Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ودند. در شهر آرنهم، که نام یک پزشک یهودی در منابع آمده، مقامات شهری از او در برابر حملات مردم دفاع کردند. زمان دقیق سکونت یهودیان در قلمرو اسقفی اوترخت مشخص نیست، اما اسناد ربانی دربارهٔ قوانین کوشر گمان می کنند که جامعه یهودی این منطقه به دوران روم باستان بازمی گردد. در سال ۱۴۴۴، یهودیان از شهر اوترخت اخراج شدند و تا سال ۱۷۸۹ اجازه نداشتند شب هنگام در شهر بمانند. آنان در روستای مارسسن – در دو ساعتی شهر – تحمل می شدند، گرچه شرایط خوبی نداشتند. با این حال، جامعه یهودی مارسسن یکی از مهم ترین اجتماعات یهودی در هلند شد. آلبرت، دوک باواریا، نیز ورود یهودیان به زیلاند را مجاز دانست. در سال ۱۴۷۷، با ازدواج ماری بورگوندی با آرشیدوک ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم (فرزند فریدریش سوم، امپراتور مقدس روم)، هلند به امپراتوری اتریش پیوست و بعدها تحت سلطه اسپانیا قرار گرفت. در قرن شانزدهم، به دلیل آزارهای دینی کارل پنجم و فلیپه دوم، هلند وارد مبارزاتی سخت و قهرمانانه علیه سلطه سیاسی و دینی کاتولیک شد. در سال ۱۵۲۲، کارل پنجم فرمانی در خلدرلاند و اوترخت صادر کرد که علیه مسیحیان مشکوک به سستی در دین کاتولیک و همچنین یهودیان
ی که غسل تعمید نیافته بودند، بود. او این فرمان ها را در سال های ۱۵۴۵ و ۱۵۴۹ نیز تکرار کرد تا با گسترش اصلاحات پروتستانی مقابله کند. در سال ۱۵۷۱، دوک آلبا به مقامات آرنهم اطلاع داد که باید تمام یهودیان ساکن آنجا را دستگیر و تا تعیین تکلیف در بازداشت نگه دارند. به درخواست هلندی ها، ماتیاس، امپراتور مقدس روم صلح مذهبی را در بیشتر استان ها برقرار کرد. در دوران جمهوری هلند. دوران طلایی هلند در قرن هفدهم، همچنین دوران شکوفایی یهودیان پرتغالی در این کشور بود. از مهاجرت اولیه یهودیان پرتغالی و شکل گیری جامعه سفاردی در آمستردام، تا رونق بازرگانی و شبکه های تجاری که این شهر را به دنیای آتلانتیک پیوند می داد، و نهایتاً سقوط این جامعه پس از جنگ های انگلستان و هلند در اواخر قرن هفدهم، آمستردام به «اورشلیم هلندی» معروف شد. مهاجرت به هلند. دو رویداد موجب مهاجرت یهودیان به هلند شد: نخست، اتحادیه اوترخت در سال ۱۵۷۹ که آزادی وجدان را در ماده ۱۳ تضمین کرد. دوم، اعلام استقلال استان های متحد هلند در سال ۱۵۸۱ با صدور اعلامیه کناره گیری که طی آن، فلیپه دوم از سلطنت خلع شد. فلیپه دوم، مدافع سرسخت کاتولیسیزم، هم زمان پادشاه پرتغال نی
ز بود و تفتیش عقاید پرتغالی را شدت بخشید. در نتیجه، یهودیان پرتغالی به دنبال پناهگاه مذهبی و نیز فرصت های بازرگانی، به سمت شمال هلند جذب شدند. در اواخر قرن شانزدهم، هنوز در هلند جامعه یهودی تثبیت شده ای برای نو مسیحیان پرتغالی ("کونفرسوس") وجود نداشت تا پس از ترک ظاهری مسیحیت، دوباره یهودیت را احیا کنند. تاریخ اولیه شکل گیری جامعه سفاردی در هلند، به گفته مورخان، «تا حدی در هاله ای از گمانه زنی» است، اما ریشه در تاریخ مذهبی اسپانیا و پرتغال دارد. در اسپانیا، پس از فرمان الحمرا در سال ۱۴۹۲ و اخراج یهودیان که از پذیرش مسیحیت سرباز زدند، بسیاری به پادشاهی پرتغال که مدارای بیشتری داشت، پناه بردند. اما با آزارهای مذهبی مانوئل یکم در سال های ۱۴۹۶ و ۱۴۹۷، یهودیان وادار به گرویدن به مسیحیت شدند و خروج از کشور نیز بر آن ها ممنوع شد. در اسپانیا، یهودیان تازه مسیحی شده یا "کونفرسوس" زیر نظر تفتیش عقاید اسپانیایی بودند که با شدت تمام، ادامه پنهانی مناسک یهودی ("یهودیت مخفی" یا "مارانو") را پیگیری می کرد. در مقابل، پرتغال در آن زمان تفتیش عقاید رسمی نداشت، بنابراین یهودیان مجبورشده به مسیحیت تا مدتی می توانستند در خلوت، یه
