Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن به عنوان یک وکیل مدافع فعالیت کرد. در ۱۹۸۲ یک فلوشیپ در دانشگاه تافتس (مدرسه فلچر، بوستون) در حوزه روابط بین الملل و تصمیم گیری در سیاست خارجی گذراند. کی سی متأهل و دارای پنج فرزند است. دختر او «آنژنا کی سی تاپا» با گاگان تاپا ازدواج کرده است. برادران او، از جمله «جگدیشور ناراسینگه کی سی» (نماینده پیشین مجلس مؤسسان) و «کدار ناراسینگه کی سی» (رئیس پیشین شورای پزشکی نپال و مدیر مرکز سل) نیز در عرصه عمومی فعال بوده اند. فعالیت سیاسی. آغاز فعالیت سیاسی. از اوایل دههٔ ۱۹۶۰ در جنبش های دانشجویی دموکراسی خواه فعال بود و بنا به زندگی نامه رسمی اش در مجموع بیش از شش سال به دلیل فعالیت های سیاسی زندانی شد. او از بنیان گذاران اتحادیه دانشجویی نپال (NSU) و از فعالان نزدیک به بی پی کویرالا بود. در ۱۹۸۱ مطابق توصیهٔ رهبری کنگره، به صورت مستقل در انتخابات راشتریه پنچایت ۱۹۸۱ نامزد شد و به شورا راه یافت. وزیر بهداشت و جمعیت (۱۹۹۵–۱۹۹۷). در دولت شیر بهادره دیوبا، برای کاهش تمرکز پزشکان در شهرها و اعزام آنان به مناطق کوهستانی برنامهٔ اصلاحاتی اجرا شد: افزایش مشوق ها، ارتقای سریع تر، دوره های آموزشی و محدود کردن سازوکار «کاج»
(جابجایی موقت اما نامحدود) به حداکثر یک ماه در سال. وزیر آموزش (۱۹۹۸–۱۹۹۹). در کابینه دوم گیریجا پراساد کویرالا، کی سی برای افزایش شناسایی بین المللی مدارک تحصیلی نپالی با کشورهای مختلف هماهنگی هایی ایجاد کرد تا امکان ادامه تحصیل دانشجویان نپالی در خارج آسان تر شود. او در ۱۹۹۸ با توصیه کارنا شاکیا از تخریب باغ نئوکلاسیک «کشار محل» جلوگیری کرد و آن را با نام «स्वप्न बगैंचा» («به معنای باغ رؤیاها») به روی عموم گشود. نقش در جنبش مردمی ۲۰۰۶. وی در دوره وضعیت اضطراری ۲۰۰۵، دو بار بازداشت شد و در فعالیت های ائتلاف هفت حزبی برای بازگشت دموکراسی نقش داشت. وزیر توسعهٔ شهری (۲۰۱۶–۲۰۱۷). در ۲۰۱۶ به عنوان وزیر توسعهٔ شهری منصوب شد. در ۲۳ آوریل ۲۰۱۷ برنامه مسکن مردمی را برای ساخت ۲۵٬۰۰۰ واحد مسکونی برای جوامع محروم خارج از درهٔ کاتماندو اعلام کرد، و در ۲۶ آوریل ۲۰۱۷ مجوز آغاز ساخت کمربندی بیرونی کاتماندو (۷۱٫۹۳ کیلومتر) را صادر کرد؛ پروژه ای که بیش از ۱۳ سال معطل مانده بود. فاز نخست در بخش ۶٫۶ کیلومتری چوبار-گمچه-ساتونگل آغاز شد. او همچنین مقدمه گزارش ملی نپال برای کنفرانس Habitat III را نوشت. دوره جمهوری و فعالیت های ۲۰
۱۷-تاکنون. او در ۲۰۱۷ در انتخابات سراسری شکست خورد، اما در کنگرهٔ چهاردهم حزب به هیئت عامل مرکزی راه یافت و سپس به کمیتهٔ اجرایی مرکزی منصوب شد. در انتخابات ۲۰۲۲، از حوزهٔ نوواکوت-۲ با ۲۸٬۱۰۷ رأی به مجلس نمایندگان راه یافت. کمیتهٔ حساب های عمومی و نظارت پارلمانی. کی سی عضو کمیته حساب های عمومی پارلمان است. در ژوئن ۲۰۲۴ دو زیرکمیته برای بررسی تخلفات احتمالی در ساخت فرودگاه های پوکارا و گوتاما بودا تشکیل شد، و در ۲۰۲۵ پیگیری اجرای توصیه های اصلاحی در مورد فرودگاه پوکارا مطرح شد. او در ۲۰۲۴–۲۰۲۵ بودجهٔ دولت را «جاه طلبانه و دور از واقعیت» توصیف کرد و بر عدالت اجتماعی و رشد متوازن تأکید داشت. روابط نپال-اسرائیل. نپال در ۱۹۶۰ با اسرائیل روابط کامل برقرار کرد. در چارچوب دیپلماسی حزبی و پارلمانی، کی سی از تقویت همکاری های دوجانبه، از جمله تبادل دانش کشاورزی و آب، حمایت کرده است.
