Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آر. جی. واترز (; – ) یک عکاس تجاری آمریکایی در کالیفرنیا و نوادا بود. اوایل زندگی. رپر جیمز واترز در ۲۴ سپتامبر ۱۸۵۶ در ساکرامنتو، کالیفرنیا به دنیا آمد. پدرش جورج گیلبرت واترز (۱۸۲۲-) و مادرش لیدیا مری میلنر (۱۸۱۷–۱۸۸۱) نام داشت. او با آنا ام واترز ازدواج کرد و بین سال های ۱۸۹۲ و ۱۸۹۵ دو پسر داشتند. در سال ۱۸۹۲، واترز یک استودیوی عکاسی تجاری در خیابان کالیفرنیا ۱۹۴۵، در سانفرانسیسکو به نام شرکت آر.جی. واترز افتتاح شد. عکس های واترز در موزه جی. پال گتی، موزه متروپولیتن هنر، کتابخانه کنگره، آرشیو آنلاین کالیفرنیا و کتابخانه دانشگاه نوادا در رینو نگهداری می شوند. در کتابخانه کنگره دو عکاسی سراسرنمای او از سه سال پس از زلزله ۱۹۰۶ سانفرانسیسکو، نگهداری می شود. درگذشت. واترز در ۵ نوامبر ۱۹۳۷ در کمپ فرانسوی، شهرستان سن واکین، کالیفرنیا، در سن ۸۱ سالگی درگذشت. طبق گواهی فوت وزارت بهداشت عمومی کالیفرنیا، جسد واترز در ۸ نوامبر در خانه تشییع جنازه کاسا بونیتا در استوکتون، کالیفرنیا سوزانده شد.
لشکر ۲ پیاده () لشکر پیاده نظام زیرمجموعه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و تحت امر ارتش هشتم است، که در سال ۱۹۱۷ تأسیس شد و هم اکنون وظیفه اصلی آن، دفاع از کره جنوبی، در مقابل یورش احتمالی کره شمالی به این کشور می باشد. ستاد فرماندهی لشکر ۲ پیاده در پایگاه شکاری لوئیس-مک کرود، ایالت واشینگتن قرار دارد و قرارگاه فرماندهی آن نیز در کره جنوبی مستقر می باشد. از دهه ۱۹۶۰، مأموریت اصلی این لشکر دفاع پیشگیرانه از کره جنوبی در صورت حمله کره شمالی بوده است. تقریباً ۱۷۰۰۰ سرباز در لشکر دوم پیاده خدمت می کنند که ۱۰۰۰۰ نفر از آنها در کره جنوبی مستقر هستند و حدود ۳۵٪ از پرسنل نیروهای ایالات متحده در کره را تشکیل می دهند. این لشکر که به عنوان لشکر دوم پیاده و نیز لشکر ترکیبی کره جنوبی/ایالات متحده شناخته می شود و یگان های زیرمجموعه آن توسط تیم های رزمی تیپ های چرخشی از سایر لشکرهای نیروی زمینی ایالات متحده تقویت می شود. لشکر دوم پیاده به عنوان تنها لشکر ارتش ایالات متحده که سربازان کره جنوبی را از طریق برنامه کاتوسا (تقویت کره به ارتش ایالات متحده) که در سال ۱۹۵۰ با توافق رئیس جمهور کره جنوبی، سینگمن ری، آغاز شد، در خود ج
ای داده است، منحصر به فرد است. تا پایان جنگ کره، حدود ۲۷۰۰۰ کاتوسا در نیروهای ایالات متحده خدمت کرده بودند. تا ماه مه ۲۰۰۶، تقریباً ۱۱۰۰ سرباز کاتوسا به این لشکر اختصاص داده شده اند. بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴، بیش از ۴۷۴۸ سرباز هلندی نیز در این لشکر خدمت کردند.
حقوق رسانه که به آن حقوق سرگرمی نیز می گویند، خدمات حقوقی ارائه شده به صنعت سرگرمی و رسانه است. این خدمات در قانون سرگرمی با قانون مالکیت فکری همپوشانی دارد. مالکیت فکری دارای بخش های متحرک بسیاری است که شامل نمادهای بازرگانی، حق تکثیر و «حق شهرت» می شود. با این حال، حقوق سرگرمی اغلب شامل سوالاتی از حقوق استخدام، حقوق قرارداد، حقوق شبه جرم، حقوق کار، حقوق ورشکستگی، حقوق مهاجرت، حقوقاوراق بهادار، حقوق منافع امنیتی، حقوق نمایندگی، حقوق حریم خصوصی، قوانین تهمت و افترا، قوانین تبلیغات، حقوق کیفری، حقوق مالیاتی، حقوق بین المللی (به ویژه حقوق بین الملل خصوصی) و حقوق بیمه است. بیشتر کار یک قانون سرگرمی مبتنی بر معامله است، به عنوان مثال، پیش نویس قراردادها، مذاکره و میانجیگری. برخی از شرایط ممکن است منجر به دعوی قضایی یا داوری نیاز داشته باشد.
