Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و تغییر زاویه نور تابیده به تیغه مشاهده کرد. هامون ها ابتدا توسط شمشیرسازان ژاپنی توسعه یافته و به طور سنتی در هنر شمشیرسازی ژاپنی یافت می شوند. ویژگی های مشابهی اغلب در چاقوها و شمشیرهای غربی یافت می شود که گاهی به آن ها خط های دما گفته می شود، هرچند این ها اغلب با خاک رس تولید نمی شوند، بلکه از روش های دیگری همچون آب زدن جزئی، سخت سازی با شعله یا دمادهی متفاوت استفاده می کنند که تفاوت های زیادی با هامون سنتی ایجاد می کند. بسیاری از ویژگی های کلیدی هامون مانند نیوئی و دیگر لغات زبان ژاپنی، هیچ ترجمه مستقیمی به زبان انگلیسی و فارسی ندارد، به همین دلیل اصطلاح نیوئی در زبان ژاپنی معمولاً به ناحیه ای که به تیغه ها که روی آن ها خاک رس وجود دارد آب می زنند اشاره می شود. مقدمه. هامون یک تیغه در طول فرایند آب زدن (یاکی ایره) ایجاد می شود. در طی عملیات حرارتی موضعی، پوشش خاک رس در پشت شمشیر سرعت خنک شدن فلز داغ قرمز را زمانی که در آب غوطه ور می شود کاهش می دهد و اجازه می دهد فولاد به ساختاری به نام پرلیت تبدیل شود، که ساختاری نرم است که شامل لایه هایی از سیمنتیت و فریت (آهن) است. از سوی دیگر، لبه نمایان تیغه بسیار سر
یع تر خنک می شود و به فازی به نام مارتنزیت تبدیل می شود که تقریباً به اندازه شیشه سخت و شکننده است. هامون مرز بین ناحیه فولاد مارتنزیتی سخت تر در لبه تیغه و فولاد پرلیتی نرم تر در مرکز و پشت شمشیر را مشخص می کند. این تفاوت در سختی هدف اصلی فرایند است؛ ظاهر آن که در تصاویر هم مشخص است صرفاً یک اثر جانبی است. با این حال، ویژگی های زیبایی شناختی هامون بسیار ارزشمند است—نه تنها نمایانگر عملیات سخت سازی متفاوت است، بلکه نشان دهنده ارزش هنری آن نیز هست—و الگوهای آن می تواند بسیار پیچیده باشد. در زبان انگلیسی، اصطلاحات «هامون» و «خط دما» گاهی به جای یکدیگر استفاده می شوند، اگرچه تفاوت های ظریفی وجود دارد، اما هر دو معمولاً به همان خط سرتاسر شمشیر اشاره دارند. در زبان ژاپنی، با این حال، «هامون» به طور خاص به الگوی طول تیغه اشاره دارد، در حالی که هامون در نوک تیغه (کیشاکی) «بوشی» نامیده می شود. تاریخچه. چین نخستین کشوری بود که در حدود ۱۲۰۰ قبل از میلاد آهن را در آسیا تولید کرد. چینی ها آهن مذاب را توسعه دادند و از آن فرآیندهایی برای ساخت آهن کوره ای، فولاد نرم و فولاد کوره ای به وجود آوردند. به مدت بیش از ۱۰۰۰ سال، از
قرن اول تا یازدهم، چین بزرگ ترین تولیدکننده و صادرکننده فولاد و آهن در جهان بود. تقریباً تمامی فلزات آن زمان از چین از طریق کره به ژاپن وارد می شد، از جمله شمشیرها و سلاح ها. فناوری تولید آهن معمولاً یک راز بسیار محافظت شده بود، اما در نهایت حدود سال های ۶۰۰ یا ۷۰۰ میلادی این فناوری از چین به ژاپن وارد شد، هرچند با تنها مقدار کمی اطلاعات برای شروع، به همین دلیل شمشیرسازان اولیه ژاپنی سعی کردند روش های چینی را مهندسی معکوس کرده و در نهایت فرآیندهایی کاملاً متفاوت به وجود آوردند. شمشیرهای چینی لبه هایی از فولاد کوره ای داشتند که مشابه فلز موجود در شمشیرهای دمشقی بود و به یک پشت از آهن نرم جوش می خوردند تا هم لبه ای سخت و قوی داشته باشند و هم بقیه شمشیر نرم بماند تا از شکستگی جلوگیری شود. این کار لبه ای بسیار سخت و با الگوی واضح ایجاد می کرد که انتقال و اتصال واضحی در محل جوش داشت، به دلیل ترکیب مختلف فولادها، باوجود این که هیچ گونه عملیات حرارتی در آن ها به کار نمی رفت. در تلاش برای تقلید از شمشیرهای چینی، ژاپنی ها فرایندها و روش های منحصر به فرد خود را برای ایجاد لبه ای سخت شده قابل مشاهده به وجود آوردند و رو
