه پلیس تنها توسط سی و پنج پلیس اداره می شد. نیروهای امنیتی به آتش پاسخ دادند و تیراندازی تا ساعت 2:00 بامداد ادامه داشت. پس از آن، ارتش آزادی بخش ملی حمله ای پیاده
نظام را آغاز کرد که توسط پلیس دفع شد. در جریان این حمله یک افسر پلیس زخمی شد. طبق اطلاعات به دست آمده توسط سرویس اطلاعاتی مقدونیه، این حمله توسط بیش از ششصد شورشی ارتش آزادی بخش ملی، با حمایت داوطلبانی از سپاه حفاظت کوزوو، انجام شد. این سپاه از شهر کریونیک در کوزوو آمده و شبانه از مرز مقدونیه به رادوشا عبور کرد. طبق همین اطلاعات، برنامه عملیاتی ارتش آزادی بخش ملی خنثی کردن نیروهای امنیتی در بخش رادوشا، سپس نفوذ به سمت جنوب و تصرف چشمه آب راشچه بود که آب آشامیدنی اسکوپیه، پایتخت مقدونیه را تأمین می کند. قطع منابع آب باعث ایجاد بحران انسانی در شهر می شد. وزارت کشور به تنهایی وضعیت آماده باش اعلام کرد و دسته هایی از واحد ویژه پلیس «ببر» را برای سنگربندی و تأمین امنیت چشمه راشچه فرستاد. دسته های دیگری از «ببر» برای نجات سی و پنج پلیس محاصره شده در ایستگاه رادوشا اعزام شدند. به دلیل عدم پشتیبانی توپخانه و تعداد زیاد نیروهای محاصره شده ارتش آزادی بخش ملی، آنها در مواضعی خارج از رادوشا سنگر گرفتند. وزیر کشور، لیوب بوشکوفسکی، و نخست وزیر، لیوبچو گئورگیفسکی، از رئیس جمهور تراجکوفسکی خواستند که ارتش را فوراً برای خنثی
کردن تهاجم از کوزوو فعال کند. با این حال، رئیس جمهور، با تشویق نمایندگان ناتو و اتحادیه اروپا، بر دستیابی به یک راه حل سیاسی که شرایط توافق آتش بس 5 ژوئیه را رعایت کند، متمرکز شد. او درخواست کرد که پلیس به تحریکات پاسخ ندهد تا از تشدید درگیری جلوگیری شود. در همین حال، پلیس های محاصره شده در ایستگاه رادوشا به حال خود رها شدند. لیوپکو گئورگیفسکی، نخست وزیر مقدونیه، در نامه ای به کوفی عنان ، دبیرکل سازمان ملل متحد، گفت: تجاوز مسلحانه دیروز و امروز از کوزوو توسط بیش از ۶۰۰ نفر از اعضای سپاه حفاظت کوزوو علیه تمامیت ارضی مقدونیه، محاصره دیروز روستای رادوسا و بمباران آن با سلاح های مستقر در خاک کوزوو، برای من شخصاً به عنوان نخست وزیر جمهوری مقدونیه، چیزی جز اعلام رسمی جنگ علیه کشورم توسط یک کشور تحت الحمایه بین المللی، کوزوو، یعنی سپاه حفاظت کوزوو، که - متأسفانه - بخشی از اداره غیرنظامی سازمان ملل متحد در کوزوو است، نیست.در 11 آگوست، دومین روز نبرد، ارتش آزادی بخش ملی شدیدترین حمله را علیه نیروهای امنیتی در منطقه اسکوپیه آغاز کرد. ستونی متشکل از دویست شورشی آلبانیایی با خمپاره، تفنگ خودکار و آتش تک تیرانداز به پاسگا
ه مرزی ارتش رادوشا حمله کردند. پاسگاه مرزی ارتش رادوشا، واقع در بین روستاهای کوچکوو و رادوشا، توسط بیست و پنج سرباز با خمپاره، تفنگ خودکار، یک تانک و سه نفربر زرهی اداره می شد. همزمان، ارتش آزادی بخش ملی حمله تهاجمی دیگری را به ایستگاه پلیس محاصره شده در روستای رادوشا انجام داد. ارتش و پلیس به آتش پاسخ دادند و در جریان نبرد سنگین، ارتش آزادی بخش ملی موفق شد بشکه های بنزین داخل پادگان های پاسگاه مرزی ارتش را به آتش بکشد. شورشیان آنقدر نزدیک شدند که شروع به بریدن حصار سیمی کردند. سربازان