ودیت را تمرین کنند. مردان یهودی پرتغالی مهاجر به آمستردام که بسیاری از آن ها پیشاپیش بازرگان بودند، در مقایسه با مردان هلندی در جامعه آمستردام، نرخ سواد بسیار بالایی داشتند. بازرگانان یهودی پرتغالی پیش از این نیز در آنتورپ در منطقه هلند اسپانیا ساکن شده بودند؛ بندری مهم برای تجارت کالاهای شبه جزیره ایبری مانند شکر، نقره، ادویه و تنباکو. آنان در فرانسه، هامبورگ و شماری هم در لندن نیز ساکن شدند. در اواخر قرن شانزدهم، آمستردام لزوماً نخستین گزینه مهاجرت برای بازرگانان یهودی نبود. اما با تبدیل شدن هلند اسپانیا به مرکزی برای تجارت بین المللی، یهودیان پرتغالی ابتدا به آنتورپ و سپس برای استفاده از فرصت های تجاری به آمستردام مهاجرت کردند. با تبدیل شدن استان های شمالی هلند به دژ پروتستان ها، شورشیان هلندی برای استقلال از اسپانیا جنگیدند و اصل تحمل مذهبی را نیز در دستور کار خود قرار دادند. آن ها در نهایت به خودمختاری دست یافتند که در سال ۱۶۴۸، پس از جنگ هشتادساله، رسماً از سوی اسپانیا به رسمیت شناخته شد. در اواخر قرن شانزدهم، برخی سفاردی ها از شبه جزیره ایبری ("سفارد" نام عبری ایبریاست) به هلند، به ویژه آمستردام مهاجرت
کردند و جای پایی در آنجا یافتند، هرچند موقعیت حقوقی آن ها مشخص نبود. چند اشکنازی نیز در دهه ۱۵۷۰ از آلمان به منطقه «اوملاندن» مهاجرت کردند. در اواسط تا اواخر قرن هفدهم، موج بزرگ تری از اشکنازی ها از اروپای مرکزی به هلند آمدند. با اینکه در اروپای مرکزی مورد آزار بودند، اما پیش از مهاجرت به هلند، به عنوان یهودی در جوامع خود زندگی کرده بودند. نخستین گروه پرشمار یهودیان در استان گرونینگن در سال ۱۵۶۳ در شهر اپینگدام مستقر شدند، جایی که بر سر فروش گوشت و پارچه با صنف های هلندی درگیر شدند. شهر اِمدن نخستین خاخام جامعه یهودیان پرتغالی مهاجر در آمستردام را فراهم کرد: موسی آوری هالوی (معروف به فیلیپس یوستن) که تا پیش از تربیت خاخام های پرتغالی، هدایت مذهبی آن ها را بر عهده داشت. این دو جامعه یهودی (اشکنازی و سفاردی) از نظر قومی متمایز بودند و سازمان های مذهبی جداگانه ای داشتند. تحمل مذهبی و شکل گیری جوامع یهودی. استان های هلند شرایط نسبتاً مساعدی را برای یهودیان دیندار فراهم کردند تا بتوانند جامعه مذهبی خود را شکل دهند و آیین هایشان را به صورت خصوصی اجرا کنند. اما برای تشکیل جامعه ای منظم، نیاز به حضور خاخامی در آمستر
دام بود؛ زیرا در میان کونفرسوس های پرتغالی (یهودیان نوکیش) خاخامی وجود نداشت. آنان که مایل به بازگشت به یهودیت تحت نظارت مذهبی بودند، باید مناسک دینی و فرهنگی یهودی را از نو می آموختند. نخستین خاخام موسی آوری هالوی از اِمدن بود که با طومار توراتی به آمستردام آمد و در نبود فضای عبادت رسمی، آیین های مذهبی را پایه گذاری کرد. ایجاد مکان مقدس برای عبادت یهودیان، در ابتدا با مشکل مواجه شد؛ چون مقامات آمستردام تصور نمی کردند که یهودیان مشمول مفهوم تحمل مذهبی باشند. یعقوب تیرادو (یا جیمز لوپس دا کوستا) مجوزی دریافت کرد تا بتواند در خانه اش آیین های یهودی را برگزار کند، ولی نه به صورت علنی. تیرادو نقش مهمی در تأسیس جامعه یهودیان پرتغالی داشت. در اوایل قرن هفدهم، سه جماعت یهودی پرتغالی تشکیل شدند که در اواخر همان قرن با یکدیگر ادغام شده و کنیسه بزرگ اسنوگا را ساختند که هنوز فعال است. برای تشکیل جامعه ای فعال، قبرستان یهودی نیز ضروری بود. در سال های ۱۶۰۶ و ۱۶۰۸، یهودیان در آمستردام اجازه ساخت قبرستان دریافت نکردند و اجساد را در شهر گروت به خاک سپردند. سرانجام، زمینی در اودرکرک آن در آمستل برای دفن یهودیان پرتغالی به دست