ش های چینی را به طور اساسی «پیشرفته تر از آنچه که شناخته می شد» توسعه دادند. اولین شمشیرهای ساخته شده در ژاپن (تسوری و چوکوتو) شباهت هایی با شمشیرهای ژاپنی و چینی آن زمان دارند. طبق افسانه ها، آماکونی یاسوتسونای در حدود قرن ۸ میلادی، زمانی که شمشیر تاتی (شمشیر منحنی) محبوب شد، فرایند سخت سازی متفاوت تیغه ها را توسعه داد. امپراتور در حال بازگشت از نبرد با سربازان خود بود که آماکونی متوجه شد نیمی از شمشیرها شکسته اند: " آماکونی و پسرش، آماکورا، شمشیرهای شکسته را جمع آوری کردند و آن ها را بررسی کردند. آن ها مصمم شدند تیغه ای بسازند که در جنگ نشکند و خود را برای ۳۰ روز در انزوا حبس کردند. زمانی که دوباره ظاهر شدند، با خود شمشیری منحنی شکل حمل می کردند. بهار بعد جنگ دیگری درگرفت. دوباره سربازان بازگشتند، اما این بار تمام شمشیرها سالم بودند و امپراطور به آماکونی تبسم کرد. " اگرچه نمی توان به طور قطعی گفت که چه کسی دقیقاً این تکنیک را اختراع کرده است، اما شمشیرهای باقی مانده از آماکونی در حدود ۷۴۹ تا ۸۱۱ میلادی نشان می دهند که حداقل آماکونی به طور مستقیم در تأسیس سنت سخت سازی موضعی تیغه ها نقش داشته است. در قدیمی تر
ین شمشیرها، تمام هامون ها از نوع لبه مستقیم بودند. الگوهای نامنظم از حدود دهه ۱۳۰۰ میلادی شروع به ظهور کردند، با شمشیرسازان مشهور مانند "کُنی میتسو"، "موراماسا" و "ماسامونه"، در میان بسیاری دیگر. تا قرن ۱۷، هامون هایی با اشکال مختلف در آن ها رایج شد، مانند درختان، گل ها، پاهای موش، شبدرها، ساختمان دژبانی و بسیاری دیگر. موضوعات معمول شامل "جوکا چوچی" (شبدرهای متعدد و متداخل)، "کیکوسویی" (دانه های گل داوودی شناور روی جریان آب)، "یوشینو" (گل های گیلاس روی رودخانه یوشینو) یا "تاتسوتا" (برگ های افرا روی رودخانه تاتسوتا) بود. تا قرن ۱۹، با اضافه شدن تکنیک های تزیینی به فرایند ساخت، هامون هایی ساخته می شد که مناظری کامل را به تصویر می کشیدند. این ها اغلب مناظری خاص یا خطوط افق شناخته شده در زندگی روزمره را نشان می دادند، مانند جزایر یا کوه های خاص، شهرها و روستاها، دشت های سرسبز یا امواج عظیم شکسته در دریا که همراه با سواحل شنی و موج های پاشیده بودند. یکی از طراحی های رایج چنین طرح هایی "فوجیمی سایگیو" (کشیش سایگیو که کوه فوجی را می بیند) بود. گاهی اوقات نقاط پایین به خاک رس بریده می شدند تا نیه ای جدا از هامون در م
رکز تیغه تولید کنند که ظاهر ستارگان، ابرها، قله های برفی وزش باد یا حتی پرندگان در آسمان را ایجاد می کرد. نحوه ساخت و انواع آن. شکل هامون تحت تأثیر عوامل زیادی قرار می گیرد، اما عمدتاً توسط شکل پوشش خاک رس در زمان آب زدن کنترل می شود. اگرچه هر مکتب و مدرسه ای روش های خاص خود را برای اعمال خاک رس داشت و فرایند آن را به طور محرمانه نگه می داشت مثل ترکیب دقیق خاک رس، ضخامت پوشش و حتی دمای آب، ولی معمولاً همه خاک رس را به صورت لایه های بسیار نازک روی تیغه نقاشی می کردند تا از انقباض، کنده شدن و ترک خوردگی در حین خشک شدن جلوگیری شود. اغلب، خاک رس به صورت لایه های ضخیم بر روی کل تیغه اعمال می شد و سپس خاک رس به دقت از لبه تیغه بریده می شد. با این حال، در دوران باستان، فرایند بازپخت به ندرت در آسیا استفاده می شد و لبه کاملاً نمایان خیلی سریع تر خنک می شد و خیلی شکننده می گردید، بنابراین معمولاً یک لایه نازک تر از خاک رس به لبه تیغه اعمال می شد تا سختی مناسب در حین آب زدن بدست آید بدون نیاز به بازپخت بعد از آن. شمشیرساز شکل هامون را در زمان پوشش دهی تیغه شکل می دهد. دو سبک اصلی وجود دارد که عبارتند از «لبه مستقیم» ("
