Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یس است. مرکز تصمیم گیری، مجمع اتحادیه است، در حالی که رئیس، مسئول مدیریت اتحادیه و حفاظت از حقوق و منافع آن است. اداره آن بر عهده دبیرکل منصوب رئیس جمهور است. در ساختار آن، مدیریت ها و هماهنگی هایی تحت نظر دبیرخانه کل وجود دارد. پنج مرکز وجود دارد که واحدها و مؤسسات می توانند در آنها کار و پروژه های مشترک انجام دهند، یک آکادمی برای ارائه آموزش، و 11 پلتفرم که کارمندان شهرداری برای تبادل دانش و تجربه در آن گرد هم می آیند. آکادمی مراکز پلتفرم ها دریای مرمره. دریای مرمره که نیروی محرکه تشکیل اتحادیه و گرد هم آمدن شهرداری ها و همکاری برای یک هدف مشترک است، جایگاه ویژه ای در کار اتحادیه دارد. در منطقه مرمره که میزبان بیش از ۳۰ درصد از جمعیت ترکیه است، تراکم سکونتگاه ها در خطوط ساحلی بیشتر است. این نرخ رشد جمعیت، فشار آلودگی بر دریای مرمره، که یک دریای داخلی است، را در مواجهه با فعالیت های صنعتی و کشاورزی افزایش می دهد. لجن دریایی، که به عنوان لعاب نیز شناخته می شود و در سطح دریا قابل مشاهده است و اعماق را نیز می پوشاند، به عنوان نتیجه قابل مشاهده این فشار پدیدار شده است. تحت رهبری وزارت محیط زیست، شهرسازی و تغییرا
ت اقلیمی، اتحادیه، دولت مرکزی، دولت های محلی، سازمان های غیردولتی، دانشگاه ها و سایر ذی نفعان گرد هم آمدند و مطالعاتی را برای تدوین یک برنامه اقدام مشترک انجام دادند. برنامه اقدام ۲۲ ماده ای که در نتیجه این مطالعات پدید آمد، همچنان در حال اجرا است. طرح استراتژیک یکپارچه برای دریای مرمره، که تصمیم گرفته شد در برنامه اقدام دریای مرمره گنجانده شود، منتشر شده است. طبق ماده AF6.2.2.2.12 این طرح استراتژیک، اتحادیه شهرداری های مرمره وظیفه سازماندهی فعالیت های آگاهی بخشی برای دریای مرمره را در ۸ ژوئن هر سال بر عهده داشت. اولین مورد به عنوان روز دریای مرمره در ۸ ژوئن به عنوان بخشی از هفته محیط زیست ترکیه در سال ۲۰۲۲ جشن گرفته شد. همزمان ۶۲ فعالیت آگاهی بخشی در ۵ شهرداری کلان شهری و ۳ شهرداری استانی با بخش های ساحلی برگزار شد.
اورینت اکسپرس (Orient Express) یک مجله کمیک ماهانه بود که از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵ در ایتالیا منتشر می شد. تاریخچه و مشخصات. "مجله اورینت اکسپرس" در سال ۱۹۸۲ توسط لوئیجی برناردی تأسیس شد و قصد داشت فقط داستان های باکیفیت از کارتونیست های ایتالیایی را به مخاطبان بزرگسال خود ارائه دهد. اولین شماره در ژوئن ۱۹۸۲ منتشر شد. این مجله ماهانه منتشر می شد و داستان های منتشر نشده از شخصیت های مشهور و منتشر نشده را به نمایش می گذاشت. دفتر مرکزی این مجله تا سال ۱۹۸۴ در بولونیا بود و سپس به میلان نقل مکان کرد. مجموعه های منتشر شده توسط این مجله عبارتند از ناشناخته و راهزنان اثر مگنوس، "کن پارکر" اثر جیانکارلو براردی و ایوو میلازو، "مارتین میستر" توسط آلفردو کاستلی و جیانکارلو الساندرینی، "مکس فریدمن" اثر ویتوریو جیاردینو، "جانی فوکوس" از آتیلیو میاوس، جانی "فوکوس" توسط آتیلیو میلاوس. بالدازینی، "خواب بزرگ" نوشته دانیله پانه بارکو. مجموعه ای از بهترین داستان های این مجله با "عنوان مجموعه اورینت اکسپرس" بین ژوئن ۱۹۸۵ و فوریه ۱۹۸۶ منتشر شد
اورفئوس یک ماهنامه مدرنیستی در میلان، ایتالیا، بین سال های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ بود. اگرچه این نشریه کوتاه مدت بود، اما به طور قابل توجهی به بحث های فکری که در ایتالیای فاشیست در جریان بود، کمک کرد. تاریخچه و مشخصات. "اورفئوس" در سال ۱۹۳۲ در میلان آغاز به کار کرد و اولین شماره آن در دسامبر همان سال منتشر شد. این مجله به صورت ماهانه منتشر می شد. سردبیران آن لوچیانو آنچسکی و انزو پاسی بودند. برندون آلبینی یکی از چهره های ضد فاشیست بود که در اداره آن نقش مهمی داشت. "مجله اورفئوس" رویکردی رادیکال و آوانگارد داشت و به موضوعات فرهنگی والا می پرداخت. نقاشی های پینو پونتی از سال ۱۹۳۳ در این مجله به نمایش گذاشته می شدند مخاطبان هدف آن دانشجویان دانشگاه و جوانان ضد فاشیست ساکن میلان بودند. "مجله اورفئوس" به طور منظم در کتابفروشی ها توزیع می شد، اما کمتر از پنجاه مشترک داشت. این مجله از شماره دوم خود، خبرنگاری در برلین به نام گرت ابرل داشت. آخرین شماره مجله مربوط به ژانویه-مارس ۱۹۳۴ است.
