Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شان شویی (انگلیسی: Shan shui، «آب کوه») به سبکی از سنت نقاشی چینی گفته می شود که آرایه یا چشم انداز طبیعی را با استفاده از قلم مو و جوهر به جای رنگ های معمولی در بر می گیرد یا به تصویر می کشد. کوه ها، رودخانه ها و آبشارها موضوعات رایج نقاشی های شان شویی هستند. تاریخچه. نقاشی شان شویی برای اولین بار در قرن پنجم، در دودمان لیو سونگ توسعه یافت. بعدها توسط گروهی از نقاشان منظره مانند ژانگ زدوان (), که اکثر آنها از قبل مشهور بودند، که نقاشی های منظره در مقیاس بزرگ تولید می کردند، مشخص شد. این نقاشی های منظره معمولاً بر روی کوه ها متمرکز شده اند. کوه ها از دیرباز به عنوان مکان های مقدس در چین تلقی می شدند، که به عنوان خانه های جاودانه ها و در نتیجه نزدیک به بهشت تلقی می شدند. علاقه فلسفی به طبیعت، یا به مفاهیم عرفانی طبیعت گرایی نیز می تواند به ظهور نقاشی منظره کمک کند. هنر شان شویی، مانند بسیاری از سبک های دیگر نقاشی چینی، ارجاع زیادی به تصاویر و نقوش تائوئیسم/دائوئیسم دارد، زیرا نمادهای تائوئیسم به شدت بر «نقاشی منظره چینی» تأثیر گذاشته است. برخی از نویسندگان پیشنهاد کرده اند که تأکید دائوئیست ها بر کم اهمیت بودن
حضور انسان در وسعت کیهان، یا علاقه نوکنفوسیوس به الگوها یا اصولی که زیربنای همه پدیده ها، طبیعی و اجتماعی هستند، منجر به ماهیت بسیار ساختاریافته شان شویی می شود. مفاهیم. اکثر لغت نامه ها و تعاریف شان شویی فرض می کنند که این اصطلاح شامل تمام نقاشی های چینی باستانی با تصاویر کوه و آب می شود. نقاشان معاصر چین ()، با این حال، احساس می کنند که تنها نقاشی هایی با تصاویر کوه و آب که از قراردادهای خاص فرم، سبک و عملکرد پیروی می کنند، باید «نقاشی شان شویی» نامیده شوند. هنگامی که نقاشان چینی روی نقاشی شان شویی کار می کنند، سعی نمی کنند تصویری از آنچه در طبیعت دیده اند ارائه دهند، بلکه سعی می کنند آنچه را که در مورد طبیعت فکر کرده اند ارائه دهند. هیچ کس اهمیت نمی دهد که رنگ ها و اشکال نقاشی شده شبیه شیء واقعی هستند یا نه. به گفته چنگ هسی:نقاشی شان شویی نوعی نقاشی است که برخلاف تعریف رایج نقاشی است. نقاشی شان شویی رنگ، نور و سایه و کار برس شخصی را رد می کند. نقاشی شان شویی یک پنجره باز برای چشم بیننده نیست، یک شیء برای ذهن بیننده است. نقاشی شان شویی بیشتر شبیه وسیله ای برای فلسفه است. ترکیبات. نقاشی های شان شویی شامل مج
موعه ای پیچیده و دقیق از الزامات تقریباً عرفانی برای تعادل، ترکیب بندی و فرم است. تمام نقاشی های شان شویی باید ۳ جزء اساسی داشته باشند: عناصر و رنگ ها. شان شویی مطابق با تئوری عنصری چینی با پنج عنصر () که نمایانگر بخش های مختلف جهان طبیعی است، نقاشی و طراحی شده است، و بنابراین دارای جهت های خاصی برای رنگ هایی است که باید در «جهت های» نقاشی استفاده شود، که کدامیک باید غالب باشد. تعاملات مثبت بین عناصر عبارتند از: عناصری که واکنش مثبت نشان می دهند باید با هم استفاده شوند. برای نمونه، آب مکمل فلز و چوب است؛ بنابراین، یک نقاش آبی و سبز یا آبی و سفید را ترکیب می کند. یک تعامل مثبت بین زمین و آتش وجود دارد، بنابراین یک نقاش زرد و قرمز را با هم ترکیب می کند. تعاملات منفی بین عناصر عبارتند از: عناصری که برهمکنش منفی دارند هرگز نباید با هم استفاده شوند. برای نمونه، آتش با آب یا فلز تعامل مثبتی ندارد، بنابراین یک نقاش ترکیب قرمز و آبی یا قرمز و سفید را انتخاب نمی کند. ارتباط با شعر. حرکت خاصی در شعر، تحت تأثیر سبک شان شویی، به شعر شانشوئی () معروف شد. گاهی شعرها به گونه ای طراحی می شدند که با یک اثر هنری خاص دیده شوند،
برخی دیگر به عنوان «هنر متنی» در نظر گرفته شده بودند که تصویری را در ذهن خواننده فرا می خواند. نفوذ. انیمیشن و فیلم. شکل هنری شان شویی تا جایی محبوب شده است که انیمیشن چینی () سال ۱۹۸۸ با عنوان "احساس از کوه و آب" () از همان سبک هنری و حتی اصطلاح برای عنوان فیلم استفاده می کند. علاوه بر این، بسیاری از فیلم ها و نمایش های اخیر که در چین تولید شده اند، به ویژه "خانه خنجرهای پران" و "قهرمان" از عناصر خود سبک در مجموعه ها و همچنین جنبه های عنصری در ایجاد «تعادل» استفاده می کنند. ساخت و ساز. اصطلاح شان شویی گاهی به باغبانی و طراحی چشم انداز، به ویژه در زمینه فنگ شویی بسط داده می شود.
