Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تسلیم در کازرتا () سند مکتوبی بود که با امضای آن در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵ میلادی تمام نیروهای آلمانی و جمهوری سوسیال ایتالیا در ایتالیا تسلیم متفقین شدند و کارزار ایتالیا در جنگ جهانی دوم پایان یافت. پیشینه. فرمانده نیروهای آلمانی در ایتالیا، کارل ولف از ماه مارس سال ۱۹۴۵ میلادی مذاکرات جهت تسلیم نیروهای آلمانی مستقر در ایتالیا را آغاز کرده بود. متفقین مذاکره کنندگان متعددی از جمله آلن دالس را جهت مذاکره با نمایندگان ولف به سوئیس فرستادند. ولف معتقد بود از آنجایی که متفقین غربی و شوروی طی کنفرانس کازابلانکا توافق کرده اند که تنها تسلیم بی قیدوشرط تمام نیروهای آلمانی را بپذیرند یک صلح جداگانه میان او و متفقین غربی می تواند اتحاد میان شوروی، بریتانیا و آمریکا را تضعیف کند. شوروی هم که اخبار این مذاکرات را شنیده بود تقاضا داشت نماینده ای از طرف خود اعزام نماید که با مخالفت متفقین غربی روبرو شد. در روی زمین نیز نیروهای آلمانی به دلیل مشکلات متعدد و به خصوص بمباران های سنگین متفقین از هفته اول ماه آوریل به بعد دیگر تدارکاتی از آلمان دریافت نکرده بودند. همچنین از آنجایی که هواپیماهای متفقین تمام پل های روی رود پو را نابود
کرده بودند نیروهای آلمانی پس از نبرد بهار ۱۹۴۵ در ایتالیا مجبور شدند تمام خودروها و تجهیزات سنگین خود را در جنوب این رود رها کرده و در شمال آن موضع بگیرند. و حال تنها چیزی که برای متحدین در ایتالیا باقی مانده بود نفرات پیاده آلمانی و فاشیست های ایتالیایی بودند که در نبردهای پیشین آسیب بسیاری متحمل شدند. نیروهای آلمانی در شمال رود پو با معدود تجهیزات در دسترس و باقی مانده مواضع دفاعی درست کرده بودند اما با توجه نبود سلاح و خستگی نیروها وضعیت آن ها اصلاً مناسب نبود. تسلیم. ولف در ۲۶ آوریل توانست مارشال رودولفو گراتزیانی وزیر دفاع جمهوری سوسیال ایتالیا و فرمانده ارتش لیگوریا را قانع نماید تا سند تسلیم نیروهای ایتالیایی و آلمانی را امضا نماید. گراتزیانی پس از امضا این سند در ۲۹ آوریل خود را تسلیم سپاه چهارم ارتش آمریکا تحت فرمان ژنرال کریتنبرگر کرد. هاینریش فون فیتینگهوف که فرمانده گروه ارتش سی آلمان بود در ۲۸ آوریل بیان داشت که صرف نظر از مذاکرات صلح به دلیل نبود سلاح و تجهیزات نیروهای آلمانی یکی دو روز دیگر تسلیم خواهند شد. نظر به همین وضعیت نیز گروه ارتش سی برای جلوگیری از خرابی های بیشتر از ۱۱ آوریل اجرای راه
برد زمین سوخته هیتلر را متوقف کرده بود. مراسم تسلیم در کازرتا برگزار شد که طی آن متفقین میزبان هیئت آلمانی بودند. در آغاز جلسه نمایندگان متفقین از فرستادگان آلمانی تقاضا کردند تا اعتبارنامه های خود را ابراز دارند. سرهنگ شوینیتز اعلام کرد که نماینده ژنرال فیتینگهوف است و سرگرد ونر هم بیان داشت که نماینده ژنرال ولف و مارشال گراتزیانی است. پس از آن هیئت متفقین پیمان تسلیم را به این دو افسر آلمانی ارائه داد و با امضا ایشان در ساعت ۱۴۰۰ تسلیم نیروهای آلمانی و ایتالیایی در خاک ایتالیا نهایی شد. در سمت متفقین نیز ژنرال مورگان به نمایندگی از فیلد مارشال الکساندر این پیمان را امضا کرد. علاوه بر نمایندگان بریتانیا و آمریکا و آلمان در این جلسه نمایندگان شوروی و لهستان نیز شاهد امضا قرارداد بودند. نتایج. فیلد مارشال هارولد الکساندر بیان می داشت که این صلح جنگ را در اروپا شش تا هشت هفته کوتاه تر کرد و از نابودی بیشتر شمال ایتالیا و کشتار ده ها هزار نفر دیگر جلوگیری نمود.