پایونیر () یک مجله کمیک هفتگی کودکان بود که بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ منتشر می شد. دفتر مرکزی آن در رم، ایتالیا بود. این مجله به حزب کمونیست ایتالیا نزدیک بود، اگرچه آشکارا مطالب سیاسی نداشت. تاریخچه و مشخصات. "پایونیر" در سال ۱۹۵۰ به عنوان یک مجله هفتگی در رم تأسیس شد این مجله رسانه رسمی یک سازمان پیشاهنگی، یعنی انجمن پیشگامان ایتالیا، بود. مقامات حزب کمونیست، جیانی روداری را برای راه اندازی "ایل پیونیِر" به رم دعوت کردند. اولین مدیران این مجله، جیانی روداری و دینا رینالدی بودند. روداری تا سال ۱۹۵۳ در این سمت خدمت کرد. "ایل پیونیِر" از ضدفاشیسم، دموکراسی و صلح طلبی حمایت می کرد. این مجله هیچ پیام سیاسی نداشت، اما تلاش می کرد با استفاده از داستان ها و قصه های مصور خود، پیامی اخلاقی و آرمانی به خوانندگانش ارائه دهد. با این حال، رهبران برجسته کمونیست، از جمله رهبر یوگسلاوی، یوسیپ بروز تیتو، را در آن به تصویر می کشید. این مجله کمیک های ایتالیایی، از جمله چیپولینو، کیودینو و آتومینو را پوشش می داد و هیچ کمیک آمریکایی را در آن به نمایش نمی گذاشت. "ایل پیونییر" در سال ۱۹۶۶ شروع به افول کرد و در سال ۱۹۷۰ منحل شد.
ایل پلی تکنیک () یک مجله فرهنگی و ادبی کمونیستی بود که بین سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ در میلان، ایتالیا منتشر می شد. در اولین سرمقاله آمده بود که این مجله از مجله ای با همین نام الهام گرفته شده است که توسط کارلو کاتانئو در سال ۱۸۳۹ تأسیس شده و تا سال ۱۸۴۵ منتشر می شد. اگرچه این نشریه عمر کوتاهی داشت، اما "ایل پلی تکنیکو" برجسته ترین مجله در ایتالیا در دوران فعالیت خود بود. تاریخچه و مشخصات. "ایل پلی تکنیکو" اولین بار در میلان به صورت هفتگی در ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۵ منتشر شد. این مجله آشکارا وابسته به حزب کمونیست بود. جولیو ایناودی ناشر و الیو ویتورینی سردبیر مجله بودند. فرانکو فورتینی، شاعر و نظریه پرداز مارکسیست ایتالیایی، یکی از اعضای هیئت تحریریه "ایل پلی تکنیکو" بود. از ۱ مه ۱۹۴۶، این مجله به صورت ماهانه منتشر می شد. ایده پشت تأسیس "ایل پلی تکنیکو"، بازسازی فرهنگ ایتالیا پس از تجربه فاشیسم بود. این ایده در ابتدا توسط یک فیلسوف کاتولیک کمونیست، فلیچه بالبو، در سال ۱۹۴۵ توسعه داده شد "ایل پلی تکنیکو" همچنین با هدف فراهم کردن بستری دموکراتیک برای بحث های ادبی تأسیس شد. فرهنگ را به عنوان راهنمایی برای سیاست در نظر می گرفت
. این رویکرد مشابه رویکردی بود که توسط متفکر فرانسوی ، ژان پل سارتر، حمایت می شد و کاملاً مخالف درک پالمیرو تولیاتی از فرهنگ به عنوان چیزی کم اهمیت تر از دستورالعمل های حزبی بود. "ایل پلی تکنیکو" از پوشش ندادن آثار هنرمندان غیرکمونیست خودداری کرد و ترجمه هایی از نویسندگان مشهوری مانند ارنست همینگوی، تی. اس. الیوت، فرانتس کافکا و جیمز جویس را منتشر کرد. ترجمه آثار ادبی این نویسندگان و دیگر نویسندگان بین المللی یکی از ویژگی های بارز این مجله بود. همچنین داستان های تصویری از لوئیجی کروچنزی منتشر می کرد. ایتالو کالوینو از جمله همکاران این مجله بود و در واقع، او کار خود را به عنوان روزنامه نگار در این مجله آغاز کرد. به دلیل اختلاف بین پالمیرو تولیاتی، رهبر حزب کمونیست، و الیو ویتورینی و سیاست سردبیری آن "، ایل پلی تکنیکو" حمایت حزب کمونیست را از دست داد. این مجله سرانجام در دسامبر ۱۹۴۷ انتشار خود را متوقف کرد. سی و نهمین شماره، آخرین شماره ای بود که تعطیلی مجله را اعلام نکرد.