فردریش ادوارد بنکه (؛ ۱۷ فوریه ۱۷۹۸- مارس ۱۸۵۴) یک روان شناس آلمانی و فیلسوف پسا کانتی بود. زندگی نامه. بنکه در برلین متولد شد. او در دانشگاه های هاله و برلین تحصیل کرد و به عنوان داوطلب در جنگ ۱۸۱۵ شرکت کرد. او پس از تحصیل الهیات زیر نظر شلایرماخر و دو وته، به فلسفه محض روی آورد و با مطالعه نویسندگان انگلیسی و اصلاح کنندگان آلمانی کانتییسم، مانند ژاکوبی، فرایز و شوپنهاور، به فلسفه محض روی آورد. در سال ۱۸۲۰، او "نظریه دانش، نظریه روح تجربه به عنوان اساس همه دانش ها" و پایان نامه ابتدایی خود یعنی "در آغاز فلسفه واقعی" را منتشر کرد. مخالفت آشکار او با فلسفه هگل، که در آن زمان در برلین مسلط بود، در رساله کوتاه "مبانی جدید برای متاقیزیک(۱۸۲۲)" که قرار بود برنامه سخنرانی های او به عنوان "دانشیار" باشد، و در رساله توانا، "مبانی فیزیک اخلاق (۱۸۲۲)" در تضاد مستقیم با "متافیزیک اخلاق" کانت، برای استنتاج اصول اخلاقی از اساس احساس تجربی نوشته شده است. در سال ۱۸۲۲ سخنرانی های او در برلین ممنوع شد، به دلیل نفوذ هگل بر مقامات پروس، که همچنین مانع از دریافت کرسی از دولت ساکسون شد. او در گوتینگن بازنشسته شد، چندین سال در آنج
ا سخنرانی کرد، و سپس اجازه یافت به برلین بازگردد. در سال ۱۸۳۲ به عنوان سمت "استاد فوق العاده" در دانشگاه را دریافت کرد که تا زمان مرگش ادامه داشت. در ۱ مارس ۱۸۵۴ او ناپدید شد و بیش از دو سال بعد جسد او در کانال نزدیک شارلوتنبورگ پیدا شد. این ظن وجود داشت که او به دلیل افسردگی روانی خودکشی کرده است. کارهای مربوط به روان شناسی. ویژگی های متمایز سیستم بنکه عبارت است از اعتقاد راسخ او که روان شناسی تجربی باید اساس فلسفه باشد و برخورد سخت او با پدیده های ذهنی از روش ژنتیکی. به عقیده بنکه، ذهن از عناصر ساده، تکامل یافته است و اولین مشکل فلسفه، تعیین این عناصر و فرآیندهایی است که به وسیله آنها رشد صورت می گیرد. او در کتاب "روانشناسی جدید" موقعیت خود را با توجه به پیشینیان و معاصران خود تعریف کرد. این و معرفی لهربوخ او دو مرحله بزرگ در پیشرفت روان شناسی را نشان می دهد: نفی ایده های ذاتی توسط جان لاک و نفی توانایی ها، با پذیرش معمولی این اصطلاح، توسط هربارت. قدم بعدی خودش بود. او اصرار داشت که روان شناسی باید به عنوان یکی از علوم طبیعی تلقی شود. درست مثل آنها، محتوای روان شناسی تنها با تجربه ارائه می شود، و تنها در ای
ن که موضوع درونی است در مقابل حس بیرونی با محتوای آنها متفاوت است. اما با این وجود روان شناسی بنکه به هیچ وجه مبتنی بر فیزیولوژی نبود. این دو علم به نظر او دارای حوزه های کاملاً متمایز بودند و هیچ کمکی به یکدیگر نمی کردند. از علم بدن به همان اندازه که از ریاضیات و متافیزیک که هردوی آنها توسط هربارت در خدمت روان شناسی قرار گرفته بودند، انتظار کمی داشت. روش مطالعه واقعی این است که با موفقیت بسیار در علوم فیزیکی به کار می رود: بررسی انتقادی تجربه، و ارجاع آن به علل غایی، که ممکن است درک نشوند، اما با این حال فرضیه هایی هستند که برای توضیح واقعیات ضروری هستند. همه پدیده های روانی با رابطه تأثیر و قدرت و جریان عناصر متحرک قابل توضیح هستند. کل فرایند رشد ذهنی چیزی جز نتیجه عمل و تعامل قوانین ساده فوق نیست. به طور کلی می توان گفت که این رشد به واسطه تکرار و جذب علاقه مندان به فعالیت های نامعین اولیه قوه های ابتدایی، به سمتی می رود که بیشتر و بیشتر مشخص می شود؛ بنابراین، احساسات حواس خاص به تدریج از احساسات حسی اولیه شکل می گیرند ("sensliche Empfindungen"). مفاهیم از شهود افراد با جذب عناصر مشترک و در نتیجه جاری شدن
