Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یبا، موهای بلند، رفتاری نجیب و وقار خاص، یادآور قدیس توما در مجسمه برنزی وروکیو در اورسانمیکله هستند. ژست های پیکره ها به تعداد کمی حالات پایه محدود شده اند که اغلب به صورت قرینه تکرار می شوند، نشان از استفاده از کارتون (طرح اولیهٔ مشترک) دارد. این پیکره ها برازنده و استوارند و محکم روی زمین ایستاده اند. سر آن ها اندکی کوچک تر از بدن است و ویژگی های چهره با دقت و جزئیات بالا پرداخت شده اند. قبةالصخره و ایوان های آن که در محور مرکزی قرار دارد، احتمالاً بر اساس طرحی از یک معمار ساخته شده، اما اجرای پروجینو بیشتر شبیه به بازنمایی یک مدل چوبی است که با دقت رنگ آمیزی شده. این ساختمان با قوس هایش، پس زمینه ای را تشکیل می دهد که کنش ها در برابر آن اتفاق می افتد. پروجینو در ترسیم چشم انداز سهم بزرگی دارد. حس گستردگی بی پایان جهان که تا افق ادامه می یابد، در این اثر از هر نقاش معاصر او برجسته تر است؛ درختان پرپَر در برابر آسمان ابری و تپه های آبی-خاکستری دوردست، راه حلی هنرمندانه هستند که بعدها برای نقاشانی مانند رافائل آموزنده بود. ساختمان مرکزی، شباهت بسیاری به ساختمان موجود در "ازدواج مقدس" دارد، و همچنین به ساختما
ن نقاشی شده توسط شاگرد پروجینو، پینتوریکیو، در مجموعهٔ "داستان های سنت برناردینو" در نمازخانه بوفالینی در سنتا ماریا در آراکوئلی. افسانه. این فرسکو زمانی نشانه ای از خوش یُمنی در مجمع انتخاب پاپ دانسته می شد: بر اساس یک خرافه، کاردینالی که به قید قرعه در سلولی زیر این فرسکو اقامت می یافت، اغلب به عنوان پاپ انتخاب می شد. اسناد معاصر نشان می دهد که دست کم سه پاپ در هنگام برگزاری کنکلاو در حجرهٔ زیر این فرسکو سکونت داشتند: کلمنت هفتم، ژولیوس دوم و پاپ پائولوس سوم.
جرترود اریکا پرلمن (زادهٔ آوریل ۱۹۱۲ – درگذشته در ۹ سپتامبر ۱۹۷۴) زیست شناس شیمی دان و بیوشیمی دان متولد امپراتوری اتریش-مجارستان بود که در ایالات متحده فعالیت می کرد. او به خاطر کارهایش در شیمی پروتئین، به ویژه کشف هایش در زمینه زیست شناسی فسفوپروتئین ها و ساختار و عملکرد پپسین و پپسینوژن شناخته می شود. اوایل زندگی. پرلمن در تاریخ ۲۰ آوریل ۱۹۱۲ در لیبرتس (ریشنبِرگ)، امپراتوری اتریش-مجارستان در یک خانواده یهودی به دنیا آمد. تحصیلات. او در سال ۱۹۳۶ دکترای شیمی و فیزیک خود را از دانشگاه آلمانی پراگ دریافت کرد. او در همان سال از اشغال نازی چکسلواکی به دانمارک گریخت. او ادامه آموزش های پسادکترای خود را در کپنهاگ در مؤسسه زیست شناسی آزمایشگاه کارلسبرگ تحت سرپرستی دکتر فریتز لیپمن و پروفسور ک. لیندرستروم-لانگ تا سال ۱۹۳۹ ادامه داد. حرفه. در آغاز جنگ جهانی دوم، او به ایالات متحده مهاجرت کرد. او تحقیقات خود را در دانشکده پزشکی هاروارد از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۶ ادامه داد و سپس در بیمارستان عمومی ماساچوست در بوستون، ماساچوست ادامه داد. او در سال ۱۹۴۶ به عنوان همکار بنیاد هم دلی به مؤسسه راکفلر در نیویورک سیتی منتقل شد. او ۲۸ سال
عضو هیئت علمی بود و به درجه استاد رسید. در دوران حضور او در مؤسسه راکفلر، او با میکروبیولوژیست برجسته ربکا لنسفیلد همکاری کرد. جوایز. در دهه ۱۹۶۰، او مدال نقره ای از جامعه شیمی دریافت کرد و نیز لژیون افتخار از فرانسه دریافت نمود. او یکی از نخستین اعضای زن نامه نگار آکادمی علوم فرانسه بود. او در سال ۱۹۶۵ مدال گاروان–اولین را از انجمن شیمی آمریکا برای «خدمات برجسته به شیمی» دریافت کرد، به دلیل تحقیقاتش در مورد ساختار پپسین، آنزیمی که هضم غذا را تسریع می کند. همچنین در سال ۱۹۷۴ نشان لژیون افتخار فرانسه را دریافت کرد. انجمن های علمی. پرلمن عضو انجمن شیمی آمریکا، انجمن شیمی دانان زیستی آمریکا، انجمن بیوفیزیک، انجمن بیوشیمی بریتانیا و انجمن هاروی بود. زندگی شخصی. پرلمن عضوی از یک خانواده علمی برجسته بود. او خواهر بیوشیمی دان پیتر پرلمن بود که به همراه اوا انگوال در سال ۱۹۷۱ در دانشگاه استکهلم آزمایش ایمنوسوربنت آنزیمی (ELISA) را اختراع کرد. برادرزاده اش توماس پرلمن استاد در مؤسسه کارولینسکا است که به خاطر کارهایش در زمینه تعیین و نگهداری نورون های دوپامین در مغز شناخته شده است و همچنین دبیرکل کمیته نوبل برای فیزیو
لوژی یا پزشکی است. درگذشت. او در تاریخ ۹ سپتامبر ۱۹۷۴ به علت سرطان در بیمارستان نیویورک درگذشت.
ادیث الن هامفری (; – ) شیمیدان معدنی بریتانیایی بود که تحقیقات پیشگامانه ای در زمینه شیمی کوئوردیناسیون تحت نظر آلفرد ورنر در دانشگاه زوریخ انجام داد. او به عنوان اولین زن بریتانیایی شناخته می شود که موفق به اخذ مدرک دکترای شیمی شد و همچنین اولین شیمیدانی بود که یک کمپلکس معدنی کایرال را سنتز کرد. در هشتم آوریل ۱۹۹۱، به مناسبت صد و پنجاهمین سالگرد تأسیس انجمن سلطنتی شیمی (RSC)، کمیته شیمی سوئیس نمونه ای از کریستال های سنتز شده توسط هامفری برای دکترای خود را همراه با طیف CD مدرن از محلول یک کریستال برای آنها ارسال کرد. این جعبه حاوی کریستال ها همچنان در سالن نمایشگاه RSC در معرض دید است. اوایل زندگی و تحصیلات. ادیث هامفری در ۱۱ سپتامبر ۱۸۷۵ در شماره ۴۱ خیابان لیس مور، کنیش تاون لندن متولد شد. او کوچک ترین فرزند از میان هفت فرزند جان چارلز هامفری (۱۸۳۳–۱۹۰۳) و لوئیزا (با نام خانوادگی فراست، ۱۸۳۱–۱۹۱۱) بود. مادرش پیش از ازدواج خیاط بود و پدرش منشی هیئت مدیره متروپولیتن لندن و بعداً شورای شهر لندن بود. جان هامفری که خود در شرایط مالی دشواری بزرگ شده بود (پدرش کفاش بود)، حامی جدی تحصیلات برای تمام فرزندانش، اعم از
دختر و پسر بود. ادیث در یک خانواده طبقه متوسط در کنیش تاون لندن بزرگ شد. دو خواهر بزرگترش معلم شدند و برادرانش، از جمله هربرت آلفرد هامفری (۱۸۶۸–۱۹۵۱) مخترع پمپ هامفری و ویلیام هامفری (۱۸۶۳–۱۸۹۸) رئیس کالج فوراً بی در فریتاون، سیرالئون، همگی تا مقطع دانشگاهی تحصیل کردند. هافری در مدرسه دخترانه کمدن و سپس از سال ۱۸۹۱ در مدرسه نورث لندن کالجییت (یکی از اولین مدارس دخترانه در بریتانیا که علوم را در برنامه درسی گنجانده بود) تحصیل کرد. هر دو مدرسه توسط فرانسیس باس تأسیس شده بودند. از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷، هامفری با دریافت بورسیه سالانه ۶۰ پوندی در کالج بدفورد لندن شیمی (و فیزیک) خواند. پس از اتمام دوره لیسانس، برای تحصیل در مقطع دکترا در دانشگاه زوریخ اقدام کرد. تحقیقات پسادکتری. در ۱۷ اکتبر ۱۸۹۸، هامفری در رشته شیمی دانشگاه زوریخ ثبت نام کرد. او به گروه رو به رشد دانشجویان آلفرد ورنر پیوست که در آزمایشگاه های زیرزمینی نامناسبی به نام «کاتاکومبن» (قبرستان زیرزمینی) کار می کردند. هامفری بورسیه سه ساله سالانه ۶۰ پوندی از هیئت آموزش فنی شورای شهر لندن دریافت کرده بود، اما تحصیل در سوئیس پرهزینه بود و هامفری در تنگنای ما
لی قرار داشت. ورنر که استعداد هامفری را تشخیص داده بود، او را به عنوان دستیار خود منصوب کرد و به این ترتیب هامفری اولین زنی شد که این سمت را به دست آورد. هامفری سختکوش بود، اما خاطراتش از آن دوره نشان می دهد که از زندگی اجتماعی چندان رضایتی نداشت. هافری «اولین دانشجویی بود که موفق به تهیه اولین سری جدید کمپلکس های کبالت ایزومر هندسی ورنر شد - دسته ای از ترکیبات که نقش کلیدی در توسعه و اثبات نظریه کوئوردیناسیون او داشتند.» یکی از این ترکیبات، سیس-بیس (اتیلن دی آمین) دی نیترو کبالت (III) برماید، اولین سنتز یک کمپلکس کبالت کایرال هشت وجهی بود. در سال ۱۹۹۱، کمیته شیمی سوئیس کریستال های کایرال هامفری را به انجمن سلطنتی شیمی اهدا کرد که اکنون در برلینگتون هاوس لندن نگهداری می شود. «چه تأسف بار است که در آن زمان اهمیت کار خانم هامفری شناخته نشد، زیرا در این صورت او مسئول ارائه مدرک غیرقابل انکاری برای اثبات درستی نظریه کوئوردیناسیون ورنر و در نتیجه اعطای جایزه نوبل به او می بود.» اگرچه یک مطالعه بعدی در مورد کیفیت نمونه ها تردید ایجاد کرده است، اما جایگاه هامفری به عنوان یک زن پیشگام در علم همچنان قابل توجه است.
ماریا اوروسا ایلاگان (; – ) یک متخصص فناوری غذایی، شیمیدان دارویی، بشردوست و قهرمان جنگی فیلیپینی بود. او در زمینه آزمایش با مواد غذایی بومی فیلیپین تحقیقات گسترده ای انجام داد و در طول جنگ جهانی دوم، «سویالاک» (نوشیدنی مغذی تهیه شده از سویا) و «داراک» (کلوچه های برنجی غنی شده با ویتامین B-1 که از بیماری بری بری جلوگیری می کند) را توسعه داد. این محصولات به صورت قاچاق به اردوگاه های اسرای تحت کنترل ژاپنی ها فرستاده می شد و جان هزاران فیلیپینی، آمریکایی و سایر ملیت ها را نجات داد. او همچنین مخترع سس کچاپ موز بود. اوروسا مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در شیمی دارویی و همچنین مدرک دیگری در شیمی مواد غذایی اخذ کرد. سپس به او پیشنهاد شد به عنوان شیمیدان دستیار برای ایالت واشینگتن کار کند، اما در سال ۱۹۲۲ به فیلیپین بازگشت تا بر حل مشکل سوءتغذیه در وطن خود تمرکز کند. او انواع مختلفی از غذاها را اختراع کرد تا نیاز به محصولات وارداتی برای تغذیه فیلیپینی ها را به حداقل برساند. او از منابع طبیعی فراوان جزایر فیلیپین مانند میوه ها، محصولات کشاورزی و سبزیجات محلی استفاده کرد تا فیلیپین را به خودکفایی برساند. در طول
جنگ جهانی دوم، اوروسا به گروه های چریکی مارکینگ پیوست تا برای آزادی فیلیپین بجنگد. او در طول عمر خود بیش از ۷۰۰ دستورالعمل غذایی اختراع کرد، از جمله سویالاک و داراک که در طول جنگ جان هزاران نفر را نجات دادند. او همچنین فرآیندی برای کنسرو کردن مواد غذایی برای رزمندگان چریکی که برای آزادی فیلیپین می جنگیدند، اختراع کرد. بدون اختراعات غذایی او، هزاران نفر در اردوگاه های اسرا، بیمارستان ها و خیابان ها جان خود را از دست می دادند. اوایل زندگی و خانواده. اوروسا در ۲۹ نوامبر ۱۸۹۲ در تال، باتانگاس به دنیا آمد و چهارمین فرزند از بین هشت فرزند سیمپلیسیو آ. اوروسا و جولیانا ایلاگان-اوروسا بود. اگرچه پدرش در کودکی او درگذشت (و به مادرش در فروشگاه عمومی خانواده کمک می کرد)، بسیاری از خواهر و برادرهایش نیز در فیلیپین به افراد برجسته ای تبدیل شدند. برادر بزرگتر او، مهندس ویسنته ایلاگان اوروسا، به عنوان وزیر کارهای عمومی و ارتباطات و بعداً به عنوان رئیس شرکت خانه سازی و مسکن مردمی (PHHC) در دوران ریاست جمهوری رامون مگسیسی خدمت کرد. برادر دیگر او، دکتر سیستو ایلاگان اوروسا، یک پزشک پیشگام شد و خواهرزاده ها و برادرزاده هایش شام
ل بانکدار سیستو ال. اوروسا جونیور، هنرمند ملی فیلیپین در رقص لئونور اوروسا گوکینگو، تاجر خوزه آر.ال. اوروسا، روزنامه نگار فرهنگی برنده جایزه روزالیندا ال. اوروسا و هلن اوروسا دل روساریو، زندگینامه نویس او بودند. تحصیلات. پس از تحصیل در دانشگاه فیلیپین، اوروسا به عنوان دانشجوی بورسیه دولتی در سال ۱۹۱۶ به ایالات متحده فرستاده شد. او در دانشگاه واشینگتن در سیاتل ثبت نام کرد و در آنجا مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در شیمی دارویی و همچنین مدرک دیگری در شیمی مواد غذایی دریافت کرد. او در طول تعطیلات تابستانی دانشگاه در کارخانه های کنسرو ماهی در آلاسکا کار می کرد و در آنجا با کنسرو کردن صنعتی آشنا شد. حرفه. اگرچه دولت ایالت واشینگتن به او پیشنهاد شغل به عنوان شیمیدان دستیار داده بود، اوروسا در سال ۱۹۲۲ به فیلیپین بازگشت. او در ابتدا اقتصاد خانگی را در دانشگاه سنترو اسکولار تدریس کرد و بعداً به بخش نگهداری مواد غذایی اداره علوم فیلیپین منتقل شد. از سال ۱۹۲۶، اوروسا از چین، ژاپن، هاوایی، بریتانیا، هلند، فرانسه، آلمان، ایتالیا و اسپانیا بازدید کرد تا در مورد فناوری و نگهداری مواد غذایی تحقیق کند. او از بیش از ۵۰
کارخانه کنسروسازی بازدید کرد. پس از بازگشت به فیلیپین، او به عنوان رئیس بخش نگهداری مواد غذایی و بعداً بخش اقتصاد خانگی اداره علوم منصوب شد. تا سال ۱۹۳۴، اوروسا مسئول بخش استفاده از گیاهان در اداره صنایع گیاهی بود. اوروسا می خواست به فیلیپین کمک کند تا به خودکفایی برسد و همچنین خانواده های فیلیپینی را توانمند سازد. او باشگاه های ۴-H را در جزایر سازماندهی کرد (که تا سال ۱۹۲۴ بیش از ۲۲۰۰۰ عضو داشت) و به روستاها سفر می کرد تا به زنان آموزش دهد چگونه مرغ پرورش دهند، محصولات محلی را حفظ کنند و وعده های غذایی سالم برنامه ریزی کنند. با کمک این سازمان، او و تعداد زیادی از معترضان به جوامع مختلف در سراسر فیلیپین سفر کردند تا به زنان در مورد روش های نوین تهیه و نگهداری مواد غذایی آموزش دهند.
ژنراتور ازون. ژنراتور ازون دستگاهی است که برای تولید گاز ازون (O₃)، یک آلوتروپ سه اتمی اکسیژن، طراحی شده است. این دستگاه به دلیل خواص اکسیدکنندگی قوی ازون، در کاربردهای مختلفی از جمله ضدعفونی، گندزدایی، تصفیه آب و هوا، و حذف بوهای نامطبوع به کار می رود. ازون توانایی بالایی در از بین بردن باکتری ها، ویروس ها، قارچ ها و سایر میکروارگانیسم ها دارد و به همین دلیل در صنایع گوناگون، از جمله تصفیه آب استخرها، جایگاه ویژه ای یافته است. در این مقاله به بررسی تاریخچه، عملکرد، کاربردها، مزایا و معایب ژنراتورهای ازون پرداخته می شود. تاریخچه. گاز ازون برای اولین بار در سال ۱۸۴۰ توسط شیمیدان آلمانی، کریستین فردریش شونباین، کشف شد. او این گاز را به دلیل بوی تند و خاصش، از واژه یونانی "ozein" به معنای "بو کردن" نام گذاری کرد. ازون به طور طبیعی در لایه استراتوسفر جو زمین وجود دارد و نقش مهمی در جذب اشعه ماوراء بنفش ایفا می کند. با این حال، تولید مصنوعی ازون در سطح زمین با استفاده از ژنراتورهای ازون، از اواخر قرن نوزدهم آغاز شد و امروزه کاربردهای گسترده ای دارد. نحوه عملکرد. ژنراتورهای ازون از دو روش اصلی برای تولید ازون استفا
ده می کنند: تخلیه الکتریکی (Corona Discharge) و تابش فرابنفش (UV Radiation). در روش تخلیه الکتریکی، که پرکاربردتر است، مولکول های اکسیژن (O₂) از هوا یا یک منبع خالص اکسیژن از طریق یک میدان الکتریکی قوی عبور داده می شوند. این فرآیند باعث شکسته شدن پیوندهای مولکولی اکسیژن و تشکیل ازون (O₃) می شود. روش دیگر، یعنی تابش فرابنفش، از نور UV برای تبدیل اکسیژن به ازون استفاده می کند، اما این روش بیشتر در مقیاس های کوچک تر کاربرد دارد. بر اساس اطلاعات موجود در وب سایت دموکریس، ژنراتورهای ازون این شرکت از تکنولوژی تخلیه الکتریکی بهره می برند و برای کاربردهای صنعتی مانند تصفیه آب استخرها طراحی شده اند. کاربردها. ژنراتورهای ازون در حوزه های متنوعی مورد استفاده قرار می گیرند که برخی از مهم ترین آن ها عبارتند از: تصفیه آب. ازون به دلیل خاصیت ضدعفونی کننده قوی، در تصفیه آب آشامیدنی، استخرها و سیستم های فاضلاب به کار می رود. شرکت دموکریس تأکید دارد که ژنراتورهای ازون آن ها قادر به حذف کامل باکتری ها و آلاینده ها از آب استخرها هستند و کیفیت آب را به طور قابل توجهی بهبود می بخشند. تصفیه هوا. این دستگاه ها برای حذف بوهای نامطبوع
، دود و آلاینده های موجود در هوا استفاده می شوند. ازون با اکسید کردن مولکول های آلی، این آلودگی ها را خنثی می کند و به بهبود کیفیت هوا کمک می کند. صنایع غذایی. در نگهداری مواد غذایی، ازون برای افزایش عمر مفید محصولات و از بین بردن میکروب ها به کار می رود. این کاربرد به ویژه در انبارهای مواد غذایی و سردخانه ها رایج است. پزشکی و بهداشت. در برخی موارد، ازون برای استریل کردن تجهیزات پزشکی یا در روش های درمانی خاص استفاده می شود، اگرچه این کاربردها هنوز در مرحله تحقیق و توسعه قرار دارند. مزایا. استفاده از ژنراتورهای ازون در مقایسه با روش های سنتی مانند کلرزنی، مزایای متعددی دارد: قدرت ضدعفونی بالا: ازون بیش از ۵۰٪ قوی تر از کلر در از بین بردن میکروارگانیسم ها عمل می کند. عدم تولید پسماند مضر: برخلاف کلر که می تواند ترکیبات شیمیایی مضری مانند کلرامین تولید کند، ازون پس از تجزیه به اکسیژن تبدیل می شود و اثرات زیست محیطی کمتری دارد. سرعت عمل: ازون به سرعت با آلاینده ها واکنش نشان می دهد و نیازی به زمان طولانی برای اثرگذاری ندارد. کاهش هزینه ها: دموکریس تأکید می کند که استفاده از ژنراتورهای ازون می تواند وابستگی به مو
اد شیمیایی گران قیمت را کاهش دهد. معایب و محدودیت ها. با وجود مزایا، ژنراتورهای ازون محدودیت هایی نیز دارند: خطرات سلامتی: ازون در غلظت های بالا می تواند برای سیستم تنفسی انسان مضر باشد. به همین دلیل، استفاده از این دستگاه ها باید در فضاهای بدون حضور انسان انجام شود. عدم پایداری: ازون به سرعت به اکسیژن تجزیه می شود و نمی توان آن را ذخیره کرد، بنابراین باید در محل و زمان استفاده تولید شود. هزینه اولیه: خرید و نصب ژنراتورهای ازون ممکن است در ابتدا پرهزینه باشد، هرچند در درازمدت مقرون به صرفه است. ژنراتور ازون دموکریس. وب سایت دموکریس به ژنراتورهای ازون صنعتی اشاره دارد که به طور خاص برای تصفیه آب استخرها طراحی شده اند. این دستگاه ها از تکنولوژی تخلیه الکتریکی استفاده می کنند و به گفته این شرکت، قادر به تولید ازون با کارایی بالا برای حذف آلاینده ها و بهبود کیفیت آب هستند. این ژنراتورها به گونه ای طراحی شده اند که هم در مقیاس های کوچک و هم در تأسیسات بزرگ قابل استفاده باشند. ایمنی و مقررات. استفاده از ژنراتورهای ازون نیازمند رعایت استانداردهای ایمنی است. سازمان هایی مانند سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) هشدار
داده اند که ازون در غلظت های بالا می تواند برای سلامتی مضر باشد و باید در محیط های کنترل شده استفاده شود. به همین دلیل، کاربران باید دستورالعمل های ایمنی را به دقت دنبال کنند. نتیجه گیری. ژنراتورهای ازون ابزاری قدرتمند و چندمنظوره برای تصفیه و ضدعفونی هستند که به دلیل کارایی بالا و سازگاری با محیط زیست، روزبه روز محبوب تر می شوند. با این حال، استفاده صحیح و آگاهانه از این دستگاه ها برای جلوگیری از خطرات احتمالی ضروری است. محصولاتی مانند ژنراتورهای ازون دموکریس نشان دهنده پیشرفت هایی در این فناوری هستند که می توانند نیازهای مدرن را به خوبی برآورده کنند.
ماریا کریستینا برون (; – ) شیمی دان و مخترع سوئدی بود که احتمالاً نخستین زن مخترع دارای حق ثبت اختراع در کشورش محسوب می شود. او بسته بندی برای باروت طراحی کرد که بعدها نسل ها در ارتش سوئد مورد استفاده قرار گرفت. زندگی اولیه. ماریا بزرگ ترین دختر از سه دختر یوهان بروهن، چاپچی کتاب (درگذشتهٔ ۱۷۴۲) بود. پس از مرگ مادر بیوه اش، اینگا کریستینا، در سال ۱۷۵۱، که از هیئت بازرگانی سوئد مجوز راه اندازی یک کارخانهٔ تولید گلیم و کاغذ دیواری را دریافت کرده بود، ماریا این کسب وکار را به دست گرفت. نقشه بردار شهر، هیِرونیموس فون در بورگ، یکی از شاگردان گیاه شناس، کارل فون لینه، با خواهر ماریا، اینگرید، رابطه ای برقرار کرد که به بارداری و سپس ازدواج انجامید. این رابطه به ماریا این فرصت را داد تا با برخی از نخبگان استکهلم شبکه سازی کند. در میان این نخبگان می توان به نیلس لیندبلوم، استاد ریاضیات در ارتش، و پر لِنبرگ اشاره کرد. هر دوی این استادان از اعضای آکادمی سلطنتی علوم سوئد بودند و در ارتش خدمت می کردند. در سال ۱۷۷۳، پس از نه سال، پادشاه سوئد جایزه ای به مبلغ ۶۰۰۰ دالِر مسی برای بهترین طراحی بسته بندی باروت تعیین کرد. داورا
ن این رقابت اعضای آکادمی سلطنتی علوم بودند. ماریا روی این موضوع آزمایش هایی انجام داد و کارتریج هایی از کاغذ طراحی کرد که سپس آنها را لاک زنی کرد. در تاریخ ۲ مارس ۱۷۷۴، او ایده اش را به آکادمی سلطنتی علوم ارائه داد، جایی که کارتریج هایش زیر نظر سرلشکر شارپنتیه مورد آزمایش قرار گرفتند. کارتریج ماریا پس مانده هایی در لوله توپ بر جای گذاشت که باعث انسداد آن می شد. هرچند این مسئله قابل رفع بود، ولی همچنان نیاز به ماده ای پشمی برای پوشاندن انتهای کارتریج وجود داشت. رقیب ماریا، سرگرد پر گوستاف واگنفلت نیز ایده ای مشابه ارائه داد، اما زن بودن ماریا باعث شد اعضای مرد آکادمی به اختراع او با شک و تردید نگاه کنند. از آنجایی که هیچ کدام از اختراعات به طور کامل موفق نبودند، پروژه کنار گذاشته شد. ماریا پس از دریافت جایزه خود، کارگاه کاغذ دیواری خود را تعطیل کرد و به زندگی خصوصی خود بازگشت که با پول جایزه ای که دریافت کرده بود زندگی کرد. او در ۲۰ اکتبر ۱۸۰۸ در سن ۷۷ سالگی درگذشت. حرفه. پس از رقابت، ماریا به صورت مستقل و با هزینهٔ شخصی خود، نسخهٔ بهبود یافتهٔ کارتریج های لاک زده اش را برای تمرینات نظامی به دانشجویان توپخانه
ارائه می داد، و این روند تا سال ۱۷۸۰ ادامه داشت. او تا زمانی موفق بود که مشکلاتی آغاز شد. سرگرد پر گوستاف واگنفلت، همان رقیب مسابقه، حقوقی سلطنتی به مبلغ ۵۰۰ ریکس دالر برای اختراع کارتریج های لاک زده دریافت کرد. او طراحی ماریا را دزدیده و به نام خود ثبت کرده بود. کاپیتان لیندفلت این طراحی را شناخت و در اعتراض به این موضوع به هیئت نظامی شکایت کرد. ماریا نیز از این موضوع آگاه شد و در سال ۱۷۸۳ نامه ای به دفتر جنگ نوشت و ادعای مالکیت خود بر طراحی و جایزه را مطرح کرد. تحقیقی آغاز شد. بسیاری از افرادی که درگیر ماجرا بودند، وانمود کردند که چیزی نمی دانند، چون نمی خواستند به عنوان کسانی شناخته شوند که باعث بی آبرویی چهره های مهم آن زمان شدند. با این حال، این موضوع ماریا را متوقف نکرد. او همچنان با نامه نگاری، طرح ادعا و پاسخ به ادعاها برای حق خود مبارزه کرد. نهایتاً در اوت ۱۷۸۶، هیئت نظامی اعلام کرد که اختراع ماریا بهترین و مقرون به صرفه ترین گزینه بوده و بنابراین او برنده رقابت شناخته شد. جوایز. در تاریخ ۸ مه ۱۷۸۷، ماریا نیمی از جایزه را دریافت کرد، که معادل ۱۶۶ ریکس دالر و ۳۲ شیلینگ از مجموع ۳۳۳ ریکس دالر و ۱۶ شیلی
نگ بود. او همچنین به عنوان نخستین زن دارای اختراع ثبت شده در کشورش شناخته می شود.
آل بویه سلسله ای ایرانی و برخاسته از میان طایفه دیلمی بودند. در دوران فرمانروایی این سلسله زنان با محدودیت ها و مشکلات گوناگونی روبرو بودند؛ میتوان گفت که وضعیت زنان در دوران آل بویه به شهر و مناطق محل سکونت آن ها بستگی داشت؛ مثلا بدترین شرایط را زنان بیار و افراوه تجربه میکردند؛ زنان این دو منطقه هنگام روز از خانه خارج نمیشدند و تنها شب در حالی که لباس سیاه پوشیده بودند از خانه خارج میشدند. در بغداد زنان و دختران مخصوصا دختران مقامات دولتی با خطر تجاوز روبرو بودند و آمار تجاوزهای جنسی بسیار بالا بود. یک گزارش معتبر نشان میدهد که مسئولان وقت زنان قربانی تجاوز را زندانی میکردند و یکی از صاحب شرطه های بغداد به نام اسحاق بن ابراهیم به جای دستگیر و مجازات کردن عاملان این تجاوزها، تصمیم گرفته بود که دختران جوان خود را به قتل برساند تا مورد تجاوز قرار نگیرند. رده:کار. در مناطق بیار و افراوه برخی از زنان مغازه دار بودند. اما این مغازه ها منحصر به زنان بوده و در داخل خانه ها قرار داشت. به گفته ابودلف، جهانگرد معاصر آل بویه، برخی از زنان شهر سمنان دستمال های ظریف و زیبایی میدوختند که به بهای گزاف پنجاه دینار فروخته می
شد. ابودلف می افزاید که این زنان به مرور زمان بخاطر کار زیاد و دقتی که در ظرافت دستمال ها به خرج میدادند بینایی چشمان خود را از دست میدادند. حرفه برخی از زنان، اعم از آزاد و یا کنیز خوانندگی و نوازندگی بود. شمار این زنان بسیار زیاد بود و تنها در یکی از محله های بغداد ۴۶۰ کنیز و ۱۰ زن آزاد به خوانندگی و نوازندگی مشغول بودند. برخی از زنان از سر ناچاری و یا اجبار، در خانه های فساد کار میکردند. آل بویه برخی اوقات با گردانندگان این خانه ها مبارزه میکردند اما برخی از گردانندگان این خانه ها به مقامات دولتی رشوه میپرداختند و از تعقیب دولتی موقتا نجات پیدا میکردند. ازدواج. برخی از زنان در مسئله ازدواج با محدودیت هایی روبرو بودند؛ مثلا دختران طایفه دیلمی مجبور بودند که فقط با پسران قبیله خودشان ازدواج کنند و اگر دختری از این قانون سرپیچی میکرد و با پسر غیر دیلمی ازدواج میکرد او را به قتل میرساندند. زنان و دختران علوی هم باید با مردانی از طبقه خودشان ازدواج میکردند. در همدان دختران جوان و یا پدران آن ها باید به داماد مهریه میپرداختند، چون مردوایج بنیان گذار سلسله آل زیار بعد از تسخیر همدان اکثر مردان را قتل عام کرد به ه
مین خاطر تعداد مردان بسیار کمتر از زنان بود و مردان باقی مانده اهمیت به سزایی پیدا کردند و خیلی زود این رسم پدید آمد که عروس به جای داماد مهریه بپردازد و این رسم تا مدت ها باقی ماند. یکی از رسوم مرتبط با ازدواج این بود که برای اینکه عروس ها زیباتر به نظر برسند کنیز سیاهی را مامور میکردند که او را همراهی کند. خاندان سلطنتی آل بویه و اشخاص نزدیک به آنان از ازدواج بهره برداری سیاسی میکردند. در بسیاری از موارد ازدواج ها فقط برای تامین منافع و نیرومند شدن پایه های قدرت خاندان سلطنتی آل بویه و از بین رفتن دشمنی ها انجام میشد. مثلا در سال ۳۶۰ عز الدوله بختیار و مشاوران او تصمیم گرفتند که با بستن پیوند های زناشوئی بین بزرگان قبیله دیلم و سران ترک ها، دشمنی به وجود آمده را از بین ببرند. عضد الدوله (فنا خسرو بن بویه) برای استحکام روابط خود با دربار خلافت عباسی یک دختر خود را به عقد طائع خلیفه عباسی درآورد. و برای پایان دادن به دشمنی با دولت سامانی، دختر دیگر خود را به عقد امیر منصور بن نوح درآورد. مهریه دختران خاندان سلطنتی آل بویه فوق العاده گزاف بود. مهریه شاه بانو دختر عضد الدوله دیلمی صد هزار دینار بود. مهریه دختر
خردسال عز الدوله بختیار که او را به عقد ابوتغلب بن حمدان درآوردند هم صد هزار دینار بود. یکی دیگر از جنبه های تاریک دوران آل بویه، عادی بودن کودک همسری در این دوران بود؛ به گونه مثال در سال ۳۵۷ هجری قمری عز الدوله بختیار دخترک سه ساله خود را به همسری ابوتغلب بن حمدان درآورد. و علاوه بر آن، ممنوعیت ازدواج مجدد بیوه ها در برخی مناطق قانون غیر انسانی دیگری بود که در مناطق بیار و افراوه اجرا میشد و در این مناطق اگر زنی بیوه دوباره ازدواج میکرد کودکان به در خانه او سنگ پرتاب میکردند. اما در شهرهای دیگر چنین نبود؛ مثلا موید الدوله رسما از عبدالجبار بن احمد که قاضی القضاه شهرهای ری، قزوین، سهرورد، قم، ساوه و توابع آن ها، خواست که زمینه ازدواج زنان [بیوه] و دختران بی شوهر آن شهرها را مهیا کند. حرمسرا. در دوران آل بویه بسیاری از زنان و کنیزان در حرمسراها زندگی میکردند. خواجه های مورد اعتماد از حرمسرا ها محافظت میکردند. &lt;ref&gt;
نادژدا الیمپیونا شومووا، بعداً زیبر-شومووا (روسی: Надежда Олимпиевна Зибер-Шумова؛ ۷ مه [۱۹ مه] ۱۸۵۶ – ۱۱ مه ۱۹۱۶) نخستین زن استاد بیوشیمی در امپراتوری روسیه بود که سهم قابل توجهی در شکل گیری و توسعه این علم داشت. زندگی نامه. او در ۷ مه ۱۸۵۶ در روستوف به دنیا آمد. پدرش الیمپی آلکسیویچ شوموف و مادرش الکساندرا میخائیلونا شومووا بودند. خانواده دارای ۸ فرزند بود و نادژدا کوچک ترین آن ها بود. بعدها او و خانواده اش به سن پترزبورگ نقل مکان کردند، جایی که دوران کودکی و نوجوانی خود را سپری کرد. پس از فارغ التحصیلی موفقیت آمیز از دبیرستان زنان ماریینسکایا، وارد دوره های عالی زنان ولادیمیر شد که سبک آموزشی مشابه دانشگاه داشت تا تحصیلات پزشکی کسب کند. در آنجا در کلاس های اساتید مشهور، از جمله دیمیتری مندلیف، الکساندر بوتلروف و آندری فامینتسین شرکت کرد. تحت راهنمایی الکساندر بوتلروف، او در یک دوره آزمایشگاه شیمی خصوصی به تجزیه و تحلیل کیفی و کمی پرداخت، و پس از آن با موفقیت آزمون های شیمی معدنی و آلی را گذراند. نادژدا آرزوی تحصیلات عالی پزشکی را داشت، اما در روسیه این امر برای زنان غیرممکن بود، بنابراین او به اروپا رفت. ا
بتدا در دانشکده فلسفه دانشگاه هایدلبرگ تحصیل کرد، جایی که به مطالعه فیزیک و شیمی پرداخت. سپس به پاریس رفت، جایی که زنان اجازه تحصیل در علوم طبیعی و پزشکی داشتند. در کالج دو فرانس، نادژدا در کلاس های آناتومی شرکت کرد و به تمرین پزشکی پرداخت. چند سال بعد، خواهرش، کاترینا، نیز به او پیوست و وارد دانشکده پزشکی شد. در سال ۱۸۷۴، نادژدا به روسیه بازگشت و با نیکلای زیبر ازدواج کرد، کسی که در آن زمان استادیار گروه اقتصاد سیاسی و آمار در نیکولای زیبر در کیف بود. او همچنین یکی از نخستین حامیان مارکسیسم در روسیه بود. در سال ۱۸۷۵، پس از بازنشستگی نیکلای زیبر، آن ها به سوئیس نقل مکان کردند، جایی که نادژدا به تحصیل پزشکی در دانشگاه برن ادامه داد. در طول تحصیل در دانشگاه، زیبر-شومووا در حال حاضر چندین مقاله علمی منتشر کرده بود. این دانشگاه همچنین دارای یک گروه تحقیقاتی به رهبری مارسلی ننکی بود که نادژدا در سال ۱۸۷۷ به آن پیوست. در سال ۱۸۸۰، او مدرک دکترای پزشکی خود را با پایان نامه ای تحت عنوان «سهمی در شناخت مخمرها» از دانشگاه برن دریافت کرد. پس از فارغ التحصیلی، به مدت ۴ سال در آزمایشگاه ننکی کار کرد و در سال ۱۸۸۴، نادژدا