واسیلی پتروویچ زوبکوف (زاده ۲۵ ژوئن ۱۷۹۹ - درگذشته ۲۴ آوریل ۱۸۶۲) طبیعت شناس روس و دوست صمیمی شاعر الکساندر پوشکین بود. او با بررسی شیوع وبا در مسکو و اشاره به اینکه موارد وبا در نزدیکی یک منطقه دشت سیلابی کم ارتفاع در نزدیکی یک کانال تجمع یافته اند، پیشگام اپیدمیولوژی شد. او که از اعضای اولیه انجمن طبیعت شناسان مسکو بود، تعدادی از گونه های سوسک روسیه را توصیف کرد. زندگی و کار. زوبکوف در مسکو متولد شد، فرزند افسر نظامی پیوتر آبراموویچ و همسر دومش ناتالیا پتروونا اورینووا (۱۷۷۵–۱۸۴۵). او که پدرش را خیلی زود از دست داد، تحت مراقبت مادر و عمویش دیمیتری اورینوف و عمویش ایوان بولگاکوف بزرگ شد. زوبکوف در سنین جوانی در مدرسه معماری دانش آموز شد و در سال ۱۸۰۹ در ساختمان کرملین مسکو به عنوان افسر وظیفه منصوب شد. او در سال ۱۸۱۵ استعفا داد و به مؤسسه آموزشی مسکو پیوست. در سال ۱۸۱۷ به عنوان پرچمدار بخش تدارکات سلطنتی منصوب شد. در سال ۱۸۱۹ به درجه ستوان دومی رسید و اندکی پس از آن خدمت را ترک کرد و به خارج از کشور سفر کرد. در سال ۱۸۲۱ در پاریس بود و از تحسین کنندگان سیستم حقوقی فرانسه بود و پس از بازگشت به سن پترزبورگ، به
لژ ماسونی «اتحاد اسلاوها» پیوست، اما در سال ۱۸۲۲ به دلیل دستور دولت مبنی بر تعطیلی چنین انجمن هایی، آنجا را ترک کرد. در سال ۱۸۲۰ با سرگئی نیکولاویچ کاشکین آشنا شد. و پسر عمویش شاهزاده یوگنی اوبولنسکی. حلقهٔ دوستان او با ایوان ایوانوویچ پوشچین که از اعضای جامعهٔ عالی مسکو بود، گسترده شد. او در سال ۱۸۲۱ به عضویت کالج امور خارجه درآمد. در سال ۱۸۲۵ او چیزی را که آن را «انجمن برادری ستارهٔ هفت پر» می نامید، با چند نفر از دوستانش تشکیل داد و این امر منجر به عضویت او در یک انجمن مخفی شد. در سال ۱۸۲۶ به دلیل ارتباط با دسامبریست ها دستگیر و مورد بازجویی قرار گرفت. شهادت شاهزاده اوبولنسکی منجر به آزادی او شد. در سال ۱۸۲۳ با آنا فئودوروونا پوشکینا، دختر فئودور آلکسیویچ پوشکین، ازدواج کرد. به توصیهٔ دی.وی. گولیتسین، مشاور اتاق دادگاه جنایی مسکو شد. در سال ۱۸۳۸ معاون رئیس شد. در سال ۱۸۲۴ در انجمن کشاورزی مسکو فعال شد و همچنین به عنوان عضو کامل انجمن امپراتوری طبیعی دانان مسکو انتخاب شد. او در سال ۱۸۳۸ مدیر لیسئوم یاروسلاو دمیدوف شد. در سال ۱۸۴۵ دادستان کل بخش جنایی و بعداً در سنا شد. در سال ۱۸۵۵ عضو شورای خصوصی شد اما بیم
اری او را مجبور به استعفا کرد. او در مسکو درگذشت و در صومعه دونسکوی به خاک سپرده شد. زوبکوف عضو انجمن طبیعت گرایان مسکو بود و تعدادی از گونه های سوسک را از مجموعه های روسی (که بسیاری از آنها توسط گریگوری کارلین ساخته شده بودند) با املای فرانسوی «ب. زوبکوف» توصیف کرد. سوسک لیکسوس زوبکوفی توسط بوهمن به نام او نامگذاری شد. در سال ۱۸۳۱ او شیوع وبا در مسکو را بررسی کرد، او در کمیته وبا و در بیمارستان یاکیمان کار می کرد. در کتابی در مورد شیوع بیماری، او توانست مستند کند که بیشتر موارد در دشت سیلابی کم ارتفاع یک رودخانه رخ داده است.