تمام حملات به پاسگاه مرزی ارتش را دفع کردند و شاهدان عینی می گویند که می توانستند شورشیان را در حال حمل اجساد کشته ها و زخمی های متعدد مشاهده کنند. پلیس همچنین موفق شد تمام حملات انجام شده در 11 آگوست را دفع کند. رسانه های غربی بعداً تصاویری از یک تانک T-55 مقدونی را که توسط شورشیان آلبانیایی در رادوشا به غنیمت گرفته شده بود، نشان دادند. در روز سوم نبردها، 12 آگوست، ارتش تحت فشار شدید وزیر کشور و نخست وزیر برای اقدام، تصمیم به مداخله در نبرد گرفت. ارتش با اعزام بالگردهای نظامی و به دنبال آن دو پرواز موثر سوخوی Su-25 نیروی هوایی
مقدونیه، وارد عمل شد . بمباران هوایی و نزدیک شدن متعاقب پیاده نظام و خودروهای مسلح ارتش، به پیشروی های ارتش آزادی بخش ملی پایان داد و چرخش در میدان نبرد ایجاد کرد. شورشیان ارتش آزادی بخش ملی به سنگرها و سنگرهای خاکی خود در مواضع اولیه خود در اطراف روستای رادوشا عقب نشینی کردند یا به کوزوو فرار کردند. پس از شکستن محاصره، ارتش سی و پنج پلیس را به همراه تجهیزاتشان بیرون کشید و آنها را در موقعیتی استراتژیک تر در ساختمان های متروکه در جاده معدن رادوشا به سمت اسکوپیه مستقر کرد. صد و هفتاد پلیس برای تقویت این موقعیت جدید اضافه شدند. ارتش همچنین مواضع از پیش تعیین شده برای دفاع از چشمه های آب راشچه را تقویت کرد. اگرچه در دو روز اول نبرد، هماهنگی جدی بین ارتش و پلیس مقدونیه وجود نداشت، اما ارتش تحت فشار قرار گرفت تا برای جلوگیری از کنترل کل قلمرو اطراف رادوشا توسط ارتش آزادی بخش ملی مداخله کند. بنابراین، ارتش آزادی بخش ملی نتوانست سرزمین های تحت کنترل خود در مناطق تتوو و لیپکوو را به هم متصل کند، که می توانست یک "قلمرو آزاد شده" واحد در شمال غربی مقدونیه ایجاد کند. از سوی دیگر، نتیجه نبرد، اعضای نیروی پلیس مقدونیه را
که طرفدار راه حل نظامی برای این درگیری بودند، بیشتر تقویت کرد. در 13 آگوست، لیوبه بوسکوفسکی اظهار داشت: در حال حاضر، به دلیل خطر گسترش درگیری توسط تروریست ها، آغاز بزرگترین حمله تاکنون ضروری است.نیروهای امنیتی مقدونیه در این نبرد دوازده نفر زخمی شدند، اما تلفات جانی نداشتند. اگرچه منابع مقدونی می گویند ده ها، اگر نگوییم صدها نفر، در این نبرد کشته شده اند، منابع آلبانیایی تعداد دقیقی را ارائه نمی دهند. با این حال، در محل نبرد، یادبودی با عنوان «به سربازان کشته شده ارتش آزادی بخش ملی در سال ۲۰۰۱» وجود دارد. اقدام پلیس لیوبوتن. در 10 آگوست 2001، هشت سرباز مقدونی در انفجار مین زمینی در نزدیکی اسکوپیه، پایتخت، کشته شدند. این انفجار در جاده بین روستاهای لیوبانچی و لیوبتن، پنج کیلومتری حومه اسکوپیه، هنگامی رخ داد که کاروانی از کامیون های ارتش از روی سه مین زمینی عبور کردند. شش سرباز دیگر نیز در این انفجار زخمی شدند. صبح روز بعد، پلیس پس از دریافت اطلاعاتی مبنی بر ورود گروهی متشکل از سه شورشی ارتش آزادی بخش ملی به روستا، پس از کاشت مین در جاده، گشتی را برای جستجوی روستای لیوبوتن اعزام کرد. هنگامی که پلیس وارد روستا