بنای یادبود گریبوئف مجسمه ای از درام نویس اهل روسیه، الکساندر سرگئیویچ گریبایدوف در مسکو است که در آغاز بلوار چیستاپرودنی، نزدیک خروجی ایستگاه متروی هم نام با آن قرار دارد. تاریخچه. در سال ۱۹۱۸، بر اساس برنامهٔ تبلیغات عظیم، در مکانی که اکنون بنای یادبود گریبوئف قرار دارد، بنای یادبودی برای ایدئولوگ آنارشیسم روسیه، میخائیل باکونین، نصب شد که بر اساس طرح M. Kovalev ساخته شده بود. این یادبود به سبک انتزاعی-آینده گرایانه اجرا شده بود، اما نتیجهٔ بسیار ناموفقی داشت. گفته می شود که وقتی تنها بخشی از داربست های آن برداشته شد، اسب های کالسکه رانان مسکو از آن می ترسیدند. آنارشیست ها تظاهراتی برگزار کردند و خواستار برداشتن یادبود شدند، و کارگران نیز مقاله ای خشمگین با عنوان «این عروسک را بردارید!» در روزنامه نوشتند. در نتیجه، این یادبود بسیار سریع برداشته شد. بنای یادبود کنونی در سال ۱۹۵۹، به مناسبت صدمین سی وسومین سالگرد مرگ تراژیک نویسنده، نصب شد. انتخاب محل تصادفی نبود، زیرا الکساندر سرگئیویچ گریبوئف مدتی در چند دقیقه پیاده روی از این مکان زندگی می کرد — در خانهٔ شماره ۴۲ خیابان میاسنیتسکایا.
یادبود رژو برای سرباز شوروی یک پارک یادبود در شهرستان رژوسکی، استان تور، روسیه است که به نبرد رژو اختصاص دارد. مرور کلی. تاریخچه. ایدهٔ ساخت این یادبود از جانب کهنه سربازان جنگ مطرح شد که در سال ۲۰۱۷ به کمیتهٔ دولت اتحادیه و اعضای انجمن تاریخ نظامی روسیه (RMHS) نامه نوشتند و خواستار ایجاد یادمانی به افتخار جشن الماس پیروزی شدند. آندری کوروبتسوف به عنوان پیکرتراش و کنستانتین فومین به عنوان معمار پروژه برگزیده شدند که هر دو پس از برگزاری یک رقابت بین المللی انتخاب گردیدند. ساخت یادمان از ژانویهٔ ۲۰۲۰ آغاز شد و تا اوایل ماه مه به پایان رسید. با وجود تکمیل آن پیش از مراسم سالگرد ۹ مه، به دلیل همه گیری کووید ۱۹ تصمیم گرفته شد که افتتاح آن یک ماه به تعویق بیفتد. این یادمان در ۳۰ ژوئن طی مراسمی عمومی با حضور ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، الکساندر لوکاشنکو، رئیس جمهور بلاروس، و کهنه سربازان ارتش سرخ در جنگ جهانی دوم افتتاح شد. یادمان. این یادمان دارای یک تندیس برنزی ۲۵ متری از یک سرباز ارتش سرخ است که بر روی تپه ای به ارتفاع ۱۰ متر قرار گرفته است. در مسیر منتهی به تپه، تصاویر سربازان بر روی دیوارهای شکسته در دو س
وی مسیر و همچنین نام های جان باختگان نبرد نقش بسته است. حدود ۳۴ میلیون روبل روسیه توسط دولت منطقه ای برای این یادمان تخصیص یافت، به علاوهٔ ۶۵۰ میلیون روبلی که توسط دولت های اتحادیه، بودجهٔ دولت روسیه و کمک های مردمی تأمین شد. ساخت یادمان همچنین با پشتیبانی و تأمین مالی سازمان هایی چون لوک اویل انجام شد. تصویر سربازی که در دسته ای از پرندگان محو می شود، برگرفته از شعر زاغ های سفید اثر رسول حمزتوف است که به واسطهٔ آهنگ سازی یان فرنکل شهرت یافت. «گاهی احساس می کنم که سربازانیکه از میدان های خونین بازنگشتندهرگز به خاک نیفتادندبلکه به درناهای سفید بدل شدند…»