سوگاها") و «الگوی نامنظم» ("میدار یا میداربا"). هامون های لبه مستقیم به موازات لبه شمشیر ایجاد می شوند و انحراف کمی دارند، به جز در نوک شمشیر. این سبک در هر دوره و در هر استان محبوب ترین سبک بود، در حالی که الگوهای پیچیده تر که خود آثار هنری بودند معمولاً برای ثروتمندان و نخبگان نگهداری می شدند. الگوهای مستقیم معمولاً بر اساس عرض ناحیه سخت شده ("یاکیبا") دسته بندی می شوند و به «وسیع» ("هیرُ")، «متوسط» ("چو")، «باریک» ("هوسو")، و «بسیار باریک» یا «رشته ای» ("ایتو") تقسیم می شوند. برعکس، هامون های نامنظم از لبه پیروی نمی کنند، بلکه به طور قابل توجهی در جهات مختلف منحرف می شوند. دو گروه اصلی «موجی» یا «موج دار» ("نوتار") و «دندانه ای» یا «زیگ زاگ» ("گونومه") هستند که معمولاً بر اساس طول موج یا عرض ناهنجاری ها طبقه بندی می شوند. گاهی اوقات هامون ها می توانند از یک سبک، ترکیب دو یا حتی همه سه سبک (مثلاً "گونومه میدار"، "نوتار میدار"، "توران میدار" و غیره) تشکیل شده باشند، که در برخی مواقع تفاوت های دیگری نیز برای تأثیر بیشتر اضافه می شود. کاتائوچی گونومه به دندان اره شباهت داشت، در حالی که "اوما-نو-ها گونومه" شبیه
به دندان های اسب بود. "فوکوشیکی گونومه" شامل اندازه ها و اشکال مختلفی از دندان ها است که با نواحی از دندان های با اندازه و شکل منظم ترکیب شده است. "توران میدار" به عنوان ترکیبی از دندان و موج ظاهر می شود و شبیه به ردیف هایی از امواج شکسته است. "کُشی-نو-هیراِتا میدار" شامل امواجی با دره های وسیع و قله های تند است و عمدتاً در شمشیرهای بیزن دوره موروماچی یافت می شد. شکل خاص و سبک هامون ها اغلب منحصر به فرد بود و به عنوان نوعی امضای مکاتب و مدارس مختلف شمشیرسازی یا حتی برای شمشیرسازان فردی که آن ها را تولید می کردند عمل می کرد. "کاتائوچی گونومه" از "اوسافونه کِی میتسو" سرچشمه گرفت و توسط "کُنی میتسو" ادامه یافت، در حالی که "توگاری گونومه" (قله های بسیار مرتب و نوک دار) عمدتاً در شمشیرهای مکتب "سو-سکی" یافت می شد. در شمشیرهای قدیمی تر، هامون معمولاً درست قبل از دستگیره شمشیر تمام می شد، اما در بیشتر شمشیرهای جدید و معاصر، هامون به طور قابل توجهی از دستگیره عبور کرده و زیر دسته ادامه می یابد و با تیغه پایان می یابد، که باعث تقویت بیشتر تیغه می شود. شکل هامون تحت تأثیر عوامل دیگری نیز قرار می گیرد. اگر یک شمشیر از
فولاد ترکیبی (مانند اکثر شمشیرهای باستانی) ساخته شده باشد که از لایه های متناوب فولاد با محتویات مختلف کربن تشکیل شده باشد، در آن صورت فولاد با سختی پذیری بالاتر به صورت عمیق تری زیر پوشش خاک رس به مارتنزیت تبدیل می شود، نسبت به فولاد با کربن کمتر. این باعث می شود الگوی خط های درخشان ظاهر شود که کمی از هامون بیرون می آید و به آن "نیه" گفته می شود که ظاهر مه آلود یا بخار مانند به آن می دهد. به طور مشابه، شمشیرهای پیچیده ای که از بخش های فولادهای مختلف جوش خورده تشکیل شده اند، ممکن است شواهدی از جوش ها در نزدیکی هامون نشان دهند. در ادامه بصورت دقیقتر آن ها را دسته بندی می کنیم. هامون ها به طور کلی به دو دسته تقسیم می شوند: هامون های لبه مستقیم و هامون های نامنظم. این انواع خود به زیرشاخه هایی تقسیم می شوند که هرکدام ویژگی های خاص خود را دارند. نسخه های جدید هامون. بسیاری از نسخه های مدرن به دلیل سخت سازی کامل از فولاد یکپارچه (مونواستیل) فاقد هامون طبیعی هستند؛ در این نسخه ها، ظاهر هامون از طریق فرآیندهای مختلفی مانند اچ کردن با اسید، سندبلاست یا روش های ابتدایی تری مانند برس زدن با سیم تولید می شود. برخی از نس