شد، سه نارنجک از یک خمپاره انداز 120 میلی متری از قسمت شمالی روستا به سمت آنها شلیک شد. سپس یک گروه از واحد ذخیره پلیس "شیر" به عنوان نیروی کمکی فراخوانده شد که توسط یک نفربر زرهی TM-170 پلیس پشتیبانی می شد . به گفته شاهدان پلیس، هنگامی که پلیس وارد روستا شد، شورشیان با تفنگ های اتوماتیک از چهار خانه به سمت آنها آتش گشودند. پلیس از یک آتشبار خمپاره انداز ارتش که در فاصله کمی از روستا قرار داشت، درخواست آتش توپخانه به سمت چهار خانه در روستا کرد. واحد خمپاره انداز ارتش شصت نارنجک، هر دو 120 میلی متری و 80 میلی متری را به چهار هدف تعیین شده شلیک کرد. به گزارش سی ان ان، دو هلیکوپتر توپدار نیز برای گلوله باران روستا که صدها نفر از ساکنان آن در زیرزمین ها پنهان شده بودند، فراخوانده شدند. وقتی گلوله باران متوقف شد، پلیس در 12 آگوست وارد روستا شد. ناظران سازمان امنیت و همکاری اروپا می توانستند صدای تیراندازی و انفجار از داخل روستا را بشنوند. سه نفر توسط پلیس در داخل روستا کشته شدند و چهار نفر نیز هنگام تلاش برای فرار توسط تک تیراندازانی که در موقعیت هایی خارج از روستا مستقر بودند، کشته شدند. حدود صد مرد از روستا توسط
پلیس دستگیر و به روستای همسایه میرکوفچی منتقل شدند، جایی که تحت آزمایش دستکش پارافین (آزمایشی که برای تعیین اینکه آیا کسی اخیراً با سلاح گرم شلیک کرده است یا خیر) قرار گرفتند. بیست و هفت مرد آزمایششان مثبت بود و به جرم تروریسم بازداشت و محکوم شدند. بقیه آزاد شدند. شواهد بعداً نشان داد که بازداشت شدگان مورد ضرب و شتم شدید قرار گرفته اند که در نتیجه آن یک نفر مجبور به بستری شدن در بیمارستان شد. اقدام پلیس لیوبوتن یکی از جنجالی ترین وقایع درگیری سال ۲۰۰۱ محسوب می شود و جزو چهار پرونده ICTY ناشی از این درگیری بود. عملیات پلیس در لیوبوتن همزمان با ضدحمله نیروهای امنیتی در رادوسا بود. این بخشی از تلاش های نخست وزیر و وزیر کشور برای از سرگیری حمله عمومی علیه ارتش آزادی بخش ملی بود که پس از ۵ ژوئیه ۲۰۰۱ متوقف شده بود. با این حال، حمله عمومی انجام نشد زیرا در ۱۳ اوت، یک روز پس از اقدام لیوبوتن، نمایندگان رسمی سیاسی مقدونی تبارها و آلبانیایی تبارها در مقدونیه، توافقنامه چارچوب اوهرید را امضا کردند و به خصومت ها پایان رسمی دادند. اگرچه ارتش آزادی بخش ملی در مذاکرات و همچنین در امضای سند گنجانده نشده بود، رهبران ارتش آز
ادی بخش ملی موافقت کردند که خود را در برابر نیروهای ناتو خلع سلاح کنند. پیامدها. توافقنامه چارچوب اوهرید. نوشتار اصلی: توافق نامه اوهرید توافقنامه چارچوب اوهرید که در 13 آگوست 2001 امضا شد، رسماً به درگیری مسلحانه پایان داد. این توافقنامه زمینه را برای افزایش حقوق آلبانیایی تبارها در مقدونیه فراهم کرد. این توافقنامه همچنین شامل مقرراتی برای تغییر زبان های رسمی کشور بود، به طوری که هر زبانی که بیش از 20 درصد از جمعیت به آن صحبت می کنند، در سطح شهری به همراه زبان مقدونی به عنوان زبان رسمی شناخته شود. در حال حاضر فقط زبان آلبانیایی که تقریباً 25 درصد از جمعیت به آن صحبت می کنند، این معیار را برآورده می کند. طبق این سند، نسخه انگلیسی تنها نسخه معتبر توافقنامه چارچوب اوهرید است. پیش از این توافق، مذاکرات اوهرید، مجموعه ای از مذاکرات بین نمایندگان آلبانی و مقدونیه، به همراه نمایندگان ایالات متحده و اتحادیه اروپا، برگزار شد. این مذاکرات در اوهرید در جنوب غربی مقدونیه برگزار شد. این توافق توسط زوران جولفسکی ، دبیرکل بوریس ترایکوفسکی، رئیس جمهور ، مذاکره شد . طرف مقدونی توسط VMRO-DPMNE و SDSM نمایندگی می شد ، در حالی