جنبش سوروک سوروکوف ( ; DSS) یک جنبش اجتماعی ارتدکس - سنت گرای روسی است که در ۱ ژوئن ۲۰۱۳ تأسیس شد. این جنبش توسط آهنگساز آندری کورموخین (برادر خواننده اولگا کورموخینا) و ورزشکار ولادیمیر نوسوف ایجاد شد. فعالیت اصلی آن حفاظت از ساخت کلیساها، راهپیمایی های مذهبی و سایر رویدادهای کلیسایی است. اعضای این جنبش با حضور منظم در مراسم مذهبی، نظارت بر امنیت فیزیکی اماکن مقدس، و مقابله با آنچه تهدیدات فرهنگی و اخلاقی تلقی می شود، تلاش می کنند تا نقش فعالی در حفظ هویت ارتدکس ایفا کنند. تاریخچه. در سال ۲۰۱۲، پس از رسوایی و پرونده جنایی گروه پوسی رایوت، تعدادی از چهره های شناخته شده کلیسا، مانند وسولود چاپلین، علناً از پیشنهاد ایجاد جوخه های ارتدکس برای محافظت از اماکن مذهبی در برابر افرادی که «اعمال کفرآمیز انجام می دهند» حمایت کردند. این پیشنهاد با واکنش های گسترده ای در جامعه مدنی و رسانه ها مواجه شد، برخی آن را تلاشی برای تقویت نفوذ کلیسا در امور عمومی دانستند، در حالی که دیگران آن را پاسخی به احساس تهدید فرهنگی و مذهبی تلقی کردند. این بحث ها زمینه ساز شکل گیری جنبش هایی با گرایش های محافظه کارانه تر شد. جنبش سوروک سور
وکوف در اول ژوئن ۲۰۱۳ توسط آندری کورموخین و دیگر ورزشکاران در زمانی که «با مخالفت برای ساخت کلیساها در مسکو مواجه شدند» ایجاد شد. به گفته کورموخین، همه برنامه ساخت کلیساهای ارتدکس در مسکو را «دوست نداشتند»: «وقتی سازندگان شروع به حمله به سازندگان، سگ ها را به سمت آنها فرستادند و به کشیشان توهین کردند، متوجه شدیم که وقت آن رسیده که حرف خود را بزنیم». علاوه بر این، این جنبش به عنوان «پاسخی به کمپین اطلاعاتی سال ۲۰۱۲ علیه کلیسای ارتدکس روسیه و رسوایی گروه پوسی رایوت» ایجاد شد. در آن برهه از زمان، این جنبش خود را در درجه اول مدافع ساخت معابد جدید در چارچوب برنامه «۲۰۰ کلیسا» ی کلیسای ارتدکس روسیه می دانست، اما به این محدود نمی شد. به طور خاص، اعضای این جنبش، «هدیه مغان» را در مسکو، سن پترزبورگ، ولگوگراد و کیف همراهی کردند. سفر به کیف در اوج یورومیدان، از ۲۴ تا ۳۰ ژانویه ۲۰۱۴ انجام شد. این سفر به ویژه خاطره انگیز بود: برخلاف مسکو، که دو هزار پلیس از حرم و زائران محافظت می کردند، در کیف مقامات تنها ۲۵ پلیس را مأمور کردند. ایگور گیرکین، که در آن زمان کمتر شناخته شده بود، نیز به همراه اعضای جنبش در حفاظت از حرم شرکت
کرد. تحلیل. رومن لونکین، محقق مذهبی، ظهور جنبش سوروک سوروکوف را رویدادی درخشان در زندگی عمومی روسیه می داند. به گفته وی، این جنبش «دفاع از ارزش های کتاب مقدس را با انتقاد از لیبرالیسم و نظریه های توطئه ضد غربی ترکیب می کند». علاوه بر این، او خاطرنشان می کند که برخلاف برخی دیگر از جنبش های کوچک تر (مانند اراده خدا، اتحادیه شهروندان ارتدکس)، به «یک نیروی اجتماعی دموکراتیک واقعاً کارآمد»، «مظهری از فعالیت مدنی، دموکراسی مردمی» تبدیل شده است و معتقد است که دیگر «جنبش های اجتماعی-سیاسی مذهبی در روسیه» مشابه دیگری وجود ندارد.
نِوای بزرگ یا بولشایا نِوا () بزرگ ترین شاخابهٔ رود نوا است. این شاخه از نزدیکی اسپیت جزیرهٔ واسیلیفسکی (شرقی ترین نوک جزیره) آغاز می شود. طول نِوای بزرگ ، پهنای آن بین و عمق آن تا است. شاخه های آن فونتانکا، رود مویکا و کانال نوو-ادمیرالتیسکی هستند. دو پل بر روی نِوای بزرگ قرار دارد: پل کاخ و پل بلاگویشچنسکی.