ارتش هشتم ایالات متحده آمریکا () ارتش میدانی زیرمجموعه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۴۴ تأسیس شد. ارتش هشتم در جنگ جهانی دوم و جنگ کره شرکت داشت. ستاد فرماندهی این ارتش در پایگاه کمپ هامفریز در پیونگ تک مستقر می باشد. ارتش هشتم تنها ارتش میدانی فعال در نیروهای مسلح آمریکا است. ارتش هشتم فرماندهی کلیه یگان های نیروی زمینی آمریکا در کره جنوبی را برعهده دارد و تحت امر نیروهای کره ایالات متحده و نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در اقیانوس آرام فعالیت می کند. تاریخچه. جنگ جهانی دوم. این واحد اولین بار در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۴ در ایالات متحده، تحت فرماندهی سپهبد رابرت ال. آیشلبرگر تأسیس شد. ارتش هشتم در بسیاری از عملیات های آبی-خاکی در جبهه جنوب غربی اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم شرکت کرد و در نهایت در بیش از شصت عملیات نظامی شرکت داشت. اولین مأموریت ارتش هشتم، در سپتامبر ۱۹۴۴ به دست گرفتن کنترل ارتش ششم ایالات متحده در گینه نو، بریتانیای نو، جزایر آدمیرالتی و موروتای بود، تا ارتش ششم را برای شرکت در نبرد فیلیپین (۱۹۴۴–۱۹۴۵) محیا کند. ارتش هشتم دوباره در دسامبر ۱۹۴۴ به دنبال ارتش ششم، زمانی که در ۲۶ دسامبر
کنترل عملیات در جزیره لیت را به دست گرفت، وارد عمل شد. در ژانویه، ارتش هشتم در لوزون وارد نبرد شد و سپاه یازدهم را در ۲۹ ژانویه در نزدیکی سن آنتونیو و لشکر یازدهم هوابرد را دو روز بعد در آن سوی خلیج مانیل پیاده کرد. نیروهای ارتش هشتم، با ترکیب سپاه اول و سپاه چهاردهم از ارتش ششم، در یک حرکت بزرگ و تهاجمی، مانیل را محاصره کردند. آخرین عملیات ارتش هشتم در جنگ اقیانوس آرام، پاکسازی جنوب فیلیپین از ارتش ژاپن، از جمله جزیره اصلی میندانائو بود، تلاشی که سربازان ارتش هشتم را تا پایان جنگ مشغول به خود کرد. اشغال ژاپن. قرار بود ارتش هشتم در عملیات حمله به ژاپن شرکت کند. این ارتش در عملیات تاج، مرحله دوم حمله، که شامل حمله به دشت کانتو در شرق هونشو می شد، شرکت می کرد. با این حال، تسلیم ژاپن، حمله را لغو کرد و ارتش هشتم خود را مسئول یک اشغال مسالمت آمیز یافت. نیروهای اشغال کننده در ۳۰ اوت ۱۹۴۵ با ستاد مرکزی در یوکوهاما، پیاده شدند، سپس ستاد آن به ساختمان دای-ایچی در توکیو منتقل شد. در آغاز سال ۱۹۴۶ ارتش هشتم مسئولیت اشغال تمام ژاپن را برعهده گرفت. پس از آن چهار سال آرام سپری شد که طی آن ارتش هشتم به تدریج از یک نیروی ر
زمی آماده به رزم، به یک نیروی پلیس تبدیل شد. سپهبد والتون اچ. واکر در سپتامبر ۱۹۴۸ فرماندهی این ارتش را به دست گرفت و سعی کرد آموزش ارتش را دوباره تقویت کند، که در اجرای آن نیز موفقیت نسبی داشت. جنگ کره. در ژوئن ۱۹۵۰ شمار ۷۵۰۰۰ سرباز ارتش خلق کره، متعلق به کره شمالی، با تانک های ساخت شوروی به کره جنوبی حمله کردند و جنگ کره را شعله ور ساختند. نیروهای دریایی و هوایی ایالات متحده به سرعت درگیر عملیات جنگی شدند و خیلی زود مشخص شد که نیروهای زمینی ایالات متحده نیز باید وارد عمل شوند. برای جلوگیری از پیشروی کره شمالی، نیروهای اشغال کننده آمریکا در ژاپن در اسرع وقت به کره جنوبی اعزام شدند، اما کمبود آموزش