خه های مدرن که دارای هامون طبیعی هستند، برای برجسته تر کردن هامون خود نیز تحت اچ کردن با اسید قرار می گیرند. یک هامون واقعی به راحتی از طریق حضور نیوئی قابل تشخیص است، که خطی با لکه های روشن به عرض چند میلی متر است که در امتداد طول هامون حرکت می کند. نیوئی یکی از ویژگی های بسیاری از شمشیرهای ژاپنی است که حساس به زاویه دید هستند و به نظر می رسد که هنگام تغییر زاویه نسبت به نور، ظاهر شده و ناپدید می شوند. نیوئی مرز واقعی بین مارتنزیت و پرلیت را بین لبه سخت شده و هامون ایجاد می کند، اما در نور مستقیم از مارتنزیت غیرقابل تمییز است. معمولاً بهترین زاویه برای مشاهده نیوئی زاویه های بلند یا سایه ای است، جایی که نیوئی روشن تر از لبه سخت شده به نظر می آید. نیوئی را نمی توان با اچ کردن یا روش های دیگر جعل کرد. وقتی از طریق ذره بین دیده می شود، نیوئی به صورت یک خط درخشان ظاهر می شود که از بسیاری دانه های روشن مارتنزیت تشکیل شده است که توسط پرلیت نرم تر و تیره تر احاطه شده اند. بسیاری از تیغه های مدرن، به ویژه آن هایی که در اروپا و آمریکا تولید می شوند، لبه های سخت شده ای دارند که با روش های بسیار متفاوتی نسبت به استفاده
از خاک رس برای پوشش دهی به تیغه ساخته شده اند. رایج ترین این روش ها پس از اختراع مشعل گاز-اکسیژن به طور مستقل کشف شد. سخت سازی با شعله روشی است که تنها لبه را با مشعل به سرعت گرم کرده و سپس قبل از این که حرارت به سایر بخش های تیغه منتقل شود، آن را آب زده می کند. این کار لبه ای بسیار سخت ایجاد می کند بدون این که بر سختی بقیه تیغه تأثیر بگذارد، و هنگام صیقل دادن، انتقالی بسیار واضح بین فلزات سخت تر و نرم تر (معمولاً مارتنزیت و مارتنزیت بازپخت شده به جای پرلیت) ایجاد می کند. این ترکیب شبیه به هامون است و گاهی اوقات با آن هامون هم می گویند، اما معمولاً به «خط دما» (که در واقع هنگام آب زدن به وجود می آید نه در طی فرایند سخت سازی) معروف است. خط دمای سخت شده با شعله به راحتی از هامون واقعی قابل تشخیص است، که نیوئی ایجاد می کند و مرز بسیار مقاومی بین مارتنزیت و پرلیت فراهم می آورد. سخت سازی با شعله نیوئی ندارد و به جای آن، منطقه ای بسیار شکننده بین فلزات سخت تر و نرم تر ایجاد می کند که به آن «منطقه متاثر از حرارت» (HAZ) گفته می شود، که ناشی از تنش های داخلی و خنک شدن بسیار سریع بین نواحی داغ و سرد است؛ بنابراین، در
حالی که سخت سازی با شعله و خطوط دما در چاقوهای دست ساز رایج است، در شمشیرها یا سلاح هایی که ممکن است نیروهای برشی و ضربه ای زیادی را تحمل کنند، به ندرت دیده می شود.
بیجان (Bijân) جزیره ای است در میانهٔ رود فرات، در سرزمین تاریخی سوهوم (واقع در عراق امروزی). این جزیره متعلق به گروهی از جزایر است که در آن ها محوطه های باستان شناسی شناسایی شده اند. پژوهش های باستان شناسی. پژوهش های نجات بخش باستان شناسی در جزیرهٔ بیجان در چارچوب طرح بین المللی نجات سد حدیثه انجام شد. این منطقه قرار بود به واسطهٔ ساخت سدی بر رود فرات زیر آب برود؛ اکنون این منطقه بخشی از دریاچه قادسیه است. به درخواست ادارهٔ آثار باستانی عراق، از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ چندین هیئت باستان شناسی عراقی و خارجی در این منطقه به فعالیت پرداختند. یکی از نخستین و فعال ترین گروه ها توسط مرکز لهستانی باستان شناسی مدیترانه ای دانشگاه ورشو (که آن زمان مرکز پژوهشی قاهره، مرکز باستان شناسی مدیترانه ای دانشگاه ورشو نام داشت) زیر نظر میخائو گاولیکوفسکی و سپس ماریا کروگولسکا سازماندهی شد. این هیئت طی پنج سال، هشت فصل کاوش انجام داد. توصیف محوطه. قدیمی ترین ساختارهای شناسایی شده، مربوط به آغاز هزارهٔ یکم پیش از میلاد هستند و شامل دیوارهایی از بلوک های بزرگ سنگ آهکی با ضخامت ۵ تا ۶ متر می شوند. در دوران امپراتوری آشوری نو (سدهٔ هفتم پی
ش از میلاد)، دژی از خشت خام بر این جزیره ساخته شد و بعدها توسعه یافت. پس از حدود ۶۰۰ سال وقفه در سکونت، اشغال این مکان در دوره های شاهنشاهی اشکانی، امپراتوری روم و آغاز دورهٔ اسلامی ادامه یافت. از مهم ترین یافته ها می توان به یک مجمر مفرغی اشکانی با دسته ای به شکل اسب، کاسه ای سفالی با کتیبه ای جادویی به زبان آرامی، سکه ها و چراغ های رومی، و سفال و شیشه های متعلق به دوران عباسیان (دورهٔ اسلامی نخستین) اشاره کرد.