آمد. این قبرستان پنج مایل با مرکز آمستردام فاصله داشت. ماجرای دفن انریکه گارسس (مشهور به باروخ سینیور)، پدربزرگ مادری باروخ اسپینوزا، نکاتی دربارهٔ معیارهای عضویت در جامعه یهودی ارائه می دهد. گارسس پس از مهاجرت از آنتورپ به آمستردام، خواستار دفن در این قبرستان شد، اما نه به جماعت های یهودی وقت پیوسته بود و نه هرگز ختنه شده بود. او را پس از مرگ به صورت نمادین ختنه کردند و در بخشی خارج از محوطه رسمی قبرستان دفن کردند؛ جایی که مخصوص افراد «غیرختنه و حاشیه ای» بود که به طور کامل عضوی از جامعه محسوب نمی شدند. سنگ قبرهای فراوانی در قبرستان های یهودی اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ افراد و جوامع یهودی تا سال ۱۷۹۶ ارائه می دهند، زمانی که یهودیان شهروند رسمی شدند و از وضعیت جداسازی خارج شدند. اصل تحمل مذهبی در جمهوری هلند به طور دقیق در قوانین رسمی قید نشده بود. تنها قانونی که به طور مشخص به این موضوع پرداخت، فرمان شهرداران آمستردام در سال ۱۶۱۶ بود که تا زمان آزادی کامل یهودیان در سال های ۱۷۹۵–۹۶ پابرجا ماند. بر اساس این فرمان، یهودیان: همین ممنوعیت ها باعث تدوین قانون سال ۱۶۱۶ شد. موارد بسیاری از شکایت زنان مسیحی از مردان
یهودی پرتغالی برای دریافت هزینه زایمان یا نفقه کودکان وجود دارد. برخلاف دیگر نقاط اروپا، در آمستردام یهودیان اجازه داشتند خدمه مسیحی استخدام کنند و بازدیدکنندگان آلمانی به این نکته اشاره کرده اند. صمیمیت فضای خانه ها زمینه ساز روابط جنسی بود. همچنین، هیچ قانونی مانع ازدواج زنان یهودی با مردان مسیحی نبود. آمستردام در آن زمان محله ای ویژه برای سکونت یهودیان نداشت، چرا که یهودیان گروه مهاجر تازه واردی به این شهر بودند. خودِ شهر مملو از مهاجرانی از نواحی دیگر بود و بنابراین، یهودیان در ابتدا چندان جلب توجه نمی کردند. در آمستردام، یهودیان گرایش داشتند که در ناحیه ای خاص در کنار هم زندگی کنند، اما محدود به آن منطقه نبودند. طبق رویه هلندی، یهودیان برای اقامت باید مجوز سکونت دریافت کرده و سالانه مبلغی به عنوان هزینه اقامت پرداخت می کردند. برخی از یهودیان پرتغالی ثروتمند در قرن هفدهم، در میان بازرگانان بسیار مرفه هلندی خانه داشتند. مشاغل و حرفه ها. در دوره ۱۶۵۵ تا ۱۶۹۹، مردان یهودی پرتغالی اغلب در حوزه ای محدود از مشاغل فعالیت داشتند؛ عمده ترین آن ها بازرگانی بود که ۷۲٪ (۴۹۸ نفر از ۶۹۳ مردی که شغل آن ها ثبت شده) را شا
مل می شد. پس از آن ۳۱ نفر دلال بودند. در حرفه های دیگر نیز شماری به چشم می خورند: آموزگاران (۲۲ نفر)، پزشکان (۱۰ نفر)، جراحان (۱۰ نفر). همچنین، ۲۰ نفر برش دهنده و صیقل دهنده ماهر الماس، ۱۳ فروشنده خرده فروشی تنباکو و ۱۳ کارگر مرتبط با تنباکو وجود داشتند. پزشکانی چون ساموئل آبرآوانل، داوید نیتو، الیاهو مونتالتو و خانواده بونو از جمله چهره های برجسته بودند. یوسف بونو در سال ۱۶۲۳ هنگام بیماری شاهزاده موریس مشاور پزشکی او بود. یهودیان اجازه داشتند به دانشگاه بروند، ولی تنها شاخه ای از علوم که عملاً برایشان مفید بود، پزشکی بود؛ زیرا اجازه وکالت نداشتند، چون برای وکیل شدن باید سوگند مسیحی یاد می کردند. همچنین، اجازه عضویت در اصناف را نداشتند؛ چنان که در قطعنامه ای در سال ۱۶۳۲ در شهر آمستردام این موضوع به تصویب رسید (شهرهای هلندی عمدتاً خودمختار بودند). با این حال، مجاز به فعالیت در برخی مشاغل بودند: چاپ، فروش کتاب، فروش گوشت، مرغ، خواربار و دارو. در سال ۱۶۵۵، یک یهودی سفاردی استثنائاً مجاز شد که پالایشگاه شکر با روش های شیمیایی راه اندازی کند. در سدهٔ هفدهم، شماری از یهودیان برجسته سفاردی در آمستردام فعال بودند، از