میهن پرستان خشمگین، که با نام حزب جنگ، میهن پرستان، توربووطن پرستان، فراوطن پرستان، و مگاواتنیک ها، نیز شناخته می شوند، گروهی پراکنده از مفسران سیاسی و وبلاگ نویسان نظامی ناسیونالیست افراطی روسی هستند که از تهاجم روسیه به اوکراین حمایت می کنند، اما از آنچه که آنها پیگیری ناکارآمد یا بی کفایت جنگ توسط دولت روسیه می دانند، انتقاد دارند. کارشناسان سیاسی در روسیه و ایالات متحده، اپوزیسیون راست افراطی ملی گرای مخالف پوتین را احتمالاً «جدی ترین چالش» برای رژیم روسیه توصیف کرده اند. اعضا و سازمان های برجسته. یکی از سازمان های قابل توجه در این جنبش، باشگاه میهن پرستان خشمگین است که در آوریل ۲۰۲۳ توسط ایگور گیرکین، مأمور سابق سرویس امنیت فدرال روسیه (FSB) و رهبر شبه نظامیان، که با نام ایگور استرلکوف نیز شناخته می شود، تأسیس شد. خود گیرکین به عنوان «برجسته ترین صدا» در حوزه میهن پرستان زد توصیف شده است. این «باشگاه» همچنین به طور برجسته شامل پاول گوبارف، رهبر جمهوری خلق دونتسک، همکار گیرکین، و ماکسیم کلاشینکف، نویسنده ملی گرای روسی، می شود. تاریخچه. قبل از حمله تمام عیار به اوکراین. پیش از الحاق کریمه به روسیه در سال ۲
۰۱۴، ملی گرایان افراطی عمدتاً در حاشیه سیاست روسیه بودند. این الحاق، این گروه ها را به «چادر بزرگ ایدئولوژیک کرملین» وارد کرد. الکسی ناوالنی، چهره برجسته اپوزیسیون لیبرال روسیه، پیش از مسمومیتش در سال ۲۰۲۰ گفت که کرملین «از ملی گرایان افراطی بسیار بیشتر از او می ترسد» و خاطرنشان کرد که «[ملی گرایان افراطی] از همان لفاظی های امپریالیستی پوتین استفاده می کنند، اما می توانند این کار را بسیار بهتر از او انجام دهند». به شهرت رسیدن. در طول تهاجم تمام عیار به اوکراین، این گروه اهمیت و قدرت بیشتری پیدا کرده است. در اواسط سال ۲۰۲۲، پس از فروپاشی خط مقدم روسیه در شمال شرقی به دلیل ضدحمله خارکف اوکراین در سال ۲۰۲۲، جناح ملی گرایان افراطی با خشم و ناامیدی واکنش نشان داد. چندین ملی گرای افراطی، از جمله گیرکین، خواستار حملات هسته ای علیه اوکراین و سایر اشکال تشدید اوضاع شدند. دیمیتری پسکوف، سخنگوی کرملین، به این انتقادات پاسخ داد و گفت که جایی برای برخی «دیدگاه های انتقادی، تا زمانی که در چارچوب قانون باقی بمانند» وجود دارد، اما هشدار داد که «خط قرمز بسیار بسیار باریک است، باید در اینجا بسیار مراقب بود». در دسامبر ۲۰۲۲، در
جریان نبرد خونین باخموت، یوگنی پریگوژین، رهبر گروه شبه نظامی واگنر روسیه که بخش عمده ای از نبردها را در شهر انجام می داد، شروع به انتقاد شدید از وزارت دفاع روسیه به دلیل آنچه که او بی کفایتی و فساد در رهبری می دانست، کرد. درگیری بین گروه واگنر و وزارت دفاع در ماه های بعد ادامه یافت. در ۱ آوریل ۲۰۲۳، گروهی از ملی گرایان افراطی روسی به رهبری ایگور گیرکین تشکیل باشگاه میهن پرستان خشمگین را اعلام کردند. گیرکین در گفتگو با خبرنگاران گفت که مبارزه ای در میان نخبگان روسیه برای دوران «پسا پوتین» آغاز شده است. در ۲ آوریل، ولادلن تاتارسکی، یک شبه نظامی سابق که در جنگ دونباس جنگید و بعدها به یک وبلاگ نویس نظامی طرفدار روسیه در حوزه «میهن پرستان خشمگین» تبدیل شد، در بمب گذاری ۲۰۲۳ سن پترزبورگ ترور شد. تاتارسکی - با نام واقعی ماکسیم فومین - یکی از برجسته ترین وبلاگ نویسان نظامی در روسیه بود و بارها از وزارت دفاع روسیه انتقاد کرده بود. تاتیانا استانووایا، تحلیلگر سیاسی روس، گفت که چه این ترور توسط مأموران دولت اوکراین یا روسیه انجام شده باشد، این ترور «اردوی میهن پرستان روسیه را در معرض خطر و احساس خطر بالقوه» قرار می دهد