اشکال متحرک به سمت آنها شکل می گیرد. قضاوت عبارت است از ظهور یک مفهوم در کنار یک شهود یا یک مفهوم برتر در کنار یک مفهوم پایین تر. استدلال صرفاً یک قضاوت پیچیده تر است. همچنین قوای خاصی برای قضاوت یا استدلال وجود ندارد. درک صرفاً انبوهی از مفاهیم است که در پس زمینه ناخودآگاه نهفته است و آماده است تا فراخوانده شود و با قدرت به سوی هر چیزی که نزدیک به آنها باشد جریان یابد. حتی حافظه نیز توانایی خاصی نیست. این صرفاً خاصیت بنیادی سرسختی است که در اختیار قوای اصلی است. تمایز بین سه طبقه بزرگ، دانش، احساس و اراده، ممکن است به تفاوت های ابتدایی در روابط اصلی قوه و تصور اشاره شود. این زیربنای فلسفه بنکه است. باید آن را با روان شناسی انجمن متفکران مدرن بریتانیایی مقایسه کرد، که بیشتر نتایج و فرآیندهای آن در یک سیستم جامع در آثار بنکه کار شده است. در منطق، متافیزیک و اخلاق، گمانه زنی های بنکه به طور طبیعی به روان شناسی او وابسته است. ارزش ویژه آثار بنکه در بسیاری از نمونه های تحلیل روانشناختی حاد پراکنده در سراسر آنها یافت می شود. به عنوان یک توضیح کامل از حقایق روانی، این نظریه ناقص به نظر می رسد. فرضیه های اصلی، خاص ب
نکه، که کل به آن وابسته است، شتابزده فرض شده و بر یک استعاره مکانیکی ناشیانه استوار است. همان طور که در مورد تمام نظریه های تجربی رشد ذهنی وجود دارد، مقوله ها یا مفاهیم بالاتر، که ظاهراً از عناصر ساده ناشی می شوند، واقعاً در هر مرحله فرض می شوند. گزارش آگاهی که گفته می شود از اتحاد بینش و قوه ناشی می شود، به ویژه رضایت بخش نیست. ضرورت آگاهی برای هر عمل ذهنی ظاهراً اعطا می شود، اما شرایط مربوط به آن هرگز مورد بحث و ذکر قرار نمی گیرد. در شرح قضاوت اخلاقی نیز همین نقص ظاهر می شود؛ هیچ مقدار از واقعیت تجربی هرگز نمی تواند مفهوم وظیفه مطلق را ارائه دهد. نتایج او عمدتاً با معلمان عملی پذیرفته شده است. بدون شک تحلیل دقیق او از خلق و خو و بیان دقیق ابزارهایی که می توان به وسیله آنها ذهن جوان و شکل نیافته را تربیت کرد، ارزش بی نهایتی دارد. اما حقیقت بسیاری از آموزه های او در این زمینه ها هیچ حمایتی از فرضیه های اساسی نمی کند، که در واقع، ممکن است تقریباً به طور کامل از آنها جدا شوند. اثرگذاری و مکتب. از نویسندگان آلمانی که اگرچه خود پیرو بنکه نبودند، اما تحت تأثیر او قرار گرفتند، می توان به فردریش اوبرویگ و کارل فورتل
یج اشاره کرد. در بریتانیا، تنها نویسنده ای که با آثار او آشنایی داشت، جی دی مورل ("مقدمه ای بر فلسفه ذهنی") است. برجسته ترین اعضای این مکتب "یوهان گوتلیب درسلر"، فردریش دیتس، و چارلز گوتلیب رائو هستند. کتابشناسی - فهرست کتب. بنکه نویسنده ای پرکار بود و علاوه بر آثاری که در بالا ذکر شد، رساله های بزرگی را در چندین حوزهٔ فلسفه منتشر کرد، هم فلسفه محض و هم در مورد آموزش و پرورش و زندگی عادی. فهرست کاملی از نوشته های او در ضمیمهٔ نسخهٔ "Lehrbuch der Psychologie als Naturwissenschaft" (1861) توسط Dressier یافت می شود. مهم ترین آنها عبارتند از:
هوشیاری اینترنتی عمل انجام فعالیت های هوشیارانه از طریق اینترنت است. این اصطلاح شامل کیفرستانی در برابر کلاهبرداری های مورد ادعا، جنایات و رفتارهای غیر مرتبط با اینترنت است. گستره گسترده تعامل رسانه ای و آنلاین کیفرستانان را قادر می سازد تا از روش های خاص اینترنت برای توزیع عدالت برای طرف هایی که آنها را فاسد می دانند، اما مرتکب جرم رسمی مرتکب نشده اند یا توسط نظام عدالت کیفری پاسخگو نبوده اند، استفاده کنند. هوشیاری اینترنتی در اوایل دهه ۲۰۰۰ سرچشمه گرفت و از آن زمان به گونه ای تکامل یافته است که روش های مختلفی مانند هک، طعمه گذاری و خوارسازی عمومی را شامل می شود. کیفرستانی اینترنتی بسته به موقعیت مکانی در محرک فرهنگی و سیاسی تغییر می کند و بسته به زمینه، روابط متفاوتی با اقتدار دولتی دارد. گروه هاو همچنین افراد کیفرستان اینترنتی زیادی وجود دارند. روش ها. اینها روش های کیفرستانی اینترنتی هستند که استفاده شده یا برای استفاده پیشنهاد شده اند: خوارساختن آنلاین. عمل شرمساری عمومی سایر کاربران اینترنتی به صورت آنلاین. کسانی که در فضای مجازی خوار می شوند، لزوماً مرتکب خبط و خطای اجتماعی ای نشده اند. خوارسازی آنلاین
ممکن است برای گرفتن انتقام (به عنوان مثال، به شکل پورنوگرافی انتقام جویانه)، تهمت زدن، باج گیری، یا تهدید سایر کاربران اینترنت استفاده شود. احساسات، رسانه های اجتماعی به عنوان یک محصول فرهنگی، و فضای رسانه ای، همه عوامل مهمی برای این هستند که شرم سازی آنلاین چطور دریافته خواهد شد. داکسینگ. عمل انتشار اطلاعات شخصی به صورت آنلاین برای تنبیه اجتماعی هدف. در سال ۲۰۱۹، پس از اینکه از یک نوجوان، به نام نیک سندمن و یک فعال سرخپوست آمریکایی، به نام ناتان فیلیپس در یک تظاهرات اعتراضی فیلم برداری شد که در فضای مجازی پخش شد، سنای کنتاکی لایحه ای را برای ممنوعیت آزار و اذیت کودکان پیشنهاد کرد. پدر سندمن مدعی شد که پسرش «احساس برانگیزترین حمله توییتری به یک کودک خردسال در تاریخ اینترنت» را تحمل کرده است. خوارسازی مجدد. خوارسازی عمومی بر اساس این دیدگاه که منظور از خوارسازی رفتار است نه هدف، و اینکه هدف می تواند توبه کند و دوباره در جامعه ادغام شود. این رویکرد از شرم به عنوان وسیله ای برای کنترل اجتماعی و بازدارنده از انحراف از هنجارهای اجتماعی استفاده می کند. قانونی بودن. در سال ۲۰۰۲ در ایالات متحده، نماینده هوارد برمن ،
"قانون پیشگیری از دزدی همتا به همتا را" پیشنهاد کرد، که دارندگان حق تکثیر را از مسئولیت در قبال اتخاذ اقداماتی برای جلوگیری از توزیع، تولید مثل یا نمایش آثار دارای حق تکثیر خود در شبکه های کامپیوتری نظیر به نظیر محافظت می کرد. برمن اظهار داشت که این قانون به دارندگان حق چاپ «هم هویج و هم چوب» می داد و گفت که «صاحبان حق تکثیر باید آزاد باشند تا از اقدامات خودیاری معقول و محدود برای خنثی کردن دزدی P2P استفاده کنند، اگر می توانند بدون ایجاد آسیب این کار را انجام دهند.» جیمز دی. میلر، استادیار کالج اسمیت، تهدیداتی را که چنین اقداماتی برای حریم خصوصی کاربران قانونی اینترنت ایجاد می کند، تأیید کرد، اما آن را با سایر اقدامات موفق در مبارزه با جرم و جنایت که می تواند به حریم خصوصی تجاوز کند، مانند فلزیاب ها در فرودگاه ها، مقایسه کرد. گروه های کیفرستان اینترنتی. بسیاری از گروه های هوشیار اینترنتی با انگیزه ها و سطوح مختلف ناشناس در اینترنت نفوذ کرده اند. انانیمس یک گروه هکریست مسئول عملیات پیبک.