آگاثوکلیا (؛ ) نجیب زادهٔ اهل مصر باستان بود. وی معشوقه مورد علاقهٔ فرعون یونانی-مصری بطلمیوس چهارم فیلوپاتور بود که مابین سال های ۲۲۱ تا ۲۰۵ پیش از میلاد سلطنت کرد. او خواهر آگاثوکلیس وزیر بطلمیوس چهارم بود. آگاثوکلیا یک نجیب زاده مصری بود. او یکی از دختران اینانثی مصری بود. در مورد نام پدرش اطمینان کامل وجود ندارد. پولیبیوس بیان می کند که آگاثوکلیا خویشاوندانی داشت که به سلسله بطلمیوسی خدمت می کردند: نیکون یک فرمانده یا کاپیتان ناوگان در زمان بطلمیوس چهارم و فیلامون که توسط برادرش به عنوان فرماندار کورنا منصوب شد. آگاثوکلیا ممکن است صاحب یک قایق غلات بوده باشد. آگاثوکلیا و برادرش که هر دو نفوذ تقریباً نامحدودی بر فرعون داشتند، توسط مادر جاه طلب خود به او معرفی شدند. پولیبیوس (۱۵٫۳۱٫۱۳)، بیان می کند که آگاثوکلیا مدعی شد که بخ پسر بطلمیوس چهارم شیر داده است. با وجود ازدواج بطلمیوس چهارم با خواهرش آرسینوئه سوم در سال ۲۲۰ قبل از میلاد، آگاثوکلیا همچنان مورد علاقه او بود. در اواخر ق. ۲۱۰ قبل از میلاد، آگاثوکلیا ممکن است از رابطه خود با بطلمیوس چهارم پسری به دنیا آورد که احتمالاً اندکی پس از تولد او مرده است و هم
چنین گفته شده است که بطلمیوس پنجم در واقع از آگاثوکلیا متولد شده است. پس از مرگ بطلمیوس چهارم در سال ۲۰۵، آگاثوکلیا و دوستانش این رویداد را مخفی نگه داشتند تا فرصتی برای غارت خزانه سلطنتی داشته باشند. آنها همچنین با سوسیبیوس توطئه ای ترتیب دادند تا آگاثوکلیس را بر تخت سلطنت بنشانند یا حداقل او را نایب السلطنه بطلمیوس پنجم کنند. آنها با حمایت سوسیبیوس، آرسینوئه سوم را به قتل رساندند. آگاثوکلیس سپس به عنوان نگهبان پادشاه جوان بطلمیوس پنجم خدمت کرد. در سال ۲۰۳/۲۰۲ پیش از میلاد، مصریان و یونانیان اسکندریه که از ظلم آگاثوکلیس خشمگین شده بودند، علیه او قیام کردند و فرماندار نظامی تله پلموس خود رهبری این معترضان را به عهده گرفت. آنها شبانه کاخ را محاصره کردند و به زور وارد کاخ شدند. آگاثوکلیس و خواهرش التماس دعا کردند، اما بیهوده بود. آگاثوکلیس توسط دوستانش کشته شد تا از بروز واقعه ای بی رحمانه تر جلوگیری کند. آگاثوکلیا با خواهرانش و اینانثی که به معبدی پناه برده بودند، بیرون کشیده شدند و در حالت برهنگی کامل در معرض خشم جمعیت قرار گرفتند که به معنای واقعی کلمه اعضای بدن آن ها را جدا و تکه تکه کردند. تمام همدستان آنه
ا و کسانی که در قتل آرسینوئه سوم سهمی داشتند نیز به همین ترتیب به قتل رسیدند. زن دیگری با نام «آگاثوکلیا» هم در آن دوران وجود داشت که دختر مردی به نام آریستومنس بود که در اصل یک آکارنانی بود و در مصر به قدرت فراوانی رسید.