. در ژوئن ۲۰۲۳، درگیری واگنر و وزارت دفاع با شورش مسلحانه کوتاهی از سوی پریگوژین علیه وزارت دفاع به اوج خود رسید که با توافقی مسالمت آمیز پایان یافت. سرکوب انتقادات راست افراطی. در پی شورش ناکام، پریگوژین حملات لفظی خود علیه مقامات را «به شدت کاهش داد». در ژوئیه ۲۰۲۳، ایگور گیرکین توسط مقامات روسی دستگیر و به «تحریک افراط گرایی» متهم شد و به دوره طولانی که او به دلیل سابقه و ارتباطات دولتی اش «غیرقابل مجازات» تلقی می شد، پایان داد. برخی از مفسران غربی این وقایع را به عنوان نشانه ای از روند بزرگ تری از سرکوب انتقادات راست افراطی تحلیل کردند. در ۲۳ اوت ۲۰۲۳، دقیقاً دو ماه پس از شورش، پریگوژین به همراه نه نفر دیگر در سقوط یک جت تجاری در استان توِر، در شمال مسکو، کشته شد. "وال استریت ژورنال" به نقل از منابعی در دولت ایالات متحده اعلام کرد که این سقوط احتمالاً ناشی از بمب گذاری در هواپیما یا «نوع دیگری از خرابکاری» بوده است.&lt;ref name="Troianovski_Barnes_Schmitt_8/24/2023"&gt;&lt;/ref&gt; سام رامانی، کارشناس روابط بین الملل، گفت که «در کوتاه مدت، [مرگ رهبری گروه واگنر] هرگونه ناآرامی ملی گرایان افراطی را سرکوب م
ی کند»، اما پیش بینی کرد که اپوزیسیون ملی گرایان افراطی ممکن است در آینده، به ویژه در زمان انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ روسیه، دوباره متحد شود. در نوامبر ۲۰۲۳، ایگور گیرکین قصد خود را برای نامزدی در انتخابات ۲۰۲۴ اعلام کرد و انتخابات روسیه را «ساختگی» توصیف کرد که در آن «تنها برنده [اشاره به پوتین] از قبل مشخص است». در ۲۴ دسامبر ۲۰۲۳، صدها نفر در مسکو تظاهراتی برگزار کردند و در آن حمایت خود را از نامزدی گیرکین ابراز کردند. گیرکین در سال ۲۰۲۴ به اتهام تحریک افراط گرایی در دادگاهی در مسکو حاضر شد. او در ۲۵ ژانویه به این اتهامات محکوم شد. طبق گزارش ها، هنگام قرائت حکم، گیرکین فریاد زده است: «من به میهن خدمت می کنم!». او به چهار سال حبس در یک زندان محکوم شد. وکیل گیرکین گفت که این حکم «یک عمل قضایی زشت» است و «فوراً» مورد تجدیدنظر قرار خواهد گرفت.
جنبش علیه مهاجرت غیرقانونی (DPNI ; ("DPNI") یک سازمان راست افراطی و ملی گرای روسی بود. DPNI علاوه بر مخالفت با مهاجرت غیرقانونی "،" روس هایی را از اقلیت های قومی، مذهبی و جنسی هدف قرار می داد. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، حزب دموکراتیک ملی (DPNI) توسط الکساندر پوتکین، عضو سابق سازمان ملی گرای افراطی پامیات، رهبری می شد. دیوان عالی روسیه در سال ۲۰۱۱ حزب دموکراتیک ملی را یک سازمان افراطی اعلام و فعالیت آن را ممنوع کرد. تاریخچه. بنیاد. جنبش علیه مهاجرت غیرقانونی در سال ۲۰۰۲ و پس از درگیری قومی در کراسنوارمیسک، استان مسکو بین روس های قومی و مهاجران ارمنی ایجاد شد. پس از زخمی شدن یک روس توسط یک مهاجر ارمنی، قتل عام هایی علیه ارمنی ها رخ داد. بیش از بیست و چهار نفر زخمی شدند که هشت قربانی به دلیل جراحات شدید در بیمارستان بستری شدند. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۲، یک تجمع بیگانه هراسانه در کراسنوارمیسک آغاز شد که خواستار اخراج مهاجران و آزادی همه روس های بازداشت شده در درگیری ها بود. فعالیت ها. جنبش علیه مهاجرت غیرقانونی، تجمعاتی را علیه مهاجرت غیرقانونی در سراسر روسیه سازماندهی کرده است. حزب دموکراتیک خلق ها (NDPI) همچنین در برگزاری را
هپیمایی سالانه روسیه، یک نمایش غرور قومی روسی و یک رویداد اعتراضی، شرکت می کند. گذشته از اعتراضات گسترده، این جنبش در سازماندهی فشار عمومی برای حمایت از روس های قومی در تعدادی از پرونده های دادگاهی مهم مربوط به جرایم ارتکابی توسط مهاجران فعال است. طبق گفته مرکز سووا، نماد DPNI باید به عنوان تصویری از یک صلیب سلتیک تفسیر شود که ۴۵٪ باز شده است. این سازمان هم از پرچم امپراتوری سیاه-زرد-سفید (۱۸۵۸–۱۸۹۶) و هم از سه رنگ رسمی فدراسیون روسیه که نماد جنبش روی آن قرار دارد، استفاده می کند. ایدئولوژی. طبق گزارش مرکز SOVA، در حالی که DPNI ادعا می کرد که صرفاً در مهاجرت غیرقانونی فعالیت دارد، در واقع DPNI پوششی برای حمله به طیف وسیعی از اقلیت های قومی و مذهبی در روسیه فراهم می کرد:«به طور رسمی، DPNI با مهاجرت غیرقانونی (به استثنای مهاجرت از کشورهای اسلاو) مخالف است، اما در عمل به طور کلی با «بیگانگان» مخالف است. این سازمان با سایر سازمان های راست افراطی متفاوت است، زیرا ساختار سلسله مراتبی سفت و سختی ندارد، بلکه یک ساختار شبکه ای است. این سازمان یک ایدئولوژی نسبتاً مبهم دارد که اساس آن بیگانه هراسی و نژادپرستی ضمنی است.
این سازمان به راحتی خود را به عنوان یک ساختار «چتر» در اختیار گروه های محلی کله پوستی های نازی قرار می دهد و به آنها کمک می کند، از جمله کمک های حقوقی. کله پوستی های مرتبط با DPNI در حملات به خارجی ها، نمایندگان اقلیت های جنسی، ضد فاشیست ها و پیروان «ادیان غیرسنتی» دست داشته اند.» فعالیت سیاسی. در آوریل ۲۰۰۷، دیمیتری روگوزین، قانونگذار سابق رودینا، از ایجاد یک حزب سیاسی به نام حزب روسیه بزرگ، متشکل از اعضای کنگره جوامع روسیه و حزب دموکراتیک ملی خبر داد. حزب دموکراتیک ملی (DPNI) اعلام کرده است که مایل است الکساندر لوکاشنکو، رئیس جمهور بلاروس، در سال ۲۰۰۸ رئیس جمهور روسیه شود. این امر طبق قانون اساسی روسیه امکان پذیر نیست، زیرا لوکاشنکو شهروند روسیه نیست. صرف نظر از این، لوکاشنکو این پیشنهاد را در اوایل سال ۲۰۰۷ رد کرد. اعتراضات خیابانی و فعالیت های شبه نظامیان. در جریان شورش های قومی در شهر کوندوپوگا در شمال روسیه، در اوت-سپتامبر ۲۰۰۶، حزب دموکراتیک ملی (DPNI) در پاسخ به آنچه سکوت سیاسی رسانه ها در مورد اتفاقات آنجا می دانست، پوشش آنلاین لحظه به لحظه ای از اوضاع جاری ارائه داد. نمایندگان حزب دموکراتیک ملی اندک
ی پس از شروع شورش ها به شهر رسیدند و توانستند جریان اخبار و رویدادها را در غیاب هرگونه واکنشی از سوی مقامات محلی یا پلیس تا حد زیادی کنترل کنند. حزب دموکراتیک ملی به رهبری رهبر خود، الکساندر بلوف (پوتکین)، «مجمعی» ترتیب داد و از اخراج چچنی ها و سایر مهاجران ظرف ۲۴ ساعت حمایت کرد. بلوف بعداً به دلیل برهم زدن آرامش تحت پیگرد قانونی قرار گرفت. در ۲۲ ژوئن، به گفته مقامات شهر مسکو، تعداد کمی از اعضای حزب دموکراتیک ملی در درگیری های بین قومی در مرکز مسکو، نزدیک کرملین، شرکت کردند که منجر به دستگیری ۴۲ نفر شد. بلوف، رهبر حزب دموکراتیک ملی، از این اقدام به عنوان تحریک شده توسط گروه های قومی منطقه قفقاز (چچن ها و غیره) دفاع کرد که هنگام برگزاری مراسم دعا در بنای یادبود قهرمانان پلونا، با صدای بلند می رقصیدند و خود را به نمایش می گذاشتند. تخمین زده می شود که شرکت کنندگان در این درگیری از ۵۰ تا ۲۰۰ نفر متغیر است. سایر گروه های شرکت کننده شامل اتحادیه اسلاوی، اتحادیه ملی عمومی روسیه (RONS) و گروه جوانان "سنت جورج" ("георгиевцы") بودند. در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۷، DPNI تشکیل گروه های مسلح «دفاع از خود مردم» را برای دفاع از «شهروندان
بومی» در برابر «اقدامات تهاجمی مهاجران جنایتکار» اعلام کرد. این گروه ها در نبرد تن به تن آموزش خواهند دید و ملزم به تهیه «سلاح های شکاری و تپانچه های قانونی» هستند. در آوریل ۲۰۰۵، DPNI از ایجاد «گروه های مبارز سیار» متشکل از شبکه های سلولی پنج نفره خبر داد که اعضای آنها به خودرو و سلاح های قانونی دسترسی خواهند داشت. در اطلاعیه سال ۲۰۰۵ به «احتمال بدتر شدن اوضاع سیاسی داخلی در فدراسیون روسیه و احتمال ناآرامی های جمعی و اقدامات تهاجمی توسط کشورهای خارجی» اشاره شده بود. ممنوعیت. با حکم دادگاه ناحیه دوروگومیلوسکی مسکو در تاریخ ۲۸ مه ۲۰۰۹، رهبر و رئیس حزب دموکراتیک ملی، الکساندر پوتکین (بلوف)، به جرم ارتکاب جرم طبق بخش ۱ ماده ۲۸۲ قانون جزای فدراسیون روسیه مجرم شناخته شد. دادگاه تشخیص داد که به دستور رهبر حزب دموکراتیک ملی مسکو، افرادی که در تحقیقات مشخص نشده اند، به شهروندان جمهوری های تاجیکستان، ازبکستان و ویتنام حمله کرده و باعث آسیب جسمی شده اند. جنبش علیه مهاجرت غیرقانونی در ۱۸ آوریل ۲۰۱۱ توسط دادگاه شهر مسکو ممنوع اعلام شد. این سازمان به دامن زدن به نفرت بین قومی متهم شده است. با این حال، به دلیل اعتراض به ا
ین حکم، این حکم در سراسر روسیه لازم الاجرا نشد. در عین حال، حکم ۱۸ فوریه ۲۰۱۱ دادستان کل مسکو مبنی بر تعلیق فعالیت های این سازمان لازم الاجرا است. در اوت ۲۰۱۱، دادگاه عالی فدراسیون روسیه ممنوعیت فدرال این سازمان را صادر کرد.
اتحاد ملی همبستگی گرایان روسیه (abbr. NTS اتحادیه کارگری مردمی همبستگی گرایان روسیه یک سازمان ضد کمونیستی روسی است که در سال ۱۹۳۰ توسط گروهی از مهاجران سفیدپوست ضد کمونیست جوان روسی در بلگراد، صربستان (که در آن زمان بخشی از پادشاهی یوگسلاوی بود) تأسیس شد. این سازمان در پاسخ به نسل قدیمی تر مهاجران روسی (جانبازان جنبش سفید) که اعضای NTS آنها را راکد می دانستند و تسلیم شکست خود در جنگ داخلی روسیه ۱۹۱۷–۱۹۲۳ شده بودند، تشکیل شد. جوانانی که NTS را تأسیس کردند، تصمیم گرفتند با مطالعه فرهنگ نوظهور شوروی و روان افراد ساکن در اتحاد جماهیر شوروی و با تدوین یک برنامه سیاسی مبتنی بر مفهوم همبستگی، نقش فعالی در مبارزه با کمونیسم ایفا کنند. این سازمان در طول اشغال روسیه با نازی ها همکاری نزدیکی داشت، دفتر مرکزی خود را به برلین منتقل کرد و به عنوان مدیران و همکاران محلی عمل کرد. برنامه سیاسی. ایدئولوژی همبستگی NTS بر اساس درک مسیحی از مسئولیت اجتماعی جمعی مردم برای رفاه یکدیگر و همکاری داوطلبانه بین "لایه های" مختلف جامعه (در مقابل "طبقات") بنا شده بود، در تضاد با مفهوم مارکسیستی مبارزه طبقاتی. همچنین، برخلاف جمع گرایی مارک
سیستی، به شدت به «تقدس فرد» اعتقاد داشت. از یک جزوه انگلیسی NTS مربوط به سال ۱۹۶۷:برخلاف کمونیسم، جنبش همبستگی، مبنایی قرن بیستمی برای پرداختن به مسائل امروزی فراهم می کند. این جنبش رویکرد صرفاً مادی گرایانه به مشکلات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی را رد می کند. این جنبش فرض می کند که انسان، نه ماده، مشکل اصلی امروز است. این جنبش مفهوم جنگ طبقاتی و نفرت را رد می کند و می کوشد این اصل مشکوک را با ایده همکاری (همبستگی)، برادری، مدارای مسیحی و نیکوکاری جایگزین کند. جنبش همبستگی به کرامت ذاتی فرد اعتقاد دارد و می کوشد آزادی بیان، وجدان و سازمان سیاسی او را به عنوان حقوق سلب ناپذیر تضمین کند. جنبش همبستگی به هیچ وجه ادعا نمی کند که ایده های آنها پاسخ نهایی همه مشکلات است، اما آنها معتقدند که انسانی که صاحب بمب اتم است، باید صاحب خود و سرنوشت خود نیز باشد.این پلاتفرم، سلطنت را رد نمی کرد، اما از تصمیم گیری قبلی در مورد ساختار سیاسی روسیه آزاد (سیاست «عدم تعیین سرنوشت» (روسی: непредрешенчество "nepredrešhenčhestvo") خارج از یک همه پرسی مردمی خودداری می کرد. از این نظر، شبیه جنبش سفیدها بود که تصمیم در مورد ساختار سیاسی رو
سیه را به مجلس مؤسسان موکول کرد. با این حال، برخلاف جنبش سفیدها، سازمان جانشین آن، اتحادیه سراسری نظامی روسیه (ROVS) و سایر سازمان های مهاجر، NTS یک برنامه سیاسی خاص تدوین کرده بود که شامل تعریفی از حقوق بشر و یک برنامه اقتصادی بود. این امر باعث شد که این سازمان در طول جنبش آزادی بخش روسیه، توجه ژنرال آندری ولاسوف را به خود جلب کند، که نکات زیادی را از برنامه NTS در تدوین برنامه خود وام گرفت. پلتفرم NTS برچسب های سنتی «لیبرال» و «محافظه کار» را رد کرد و ادعا کرد که «ما نه به راست گرایش داریم و نه به چپ، ما در خط مقدم هستیم!» (Мы не справа и не слева, мы впереди! "My ne sprava i ne sleva, my vperedi!") NTS خواستار «انقلاب دوم» در مقابل «ضدانقلاب» شد و معتقد بود که روسیه پس از بلشویک باید دوباره متولد شود و از بازگشت به اشتباهات دوران قبل از انقلاب جلوگیری کند. در عین حال، NTS دیدگاه های گروه هایی مانند اسمنووخووتسی و ملادوروسی را که خواستار آشتی با رژیم بلشویک بودند، رد کرد و معتقد بود که بلشویسم فاسد و ناتوان از تکامل است، بنابراین باید ریشه کن شود، نه اصلاح. برخی از منتقدان لیبرال در جامعه مهاجران روسی، NTS
را به داشتن ایدئولوژی فاشیستی متهم کرده اند. برای مثال، مارک رائف در مجله اسلاویک ریویو (تابستان، ۱۹۸۹، ۴8(2)، صفحات …) نوشت. ۳۰۵–۳۰۶) که،آنها [NTS] هم بلشویسم و هم سرمایه داری لیبرال را رد کردند و میهن پرستی روسی و اولویت همبستگی ملی مبتنی بر کار مولد توسط همه بخش های اجتماعی را پذیرفتند. آنها تمایل به سازماندهی شرکتی جامعه و تمایل به پذیرش یک دیکتاتوری موقت به منظور احیای اخلاقی و معنوی ملت را نشان دادند. ایده های آنها بی شک شبیه فاشیسم ایتالیایی و شرکت گرایی پرتغالی و اتریشی بود.حامیان NTS معتقدند که این سازمان همیشه از مشارکت دموکراتیک در حکومت (حتی در مورد یک پادشاه) دفاع می کرد، از آزادی های فردی حمایت می کرد، از فردگرایی حمایت می کرد و شوونیسم را رد می کرد. عضویت. در ابتدا، NTS فقط مردان و زنان جوان زیر سی سال را می پذیرفت (استثنائاتی هم وجود داشت)، با این احساس که فقط نسلی که به هیچ وجه نمی توان او را مسئول وقایع ۱۹۱۷ دانست، می تواند این نبرد را رهبری کند. این محدودیت با جنگ جهانی دوم برداشته شد. اعضا می توانستند آشکار یا پنهان باشند؛ مورد دوم در طول فعالیت NTS در جنبش آزادی بخش روسیه، گزینه ای رایج ب
ود. NTS نه تنها روس ها، بلکه دیگر مردمان سنتی روسیه (مانند گرجی ها، بالت ها، کالمیک ها) را نیز شامل می شد، از این رو این سازمان در برنامه های سیاسی خود از اصطلاح "گروه های قومی روسیه" (به معنی "مردم روسیه") به جای راسکی (به معنی " روس های قومی") استفاده می کرد. بسیاری از روسوفیل ها نیز به این سازمان پیوستند، مانند آلمانی ها، لهستانی ها، اسلوونیایی ها. شاید مشهورترین عضو NTS، الکساندر گالیچ، فیلمنامه نویس و شاعر اهل شوروی بود که پس از تبعید از اتحاد جماهیر شوروی به دلیل ترانه های انتقادی و فعالیت های دگراندیشانه اش به این گروه پیوست. فعالیت ضدانقلابی. NTS معتقد بود که زور تنها وسیله ای است که می توان رژیم شوروی را سرنگون کرد و یک انقلاب داخلی بهترین وسیله برای این کار است. این گروه چندین بار قبل، در طول و بعد از جنگ جهانی دوم، با هدف ایجاد یک نیروی انقلابی زیرزمینی در روسیه شوروی، تلاش هایی برای اعزام غیرقانونی افراد خود به اتحاد جماهیر شوروی انجام داد. این سازمان، علیرغم حمایت سازمان های اطلاعاتی خارجی، نتوانست با شبکه قدرتمند او چی پی یو و کمیساریای خلق در امور داخلی رقابت کند. تلاش های قبل و بعد از جنگ کمتر