ویتالی الکساندرویچ نیکولاینکو (، آوانویسی: "ویتالی الکساندروویچ نیکولاینکو"، ۱۹۳۸ - دسامبر ۲۰۰۳) یک دانشمند علوم طبیعی و عکاس خودآموخته روسی بود که به خاطر تحقیقات گسترده اش در مورد رفتارشناسی خرس های روسی مشهور است. او ۳۳ سال را با خرس های قهوه ای ("خرس قهوه ای") بومی شبه جزیره کامچاتکا زندگی کرد. جسد او در دسامبر ۲۰۰۳ در منطقه حفاظت شده ایالتی کرونوتسکی، یکی از دو منطقه تحت مدیریت دولت فدرال، پیدا شد در شمال پتروپاولوفسک. مقامات به این نتیجه رسیدند که علت مرگ ظاهراً حمله خرس بوده است. زندگی نامه. ویتالی نیکولاینکو، محیط بان ارشد منطقه حفاظت شده حیات وحش کرونوتسکی، با شکار و ماهیگیری غیرقانونی در این منطقه مبارزه می کرد. گشت زنی های او ماه ها او را در طبیعت وحشی نگه می داشت. او به طور معمول هر روز از طلوع تا غروب خورشید خرس ها را دنبال می کرد و تغذیه، جفت گیری و عادات اجتماعی آنها را ثبت می کرد. علاقه به خرس ها. او یکی از جامع ترین مستندها را در مورد این غول گردآوری کرد. پسرعموهای خرس گریزلی آمریکای شمالی، خرس های قهوه ای کامچاتکا، که مرتباً صدها دفتر خاطرات را پر می کردند، مجموعه ای از آثار که به عنوان یکی
از مهم ترین سوابق زندگینامه ای رفتار خرس قهوه ای موجود در نظر گرفته می شود. نیکولاینکو بیش از قدم زد در سال از طریق دره های رودخانه ای دورافتاده و دشت های ساحلی کامچاتکا، جایی که تقریباً ۱۵۰۰۰ خرس قهوه ای در معرض تهدید فزاینده شکارچیان و شکارچیان خارجی هستند. او به طور متوسط ۸۰۰ تماس با خرس را در هر سال ثبت کرد. نیکولاینکو بیش از ۲۰ سال یک خرس نر عظیم الجثه به نام دوبرینیا را دنبال کرد و چنان پیوند نزدیکی با او برقرار کرد که خرس اغلب در چند قدمی او جمع می شد و می خوابید. نیکولاینکو همچنین چندین فرار خوش شانس را در طول مدت حضورش با خرس ها مستند کرده است. او توضیح داد که چگونه برای جلوگیری از حمله خرس ها از صخره ها سقوط کرده و توسط خرس ها تا بالای درختان تعقیب شده است. او پس از آنکه میچیو هوشینو، عکاس مشهور خرس ژاپنی، در سال ۱۹۹۶ در منطقه حفاظت شده جنوبی، منطقه ای دورافتاده تر در همسایگی منطقه ، از چادرش بیرون کشیده و توسط یک خرس خورده شد، به انجام تحقیقات کمک کرد. منطقه حفاظت شده ایالتی کرونوتسکی که نیکولاینکو در آن مستقر بود. مرگ. در زمستان ۲۰۰۳، نیکولاینکو خیلی بیشتر از آنچه برنامه ریزی شده بود، در طبیعت وحش
ی مانده بود، احتمالاً به این دلیل که هنوز همه خرس ها به خواب زمستانی نرفته بودند. او منتظر پرواز هلیکوپتر از منطقه حفاظت شده بود و آخرین بار در اواخر دسامبر ۲۰۰۳ از او خبری شد. وقتی بالاخره هلیکوپتری برای بردن او رسید، خدمه هیچ نشانه ای از محقق پیدا نکردند و یک تیم جستجو اعزام شد. در ۱ ژانویه ۲۰۰۴، مقامات روسی اعلام کردند که جسد نیکولاینکو، ۶۶ ساله، در دریاچه ای نزدیک کلبه تک اتاقه دورافتاده