فرمانده کل انتظامی جمهوری اسلامی ایران ارشدترین جایگاه در مجموعه فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است، که فرماندهی و کنترل بر کلیه یگان های زیرمجموعه پلیس و مرزبانی (به جز سازمان های مستقل همچون عقیدتی سیاسی فراجا و حفاظت اطلاعات فراجا) را برعهده دارد. فرمانده کل انتظامی، با پیشنهاد وزیر کشور و با حکم رهبر جمهوری اسلامی ایران در جایگاه فرمانده کل قوا منصوب می شود. این سمت نخستین بار در سال ۱۳۷۰ پس از ادغام شهربانی، ژاندارمری و کمیته انقلاب اسلامی و تأسیس نیروی انتظامی تشکیل شد و نخستین فرمانده نیروی انتظامی سرتیپ محمد سهرابی بود. در سال ۱۴۰۰ ساختار سازمان انتظامی، از نیرو به فرماندهی کل ارتقا پیدا کرد و هم اکنون فرمانده آن، فرمانده کل انتظامی نامیده می شود. از سال ۱۴۰۱، احمدرضا رادان فرماندهی کل انتظامی جمهوری اسلامی ایران را برعهده دارد.
الیزابت کنی (به انگلیسی: Elizabeth Kenny؛ ۲۰ سپتامبر ۱۸۸۰–۳۰ نوامبر ۱۹۵۲) یک پرستار استرالیایی خودآموخته بود که رویکردی را برای درمان فلج اطفال ایجاد کرد که در زمان خود بحث برانگیز بود و به نام «روش کنی» شهرت دارد. روش او که در استرالیا، اروپا و ایالات متحده در سطح بین المللی گسترش یافت، با روش مرسوم در آن زمان که قرار دادن اندام های آسیب دیده در قالب های گچی بود تفاوت داشت. او برای درمان مبتلایان به فلج اطفال کمپرس گرم و به دنبال آن حرکت غیرفعال نواحی برای کاهش آنچه که او «اسپاسم» می نامید، اعمال کرد. تمرینات او هزاران قربانی فلج اطفال را در سرتاسر جهان توانبخشی کرد و یکی از مؤثرترین اشکال درمان قبل از واکسن محسوب می شود. اصول توانبخشی عضلانی او در چنین مواردی پایه و اساس فیزیوتراپی شد. زندگی. کنی در سال ۱۸۸۰ در واریالدا، نیو ساوت ولز در استرالیا به دنیا آمد. او در میان کشاورزان فقیر در روستاهای استرالیا بزرگ شد و آموزش رسمی کمی دریافت کرد. اما او مشتاق خواندن و عاشق یادگیری در مورد پزشکی و آناتومی انسان بود. اگرچه کنی گزینه ای برای تحصیل در دانشکده پزشکی نداشت، اما در ۱۷ سالگی با داوطلب شدن در بیمارستانی در
گایرا راه خود را باز کرد. کنی پس از بیش از یک دهه کارکردن زیرنظر پرستاران و پزشکان، دانش و تجربهٔ کاری کافی به دست آورد تا مطب پرستاری خود را در دارلینگ داونز، کوئینزلند افتتاح کند. در سال ۱۹۱۱، او با اولین مورد فلج اطفال مواجه شد. او در آن زمان از درمان استاندارد بی اطلاع بود، که بیماران فلج اطفال را مجبور می کرد تا ماه ها در قالب های بدن بخوابند که به نوبه خود باعث آتروفی عضلانی می شد. این باعث می شد بسیاری از قربانیان فلج اطفال برای همیشه فلج شوند. کنی متوجه شد که عضلات آسیب دیده سفت شده اند و آسیب دائمی ندیده اند؛ بنابراین او سعی کرد تا با استفاده از کمپرس های گرم و مرطوب بر روی اندام های آسیب دیده بیمارانش، و پس از آن انجام تمرینات تقویت عضلات تدریجی، معالجه کند. روش او، در کمال تعجب جامعه پزشکی، جواب داد. از آن زمان به بعد، این تمرینات به روش کنی شهرت یافت و اخبار این درمان مؤثر در همه جا پخش شد. کنی در دهه ۱۹۴۰ به ایالات متحده آمریکا سفر کرد تا مراکز توانبخشی، مانند مؤسسه خواهر کنی در مینیاپولیس، را افتتاح کند که به یک مرکز مشهور جهانی برای درمان فلج اطفال تبدیل شد. افتخارات. به الیزابت کنی به سبب مؤث
ر بودن روش جایگزینی که ارائه کرد مدرک افتخاری از دانشگاه راتگرز و دانشگاه راچستر اعطا شد. رئیس جمهور فرانکلین دی. روزولت کنی را به ناهار دعوت کرد تا دربارهٔ درمان خود با او صحبت کند. رئیس جمهور هری ترومن تحت تأثیر تعداد قربانیان فلج اطفال که با روش کنی بازپروری شدند، به کنی اجازه داد تا همان طور که می خواست بدون ویزا وارد ایالات متحده شود، افتخاری بزرگ که پیش از آن فقط به یک شهروند غیر آمریکایی دیگر اعطا شده بود. داستان زندگی کنی در سال ۱۹۴۶ در فیلمی به نام "خواهر کنی" با بازی روزالیند راسل که برای بازیش نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد، روایت شد. در سال ۱۹۹۷ خانه یادبود خواهر کنی، که کارهای زندگی او را جشن می گیرد، در نوبی، کوئینزلند افتتاح شد.