و تجهیزات آنها، گویای این موضوع بود، که نیاز به نیروهای پشتیبانی دارند و برخی از واحدهای اولیه آمریکایی توسط ارتش خلق کره نابود شدند. با این حال، سرانجام به مرحله ای رسیدند که واحدهای کافی از ارتش هشتم به کره رسیدند تا جبهه محکمی ایجاد کنند. ارتش خلق کره خود را در مقابل آن جبهه، یعنی محیط پیرامون پوسان، قرار داد و نتوانست آن را بشکند. در این میان، ارتش هشتم سازماندهی مجدد کرده بود، زیرا لشکرهای زیادی تحت فرماندهی خ
ود داشت که نمی توانست مستقیماً کنترل مؤثری بر آنها اعمال کند. سپاه اول و سپاه نهم در ایالات متحده دوباره فعال شدند، سپس برای به دست گرفتن فرماندهی لشکرهای تابعه ارتش هشتم به کره اعزام شدند. بن بست با پیاده شدن سپاه دهم (متشکل از سربازان و تفنگداران دریایی) در اینچئون شکسته شد. ارتش خلق کره که با این تهدید برای مناطق عقبه خود، همراه با عملیات فرار در پوسان، روبرو شده بود، از کره جدا شد و با عجله به سمت شمال عقب نشینی کرد. کره جنوبی و شمالی تقریباً به طور کامل توسط نیروهای سازمان ملل اشغال شده بودند. با این حال، هنگامی که واحدهای آمریکایی به رودخانه یالو و مرز بین کره شمالی و چین نزدیک شدند، ارتش داوطلب خلق چین مداخله کرد و ماهیت جنگ را به شدت تغییر داد. ارتش هشتم در نبرد رودخانه چونگچون قاطعانه شکست خورد و مجبور به عقب نشینی به کره جنوبی شد، که طولانی ترین عقب نشینی هر واحد نظامی ایالات متحده در تاریخ بود. ژنرال واکر در ۲۳ دسامبر ۱۹۵۰ در یک تصادف در خودروی جیپ کشته شد و سپهبد متیو ریدگوی جایگزین او شد. ارتش هشتم که بیش از حد تحت فشار بود، از حمله چینی ها به شدت آسیب دید، چرا که آنها توانستند از خطوط ارتباطی کو
تاه تر و نیروهای دشمن که به طور نسبتاً غیررسمی مستقر شده بودند، بهره ببرند. چینی ها با وجود برتری هوایی ایالات متحده، خطوط دفاعی ایالات متحده را شکستند و ارتش هشتم و نیروهای سازمان ملل برای جلوگیری از محاصره با عجله عقب نشینی کردند. حمله چینی ها همچنان به نیروهای آمریکایی فشار می آورد و آنها سئول، پایتخت کره جنوبی را از دست دادند. روحیه سپاه هشتم به پایین ترین حد خود رسید، به طوری که در آن روزها به طور گسترده به عنوان یک توده درهم شکسته و شکست خورده تلقی می شد. سپهبد ریدگوی با قدرت ارتش هشتم را برای چندین ماه به کارایی رزمی بازگرداند. ارتش هشتم در نبردهای چیپیونگ-نی و وونجو، پیشروی چینی ها را کند و در نهایت متوقف کرد. سپس به چینی ها حمله متقابل کرد، سئول را پس گرفت و به مدار ۳۸ درجه پیشروی کرد، جایی که جبهه تثبیت شد. هنگامی که ریدگوی جایگزین ژنرال داگلاس مک آرتور به عنوان فرمانده کل سازمان ملل شد، سپهبد جیمز ون فلیت فرماندهی ارتش هشتم را برعهده گرفت. پس از جنگ جابجایی در مراحل اولیه، نبرد در کره به یک جنگ فرسایشی تبدیل شد. مذاکرات آتش بس در تابستان ۱۹۵۱ در روستای پانمونجوم آغاز شد و دو سال طول کشید. در طول عم
لیات رزمی نهایی جنگ، سپهبد مکسول دی. تیلور (که در ۲۳ ژوئن ۱۹۵۳ به درجه ژنرالی ارتقا یافت) فرماندهی ارتش هشتم را برعهده داشت. هنگامی که خط مرزی نظامی سرانجام توسط توافقنامه آتش بس کره مورد توافق قرار گرفت، کره جنوبی و کره شمالی به عنوان کشورهای جداگانه به حیات خود ادامه دادند.