اش در رودخانه تیخایا پیدا شده است. کنار جسد او رد پای یک خرس نر متوسط به همراه یک قوطی خالی اسپری فلفل که ظاهراً نیکولاینکو سعی کرده بود با آن از خود دفاع کند، پیدا شد. ویکتور ربریکوف، راهنمای گردشگری و دوست قدیمی نیکولاینکو که در تیم جستجویی بود که جسد را پیدا کرد، گفت به نظر می رسد نیکولاینکو یک خرس نر بزرگ را تا دریاچه کوچک و چشمه خیزی که کمتر از مربع وسعت دارد، دنبال کرده است. از کلبه. ربریکوف گفت: «ویتالی حتماً شروع به عکس گرفتن از خرس در حال استراحت کرده بود، اما تنه ها و شاخه های درختان مانع بودند و او حتماً تصمیم گرفته بود که وارد بیشه شود. رد پاهای او پس از خرس به داخل بیشه منتهی می شود. او از فاصله سه متری به خر
س نزدیک شد.» رگه بزرگی از اسپری فلفل نارنجی نشان می داد که نیکولاینکو سعی در دفاع از خود داشته و یک تفنگ منور در کنار جسد افتاده بود، بدون اینکه شلیک شود. دوربین او شکسته و خونین در همان نزدیکی بود. درست دو ماه قبل از آن، تیموتی تردول، محقق خرس آمریکایی، و دوست دخترش توسط خرس ها در پارک ملی کاتمای آلاسکا کشته و تا حدی خورده شدند. جنجال. نیکولاینکو با وجود تمام عمرش که صرف آزار و اذیت شکارچیان غیرقانونی و نظارت بر خرس ها می کرد، چهره ای تفرقه انگیز در جامعه طبیعت گرایان بود، چرا که جامعه طبیعت گرایان دیدگاه نامطلوبی نسبت به رویکرد پیشگیرانه او در نظارت بر خرس ها داشت. آشنایی آشکار او با موضوع مورد مطالعه اش، برخلاف روش منفعلانه تری بود که در این حوزه به عنوان «جدایی» شناخته می شود، روشی که تا حد زیادی در محافل رفتارشناسی مورد اجماع است. نیکولاینکو اصرار داشت که هرگز پتانسیل درنده خویی در میان خرس ها را دست کم نگرفته و در برابر تمایل به نسبت دادن احساسات انسانی به آنها مقاومت کرد. او پذیرفت که حتی دوبرینیا هم احتمالاً فقط حضور او را تحمل می کرد. منتقدان نیکولاینکو مرگ او را به عنوان تأییدی بر موضع خود تلقی کردن
د و خرس هایی که به حضور او عادت کرده بودند، طعمه های آسانی برای شکارچیان غیرقانونی بودند. نیکولاینکو می دانست که حداقل ۲۰ خرس حدود هفت ماه قبل از مرگش کشته شده اند. نیکولاینکو همچنین با مردی که احتمالاً بیش از هر کس دیگری در کامچاتکا با او وجه اشتراک داشت، یعنی چارلی راسل، محققی که در منطقه حفاظت شده کامچاتکای جنوبی فعالیت می کرد، وارد جنگ لفظی شد. راسل و نیکولاینکو زمانی با هم درگیر شدند که از محیط بان روسی خواسته شد تا پروژه راسل را بررسی کند. نیکولاینکو به شدت به سیاست راسل مبنی بر تغذیه توله های نیمه بالغ اعتراض کرد و استدلال کرد که این کار تحقیقات را بی معنی می کند و می تواند توله ها را به طرز خطرناکی مشتاق دریافت کمک های انسانی کند. راسل احساس می کرد توله ها به همان نوع تغذیه ای نیاز دارند که از مادرشان دریافت می کردند تا به اندازه کافی قوی شوند تا در برابر شکارچیان مقاومت کنند. این دو مرد در طول آشنایی خود به شدت با هم بحث می کردند.
