Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آدلاید استرادا (زادهٔ ۱۸۹۸ - درگذشته در ۱۹۷۹) پزشک و پژوهشگر پرتغالی بود. او دومین زن پرتغالی بود که دکترای علوم زیستی دریافت کرد و در مارس ۱۹۲۸ به عضویت انجمن زیست شناسی پرتغال درآمد. اوایل زندگی. آدلاید آگوستا فرناندز استرادا در تاریخ ۲۹ سپتامبر ۱۸۹۸ در ناحیه پورتو، در محله ویتوریا متولد شد. او در مدرسه "لیسیو الکساندر هرکولانو" در پورتو تحصیل کرد. پس از درگذشت پدرش در سال ۱۹۱۳، او برای تأمین هزینه های تحصیلی خود به صورت نیمه وقت در بیمارستان کار می کرد. در اکتبر ۱۹۲۱، او دوره پزشکی را در دانشکده پزشکی دانشگاه پورتو (FMUP) آغاز کرد، جایی که بعدها به تدریس نیز پرداخت. استرادا در سال ۱۹۲۷ نخستین مدرک خود را دریافت کرد. در دوران دانشجویی، در سال ۱۹۲۲ به مؤسسه بافت شناسی و رویان شناسی در دانشگاه پورتو دعوت شد و در آنجا با آبل سالازار آشنا شد. او در ادامه با سالازار در فعالیت های پژوهشی مختلف همکاری کرد و دوستی نزدیکی با او برقرار نمود. سالازار که هنرمند نیز بود، چندین نقاشی از استرادا کشید، از جمله یک تابلوی برهنه که استرادا از آن برای "لوح مالکیت" خود استفاده کرد. حرفه پزشکی. در سال ۱۹۲۳، او به عنوان دستیار با
فت شناسی منصوب شد و سه سال بعد، به عنوان تهیه کننده آزمایشگاه تحلیل های بالینی در دانشگاه پورتو مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۲، او به سمت دستیار در کلینیک بیماری های عفونی دانشگاه پورتو منصوب شد. در سال ۱۹۴۱، او کارآموزی خود را در مرکز مطالعات میکروسکوپی دانشگاه پورتو آغاز کرد. این مرکز با هدف بازگرداندن آبل سالازار، که در آن زمان استاد بود اما به دلیل مخالفت با ریاست "استادو نووو" در سال ۱۹۳۵ از سمت خود برکنار شده بود، تأسیس شد. استرادا تا زمان تعطیلی مرکز پس از مرگ سالازار در سال ۱۹۴۶ در آنجا ماند. تحقیقات او در دانشگاه پورتو و مرکز مطالعات میکروسکوپی منجر به انتشار مقالات متعددی در نشریات علمی شد، از جمله «سندرم های مننژی و مننژیت حاد غیرطبیعی»، «سؤالاتی در مورد نام گذاری خون شناسی» و «شاخص های خون شناسی فاقد ارزش تشخیصی». در طول حرفه خود، استرادا عضو انجمن زیست شناسی پرتغال (۱۹۲۸) و انجمن آناتومیست ها بود. او در سال ۱۹۵۰ بازنشسته شد و در سال ۱۹۵۲ یک آزمایشگاه خصوصی در پورتو تأسیس کرد. سیاست. در دورانی که زنان هنوز با موانع بسیاری روبه رو بودند و تعداد کمی از آنان می توانستند عقاید خود را علنی بیان کنند، است
رادا با مجله اندیشه (به پرتغالی:"Pensamento)"، که تحت نظر یک مؤسسه فرهنگ سوسیالیستی بود و در پورتو منتشر می شد، همکاری کرد. او همچنین با مجله خورشید در حال طلوع (به پرتغالی"O Sol: Nascente") که در آن زنان دربارهٔ شرایط زنان و نیاز به مشارکت فعال تر آنان در جامعه می نوشتند، همکاری داشت. علاوه بر این، او برای مجله برزیلی "ایسفرا" نیز مطلب می نوشت. استرادا از مخالفان رژیم "استادو نووو" بود و از کارزارهای انتخاباتی ژوزه نورتون د ماتوس در سال ۱۹۴۹ و هامبرتو دلگادو در سال ۱۹۵۸ حمایت کرد. درگذشت. آدلاید آگوستا فرناندز استرادا در ۱۸ اکتبر ۱۹۷۹ درگذشت. جوایز و افتخارات. در سال ۲۰۱۹، نمایشگاهی با عنوان «"آدلاید استرادا: فراتر از علم»" در موزه خانه آبل سالازار در پورتو برگزار شد. این نمایشگاه بخشی از مجموعه ای از نمایشگاه ها تحت عنوان «"و بااین حال، آنان حرکت می کنند! زنان در هنر و علوم!»" بود. این رویداد با هدف تجلیل از زنان در حوزه های حرفه ای مختلف که از محدودیت های اجتماعی و فرهنگی تحمیل شده بر زنان فراتر رفته بودند، برگزار شد. از سال ۱۹۹۹، آدلاید تنها پزشک زنی بوده است که نامش در نام گذاری جغرافیایی پورتو ثبت شده و
خیابانی به نام او نام گذاری شده است.
کریستیا وی. دنیلز آدیر (زاده ۲۲ اکتبر ۱۸۹۳ – درگذشته ۳۱ دسامبر ۱۹۸۹) مبارز حق رأی و فعال حقوق مدنی آفریقایی-آمریکایی مقیم تگزاس بود. یک نقاشی دیواری در تگزاس در مورد زندگی او وجود دارد که در یک پارک شهرستانی به نمایش گذاشته شده است که به نام او نام گذاری شده است. دوران اولیه زندگی و تحصیل. کریستیا وی. دانیلز در ۲۲ اکتبر ۱۸۹۳ در ویکتوریا، تگزاس به دنیا آمد و در ادنا، تگزاس بزرگ شد، دختر آدا کراسبی دانیلز، یک لباس شو، و هاردی دانیلز، که تجارت باربری داشت. او یک خواهر ناتنی بزرگتر داشت که مادرش به طور قانونی او را به فرزندی قبول کرده بود و دو برادر کوچکتر. زندگی اولیه او به شدت تحت تأثیر مذهب مسیحی او بود که در ۱۱ سالگی ایمان آورده بود و در کلیسای متدیست مشارکت می کرد. او در کالج ساموئل هوستون که پدرخوانده اش هم بنیان گذار آن بود شرکت کرد و برای تدریس در کالج صنعتی پرایری ویو آموزش دید و در سال ۱۹۱۵ فارغ التحصیل شد. پیشه. کریستیا دانیلز به مدت سه سال در مدارس دولتی ادنا تدریس کرد و سپس در سال ۱۹۱۸ پس از ازدواج با البرت اچ آدیر، ترمزبان راه آهن میسوری-اقیانوس آرام، تدریس را ترک کرد و به کینگزویل، تگزاس نقل مکان ک
رد. در اینجا، او به گروهی از زنان پیوست و علیه مؤسسات قمار و سازماندهی دادخواست ها برای حق رأی زنان مبارزه کرد. علی رغم موفقیت جنبش حق رای زنان، او از رای دادن در تگزاس منع شد و به دلیل حکم ایالتی مبنی بر اینکه سیاهپوستان آمریکایی نمی توانند در انتخابات مقدماتی رای دهند حتی اگر به او اجازه ثبت نام برای رای دادن داده شد. و او از محل رای گیری دور شد. این حادثه باعث شد که آدایر همکاری خود را با جنبش حقوق مدنی سیاه پوستان آمریکا آغاز کند. زمانی که روند تبعیض نژادی در آن زمان بیشتر شد، کار او در آن جنبش نیز افزایش یافت. او در سال ۱۹۲۵ به هیوستون نقل مکان کرد و در سال ۱۹۴۳ به بخش انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان این شهر پیوست او از سال ۱۹۴۹ یا ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۹ به عنوان منشی اجرایی در این بخش خدمت کرد، در طول دوره پرونده برجسته اسمیت علیه آلرایت. پس از اینکه پرونده به نفع اسمیت تمام شد، بخش هیوستون انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان به یک هدف محبوب برای تهدیدات بمب تبدیل شد. او از افشای فهرست اعضای گروه به پلیس امتناع کرد، زیرا معتقد بود که پلیس هوستون در تلاش است تا این فهرست را به منظور از هم گسیختن، تحت پوشش ادعاهایی تهیه کن
د. او یکی از اعضا بود که در طول دادگاه در مورد تلاش برای ضبط سوابق این گروه شهادت داد. آدایر روی تبعیض زدایی در کتابخانه عمومی هوستون، فرودگاه، بیمارستان و امکانات حمل ونقل عمومی و همچنین اتاق های رختکن فروشگاه های بزرگ کار کرد. او بخشی از تلاش ها برای واجد شرایط ساختن سیاه پوستان تگزاسی برای حضور در هیئت منصفه و استخدام در مشاغل شهرستانی بود. آدیر یکی از بنیان گذاران دموکرات های شهرستان هریس، یک سازمان یکپارچه بود، و در سال ۱۹۶۶ اولین زن آفریقایی-آمریکایی بود که به کمیته اجرایی دموکرات ایالت انتخاب شد (اگرچه برای اعتراض از حضور در کمیته امتناع کرد). او همچنین از دوران کودکی در کلیسای اسقفی متدیست فعال بود و اولین زن در هیئت عمومی فرقه بود. یک پارک شهرستانی و مرکز اجتماعی در هیوستون به نام او نام گذاری شده است. که شامل نقاشی دیواری جان تی بیگرز دربارهٔ زندگی او می شود. و در سال ۱۹۸۴ او به تالار مشاهیر زنان تگزاس معرفی شد. او همچنین در سال ۱۹۷۷ با پروژه تاریخ شفاهی زنان سیاه پوست در کتابخانه شلزینگر هاروارد در مورد تاریخ زنان در آمریکا مصاحبه ای انجام داد. زندگی شخصی و میراث. کریستیا دانیلز در سال ۱۹۴۳ بیوه شد
و در سال ۱۹۸۹ در سن ۹۶ سالگی درگذشت. مقالات او در مجموعه کتابخانه عمومی هیوستون در کتابخانه آمریکایی آفریقایی تبار در مدرسه گریگوری در بخش چهارم بایگانی شده است.
آنا کولمن واتس لد (۱۵ ژوئیه ۱۸۷۸ – ۳ ژوئن ۱۹۳۹) مجسمه ساز آمریکایی اهل ماساچوست بود که در طول جنگ جهانی اول وقت و مهارت خود را وقف طراحی پروتز برای سربازانی کرد که بر اثر جراحات جنگی دچار تغییر چهره شده بودند. زندگی نامه. آنا کولمن واتس در برین مار، پنسیلوانیا زاده شد و در اروپا تحصیل کرد، جایی که در پاریس و رم به یادگیری مجسمه سازی پرداخت. او در سالزبری، انگلستان، با دکتر مینارد لد ازدواج کرد و سپس به بوستون نقل مکان نمود. آنا به مدت سه سال در مدرسه موزه هنرهای زیبا در تافتس زیر نظر بلا پرات به تحصیل ادامه داد.اثر او، "بچه های تریتون"، در سال ۱۹۱۵ در نمایشگاه بین المللی پاناما-پسیفیک در سانفرانسیسکو به نمایش گذاشته شد. (این اثر اکنون به عنوان یک مجسمه فواره در بوستون پابلیک گاردن قرار دارد) در سال ۱۹۱۴، او از اعضای بنیان گذار انجمن هنرمندان بوستون بود و در هم نمایشگاه افتتاحیه و هم نمایشگاه سیار که به دنبال آن برگزار شد، شرکت کرد. او بعدها یک نمایشگاه انفرادی در گالری این انجمن برگزار کرد. آنا کولمن لد آثار دیگری نیز با شخصیت های اسطوره ای خلق کرد که این آثار همچنان نمایان شده و امروز در حراجی ها به فروش می
رسند. آنا کولمن لد خود را در زمینه های مختلف هنری به چالش کشید و دو کتاب نوشت: "تاریخ شادمانه هیرونیموس گمنام" در سال ۱۹۰۵ که بر اساس یک داستان عاشقانه قرون وسطایی بود و او سال ها روی آن کار کرده بود، و "ماجراجوی صریح" در سال ۱۹۱۳، که طنزی بر جامعه بوستون بود. او همچنین دو نمایشنامه نوشت که هیچ یک از آن ها به تولید نرسید؛ یکی از آن ها داستان یک مجسمه ساززن را روایت می کرد که به جنگ می رود.او خود را وقف پرتره نگاری کرد و آثارش بسیار مورد تحسین قرار گرفت. پرتره او از النورا دوسه یکی از تنها سه پرتره ای بود که این بازیگر به آن ها اجازه خلق داده بود. اواخر سال ۱۹۱۷، همسرش، دکتر مینارد لد، به عنوان مدیر اداره کودکان صلیب سرخ آمریکا در تول منصوب شد. آنا در جبهه داخلی باقی ماند، اما در جستجوی راه هایی برای کمک به تلاش های جنگی، با کارهای فرانسیس دروود وود در لندن آشنا شد. او ماسک های واقع گرایانه ای برای کمک به سربازانی که دچار تغییر شکل در صورت شده بودند، توسعه داد. گفته شده که او با وود تماس گرفت و با همکاری یکدیگر، تکنیک های ماسک سازی را بهبود بخشیدند. او درخواست اجازه داد تا برای کمک به سربازان به فرانسه برود، ا
ما لازم بود که مجوز ویژه ای از ژنرال پرشینگ دریافت کند؛ چراکه خدمت همزمان همسران در مناطق جنگی ممنوع بود. او این مجوز را دریافت کرد و با صلیب سرخ آمریکا همکاری کرد تا به فرانسه برود و در بخش ماسک سازی برای چهره های آسیب دیده در پاریس فعالیت کند. لد استودیوی «پرتره ماسک» صلیب سرخ آمریکا را تأسیس کرد تا ماسک های زیبایی شناختی برای مردانی که در جنگ جهانی اول به شدت آسیب دیده بودند، فراهم کند. خدمات او باعث شد که نشان لژیون دونور (صلیب شوالیه) و همچنین نشان سنت ساوا صربستان را دریافت کند. پس از جنگ جهانی اول، آنا کولمن لد تصویر یک جسد فاسد شده روی حصار سیم خاردار را برای یادبودی جنگی که به سفارش لژیون آمریکایی در منچستر بای د سی ساخته شد، خلق کرد. در سال ۱۹۳۶، لد همراه با همسرش به کالیفرنیا بازنشسته شد، جایی که در سال ۱۹۳۹ درگذشت. او دو دختر از خود به یادگار گذاشت: گابریلا می لد که همسر دوم جد پدری کیرا سدگ ویک بود و ورنون ابت لد که در سال ۱۹۷۰ درگذشت. مجسمه او با عنوان "بچه های تریتون" در مسیر میراث زنان بوستون به نمایش گذاشته شده است.
جایزه بزرگ استرالیا ۲۰۲۵ (با نام رسمی فرمول ۱ لویی ویتون استرالیا گرندپری ۲۰۲۵) یک مسابقه موتوری فرمول یک بود که در ۱۶ مارس ۲۰۲۵ در پیست آلبرت پارک در ملبورن، ویکتوریا برگزار شد. این جایزه بزرگ اولین دور از مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۵ بود. لاندو نوریس راننده تیم مک لارن، پیش از ماکس فرستاپن راننده تیم مسابقه رد بول و جورج راسل در مرسدس، از جایگاه یک، پل پوزیشن در مسابقه به پیروزی رسید. پیروزی نوریس اولین پیروزی مک لارن در ملبورن از سال ۲۰۱۲ بود. پیش زمینه. این رویداد در پیست آلبرت پارک ملبورن برای بیست و هشتمین بار در تاریخ برگزاری می شد. این پیست در ۱۴ تا ۱۶ مارس میزبان فرمول یک بود. جایزه بزرگ استرالیا اولین دور از مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۵ و سی و نهمین دوره مسابقات جایزه بزرگ استرالیا به عنوان جایزه بزرگ مسابقات قهرمانی جهانی فرمول یک بود. این مسابقه همچنین اولین جایزه بزرگ استرالیا بود که از به عنوان افتتاحیه فصل برگزار شد. فهرست ورودی. رانندگان و تیم ها همان هایی بودند که در فهرست ورودی فصل منتشر شده مشخص کرده بودند، بدون راننده اضافی برای مسابقه. اولیور برمن، آندره آ کیمی آنتونلی، جک دوهان، گابریل بورتولت
و، لیام لاوسون و آیزاک هجار به ترتیب با هاس، مرسدس، آلپاین، ساوبر، ردبول ریسینگ و ریسینگ بولز به عنوان راننده تمام وقت برای اولین بار در فرمول یک حضور داشتند. این جایزه بزرگ همچنین اولین مسابقه لوییس همیلتون به عنوان راننده فراری، پس از گذراندن دوازده فصل با مرسدس، و همچنین رقابت در اولین فصل خود بدون واحد قدرت مرسدس بود. استابان اوکون، نیکو هولکنبرگ و کارلوس ساینز جونیور برای فصل ۲۰۲۵ به ترتیب به تیم های به هاس، ساوبر و ویلیامز پیوستند. انتخاب تایر. تأمین کننده تایر پیرلی ترکیبات تایرهای C3، C4 و C5 را که به ترتیب سخت، متوسط و نرم برای تیم ها در نظر گرفته شده است، برای این مسابقه درنظر گرفته بود. تعیین خط. تعیین خط در ۱۵ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۰۰ به وقت محلی () برگزار شد و ترتیب رانندگان در شروع مسابقه را مشخص کرد. مسابقه. این مسابقه در ۱۶ مارس ۲۰۲۵ برگزار شد و قرار بود ساعت ۱۵:۰۰ به وقت محلی () آغاز شود، اما به دلیل تصادف ایزاک هاجر در دور گرم کردن، تا ساعت ۱۵:۱۵ به وقت محلی به تعویق افتاد. این مسابقه قرار بود به مدت ۵۸ دور برگزار شود، اما به دلیل لغو رویه شروع، با یک دور کمتر برگزار شد.
هیستری زنانه زمانی یک تشخیص پزشکی رایج برای زنان بود. این وضعیت به عنوان طیف گسترده ای از علائم مختلف از جمله اضطراب، تنگی نفس، غش، عصبانیت، تمایل جنسی اغراق آمیز و ناگهانی، بی خوابی، احتباس مایعات، سنگینی در ناحیه شکم، تحریک پذیری، از دست دادن اشتها برای غذا یا رابطه جنسی، رفتار جنسی ناگهانی و «تمایل به ایجاد مشکل برای دیگران» توصیف می شد.امروزه این وضعیت دیگر به عنوان یک اختلال پزشکی توسط مقامات پزشکی شناخته نمی شود. تشخیص و درمان آن برای صدها سال در غرب اروپا رایج بود. در موارد شدید، ممکن است زن مجبور به ورود به آسایشگاه روانی یا انجام جراحی هیسترکتومی شده باشد. در پزشکی غربی، هیستری به عنوان یک وضعیت رایج و مزمن در میان زنان در نظر گرفته می شد. اگرچه در آن زمان به عنوان یک بیماری دسته بندی می گشت، اما تحلیل های مدرن نشان می دهد که علائم هیستری می تواند با نوسانات طبیعی تمایلات جنسی زنانه توضیح داده شود. تاریخ اولیه. تاریخچه تشخیص هیستری به زمان های باستان برمی گردد. این تاریخچه به حدود ۱۹۰۰ سال قبل از میلاد در مصر باستان مربوط می شود، جایی که اولین توصیف های هیستری در بدن زنان در پاپیروس کاهون ثبت شده است
.در این فرهنگ، تصور می شد که رحم قادر است بر بخش های زیادی از بدن تأثیر بگذارد، اما «هیچ دلیلی برای دیدگاه خیالی وجود ندارد که مصریان باستان معتقد بودند که انواع شکایات بدنی به دلیل رحم متحرک و سرگردان است».در این زمان، مشکل پزشکی افتادگی رحم نیز شناخته شده بود. در یونان باستان، رحم سرگردان در رساله های زنان در مجموعه هیپوکراتیک، "بیماری های زنان"، توصیف شده است که به قرن های ۵ و ۴ قبل از میلاد برمی گردد. در دیالوگ تیمائوس افلاطون، رحم زن به موجود زنده ای تشبیه شده که در سراسر بدن زن سرگردان است و "مسیرها را مسدود می کند، تنفس را مختل می سازد و باعث بیماری می شود". آراتائوس کاپادوکیه نیز رحم را به عنوان "یک حیوان درون یک حیوان" توصیف کرده است (با احساسی کمتر، "یک موجود زنده درون یک موجود زنده") که با سرگردانی در بدن زن، فشار به سایر ارگان ها وارد می کند و علائم را ایجاد می نماید. درمان استاندارد برای این «خفگی هیستریک» استفاده از رایحه درمانی بود، که در آن بوهای خوش زیر ناحیه تناسلی زن و بوهای بد در نزدیکی بینی قرار می گرفت. تصور می شد که بخور دادن بدن با رایحه های خاص می تواند رحم را به مکان طبیعی اش در بدن
زن بازگرداند. بوهای ناخوشایند که به بینی اعمال می شدند، می توانستند رحم را به سمت پایین هدایت کنند و عطرهای خوشایند در ناحیه تناسلی می توانستند آن را جذب کنند. همچنین، می توانستند با ایجاد عطسه، رحم را به مکان صحیحش بازگردانند. مفهوم «رحم سرگردان» پاتولوژیک بعداً به عنوان منبع اصطلاح هیستری در نظر گرفته شد، که از واژه یونانی مرتبط با رحم، ὑστέρα (هیسترا) نشأت می گیرد، هرچند که واژه هیستریا در پزشکی یونان باستان وجود ندارد: «این اسم در این دوره استفاده نمی شود». تیماوس همچنین استدلال کرد که رحم زمانی که با یک مرد پیوند نمی خورد یا فرزندی به دنیا نمی آورد، «غمگین و بدبخت» است؛ بنابراین، شرکت در رابطه جنسی به عنوان یک درمان پذیرفته شده بود. در متون هیپوکراتیک، طیف وسیعی از زنان مستعد ابتلا بودند – به ویژه زنان بی فرزند – اما گالن در قرن دوم، زنان بی فرزند را حذف کرد و گروه آسیب پذیرترین را «بیوه ها، و به ویژه کسانی که قبلاً قاعدگی منظم داشتند، باردار شده بودند و مشتاق به برقراری رابطه جنسی بودند، اما اکنون از همه این ها محروم بودند» دانست (در مورد قسمت های آسیب دیده، ۶٫۵). او همچنین انکار کرد که رحم می تواند «ما
نند یک حیوان سرگردان از یک مکان به مکان دیگر حرکت کند». درمان های او شامل درمان با عطر و رابطه جنسی بود، اما همچنین شامل مالیدن پمادها به نواحی خارجی دستگاه تناسلی بود؛ این کار باید توسط ماماها انجام می شد، نه پزشکان. در حالی که بیشتر نویسندگان طب بقراط، احتباس خون قاعدگی در رحم را به عنوان یک مشکل کلیدی می دیدند، برای گالن، احتباس «بذر زنانه» حتی جدی تر بود. این اعتقاد وجود داشت این بذر که نازک تر از بذر مردانه است و می تواند در رحم نگه داشته شود. هیستری به عنوان «بیماری بیوه ها» شناخته می شد، زیرا این تصور رایج بود که مایع جنسی زنانه اگر از طریق اوج گیری یا رابطه جنسی منظم آزاد نشود، به سم تبدیل می شود. اگر بیمار متأهل بود، این امر می توانست از طریق رابطه جنسی با همسرش انجام شود. قرون وسطی، رنسانس و اوایل دوره مدرن. در طول قرون وسطی، علت دیگری برای علائم شدید وجود داشت: تسخیر شیطانی. تصور می شد که نیروهای شیطانی به کسانی که مستعد افسردگی بودند، به ویژه زنان مجرد و سالمندان، جذب می شوند. بیمارانی که تشخیص در آنها ممکن نبود یا غیرقابل درمان بودند، تصور می شد که توسط شیطان تسخیر شده اند، اغلب علائمی را نشان می
دادند که در دنیای مدرن به عنوان بیماری روانی شناخته می شود. پس از قرن ۱۷، ارتباط بین تسخیر شیطانی و هیستری به تدریج کنار گذاشته شد و به جای آن به عنوان انحراف رفتاری، و یک مشکل پزشکی توصیف شد. در قرن های ۱۶ و ۱۷، هنوز اعتقاد بر این بود که هیستری ناشی از احتباس مایعات یا خلط ها در رحم، محرومیت جنسی، یا تمایل رحم به سرگردانی در بدن زن و ایجاد تحریک پذیری و خفگی است. ازدواج و روابط جنسی منظم با شوهر هنوز به عنوان بهترین روش درمانی بلندمدت برای زنانی که دچار هیستری بودند، توصیه می شد تا رحم را از هرگونه مایع اضافی پاکسازی کند. خود درمانی مانند خودارضایی توصیه نمی شد و تابو محسوب می گشت همچنین تصور می شد که مایع منی خواص درمانی دارد و پزشکان تمام روش های پیشگیری از بارداری را برای زنان مضر می دانستند. جیوانی ماتئو فراری دا گرادی ازدواج و فرزندآوری را به عنوان درمانی برای این بیماری ذکر کرد که اگر از آن ها لذت برده شود، هیستری می تواند درمان شود. اگر زنی مجرد یا بیوه بود، تحریک دستی توسط ماما با استفاده از روغن ها و عطرهای خاص برای پاکسازی رحم از هرگونه احتباس مایع توصیه می شد. عدم ازدواج نیز به عنوان یکی از علل ا
صلی افسردگی در زنان مجرد، مانند راهبه ها یا بیوه ها، در نظر گرفته می شد. مطالعات دربارهٔ علل و اثرات هیستری در قرن های ۱۶ و ۱۷ توسط متخصصان پزشکی مانند آمبروز پاره، توماس سیدنهام و ابراهام زاکوتو ادامه یافت که یافته های خود را منتشر کردند و دانش پزشکی دربارهٔ این بیماری را گسترش دادند و درمان های مرتبط را اطلاع رسانی کردند. پزشک آبراهام زاکوتو در سال ۱۶۳۷ در "پراکسیس مدیکا ادمیراندا" می نویسد: بحث های مداومی دربارهٔ اینکه آیا از نظر اخلاقی قابل قبول است که یک پزشک با دستکاری جنسی بیمار زن، مایع اضافی او را خارج کند، وجود داشت؛ پیتر وان فورست (فورستوس) و جیوانی ماتئو دا گرادو (گرادوس) بر استفاده از ماماها به عنوان واسطه تأکید کردند و این درمان را به عنوان آخرین راه حل در نظر گرفتند. قرن ۱۸ام. در قرن هجدهم، هیستری به تدریج با مکانیزم های مغز نسبت به رحم مرتبط شد. همچنین در این زمان مشخص شد که هم مردان و هم زنان می توانند به هیستری مبتلا شوند. پزشک فرانسوی، فیلیپ پینل، بیماران هیستری را که در ساناتوریم سالپتریر پاریس نگهداری می شدند، آزاد کرد و بر این اساس که مهربانی و حساسیت برای ارائه مراقبت مناسب ضروری است، ت
أکید کرد. پزشک فرانسوی دیگری به نام فرانسوا دو ساواژ د لا کروس معتقد بود که برخی از علائم رایج هیستری در زنان شامل «گریه و خنده، خمیازه کشیدن، آنژین خفه کننده (درد قفسه سینه) یا تنگی نفس، دیسفاژی (مشکل در بلع)، هذیان، نبض نزدیک و قوی، شکم متورم، اندام های سرد و ادرار فراوان و شفاف» است. آنتون مسمر، پزشک آلمانی، نظریه «مغناطیس حیوانی» را مطرح کرد که بعدها به عنوان مزمرزم شناخته شد. مزمر «مغناطیس حیوانی» را به عنوان انرژی می دید که از طریق سیستم عصبی جریان دارد. او سعی می کرد آن «انرژی» را برای تسکین بیمارانش از هیستری دستکاری کند. یکی از روش هایی که او استفاده می کرد، این بود که بیمارانش به میله های فلزی که به طور الکتریکی شارژ شده بودند، دست بزنند. یافته های مزمر دربارهٔ «مغناطیس حیوانی» بعدها رد شد. قرن ۱۹ام. ژان-مارتن شارکو استدلال کرد که هیستری ناشی از یک اختلال عصبی است و تأکید کرد که این بیماری در مردان بیشتر از زنان شایع است. نظریه های شارکو دربارهٔ هیستری به عنوان یک وضعیت فیزیکی ذهن و نه بدن، منجر به رویکردی علمی و تحلیلی تر به هیستری در قرن نوزدهم شد. او باورهایی را که هیستری به هر چیزی مربوط به ماور
اء الطبیعه است، رد کرد و سعی کرد آن را به طور پزشکی تعریف کند. استفاده شارکو از عکاسی و نتیجه گیری های حاصل از آن بر بیان سلامت و ناراحتی زنان، همچنان بر تجربیات زنان در جستجوی مراقبت های بهداشتی تأثیر گذاشت. اگرچه ایده های قدیمی در این دوره ادامه داشت، به مرور زمان هیستری زنان کمتر به عنوان یک بیماری جسمی و بیشتر به عنوان یک مشکل روانی در نظر گرفته شد. جورج بیرد، یک پزشک که فهرستی ناقص شامل ۷۵ صفحه از علائم ممکن هیستری را ثبت کرده بود، ادعا کرد که تقریباً هر بیماری می تواند در این تشخیص قرار بگیرد. پزشکان معتقد بودند که استرس مرتبط با زندگی معمولی زنان در آن زمان باعث می شود که زنان متمدن هم بیشتر مستعد اختلالات عصبی باشند و هم دچار مشکلات در دستگاه تناسلی شوند. یکی از پزشکان آمریکایی از این که کشورش در شیوع هیستری به اروپا «نزدیک تر» می شود، ابراز خوشحالی کرد. در سال ۱۸۷۵، ادوارد هموند کلارک کتابی به نام «جنسیت در آموزش» نوشت که نظراتش را دربارهٔ آموزش مردان و زنان مطرح می کرد. کلارک معتقد بود که اگر زنان آموزش ببینند، انرژی در بدن آن ها به جای اینکه به اندام های تناسلی برود، به مغز منتقل می شود و این موضوع
زایمان را مختل می کند. او به لباس، غذا، ورزش و آموزش به عنوان علل «لکوره، آمنوره، دیسمنوره، ائوفوریت مزمن و حاد، پرولاپسیس رحم، هیستری و نورالژی» اشاره کرد. کلارک بر این باور بود که مردان به طور کامل توسعه یافته به دنیا می آیند، در حالی که زنان این گونه نیستند و تحمیل آموزش مردان به زنان مشکلات آن ها را بدتر می کند. نظرات او توسط بسیاری از سازمان های زنان محکوم شد. طبق نظر پیر رُوسل و ژان-ژاک روسو، زنانگی یک تمایل طبیعی و اساسی برای زنان بود: «زنانگی برای هر دو نویسنده یک طبیعت اساسی است که عملکردهای مشخصی دارد و بیماری با عدم تحقق تمایل طبیعی توضیح داده می شود.» در دوران انقلاب صنعتی و توسعه عمده شهرها و سبک های زندگی مدرن، اختلال در این اشتهای طبیعی باعث خستگی یا اندوه می شد که به هیستری منجر می گردید. در آن زمان، بیماران زن برای درمان هیستری به پزشکان مراجعه می کردند و از ماساژ استفاده می کردند. میزان هیستری در دوره صنعتی به قدری بالا بود که زنان معمولاً نمک های معطر را با خود حمل می کردند تا در صورت غش کردن، استفاده کنند، که یادآور نظریه بقراط دربارهٔ استفاده از بوها برای بازگرداندن رحم به جای خود بود. ب
رای پزشکان، درمان با ماساژ به تدریج کار پر زحمت و زمان بر می شد و آن ها به دنبال راهی برای افزایش بهره وری بودند. ریچل مینز فرضیه ای را مطرح کرد که پزشکان از دوران کلاسیک تا اوایل قرن بیستم معمولاً هیستری را با تحریک دستی اندام های تناسلی بیماران زن تا حد ارگاسم درمان می کردند، که به آن «پاراکسیم هیستریک» گفته می شد و این ناراحتی ممکن است انگیزه ای برای توسعه اولیه و بازار ویبراتور بوده باشد. سایر درمان های هیستری شامل بارداری، ازدواج، رابطه جنسی دگرجنس گرایی و استفاده از روغن های معطر بر روی اندام های تناسلی زنان بود. نظریه مینز مبنی بر اینکه هیستری با تحریک دستی اندام های تناسلی بیماران زن تا ارگاسم درمان می شد، در نوشته های مربوط به آناتومی و جنسیت زنان به طور گسترده ای تکرار شده است. با این حال، برخی تاریخ نگاران ادعاهای مینز را در مورد شیوع این درمان برای هیستری و ارتباط آن با اختراع ویبراتور مورد تردید قرار داده و آن ها را تحریف یا تعمیم بیش از حد شواهد توصیف کرده اند.در سال ۲۰۱۸، هالی لیبرمن و اریک شاتزبرگ از مؤسسه فناوری جورجیا ادعاهای مینز در مورد استفاده از ویبراتورهای الکترومکانیکی برای درمان هیستر
ی در قرن نوزدهم را به چالش کشیدند.مینز بیان کرد که نظریه اش دربارهٔ شیوع خودارضایی برای هیستری و ارتباط آن با اختراع ویبراتور یک فرضیه بوده و یک واقعیت اثبات شده نیست. فردریک هولیک به شدت معتقد بود که یکی از علل اصلی هیستری، بی بندوباری موجود در زنان است. قرن ۲۰ام. در دهه ۱۹۱۰، روان پزشک ال.ای. امرسون به شدت درگیر درمان بیماران هیستری در بیمارستان روان پزشکی بوستون بود. امرسون مطالعات موردی دربارهٔ بیمارانش منتشر کرد که اغلب «جوان، مجرد، بومی و سفیدپوست» بودند یا مورد تجاوز قرار گرفته یا از روابط جنسی سالم بی بهره بودند.یکی از آثار مشهورتر او، مطالعه موردی از زنی به نام «دوشیزه الف» بود. در این مطالعه، امرسون تجربه بیمار را با خشونت جنسی خلاصه کرد و گفت که بیشتر زنان مبتلا به هیستری با چنین تجربیاتی مواجه شده اند.خانم الف به خودآزاری روی می آورد که امرسون آن را به عنوان راهی برای رهایی از تجاوز جنسی قبلی اش و جایگزینی برای خودارضایی استنباط کرد. مطالعه موردی دیگر فردی به نام سالی هولیس بود، زنی که اغلب تجربه اش از تجاوز جنسی را در قالب شکست های خود و پرخاشگری زنانه می دید. امرسون با اعتقاد به اینکه ریشه های ه
یستری در تعارض جنسی نهفته است، به موضوع عدم آگاهی جنسی در میان این زنان اشاره کرد و آن ها را به عنوان افرادی سرکوب شده توصیف کرد. ناآگاهی جنسی آن ها شامل عدم دانش دربارهٔ قاعدگی، باروری و فرایند زایمان بود. برخی از زنان به طور عمدی به دنبال تشخیص «هیستریک» بودند زیرا معتقد بودند که این تشخیص می تواند پاسخی برای آنچه که تجربه می کردند، فراهم کند. بیشتر بیمارانی که امرسون مشاهده کرد، مجرد بودند زیرا یا جوان بودند یا به طور عمدی از مردان دوری کرده بودند. نویسنده الیزابت لنبک نوشت که این زنان معمولاً به سه دسته تقسیم می شدند: یا به طور کامل از حوزه دگرجنس گرایی دوری می کردند با وجود اینکه می خواستند شرکت کنند؛ یا تجربه ای از چیزی که به طور جنسی ناخواسته بود داشتند و نسبت به آنچه که اتفاق افتاده احساس گناه می کردند، مانند سالی هولیس؛ یا اینکه از تروماهای جنسی گذشته خود رنج می بردند. با افزایش تشخیص هیستری در میان زنان، پلیس هر گزارشی از تعرض یا تجاوز جنسی را با شک و تردید بررسی می کرد، با این باور رایج در آن زمان که «تجاوز جنسی بدون رضایت فیزیکی غیرممکن است». فروید و زوال تشخیص. در اوایل قرن بیستم، تعداد زنانی که