سپاه اول ایالات متحده آمریکا () یک سپاه در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد. ستاد فرماندهی سپاه اول در پایگاه شکاری لوئیس-مک کرود ایالت واشینگتن قرار دارد. این سپاه در جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم، جنگ کره و جنگ عراق شرکت داشت. سپاه اول یک تشکیلات اصلی از نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در اقیانوس آرام است و ماموریت فعلی آن شامل نظارت اداری بر واحدهای نیروی زمینی در منطقه آسیا-اقیانوسیه، از جمله برنامه مسیرهای اقیانوس آرام است. سپاه اول که در جنگ جهانی اول در فرانسه فعال شد، بر لشکرهای نیروی زمینی ایالات متحده نظارت داشت، زیرا آنها چندین حمله بزرگ آلمان را دفع کرده و به داخل آلمان پیشروی می کردند. این سپاه پس از پایان جنگ غیرفعال شد. سپاه اول که برای خدمت در جنگ جهانی دوم دوباره فعال شد، فرماندهی لشکرها را در جنوب اقیانوس آرام به عهده گرفت و نیروی زمینی ایالات متحده و نیروی زمینی استرالیا را در بیرون راندن نیروی زمینی امپراتوری ژاپن از گینه نو رهبری کرد. این سپاه در ادامه یکی از عناصر اصلی پیشرو در نبرد لوزون بود که فیلیپین را آزاد کرد. سپس به عنوان یکی از ستادهای اداری در اشغال ژا
پن مسئولیت را بر عهده گرفت. این سپاه در آغاز جنگ کره به کره اعزام شد و یکی از سه سپاهی بود که در طول کل مشارکت ایالات متحده در این درگیری، در کشور باقی ماند و فرماندهی نیروهای ایالات متحده، بریتانیا و کره جنوبی را در طول سه سال مبارزات رفت و برگشت علیه نیروهای کره شمالی و چین برعهده داشت. پس از پایان جنگ، این سپاه تقریباً به مدت ۲۰ سال در کره باقی ماند و از منطقه غیرنظامی کره محافظت کرد. سپاه اول که امروزه فعال است، به عنوان ستاد تابعه ارتش ایالات متحده در اقیانوس آرام عمل می کند و همچنین شاهد استقرارهایی در حمایت از جنگ عراق و عملیات آزادی پایدار بوده است.
سپاه هفتم ایالات متحده آمریکا () سپاه زیرمجموعه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد. سپاه هفتم در جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم و جنگ خلیج فارس به عنوان یگان عمل کننده حضور داشت. سپاه هفتم یکی از دو سپاه اصلی نیروی زمینی ایالات متحده در اروپا در طول جنگ سرد بود. این سپاه که در سال ۱۹۱۸ برای حضور در جنگ جهانی اول فعال شد، سپس برای جنگ جهانی دوم و دوباره در طول جنگ سرد فعال شد. در طول جنگ جهانی دوم و جنگ سرد، این سپاه تابع ارتش هفتم بود و از سال ۱۹۵۱ تا زمانی که پس از موفقیت چشمگیر در جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ به ایالات متحده منتقل شد، در پادگان کلی در اشتوتگارت، آلمان غربی مستقر بود و سپس در سال ۱۹۹۲ غیرفعال شد.
آژداهاک (همچنین آشداهاک) نام ارمنی دیو اوستایی اژی دهاکه است. در اساطیر ایرانی، وی در کوه دماوند زندانی است، ولی در پایان دنیا طغیان می کند تا در نهایت به دست فریدون شکست بخورد. موسی خورنی، نویسنده ارمنی سده پنجم میلادی، در "تاریخ ارمنستان" ، آژداهاک را با پادشاه مادها آستیاگ یکی می داند. نام آستیاگ (که برگردان یونانی ایرانی باستان "*Aršti-vaiga است") شبیه آژداهاک بود و نام "ماد" در ارمنی به صورت "Mār" تلفظ می شد که در زبان های ایرانی به معنای مار است.