نسبی بودن اشتباه () مجموعه ای از هفده مقاله در مورد علم از نویسنده و دانشمند آمریکایی آیزاک آسیموف است که در سال ۱۹۸۸ به چاپ رسید. این کتاب این نقطه نظر را که «همه نظریه ها در طول زمان اشتباه بودنشان اثبات می شود» را می کاود و در مقابل آن می ایستد و استدلال می کند که درجاتی از غلط بودن وجود دارد.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; محل دفن زباله جامد تیموکوفو () یک محل دفن زباله جامد شهری در ناحیه بوگورودسکی استان مسکو، در نزدیکی روستای تیموخوو است. این محل تقریباً ۱۱۴ هکتار را اشغال می کند و بزرگ ترین محل دفن زباله در اروپا است. سازمان عامل آن او ای او پولیگون تیموخوو است. تاریخچه. محل دفن زباله جامد تیموخوو در منطقه شهری بوگورودسکی در منطقه مسکو واقع شده است. کیلومتری جنوب روستای تیموخوو. این مرکز در اواخر دهه ۱۹۸۰ در محل معادن خاک رس متروکه تأسیس شد و به ۲۲ منطقه (از ۳۲ منطقه) مسکو خدمات ارائه می داد. حداکثر ظرفیت این محل دفن زباله ۴۵۰٬۰۰۰ تن در سال است. طبق برخی منابع، سالانه تا ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ تن زباله را پذیرش می کند. یکی از تأمین کنندگان اصلی زباله، اپراتور منطقه ای «خارتیا» (متعلق به ایگور چایکا) است. این محل دفن زباله مجهز به سیستم پایش تشعشعات، ترازوهای کرنش سنج، سیستم جمع آوری و خنثی سازی فیلتراسیون و سیستم جمع آوری و خنثی سازی بیوگاز است. از سال ۱۹۹۶، کنستانتین سرگیویچ مانگین تیموخوو ریاست این محل دفن زباله را بر عهده دارد. در نوامبر ۲۰۱۷، او به اتها
م کارآفرینی غیرقانونی دستگیر و به بازداشت موقت در بازداشتگاه و سپس حبس خانگی محکوم شد. پرونده طبق ماده ۱۷۱، بخش ۲، بند «ب» قانون جزای فدراسیون روسیه پس از بازرسی توسط اداره جرایم اقتصادی و توقیف اسناد، گشوده شد. این اتهامات چند ماه بعد لغو شد. در سال ۲۰۱۳، ساکنان نوگینسک، الکترواستال و الکتروگلی از بوی نامطبوعی در هوا شکایت کردند، با این حال، وزارت محیط زیست استان مسکو از ارتباط دادن این موضوع با فعالیت های محل دفن زباله خودداری کرد. با این وجود، سرویس فدرال نظارت بر منابع طبیعی، تیموخوو را ۹۰ هزار روبل جریمه کرد. در نهر بیزیائفکا (حوضه شالوکا)، که از یکی از برکه های نزدیک محل دفن زباله خارج می شود، میزان مواد مختلف افزایش یافته است: یون آمونیوم ۲۴ برابر؛ آهن ۱۹ برابر؛ منگنز ۴۲ برابر و مس ۴۰ برابر. دولت تیموخوو به تقصیر خود اعتراف کرد و اظهار داشت که نقض قوانین استفاده از آب در هنگام تخلیه فاضلاب برطرف شده است. با این حال، هنگامی که ارزیابی مستقلی از میزان مصرف آب از بیزیائفکا در سال ۲۰۱۷ انجام شد، مشخص شد که میزان یون آمونیوم ۵۶ برابر، آهن ۲۶ برابر؛ منگنز و روی ۱۷ برابر؛ مس ۳۲ برابر افزایش یافته است. در سال