کلمنس بائومکر (زاده ۱۶ سپتامبر ۱۸۵۳ – درگذشته ۷ اکتبر ۱۹۲۴) مورخ آلمانی فلسفه بود . بائومکر در پادربورن از یک معلم ژیمناستیک به دنیا آمد. او فلسفه، الهیات و زبان شناسی را در پادربورن و بعداً در دانشگاه مونستر خواند و در سال 1877 از آنجا دکترا گرفت. از سال 1879 او یک مدرس ژیمناستیک در مونستر بود. با تلاش گئورگ فون هرتلینگ در سال 1883 به عنوان استاد فلسفه در دانشگاه برسلاو منصوب شد و تا سال 1900 در آنجا ماند. در آن سال به دانشگاه بن نقل مکان کرد و در سال 1903 به دانشگاه استراسبورگ رفت و در آنجا کرسی خالی ویلهلم ویندلبند را پر کرد. در سال 1912 او به دانشگاه مونیخ نقل مکان کرد و جای خالی دوستش فون هرتلینگ را پر کرد. او در سال 1924 در مونیخ درگذشت. بائومکر به ویژه برای مطالعات خود در تاریخ فلسفه قرون وسطی شناخته شده بود. منابع. فردریش ویلهلم باوتز (1975). "کلمنز باومکر". در باوتز، فردریش ویلهلم (ویرایش). واژگان بیوگرافی-کتابی کلیسای (BBKL) (به آلمانی). ج 1. همم: باوتز. سرهنگ 343. شابک 3-88309-013-1.
صدر کمیته مرکزی حزب کمونیست چین () رهبر حزب کمونیست چین بود. این سمت در هشتمین کنگره ملی در سال ۱۹۴۵ ایجاد شد و در دوازدهمین کنگره ملی در سال ۱۹۸۲ برچیده شد و با دبیرکل جایگزین شد. مناصبی با نام رئیس کمیته اجرایی مرکزی و رئیس کمیته مرکزی به ترتیب در سال های ۱۹۲۲–۱۹۲۳ و ۱۹۲۸–۱۹۳۱ وجود داشتند. تاریخچه و کارکردها. قانون اساسی ۱۹۷۵ چین نفوذ حزب را بر دولت تقویت کرد. کمیته مرکزی (و به طور گسترده، رئیس آن) پیش از کنگره ملی خلق قرار گرفت. ماده ۱۵ رئیس را فرمانده کل ارتش آزادیبخش خلق کرد ("رئیس کمیته مرکزی حزب کمونیست چین رهبری تمام نیروهای مسلح کشور را بر عهده دارد"). این تغییرات با قانون اساسی ۱۹۸۲ جمهوری خلق چین که حزب را زیر دولت قرار داد و یک کمیسیون مرکزی نظامی دولتی را به موازات کمیسیون مرکزی نظامی حزب ایجاد کرد، معکوس شد. در دهه ۱۹۸۰، رهبری ح ک چ می خواست از بالاتر رفتن یک رهبر از حزب، آنطور که مائو انجام داده بود، جلوگیری کند. بر این اساس، پست صدر در سال ۱۹۸۲ لغو شد. بیشتر وظایف آن به پست احیا شده دبیرکل منتقل شد. آخرین صدر حزب، هو یاوبانگ، به سمت دبیرکل منتقل شد. گمانه زنی هایی مبنی بر احیای این پست توسط شی
جینپینگ رهبر چین، از جمله در بیستمین کنگره ملی ح ک چ در سال ۲۰۲۲، وجود دارد
ارنست امیل پاول بارث (زادهٔ ۱ اوت ۱۸۵۸ در باروته در نزدیکی اوئلز، سیلزی، درگذشته در ۳۰ سپتامبر ۱۹۲۲ در لایپزیگ)، معروف به پل بارت، جامعه شناس و فیلسوف آلمانی بود. زندگی نامه. وی مجله (فصلنامه فلسفه پژوهشی) را ویرایش می کرد و استاد فوق العاده ای در دانشگاه لایپزیگ بود. او درباره ی موضوعات فلسفی می نوشت، اما بیش از همه به دلیل فلسفه تاریخ به مثابه جامعه شناسی، که جلد اول آن در سال ۱۸۹۷ منتشر شد، شناخته شده است. این کتاب یکی از معتبرترین طرح های تاریخی توسعه نظریه جامعه شناسی است که در آلمان منتشر شده است. از دیگر نوشته های بارت می توان به موارد زیر اشاره کرد:
آنسگار بکرمن (زادهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۴۵ در هامبورگ ) فیلسوفی آلمانی است که عمدتاً به فلسفه ذهن و معرفت شناسی می پردازد. او استاد فلسفه در دانشگاه بیله فلد است و رئیس (انجمن فلسفه تحلیلی آلمان) بود. بکرمن به دلیل استدلال هایش برای فیزیکالیسم و بحثش درباره مفهوم ظهور شناخته شده است.
کنگره ملی حزب کمونیست چین (NCCCP؛ به طور لفظی: کنگره ملی نمایندگان حزب کمونیست چین) یک کنگره حزبی است که هر پنج سال یک بار برگزار می شود. کنگره ملی از نظر تئوری بالاترین ارگان درون حزب کمونیست چین (ح ک پی) است. از سال ۱۹۸۷ کنگره ملی در ماه های اکتبر یا نوامبر برگزار می شود. محل برگزاری این رویداد از سال ۱۹۵۶، تالار بزرگ خلق در پکن است. کنگره جایگاه عمومی برای تغییرات رهبری در سطح بالا در ح ک چ و رویداد رسمی تغییرات در اساسنامه حزب است. در دو دهه گذشته، کنگره ملی ح ک چ اقلا به عنوان بخش نمادین تغییرات رهبری، محوری بوده است و بنابراین توجه رسانه های بین المللی را به خود جلب کرده است. کنگره رسما عضویت در کمیته مرکزی را تأیید می کند، این کنگره متشکل از تصمیم گیرندگان ارشد در حزب، دولت و جامعه است. با این حال، در عمل، تعداد کاندیداها فقط اندکی بیشتر از کرسی های خالی نامزدهای کمیته مرکزی اند، که نقش کنگره در روند انتخاب را به حذف نامزدهای بسیار نامحبوب محدود می کند. هر دوره پنج ساله کنگره ملی خلق همچنین دارای مجموعه ای از پلنوم های کمیته مرکزی است که از اواسط دهه ۱۹۹۰ کم و بیش به طور منظم هر سال یک بار برگزار می شو
د. منابع. Information on congresses, number of delegates, electoral units, number of people elected to CCs, party membership, the individual who presented the Political Report and information on when the congress was convened can be found in these sources:
ادگار باوئر (۷ اکتبر ۱۸۲۰ – ۱۸ اوت ۱۸۸۶) فیلسوف سیاسی آلمانی و از اعضای هگلیان جوان بود. او برادر کوچکتر برونو بائوئر بود. به گفته لارنس اس. استپلویچ، ادگار بائوئر آنارشیست ترین فرد در میان هگلیان جوان بود و «... در نوشته های اولیه او، می توان توجیه نظری تروریسم سیاسی را تشخیص داد». آنارشیست های آلمانی مانند ماکس نتلائو و گوستاو لاندوئر، ادگار بائوئر را به عنوان بنیان گذار سنت آنارشیستی در آلمان نسبت می دهند. در اواسط دهه ۱۸۴۰، نقد مارکس و انگلس از برادران بائوئر، آغاز همکاری آنها و مرحله مهمی در توسعه تفکر مارکسیستی بود. ادگار بائوئر در انقلاب ۱۸۴۸ شرکت کرد. پس از آن او محافظه کار شد. هگلیسم جوان و سیاست رادیکال. ادگار بائوئر در شارلوتنبورگ به دنیا آمد. او در دانشگاه برلین حقوق و فلسفه خواند و در آنجا به عضویت حلقه هگلیان جوان در اطراف برادرش برونو بائر درآمد. دیگر اعضای حلقه او آرنولد روگه، کارل مارکس، ماکس اشتیرنر، فردریش انگلس، گئورگ هرویگ، کارل گرون، موزس هس و میخائیل باکونین بودند. او در آن زمان به خصوص به انگلس نزدیک بود. ادگار بائر به زودی یکی از همکاران دائمی انواع نشریات فلسفی و سیاسی شد و خود را با