جیمز آلفرد مک اینتایر (۳۱ اکتبر ۱۸۷۸–۱۹۵۴) بازیکن فوتبال اهل انگلستان بود که در تیم های ساوت همپتون، کاونتری سیتی و فولام مربیگری کرد. افتخارات. به عنوان مربی. ساوت همپتون منابع. 5. Hornby, Mark (2020). SUPREMOS: Jimmy McIntyre. Coventry City Football Club. https://www.ccfc.co.uk/news/2020/july/supremos-james-mcintyre/
مارکسیسم باز مجموعه ای از مکاتب فکری انتقادی و دگراندیش مارکسیستی است که سوسیالیسم دولتی و سیاست حزبی را نقد می کند و بر لزوم گشودگی به عمل و تاریخ از طریق روشی ضد اثبات گرایی تاکید می نماید که ریشه در «بازاندیشی عملی» مفاهیم خود کارل مارکس دارد. "گشودگی" در مارکسیسم باز همچنین به دیدگاهی غیرجبرگرایانه از تاریخ اشاره دارد که در آن غیرقابل پیش بینی بودن تضاد طبقاتی برجسته شده است. این [نظریه] هم در مارکسیسم-لنینیست و هم در آلتوسریان به شدت ضد ساختارگرا است، در حالی که برخی از ویژگی های آن با اندیشه پسامارکسیستی مشترک است. این [مقاله] اغلب (هرچند نه همیشه) خود را با انسان گرایی مارکسیستی و لیبرتارین، آنارشیست یا کمونیسم چپ همسو می کند. این نظریه به شدت از نقد شکل ارزش بهره می برد. مرور کلی. مارکسیسم باز از اصطلاحی سرچشمه گرفته است که یوهانس آگنولی در مناظره ای با ارنست مندل استفاده کرد. در دهه ۱۹۸۰ به عنوان تلاشی برای متحد کردن گرایش های مارکسیستی دگراندیش (علیه جزم اندیشی مارکسیسم-لنینیسم) و روایت های جامعه شناختی ساختارگرا جریان اصلی مارکسیسم غربی، همانند مارکسیسم آلتوسریان و نظریه سلطه فرهنگی گرامشی، آغاز شد
. این اصطلاح در کتابی به نام «مارکسیسم باز» به چشم می خورد که در سال ۱۹۸۰ با مندل هم نویس شد: («مارکسیسم باز: گفتگو درباره دکترین ها، ارتدکس و بدعت واقعیت»). مارکسیست های آزاد به مفاهیم اساسی مارکسیستی مانند ارزش، کار و شکل دولت بازگشتند و علیه سوسیال دموکراتیک استفاده های دولتی و مارکسیست-لنینیستی از مارکسیسم استدلال کردند. ژاک دریدا در مصاحبه ای در سال ۱۹۸۰، یک سنت مارکسیستی «باز» را توصیف کرد. آلوین گولدنر همچنین «دو مارکسیسم» را در دهه ۱۹۸۰ توصیف کرد: یکی علمی و دیگری انتقادی. منابع مارکسیسم انتقادی و باز (که گاهی اوقات «جریان گرم مارکسیسم» نامیده می شود) بسیارند: از بازگشت گئورگ لوکاچ به ریشه های فلسفی تفکر مارکس گرفته تا کمونیسم شورایی، چپ نو، عناصری از خودمختارگرایی و ​​موقعیت گرایان بین الملل و همچنین نئو مارکس-لکتوره آلمان دهه 1970. هگل اغلب رشته مشترک این گرایش ها است. قرابت فکری با مارکسیسم خودمختارگرایی به ویژه قوی بود و منجر به ایجاد مجله کامنر (۲۰۰۱-۲۰۱۲) در پی مجلات مارکسیستی آزاد قبلی؛ استدلال ها (۱۹۵۸–۱۹۶۲) و عقل سلیم (۱۹۸۷–۱۹۹۹) شد. در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، بحث های دولتی-اشتقاق گرا پیرامون جد