۲۰۲۲، دفتر دادستان کل به دلیل خسارت زیست محیطی وارده به رودخانه بیزیائِکا، علیه محل دفن زباله تیموخوو به مبلغ ۴۲ میلیون روبل شکایت کرد. تحقیق در مورد فعالیت ها. در تاریخ ۲۶ ژانویه ۲۰۱۸، نشریه دیلی استورم تحقیقاتی در مورد فعالیت های محل دفن زباله تیموخوو منتشر کرد. بر اساس آن، تا سال ۲۰۱۰، محل دفن زباله تیموخوو توسط شرکت اکوترانس اس اداره می شد. در سال ۲۰۰۷، مالک مشترک آن خود کنستانتین مانگین، در سال ۲۰۰۸ ولادیمیر بلازننکوف و تا آغاز سال ۲۰۰۹، این شرکت به پسر کنستانتین مانگین - آنتون مانگین - منتقل شد. در این دوره، درآمد شرکت «اکوترانس اس» از ۳۸۰ میلیون روبل در سال فراتر رفت. در سال ۲۰۱۰، این محل دفن زباله توسط شرکت «مکس» که آن هم متعلق به آنتون مانگین است، اداره می شد. در فوریه ۲۰۱۰، «مکس» مجوز دفع و قرار دادن زباله های کلاس های خطر آی-وی آی را دریافت کرد و شروع به همکاری با «تیموخوو» کرد. هر ساله، شرکت «مکس» قراردادهایی از «تیموخوو» به مبلغ ۳۰۰ میلیون روبل دریافت می کرد. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، مبلغ قرارداد بیش از ۱ میلیارد روبل بود. در سال ۲۰۱۴، ۵ روز قبل از حسابرسی مالیاتی شرکت او او او مکس، شرکت جدید شرکت اک
وستروی به نام آنتون مانگین ثبت شد. ۳۶ نفر از ۴۱ کارمند او او او مکس به آن منتقل شدند و ۲۶ وسیله نقلیه کاری نیز در شرکت جدید دوباره ثبت شدند. ۴۰ میلیون روبل از حساب های او او او مکس با یادداشت «برای پاداش» برداشت شد. تا پایان سال ۲۰۱۵، زمانی که باید مالیات بر فعالیت های او او او مکس تعلق می گرفت، حساب های آن خالی بود. از آن زمان، تیموخوو توسط شرکت اکوستروی خدمات رسانی می شود. فروشگاه مرتب سازی در تیموخوو توسط شرکت او او او اکو-وتور اجاره شده است. طبق برخی منابع، بنیان گذار آن داماد کنستانتین مانگین، اوگنی یابلوکوف، است. در ۵ اوت ۲۰۱۴، قراردادی با شرکت اکوکوم برای انجام کار گاززدایی در تیموخوو امضا شد. مقرر شد تجهیزات آلمانی برای ۳۰ حلقه چاه جمع آوری گاز، لوله گذاری بین آنها، نصب نیروگاه برای فرآوری گاز و مشعل برای سوزاندن آن خریداری شود. ارزش قرارداد ۲٫۹ میلیون یورو بود. در ماه مه ۲۰۱۶، اداره املاک شهر مسکو تصمیم به خصوصی سازی تیموخوو گرفت؛ ۲۶ درصد از سهام این شرکت به ارزش ۹۱٫۸ میلیون روبل به حراج گذاشته شد؛ بنابراین کل محل دفن زباله ۳۵۳ میلیون روبل ارزش گذاری شد که تقریباً معادل هزینه تجهیزات آلمانی خریداری ش
ده در سال ۲۰۱۴ است. تنها دو شرکت کننده در حراج حضور داشتند: آنتون مانگین و شرکت او او او تاکو، متعلق به مانگین پدر. هیچ رقابتی وجود نداشت و آنتون مانگین در نهایت سهام را با حداقل قیمت ۹۱٫۸ میلیون روبل خریداری کرد.