جمله شائول لوی مورتیرا، خاخام و منتقد مسیحیت. رقیب او، خاخام معروف مناسسه بن اسرائیل بود که مکاتبات گسترده ای با رهبران مسیحی داشت و در بازگشت یهودیان به انگلستان نقش مهمی ایفا کرد. نامدارترین چهره باروخ اسپینوزا بود؛ فیلسوفی که در جامعه یهودیان پرتغالی آمستردام پرورش یافت، اما در سال ۱۶۵۶ به دلیل باورهای تندرو و مخالفت با اقتدار ربانی از جامعه یهودی طرد شد. او با دیدگاه های نامتعارف دربارهٔ ذات خدا، منشأ الهی کتاب مقدس و شریعت موسی مخالفت کرد. در سال ۱۶۷۰ بخشی از اندیشه هایش را به صورت ناشناس به زبان لاتین منتشر کرد و پس از مرگش در ۱۶۷۷، همه آثارش چاپ و گسترده منتشر شد. زنان یهودی. همانند بیشتر زنان غیر یهودی در آن دوران، زنان یهودی معمولاً در مشاغل بیرون از خانه فعالیتی نداشتند. دربارهٔ زنان مهاجر اطلاعاتی در دست است. در سال های ابتدایی شکل گیری جامعه، کمبود عروس وجود داشت و مردان برای ازدواج به جوامع یهودی دیگر مراجعه می کردند. آنتورپ یکی از منابع تأمین همسر بود و به نظر می رسد زنان یهودی این شهر از جایگاه اجتماعی بالاتری برخوردار بودند؛ چرا که نرخ سواد در میان آن ها بالاتر بود. در سال های ۱۵۹۸ تا ۱۶۹۹، ن
رخ بی سوادی در میان زنان یهودی زاده آنتورپ تنها ۷٫۳٪ بود (۳ نفر از ۴۱)، در حالی که این رقم در هامبورگ ۱۸٫۲٪ بود (۱۰ از ۵۵). زنان متولد آمستردام با ۲۲۷ نفر از ۷۲۵ زن (۳۱٫۸٪) بیشترین تعداد را داشتند که نسبت به ۶۸٪ بی سوادی در میان زنان هلندی آمستردامی، رقم بهتری محسوب می شود. یکی از منابع بررسی سواد، دفاتر ازدواج است که امضای فرد نشانگر سواد بوده. کاهش سواد در میان زنان یهودی آمستردامی احتمالاً به دلیل بی اهمیتی سواد زنانه در جامعه یهودی بوده است. در عرصه دینی، زنان برای تشکیل "مینیان" (حد نصاب نماز) شمار نمی شدند و حق مسلم شرکت در نماز کنیسه را نداشتند. زنان و مردان مجرد حق عضویت در نهاد اداره کننده کنیسه، یعنی "ماحماد"، را نداشتند. بیوه ها و دختران یتیم از سوی خیریه های یهودی حمایت می شدند. روابط غیررسمی میان مردان و زنان یهودی با برخورد "ماحماد" مواجه می شد، از جمله در موارد چندزنی یا ازدواج بدون اجازه والدین. در این موارد، حتی شاهدان مراسم نیز مجازات می شدند. زنانی که شوهران شان آن ها را رها کرده بودند، گاه در روابط زناکارانه با مردان یهودی باردار می شدند. در قرن هجدهم، "ماحماد" پس از اطلاع، فرزندان این روا
بط را در دفتر ثبت تولد، نامشروع معرفی می کرد. بازرگانان یهودی پرتغالی و شکوفایی هلند. هیچ منع قانونی برای مشارکت یهودیان در فعالیت های اقتصادی وجود نداشت و بازرگانان یهودی پرتغالی نقش پررنگی در آمستردام داشتند. شهر به سبب تحمل مذهبی رونق گرفت، و باروخ اسپینوزا، شناخته شده ترین چهره یهودی زاد این شهر، نوشت: شهر آمستردام از این آزادی وجدان، بهره فراوان می برد؛ در رفاه بسیار است و مورد ستایش مردمان دیگر. در این شهر پررونق و درخشان، مردمانی از هر ملت و مذهب با صلح و صفا زندگی می