Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فر را به ارث ببرد) در سال ۱۸۳۷، به عمویش، ارنست آگوستوس، پادشاه هانوفر، منتقل شد و بنابراین اتحاد شخصی با تاج و تخت بریتانیا متوقف شد. شاخه ارشد خاندان ولف همچنان توسط شاهزادگان برانزویک-ولفنبوتل اداره می شد، که تا زمان مرگ دوک حاکم برانزویک، شاهزاده ویلیام هشتم، در سال ۱۸۸۴، بلامنازع بود. پیش از مرگ او، برادرش چارلز دوم از ژنو، به عنوان حاکم تبعیدی خاندان، الحاق پروس به تاج و تخت و غصب قبلی هانوفر را کاملاً غیرقانونی و در داخل خاندان آلمان اعلام کرده بود. پس از مرگ او، نوه اش به درخواست های تجدیدنظرخواهی شناخته شده بین المللی ادامه داد. هانوفر حزب گوئلف (یا حزب آلمان) را تشکیل داد تا به درخواست های سیاسی علیه الحاق پروس و آلمان به تاج و تخت ادامه دهد. شاخه جوان تر – مرزبانان استه. تمام نسل های بعدی شاخه ایتالیایی از نوادگان فولکو دِسته هستند. از سال ۱۱۷۱ به بعد، نوادگان او مرزبانان استه لقب گرفتند. اوبیتسو اول (متوفی ۱۱۹۳)، اولین مرزبان، علیه امپراتور فردریک اول بارباروسا جنگید. برادرزاده اش، آزو دِسته ششم (۱۱۷۰–۱۲۱۲)، پادِستای مانتوا و ورونا شد. فرارا به عنوان جهیزیه خواهرزاده اش، مارکزِلا، در سال ۱۱۴۶ به آ
زو ششم دِسته رسید، به همراه آخرین آدلاردی. در سال ۱۲۴۲، آزو هفتم نوولو برای تمام عمرش پادِستا شد. فرمانروایی فرارا توسط اوبیزو دوم (متوفی ۱۲۹۳) موروثی شد، کسی که در سال ۱۲۶۴ به عنوان فرمانروای فرارا، در سال ۱۲۸۸ به عنوان فرمانروای مودنا و در سال ۱۲۸۹ به عنوان فرمانروای رجیو اعلام شد. فرارا یک تیول پاپ بود و خانواده استه در سال ۱۳۳۲ به عنوان جانشینان موروثی پاپ منصوب شدند. فرارا در زمان نیکولو دِسته سوم (۱۳۸۴–۱۴۴۱) به یک مرکز مهم فرهنگی تبدیل شد، کسی که چندین پاپ، به ویژه اوژن چهارم را با شکوه فراوان پذیرفت. او در سال ۱۴۳۸ شورایی را در فرارا برگزار کرد که بعدها به شورای فلورانس معروف شد. جانشینان او پسران نامشروعش لئونلو (۱۴۰۷–۱۴۵۰) و بورسو (۱۴۱۳–۱۴۷۱) بودند که در سال ۱۴۵۲ توسط امپراتور فردریک سوم به دوک مودنا و رجیو ارتقا یافت و این دوک نشین ها را به عنوان تیول های امپراتوری دریافت کرد. در سال ۱۴۷۱، او دوک نشین فرارا را به عنوان تیول پاپ از پاپ پل دوم دریافت کرد، که به همین مناسبت نقاشی های دیواری باشکوهی در کاخ شیفانویا اجرا شد. برادر ناتنی بورسو، ارکوله (۱۴۳۱–۱۵۰۵)، که یکی از مهم ترین حامیان هنر در اواخر قر
ن ۱۵ و اوایل قرن ۱۶ ایتالیا بود، جانشین او شد. فرارا به یک مرکز فرهنگی تبدیل شد که به ویژه برای موسیقی مشهور بود؛ ژوسکن دِ پرز برای دوک ارکوله کار می کرد، یاکوب اوبرشت دو بار به فرارا آمد و آنتوان برومل از سال ۱۵۰۵ به عنوان نوازنده اصلی خدمت کرد. دختر ارکوله، بئاتریس (۱۴۷۵–۱۴۹۷) با لودوویکو اسفورتزا، دوک میلان، ازدواج کرد؛ دختر دیگرش، ایزابلا (۱۴۷۴–۱۵۳۹)، با فرانچسکو گونزاگا، مارکز مانتوا، ازدواج کرد. جانشین ارکوله اول، پسرش آلفونسو اول (۱۴۷۶–۱۵۳۴)، همسر سوم لوکرتسیا بورجیا، دختر پاپ الکساندر ششم و خواهر چزاره بورجیا بود. آلفونسو اول حامی آریوستو بود. پسر آلفونسو و لوکرتسیا بورجیا، ارکوله دِسته دوم (۱۵۰۸–۱۵۵۹)، با رنه فرانس، دختر لویی دوازدهم فرانسه، ازدواج کرد. پسرش آلفونسو دوم ابتدا با لوکرتسیا، دختر گراند دوک کوزیمو اول توسکانی، ازدواج کرد. پس از مرگ او، او با باربارا، خواهر ماکسیمیلیان دوم، امپراتور مقدس روم (۱۵۲۷–۱۵۷۶)، ازدواج کرد. همسر سوم او، مارگاریتا گونزاگا، دختر دوک مانتوا بود. آلفونسو دوم، شکوه فرارا را به بالاترین نقطه خود رساند و حمایت تورکواتو تاسو و جیووانی باتیستا گوارینی را ادامه داد و به طو
ر کلی، همان طور که شاهزادگان خاندانش همیشه انجام می دادند، به هنرها و علوم توجه داشت. سلسله مشروعیت در سال ۱۵۹۷ با او به پایان رسید؛ امپراتور رودولف دوم، پسرعموی اول خود، چزاره دِسته (۱۵۳۳–۱۶۲۸)، عضو یک شاخه کادت که خارج از ازدواج متولد شده بود و به حکومت در دوک نشین های امپراتوری ادامه داد و نام خانوادگی را حفظ کرد، را به عنوان وارث خود به رسمیت شناخت. از سوی دیگر، فرارا در سال ۱۵۹۸ توسط پاپ کلمنت هشتم به دلیل نامشروع بودن وارث، با زور اسلحه ضمیمه و به ایالات پاپی ملحق شد. فررا در سال ۱۵۹۷ توسط پاپ کلمنت هشتم به دلیل عدم مشروعیت وارث، به زور مسلح ضمیمه شد و به ایالات پاپی پیوست. در طول قرن هجدهم، ازدواج ناموفق بین آخرین وارث مرد خانواده استه، دوک آینده ارکول سوم، و دوشس حاکم ماسا و کارارا، ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، تنها یک فرزند زنده به نام ماریا بئاتریس به دنیا آورد. با این حال، قانون سالیک او را به عنوان یک زن از جانشینی پدرش محروم کرد، در حالی که او حق داشت جانشین مادرش شود، زیرا قانون سالیک به موجب فرمان امپراتور چارلز پنجم در سال ۱۵۲۹ در دوک نشین ماسا و کارارا لغو شد. هنگامی که مشخص شد که این زوج شاهزا
ده فرزند بزرگی نخواهند داشت، دوک حاکم، فرانچسکو سوم، برای جلوگیری از سرنوشتی مشابه فرارا که تقریباً دو قرن پیش رخ داده بود، تلاش کرد؛ بنابراین، در سال ۱۷۵۳، دو معاهده همزمان (یکی علنی و دیگری محرمانه) بین خاندان استه و خاندان اتریش منعقد شد که به موجب آن، آرشیدوک لئوپولد، فرزند نهم و پسر سوم ملکه ماریا ترزا، و ماریا بئاتریس نامزد شدند و اولی توسط فرانچسکو سوم به عنوان وارث تاج و تخت امپراتوری به عنوان دوک مودنا و رجیو در صورت انقراض نسل ذکور استه تعیین شد. در این میان، فرانچسکو به طور موقت سمت فرمانداری میلان را که برای آرشیدوک مقدر شده بود، بر عهده می گرفت. با این حال، در سال ۱۷۶۱، پس از مرگ برادر بزرگتر، لئوپولد وارث تاج و تخت دوک نشین بزرگ توسکانی شد، همان طور که برای دومین وارث ذکور زوج امپراتوری پیش بینی شده بود، و معاهدات باید مورد تجدید نظر قرار می گرفتند. در سال ۱۷۶۳، علیرغم مخالفت شدید پدر ماریا بئاتریس، دو خانواده توافق کردند که نام لئوپولد را به سادگی با چهاردهمین فرزند ماریا ترزا، آرشیدوک فردیناند کارل اتریش، که چهار سال از نامزدش کوچکتر بود، جایگزین کنند. در ژانویه ۱۷۷۱، مجلس دائمی رگنسبورگ، مراس
م تاجگذاری آینده فردیناند را تصویب کرد و در اکتبر، ماریا بئاتریس و او سرانجام در میلان ازدواج کردند و بدین ترتیب خاندان جدید اتریش-استه به وجود آمد. ارکوله سوم سرانجام در سال ۱۷۸۰ پس از مرگ فرانچسکو سوم به تخت سلطنت نشست، اما در سال ۱۷۹۶ توسط فرانسوی ها سرنگون شد. ایالت های او به جمهوری سیسپدان تبدیل شدند که یک سال بعد در جمهوری سیسالپین و سپس در پادشاهی ناپلئونی ایتالیا ادغام شد. ارکوله با قلمرو کوچک بریسگاو در جنوب غربی آلمان جبران شد و هنگامی که در سال ۱۸۰۳ درگذشت، این قلمرو به دامادش رسید که در سال ۱۸۰۶ آن را در جریان سازماندهی مجدد ناپلئونی سرزمین های غربی امپراتوری مقدس روم از دست داد و به دوک نشین بزرگ بادن که بزرگتر و مرتفع تر شده بود، واگذار کرد. در دسامبر همان سال، فردیناند بدون اینکه هرگز فرصتی برای اعمال حقوق خود به عنوان وارث ایالات استه داشته باشد، درگذشت. ماریا بئاتریس در سال ۱۷۹۰ به عنوان دوشس ماسا و کارارا جانشین مادرش شده بود، اما او نیز در سال ۱۷۹۶ با حمله فرانسه از سلطنت خلع شده بود.
باغ های بالیو (Giardino del Balio) باغ های عمومی در قله مونته اریس در اریس، سیسیل هستند. این باغ ها نام خود را از "باجولو"، قاضی ای که پس از فتح جنوب ایتالیا توسط نورمن ها، نمایندهٔ اقتدار حاکم بود، گرفته اند. باجولوها در جایی که اکنون به عنوان برج های بالیو ("توری دل بالیو") شناخته می شود، اقامت داشتند که همچنین به عنوان دروازهٔ قلعهٔ ونوس ("کاستلو دی ونر") در همان نزدیکی عمل می کرد. این باغ ها در زمینی به مساحت ۶ هکتار در اطراف برج ها واقع شده اند که قبلاً برای چرای دام استفاده می شد. این باغ ها در ارتفاع تقریبی ۷۵۰ متری، مشرف به تنگه سیسیل و بخش بزرگی از استان تراپانی فعلی هستند. باغ های بالیو بخشی از شبکه گراندی جیاردینی ایتالیایی است. تاریخچه. باغ های بالیو در سال ۱۸۷۲ توسط کنت آگوستینو سیری پپولی ایجاد شد که برج های بالیو و چراگاه ها را از شهر اجاره کرد تا در ازای آن برج ها را بازسازی و یک باغ عمومی بسازد. این باغ ها به سبک باغ های انگلیسی طراحی شده اند و شامل گیاهان مدیترانه ای و عجیب و غریب، مسیرهایی که با پرچین های شمشاد احاطه شده اند و مناطقی از جنگل هستند. ویژگی ها. از جمله ویژگی های کلیدی باغ ها م
ی توان به موارد زیر اشاره کرد: مرمت. این باغ ها پس از تخصیص ۱٫۶ میلیون یورو بودجه تأمین شده توسط شهرداری اریس، بین سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ مرمت و بهبود یافتند. این پروژه که توسط وینچنزو جیاکالونه و معمار منظر، پیترو پیو پدونه، رهبری می شد، بر بهبود تنوع زیستی، حذف گونه های مهاجم و افزایش دسترسی بازدیدکنندگان تمرکز داشت.
منطقه حفاظت شده طبیعی بوسکو سیرو نگری یک منطقه طبیعی حفاظت شده متعلق به دانشگاه پاویا در ایتالیا است و در پارک طبیعی لومباردو دلا واله دل تیچینو قرار دارد. تاریخچه. این منطقه حفاظت شده، نوار کوچکی از دره پو است که در سال ۱۹۶۷ توسط جوزپه نگری، یک فروشنده چوب و عاشق طبیعت، به دانشگاه پاویا اهدا شد. این منطقه حفاظت شده در نزدیکی تیچینو، چند کیلومتری مرکز پاویا واقع شده است. این جنگل، وضعیت طبیعی اولیه قبل از ورود رومی ها و قبل از سکونت انسان را حفظ کرده است. این منطقه حفاظت شده مساحتی معادل ۳۴ هکتار، معادل تقریباً ۸۴ هکتار، را پوشش می دهد. در سال ۱۹۷۰، به مناسبت سال اروپایی حفاظت از طبیعت که توسط شورای اروپا اعلام شد، دانشگاه تصمیم گرفت جنگل را به عنوان یک منطقه حفاظت شده طبیعی جدایی ناپذیر به ثبت برساند که به خواست بنیان گذار، نام برادرش سیرو به آن داده شد. جنگل سیرو نگری توسط دولت ایتالیا با حکم وزیری مورخ ۱۱ دسامبر ۱۹۷۳ وزارت کشاورزی و جنگلداری به عنوان یک منطقه حفاظت شده طبیعی تعیین شد. به عنوان ادای احترام به نیت خیرین، دانشگاه برای حفظ جنگل دست نخورده تلاش می کند، بنابراین هیچ مداخله مدیریتی انجام نمی دهد
و فقط برای اهداف تحقیقات علمی، آموزش و نظارت اجازه دسترسی می دهد. به لطف این محدودیت ها، جنگل بوسکو سیرو نگری را می توان به عنوان یک جنگل یکپارچه تعریف کرد و ارزش طبیعی و علمی قابل توجهی به خود گرفته است. این منطقه حفاظت شده توسط دپارتمان علوم زمین و محیط زیست دانشگاه پاویا (که در باغ گیاه شناسی مستقر است) اداره می شود که به لطف بودجه ای که توسط وزارت محیط زیست و حفاظت از قلمرو و دریا تأمین شده است، توانسته است تحقیقات علمی و فعالیت های آموزشی و انتشار میراث طبیعی خود را ارتقا دهد. جانوران. بخش جانوری این منطقه حفاظت شده به طور ویژه ای غنی و جالب است. گونه های متعددی از پرندگان وجود دارند که در شاخ و برگ درختان و بوته های منطقه لانه می سازند، از جمله جغدهای قهوه ای، چکاوک های سرسیاه اوراسیایی، جغدهای کوچک، شاهین های گنجشک سان اوراسیایی، دارکوب ها، ماهی خورک معمولی، سسک های ستی، قرقاول ها، اردک های سرسبز، مرغابی های معمولی و بسیاری دیگر. گونه های مختلفی از پستانداران نیز در این پارک زندگی می کنند، از جمله خفاش های گوش دراز قهوه ای، موش های خواب آلود خوراکی، سنجاب ها، خرگوش های صحرایی، گورکن ها، روباه ها، راسوه
ا و گرازهای وحشی. فلورا. این ذخیره گاه، به همراه مجموعه ای از دیگر جنگل های پست دره تیچینو، یکی از نمونه های بسیار نادر پوشش گیاهی جنگلی دره پو با ویژگی های طبیعی خوب، اختلال بسیار کم ناشی از فعالیت های انسانی و گواهی وفادارانه بر میراث گیاه شناسی طبیعی باستانی است. حداکثر ارتفاع بلندترین درختان حدود ۳۰/۳۵ متر است. رایج ترین گونه ها بلوط انگلیسی، نارون، ممرز و صنوبر سیاه هستند، در حالی که در مناطق مرطوب تر صنوبر نقره ای، توسکای معمولی و بید سفید وجود دارد. یک اسانس غیربومی نیز نسبتاً گسترده است: روبینیا سودوآکاسیا. لایه درختچه ای نیز بسیار غنی است که برای بسیاری از حیوانات تغذیه و پناهگاه فراهم می کند، در واقع فندق، زالزالک معمولی و آقطی وجود دارد، در حالی که لایه علفی با وجود اسانس های شقایق، بنفشه دندان سگی، دم اسبی، گل ساعتی کوچک و بنفشه چوبی مشخص می شود.
پارک طبیعی دریاچه های آویلیانا () یک منطقه حفاظت شده طبیعی در پیدمونت، ایتالیا است. این منطقه که در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد، منطقه اطراف دریاچه های مار و باتلاق مارسکی (غربی ترین باتلاق ایتالیا)، در وال شوش سفلی، بین مونته پیرچیریانو و تپه ریوولی را پوشش می دهد. از سال ۲۰۰۹، این پارک، که به طور کامل در قلمرو آویلیانا در استان تورین قرار دارد، توسط نهاد مدیریت مناطق حفاظت شده آلپ های کوتین، همراه با پارک های طبیعی چیستو و ذخیره گاه های طبیعی چیستو اداره می شود. جانوران این پارک شامل حواصیل، چنگر، اردک، مرغابی معمولی، کشیم کاکل دار بزرگ، کشیم کوچک، بادبادک سیاه، تلخک اوراسیایی، خزندگان درختی اوراسیایی، دارکوب خالدار کوچک، قورباغه قهوه ای، باکلان بزرگ و قرقاول می شود؛ ماهی های موجود در دریاچه ها شامل کپور اوراسیایی، اردک ماهی شمالی، سوف اروپایی، باس دهان بزرگ و چاب ایتالیایی هستند.
پارک طبیعی مونت بارو () یک منطقه حفاظت شده طبیعی در لومباردی، ایتالیا است. این منطقه که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد، توده کوهستانی مونته بارو، مکانی با اهمیت اجتماعی در نزدیکی لکو، بین دریاچه کومو و دریاچه های کوچک تر آنونه و گارلاته را در بر می گیرد. این پارک با وجود وسعت کم، دارای محیطی متنوع (چمنزارها، جنگل ها و صخره ها) و تنوع زیستی قابل توجهی است، با بیش از هزار گونه گل در کمتر از ۷۰۰ هکتار، که منجر به تأسیس مرکز گیاهان بومی لومباردی در این پارک شد. جانوران این منطقه شامل سمندر آتشین، دلیجه، سارگپه معمولی، بادبادک سیاه، شاهین تیزپر، سنقر مرغی، کلاغ معمولی، افعی و مارهای اسکولاپیایی می شود. پارک باستان شناسی پیانی دی بارا، که بر روی استحکامات اواخر دوران روم متمرکز شده است، در داخل پارک واقع شده است، همان طور که یک صومعه باستانی نیز در داخل آن قرار دارد و امروزه به عنوان مرکز بازدیدکنندگان مورد استفاده قرار می گیرد. این پارک طیف متنوعی از پروژه های آموزشی را برای مدارس ارائه می دهد.
پارک طبیعی مونویزو () یک ذخیره گاه طبیعی در پیدمونت، ایتالیا است. این منطقه که در سال ۲۰۱۶ تأسیس و در سال ۲۰۱۹ گسترش یافت، شامل مونویسو، بلندترین کوه در رشته کوه های آلپ کوتین، و منطقه اطراف بین واله پو و واله وارایتا، بخشی از ذخیره گاه زیست کره یونسکو مونویسو، می شود. پایین ترین نقطه در دشت کونئو، ۲۴۰ متر بالاتر از سطح دریا است، در حالی که بلندترین نقطه، قله مونویسو، ۳۸۴۱ متر بالاتر از سطح دریا است. سرچشمه رودخانه پو، پیان دل ره، در داخل پارک واقع شده است. این پارک شامل جنگل های آلوئه، بزرگ ترین جنگل کاج سنگی در آلپ (۸۲۵ هکتار) است. پوشش گیاهی شامل بلوط های پایه دار، ممرز، بیدهای سفید و صنوبرهای نقره ای در ارتفاعات پایین تر است که با علف های هرز بید و راش و سپس در ارتفاعات بالاتر با کاج های اروپایی و کاج های سنگی جایگزین می شوند. در بالای خط رویش درختان، علفزارها و سپس سنگریزه ها وجود دارند. جانوران این منطقه متنوع هستند و شامل بز کوهی آلپ، بز کوهی، گوزن قرمز، گوزن کوچک ، گراز وحشی، موش خرما، سنجاب قرمز، موش زمستان خواب، روباه، گرگ، ول، قاقم، حشره خوار، گورکن، سمور راش ، راسو، عقاب طلایی، باقرقره صخره ای، چک
اوک آلپی، چکاوک نوک قرمز، سهره برفی، دیوارخزنده، چکاوک آلپی، چکاوک آبچلیک، چکاوک گندم خوار شمالی و سنگ چشم پشت قرمز می شوند. در مجموع، ۵۴ گونه پستاندار، ۲۲۲ گونه پرنده، یازده گونه خزنده، یازده گونه دوزیست، ۳۲ گونه ماهی، ۵۰ گونه نرم تنان و ۷۷۲ گونه حشره در این پارک زندگی می کنند.
آوانتی! ) (در تحت اللفظی «به پیش!») یک روزنامه ایتالیایی که از زمان انتشار در ۲۵ دسامبر ۱۸۹۶ تا زمان انحلال حزب سوسیالیست ایتالیا در سال ۱۹۹۴، ارگان رسمی این حزب محسوب می شد. این روزنامه نام خود را از همتای آلمانی خود، Vorwärts، روزنامه حزب سوسیال دموکرات آلمان، گرفته است. بنیتو موسولینی، در زمانی که طرفدار سوسیالیسم و عضو حزب سوسیالیست ایتالیا بود، مدیریت این روزنامه را برعهده داشت. بعدها با بنیانگذاری فاشیسم توسط وی، این روزنامه جزو نشریات مغضوب فاشیست ها قرار گرفته و در دوره های مختلف در معرض حملات و تعطیلی های مکرر قرار گرفت. تاریخچه. تاسیس. در اواسط دهه ۱۸۹۰، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) مالک روزنامه ها و نشریات دوره ای متعددی بود که در نقاط مختلف پادشاهی ایتالیا منتشر می شدند، اما این نشریات تیراژ محدودی داشتند و توسط همان شبه نظامیان حزب تأمین مالی می شدند. با این حال حزب سوسیالیست ایتالیا در انتخابات ۱۸۹۵ جایگاه مهمی به دست آورد، و در طول چهارمین کنگره سوسیالیستی فلورانس در ژوئیه ۱۸۹۶، برنامه هایی برای توسعه تحریریه همراه با تأسیس یک روزنامه سراسری ترویج شد. اولین شماره روزنامه «آوانتی!» در ۲۵ دسامبر ۱
۸۹۶، در کریسمس منتشر شد، زیرا این روزنامه جدید در پی آن بود که سوسیالیسم ایتالیایی را به عنوان «صدایی نو که از آسمان بلند و خیالی فرود نمی آید، بلکه از کارگاه ها و مزارع بالا می رود و صلح را برای انسان های نیک نیت پیش بینی می کند» یا برداشت خودشان از آنچه «تولد مقدس» می دانستند، معرفی کند. گذشته از همه اینها، در شمایل نگاری سوسیالیستی معاصر، از عیسی مسیح به عنوان «اولین سوسیالیست تاریخ» یاد می شد. نخستین مدیر آن لئونیدا بیسولاتی بود و ایوانوئه بونومی، والتر موکی، الساندرو شیاوی، اودینو مورگاری و گابریل گالانتارا به عنوان سردبیر در آن فعالیت داشتند. واپسین نفر، طراح و کارتونیست طنزپردازی بود که لوگوی روزنامه ها را با فونت ایتالیک و علامت تعجب در انتهای آن با سبک معمول آزادی در پایان قرن نوزدهم طراحی کرد. گالانتارا به همراه گویدو پودرکا، در سال ۱۸۹۲، «خر» (L'Asino)، یک مجله طنز مهم را نیز تأسیس کرد. آوانتی! از روزنامه حزب سوسیال دموکرات آلمان به نام «به پیش» الهام گرفته شده بود. پیش از این، روزنامه های دیگری با همین عنوان تأسیس شده بودند: در ۳۰ آوریل ۱۸۸۱، آندره آ کوستا روزنامه «"آوانتی!"» را تأسیس کرد و فیلسوف
آنتونیو لابریولا در ماه مه ۱۸۹۶ روزنامه آوانتی (بدون علامت تعجب) را راه اندازی کرد که فرانچسکو ساوریو مرلینو، سوسیالیست آزادی خواه، در مورد آن نوشت. "ما از اینجا عبور می کنیم". در سرمقاله ای که در شماره اول آوانتی! منتشر شد، بیسولاتی، مدیر، بیانیه ای آرمانی و سیاسی از هویت روزنامه جدید نوشت و نظم معاصر را به چالش کشید. بیسولاتی مستقیماً خطاب به آنتونیو استارابا، نخست وزیر و وزیر کشور ایتالیا، مارکزه دی رودینی، که به رهبران حزب سوسیالیست ایتالیا هشدار داده و از عبارت «از اینجا عبور نکنید» برای خطاب به آنان استفاده کرده بود، پاسخ داد: «از اینجا عبور می کنیم.» و ایمان و یقین «علمی» خود را در تأیید دلایل سوسیالیستی و در فتح قدرت توسط کارگران نشان داد قالب، جایزه و دفتر مرکزی. این روزنامه سوسیالیستی روزانه از چهار صفحه عریض تشکیل شده بود. قیمت هر نسخه ۵ سنت لیره، اشتراک سالانه ۱۵ لیر، نسخه شش ماهه ۷.۵۰ لیر، نسخه سه ماهه ۳ لیر و نسخه ماهانه ۱.۲۵ لیر بود. دفتر مرکزی در رم، در کاخ سیارا-کولونا در خیابان دله موراته قرار داشت. در سال ۱۹۱۱، به ابتکار توراتی، دفتر مرکزی روزنامه از رم (که دفتر وقایع پارلمانی در آن باقی م
انده بود) به میلان، در خیابان سن دامیانو، منتقل شد. تعداد صفحات به شش صفحه رسید که شامل اخبار میلان نیز می شد. سرکوب ۱۸۹۸. از ژانویه تا مه ۱۸۹۸، اعتراضات مردمی متعددی تقریباً در تمام شبه جزیره ایتالیا، برای نان، کار و علیه مالیات، رخ داد، اما دولت این شورش ها را سرکوب کرد. در ۷ مه در میلان، دولت وضعیت اضطراری اعلام کرد و به ژنرال فیورنزو باوا-بکاریس اختیارات کامل داد، که دستور آتش گشودن به سوی جمعیت را داد. صدها نفر کشته و هزاران نفر زخمی شدند. تعداد دقیق قربانیان هرگز مشخص نشده است. در ۹ مه، ژنرال باوا-بکاریس، با حمایت دولت، انجمن ها و باشگاه هایی را که خرابکار تلقی می شدند، منحل کرد و هزاران نفر از افراد متعلق به سازمان های سوسیالیستی، جمهوری خواه و آنارشیستی، از جمله برخی از نمایندگان مجلس را دستگیر کرد: از جمله دیگران، فیلیپو توراتی (به همراه شریکش آنا کولیسکف)، آندره آ کوستا، لئونیدا بیسولاتی، کارلو روموسی (رادیکال) و پائولو والرا. تمام نشریات و روزنامه های ضد دولتی توقیف شدند و در ۱۲ مه، تمام اعضای تحریریه آوانتی! در رم دستگیر شدند. آوانتی! و هفته سرخ. در ۷ ژوئن ۱۹۱۴، در آنکونا، یک جلسه ضد نظامی گری در
دفتر مرکزی محلی حزب جمهوری خواه ایتالیا برگزار شد که توسط پیترو ننی، رهبر جمهوری خواه آن زمان و مدیر مجله محلی "لوسیفرو" ("Lucifero")، به همراه اریکو مالاتستا، آنارشیست، سازماندهی شده بود. در پایان، کارابینیری هنگام خروج شرکت کنندگان از سالن، به روی آنها آتش گشود و دو جمهوری خواه و یک آنارشیست را کشت. در واکنش، اتاق کار اعتصاب عمومی اعلام کرد و شورش های مختلفی رخ داد. در ۹ ژوئن، جمعیت زیادی در مراسم تشییع جنازه سه کشته شده شرکت کردند که در سراسر شهر برگزار شد. خبر این قتل عام در سراسر ایتالیا پخش شد و باعث تظاهرات، رژه ها و اعتصابات خودجوش شد. به طور خاص، روح ها از فراخوان های بنیتو موسولینی، سوسیالیست وقت و مدیر "آوانتی!"، که در آنکونا، در جریان کنگره چهاردهم حزب سوسیالیست ایتالیا از ۲۶ تا ۲۸ آوریل ۱۹۱۴ دستگیر شده بود، ملتهب شده بود. این یک موفقیت شخصی مهم بود و اعضای کنگره شخصاً از نتایج انتشار و فروش روزنامه حزب به او تمجید کردند. در شماره ۸ ژوئن ۱۹۱۴ روزنامه سوسیالیستی، موسولینی نوشت: موسولینی با مقالات خود، با بهره گیری از محبوبیت خود در درون جنبش سوسیالیستی و با بهره گیری از انتشار گسترده روزنامه، کنفدر
اسیون عمومی کارگران (CGdL) را مجبور به اعلام اعتصاب عمومی کرد، ابزاری که هرگونه فعالیتی را در کشور متوقف می کرد و اتحادیه کارگری معتقد بود که فقط در شرایط استثنایی باید از آن استفاده شود. موسولینی از شورش های مردمی برای اهداف سیاسی در درون جنبش سوسیالیستی سوءاستفاده کرد: رهبری حزب سوسیالیست ایتالیا پس از کنگره آنکونا در دست حداکثرگرایان انقلابی بود، اما اصلاح طلبان هنوز در گروه پارلمانی و در CGdL اکثریت را داشتند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۴، یک تجمع سیاسی در ورزشگاه آرنا دی میلانو با حضور ۶۰ هزار نفر برگزار شد، در حالی که بقیه ایتالیا در حال تقلا و فلج شدن بود، رومانیا و مارکه شورشی بودند و کارگران راه آهن سرانجام اعلام کردند که به اعتصاب عمومی می پیوندند. پس از آنکه اصلاح طلبان همه احزاب گفتند که این اعتصاب انقلاب نیست، بلکه تنها تظاهراتی علیه قتل عام آنکونا است و آنها را به یک قتل عام بی فایده نمی کشانند، فیلیپو کوریدونی و موسولینی مداخله کردند. دومی شورش را تحسین کرد و سخنرانی او روز بعد توسط آوانتی! گزارش و منتشر شد: برای جلوگیری از احساس خطر سلطنت و اعلام وضعیت اضطراری، با دادن اختیارات عمومی به ارتش، CGDL پس از ۴۸
ساعت اعتصاب را پایان داد و از کارگران دعوت کرد تا فعالیت های خود را از سر بگیرند. این اقدام، اهداف جنگ طلبانه و شورش گرایانه موسولینی را خنثی کرد. موسولینی در "آوانتی"! در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۴، رهبران سندیکالیست را به جرم و جنایت متهم کرد و گفت: «کنفدراسیون کارگری با پایان دادن به اعتصاب، به جنبش انقلابی خیانت کرده است.» اعتصاب عمومی تنها دو روز طول کشید، در حالی که جنبش انقلابی پس از مهار تمام مناطق کشور، به تدریج رو به پایان بود. در 20 ژوئن 1914، گروه پارلمانی سوسیالیست ها، که اکثریت آن را میانه روها و اصلاح طلبان تشکیل می دادند، موسولینی را در مورد وقایع «هفته سرخ» رد کردند و موضع سنتی تدریجی و پارلمانی رهبری «تاریخی» حزب سوسیالیست ایتالیا را تأیید کردند و گفتند که این شورش عبارت بود از: در پایان همان ماه، در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۴، ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند در سارایوو، توجه ایتالیایی ها را به پویایی های اروپا که منجر به جنگ جهانی اول شد، معطوف کرد و مخالفت مداخله گرایان را با بی طرفان، تا ورود ایتالیا به جنگ در ۲۴ مه ۱۹۱۵، برانگیخت. "آوانتی! در طول جنگ جهانی اول". در ۱۹۱۴-۱۹۱۵، روزنامه "آوانتی"! از یک کمپین مهم برای بی
طرفی مطلق نسبت به طرف های مقابل در جنگ جهانی اول حمایت کرد. بنیتو موسولینی پس از حفظ این موضع، که توسط اکثریت قریب به اتفاق اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) تصمیم گرفته شده بود، با مقالات خود به عنوان مدیر، این روزنامه سوسیالیستی را به سمت یک کمپین مداخله گرایانه سوق داد. موسولینی به لطف اطرافیانش در حزب، از بخش ملی حزب سوسیالیست ایتالیا خواست تا خط جدید او را تأیید کنند، در غیر این صورت استعفا خواهد داد، همانطور که روز بعد استعفا داد. روزنامه مداخله گرایانه جدید موسولینی، «مردم ایتالیا» (Il Popolo d'Italia)، در ۱۵ نوامبر ۱۹۱۴ با عضویت سندیکالیست ها و مخالفان حزب سوسیالیست منتشر شد. در ۲۳ نوامبر، موسولینی از حزب سوسیالیست اخراج شد و جوزپه اسکلارینی، کارتونیست طنز "آوانتی"!، کارتون یهودا را برای این روزنامه کشید که موسولینی را با خنجر و پول خیانت نشان می داد و بی صدا نزدیک می شد تا به مسیح (سوسیالیسم) از پشت ضربه بزند. جاچینتو منوتی سراتی در طول جنگ جهانی اول به عنوان مدیر جدید "آوانتی"! منصوب شد و او یکی از رهبران جناح حداکثری حزب سوسیالیست ایتالیا خواهد بود و در سال ۱۹۲۴ به دستورهای لنین و تروتسکی پایبند خ
واهد ماند و به حزب کمونیست ایتالیا خواهد پیوست. "پنج حمله توسط جوخه های عمل به آوانتی!". بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲، آوانتی! توسط جوخه های عمل پنج بار مورد حمله و ویرانی قرار گرفت:[۱] حمله به آوانتی! در ۱۵ آوریل ۱۹۱۹ در میلان. در ۱۵ آوریل ۱۹۱۹، در میلان، ملی گرایان، فاشیست ها، دانشجویان افسری و دانشجویان آردیتی مسئول نخستین حمله ی جوخه های عمل بودند که طی آن ستاد "آوانتی" را به آتش کشیدند. اولین اظهار نظر در مورد این واقعیت تحت عنوان Viva l'Avanti! (زنده باد آوانتی!) چنین بود: در ۲۳ آوریل ۱۹۱۹، این روزنامه که در تورین چاپ می شد، یک «همه پرسی همبستگی» راه اندازی کرد و از خوانندگان و مبارزان خود خواست تا برای حمایت از بازسازی دفتر مرکزی میلان، در آن ثبت نام کنند. در ۳ مه ۱۹۲۰، "آوانتی"! دوباره در شهر ظاهر شد. "حمله به مقر رمی آوانتی!". در ژوئیه ۱۹۲۰، دفتر مرکزی آوانتی! در رم توسط گروهی از آردیتی ها در جریان درگیری با کارگران و رانندگان تراموا که اعتصاب کرده بودند، محاصره شد. اوگو اینتینی نوشت: بمب گذاری در مقابل دفتر مرکزی جدید در میلان. حمله جدیدی در میلان در شب بین ۲۳ و ۲۴ مارس ۱۹۲۱ رخ داد: دفتر مرکزی جدید در خ
یابان لودوویکو دا ستالا ۲۲ توسط بمب هایی که توسط یک جوخه فاشیستی پرتاب شده بود، ویران شد. این حمله با هدف تلافی فوری قتل عام هتل دیانا که چند ساعت قبل توسط برخی از آنارشیست ها تحریک شده بود، انجام شد. در این مورد، پیترو ننی، که در آن زمان هنوز رهبر جمهوری خواهان بود، به نفع روزنامه سوسیالیستی مداخله کرد. مدیر روزنامه، جاچینتو منوتی سراتی، پس از چند روز، از او خواست که به عنوان خبرنگار روزنامه "آوانتی"! به مصورت آزمایشی به مدت شش ماه به پاریس برود . "پیترو ننی" "در وانتی!". در ۱۹ آوریل ۱۹۲۱، ننی اولین مقاله خود را برای روزنامه سوسیالیستی با عنوان «شکست سیاست ورسالیا» امضا کرد.. در پاریس، ننی به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) پیوست و مسیری را آغاز کرد که در حدود دو سال، او را به رهبری جناح خودمختار حزب رساند. در طول کنگره میلان در سال ۱۹۲۳، ادغام حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب کمونیست ایتالیا، که توسط شوروی ها تحمیل شده و توسط سراتی و دبیر حزب، کوستانتینو لازاری، حمایت می شد، به نفع کنگره بود. کنگره، ننی را به عنوان مدیر جدید آوانتی! منصوب کرد. از آن زمان، در تمام دوران تبعید در فرانسه و دوره فعالیت زیرزمینی در
ایتالیا، رابطه بین پیترو ننی و "آوانتی"! تا سال ۱۹۴۸ قوی تر شده بود.. در ۳۱ دسامبر ۱۹۲۵، کابینه موسولینی قانون شماره ۲۰۳۷ را که توسط مجلس نمایندگان تصویب شده بود، در مورد مطبوعات تصویب کرد و در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۶، رژیم فاشیستی تازه تأسیس، تمام نشریات منتشر شده توسط مخالفان را تعطیل کرد. "آوانتی"!، مانند سایر روزنامه های ضد فاشیستی، مجبور شد چاپ خود را در ایتالیا متوقف کند، اما تحت تأثیر ننی، هر هفته در پاریس و زوریخ در تبعید منتشر می شد. سقوط فاشیسم و ​​همه پرسی ۱۹۴۶. "آوانتی!" زیرزمینی. این روزنامه سوسیالیستی در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۳ در ایتالیا دوباره در خفا ظاهر شد: نشریه ای به نام "آوانتی"!، بدون استفاده از سربرگ تاریخی با حروف ایتالیک به سبک لیبرتی، با عنوان giornale del Movimento di Unità Proletaria per la repubblica sociala ("روزنامه جنبش وحدت پرولتاریا برای جمهوری سوسیالیستی") توزیع می شد. پس از تأسیس حزب سوسیالیست وحدت پرولتاریای ایتالیا (PSIUP) در ۲۲ اوت ۱۹۴۳ (با ادغام حزب سوسیالیست ایتالیا و جنبش وحدت پرولتاریا)، "آوانتی"! دوباره شروع به استفاده از سربرگ سنتی گالانترا کرد و خود را به عنوان giornale del Partito