ایی اقتصاد و سیاست در سرمایه داری در گروه کاری «دولت سرمایه داری» و مجله «کنفرانس اقتصاددانان سوسیالیست» 'سرمایه و طبقه مطرح شد که بسیاری از نظریه پردازان مارکسیسم باز را درگیر کرد و تأثیر چشمگیری بر توسعه نظری آن گذاشت. مجله «یادداشت های پایانی» خود را تحت تأثیر OM می داند. انتشارات. سه جلد با عنوان «مارکسیسم باز» توسط انتشارات پلوتو در دهه ۱۹۹۰ منتشر شد. جلد چهارم، باز توسط پلوتو در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. نویسندگی آخرین جلد نشان داد که نفوذ مارکسیسم باز تا چه حد از اروپا به آمریکای لاتین گسترش یافته است. لنینیسم باز. برخی از پژوهشگران از وجود یک لنینیسم باز, یا یک نئولنینیسم, یعنی یک لنینیسم انتقادی یا پساساختارگرا که منتقد مارکسیسم-لنینیسم موجود در سده بیستم است، بحث می کنند. آثار لارس تی. لی، کوین بی. اندرسون، کای هرون، جودی دین, آندریاس مالم, آنتونیو نگری, آلبرتو توسکانو و اسلاوی ژیژک نمایانگر این روند بوده اند. انتقادگرایی. برخی منتقدان ادعا کرده اند که مارکسیسم باز بیش از حد باز است،- گاهی اتهام «ذهنیت گرایی» و «اراده گرایی» مطرح می شود، اگرچه نویسندگان آن، به ویژه جان هالووی، به این موضوع پاسخ داده اند. ب
رخی دیگر ادعا می کنند روایت های مارکسیستیِ آشکار، تمایل دارند دولت ملی سرمایه داری را به صورت انتزاعی و بدون اشاره به توسعه نامتوازن و مرکب و اشکال بین المللی تضاد طبقاتی در «نظام جهانی» سرمایه داری بررسی کنند. همانند سایر اشکال مارکسیسم، به دلیل تمامیت خواهی، جهان شمولی و اروپامحوری مورد انتقاد قرار گرفته است. مطالعه بیشتر. پلوتو پرس. ()
در ژوئن ۲۰۲۵، وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران و رسانه های دولتی این کشور ادعا کردند که مأموران ایرانی موفق شده اند به اسناد حساس و محرمانه اسرائیل دست یابند. این اسناد شامل میلیون ها برگ پرونده، فهرست ۱۸۹ مسئول مرتبط با برنامه اتمی اسرائیل، و تصاویر و فیلم هایی از محل زندگی و فعالیت های افراد مرتبط بود. پیش زمینه. روابط ایران و اسرائیل از دهه های گذشته خصمانه و مبتنی بر جنگ نیابتی و عملیات اطلاعاتی بوده است. پیش تر در سال ۲۰۱۸، مأموران موساد اسناد محرمانه هسته ای ایران را از تهران خارج کرده بودند. ادعای ایران در سال ۲۰۲۵ در نقطه مقابل این روایت قرار گرفت و در رسانه های داخلی به عنوان «عملیات موفق» معرفی شد. واکنش ها. رسانه های بین المللی مانند رویترز، پولیتیکو و الجزیره خبر را بازتاب دادند و تأکید کردند که هیچ شاهد مستقل برای تأیید کامل ارائه نشده است. تحلیلگران این اقدام را بخشی از «جنگ روانی و اطلاعاتی» ایران و اسرائیل دانستند. رسانه های عبری زبان وقوع چنین رخنه ای را «بسیار بعید» توصیف کردند. اسرائیل نیز دو فرد اسرائیلی را به جرم جاسوسی برای ایران بازداشت کرد. به گفتهٔ اسرائیل یکی از این افراد در تلاش بر
ای جمع آوری اطلاعاتی از محل سکونت یسرائیل کاتز، وزیر دفاع اسرائیل، بود. اسماعیل خطیب در بیانیهٔ تلویزیونی نیز اعلام کرد که ایران «جاسوسانی در داخل اسرائیل» دارد. او همچنین خطاب به بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، پیامی با این مضمون فرستاد:«به جای حل مشکل کم آبی ایران، به فکر نان شب کارگران خودت باش؛ چرا که در ازای دریافت پول با ما همکاری کردند.»