کنند… دین افراد اهمیتی ندارد: نزد قاضیان اثری ندارد که موجب برد یا باخت شود؛ و هیچ فرقه ای آن قدر خوار نیست که پیروانش، مادامی که کسی را آزار ندهند، حق دیگران را بدهند و درستکارانه زندگی کنند، از حمایت قانونی محروم شوند. یهودیان پرتغالی، پس از استقرار در شهر، تخصص های جدید بازرگانی و شبکه های تجاری تازه ای با خود آوردند. آن ها دانش ناوبری و فنی دریانوردی را از پرتغال به هلند منتقل کردند که به این کشور کمک کرد تا در رقابت با مستعمرات اسپانیایی و پرتغالی وارد تجارت فراآتلانتیک شود. «یهودیان ملت پرتغال» همراه با مردم آمستردام برای توسعه کشور
تلاش کردند و از حامیان پرقدرت دودمان اورانیه-ناسائو بودند و استادهاودر از آن ها حمایت می کرد. در دوران آتش بس ۱۲ ساله، تجارت در جمهوری هلند به شدت رونق گرفت و دوره ای از توسعه فراگیر آغاز شد، به ویژه در آمستردام که مارانو ها بندر اصلی و پایگاه عملیاتی خود را آنجا بنا کردند. آن ها روابط تجاری فعالی با مناطق مدیترانه ای مانند ونیز، سرزمین شام و مراکش داشتند. سلطان مراکش نماینده ای به نام ساموئل پالاشه در لاهه داشت که در سال ۱۶۲۰ میان هلند و ساحل بربر توافق تجاری برقرار کرد. یهودیان سفاردی آمستردام همچنین روابط تجاری با دیگر کشورهای اروپایی برقرار کردند. در اوایل دهه ۱۶۲۰، شماری از یهودیان از هلند به منطقه آلبر سفلا مهاجرت کردند. در نامه ای به تاریخ ۲۵ نوامبر ۱۶۲۲، شاه کریستیان چهارم از یهودیان آمستردام دعوت کرد تا در گلوک اشتات ساکن شوند، جایی که به آن ها از جمله آزادی کامل اجرای آیین های دینی شان وعده داده شد. تجارت میان هلندی ها و امپراتوری اسپانیا توسط همین یهودیان ایبریایی پایه گذاری شد. آنان همچنین در تأسیس کمپانی هند غربی هلند در سال ۱۶۲۱ مشارکت داشتند و برخی از آنان عضو هیئت مدیره آن بودند. برنامه های ج
اه طلبانه هلند برای تسخیر برزیل توسط فرانسیسکو ریبیرو، ناخدای پرتغالی که گفته می شود بستگان یهودی در هلند داشت، عملی شد. یهودیان سفاردی آمستردام قویاً از جمهوری هلند در نبرد با پرتغال برای تصاحب برزیل، که در رسیفی با ورود کنت یوهان موریس از ناسائو-زیگن در سال ۱۶۳۷ آغاز شد، حمایت کردند. چند سال بعد، هلندی های برزیل خواستار حضور بیشتر صنعت گران و کارگران متخصص شدند، و بسیاری از یهودیان به این درخواست پاسخ مثبت دادند. در سال ۱۶۴۲ حدود ۶۰۰ یهودی به همراه دو دانشمند برجسته، اسحاق آبواع دا فونسکا و موسی رافائل د آگیلار از آمستردام به برزیل مهاجرت کردند. پس از آنکه پرتغالی ها در سال ۱۶۵۴ منطقه قندخیز پیرامون رسیفی را بازپس گرفتند، این یهودیان به مستعمرات دیگر هلند، از جمله جزیره کوراسائو در دریای کارائیب و نیو آمستردام (منهتن) در آمریکای شمالی، پناه بردند. اشکنازی ها. در قرن هفدهم، جامعه سفاردی از نظر مالی ثروتمندتر و از نظر نهادی استوارتر از یهودیان اشکنازی بود. یهودیان پرتغالی از بالا به اشکنازی های فقیرتر و کم سوادتر که از شمال و مرکز اروپا می آمدند، نگاه می کردند. موج مهاجرتی بزرگی از لیتوانی در دهه ۱۶۵۰، فشار ز