سوهوم (Suhum)(یا سوحو Sūḫu یا سوهی Suhi ) یک منطقهٔ جغرافیایی باستانی در پیرامون بخش میانی رود فرات بود که امروزه در استان انبار عراق جای دارد. تاریخ. تاریخ شناخته شدهٔ سوهوم از عصر برنز (حدود ۲۰۰۰ تا ۱۷۰۰/۱۶۰۰ پیش از میلاد) تا عصر آهن (حدود ۱۲۰۰ تا ۷۰۰ پیش از میلاد) را دربرمی گیرد. عصر برنز میانه. در دوران بابل کهن، سوهوم در نقطهٔ تلاقی چهار قدرت عمده یعنی اشنونا، اکالاتوم، ماری (سوریه) و بابل (دولت شهر) قرار داشت که در زمان های مختلف تا حدودی آن را در اختیار داشتند. یکی از شهرهای کلیدی سوهوم در این زمان حرّادوم بود که مرز بین اشنونا و ماری را نشان می داد و توسط اشنونا بنیان گذاری شده بود. در عصر برنز، سوهوم به دو بخش تقسیم می شد: سوهوم علیا، از هندانوم تا ساپیراتوم، که شهر اصلی آن هانات بود، و سوهوم سفلی. برای مدتی سوهوم علیا تحت کنترل اپیق-ادد دوم از اشنونا قرار داشت که این اداره از طریق یک فرماندار در راپیکوم انجام می شد. با افزایش قدرت بابل در زمان سامسو-ایلونا، کنترل سوهوم به بابلیان واگذار شد و یک فرماندار در هانات منصوب شد. در دوران شمشی-ادد یکم، سوهوم تحت کنترل اکالاتوم بود و یک متن از بسیج هزار سربا
ز از این منطقه خبر می دهد. فرماندارانی چون اَبی اپوح و مِپتوم در آن زمان در سوهوم شناخته شده اند. شماری از نامه های باستانی نشان می دهند که سوتی ها در این منطقه می زیسته اند. یک متن قطعه قطعه شده از دورهٔ بابل کهن، ۴۰ کارگر از سوهوم را در حال کار در سیپار برای درو کردن فهرست می کند. در منطقهٔ سوهوم یک گورستان نیز در محل ال اوسیه شناسایی شده است. از دیگر شهرهای شناخته شدهٔ سوهوم در دورهٔ بابل کهن می توان به این ها اشاره کرد: اَیابه، دونّوم، هَربه، هوربان (در سوهوم علیا)، مولحان (شمالی ترین شهر سوهوم سفلی)، ناصیر، قسا، ساپیراتوم (شهری جزیره ای) و یبلیه. عصر آهن. در این دوره، سورو یکی از شهرهای دژدار سوهوم بود. یکی از فرمانداران شناخته شدهٔ سوهوم در این دوران، فردی به نام کودورو بود. برای مدتی، سوهوم به آشور-ناصیر-پال دوم (۸۸۳–۸۵۹ پ. م) از امپراتوری آشوری نو باج می داد. در سال ۶۱۶ پیش از میلاد، سوهوم خود را تابع پادشاه بابل، نابوپولاسار (حکومت: ۶۲۶–۶۰۵ پ. م) کرد. اما سه سال بعد، در سال ۶۱۳ پ. م، سوهوم علیه او شورید و این امر باعث شد که نابوپولاسار لشکریانی را به سوی سوهوم روانه کند.
مدال ناتو () یک نشان نظامی بین المللی است که تحت نظارت سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) به اعضای ارتش های مختلف جهان اعطا می شود. این مدال توسط شرکت ایکلرس-سنتینی اینترنشنال، در شهر امیکسم، بلژیک تولید می شود. مدال ناتو برای اولین بار در سال ۱۹۹۶ برای قدردانی از افرادی که در نیروی پیاده سازی به عنوان بخشی از عملیات کوشش مشترک در یوگسلاوی سابق خدمت کرده بودند، اهدا شد. در سال ۱۹۹۹ یک نوار جدید برای شرکت کنندگان در بمباران یوگسلاوی توسط ناتو در کوزوو اضافه شد. با متداول شدن عملیات های ناتو، نوارهای مختلفی برای هر عملیات در این مدال ایجاد شد. مدال ناتو در اوایل سال ۲۰۰۳ به فرم کنونی تغییر یافت.