آزادی اطلاعات، آزادی شخص یا افراد در انتشار و مصرف اطلاعات است. دسترسی به اطلاعات توانایی یک فرد برای جستجو، دریافت و انتشار مؤثر اطلاعات است. آزادی اطلاعات گاهی می تواند شامل «دانش علمی، بومی و سنتی، آزادی اطلاعات و ایجاد منابع دانش باز، از جمله اینترنت باز با استانداردهای باز، در دسترس بودن آزاد داده ها، حفظ میراث دیجیتال، احترام به تنوع فرهنگی و زبانی، مانند در دسترس قرار دادن اطلاعات در زبان و محتواهای محلی قابل دسترس؛ آموزش با کیفیت برای همه، از جمله یادگیری مادام العمر و آموزش الکترونیکی ؛ انتشار رسانه های جدید و سواد اطلاعاتی و مهارت ها، و شمول اجتماعی آنلاین، از جمله رسیدگی به نابرابری ها بر اساس مهارت ها، تحصیلات، جنسیت، سن، نژاد، قومیت، و دسترسی افراد دارای ناتوانی و توسعه ارتباطات و فناوری اطلاعات و ارتباطات مقرون به صرفه، از جمله تلفن همراه، اینترنت و زیرساخت های باند پهن» می باشد. دسترسی عمومی به اطلاعات دولتی، از جمله از طریق قانونگذاری برای دسترسی آزاد به اطلاعات، و قوانین رسمی آزادی اطلاعات، به طور گسترده ای جزء اساسی مهم دموکراسی و یکپارچگی در حکومت ها در نظر گرفته می شود. مایکل باکلند (Micha
el Buckland) شش نوع مانع را تعریف می کند که برای دستیابی به اطلاعات باید بر آنها غلبه کرد: شناسایی منبع، در دسترس بودن منبع، هزینه داده شده کاربر، هزینه برای ارائه دهنده، دسترسی شناختی و مقبولیت. در حالی که "دسترسی به اطلاعات"، "حق به اطلاعات"، " حق دانستن " و "آزادی اطلاعات" گاهی به عنوان مترادف استفاده می شود، اصطلاحات متنوع ابعاد خاص هرچند مرتبطی از این موضوع را برجسته می کند. آزادی اطلاعات به آزادی بیان مربوط می شود که می تواند برای هر رسانه ای اعم از شفاهی، نوشتاری، چاپی، الکترونیکی یا از طریق اشکال هنری اعمال شود. این بدان معناست که حمایت از آزادی بیان به عنوان یک حق نه تنها شامل محتوا، بلکه ابزار کمک کننده به بیان و ارتباط را نیز می شود. آزادی اطلاعات مفهومی جداگانه است که گاهی با حق داشتن حریم خصوصی در محتوای اینترنت و فناوری اطلاعات در تضاد است. همانند حق آزادی بیان، حق حفظ حریم خصوصی یک حق شناخته شده بشر است و آزادی اطلاعات به عنوان امتدادی بر این حق عمل می کند. دولت بریتانیا آن را به عنوان گسترشی از آزادی بیان و یک حقوق اساسی بشری تئوریزه کرده است. این حق همچنین در حقوق بین الملل به رسمیت شناخته شد
ه است. حزب «» ایالات متحده پلتفرم ها و گفتمان های سیاسی خود را بر اساس مسائل مربوط به آزادی اطلاعات ایجاد کرده. بررسی اجمالی. افزایش قابل توجهی در دسترسی به اینترنت وجود داشته است. تعداد کاربران اینترنتی در سال ۲۰۱۴ به بیش از سه میلیارد کاربر رسید که حدود ۴۲ درصد از جمعیت جهان را تشکیل می دهد. اما شکاف دیجیتالی همچنان بیش از نیمی از جمعیت جهان، به ویژه زنان و دختران، و به ویژه در آفریقا و کشورهای کمتر توسعه یافته و همچنین چندین کشور در حال توسعه جزیره ای کوچک را کنار گذاشته است. علاوه بر این، افراد دارای ناتوانی می توانند با طراحی فن آوری ها یا از طریق حضور یا عدم حضور آموزش، از مزیت یا آسیب بیشتری برخوردار شوند. بحث امنیتی. با تکامل عصر اطلاعات، استفاده از آزادی بیان و پیامدهای آن (آزادی اطلاعات، دسترسی به اطلاعات) بحث برانگیزتر می شود زیرا ابزارهای ارتباطی جدید و محدودیت هایی از جمله کنترل دولت یا روش های تجاری که اطلاعات شخصی را به خطر می اندازد، به وجود آمده. دسترسی دیجیتال. آزادی اطلاعات همچنین به حمایت از حق آزادی بیان در رابطه با اینترنت و فناوری اطلاعات اشاره دارد. آزادی اطلاعات همچنین ممکن است مربوط
به سانسور در زمینه فناوری اطلاعات و امکان دسترسی به محتوای وب، بدون سانسور یا محدودیت باشد.
آزادی آموزش حقی برای والدین است که در آن بتوانند فرزندان خود را مطابق با دیدگاه های مذهبی و سایر دیدگاه های خود آموزش دهند. این حق همچنین به گروه های اجتماعی اجازه می دهد تا بتوانند کودکان را بدون مانع شدن حاکمیت دولت بیاموزند. در حقوق بین الملل. آزادی آموزش یک مفهوم اساسی (قانونی) است که در کنوانسیون اروپایی حقوق بشر، پروتکل ۱، ماده ۲ و میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ماده ۱۳ و چندین قانون اساسی ملی، به عنوان مثال قانون اساسی بلژیک (سابق ماده ۱۷، اکنون ماده ۲۴) و قانون اساسی هلند (ماده ۲۳) گنجانده شده است. اروپا. اجلاس اروپایی برای آزادی در آموزش در سال ۱۹۸۹ تشکیل شد و ۶۹ عضو در ۱۳ کشور دارد. خواسته های رسمی این اجلاس شامل نیاز به استقلال برای دانش آموزان و معلمان است. همچنین اهمیت تنوع در آموزش را مشخص می کند تا به والدین امکان دهد فرزند خود را به مدرسه ای بفرستند که با دیدگاه های آنها همسو باشد. فرانسه. در ، شورای قانون اساسی بر اساس «1882 Ferry Act»، آزادی آموزش را جزو آزادی های اساسی مندرج در قانون اساسی اعلام کرد. با این حال، در ۱۳ آگوست ۲۰۲۱، با اینکه برخی از تحلیلگران حقوقی اظهار داشتن
د که این قانون لغو خواهد شد، شورای قانون اعلام کرد که ارائه اجباری آموزش منحصراً در خانه به یک ساختار قانونی، خلاف قانون اساسی نیست.