یادی بر سامانه کمک به نیازمندان که توسط سفاردی ها تأسیس شده بود، وارد کرد. بسیاری از اشکنازی ها که تحت تعقیب مذهبی قرار داشتند، به دلیل تحمل مذهبی جمهوری هلند به این کشور آمدند، به ویژه از اواسط قرن هفدهم به بعد. نمونه ای از این افراد می تواند حاخام تسوی اشکنازی باشد. برخلاف یهودیان ایبریای مرکزی، اغلب آنان از گتوهای یهودی آمده بودند و از آزارها و خشونت هایی چون جنگ سی ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸) یا قیام خملنیتسکی در لهستان شرقی گریخته بودند. این مهاجران فقیر معمولاً با استقبال مواجه نمی شدند. ورود انبوه آن ها به ویژه در آمستردام تهدیدی برای وضعیت اقتصادی محسوب می شد و اغلب به آن ها اجازه ورود داده نمی شد. آن ها معمولاً در مناطق روستایی ساکن می شدند و مردان به طور معمول به کار دوره گردی یا دستفروشی مشغول می شدند. در نتیجه، جوامع یهودی کوچک تری در سراسر استان های هلند شکل گرفت. با گذشت زمان، بسیاری از یهودیان آلمانی از طریق تجارت خرده فروشی به رفاه رسیدند و در برش و فروش الماس تخصص یافتند. تا حدود سال ۱۸۷۰، آن ها در این حرفه انحصار داشتند. یهودیان و دولت هلند. هنگامی که ویلیام چهارم، شاهزاده اورانژ در سال ۱۷۴۷ به عنوان ا
ستادهولدر منصوب شد، یهودیان حامی جدیدی یافتند. او روابط نزدیکی با سرپرست خانواده دِپینتو داشت و بارها با همسرش به ویلای او، «تولپنبورخ» در نزدیکی اودرکرک، سر زد. در سال ۱۷۴۸، هنگامی که ارتش فرانسه در مرز مستقر بود و خزانه کشور خالی، دِپینتو مبلغ زیادی گردآوری کرد و به دولت اهدا نمود. دبیر دولت، فان هوخندورپ، به او نوشت: «تو کشور را نجات دادی». در سال ۱۷۵۰، دِپینتو ترتیب داد که بدهی ملی از نرخ ۴٪ به ۳٪ تبدیل شود. در دوران حکومت ویلیام پنجم، شاهزاده اورانژ، کشور دچار کشمکش های داخلی شد. اما یهودیان همچنان به او وفادار ماندند. در ۸ مارس ۱۷۶۶، روزی که ویلیام پنجم به بلوغ قانونی رسید و وارد مجلس شد، در کنیسه ها آیین شکرگزاری برگزار شد. او در ۳ ژوئن ۱۷۶۸ از هر دو کنیسه آلمانی و پرتغالی بازدید کرد و در مراسم ازدواج فرزندان خانواده های برجسته یهودی نیز شرکت جست. جمهوری باتاو و رهایی یهود. سال ۱۷۹۵، دستاوردهای انقلاب فرانسه به هلند رسید، از جمله رهایی یهود که به آن ها حق کامل شهروندی اعطا کرد. مجلس ملی در ۲ سپتامبر ۱۷۹۶ اعلام کرد: «هیچ یهودی نباید از حقوق یا مزایایی که با شهروندی در جمهوری باتاو همراه است، محروم شود،
مشروط بر اینکه خواهان بهره مندی از آن ها باشد.» موسی مورسکو به عضویت شهرداری آمستردام درآمد و موسی آسر عضو دادگاه شد. محافظه کاران قدیمی، به رهبری خاخام اعظم یاکوب موسی لوونشتام، چندان خواهان این حقوق نبودند. در واقع، این حقوق برای آنان مزایای نامشخصی داشت؛ زیرا از نظر فرهنگی به حدی نرسیده بودند که بتوانند در جامعه عمومی حضور یابند؛ افزون بر این، آزادی های جدید از سوی حزبی به آنان پیشنهاد می شد که شاهزاده محبوب اورانژ را تبعید کرده بود؛ شاهزاده ای که یهودیان نسبت به او وفادار بودند. خاخام اعظم لاهه، سارکو، به «مُبلغ اورانژ» معروف بود و محافظه کاران به طور تحقیرآمیزی «گاوهای اورانژ» نامیده می شدند. با این حال، انقلاب فرانسه وضعیت یهودیان را به طور محسوسی بهبود بخشید. در سال ۱۷۹۹، جماعت های یهودی، مانند مسیحیان، از خزانه دولت کمک مالی دریافت کردند. در سال ۱۷۹۸، یوناس دانیل مایر در دفاع از تاریخ یهودیان در آلمان به وزیر خارجه فرانسه متوسل شد و در ۲۲ اوت ۱۸۰۲، سفیر هلند، روتخر یان شیمیل پنینک، یادداشتی در این باره به وزیر فرانسه تسلیم کرد. سده نوزدهم تا ۱۹۴۰. دوره ای از تاریخ هلند که میان پایان جمهوری هلند، شکوفا