کُرد قبرستان ()، یک محوطهٔ باستان شناسی متعلق به دوران باستان در استان اربیل واقع در اقلیم کردستان عراق و در ۲۲ کیلومتری جنوب غربی شهر اربیل است. این مکان یکی از مهم ترین محوطه های باستان شناسی در منطقه به شمار می رود. این محوطه در موقعیتی راهبردی میان رودهای زاب علیا و زاب سفلی قرار گرفته است. روستای امروزی «یِدی قزلار» در مجاورت آن قرار دارد و بخشی از شهر پایین دست در جنوب شرق را پوشانده است. این محوطه در اصل مربوط به یک دوره است و به اوایل هزارهٔ دوم پیش از میلاد، یعنی عصر برنز میانه (هم زمان با دوران تاریخی امپراتوری بابل کهن) تعلق دارد. همچنین، شواهدی از استقرار فشرده در عصر برنز متأخر در تپهٔ مرتفع مرکزی وجود دارد (احتمالاً مربوط به دورهٔ میتانی). برخی پژوهشگران این مکان را با شهر باستانی «قَبره» یکی می دانند. کرد قبرستان در نزدیکی محوطه هایی همچون تل حلاوه، تل علیاوه، تل بقرتا و قصر شماموک (کیلیزی) قرار دارد که همگی از محوطه های برجستهٔ دشت اربیل هستند. باستان شناسی. این محوطه نخستین بار در طرح بررسی دشت اربیل به رهبری «جیسون اور» از دانشگاه هاروارد شناسایی شد. این مکان در بررسی های ماهواره ای با استفا
ده از تصاویر کورونا از دههٔ ۱۹۶۰ به عنوان شهری دیوارکشی شده نمایان شد (موقعیت: Site 31، کرد قبرستان، UTM 397479 E/3983250 N). تپهٔ مرکزی با وسعتی حدود ۱۱ هکتار و ارتفاعی ۱۷ متری قرار دارد که قبرستانی مدرن بر فراز آن جای دارد. شهر پایین دست حدود ۳ متر از سطح دشت بلندتر است. مساحت کلی محوطه حدود ۱۰۰ هکتار و دیوار پیرامونی شهر که ۱۰۵ هکتار را دربر می گیرد، در ارتفاعی میان ۱ تا ۳ متر باقی مانده و در هر ۲۰ متر یک برج دیده بانی داشته است. کاوش های باستان شناسی در این محوطه توسط تیمی از دانشگاه جانز هاپکینز به سرپرستی گلِن ام. شوارتز و بررسی ژئوفیزیکی به سرپرستی «اندرو کریکمور» از دانشگاه کلرادو شمالی در سال های ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۷ و ۲۰۲۲ (به همراه یک فصل مطالعاتی در سال ۲۰۱۶) انجام شده اند. در سال ۲۰۱۳، بررسی ژئوفیزیکی آغاز شد و هفت گمانهٔ کوچک (۶×۱۰ متر) کاوش شد. آثار دورهٔ میتانی در تپهٔ مرتفع و بقایای دورهٔ اسلامی میانه در شهر پایین و دیوار شهر شناسایی شد. در ۲۰۱۴، بررسی ژئوفیزیکی ادامه یافت (تا پایان فصل به ۳۰ هکتار رسید) و همراه با آن جمع آوری قطعات سفال از سطح انجام شد. نتایج ژئوفیزیکی نشان داد که خیابان ها و مح
له های منظمی در شهر پایین درون دیوار قرار دارند. در پنج گمانه در تپهٔ بالا، سه مرحلهٔ استقرار در دورهٔ میتانی یافت شد که شامل یک مهر استوانه ای نیز بود. یک گمانه در شهر پایین بقایای مسکونی عصر برنز میانه را آشکار کرد. گمانه ای در دامنهٔ جنوبی تپهٔ بالا دو فاز از عصر برنز میانه را نشان داد که لایهٔ پایین آن با دورهٔ بابل کهن قابل تطبیق است. در این مکان یک گور دورهٔ بابل نو نیز با مهرهای مهرکوبی، یک مهر استوانه ای، سنجاق های مفرغی و یک نازک نی کشف شد. در ۲۰۱۷، کاوش ها در شهر پایین نشان داد که ساخت وسازهای عصر برنز میانه بر روی خاک بکر در عمق ۳ متری بنا شده اند، که نشان دهندهٔ نخستین سکونت در این ناحیه در آن زمان است. بررسی ژئوفیزیکی همچنین یک معبد بزرگ عصر برنز میانه را در شهر پایین نمایان کرد که با کاوش آزمایشی تأیید شد. در ۲۰۲۲، یک گمانهٔ ۱۹×۴ متری در دامنهٔ شمالی تپهٔ بالا، بر روی بنای بزرگی از عصر برنز میانه کاوش شد که نشانه هایی از آتش سوزی در آن دیده شد. همچنین سه گمانهٔ ۱۰×۱۰ متری در شرق شهر پایین باز شدند. بررسی های مغناطیسی، سازه ای بزرگ را در شمال شهر پایین نشان داد که احتمالاً یک کاخ بوده است. تاریخ