کوادرنی پیاسنتینی () یک مجله سیاسی و فرهنگی چپ گرا بود که بین سال های ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۴ با وقفه هایی در پیاچنزا، ایتالیا منتشر می شد. این مجله یکی از رسانه های نظری-سیاسی چپ نو و یکی از اولین نشریات با موضع طرفدار چین در ایتالیا بود. تاریخچه و مشخصات. دفترچه های پیاچنزا توسط پیرجورجیو بلوکیو و گراتزیا چرچی در پیازنتزا در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد. این مجله به سنت «پولیتیکنیکو»، مجله فرهنگی و ادبی کمونیستی مبتنی بر میلان که بین سال های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۷ منتشر می شد، ادامه داد. "مجله دفترچه های پیاچنزا" تا سال ۱۹۸۰ به صورت دوماهنامه منتشر می شد و انتشار آن در سال ۱۹۸۴ متوقف شد این مجله توسط پیرجورجیو بلوکیو مدیریت می شد. از سال ۱۹۷۱ توسط یک کمیته مدیریتی اداره می شد. این مجله مقالاتی در مورد جنبش دانشجویی سال ۱۹۶۸ و انتقاد از جامعه سرمایه داری منتشر می کرد. پس از سال ۱۹۶۵، شروع به بحث در مورد جنبش حقوق مدنی آمریکا، جنگ ویتنام و انقلاب فرهنگی چین کرد. نویسندگان "مجله کوادرنی پیاسنتینی" از حزب کمونیست ایتالیا (PCI) و دیگر گروه های کمونیستی پیشرو آن دوره در ایتالیا انتقاد می کردند. دلیل این مخالفت با پی سی ای، سیاست غیرانقلابی حزب ب
ود. اگرچه نویسندگان "کوادرنی پیاسنتینی" ایدئولوژی همگنی نداشتند، اما همگی پیرو ضد میانه روی، ضد اصلاح طلبی و آزادی خواهی بودند. آنها همچنین موضع طرفدار چین داشتند. از نویسندگان برجسته "کوادرنی پیاسنتینی" می توان به فرانکو فورتینی، گوفردو فوفی، جیووانی جودیچی و آلبرتو آسور روزا اشاره کرد. این مجله بیشتر توسط دانشجویان چپ گرای دانشگاه خوانده می شد. در سال های ۱۹۶۸ و ۱۹۷۰ توانست ۱۳۰۰۰ نسخه بفروشد. چند کتاب در مورد "کوادرنی پیاسنتینی" وجود دارد، که یکی از آنها توسط جیاکومو پونترمولی در سال ۲۰۱۷ منتشر شده است.
لا راکولتا () یک مجله ادبی ماهانه بود که بین مارس ۱۹۱۸ و فوریه ۱۹۱۹ در بولونیا، ایتالیا منتشر می شد. این مجله در طول انتشار خود، یکی از بسترهای مهم برای بحث در مورد توسعه رویکردی جدید نسبت به جنبش های ادبی ایتالیا در این کشور بود. تاریخچه و مشخصات. "لا راکولتا" اولین بار در ۱۵ مارس ۱۹۱۸ در بولونیا منتشر شد. ناشر آن جاده اصلی بود. این مجله به صورت ماهانه منتشر می شد و توسط جوزپه رایموندی که آن را با ریکاردو باچلی بنیانگذاری کرد، ویرایش می شد. همکاران دائمی مجله شامل ریکاردو باچلی، وینچنزو کاردارلی، لورنزو مونتانو، و اورلیو سافی بودند. این مجله نقاشی ها و نوشته های کاراواجو، جورجیو د چیریکو، جورجیو موراندی و آردنگو سوفیچی را به نمایش می گذاشت. کتاب سوفیچی اصول اولیه زیبایی شناسی آینده نگر () بین ژوئن و اوت ۱۹۱۸ در این مجله به صورت سریالی منتشر شد و سپس در سال ۱۹۲۰ توسط انتشارات والکی منتشر شد این کتاب همچنین در سایر مجلات ایتالیایی، از جمله "لا وس (مجله)" و ارزش های پلاستیکی به صورت سریالی منتشر شد. هدف مجله "«لا راکولتا»" احیای فعالیت های فرهنگی بلافاصله پس از جنگ جهانی اول بود این مجله با دیدگاه آوانگارد غالب
اتخاذ شده در ایتالیای پیش از جنگ مخالفت می کرد و تلاش می کرد رویکردی جدید نسبت به هنر ایتالیایی بر اساس سنت ملی ایجاد کند. این مجله از جنبش هنری "«بازگشت به نظم»" یا «رنسانس پلاستیکی ایتالیایی» از طریق هنرمندان متافیزیکی که نمونه بارز آن کاراواجو بود، حمایت می کرد. "لا راکولتا" در ۱۵ فوریه ۱۹۱۹ با انتشار دو شماره با شماره های ۱۱ و ۱۲ منحل شد. این مجله الگویی برای دو مجله دیگر شد: "والوری پلاستیکی" و "لا روندا".