محل دفن زباله کراسنی بور، محل دفن زباله های خطرناک در کراسنی بور، ناحیه توسننسکی، استان لنینگراد، روسیه است. این مکان گاهی به دلیل دو میلیون تن زباله شیمیایی انباشته شده در آنجا، «چرنوبیل شیمیایی» نامیده می شود. سایت. محل دفن زباله کراسنی بور در حدود ۳۰ واقع شده است کیلومتری جنوب شرقی سن پترزبورگ. این مکان که مساحت دارد، در سال ۱۹۷۰ مورد استفاده قرار گرفت. دو میلیون تن زباله در کراسنی بور در استخرهایی ذخیره می شوند که بسیاری از آنها بدون پوشش هستند. این منطقه با سیم خاردار احاطه شده است، اما در خارج از حصار، کانالی وجود دارد که آب باران و زباله در آن جمع می شود. با باران و آب حاصل از ذوب یخ، سموم از استخرهای بدون پوشش به این کانال سرازیر می شوند. این مرکز رسماً تحت نظارت سنت پترزبورگ است. در کنار محل دفن زباله، دو رودخانه وجود دارد، رودخانه ایزورا و رودخانه توسنا که به رودخانه نوا می ریزند. نگرانی های زیست محیطی. در سال ۲۰۱۸، این محل توسط الکساندر بگلوف، نماینده ریاست جمهوری روسیه در ناحیه فدرال شمال غربی، به عنوان یک «بمب زیست محیطی خطرناک» توصیف شد. کمیسیون حفاظت از محیط زیست دریایی بالتیک (هلکام) آن را منط
قه ای به ویژه آلوده نامیده است که تهدیدی جدی برای دریای بالتیک خواهد بود. اگر آب از حوضچه های کراسنی بور خارج شود یا اگر سدها بشکنند، زباله های خطرناک به خلیج فنلاند خواهند رفت. در اوایل مارس ۲۰۱۶، چنین سدی شکست، اما نشتی آن شناسایی و به سرعت مسدود شد. ماشین آلات این تأسیسات قدیمی و ناکارآمد است و به گفته کولیاکوف، رئیس سابق تأسیسات، فقط زمانی کار می کند که دما زیر صفر درجه نباشد. علاوه بر این، مشکلاتی به این دلیل ایجاد می شود که زباله ها بدون هیچ گونه جداسازی مواد زائد به داخل استخرها ریخته می شوند. در بهار ۲۰۱۶، هلسینگین سانومات گزارش داد که محل دفن زباله کراسنی بور در وضعیت بحرانی قرار دارد، زیرا استخرهای حاوی زباله های صنعتی تقریباً پر شده اند. این وضعیت برای شهر سن پترزبورگ نیز خطرناک است، زیرا آب مورد نیاز خود را از رودخانه نوا، پایین تر از محلی که رودخانه ایزورا به آن می ریزد، تأمین می کند. در مارس ۲۰۱۶، شرکت هلسینگین سانومات نمونه هایی از آب نزدیک محل دفن زباله برداشت. مواد زیر در گودالی نزدیک آن پیدا شد: ترکیبات پلی کلر بی فنیل، کادمیوم، فلزات سنگین، سیانید، آرسنیک، و همچنین آفت کش اچ سی اچ، نشانه ها
یی از حلال ها و آفت کش هایی مانند علف کش ام سی پی ای. همچنین ادعا شده است که محل دفن زباله حاوی زباله های رادیواکتیو است. مقامات سن پترزبورگ ادعا می کنند که همه اینها دروغ و بی اساس است. یاکو مانیو، رئیس بخش زباله های مضر مؤسسه محیط زیست فنلاند، می گوید که پیدا شدن مواد خطرناک در خارج از محل دفن زباله، نشانه ای از نشتی است. مشکلات محل دفن زباله توسط ویکتور کولیاکوف، مدیر سابق، که پنج ماه پس از افشاگری ها برکنار شد، منتشر شد. پس از این، شهر