که طرف آلبانیایی توسط DPA و PDP نمایندگی می شد. اگرچه ارتش آزادیبخش ملی به طور فعال در درگیری های مسلحانه شرکت داشت، اما مستقیماً در مذاکرات شرکت نکرد. آتش بس و خلع سلاح. طبق توافق نامه اوهرید، دولت مقدونیه متعهد شد که حقوق آلبانیایی های این کشور را بهبود بخشد. این حقوق شامل تبدیل زبان آلبانیایی به دومین زبان رسمی و افزایش مشارکت آلبانیایی های قومی در نهادهای دولتی، پلیس و ارتش می شد. دولت مقدونیه با مدل جدیدی از تمرکززدایی موافقت کرد . طرف آلبانیایی موافقت کرد که از هرگونه خواسته جدایی طلبانه دست بردارد و تمام نهادهای مقدونی را به طور کامل به رسمیت بشناسد. علاوه بر این، طبق این توافق نامه، ارتش آزادی بخش ملی باید خلع سلاح شده و سلاح های خود را به ناتو تحویل دهد . عملیات «برداشت ضروری» رسماً در 22 آگوست آغاز شد و عملاً در 27 آگوست آغاز گردید. این مأموریت 30 روزه شامل تقریباً 3500 سرباز ناتو و مقدونی بود که هدف آنها خلع سلاح ارتش آزادی بخش ملی و نابودی سلاح های آنها بود. قبل از تصویب توافقنامه اوهرید، سه افسر پلیس مقدونی در 12 نوامبر 2001 در کمین افراد مسلح آلبانیایی تبار کشته شدند. تلفات و آوارگی. آمار تلفات
همچنان نامشخص است. تا 19 مارس 2001، بی بی سی گزارش داد که نیروهای امنیتی مقدونیه ادعا کرده اند که پنج نفر از سربازانشان کشته شده اند، در حالی که ارتش آزادی بخش ملی ادعا کرد که یازده نفر را کشته است. در آن زمان هیچ آمار قطعی از تلفات آلبانیایی ها ذکر نشد. در 25 دسامبر 2001، شبکه اطلاعات جایگزین آمار شصت و سه کشته ادعایی توسط نیروهای امنیتی مقدونیه برای طرف خود و شصت و چهار کشته ادعایی توسط ارتش آزادی بخش ملی برای شورشیان خود را ذکر کرد. تصور می شود حدود شصت غیرنظامی آلبانیایی تبار کشته شده اند در حالی که احتمالاً ده مقدونی تبار در جریان درگیری جان خود را از دست داده اند. مقامات مقدونی در آن زمان آماری برای مورد دوم منتشر نکردند. تا دسامبر 2005 ، سرنوشت بیست غیرنظامی مفقود، سیزده مقدونی تبار، شش آلبانیایی تبار و یک شهروند بلغاری همچنان نامعلوم است. تا اوت 2001، تعداد افراد آواره شده در اثر جنگ به 170000 نفر رسید که اکثراً مقدونی بودند. از این 170,000 نفر، 74,000 نفر در داخل کشور آواره شدند . تا ژانویه 2004 ، 2,600 نفر همچنان آواره بودند. دو ناظر اتحادیه اروپا در اثر انفجار مین در جریان درگیری کشته شدند. یک سربا