ریناسکیتا () یک مجله سیاسی و فرهنگی بود که بین سال های ۱۹۴۴ تا مارس ۱۹۹۱ در رم، ایتالیا منتشر می شد. این مجله یکی از رسانه های حزب کمونیست ایتالیا (پی سی ای) بود. تاریخچه و مشخصات. "ریناسیتا" در سال ۱۹۴۴ تأسیس شد. بنیانگذار آن پالمیرو تولیاتی، رهبر حزب کمونیست ایتالیا، بود. او این مجله را پس از بازگشت به ایتالیا از تبعید در مسکو راه اندازی کرد. او همچنین تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۴ سردبیری این مجله را بر عهده داشت. "ریناسیتا" که به صورت ماهانه منتشر می شد، دفتر مرکزی آن در رم بود. این روزنامه ارگان رسمی حزب کمونیست ایتالیا بود. "ریناسیتا" به عنوان راهنمای ایدئولوژیک برای مبارزان و احیای جنبش مارکسیستی تأسیس شد. این مجله استدلال می کرد که حزب کمونیست جامع ترین دیدگاه را در مورد منافع ملت دارد. این مجله تلاش کرد تا ترکیبی از گرامشی و استالین ایجاد کند. پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳، "ریناسیتا" او را به عنوان یک مارکسیست تمام عیار توصیف کرد. یکی از مباحثی که مرتباً در "ریناسیتا" مطرح می شد، مقاومت در برابر فاشیست ها بود. همچنین شماره ویژه ای در مورد مقاومت منتشر کرد و جیزلا فلوریانینی از جمله نویسندگان آن بود. از د
یگر نویسندگان برجسته می توان به کارلو برناردینی، جووانی برلینگوئر، فائوستو برتینوتی و جولیو کوئرسینی اشاره کرد. از سال ۱۹۶۲، "مجله ریناسکیتا" به صورت هفتگی منتشر می شد. در دهه ۱۹۶۰، این مجله تحلیل های دقیقی در مورد شکاف چین و شوروی ارائه می داد. در همان دوره، مقالات زیادی در مورد رابطه بین سوسیالیسم و دموکراسی و بین دولت و حزب منتشر می کرد. این مقالات، اگرچه توسط نویسندگان مختلف نوشته شده بودند، اما عموماً به این نتیجه رسیدند که حکومت متمرکز، سانسور، جزم اندیشی ایدئولوژیک و اجبار اداری باید محکوم شوند. این مجله در دهه ۱۹۸۰ مرتباً مقالاتی در مورد مسائل زیست محیطی منتشر می کرد. "ریناسیتا" به دلیل پایین بودن تیراژ در اواخر دهه ۱۹۸۰، انتشار خود را موقتاً متوقف کرد. این مجله به زودی دوباره منتشر شد، اما انتشار آن در مارس ۱۹۹۱ دوباره متوقف شد. آلبرتو آسور روزا آخرین سردبیر این مجله بود. مدیران. منبع:
انقلاب لیبرال (به ایتالیایی: La Rivoluzione "Liberale") یک مجله لیبرال ضد فاشیستی ایتالیایی بود که بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵ به صورت هفتگی در تورین منتشر می شد. این مجله بیشتر به خاطر بنیانگذارش، پیرو گوبتی، شناخته می شود. تاریخچه و مشخصات. "مجله انقلاب لیبرال (La Rivoluzione Liberale)" در سال ۱۹۲۲ توسط گوبتی در تورین تأسیس شد و اولین شماره آن در ۱۲ فوریه همان سال منتشر شد. گوبتی همچنین سردبیر این مجله بود که به صورت هفتگی توسط لوئیجی ایناودی منتشر می شد. ناشر آن یک شرکت کوچک متعلق به گوبتی بود. در اولین شماره، "مجله انقلاب لیبرال" خود را به عنوان محفلی برای بحث در مورد مشکلات مربوط به نظام سیاسی و زندگی مدنی و فرهنگی پادشاهی ایتالیا اعلام کرد. این مجله تلاش کرد تا خوانندگان خود را در مورد ریشه های این مشکلات و نظریه های گوبتی در مورد حکومت، و دیدگاه های او در مورد یک سنتز سیاسی جدید، آگاه کند. گوبتی از این مجله به عنوان وسیله ای برای ارائه یک انقلاب لیبرال استفاده کرد، انقلابی که به گفته او ایتالیا آن را تجربه نکرده بود. یکی از نویسندگان آن، همسرش آدا گوبتی بود. به دلیل مخالفت با ایتالیای فاشیست و سیاست های آ
ن، این مجله بارها توقیف شد و در نوامبر ۱۹۲۵ برای همیشه تعطیل شد. گوبتی مخالفت خود را با حکومت فاشیستی ایتالیا در مجله دیگری به "نام ایل بارتی"، که آن هم توسط خودش تأسیس شده بود، ادامه داد.
سینا موحد (زادهٔ ) یک شطرنج باز ایرانی دارای عنوان استادبزرگ شطرنج است. اولین نتیجه مهم او قهرمانی در مسابقات برق آسای زیر ۸ سال ایران بود و در ۱۰ سالگی به عنوان نفر دهم از میان ۱۶ بازیکن وارد شد. او در مسابقات جهانی شطرنج سریع نوجوانان فیده ۲۰۲۰ که به دلیل همه گیری کرونا به صورت آنلاین برگزار شد، قهرمان شد. در ۱۳ سالگی، پس از افزایش حدود ۳۰۰ واحدی ریتینگ از ژوئیه ۲۰۲۲، عنوان استاد فیده به او اعطا شد. در ژانویه ۲۰۲۴، برای اولین بار در بین ۱۰۰ شطرنج باز برتر جوان قرار گرفت و استاد بین المللی شد. در اکتبر ۲۰۲۴، عنوان استاد بزرگ را دریافت کرد و جوان ترین استاد بزرگ ایرانی شد.