یک ایدئولوژی انقلابی مشتاق خاص متمایز کرد. او «چرخش ماتریالیستی» در فلسفه هگل جوان را که توسط لودویگ فویرباخ آغاز شد (همان طور که مارکس، انگلس، گرون و دیگران انجام دادند) دنبال نکرد، اما در عوض به «فلسفه کنش» ایده آلیستی نئوفیشتایی که توسط برادرش برونو تبلیغ شد، وفادار ماند. ادگار نیز مانند برونو یک ضد خداپرست سرسخت بود و رهایی از دین را پیش شرط ضروری رهایی اجتماعی می دانست. برخلاف برونو که به سوسیالیسم بدبین بود، ادگار خود را سوسیالیست می دانست و معمولاً با «سوسیالیست های واقعی» اطراف هس و گرون مرتبط بود. هنگامی که برونو بائر به دلیل بیخدایی اش از موقعیت آکادمیک خود برکنار شد، برای ادگار روشن شد که با توجه به شهرت برادرش و سابقه رو به رشد او به عنوان یک روزنامه نگار رادیکال، حرفه آکادمیک برای او بسته شده است. در سال ۱۸۴۲ تحصیلات خود را رها کرد و به یک نویسنده و روزنامه نگار آزاد تبدیل شد. او در میان دیگر نشریات به نشریه لیبرال "Rheinische Zeitung" کمک کرد. زندان، انقلاب و تبعید. او در سال ۱۸۴۳ کتابی با عنوان "«تعارض نقد با کلیسا و دولت»" منتشر کرد. همین امر باعث شد که او به اتهام فتنه گری متهم شود. او به مد
ت چهار سال در قلعه ماگدبورگ زندانی شد. زمانی که او در زندان بود، همکاران سابقش مارکس و انگلس نقدی تند از او و برادرش برونو با عنوان "خانواده مقدس" (۱۸۴۴) منتشر کردند. آنها حمله را در "ایدئولوژی آلمانی" (۱۸۴۶) از سر گرفتند که در آن زمان منتشر نشد. با وجود این، به نظر می رسد که ادگار بائوئر روابط دوستانه اش با مارکس و انگلس را حفظ کرده است. ادگار بائوئر که در آستانه انقلاب ۱۸۴۸ از زندان آزاد شد، در مبارزات انقلابی در برلین و هامبورگ شرکت کرد. پس از شکست انقلابیون مخفی شد و سپس برای چندین سال با نامی در آلتونا زندگی کرد و به عنوان روزنامه نگار مشغول به کار شد. در طول جنگ آلمان و دانمارک بر سر شلسویگ-هولشتاین (۱۸۴۸–۱۸۵۱)، او از طرف دانمارکی حمایت کرد. در سال ۱۸۵۱، در مواجهه با دستگیری قریب الوقوع، به دانمارک گریخت و از آنجا به لندن، انگلستان رفت، جایی که چندین سال در تبعید زندگی کرد. در این مدت او اغلب با کارل مارکس که در لندن زندگی می کرد ملاقات می کرد، اما این رابطه رابطه ای با احترام متقابل نبود. بائوئر در جریان یک مشاجره با مارکس، حتی «کنترل خود را از دست داد و با مشت به صورت مارکس زد». عفو و محافظه کاری. در
سال ۱۸۶۱، یک عفو به بائوئر امکان بازگشت به آلمان را داد. او که اکنون کاملاً محافظه کار بود، آنارشیسم، سوسیالیسم، دموکراسی، بی خدایی و فلسفه انتقادی را کنار گذاشته بود. او در هانوفر مستقر شد، یک کارمند دولتی پروس شد و در سال ۱۸۷۰ نشریه محافظه کار "برگ های کلیسایی" را تأسیس کرد. او در ۱۸ اوت ۱۸۸۶ در هانوفر درگذشت. آثار ادبی او در (آرشیو سوسیال دموکراسی) در بن موجود است. نقل قول. «نه به مالکیت خصوصی، نه به امتیاز، نه به اختلاف طبقه، نه به رژیم غاصب». بنابراین بیانیه ما منفی است، اما تاریخ تأیید آن را خواهد نوشت.» - بائوئر، ای. «انقلاب سیاسی» (۱۸۴۲). نقل قول از: Stepelevich, LS (ویرایش) "هگلی های جوان." "یک گلچین." انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۸۳، ص. ۲۶۳–۲۷۴.