تونل تیمز (انگلیسی: Thames Tunnel) یک تونل تردد در زیر رودخانه تیمز، در شهر لندن است. این تونل، محلهٔ رودرهاید را به منطقه سات ارک لندن وصل کرده و ۳۹۶ متر طول دارد. پهنای تونل ۱۱ متر و ارتفاع آن ۶ متر است.در هنگام بالاترین سطح آب رودخانه، موقع جزر و مد، تونل تیمز، در عمق ۲۳ متر پایین تر از سطح آب قرار می گیرد.این تونل که اولین نمونهٔ شناخته شده جهان است که در زیر یک رودخانهٔ قابل کشتیرانی تکمیل و بهره برداری شده، بین سال های ۱۸۲۵ تا ۱۸۴۳م. توسط مهندس معمار مارک ایزامبارد برونل و پسرش آیزامبارد کینگدام برونل تکمیل شده و در تاریخ ۲۵ مارس ۱۸۴۳م، برای تردد عمومی گشایش یافته است.. تونل تیمز، در اصل برای کالسکه های اسبی طراحی شده بود، اما در عمل بیشتر توسط عابران پیاده استفاده شد و بعدها به یک جاذبهٔ گردشگری تبدیل گشت. در سال ۱۸۶۹م، این تونل به خط شرق لندن وصل شد و از سال ۲۰۱۰م، بخشی از شبکهٔ متروی زمینی لندن، تحت مالکیت شرکت حمل و نقل لندن است. پیشینه. طراحی و ساخت. در آغاز قرن ۱۹م، نیاز مبرمی به ایجاد یک اتصال جدید از طریق خشکی بین کرانه جنوبی و شمالی رودخانه تیمز وجود داشت تا اسکله های در حال گسترش دو سوی رودخان
ه به هم متصل شوند. در سال ۱۷۹۹م، مهندس معمار رالف داد تلاش کرد تا از طریق حفر تونل، گریوزند را به تیلبوری، در اسکس وصل کند، اما موفق نشد.بین سالهای ۱۸۰۵تا ۱۸۰۹م، گروهی از معدنچیان کورنی و از جمله ریچارد ترویتیک، بارها تلاش کردند تا تونلی بین محله رودرهاید و ووپینگ حفر کنند اما به علت شرایط دشوار و وضعیت خاک زمین منطقه، هر بار شکست خوردند. معدنچیان، حفاری در بستر سخت سنگی را از قبل با موفقیت، تجربه کرده بودند، اما زمین این منطقه عمدتاً از خاک رس تشکیل شده بود. پس از حفر ۳۰۵ متر از یک طرح ۳۶۶ متری، دو بار در اثر نفوذ آب دیواره های تونل ریزش کرد و بخش عظیمی از تونل ویران شد. نهایتاً بنا بر صلاحدید مهندسان ادامه کار غیر عملی تشخیص داده و کار حفاری متوقف شد.با این حال مارک برونل، که یک مهندس فرانسوی - انگلیسی بود از پذیرش این تصمیم امتناع کرد. وی در سال ۱۸۱۴م، به الکساندر یکم، امپراتور روسیه، طرحی را برای ساخت یک تونل در زیر رود نوا در سن پترزبورگ، پیشنهاد داده بود. اما این طرح به نفع پلی که روی رودخانه ساخته شد، رد شده بود. با این وجود مارک برونل، به مطالعات و تلاش خود به منظور گسترش و پیشبرد نظراتش ادامه داد.در
ژانویه سال ۱۸۱۸م، مهندس برونل، موفق شد یک شیوهٔ ایمنی جدید را به نام سپر تونل ثبت کند. این شیوهٔ جدید، تحولی بزرگ و پیشرو در فناوری ساخت تونل ایجاد کرد. در سال ۱۸۲۳م، برونل طرح ساخت تونلی را از رودرهاید به ووپینگ، پیشنهاد کرد. در این طرح، شیوهٔ ایمنی جدید نیز منظور شده بود. پیشنهاد برونل خیلی زود با استقبال سرمایه گذاران خصوصی روبرو شد و از جمله با حمایت مالی آرتور ولزلی، یک شرکت ساخت تونل به نام "شرکت حفاری تیمز" در سال ۱۸۲۴م، تأسیس شد و سال بعد یعنی سال ۱۸۲۵م، کار حفاری تونل عملاً آغاز گشت.اولین گام، ساختن یک گذرگاه عمودی بزرگ در ۴۶ متری کناره حنوبی رودخانه، در رودرهاید بود. این گذرگاه یا شفت با استفاده از یک حلقهٔ آهنی در بالای زمین، به قطر ۱۵ متر حفر شد و یک دیوار آجری به ارتفاع ۱۲ متر و ضخامت ۹۱ سانتی متر در بالای آن ساخته شد. سپس یک موتور بخار بسیار قوی برای به حرکت درآوردن پمپ های حفاری روی آن نصب شد. وزن کل این دستگاه، هزار تن، تخمین زده شده است. کارگران با ابزار دستی خاک زیر لبهٔ تیز پایینی حلقهٔ آهنی را خالی می کردند و به این ترتیب حلقه و ساختار بالای آن به تدریج در اثر وزن خود، در خاک رس فرومی رفت.