گذاری رادیوکربن اکنون برای چهار نمونهٔ لایه مند از دورهٔ عصر برنز میانه انجام شده است: سه نمونه از شهر بالایی و یک نمونه از شهر پایینی. این داده ها، بازهٔ زمانی کالیبره شده ای در حدود ۱۸۷۵ تا ۱۷۴۵ پیش از میلاد را نشان می دهند، و ویرانی شهر در عصر برنز میانه نیز به حدود ۱۸۰۵ تا ۱۷۳۳ پیش از میلاد تاریخ گذاری شده است. همچنین هشت نمونه از دورهٔ عصر برنز متأخر نیز از شهر بالایی به دست آمده اند. برای سه مرحلهٔ استقرار در عصر برنز متأخر، تاریخ هایی به دست آمده که شامل: حدود ۱۵۳۸–۱۵۰۵ پیش از میلاد برای مرحلهٔ سوم، آغاز مرحلهٔ دوم در حدود ۱۵۱۲–۱۴۹۱ پیش از میلاد و پایان آن حدود ۱۵۰۱–۱۴۷۹ پیش از میلاد، و آغاز مرحلهٔ اول حدود ۱۴۸۹–۱۴۶۳ پیش از میلاد و پایان آن حدود ۱۴۷۵–۱۴۳۵ پیش از میلاد است. داده ها نشان دهندهٔ یک دورهٔ دو سده ای ترک سکونت میان ویرانی عصر برنز میانه و استقرار دوباره در دورهٔ میتانی است. تا سال ۲۰۲۴، محوطهٔ کرد قبرستان در حال کاوش توسط تیمی از دانشگاه فلوریدای مرکزی به سرپرستی تیفانی ایرلی-اسپادونی و اندرو کریکمور از دانشگاه کلرادوی شمالی است. این پروژه که با حمایت مالی بنیاد ملی علوم آمریکا (NSF) انجام م
ی شود، فرآیندهای اجتماعی منجر به رشد سریع شهر عصر برنز میانه را بررسی می کند. یافته های فصل ۲۰۲۴ تأیید می کنند که کاخی در شهر پایین وجود داشته است که براساس معماری یادمانی حفظ شده و شواهد فعالیت های اداری مانند مهرهای استوانه ای، صفحهٔ بازی و سه لوح خط میخی شناخته شده است. کاوش ها در یک ناحیهٔ مسکونی در شمال غرب تپهٔ بالا نیز جلوه هایی از زندگی روزمره در این شهر باستانی شمال میانرودان را آشکار کرده اند. یکی از لوح ها در لایه ای پر از زباله همراه با آوار ساختمانی و بقایای انسانی پیدا شده است. دو لوح دیگر نیز در زمینه ای اداری در کنار مهرهای استوانه ای و ظرف های انباری دارای نشان های پیش پخت یکسان پیدا شده اند. تاریخچه. استقرار در تپهٔ بالایی کرد قبرستان برای نخستین بار در اوایل هزارهٔ سوم پیش از میلاد آغاز شد. سکونت به شهر پایینی در اوایل هزارهٔ دوم پیش از میلاد (عصر برنز میانه) گسترش یافت و شهر در دوران امپراتوری بابل کهن و سپس در دورهٔ میتانی (عصر برنز میانه تا اوایل عصر برنز متأخر) به اوج وسعت خود رسید. در دورهٔ برنز متأخر، استقرار به تپهٔ بالا و ناحیهٔ شمال شرق شهر پایین محدود شد. پس از آن، سکونت بسیار کم
رمق بود و تا دورهٔ ساسانیان تنها به تپهٔ بالا محدود شد. قبره. پیشنهاد شده است که این محوطه همان شهر «قَبره» باشد که در متون دورهٔ امپراتوری بابل کهن ذکر شده است. از آنجا که پیش از آن یا پس از آن نامی از قَبره نیامده، گمان می رود این نام برای مدتی کوتاه استفاده شده باشد. بنا بر منابع تاریخی، قَبره توسط ائتلافی از اکالاتوم به رهبری شمشی-ادد یکم (در حدود ۱۸۰۸–۱۷۷۶ پیش از میلاد) و اشنونا به رهبری دادوشا (در حدود ۱۸۰۰–۱۷۷۹ پیش از میلاد) مورد حمله قرار گرفت و پس از محاصره ای طولانی، به دست شمشی-ادد افتاد. سپس پسر او ایشمه-داگان ادارهٔ آن را برعهده گرفت. شمشی-ادد تقریباً پنج سال پس از سقوط قَبره درگذشت. هم دادوشا و هم ایشمه-داگان مدعی بودند که با کندن تونل، دیوارهای شهر قَبره را ویران کرده اند. اشنونا نیز بخشی از «غنایم» شهر را دریافت کرد. یکی از سال نام های دادوشا چنین می خواند: «سال تصرف قباروم از سوی دادوشا». سپس، پس از دوره ای کوتاه از استقلال تحت حاکمیت «اردی گندی»، این شهر به دست شهر «کاکموم» به رهبری «گورگوروم» افتاد. منابع اصلی این اطلاعات، شامل سنگ نوشتهٔ دادوشا، سنگ نوشتهٔ شمشی-ادد (نگهداری شده در موزهٔ لو
ور)، متون ماری (سوریه), و متون تل شمشاره است. در یکی از متون ماری چنین آمده است: