Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
uff Cove) در طول جنگ فالکلند، ارتش بریتانیا رسانه ها را گمراه کرد تا تعداد واقعی تلفات را از کمتر از ۵۰ کشته به محدوده ۴۰۰ تا ۹۰۰ کشته و زخمی اغراق آمیز کنند. اعتقاد بر این است که این اطلاعات نادرست به مقاومت ضعیفی که بریتانیا در طول حمله بعدی به پورت استنلی با آن مواجه شد، کمک کرده است.
نرگس شهبازی (زادهٔ ۲۹ مرداد ۱۳۸۶ در تهران) ورزشکار ایرانی رشتهٔ ووشو در بخش تالو است. او ورزش حرفه ای را از همان سنین کودکی با ژیمناستیک آغاز کرد و بعد از مدتی با ورود به رشته ووشو و بخش تالو مهارت و استعداد خود را در در این رشته به نمایش گذاشت. نرگس توانست در ۱۵ سالگی و برای اولین حضورش در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا، طلای این مسابقات را در فرم چانگ چوان بدست آورد. مسابقات قهرمانی جوانان آسیا ماکائو ۲۰۲۳. نرگس شهبازی در سال ۲۰۲۳ و در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا که به میزبانی کشور ماکائو برگزار شد توانست با امتیاز ۹۰۰۶ جایگاه اول این مسابقات را در فرم چانگ چوان کسب و به مدال ارزشمند طلا دست پیدا کند. مسابقات قهرمانی جوانان جهان برونئی ۲۰۲۴. نرگس شهبازی به عنوان یکی از بازیکنان تیم ملی در این مسابقات حضور پیدا کرد. مسابقات قهرمانی جوانان آسیا جیانگ یین ۲۰۲۵. شهبازی در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا که در جیانگ یین کشور چین برگزار شد به عنوان یکی از بازیکنان تیم ملی در بخش تالو حاضر شد و توانست در فرم جیانشو با امتیاز ۹.۳۴۶ در جایگاه پنجم این رقابت ها ایستاد.
حقیقت اجماعی به نسخه مورد توافق عمومی از حقیقت در یک اجتماع یا جامعه اشاره دارد که توسط تجربیات و درک های مشترک شکل می گیرد. این درک از تفاوت های ذاتی در دیدگاه های فردی یا ذهنیت ها مربوط به دانش یا هستی شناسی ناشی می شود که منجر به عدم قطعیت در مورد حقیقت می شود. در حالی که دیدگاه های مختلفی وجود دارد، مردم تلاش می کنند تا اجماع ایجاد کنند که به عنوان راهنمای عمل گرایانه برای هنجارهای اجتماعی عمل می کند. این اصطلاح هم بار معنایی مثبت و هم بار معنایی منفی دارد، چرا که توسط نظریه پردازان ضد واقع گرایی به طور انتقادی نگریسته می شود ولی به دلیل مزایای عملی آن در پرورش باورهای مشترک شناخته شده است. حقیقت اجماعی با حقیقت اجماع متفاوت است چون اولی نشانگر توافق متقابل در مورد آن چیزی هست که حقیقت است. هنرمندان و متفکران، با هدف برهم زدن هنجارهای تثبیت شده و زیر سوال بردن اصالت حقیقت جهان؛ حقیقت اجماعی را به چالش کشیده اند. گاهی کودکان به عنوان "بی تجربه با حقیقت اجماعی" توصیف یا تلقی شده اند، اگرچه با این انتظار توصیف می شوند که با افزایش سن، دیدگاهشان به تدریج به حقیقت اجماع جامعه شان نزدیک تر شود. مرور کلی. در برر
سی ماهیت حقیقت، دو رویکرد کلی وجود دارد: پیتر برگر و توماس لاکمن استدلال می کنند: «حقیقت برساخت گرایی اجتماعی است و جامعه شناسی معرفت باید فرآیندی را تحلیل کند که در آن این اتفاق می افتد.» برای آنها، پرسش از حقیقت، به جای اینکه یک موضوع صرفاً فلسفی باشد، شامل مطالعه جامعه شناختی حقیقت اجماعی است. این مثال را در نظر بگیرید: حقیقت اجماعی برای افرادی که از یک دین خدامحور خاصی پیروی می کنند، با حقیقت اجماعی برای کسانی که از یک دین خدامحور دیگری پیروی می کنند یا با کسانی متفاوت است که از ادیان خدامحور به نفع علم تنها برای توضیح زندگی و جهان اجتناب می کنند. در جوامعی که ادیان خدامحور غالب هستند، درک دینی از وجود، حقیقت اجماعی خواهد بود. در یک جامعه عمدتاً سکولار، که حقیقت اجماعی تنها در علم ریشه دارد، جهان بینی دینی، حقیقت غیر اجماعی (یا جایگزین) خواهد بود. به این ترتیب، افراد و جوامع مختلف اساساً جهان بینیهای متفاوتی دارند، با درک های اساساً متفاوت از جهان اطرافشان و ساختارهایی که در آن زندگی می کنند. بنابراین، جامعه ای که برای مثال، کاملاً سکولار است و باور دارد که هر احتمالی تحت تأثیر متافیزیکی قرار دارد، واقعیت