با این حال حفر این چاه با مشکلاتی برخورد کرد. از جمله یک بار فشار خاک اطراف محل حفاری، مانع فرورفتن بیشتر حلقه شد. برای گشودن این مشکل، به وزن بیشتری نیاز بود. ۵۰ هزار آجر، برای افزایش وزن، روی حلقه قرار داده شد. معلوم شد که از جمله یکی از دلایل گیر کردن حلقه، موازی بودن دیواره های محیط استوانه بوده است. سالها بعد وقتی کار حفاری چاه به اتمام رسید، قطر پایینی آن کمی کوچکتر از قطر بالایی آن بود. مخروطی بودن چاه لازم بود تا حلقه حفاری گیر نکند و در خاک فرو برود. در نوامبر سال ۱۸۲۵م، ساختمان گذرگاه نهایتاً به پایان رسید و آغاز حفاری تونل را ممکن کرد. سپر تونل. سپر ایمنی حفاری که در کارگاه هنری مودسلی در لمبت، ساخته شده و روی شفت رودرهاید سوار شد، کلید موفقیت این برنامه عمرانی بود. مجله مصور «اخبار لندن» نحوه عمل سپر حفاری را چنین شرح داده است: هر یک از ۱۲ قالب سپر حفاری، بیش از ۷ تن وزن داشت. نقش کلیدی این سپر حفاری نو ظهور، حمایت از خاک بی حفاظ جلوی سلول بود که از خطر ریزش این خاک در هنگام کار تا حد زیادی می کاست. با این حال بسیاری از کارگران، از جمله خود مهندس برونل، در اثر نفوذ آب کثیف و مملو از فاضلاب رودخان
ه، بیمار شدند. این فاضلاب گاز متان به همراه داشت و می توانست باعث آتش سوزی شود. وقتی در آوریل سال ۱۸۲۶م، مهندس عملیاتی حاضر در محل به علت بیماری از کار کناره گرفت. پسر ۲۰ ساله مهندس برونل، مسئولیت ادامه کار را بر عهده گرفت. روند کار حفاری کند بود و در هفته بیش از ۳ تا ۴ متر پیشرفت نداشت. به منظور تأمین بخشی از مخارج، مدیران شرکت، اجازه دادند تا گردشگران در مقابل پرداخت یک شیلینگ، از نزدیک شاهد طرز کار سپر حفاری باشند. تخمین زده شده که در روز ۶۰۰ تا ۸۰۰ بازدید کننده از این فرصت استقبال کرده اند.همچنین حفاری تونل دشواریها و خطرات دیگری نیز داشت. از جمله در ۱۸ مه سال ۱۸۲۷م، پس از حفر ۱۶۷ متر، ناگهان تونل را آب گرفت. مهندس برونل یک اتاقک زیرآبی را توسط یک قایق در عمق آب فرو برد تا با کیسه های خاک رس محل نفوذ آب را مسدود کند. بعد از موفقیت در این امر و زهکشی تونل، یک مهمانی با شکوه در درون تونل برگزار شد. توقف ۷ ساله. سال بعد، در ۱۲ ژانویه ۱۸۲۸م، بار دیگر آب به داخل تونل نفوذ کرو و تونل را آب گرفت. در اثر این حادثه ۶ تن از کارگران حفاری جان باختند. خود مهندس برونل نیز تنها از روی شانس از مرگ حتمی، نجات یافت. داستا
ن از این قرار بود که آن ۶ کارگر از آنجایی که در خروجی اضطراری مسدود شده بود، به طرف پلکان و راه خروج اصلی حرکت کرده بودند. اما مهندس برونل، با وجود انسداد دریچه خروج اضطراری، خود را به پشت دریچه رسانده بود. افرادی که در آن سوی دریچه بودند صدای تقلای مهندس را شنیده و پیمانکار حاضر در محل، با شکستن دریچه، پیکر نیمه جان مهندس را بیرون کشیده بود. مهندس برونل، به دنبال این حادثه، مدتی در بیمارستان بستری بود و در دوره بستری خود از رقیبانی شنید که در فکر احداث یک پل معلق بر روی رودخانه تیمز بودند. این حوادث و مشکلات