Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نولد در مارس ۱۹۶۹ شد، نخستین سری از نمایش هفتگی فیلم ها در نیمه شب که در دهه ۱۹۷۰ در سطح ملی محبوبیت یافت. «نمایش های رؤیای شبانه» همچنین گروه کاکِـتس، یک گروه زیرزمینی درگ هیپی سایکدلیک را در سانفرانسیسکو را به شهرت رساند. از سال ۱۹۶۷، آرنولد همچنین پوسترهایی را برای مشاغل محلی تصویرسازی می کرد و یکی از هنرمندان اصلی پوستر راک در سانفرانسیسکو محسوب می شد و نخستین پوسترهای راک را برای کلوپ شبانه مشهور ماتریکس ایجاد کرد که بعدها به عنوان منشأ «آوای سان فرانسیسکویی» سایکدلیک دهه ۱۹۶۰ شناخته شد. در سال ۱۹۷۰، آرنولد در حالی که دوره کارشناسی ارشد خود را در مؤسسه هنر سانفرانسیسکو به پایان می رساند، فیلمبرداری فیلم دلاله فروزان محبت را آغاز کرد که در ادامه جایزه «کارگردان جدید» را در جشنواره بین المللی فیلم سان فرانسیسکو در سال ۱۹۷۲ برایش به ارمغان آورد و نمایشگاهی گسترده در موزه ویتنی هنر آمریکایی، و دعوت دوم به بخش دو هفته کارگردانان جشنواره کن را به همراه داشت. سالوادور دالی آنقدر تحت تأثیر فیلم قرار گرفت که یک نمایش خصوصی در هتل سنت رجیس ترتیب داد و از نخبگان نیویورک از جمله اندی وارهول هم برای دیدنش دعوت کرد که
وارهول نیز نبوغ فیلم و کارگردانش را تحسین کرد. آرنولد بسیار مورد توجه و علاقه دالی قرار گرفت و در سال ۱۹۷۴ برای تحصیل نزد سالوادور دالی به اسپانیا رفت و به دالی کمک کرد تا سالن نمایش و موزه دالی را در فیگرس تزئین و افتتاح کند. دالی به آرنولد لقب «شاهزاده» بارگاه معجزات خود را داد؛ لقبی که شامل سایر چهره های شاخص پادفرهنگ همچون دانیل لونا، فوق ستاره محبوب اندی وارهول ایزابل کالین دافرسن، آماندا لیر، مرین فیث فول، دیوید بویی و میک جگر هم می شد. مرگ. آرنولد در سال ۱۹۸۸ در اوج محبوبیت خود به بیماری ایدز مبتلا شد و در سال ۱۹۹۴ درگذشت. آثار او در مجموعه های موزه ویتنی هنر آمریکایی در نیویورک، انجمن هنر فرانکفورت در آلمان، موزه هنر مدرن (MoMA)، سینماتک فرانسه در پاریس، موزه هنرهای معاصر سان فرانسیسکو، موزه اوکلند کالیفرنیا، آرشیو و موزه ملی گِی ها و لزبین ها در لس آنجلس و موزه هنر سینسینتی موجود است.
شطرنج رمانتیک سبکی از شطرنج است که در قرن هجدهم تا افول آن در دهه ۱۸۸۰ رایج بود. این سبک از شطرنج بر مانورهای سریع و تاکتیکی به جای برنامه ریزی استراتژیک بلند مدت تأکید دارد. بازیکنان شطرنج رمانتیک برنده شدن را در درجه دوم بعد از برد با سبک می دانند. دوره رمانتیک بازی با دوره های علمی، هایپر مدرن و دینامیسم جدید دنبال شد. بازی های این دوره عموماً شامل بازه های 1.e4 مانند گامبیت شاه و جوئوکو پیانو بود. باز کردن پیاده های سمت وزیر محبوب نبود و به ندرت بازی می شد. پایان دوره رمانتیک را عموماً با مسابقات وین در سال ۱۸۷۳ می شناسند، جایی که ویلهلم اشتاینیتز بازی موقعیتی و بازی بسته را رایج کرد. این تسلط عصر جدیدی از شطرنج به نام مکتب " مدرن " یا کلاسیک را آغاز کرد که تا دهه ۱۹۳۰ ادامه داشت، زمانی که هایپرمدرنیسم رواج یافت. به طور کلی تصور می شود که دوران رمانتیک با الکساندر مک دانل و لوئی چارلز ماهه د لا بوردونیس، دو شطرنج باز برتر دهه ۱۸۳۰ به اوج خود رسیده است. "" ] دهه ۱۸۴۰ تحت سلطه هوارد استونتون بود و دیگر بازیکنان برجسته آن دوران شامل آدولف اندرسن، دانیل هارویتز، هنری برد، لوئیس پاولسن و پل مورفی بودند. بازی ج
اودانه، که توسط اندرسن و لیونل کیزریتزکی در ۲۱ ژوئن ۱۸۵۱ در لندن بازی شد، جایی که اندرسن فداکاری های جسورانه ای برای تضمین پیروزی کرد، هر دو رخ و یک فیل و سپس وزیر خود را قربانی کرد و سپس حریف خود را با سه مهره کم ارزش باقی مانده اش مات کرد، نمونه ای عالی از شطرنج رمانتیک محسوب می شود. علیرغم شهرت دوران رمانتیک به بازی های تاکتیکی و ترکیب های تند، بازی های موضعی و بازی های بسته در این دوران اصلاً ناشناخته نبودند. آنها در مسابقات لندن در سال ۱۸۵۱ که به طور گسترده به عنوان اولین تورنمنت واقعی شطرنج در نظر گرفته می شود، برجسته ظاهر شدند. پل مورفی اغلب از «شطرنج کسل کننده» شکایت می کرد و از دفاع سیسیلی و گشایش های پیاده وزیر برای ادامه این نوع بازی انتقاد داشت. مورفی در مسابقات خود شرطی را قید کرد که حداقل نیمی از بازی ها باید با 1.e4 e5 شروع می شدند. در طول دهه ۱۹۳۰، آلمان نازی شطرنج را به عنوان یک ابزار سیاسی انتخاب کرد و به همین منظور تبلیغاتی را منتشر کرد که ادعا می کرد عصر شطرنج رمانتیک، که تحت سلطه بازیکنان آریایی بی باک مانند مورفی و آندرسن بود، بعداً توسط شطرنج موضعی «بزدل و خسیس» برخی از بازیکنان یهودی م
انند اشتاینیتز، امانوئل لاسکر و دیگران از مسیر خارج شده است. دوران رمانتیک در هنر نیز تقریباً مشابه دنیای شطرنج بود. هنرها بیشتر بر بیان احساسی متمرکز بودند تا تسلط فنی. این موضوع نیزدر اواخر قرن نوزدهم به پایان رسید زیرا تکامل در هنرها (موسیقی امپرسیونیستی و شعر سمبولیستی) همزمان با ظهور اشتاینیتز به عنوان نیروی سبک جدید در دنیای شطرنج بود. برخی از استادان برجسته شطرنج در خصوص این همزمانی استدلال کرده اند که شطرنج علاوه بر علم، یک هنر است.
اوربیتال های پیوند ذاتی (IBO)، اوربیتال های مولکولی موضعی هستند که نمایش های دقیق و غیر تجربی توابع موج را ارائه می دهند. این اوربیتال ها با تبدیل واحد به دست می آیند و مجموعه ای از اوربیتال ها را تشکیل می دهند که بر روی حداقل تعداد اتم ها قرار دارند. اوربیتال های پیوند ذاتی، تفسیری شهودی از پیوند شیمیایی با ساختارهای لوئیس طبیعی ارائه می دهند. اوربیتال های پیوند ذاتی به عنوان توابع وانیر در مطالعه جامدات کاربرد پیدا کرده اند. تئوری. برای استفاده از روش اوربیتال پیوند ذاتی به توابع موج مولکولی نیاز است که با استفاده از روش های میدان خودسازگار (SCF) مانند نظریه تابعی چگالی کوهن-شام (DFT) محاسبه شده اند. این روش ها به صورت ترکیب خطی اوربیتال های مولکولی موضعی بیان می شوند. برای رسیدن به اوربیتال های پیوند ذاتی، ابتدا اوربیتال های اتمی ذاتی (IAOs) به عنوان نمایشی از یک تابع موج مولکولی محاسبه می شوند که هر اوربیتال اتمی ذاتی را می توان به یک اتم خاص نسبت داد. این امر، سبب ایجاد یک تصویر از مدار شیمیایی می شود که برخلاف مجموعه های پایه بزرگ و پراکنده رایج برای ساخت توابع موج مولکولی، چندان پیچیده نیست، اوربیتال ه
ای اتمی ذاتی از اوربیتال های اتم آزاد مجموعه های پایه استاندارد با در نظر گرفتن محیط مولکولی ساخته می شوند. سپس، اوربیتال های اتمی قطبی شده به دست می آیند که تا حد امکان به اوربیتال های اتم های آزاد شباهت دارند. بنابراین، اوربیتا های اتمی ذاتی، یک پایه حداقلی برای یک مولکول مشخص هستند که در آن سهم اتمی می تواند به طور مجزا اختصاص داده شود. مجموع تمام اوربیتال های اتمی ذاتی، دقیقاً بر روی اوربیتال های مولکولی قرار می گیرد که با نمایشی دقیق از تابع موج نشان داده می شوند. از آنجایی که اوربیتال های اتمی ذاتی، با یک اتم خاص مرتبط هستند، می توانند ویژگی های خاص اتم مانند بار جزئی را ارائه دهند. اوربیتال های پیوند ذاتی به صورت ترکیب خطی بر روی اوربیتال های اتمی ذاتی با شرط به حداقل رساندن تعداد اتم هایی که بار مداری روی آن ها پخش می شود، ایجاد می شوند. بنابراین، هر اوربیتال پیوند ذاتی را می توان به سهم اتم ها به عنوان اشغال الکترونیکی (formula_1) از مدار formula_2 روی اتم formula_3 تقسیم کرد. این کار بر اساس طرح اوربیتال های مولکولی موضعی انجام می شود و عملکرد محلی سازی، formula_4، را به حداکثر می رساند. که در آن fo
rmula_6 یا formula_7. در حالی که انتخاب توان formula_8 در اکثر موارد بر روی اوربیتال های پیوند ذاتی حاصل تأثیر نمی گذارد، انتخاب formula_6 اوربیتال ها را در سیستم های آروماتیک بر خلاف formula_7 موضعی می کند. فرآیند ساخت اوربیتال پیوند ذاتی، با تغییر شکل واحد اوربیتال های مولکولی متعارف انجام می شود، که تضمین می کند که اوربیتال های پیوند ذاتی به دلیل تغییرناپذیری توابع موج تعیین کننده Slater نسبت به چرخش های واحد، نمایشی دقیق و فیزیکی از تابع موج مولکولی باقی می مانند. ماتریس واحد formula_12، اوربیتال های پیوند ذاتی محلی را پس از ضرب ماتریس با مجموعه ای از اوربیتال های مولکولی اشغال شده (formula_13) تولید می کند. به این ترتیب برای به حداقل رساندن موثر انتشار اوربیتال پیوند ذاتی بر روی اتم های یک مولکول انتخاب شده است. این محصول مجموعه ای از اوربیتال های پیوند ذاتی موضعی است که شباهت زیادی به اشکال شیمیایی شهودی اوربیتال های مولکولی دارد و امکان تمایز انواع پیوند، مشارکت اتمی و قطبش را فراهم می کند. کاربرد در ساختار و پیوند. کنیزیا در مقاله خود که اوربیتال های پیوند ذاتی را معرفی می کند، تطبیق پذیری روش خود را
برای توصیف نه تنها موقعیت های پیوند کلاسیک، مانند پیوند σ و π، بلکه سیستم های آروماتیک و پیوندهای غیر پیش پا افتاده را نشان می دهد. تمایز پیوندهای σ و π در اسید اکریلیک بر اساس هندسه های اوربیتال پیوند ذاتی امکان پذیر است، همانطور که شناسایی اوربیتال های پیوند ذاتی مربوط به جفت های اکسیژن است. بنزن نمونه ای از یک سیستم آروماتیک غیرمحلی را برای آزمایش با روش اوربیتال پیوند ذاتی ارائه کرد. جدا از پیوندهای C-C و -C-H σ، شش الکترون -π سیستم به عنوان سه اوربیتال پیوند ذاتی غیرمحلی بیان می شوند. نمایش پیوند غیر لوئیس بر روی دیبوران (B2H6) نشان داده شده است که یک اوربیتال پیوند ذاتی روی B-H-B دارد و مربوط به پیوند دو الکترون -سه مرکزی است. ترکیبات فلزات واسطه. تجزیه و تحلیل اوربیتال پیوند ذاتی برای توضیح پایداری کمپلکس های غنی از الکترون طلا-کاربن، با تقلید از واسطه های واکنشی در کاتالیز طلا استفاده شده است. در حالی که این کمپلکس ها گاهی با یک پیوند دوگانه Au-C به تصویر کشیده می شوند، که نشان دهنده اهدای سیگمای کربن و π باندینگ طلا است، تجزیه و تحلیل اوربیتال پیوند ذاتی به سمت حداقل مقدار پیوند پشتی π با اوربیتال مر
بوطه که عمدتاً روی طلا قرار دارد، اشاره می کند. اوربیتال کربن اهداکننده σ نیز به شدت به سمت C قطبی شده است. بنابراین تثبیت ترکیب از طریق اهدای قوی جایگزین های کربن معطر به اوربیتال های کاربن کربن p اتفاق می افتد، که با طلا-π رقابت می کند. بنابراین تجزیه و تحلیل اوربیتال پیوند ذاتی، توانست ویژگی پیوند دوگانه مجتمع های طلا-کاربن را نفی کند و دید دقیق تری را در مورد ساختار الکترونیکی Cy3P-Au-C(4-OMe-C6H4)2) (Cy = سیکلوهگزیل) ارائه کند. خصیصه پیوند پشتی π برای کمپلکس های طلا- وینیلیدین، به عنوان نوع رایج دیگری از واسطه های کاتالیزور طلا مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل اوربیتال پیوند ذاتی نشان داد که پیوند پشتی π به طور قابل توجهی قوی تر برای وینیلیدین های طلا در مقایسه با کاربن های طلا است. این به ناتوانی هندسی جایگزین های وینیلیدین در رقابت با طلا برای برهم کنش های π نسبت داده شده است، زیرا اوربیتال های مربوطه بر یکدیگر عمود هستند. کنیزیا و کلاین به طور مشابه از اوربیتال پیوند ذاتی برای تجزیه و تحلیل –[Fe(CO)3NO] استفاده کردند. پلاریزاسیون یکنواخت IBOs بین Fe و N به سمت لیگاند NO با پیوند کووالانسی اشاره د
ارد. پیوند دوگانه از طریق دو برهمکنش d-p π رخ می دهد و منجر به مرکزیت Fe0 می شود. با محاسبات بیش تر، اوربیتال پیوند ذاتی، به عنوان یک روش سریع و ساده برای تفسیر پیوند در این مورد تأیید شد. با استفاده از هزینه محاسباتی کم، یک بازآرایی کلوک-ویلسون که توسط –[Fe(CO)3NO] کاتالیز شده است با ساخت اوربیتال پیوند ذاتی، برای هر نقطه ثابت در امتداد IRC مورد بررسی قرار گرفت. مشخص شد که یکی از پیوندهای Fe-NO π با انتقال الکترون به زیرلایه و از آن جا به کاتالیز نقش فعال دارد و فعالیت کاتالیزوری منحصر به فرد –[Fe(CO)3NO] را در مقایسه با ایزوالکترونیک 2–[Fe(CO)4] توضیح می دهد. جدای از ترکیبات ذکر شده در بالا، روش اوربیتال پیوند ذاتی، برای بررسی سایر کمپلکس های فلزات واسطه، مانند کمپلکس های دی آری آللنیل ایدن های طلا یا کمپلکس های دی پلاتین دی بورانیل، به عنوان ابزاری ارزشمند برای دستیابی به دید نسبت به میزان و ماهیت پیوند استفاده شده است. ترکیبات گروه اصلی. تجزیه و تحلیل اوربیتال پیوند ذاتی، در عناصر گروه های اصلی به کار گرفته شده است تا اغلب اوقات ساختارهای الکترونیکی پیچیده را توضیح دهد. برای مثال، پیوند فسفوآلومی نیرن ها
با نشان دادن پیوند ۳-مرکز-۲π-الکترونی چرخه AlCP مورد بررسی قرار گرفت. کاربرد بیش تری برای تأیید ماهیت دیستونیک کاتیون رادیکال حاوی فسفر که توسط چِن و همکاران گزارش شده است، یافت شد. (شکل بالا). در حالی که آنالیز بار اوربیتال اتمی ذاتی، بار مثبتی را روی فسفر به همراه داشت، اوربیتال های پیوند ذاتی محل قرارگیری الکترون جفت نشده روی اتم دیگر فسفر را نشان دادند که جدایی فضایی محل رادیکال و بار را تأیید می کند. مثال دیگر، توضیح ساختار الکترونیکی هگزامتیل بنزن است. سه اوربیتال پیوند ذاتی، پیوندی بین سطح پایه C5Me5 و C رأس پیدا شد که یادآور مجتمع های هماهنگی Cp* است. بنابراین، سه پیوند π به سمت C زأس قطبی می شوند، که به نوبه خود با یک کاتیون CH+3 با جفت تک آن هماهنگ می شود. بنابراین تجزیه و تحلیل اوربیتال پیوند ذاتی، ویژگی لوئیس اسیدی و پایه لوئیس C رأس را نشان داد. کاربردهای اوربیتال پیوند ذاتی، برای ترکیبات خوشه ای شامل خوشه های بور دوپ شده با زیرکونیم است. تجزیه و تحلیل اوربیتال پیوند ذاتی نشان داد که پایداری غیرمعمول خوشه خنثی ZrB12 از چندین پیوند σ چند مرکزی ناشی می شود. اوربیتال های پیوند B-B σ تا اتم Zr مرکزی
گسترش یافته و پیوندهای چند مرکزی را تشکیل می دهند. این مثال قابلیت این روش را برای تجزیه و تحلیل ترکیبات خوشه ای و پیوند چند مرکزی نشان می دهد. اوربیتال های پیوند ذاتی مجازی ظرفیت. اگرچه اوربیتال های پیوند ذاتی معمولاً اوربیتال های اشغال شده را توصیف می کنند، توصیف اوربیتال های اشغال نشده نیز می تواند برای تفسیر فعل و انفعالات شیمیایی مفید باشد. ظرفیت اوربیتال های پیوند ذاتی مجازی (vvIBOs) با بررسی کمپلکس های رسمی Ni(IV) با ظرفیت بالا معرفی شده اند. در مقایسه با اوربیتال های مولکولی هومو و لومو که اغلب در کل مولکول پخش می شوند و تفسیر آن ها دشوار است، vvIBOها امکان تفسیر مستقیم تری از فعل و انفعالات شیمیایی با اوربیتال های خالی را فراهم می کنند. جریان الکترون در امتداد مختصات ذاتی واکنش. در سال ۲۰۱۵، کنیزیا و کلاین تجزیه و تحلیل جریان الکترون در واکنش ها با اوربیتال پیوند ذاتی را به عنوان یک روش غیرتجربی و مستقیم برای ارزیابی مکانیسم های پیکان مجعد معرفی کردند. از آنجایی که اوربیتال های پیوند ذاتی، نمایش دقیق توابع موج کوهن-شام هستند، می توانند ساختار فیزیکی مکانیسم های پیکان مجعد را بر اساس اصول اولیه ارائه
دهند. اوربیتال های پیوند ذاتی معمولاً پیوندهای شیمیایی و جفت های تنها را نشان می دهند، این روش اجازه می دهد تا بازآرایی پیوندها از نظر مراحل عنصری و توالی آن ها روشن شود. با محاسبه ریشه میانگین مربعات انحراف توزیع بار جزئی در مقایسه با توزیع بار اولیه، می توان اوربیتال های پیوند ذاتی که در یک واکنش شرکت فعال دارند را از آن هایی که در طول مختصات ذاتی واکنش، بدون تغییر باقی می مانند متمایز کرد. کنیزیا و کلاین تطبیق پذیری این روش را در گزارش اصلی خود نشان می دهند. ابتدا یک واکنش ساده خود-مبادله ای از نوع S2 از H3CCl و –Cl و به دنبال آن مهاجرت پیوندهای π در یک واکنش جانشینی (SS2) و تبدیل پیوند π- به σ در یک بازآرایی کلایزن را ارائه می دهند. جریان الکترون را می توان به راحتی با مشاهده مهاجرت یک اوربیتال پیوند ذاتی دنبال کرد و انواع پیوندها به راحتی بر اساس هندسه اوربیتال های پیوند ذاتی، متمایز می شوند. ارزش تجزیه و تحلیل اوربیتال پیوند ذاتی در امتداد مختصات ذاتی واکنش به ویژه برای واکنش های پیچیده، مانند واکنش سیکلوپروپاناسیون تنها با یک حالت گذار و بدون واسطه، که توسط Haven و همکاران گزارش شده است، قابل مشاهده اس
ت. محاسبات کنیزیا و کلاین مکانیسم دقیق پیکان مجعد را برای این واکنش نشان می دهد. سیستم های پوسته بسته. نمونه هایی از تجزیه و تحلیل اوربیتال پیوند ذاتی در امتداد مختصات ذاتی واکنش شامل بررسی فعال سازی پیوند C-H توسط کمپلکس های طلا-وینیلیدن بود. از طریق این روش می توان بین واکنش های هماهنگ و گام به گام تشخیص داد. واکنش فعال سازی تک مرحله ای که قبلاً تصور می شدریا، در این مورد نشان داده شد که شامل سه فاز متمایز است: الف) انتقال هیدرید، ب) تشکیل پیوند CC و ج) بازآرایی سیگما به پی در جفت تکی که با طلا هماهنگ شده است. سایر گزارش های تجزیه و تحلیل اوربیتال پیوند ذاتی، در امتداد مختصات ذاتی واکنش، شامل توضیح و تأیید مکانیسم پیشنهادی قبلی برای بازآرایی [3،3] -سیگماتروپیک گونه های Au(I)-vinyl یا اپوکسیداسیون آلکن توسط پراسیدها است. برای دومی، مکانیسم چهار پیکان مجعد از نظر فیزیکی نادرست بود. در عوض، هفت اوربیتال پیوند ذاتی در حال تغییر پیدا شد که یک مکانیسم ایده آل با هفت پیکان مجعد را ایجاد کرد. ترکیب تجزیه و تحلیل اوربیتال پیوند ذاتی با سایر روش های محاسباتی، مانند آنالیز اوربیتال باند طبیعی (NBO) برای سنتز پیرول کات
الیز شده با تیتانیم یا آنالیز اوربیتال مولکولی موضعی طبیعی (NLMO) برای سیکلودافزودن درون مولکولی یک فسفالکن به یک آرن نیز به همین ترتیب است. منجر به نتایج واضحی در مورد ویژگی های مکانیسم واکنش شد. سیستم های پوسته باز. کنیزیا و کلاین علاوه بر این، اولین نمونه های اوربیتال پیوند ذاتی مورد استفاده برای تجزیه و تحلیل سیستم های پوسته باز را در طول انتقال الکترون جفت شده با پروتون (PCET) و انتقال اتم هیدروژن (HAT) معرفی کردند. تمایز بین pCET، یک انتقال جداگانه اما هماهنگ الکترون و پروتون، و انتقال اتم هیدروژن، انتقال یک اتم هیدروژن، برای دو سیستم مدل به خوبی مطالعه شده مکان های فعال Fe-oxo آنزیمی نشان داده شد. اوربیتال های پیوند ذاتی در امتداد مختصات ذاتی واکنش، به ترتیب برای منیفولد اسپین آلفا و بتا محاسبه شدند. در حالی که اوربیتال پیوند ذاتی الکترون اسپین آلفا همراه با پروتون حرکت می کند تا در شکل گیری پیوند H-O جدید در انتقال اتم هیدروژن شرکت کند، الکترون به مرکز آهن منتقل می شود که از پروتون منتقل شده برای انتقال الکترون جفت شده با پروتون جدا شده است. کاربرد موفقیت آمیز روش اوربیتال پیوند ذاتی برای این دو نمونه
از سیستم های پوسته باز پیشنهاد شد تا راه را برای کاربردهای گسترده تر برای نسائل مشابه هموار کند.
پشت نقطه ای های اسفنج زی یک سرده از ماهیان پرتوباله از زیرخانواده Pseudochrominae است که یکی از چهار زیرخانواده در خانواده پشت نقطه ایان (Pseudochromidae) است. آنها در مناطق گرمسیری شرق اقیانوس هند و غرب اقیانوس آرام یافت می شوند. بسیاری از گونه های "Manonichthys" در بدن اسفنج های بزرگ زندگی می کنند، نام سرده به کلمه یونانی برای نوعی اسفنج، "manon"، در ترکیب با کلمه یونانی برای «ماهی»، "ichthys" اشاره دارد.
معبد آپولون پالاتینوس که گاهی معبد آپولون آکتیان نیز نامیده می شود، معبدی از خدای آپولون در رم بود که به ابتکار آگوستوس (معروف به «اوکتاویانوس» تا ۲۷ پیش از میلاد) بین سال های ۳۶ تا ۲۸ پیش از میلاد در تپه پالاتین ساخته شد. این معبد اولین معبد آپولون در داخل مرزهای تشریفاتی شهر و دومین معبد از چهار معبد ساخته شده توسط آگوستوس بود. بر اساس سنت، مکان این معبد زمانی انتخاب شد که با رعد و برق زده شد، که به عنوان نشانه ای الهی تفسیر شد. نویسندگان آگوستایی معبد را در کنار اقامتگاه شخصی آگوستوس قرار داده اند. این معبد به شدت با پیروزی های آگوستوس در نبردهای نولوشوس و آکتیوم ارتباط داشت، که دومی به طور گسترده ای از طریق تزئیناتش یادبود یافت. معبد نقش مهمی در تبلیغات و ایدئولوژی سیاسی آگوستوس ایفا کرد، به طوری که نمایانگر بازسازی «عصر طلایی» روم بود و به عنوان نشانه ای از «پیاتاس» آگوستوس (فداکاری به وظایف دینی و سیاسی) عمل می کرد. معبد برای پرستش آپولون و خواهرش دیانا، همچنین برای ذخیره کتاب های پیشگویانه سیبیلین استفاده می شد. حریم آن برای عملکردهای دیپلماتیک و همچنین جلسات سنای روم مورد استفاده قرار می گرفت و شامل «
پرتیکو دانیادها» بود که شامل کتابخانه هایی از ادبیات یونانی و لاتین بود که به عنوان مهم ترین کتابخانه ها در روم شناخته می شدند. شاعران آگوستایی به طور مکرر معبد را در آثار خود ذکر و ستایش کردند و اغلب به تزئینات هنری لوکس و مجسمه های آن، که شامل سه مجسمه پرستشی و آثار دیگر از هنرمندان مشهور یونانی دوره باستان و قرن چهارم پیش از میلاد بود، اشاره کردند. این شاعران شامل تیبولوس، ویرژیل و هوراس بودند که شعر «کارمن ساکولار» را در تاریخ ۳ ژوئن ۱۷ پیش از میلاد در معبد اجرا کردند. آتش سوزی بزرگ روم در سال ۶۴ میلادی به معبد آسیب رساند، اما تحت امپراتوری دومیتیان (سال های ۸۱–۹۶ میلادی) بازسازی شد. این معبد در سال ۳۶۳ میلادی در آتش دیگری نابود شد که شایعه شده بود که عمل آتش افروزی توسط مسیحیان بوده است. این معبد از دهه ۱۸۶۰ به تدریج حفاری و به صورت جزئی بازسازی شده است، اگرچه تنها بقایای جزئی آن باقی مانده و مستندات آن ناقص است. ارزیابی های مدرن از معبد، آن را به عنوان یک شکاف لوکس و هلنی زایی در سنت رومی و همچنین به عنوان یک تلاش محافظه کارانه برای تأکید بر ارزش های معماری و سیاسی جمهوری روم تلقی کرده اند. باستان شناس
جان وارد-پرکینز آن را «یکی از زودترین و زیباترین معابد آگوستایی» توصیف کرده است. تاریخچه. پیش زمینه. پرستش آپولون در روم از قرن پنجم پیش از میلاد آغاز شد. بر اساس سنت رومی، اولین معبد به آپولون در سال ۴۳۳ پیش از میلاد به خدای آپولون وعده داده شد تا در ازای دخالت او در یک طاعون ساخته شود. این معبد در اصل به عنوان معبد آپولون مدیکوس شناخته می شد و بعداً به معبد آپولون سوسیانوس تغییر نام داد. آگوستوس پس از تأمین کنترل بر دولت روم از طریق پیروزی در جنگ داخلی علیه مارک آنتونی، تزیین و بازسازی فضای ساخته شده روم را به عنوان اولویت سیاسی و ایدئولوژیکی قرار داد. ساخت و بازسازی معابد بخشی عمده از این برنامه بود و آگوستوس مدعی شد که تنها در سال ۲۸ پیش از میلاد هشتاد و دو معبد را بازسازی کرده است. باستان شناس سوزان واکر روم تحت حکومت آگوستوس را به عنوان «موزه ای اخلاقی» توصیف کرده است. معبد آپولون پالاتینوس بین اولین مجموعه ای از یادبودهای ساخته شده توسط آگوستوس در اطراف روم بود و اولین پروژه معماری عمده ای بود که او به طور مستقل در شهر انجام داد. آگوستوس دو درخت لورل، نشانه ای از پیروزی و آپولون، در کنار در جلویی خانه
اش قرار داده بود که ارتباط بین آپولون، آگوستوس و پیروزی او بر مارک آنتونی در نبرد آکتیوم را برجسته می کرد. معبد در تاریخ ۹ اکتبر ۲۸ پیش از میلاد به نام آپولون وقف شد. این معبد به طور رسمی به آپولون اختصاص داده شده بود، اما همچنین به خواهرش دیانا نیز اختصاص داده شده بود. معابد رومی معمولاً به خدایان تحت عناوین خاصی وقف می شدند که می توانستند به سازنده یا مکان معبد و همچنین به جنبه خاصی از خدای مربوط شوند. معبد آپولون پالاتینوس شامل سه مجسمه پرستشی بود: یکی از آپولون، یکی از خواهرش دیانا و دیگری از مادرشان لاتونا. این مجسمه ها اثر هنرمندان یونانی قرن چهارم پیش از میلاد بودند و مجسمه آپولون به دست اسکپاس ساخته شده بود. درهای معبد صحنه هایی از قتل فرزندان نیوبه توسط آپولون و دیانا را به صورت عاج نشان می داد. معبد آپولون پالاتینوس به عنوان یک نماد از بازسازی «عصر طلایی» روم و فداکاری آگوستوس به شمار می رفت و در طول زمان به عنوان مکانی برای تقدیم نذور و به ویژه مجسمه ها مورد استفاده قرار میگرفت. ساخت و ساز. تقدیم معابد توسط ژنرال ها پس از پیروزی های نظامی بخشی از فرهنگ سیاسی روم در جمهوری میانه (حدود ۲۰۰ تا ۱۰۰ پیش
از میلاد) بود، اما تا سال ۱۰۰ پیش از میلاد به شدت از مد افتاده بود. عهد آکتویان برای تقدیم معبد پس از پیروزی ناوگان دارش مارکوس آگریپا بر ساکتوس پومپیوس در نبرد نولوشوس در ۳ سپتامبر ۳۶ پیش از میلاد انجام شد. آکتویان احتمالاً در ماه نوامبر ساخت معبد را در سخنرانی به سنای روم و مردم اعلام کرد. در سال ۳۶ پیش از میلاد، او خرید زمین در منطقه معبد آینده را آغاز کرد. تپه پالاتین به عنوان محلی مقدس و یکی از محله های مسکونی مد روز روم شناخته می شد و مزیت دیگری که داشت این بود که بیشتر آن در مالکیت شهروندان خصوصی بود که آکتویان توانست به عنوان یک شخص خصوصی از آنها زمین خریداری کند. موقعیت دقیق معبد زمانی تعیین شد که رعد و برقی به بخشی از ملک آکتویان برخورد کرد. بر اساس مشاوره حاروسپیس ها، کشیشان متخصصی که نشانه های الهی را تفسیر می کردند، این به عنوان نشانه ای از خواسته یک خدا برای ساخت معبد و دعوت به ساخت معبدی برای آپولون درون شهر تلقی شد. آکتویان آن بخش از ملک خود را به عنوان زمین عمومی اعلام کرد و ساخت معبد را آغاز کرد. این معبد در تاریخ ۹ اکتبر ۲۸ پیش از میلاد وقف شد، روزی که به طور سنتی با پرستش خدایان پیروزی مر
تبط است. وقف معبد پس از شکست آکتویان از نیروهای آنتونی و ملکه کلئوپاترا در نبرد آکتیوم در ۳۱ پیش از میلاد انجام شد، که در تبلیغات آکتویان به دخالت آپولون مرتبط بود؛ در ازای پیروزی اش، آکتویان معبد جدیدی برای آپولون در محل اردوگاهش در آکتیوم ساخت و معبد موجود آپولون را در ورودی خلیج آمبراکیان، جایی که نبرد در آنجا رخ داده بود، بازسازی کرد. این معبد دومین معبد از چهار معبدی بود که آگوستوس در روم ساخته بود، پس از معبد سزار (که در ۲۹ پیش از میلاد وقف شد) و پیش از معبد ژوپیتر تونانوس در تپه کاپیتولین (که در ۲۲ وقف شد) و معبد مارس اولتور که در ۲ پیش از میلاد در فوروم تازه ساخته آگوستوس وقف شد. این معبد به طور رسمی به آپولون وقف شد، اما همچنین به خواهرش دیانا نیز اختصاص داده شده بود، که به شدت با پیروزی آگوستوس در نولوشوس مرتبط بود. معابد رومی اغلب به خدایان تحت عناوین خاصی وقف می شدند که می توانستند به سازنده یا مکان معبد و همچنین به جنبه خاصی از خدای مربوط باشند. اگرچه نام رسمی معبد معبد آپولون اکتیان بود (با استفاده از لقب «اکتیوس»)، اما به طور غیررسمی با القاب دیگر همان خدا نیز شناخته می شد: «اکتیاکوس»، «ناوالی»
و «پالاتی» – که همگی به ارتباط آپولون با نبرد آکتیوم اشاره داشتند – و «رامنوسیوس»، لقبی با معنای مبهم که ممکن است به معبد نِمسِسیون در رمنوس در آتیک اشاره داشته باشد و بعضی اوقات باور می رفت که منبع مجسمه پرستشی معبد بوده است. کوسوتیوس، یک سازنده آجر که به دست گایوس آسینیوس پُلیو – یک سیاستمدار و حامی ادبی دوره اولیه آگوستوس – استخدام شده بود، احتمالاً در ساخت معبد دخالت داشته است: آجرهایی با نشان او از معبد و ساختمان های مجاور به دست آمده است. در مجاورت معبد، «پرتیکو دانیادها» شامل دو کتابخانه از ادبیات یونانی و لاتین بود که به طور مشترک به عنوان «کتابخانه آپولون پالاتین» شناخته می شد و به عنوان بزرگ ترین و مهم ترین کتابخانه ها در روم محسوب می شد. این کتابخانه ها علاوه بر آثار ادبی، شامل آثار هنری از برخی نویسندگان خود نیز بودند و به عنوان مخزن متون قانونی شناخته می شدند. آگوستوس از پرتیکو برای برگزاری جلسات سنا استفاده می کرد، به ویژه در دوره نقاهتش از بیماری در ۲۳ پیش از میلاد، و برای پذیرایی از مهمانان رسمی و سفیران خارجی. منابع موجود در مورد تاریخ افتتاح کتابخانه ها متناقض است؛ آنها ممکن است همزمان با م
عبد افتتاح شده باشند یا در زمان دیگری پیش از ۲۳ پیش از میلاد. تاریخچه اخیر. پس از مرگ آگوستوس در ۱۴ میلادی، جانشینان او به عنوان امپراتور گاهی از حریم معبد برای جلسات سنا استفاده می کردند. جانشین مستقیم او، تیبریوس، در ۱۶ میلادی یکی از این جلسات را در آنجا برگزار کرد و حداقل یک جلسه دیگر تحت کلادیوس (سال های ۴۱–۵۴ میلادی) نیز ثبت شده است که به نظر کلاسیک دان دیوید ال. تامپسون به عنوان «اظهاری نمادین از قدرت امپریالی» تلقی شده است. بر اساس گزارش تاریخ نگار رومی تاسیتوس، همسر کلادیوس، آگریپینا جوان، در اتاق مورد استفاده برای جلسات سنا یک در مخفی نصب کرده بود که به مخفیگاهی منتهی می شد که او می توانست از آنجا به جلسات گوش دهد. تامپسون این روایت را کمتر به عنوان یک واقعیت و بیشتر به عنوان نمادی از تأثیر آگریپینا بر سنا می داند. به گفته باستان شناس پیر گرُس، معبد به عنوان الگو برای مجموعه های بعدی که به پرستش امپراتوری در غرب روم اختصاص یافته بودند، عمل کرده است. معبد در آتش سوزی بزرگ روم در ۶۴ میلادی آسیب دید، اما تحت امپراتوری دومیتیان (سال های ۸۱–۹۶ میلادی) بازسازی شد؛ پرتیکو دانیادها که احتمالاً در ۶۴ نیز تخری