های اجماعی بسیار متفاوتی خواهد داشت و بسیاری از باورهای آنها در مورد مسائل گسترده ای مانند علم، بردگی و قربانی کردن انسان ممکن است در نتیجه مستقیم تفاوت در ماهیت درک شده از جهانی متفاوت باشد که در آن زندگی می کنند. چارلز تارت در کتاب "بیداری"، اصطلاح جایگزینی را پیشنهاد کرد- "حقیقت شرطی" (""شرطی" یا "حقیقت مشروط")، که به نادرستی اصطلاح "حقیقت اجماعی" اشاره می کند، زیرا هیچ کس از فردی رضایت نمی خواهد که آیا می خواهد در یک "حقیقت پذیرفته شده عمومی" زندگی کند، زیرا او از طریق "شرطی شدن" - توسعه رفلکس های شرطی در فرآیند آموزش و اجتماعی شدن - به آن عادت کرده است. در علم و فلسفه. ایده آلیست ها. برخی ایده آلیست ها (ایده آلیست های ذهنی) این دیدگاه را دارند که هیچ چیز به یک شکل خاص وجود ندارد، بلکه واقعیت شخصی هر فرد منحصر به فرد است. چنین ایده آلیست هایی جهان بینی دارند که می گوید: «هر یک از ما حقیقت خودمان را خلق می کنیم، و در حالی که اکثر مردم ممکن است در مورد چگونگی حقیقت به توافق کلی (اجماع) برسند، ممکن است در حقیقتی متفاوت (یا غیر اجماعی) زندگی کنند. ماتریالیست ها. ماتریالیست ها ممکن است ایده وجود حقیقت های ممک
ن مختلف برای افراد مختلف، به جای باورهای مختلف در مورد یک حقیقت را نپذیرند. بنابراین برای آنها فقط اولین کاربرد اصطلاح حقیقت معنادار است. برای آنها، کسی که خلاف این را باور دارد، در حالی که حقیقت ها به درستی اثبات شده اند، ممکن است توهم تلقی شود. پیامدهای اجتماعی. دیدگاه ها در مورد این اصطلاح. معنای ضمنی اصطلاح «حقیقت اجماعی» معمولاً تحقیرآمیز است: معمولاً توسط نظریه پردازهای ایده آلیست، سوررئالیست و دیگر ضدرئالیستی به کار می رود که با این «حقیقت» مخالف یا دشمن هستند، با این دلالت که این حقیقت اجماعی، کم و بیش، توسط کسانی ایجاد شده است که آن را تجربه می کنند. (عبارت «حقیقت اجماعی» را می توان با تسامح بیشتری برای اشاره به هر مجموعه باورهای عموماً پذیرفته شده به کار برد.) با این حال، کسانی هستند که این اصطلاح را به طور تأییدآمیز برای مزایای عملی توافق همه بر روی مجموعه ای مشترک از فرضیات یا تجربیات به کار می برند. اجماع در برابر حقیقت اجماعی. حقیقت اجماعی با حقیقت اجماع مرتبط ولی از آن متمایز است. تفاوت بین این اصطلاحات این است که در حالی که حقیقت اجماعی، وضعیتی از توافق متقابل در مورد آنچه درست است را توصیف می
کند (اجماعی یک اسم است)، حقیقت اجماع نوعی توافق در مورد آنچه درست است را توصیف می کند (اجماع یک صفت است). به عبارت دیگر، حقیقت ممکن است غیر اجماعی نیز باشد، همانند زمانی که نسخه ترجیحی یک شخص از حقیقت با نسخه ترجیحی شخص دیگر از حقیقت در تضاد باشد. حقیقت اجماعی برای درک انواع پدیده های اجتماعی، مانند فریب، مرتبط است. جنبه های اجتماعی. هنرمندان، نویسندگان و نظریه پردازان تلاش کرده اند تا با حقیقت مورد اجماع مخالفت کنند یا آن را تضعیف کنند، در حالی که دیگران اعلام کرده اند که آن را "نادیده می گیرند". به عنوان مثال، سالوادور دالی با روش پارانوئیک-انتقادی خود قصد داشت «به لطف پارانویا و فرآیند فعال تفکر، سردرگمی را سیستماتیک کند و به این ترتیب به بی اعتبار کردن کامل دنیای حقیقت کمک کند».
گوئیرو () یک ساز کوبه ای است که از یک کدوی توخالی با انتهای باز و شیارهایِ موازیِ بریده شده در یک طرف آن تشکیل شده است. این ساز با مالیدن یک چوب یا دندانه (به تصویر مراجعه کنید) در امتدادِ شیارها نواخته می شود. تاریخچه. گوئیرو معمولاً در موسیقی کوبایی، پورتوریکویی و سایر سبک های موسیقی آمریکای لاتین استفاده می شود و نقش کلیدی در بخش ریتم معمولِ ژانرهای مهمی چون سالسا و غیره ایفا می کند. نواختن گوئیرو معمولاً به ضربات بلند و کوتاه نیاز دارد که با خراشیدن به بالا و پایین، صدای بلند یا کوتاه ایجاد می شود. امروزه بسیاری از گوئیروها از چوب یا فایبرگلاس ساخته می شوند. گوئیرو، مانند ماراکا، اغلب توسط یک خواننده نواخته می شود. در سرتاسر آمریکای لاتین و دریای کارائیب، گوئیرو را می توان در انواع موسیقی رقص سنتی و محلی یافت و در گروه های رقص و جشنواره های مذهبی از آن استفاده می شود. در موسیقی کلاسیک نیز آهنگسازانی مانند هیتور ویلالوبس، مورتون گلد (سمفونی آمریکای لاتین) و ایگور استراوینسکی (پرستش بهار) از گوئیرو بهره برده اند.
مارچلو اسپارزو مجسمه ساز ایتالیایی قرن هفدهم بود که به ویژه به عنوان یک استاد گچ کاری شهرت داشت. او که از سوی معاصرانش به عنوان یکی از برجسته ترین هنرمندان و مجسمه سازان پلاستیک آن دوره شناخته می شد، از جمله اولین استفاده کنندگان از گچ مرمر در آثار عظیم یادبود بود، که زبان سبکی بدیع و مهارت های اجرایی پالایش شده ای را به نمایش گذاشت. او به طور قابل توجهی در جنوا، اوربینو، تورین، سینا و پاویا کار کرد، و همچنین در آزمایش های رنگی، به عنوان مثال، در پیشگاه کلیسای سن پیترو در بانچی، شبستان کلیسای سن روکو و ویلای پرنس در جنوا، نوآور بود. زندگی نامه. اوایل زندگی. مارچلو اسپارزو در اوربینو، ایتالیا در خانواده فرانچسکو دی جولیو اسپارزو و دونا جولیا به دنیا آمد. لوئیجی پونجیلئونی او را به عنوان «پسر طبیعی جیو. آنتونیو اسپازا» توصیف کرده است. در قرارداد سال ۱۵۷۳ برای آثار در سینا، از او به عنوان «استاد مارچلو دی جولیو اسپارتی از اوربینو» یاد شده است. او سال های اولیه خود را صرف تخصص در هنرهای تجسمی در مدرسه فدریکو براندانی کرد، و سبکی بدیع را در سنت منریسم رافائل و پرینو توسعه داد. حرفه حرفه ای. سینا. پس از احتمالاً کا
ر در رم با برندانی در سال ۱۵۷۳، او به سینا فراخوانده شد، جایی که به او سفارش های مختلفی داده شد. او در کنار نقاش فلاندری، برنارد ون رانت ویک، در تزئینات گچبری استادانه کاخ چیگی آلا پوستیرلا همکاری کرد که تا به امروز در یازده اتاق باقی مانده است. آثار او یک روند سبکی خاص را در شهر توسکانی در مورد تزئینات ایجاد کرد که بیش از یک قرن ادامه یافت. پاویا. در سال ۱۵۷۸، او برای کار در کلیسای کوچک تسبیح در کلیسای دومینیکن سن توماسو فراخوانده شد، در ابتدا برای جایگزینی آمبروجیو ولپیِ فوت شده، و تا سال ۱۵۸۳ سفارش ها را تکمیل کرد. در سال ۱۵۸۸، او مجموعه مجسمه های پیچیده ای را خلق کرد که قدیسان فرقه دومینیکن را به تصویر می کشید. در سال ۱۵۹۶، اسپارزو قرارداد جدیدی را برای تزئین دو طاق جلوی کلیسای کوچک تسبیح امضا کرد. اسپلتا در "کتاب تاریخ" خود در سال ۱۶۰۲، او را به عنوان «یکی از اولین گچ کاران این دوران» توصیف کرد (با استفاده از کلمه «اولین» به معنای باستانی «مهم ترین») و مجسمه باشکوه پیروزی از سال ۱۵۹۹ را به او نسبت داد. این مجسمه، که «به زیبایی شکل گرفته» و «به طور کامل اجرا شده» بود، بر روی پایه ای در طاقچه ای در قرنتی،
نزدیک دروازه سوم شهر، در میدان سن گابریل آن زمان قرار داشت. این مجسمه بالدار، مسلح به سبک باستانی، تاجی از برگ بو بر سر، شاخه نخلی در دست راست و عصایی در دست چپ بود. این بنای یادبود از جمله زیورآلاتی بود که برای استقبال از ملکه مارگارت در طول بازدیدش از شهر استفاده شد و بعدها توسط سیلویو سالواتیکو نجیب زاده حفظ شد. آخرین اثر ثبت شده اسپارزو در پاویا «نقاشی با پیکره ها و مسلح به گچ» بود که پرداخت هزینه آن در اول مه ۱۶۰۰ ثبت شده است.
تیتسیانو آسپتی (۱۵۵۹-۱۶۰۶) مجسمه ساز ایتالیایی دوره رنسانس بود. او در پادوا متولد شد و عمدتاً در آنجا و ونیز فعالیت داشت. او مجسمه های بزرگ و کوچک برنزی را تکمیل کرد. از جمله آثار بزرگ او می توان به مجسمه های برنزی در نمای کلیسای سن فرانچسکو دلا ویگنا و "سنت آنتونی" و بسیاری دیگر از تزئینات مجسمه سازی برای کلیسای سنت آنتونیو پادوا اشاره کرد. وقتی آسپتی فعالیت عمومی خود را در دهه ۱۵۹۰ آغاز کرد، آلساندرو ویتوریا عملاً مجسمه سازی را متوقف کرده بود و جیرولامو کامپانی انحصار سفارش های اصلی مجسمه سازی را در دست داشت. اگرچه آسپتی در سفارش محراب سنت آنتونیو از کامپانی پیشی گرفت، اما در ونیز چندان موفق نبود و هیچ اثری به قدرتمندی محراب بلند کامپانی برای سن جورجو ماجوره (۱۵۹۰–۱۵۹۳) و محراب سن سالواتوره ( خلق نکرد). با این حال، او در فلورانس برای خلق نقش برجسته ها رقیبی نداشت، شاید به جز جووانی باتیستا کاچینی و معاصرش جامبولونیا، که ممکن است دلیل آسپتی برای نقل مکان به آنجا در سال ۱۶۰۴ و تکمیل نقش برجسته برنزی "مرگ سنت لارنس" باشد که اکنون در کلیسای فلورانسی سانتا ترینیتا در فلورانس قرار دارد. او در توسکانی شکوفا شد و د
ر پیزا درگذشت، اگرچه تا زمانی که اطلاعات بیشتری در مورد آثار اکنون گمشده او در آنجا، به ویژه هشت اثر اسطوره ای، کشف نشود، تجزیه و تحلیل کامل او به عنوان یک هنرمند غیرممکن است. زندگی و آثار. اوایل زندگی. خانواده مادرش هنرمندان دیگری را نیز تربیت کرده بودند - ملقب به «لیزارو»، پدرش گویدو مینیو در ریخته گری برنز تخصص داشت و برادرش تیزیانو مینیو مجسمه ساز و گچ بر مشهوری بود. آسپتی احتمالاً در کارگاه خانوادگی آموزش دیده بود و ممکن است دستیار کارگاه جیرولامو کامپانیا، دیگر مجسمه ساز بزرگ فعال در ونیز در اواخر قرن شانزدهم، بوده باشد. ارتباطات خانوادگی او قطعاً به آسپتی اجازه داد تا در سال ۱۵۷۷ به خانواده جووانی گریمانی در ونیز بپیوندد و در نهایت شانزده سال را در آنجا بگذراند. گریمانی، پاتریارک آکویلیا، از خانواده ای که سه دوج (فرزند دوک) را به دنیا آورده بود، همچنین حامی اصلی هنرمندان معاصر بود و کاخ او میزبان یکی از مجموعه های بزرگ و ارزشمند آثار باستانی ایتالیا در خارج از رم بود که جاذبهٔ مهمی برای بازدیدکنندگان ونیز محسوب می شد. خدمت طولانی آسپتی برخلاف سفارش های مکرر سایر هنرمندان در ونیز در آن زمان بود و او را
تقریباً به یک هنرمند درباری تبدیل کرده بود. خانوادهٔ پاتریارک از هنر منریسم ایتالیایی حمایت می کردند و کاخ آنها در نزدیکی سانتا ماریا فورموسا شامل آثار گچبری جیووانی دا اودین، فدریکو زوکاری و فرانچسکو سالویاتی بود. گذراندن دوران جوانی اش در محیط غنی و زیبای مجموعه، از جمله زمانی که صرف مرمت برخی از آثار باستانی کرد، تأثیر خود را گذاشت و در آثار پختهٔ او دیده می شود. اولین آثار شناخته شدهٔ او دو نقش برجسته ی متوسط از سنت مارک و سنت تئودور در «پیترا ویوا» برای پل «جدید» ریالتو و "مجسمهٔ غول پیکر" مرمریِ ناشیانه ای است که در جایی که اکنون ورودی لیبریا مارسیانا است، قرار گرفته است، که هیچ کدام از آن ها به ظرافت آثار بعدی او مربوط نمی شوند. آتلانتیس ها از یک نقش برجسته ( پشتیبانی می کنند) بالای شومینه در سالن آنتی کالجیوِ کاخ دوکاله اثر کامپانیا، برای مدتی به اشتباه به آسپتی نسبت داده می شد، که در واقع خودِ نقش برجسته کوره ولکان را ساخته بود. اولین برنزهای باقی مانده از او، پیکره های تمثیلی در اندازه واقعی از تمپرانس و جاستیس در کلیسای گریمانی در سن فرانچسکو دلا ویگنا هستند. آنها قبل از ۲۸ نوامبر ۱۵۹۲، تاریخی که پ
اتریارک از یک متمم در وصیت نامه خود برای سفارش به هنرمند برای تکمیل آنها استفاده کرد، انجام شدند. او همچنین به آسپتی دستور داد تا پیکره های موسی و سنت پولس را برای همان کلیسا اجرا کند، همان طور که بعداً مورد بحث قرار خواهد گرفت. آسپتی حدود سال ۱۵۹۲ توسط لئاندرو باسانو نقاشی شد، اثری که اکنون در مجموعه سلطنتی بریتانیا نگهداری می شود. پادوا. به لطف حمایت گریمانی، شهرت آسپتی به سرعت در پادوا گسترش یافت و در اوایل دهه ۱۵۹۰ او نقش برجسته های برنزی از "سنت دانیال که توسط اسب کشیده می شود" و "شهادت سنت دانیال را" برای کلیسای جامع آن، احتمالاً برای محرابی برای آن قدیس در سردابه، ساخت. احتمالاً ریخته گری اصلی اکنون در موزه هنر متروپولیتن است که بعداً با ریخته گری دیگری جایگزین شد، که دومی هنوز در موزه هنرهای مذهبی اسقف نشین پادوا قرار دارد و احتمالاً در قرن نوزدهم تولید شده است. رویکرد آسپتی عمیقاً تصویری بود و استعداد واقعی او را در مجسمه سازی نقش برجسته نشان می داد. او و عمویش از معدود مجسمه سازان ونیزی بودند که به تکنیک های فلورانسی برای تولید نقش برجسته ها علاقه مند بودند (که با استیاچیاتوی دوناتلی شروع می شد، که
در پادوا چنین بود) و پیکره های او از نقش برجسته های کم ارتفاع تا مجسمه های تقریباً کاملاً گرد متغیر بود. در واقع، او آنقدر از انتظارات سفارش دهنده اش فراتر رفت که دستمزدش دو برابر شد. در دو صحنه، او از طریق احساسات، حالت ها و بافت های متنوعی که بین پس زمینه های معماری آجری و سنگی، گوشت برهنه، چرم و زره متغیر بود، غنای فضایی ایجاد کرد. دامنه احساسی در "شهادت" از جلادی که بدن برهنه و رقت انگیز قدیس را میخکوب می کند تا سربازان بی تفاوت در سمت راست و بهت مردان در سمت چپ امتداد دارد. این اثر حتی صدا را نیز تداعی می کند، مانند سگی که پارس می کند و اسبی که در نزدیکی مردی که شیپور شکار می نوازد، شیهه می کشد و بلند می شود، همان طور که در "کشیده شده است". پیکره های کشیده، باریک و پویا با معیارهای زیبایی فیزیکی مطابقت دارند و دانش هنرمند را از شیوه گرایی معاصر و همچنین هنر هلنیستی منعکس می کنند. استفاده گسترده از قلم زنی، حکاکی فرورفته، علامت های آتش و سایر تکنیک ها، الگویی را در کل سطح بازتولید می کند و عشق او به جلوه های تصویری و رنگی را گواهی می دهد. این آثار و "تابلوی بشارت" (موسسه هنر شیکاگو؛ اوایل ۱۵۸۰) اولین جانش
ینان شایستهٔ نقش برجسته های برنزی یاکوپو سانسووینو برای کلیسای جامع سنت مارک در ونیز هستند. پس از موفقیت چشمگیر این دو اثر، در ۶ نوامبر ۱۵۹۳، آسپتی سفارش بسیار پرسود و معتبری برای یک محراب مرمری جدید برای کلیسای سنت آنتونیو در کلیسای سنت آنتونی پادوا دریافت کرد که قرار بود با مجسمه های برنزی سه قدیس فرانسیسکن (آنتونی پادوا، سنت بوناونتورا و لویی تولوز)، چهار فضیلت اصلی ایمان، نیکوکاری، اعتدال و بردباری یا امید و چهار فرشته شمع به دست تزئین شود (فضایل در سال ۱۵۹۷ در گروه کر روی نرده محراب بلند قرار گرفتند). این سومین و بزرگ ترین مجموعه یادبود اختصاص داده شده به سنت آنتونی پس از محراب بلند دوناتلو (که در سال ۱۴۵۳ تکمیل شد) و مجسمه های برنزی و نقش برجسته های مرمری که دیوارهای جانبی کلیسای سنت آنتونیو را تزئین می کردند، بود. مجسمه های سه قدیس فرانسیسکن نمونه ای از آسپتی نبودند، بلکه از دوناتلو تقلید می کردند. زنان محاسن در اندازه نصف اندازه واقعی، با سرهای کوچک، بدن های کشیده و پارچه های زیبا به تصویر کشیده می شدند، که بیشتر شبیه سبک آسپتی در آن زمان بود. کارهای بعدی در ونتو. آسپتی این اثر محرابی را حدود ۳۰ دسامب
ر ۱۵۹۵ تکمیل کرد، در این تاریخ، جووانی آنتونیو مینلی د باردی به او مأموریت داد تا پیکره ای از مسیح را برای حوض کلیسا در راهروی شبستان شمال غربی بسازد که در ۸ مه ۱۵۹۹ تکمیل شد. نیم تنه های برنزی سباستیانو ونیه، آگوستینو بارباریگو (فاتحان نبرد لپانتو در سال ۱۵۷۱) و مارکانتونیو براگادین (مدافع فاماگوستا و کشته شده در همان سال لپانتو)، که همگی در کاخ دوک ونیز قرار دارند، به نظر می رسد که همگی در سال های ۱۵۹۶–۱۵۹۹ مدل سازی و ریخته گری شده اند. همین تاریخ به پیکره های سنت پل و موسی برای طاقچه های پالادیویی در نمای سان فرانچسکو دلا ویگنا اختصاص داده شده است، جایی که آنها هنوز هم باقی مانده اند. تعداد کمی از نماهای کلیساهای ونیز تکمیل شده اند و تعداد کمتری دارای مجسمه های نما هستند، به خصوص قبل از سال ۱۶۰۰، که موسی و سنت پاول از اولین مجسمه های برنزی در نمای یک کلیسای ونیزی هستند، جنس تیره آنها با پس زمینه مرمر سفید در تضاد است. پس از اتمام این پروژه ها، آسپتی اولین سفر شناخته شده خود را فراتر از ونتو انجام داد. گزارش شده است که او در اکتبر ۱۵۹۹ در کارارا بوده است، اما در سال ۱۶۰۲ یا قبل از آن به ونیز بازگشته است. تو
سکانی (۱۶۰۴ به بعد). آسپتی مدتی پس از ۳ ژوئیه ۱۶۰۴ برای همیشه ونیز را ترک کرد تا آنتونیو گریمانی، برادرزاده جیووانی گریمانی و اسقف تورچلو، را به پیزا همراهی کند، پس از آنکه دومی به عنوان سفیر توسکانی منصوب شد، که گواهی بر پیوندهای قوی آسپتی با خانواده گریمانی است. این سال های پایانی زندگی آسپتی در خانه کنت کامیلو برزیگلی در پیزا بسیار پربار بود، که در طی آن او دو صلیب برنزی، یک نقش برجسته برنزی که همسر دوم برزیگلی، لوئیزا پاگانلی، هشت نقش برجسته برنزی از صحنه های اساطیری، یک قطعه نقره ای که مسیح را در ستون با دو شلاق زن نشان می دهد (که در وصیت نامه آسپتی به کلیسای سنت آنتونی در پادوا باقی مانده است)، یک "هرکول و آنتائوس" مرمری، یک "آدونیس" مرمری و یک "لدای خفته را" خلق کرد، که البته هیچ یک از این آثار باقی نمانده اند. تنها مجسمه باقی مانده از دوران اقامت آسپتی در پیزا، "«شهادت سنت لورنس»" است، یک نقش برجسته برنزی که به سفارش سناتور لورنزو اوسیمباردی (۱۵۴۷–۱۶۳۶)، عموی برزیگلی، ساخته شده است. اگرچه در طول تاریخ، این مجسمه، نمای جلویی محراب کلیسای اوسیمباردی در گوشه شمال غربی شبستان سانتا ترینیتا، فلورانس را تشک
یل داده است، اما یک منبع قرن هفدهمی بیان می کند که اوسیمباردی آن را «برای مکان دیگری» (احتمالاً کلیسای سن پیترو) سفارش داده بود. ممکن است تا حدودی این موضوع حقیقت داشته باشد، زیرا این اثر تنها عنصر تزئینی در کلیسای کوچک است که به سنت پیتر و فرقه او مربوط نمی شود. با این حال، می توان فرض کرد که اگر آسپتی به اندازه کافی زنده می ماند، بقیه مجسمه های کلیسا را به پایان می رساند، زیرا آنها پس از مرگ او توسط شاگردش فلیس پالما تولید شده اند - یک صلیب برنزی اثر پالما بر فراز محراب ممکن است از طرحی از آسپتی الهام گرفته شده باشد. "«شهادت»" احساسی عمیق تر از دو نقش برجسته ساخته شده برای کلیسای پادوا را نشان می دهد، زیرا کمتر نمایشی و بیشتر تصویری است. این اثر به خوبی با شعر معاصر ضد اصلاحات هماهنگ است، به ویژه در تصویرسازی سرسخت و بی حرکت لارنس در مرکز اثر، که حتی در حالی که روی گریدرون، ابزار شهادتش، قرار گرفته است، به صورت مورب به سمت آسمان نگاه می کند. پیکره ها و حروف بسیار تنومندتر و عضلانی تر از آثار جوان تر آسپتی هستند، همان طور که به ویژه در پیکره فوق العاده ای که در جلوی گروه مجسمه سازان اصلی جمع شده است، دیده می
شود و تسلطی را که او در به تصویر کشیدن برهنگی به دست آورده بود، نشان می دهد. این اثر در سال ۱۶۰۵ به خوبی در یک طرح تزئینی جدید برای کلیسای کوچک اوسیمباردی توسط لودوویکو سیگولی ادغام شد. آسپتی در ۲۷ ژوئیه ۱۶۰۶ (یا ۱۶۰۷ طبق تقویم پیزایی که در تقویم مدرن از ۲۵ مارس شروع می شد) متمم وصیت نامه خود را اضافه کرد. بنا به درخواست خودش، او در صومعه های سانتا ماریا دل کارمینه در پیزا به خاک سپرده شد و برزیگلی هزینه مراسم تشییع جنازه را پرداخت کرد - یک نیم تنه از آسپتی که در سال ۱۶۰۶ توسط پالما ساخته شده و یک کتیبه که هر دو هنوز در محل باقی مانده اند. او که مجرد و بدون فرزند بود، برادرزاده ای را وارث خود قرار داد.
فرانچسکو لورانا، همچنین به عنوان فرانچسکو د لا ورانا (؛ حدود ۱۴۳۰ - قبل از ۱۲ مارس ۱۵۰۲) یک مجسمه ساز و مدال آور دالماتیایی بود. او هم یک مجسمه ساز کروات و هم یک مجسمه ساز ایتالیایی محسوب می شود. اگرچه در قلمرو جمهوری ونیز متولد شد، اما دوران اوج حرفه ای خود را در آن سوی ایتالیا گذراند و بین ناپل و سیسیل و اوربینو و در نهایت در جنوب فرانسه، جایی که درگذشت، دررفت و آمد بود. او یکی از مهم ترین و پیچیده ترین مجسمه سازان قرن پانزدهم بود - پیچیده به دلیل فعالیت هایش در محافل فرهنگی مختلف و قرار گرفتن در معرض تأثیرات متفاوت. بهترین آثار او در سنت کارگاهی و با همکاری دیگر هنرمندان تکامل یافت. نیم تنه های پرتره او، فردیت خلاقانه ای را نشان می دهند که به ویژه در اواخر قرن نوزدهم جذاب به نظر می رسید. اگرچه ترسیم سیر تکامل سبکی او غیرممکن است، اما آثار بعدی او که در فرانسه ساخته شده، تا حدودی جذب رئالیسم شمالی را نشان می دهد، که در آثار اجرا شده در ایتالیا وجود ندارد. زندگی و آثار. لورانا در ورانا، نزدیک زادار، در دالماتیا متولد شد. در زمان حکومت ونیز، ورانا "لا ورانا" نامیده شد که از رمانس دِ ورانا گرفته شده است و نام
خانوادگی مورد استفاده فرانچسکو لورانا را به او داده است. پس از کارآموزی زیر نظر یک مجسمه ساز، او فعالیت انفرادی خود را در ناپل آغاز کرد، جایی که او یکی از اعضای تیم مجسمه سازانی بود که طاق نصرت قلعه نوئوو را برای آلفونسو پنجم آراگون به پایان رساندند. پس از مرگ آلفونسو (۱۴۵۸)، او به اکس-آن-پرووانس به دربار رنه دانژو، پادشاه سابق و هنوز هم عنوان دار ناپل، فراخوانده شد و رنه دانژو به او مأموریت داد تا مجموعه ای از مدال های برنزی پرتره شخصیت ها را در دربار بسازد. از سال ۱۴۶۶ تا ۱۴۷۱، لورانا در سیسیل بود. آثار این دوره شامل کلیسای کوچک ماسترانتونیو و مقبره پیترو اسپشیاله در کلیسای سنت فرانچسکو در پالرمو، در کناری کلیسای سنت مارگریت در سیاکا، مجسمه های "مریم مقدس و کودک" در کلیساهای جامع پالرمو (۱۴۷۱) و نوتو، و یک نیم تنه که ظاهراً النور آراگونی را به تصویر می کشد، اکنون در کاخ آباتلیس در پالرمو، سیسیل، است. در سال ۱۴۷۱ او به ناپل سفر کرد و در آنجا مجسمه "مریم مقدس" را در کلیسای کوچک استا باربارا ساخت. از سال ۱۴۷۴ تا ۱۴۷۷، لورا سه سال را در اوربینو گذراند، جایی که یکی از بستگانش به نام لوچیانو لورانا کار می کرد. سپ
س به مارسی رفت و در آنجا یک کلیسای کوچک در کلیسای جامع سنت ماری ماژور (۱۴۷۵–۱۴۸۱) ساخت، اولین سازه ای که در فرانسه کاملاً به سبک رنسانس طراحی شده بود. کارگاه او در مارسی محراب مرمری سنت لازاروس و همچنین محراب کالواری در سنت دیدیه دو آوینیون و مقبره های جیووانی کوسا در سنت مارته دو تاراسکون و شارل، کنت دو ماین، در لو مان را ساخت. لورانا در سال ۱۵۰۲ در مارسی یا آوینیون درگذشت.
الساندرو لئوپاردی (گاهی اوقات لئوپاردو نامیده می شود) (۱۴۶۶ – ۱۵۱۲) مجسمه ساز، بنیان گذار برنز و معمار ونیزی بود. زندگی نامه. لئوپاردی در ونیز متولد و درگذشت. اولین بار در سال ۱۴۸۲ نام او شنیده شد و گفته می شود که در ضرابخانه کار می کرده است. زمانی گفته می شد که او بنای یادبود دوک آندره آ وندرامین، که اکنون در کلیسای سن جیووانی پائولو قرار دارد، را طراحی کرده است، اما اکنون عموماً تصور می شود که این بنا کار تولیو لومباردو بوده است، اگرچه لئوپاردی ممکن است در برخی از طرح ها نقش داشته باشد. در سال ۱۴۷۹، او مدلی را برای مسابقه ای که توسط سیگنوریا در ونیز برای یافتن مجسمه سازی برای بنای یادبود سوارکاری بارتولومئو کولئونی آغاز شده بود، ارائه داد. سه مجسمه ساز از جمله آندره آ وروکیو که قرارداد به او اعطا شد، مدل هایی را ارائه دادند. لئوپاردی در سال ۱۴۸۷ به اتهام کلاهبرداری به مدت ۵ سال تبعید شد و در سال ۱۴۹۰ توسط سنا فراخوانده شد تا مجسمه چشمگیر وروکیو از بارتولومئو کولئونی را که ونیزی ها طبق مفاد وصیت نامه کولئونی به او سفارش داده بودند، به پایان برساند. وروکیو که مدل گلی را در ونیز ساخته بود، در سال ۱۴۸۸، قبل از
ریخته گری برنزی آن، درگذشت. او در وصیت نامه خود درخواست کرد که شاگردش، لورنزو دی کردی، برای ترتیب دادن ریخته گری آن استخدام شود، اما پس از تأخیر زیاد، ونیزی ها در سال ۱۴۹۰ لئوپاردی را برای ریخته گری آن انتخاب کردند و او همچنین پایه ای را که مجسمه روی آن قرار دارد، ساخت. نام او (به لاتین) روی کمر اسب حک شده است: "ALEXANDER. LEOPARDUS. V. P. OPUS"، به طوری که مقامات اولیه فکر می کردند که این کار کاملاً متعلق به اوست. این اثر مورد تحسین جهانی قرار گرفته است، اگرچه جان پوپ-هنسی معتقد بود که اگر وروچیو خودش آن را تمام می کرد، حتی بهتر هم می شد. وقتی کولئونی پول مجسمه اش را وقف کرد، شرط گذاشت که مجسمه باید در میدان سن مارکو نصب شود، اما دولت ونیز نتوانست اجازه این کار را بدهد و با نصب آن در نزدیکی "مدرسه" سن مارکو، بیرون کلیسای اس اس جیووانی پائولو، جایی که امروز نیز قرار دارد، مصالحه کرد. لئوپاردی بین سال های ۱۵۰۳ تا ۱۵۰۵ روی کلیسای کوچک کاردینال زنو در سنت مارک کار کرد که تا سال ۱۵۱۵ توسط آنتونیو لومباردو و تولیو لومباردو به پایان رسید. در سال ۱۵۰۵، او پایه های برنزی را که با نقش برجسته تزئین شده بودند، برای سه م
یله پرچم بزرگ دکل مانند در میدان سن مارکو طراحی و ریخته گری کرد. هر پایه متفاوت است و پایه مرکزی آن روی یک مدال، نیمرخ دوج، لئوناردو لوردان، را دارد. مدل او برای بازسازی مدرسهٔ باستانی وکیا دلا میسریکوردیا در ونیز، در سال ۱۵۰۷ به طور موقت توسط مدرسه پذیرفته شد، اما پیشرفت کمی در این پروژه حاصل شد و در سال ۱۵۳۱، پس از مرگ لئوپاردی، مدل سانسووینو جایگزین آن شد، اگرچه این مدل نیز هرگز تکمیل نشد. بعدها، او در کلیسای جدید سانتا جیوستینا در پادوا مشغول به کار شد. پس از آتش سوزی فاجعه بار در ریالتو در ژانویه ۱۵۱۴، او یکی از چهار معماری بود که مدل هایی را برای بازسازی منطقه ارائه داد، اما قرارداد به اسکارپانینو داده شد.