لا روندا () یک مجله ادبی بود که بین آوریل ۱۹۱۹ تا نوامبر ۱۹۲۲ در رم، پادشاهی ایتالیا، منتشر می شد. در دسامبر ۱۹۲۳ یک شماره ویژه نیز منتشر شد. تاریخچه و مشخصات. "لا روندا" اولین بار در ۲۳ آوریل ۱۹۱۹ منتشر شد. این مجله توسط شاعر و نویسنده لورنزو مونتانو تأسیس شد. این مجله ماهانه منتشر می شد و دفتر مرکزی آن در رم بود. این مجله با الگوبرداری از مجله "لا راکولتا،" مستقر در بولونیا، طراحی شده بود. وینچنزو کاردارلی، اورلیو ای. سافی، ریکاردو باچلی، آنتونیو بالدینی، برونو باریلی، امیلیو چکی و لورنزو مونتانو اعضای هیئت تحریریه آن در سال اول بودند. از سال دوم فقط کاردارلی و سافی به خدمت در این سمت ادامه دادند. علاوه بر این، کاردارلی سردبیر "لا روندا" بود. پس از تعطیلی "لا راکولتا" در فوریه ۱۹۱۹، جوزپه ریموندی، سردبیر آن، به عنوان دبیر "به لا روندا" پیوست و مدتی این سمت را بر عهده داشت. هدف "لا روندا" تقویت رویکرد ادبی مدرنیستی بود که از ارزش های ادبیات به عنوان یک سبک حمایت می کرد. در اولین سرمقاله، کاردارلی استدلال کرد که زمان آن رسیده است که بر مدرنیسم ایتالیایی که به دلیل جنگ جهانی اول به تأخیر افتاده بود، تمرکز شود.
این مجله موفق به ایجاد یک جنبش ادبی به نام "روندیسمو" شد که به شدت از جنبش فوتوریسم انتقاد می کرد و پیروان آن را "ویرانگر ادبی" می نامید. اگرچه برنامه آن هرگز به طور کامل اجرا نشد، اما به جای آزمایش، کمال کلاسیک را پیشنهاد می کرد و به لئوپاردی و مانزونی به عنوان الگوهای سبکی اشاره می کرد. "لا روندا" از شرکت در بحث های سیاسی اجتناب می کرد. در عوض، تلاش کرد تا با محافل ادبی بین المللی ارتباط برقرار کند تا آثار ادبی ایتالیایی را بیشتر بشناساند. این مجله رویکردی نخبه گرایانه داشت و توسط توده مردم خوانده نمی شد. "لا روندا" سه بخش اصلی داشت: بحث در مورد امور ادبی و فرهنگی، آثار و نظریه های مهم ادبی و بخش نقد که شامل نامه ها و گزارش هایی در مورد مجلات دیگر می شد. از جمله نویسندگان برجسته این مجله می توان به گولیلمو فررو، ویلفردو پارتو، فیلیپو بورزیو، جوزپه ریموندی، آلبرتو ساوینیو، آردنگو سوفیچی و کارلو کارا اشاره کرد. از میان آنها، آردنگو سوفیچی به دلیل موضع غیرسیاسی و اصرار مجله بر بازگشت به سبک ادبی رسمی، خیلی زود از آن جدا شد. "لا روندا" همچنین ترجمه هایی از آثار رابرت لویی استیونسون، هرمان ملویل، گیلبرت کیت چست
رتون، هیلایر بلوک، جورج برنارد شاو، ادگار لی مسترز و توماس هاردی را منتشر کرد. انتشار "روزنامه «لا روندا»" در نوامبر ۱۹۲۲ پس از انتشار ۳۴ شماره متوقف شد. در دسامبر ۱۹۲۳ یک شماره ویژه منتشر شد. "سولاریا"، یک مجله ادبی که در سال ۱۹۲۶ آغاز به کار کرد، تحت تأثیر "لا روندا" قرار گرفت. تمام شماره های "لا روندا" تحت پروژه سیرسه در دانشگاه ترنتو بایگانی شدند.
روسو و نِرو یک مجله سیاسی هفتگی بود که بین سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ در رم، ایتالیا منتشر می شد. این مجله به خاطر بنیان گذار و سردبیرش آلبرتو جووانینی شناخته می شود. تاریخچه و مشخصات. "روسو اِ نِرو (Rosso e Nero)" در نوامبر ۱۹۴۶ تأسیس شد. بنیان گذار و سردبیر آن، روزنامه نگار ایتالیایی، آلبرتو جیووانی بود که در دوره فاشیسم، سردبیری نشریه ای از گروه فاشیست دانشگاه را بر عهده داشت. دفتر مرکزی آن در رم بود و به صورت هفتگی منتشر می شد. این مجله مقالات جیووانی را در مورد دیدگاه های سیاسی او و پروژه اش برای تطبیق تجربه فاشیست های سابق با خطوط سیاسی سوسیالیست ها منتشر می کرد. ایگناتسیو سیلونه و اوگو زاترین از جمله نویسندگان این مجله بودند. "روزنامه «روسو اِ نِرو»" نتوانست خوانندگان و تیراژ بالاتری داشته باشد و سرانجام در سال ۱۹۴۸ تعطیل شد.
سولاریا یک مجله ادبی مدرن بود که بین سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۶ در فلورانس ، ایتالیا منتشر می شد. عنوان آن اشاره ای به شهر خورشید است. این مجله به دلیل تأثیر قابل توجهش بر نویسندگان جوان ایتالیایی شناخته شده است. این مجله یکی از نشریاتی بود که در توسعه مفهوم اروپایی گرایی نقش داشت. تاریخچه و مشخصات. "سولاریا" در سال ۱۹۲۶ در فلورانس تأسیس شد. این مجله از دو مجله الهام گرفته شده بود: "La Voce" و "La Ronda" . بنیانگذاران آن الساندرو بونسانتی و آلبرتو کاروچی بودند. ناشر آن Edizioni di Solaria بود و مجله به صورت ماهانه منتشر می شد. از سال ۱۹۲۹، جیانسیرو فراتا به عنوان سردبیر مشترک مجله فعالیت می کرد. الساندرو بونسانتی در سال ۱۹۳۰ جایگزین او در این پست شد و تا سال ۱۹۳۳ این سمت را بر عهده داشت. هدف اصلی "سولاریا" اروپایی کردن فرهنگ ایتالیایی و تأکید بر سهم نویسندگان مدرنیست ایتالیایی مانند اسوو و فدریگو توتزی در مدرنیسم اروپایی بود. این مجله رویکردی مدرنیستی اتخاذ کرد. این مجله موضعی ضد فاشیستی داشت. نویسندگان آن عمدتاً نویسندگان داستان کوتاه بودند. آنها شامل آلبرتو کاروچی، اوژنیو مونتاله ، الیو ویتورینی ، کارلو امیلیو گا
دا بودند. و رناتو پوجیولی . رمان الیو ویتورینی، "ایل گاروفانو روسو" ، برای اولین بار در این مجله منتشر شد. این مجله همچنین اشعاری از هنرمندان جوان ایتالیایی، از جمله ساندرو پنا، را منتشر می کرد. جیانا مانزینی اولین داستان های کوتاه خود را در این مجله منتشر کرد. همچنین ترجمه هایی از نویسندگان مدرنیست، از جمله ویرجینیا وولف ، ارنست همینگوی ، ویلیام فاکنر ، جیمز جویس ، تی. اس. الیوت ، مارسل پروست ، راینر ماریا ریلکه ، فرانتس کافکا و توماس مان را در بر می گرفت. "سولاریا" به دلیل پوشش مکرر آثار نویسندگان یهودی ، به شدت توسط سایر محافل و مجلات ادبی ایتالیایی، از جمله "ایل سلواجو" ، "ایل بارگلو" و "ایل فرونتسپیتزیو" ، مورد انتقاد قرار گرفت. پس از تولید مجموعاً چهل و یک جلد، انتشار "مجله سولاریا" در سال ۱۹۳۶ متوقف شد آخرین شماره آن در سال ۱۹۳۴ منتشر شد، اگرچه در سال ۱۹۳۶ منتشر شد. در واقع، این مجله تا حدودی به دلیل انتشار سریالی رمان الیو ویتورینی، "«قایق سرخ" » در مجله، توسط مقامات فاشیست سانسور شد.
استفانو پتیتی (زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۵۳) قاضی ایتالیایی است. او از ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا است. زندگی نامه. پتیتی پس از سال ها خدمت در قوه قضاییه، مدتی ریاست شعبه ششم کیفری دیوان عالی تمییز ایتالیا و همچنین عضویت در دادگاه عالی آب های عمومی را برعهده داشت. او سپس به عنوان رئیس شعبه دوم مدنی و نیز یکی از اعضای شعبه های متحد مدنی منصوب شد و در این جایگاه نقش مهمی در هدایت رویه های قضایی مدنی ایفا کرد. در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۹، قضات دیوان عالی تمییز او را به عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی برگزیدند. او در دور دوم انتخابات در برابر وکیل کل، لوئیجی سالواتو، پیروز شد. در زمان انتخاب، پتیتی ریاست شعبه دوم مدنی دیوان عالی را برعهده داشت و از نظر حرفه ای به عنوان یکی از برجسته ترین متخصصان حقوق مدنی شناخته می شد. وی در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ طی مراسمی رسمی در حضور رئیس جمهور ایتالیا سرجیو ماتارلا سوگند یاد کرد و بدین ترتیب جانشین قاضی جورجو لاتانزی شد که دوره مأموریتش به پایان رسیده بود.