مالی مربوط به حفاری، نهایتاً باعث شد که کار حفاری برای ۷ سال متوقف شود. تکمیل حفاری. در دسامبر ۱۸۳۴م، مهندس برونل موفق شد از جمله با دریافت یک وام ۲۴۷ هزار پوندی از محل خزانه دولت بریتانیا، سرمایه کافی برای از سرگیری برنامه عمرانی حفر تونل را مهیا کند. سال بعد در ماه اوت، سپر حفاری قدیمی که زنگ زده و پوسیده شده بود، برچیده شد. ماه مارس ۱۸۳۶م، سپر جدید که نسخهٔ بهبود یافته و سنگین تری از نمونهٔ قدیمی بود، تکمیل و در محل مونتاژ شد. به این ترتیب بعد از ۷ سال تعطیل، بار دیگر کار سخت و خطرناک حفاری و خاکبردار
ی، از سر گرفته شد. علی رغم موانع و دشواریهای بسیار از جمله چندین سیل (۲۳ اوت و۳ نوامبر ۱۸۳۷، ۲۰ مارس ۱۸۳۸ و ۳ آوریل ۱۸۴۰م) و نشت گاز متان و سولفید هیدروژن، و آتش سوزی های متعاقب آن، پس از پنج سال و نیم دیگر، سرانجام در نوامبر سال ۱۸۴۱م، کار حفاری تونل به پایان رسید. در حالی که تعویق های متعدد کار حفاری در طول این سالها دست مایه طنز و شوخی اشخاص و جراید شده بود: طی سالهای ۱۸۴۱ و ۱۸۴۲م، تونل تیمز گسترش یافت و به جاده و راه پله های مارپیچ مجهز شد. یک موتور خانه در ساحل رودخانه در سمت رودرهاید، که اکنون تبدیل به موزه برونل شده است، نیز برای استقرار ماشین آلات و تجهیزات تخلیه تونل ساخته شد. سرانجام در روز ۲۵ مارس ۱۸۴۳م، برابر با شنبه، ۵ فروردین ۱۲۲۲خ، تونل تیمز برای تردد عمومی، گشایش یافت. گذرگاه عابران پیاده یا بازار مکاره؟. اگر چه تونل تیمز از نظر معماری یک پیروزی به شمار می آمد، اما از نظر اقتصادی موفق نبود. ۴۵۴ هزار پوند استرلینگ خرج حفاری و ۱۸۰ هزار پوند دیگر هزینه تکمیل و گسترش تأسیسات مرتبط به آن شده بود. هزینه ای که در کل از مرز بودجه پیش بینی شده، بسیار فراتر رفته بود. برنامه های گسترش عمرانی برای ایجاد ت
أسیسات مناسب تردد وسایل نقلیه چرخدار، به علت کسری بودجه، نیمه کاره رها شده و تونل در عمل محل گذر عابران پیاده شده بود. با این حال تونل تیمز به زودی به یک جاذبه جهانگردی تبدیل شد. سالانه حدود ۲ دو میلیون نفر، با پرداخت یک پنی از این گذرگاه دیدن می کردند. تونل تیمز سوژه هنری ترانه ها شده بود. یک جهانگرد آمریکایی به نام «ویلیام آلن» این تونل را هشتمین مورد از عجایب جهان نامید و نوشت:همین شخص وقتی در سال ۱۸۵۱م، به لندن آمد و از نزدیک تونل را با چشمان خود دید، کمی مأیوس شد. با این حال وصفی مشروح از فضای داخلی تونل به یادگار گذاشت. فضایی که طبق توصیف وی، بیشتر به یک تفریحگاه و بازار سرپوشیده شباهت داشت، تا به یک شریان حمل و نقل: در میان بلوک های ساختمان که خیابان را از رودخانه جدا می کند، متوجه عمارتی هشت ضلعی از مرمر می شویم. از یکی از چندین در بزرگ وارد می شویم، و خود را در میدانی به قطر پنجاه فوت می بینیم. کف آن با موزاییک هایی از سنگ مرمر آبی و سفید فرش شده است. دیوارها گچ بری شده اند و در اطراف آن غرفه هایی برای فروش کاغذ، جزوه، کتاب، شیرینی، آبجو و غیره تعبیه شده است. نوعی نگهبانی در کنار رودخانه قرار دارد که