یی یهودیان در این کشور، و آغاز جنگ جهانی دوم قرار دارد ــ که طی آن هولوکاست تأثیری نامتناسب و شدید بر هلند گذاشت ــ در شیوه روایت تاریخ این دوران نقش داشته است. پس از رهایی یهود در هلند، یهودیان بیش از پیش در جامعه هلند ادغام و جذب شدند و همانند کل جامعه هلند، سکولارتر شدند. یهودیان، مانند دیگر گروه های مذهبی یا اجتماعی در هلند، یک «ستون» جداگانه تشکیل ندادند، بلکه به بخشی از دیگر ستون ها بدل شدند. هرچند بسیاری از آنان دیگر پایبندی دینی یا ارتباط فرهنگی چشمگیری با یهودیت نداشتند، اما جمعیت غیر یهودی هلند همچنان آن ها را گروهی متمایز می دانست. یهودیان بیشتر در برخی بخش های اقتصادی متمرکز بودند، از جمله صنعت الماس، که به طور سنتی در آن فعالیت داشتند، و صنعت نساجی، که در آن برخی کارآفرینان یهودی کوچک به صنعتگران بزرگ بدل شدند. هر دو صنعت در اقتصاد عمومی هلند در آن دوره نقش مهمی ایفا می کردند. پادشاهی هلند. از سال ۱۸۰۶ تا ۱۸۱۰، پادشاهی هلند (۱۸۱۰–۱۸۰۶) توسط برادر ناپلئون، لویی بناپارت اداره می شد که قصد داشت وضعیت یهودیان را به گونه ای اصلاح کند که حقوق تازه کسب شده آن ها معنای عملی بیابد؛ اما دوران کوتاه سلطنتش
مانع تحقق برنامه هایش شد. برای نمونه، او پس از آن که در شهرهایی چون اوترخت و روتردام روز بازار را از شنبه به دوشنبه منتقل کرد، کاربرد سوگند یهودی را در دادگاه ها لغو کرد و همان سوگندنامه ای را که مسیحیان ادا می کردند برای یهودیان نیز اجرا کرد. برای عادت دادن یهودیان به خدمت نظامی، دو گردان نظامی از ۸۰۳ نفر و ۶۰ افسر، همگی یهودی، تشکیل داد که تا آن زمان حتی اجازه خدمت در نگهبانی شهر را هم نداشتند. تلاش لویی ناپلئون برای وحدت اشکنازی ها و سفاردی ها در عمل به نتیجه نرسید. او درصدد تأسیس مدارس ویژه کودکان یهودی بود، زیرا آنان از حضور در مدارس عمومی محروم بودند؛ حتی انجمن Maatschappij tot Nut van 't Algemeen که در سال ۱۷۸۴ بنیان گذاری شد، تمایلی به پذیرش یهودیان به عنوان عضو نداشت. از جمله چهره های برجسته یهودی این دوره می توان به مایر لیتوالد لِهِمون، ، کاپادوزی و پزشکانی چون دیوید هایلبورن، داویدس (که واکسیناسیون را معرفی کرد)، و اشتاین فان لون (کارشناس تلوریم) اشاره کرد. یهودیان در دوران سلطنت هلند تا جنگ جهانی دوم. اندکی پس از آن که ویلم یکم در اِسخِیفِنینگِن از کشتی پیاده شد و در ۱۱ دسامبر تاج گذاری کرد، خاخا
م اعظم لهمان از لاهه مراسم شکرگزاری ویژه ای برگزار کرد و در تاریخ ۵ ژانویه ۱۸۱۴ برای ارتش های متحد دعا کرد. بسیاری از یهودیان در نبرد واترلو شرکت کردند که طی آن ناپلئون شکست خورد و ۳۵ افسر یهودی کشته شدند. ویلیام ششم قانونی صادر کرد که نظام حقوقی فرانسه را منسوخ کرد. در هلند مستقل، یهودیان می توانستند پیشرفت کنند، اما این پیشرفت با برابری همراه نبود. در مناطق شهری، کارفرمایان غیر یهودی کمتر تمایل به استخدام کارگران یهودی داشتند. مردان یهودی عمدتاً در صنایع الماس، توتون و خرده فروشی کار می کردند؛ زنان یهودی نیز در بیگارخانه ها مشغول به کار بودند. مرزهای میان یهودیان و غیریهودیان (غیریهودیان یا جنتیل ها) به تدریج کم رنگ شد: ازدواج های مختلط بیشتر شد، سکونت های مختلط افزایش یافت، رعایت شریعت یهودی مانند نگه داشتن سبت یا غذای کوشر کاهش یافت، و مشارکت مدنی و سیاسی یهودیان افزایش یافت. هلند ــ و به ویژه آمستردام ــ تا زمان جنگ جهانی دوم یکی از مراکز عمده جمعیت یهودی باقی ماند. یهودیان شهر آن را اورشلیم غرب می نامیدند. در اواخر سده نوزدهم و اوایل قرن بیستم، جمعیت یهودی افزایش یافت، زیرا یهودیان از مناطق روستایی یا "
مدینه" برای یافتن فرصت های بهتر کاری و زندگی به شهرهای بزرگ مهاجرت کردند. در سال ۱۹۰۰، آمستردام ۵۱٬۰۰۰ یهودی داشت، که ۱۲٬۵۰۰ نفرشان نیازمند بودند؛ لاهه ۵٬۷۵۴ یهودی (با ۸۴۶ نفر نیازمند)، روتردام ۱۰٬۰۰۰ (با ۱٬۷۵۰)، گرونینگن ۲٬۴۰۰ (با ۶۱۳) و آرنهِم ۱٬۲۲۴ (با ۳۴۹ نفر نیازمند). جمعیت کل هلند در سال ۱۹۰۰ حدود ۵٬۱۰۴٬۱۳۷ نفر بود که تقریباً ۲٪ آن ها را یهودیان تشکیل می دادند. یهودیان هلندی از سده نوزدهم تا ۱۹۴۰. یهودیان هلندی بخش نسبتاً کوچکی از جمعیت کشور را تشکیل می دادند و گرایش زیادی به مهاجرت داخلی نشان می دادند. آن ها هرگز به راستی به یک «ستون» مجزا (در سامانه اجتماعی ستون بندی هلند) تبدیل نشدند. یکی از دلایل آن، جذب شدن یهودیان در ستون های سوسیالیستی و لیبرال پیش از هولوکاست بود، به جای آن که یک ستون یهودی مستقل شکل گیرد. به ویژه ظهور سوسیالیسم، بخشی نوین از جامعه ستون بندی شده هلند را پدیدآورد که برای یهودیانِ در پیوند با ازدواج های مختلط و نیز یهودیان و مسیحیانی که تعلق مذهبی خود را رها کرده بودند، جذاب بود. درون ستون های لیبرال و سوسیالیستی، پیشینه مذهبی یا قومی اهمیت کمتری داشت، گرچه افراد ممکن بود برخی رسو
م یا آیین ها را همچنان حفظ کنند. شمار یهودیان در هلند از اوایل سده نوزدهم تا جنگ جهانی دوم با آهنگی اندکی کندتر از رشد جمعیت عمومی کشور افزایش یافت. میان سال های ۱۸۳۰ تا ۱۹۳۰، جمعیت یهودی هلند تقریباً ۲۵۰٪ رشد کرد (بر پایه آمار ارائه شده توسط جوامع یهودی برای سرشماری)، در حالی که کل جمعیت هلند ۲۹۷٪ افزایش یافت. چهره های برجسته یهودی در این دوران. در این دوره، شماری از یهودیان برجسته هلند نقش مهمی در زندگی اجتماعی و سیاسی کشور داشتند. یکی از آنان التا جاکوبس بود که در مبارزه برای حق رأی زنان بسیار تأثیرگذار بود. تصویب قانون برابری رأی دهی برای زنان و مردان در سال ۱۹۱۹، حاصل روندی طولانی بود. این که زنان مجبور بودند برای کسب حق رأی بجنگند، تا اندازه ای به التا جاکوبس بازمی گشت. در آغاز، قانون فقط شرط درآمدی برای حق رأی قائل بود. چون او نخستین پزشک زن در هلند بود، این شرط را داشت و خواستار استفاده از حق رأی شد. پس از تلاش او بود که قانوناً برای زنان نیز حق رأی به رسمیت شناخته شد. از دیگر چهره های برجسته یهودی هلند در این دوران می توان به این افراد اشاره کرد: جنگ جهانی دوم تا پایان سده بیستم. هولوکاست. هولوکاست د
ر هلند با «سرعتی شگفت آور» آغاز شد، آن هم پس از اشغال این کشور بی طرف توسط آلمان نازی. در کمتر از دو سال، حدود ۷۵٪ از جمعیت یهودیان هلند در هولوکاست کشته شدند. نازی ها به سرعت یهودیان هلندی و پناهندگان یهودی را از دیگر مردم جدا کردند، در فرایندی تدریجی که به تبعید آنان به اردوگاه های مرگ انجامید. مطابق الگوی اجراشده در آلمان، یهودیان از حقوق شهروندی محروم شدند و از بسیاری مشاغل منع گردیدند. رئیس دیوان عالی هلند به خاطر یهودی بودن مجبور به استعفا شد و همکارانش اعتراضی نکردند. یهودیان مجبور شدند خود را به عنوان یهودی ثبت کنند و نشانی محل زندگی شان اعلام گردد. کارت های شناسایی جدیدی برای شهروندان صادر شد که روی کارت یهودیان حرف بزرگ J درج شده بود. مقامات نازی برای اجرای قوانین خود از نهادهای اداری هلند استفاده کردند. مقاومت در برابر این اقدامات ممکن بود با خشونت پلیس هلند روبه رو شود. در فوریه ۱۹۴۱، وقتی مردم در اعتراض به محدودیت های یهودیان دست به اعتصاب زدند، پلیس هلند شماری را دستگیر کرد. نازی ها بلافاصله به مردم هشدار دادند که یهودیان بخشی از مردم هلند نیستند و هرکس از آنان حمایت کند «عواقبش را خواهد دید.» د