ز بریتانیایی نیز در جریان عملیات برداشت محصول کشته شد، زمانی که لندرور زرهی که او می راند توسط جمعیتی متخاصم با توده های بتنی پرتاب شد. در طول عملیات برداشت ضروری ، ارتش آزادی بخش ملی دو تانک و دو نفربر زرهی در اختیار داشت که ادعا می کنند از ارتش مقدونیه به غنیمت گرفته شده اند. به گفته ژنرال مقدونی، پانده پتروسکی، یک تانک T-55 در روستای ماتیجه توسط آتش خودی منهدم شد و تانک دیگری که در رودخانه کوچکی گیر کرده بود، توسط خدمه رها و غیرفعال شد تا از استفاده از آن جلوگیری شود که ارتش آزادی بخش ملی بعداً آن را پیدا کرد و به عنوان غنیمت جنگی ارائه داد. موزه آزادی NLA. در نتیجه این درگیری، برخی از آلبانیایی های شهرداری چیر در اسکوپیه در سال ۲۰۰۸ «موزه آزادی» را تأسیس کردند و آنچه را که نبردهای آلبانیایی ها در منطقه از دوره لیگ پریزرن در سال ۱۸۷۸ تا شورش ۲۰۰۱ می دانند، به نمایش گذاشتند. این موزه همچنین به عنوان موزه ارتش آزادی بخش ملی شناخته می شود و یادبود کسانی است که در جریان این درگیری جان باختند. اقلام موجود شامل لباس های شبه نظامی و پرچم های شورشیان مورد استفاده در سال ۲۰۰۱ است. بسیاری از آلبانیایی ها آن را ادامه
غیرنظامی قیام می دانند. علی احمدتی، رهبر سابق ارتش آزادی بخش ملی که اکنون سیاستمدار شده است ، در مراسم افتتاحیه اظهار داشت: «قلب من به من می گوید که تاریخ درست در اینجا، در اسکوپیه، شهر باستانی در قلب داردانیا، در حال تولد است. میهن پرستان ما قرن ها برای آن جنگیده اند، اما امروز این ما هستیم که سرنوشت جشن گرفتن افتتاح موزه را داریم. مبارزان کوزوو اینجا هستند تا به ما تبریک بگویند ...» جنایات جنگی ادعایی. در ژوئیه 2001، میرچا گئوآنا، رئیس وقت سازمان امنیت و همکاری اروپا ، پاکسازی قومی انجام شده توسط شورشیان آلبانیایی را محکوم کرد. جنایات جنگی ادعایی شامل حوادثی مانند عملیات سه روزه پلیس مقدونیه علیه روستای آلبانیایی تبار لیوبوتن، از 10 تا 12 آگوست 2001، که منجر به کشته شدن ده غیرنظامی و دستگیری بیش از صد مرد آلبانیایی تبار شد، که بسیاری از آنها در بازداشت پلیس به شدت مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار گرفتند، می شد. طبق گفته دولت مقدونیه، شورشیان در این روستا حضور داشتند. با این حال، تحقیقات دیده بان حقوق بشر در محل در لیوبوتن هیچ مدرک مستقیمی دال بر این موضوع پیدا نکرد. این وقایع منجر به محاکمه وزیر کشور وقت مقدونی
ه، لیوبه بوشکوسکی ، در دادگاه بین المللی جنایات جنگی در لاهه شد . او در سال 2008 تبرئه شد، اما همدست او، یوهان تارچولوفسکی، گناهکار شناخته شد. هر دو حکم در سال 2010 تأیید شدند. ارتش آزادی بخش ملی در آدم ربایی ها و سوءاستفاده از غیرنظامیان عمدتاً مقدونی و صرب دست داشت که یکی از این موارد در اوت 2001 در ماوروو رخ داد که در آن ارتش آزادی بخش ملی 5 کارگر جاده ای مقدونی را ربود، بار دیگر این اتفاق در ماتیجسه رخ داد که ارتش آزادی بخش ملی 8 صرب قومی را ربود و مورد سوءاستفاده قرار داد، ارتش آزادی بخش ملی به بسیاری از جنایات جنگی دیگر در این درگیری متهم شده است. بمب گذاری در صومعه ارتدکس قرن سیزدهمی سوتی آتاناسیج در روستای لسوک توسط برخی یک جنایت جنگی تلقی می شود. با این حال، هیچ کس تاکنون مسئولیت این حمله را بر عهده نگرفته است. مقامات چریکی آلبانیایی تمام مسئولیت را رد کرده و تقصیر را به گردن نیروهای ویژه مقدونیه انداخته اند و می گویند که این یک تلاش ضعیف دیگر برای مرتبط کردن ارتش آزادی بخش ملی با تروریسم است. با این حال، با بررسی دقیق تر، مشخص شد که در نزدیکی آواری که زمانی یکی از محترم ترین اماکن مذهبی کلیسای ارتدک