سن پترزبورگ تهدید کرده است که او را به دلیل «انتشار اطلاعات بی اساس» تحت پیگرد قانونی قرار خواهد داد. دفتر دادستانی روسیه در سال ۲۰۱۶ عملکرد این محل دفن زباله را بررسی کرده است. سلف کولیاکوف مظنون به تجاوز از اختیارات خود است. در ارتباط با محل دفن زباله، پرونده هایی نیز در مورد سرقت از بودجه شهر سن پترزبورگ در حال بررسی است. در سال ۲۰۱۵، شهر سنت پترزبورگ می خواست یک زباله سوز بسازد که قرار بود توسط یک شرکت زیرمجموعه روسی شرکت مشاوره و مهندسی فنلاندی پویری طراحی شود. با این حال، ساکنان و سیاستمداران استان لنینگراد با ایده سوزاندن زباله در آنجا مخالف بودند و این طرح به جایی ن
رسید. این شهر هیچ برنامه جایگزینی برای نحوه پردازش زباله ندارد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کریس فیشر کارگردان، نویسنده، تهیه کننده و وکیل آمریکایی است. او در سریال تلویزیونی «"مظنون"» از شبکه سی بی اس به عنوان کارگردان و تهیه کننده اجرایی فعالیت داشت. فیشر در پاسادنا، کالیفرنیا متولد شد و در نیوپورت بیچ بزرگ شد. او مدرک لیسانس هنر در فلسفه و دکترای حقوق را از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی دریافت کرد. از دیگر آثار کارگردانی او می توان به فیلم های "کثیف" (۲۰۰۵)، "سلاطین خیابان ۲" (۲۰۱۱) و "ملاقات با شیطان" (۲۰۱۲) اشاره کرد.
گلولهٔ پُرز یا «پرز گلوله شده»، گوی کوچکی از الیاف است که بر روی یک پارچه ایجاد می شود. گلوله شدن پرز یک نقص سطحی پارچه هاست که بر اثر سایش ایجاد می شود و معمولاً یک ویژگی نامطلوب به شمار می آید. این پدیده زمانی رخ می دهد که شست وشو و پوشیدن پارچه ها باعث شود الیاف سست از سطح پارچه بیرون بزنند و در گذر زمان، سایش این الیاف را به گوی های کوچک کروی تبدیل کند که توسط الیاف بیرون زدهٔ نشکسته به سطح پارچه متصل مانده اند. صنعت نساجی گلوله شدن پرز را به چهار مرحله تقسیم می کند: تشکیل پرز، درهم تنیدگی، رشد و جدا شدن. گلوله شدن پرز معمولاً در بخش هایی از لباس رخ می دهد که بیشترین سایش را در استفادهٔ روزمره دارند، مانند یقه، مچ ها و اطراف ران و نشیمنگاه شلوار. علت ها. همهٔ پارچه ها تا حدی گلوله شدن پرز را تجربه می کنند، هرچند الیافی مانند کتان و ابریشم کمتر از بیشتر پارچه ها دچار این مشکل می شوند. عوامل اصلی گلوله شدن پرز شامل ویژگی های فیزیکی پارچه (از جمله نوع اولیهٔ الیاف و نحوهٔ پردازش آن در تولید)، عادات فردی استفاده کننده و محیط مصرف است. الیافی مانند پشم، پنبه، پلی استر، نایلون و الیاف اکریلیک بیش از بقیه مستعد
گلوله شدن هستند، اما پرز پشمی به مرور کمتر می شود چون الیاف ضعیف تر پشم از پارچه جدا شده و می شکنند، در حالی که گلوله شدن الیاف مصنوعی مشکل سازتر است، زیرا الیاف قوی تر گلوله ها را نگه می دارند و مانع افتادن آن ها می شوند. به طور کلی، الیاف بلند کمتر از الیاف کوتاه گلوله می شوند، زیرا انتهای آزاد کمتری دارند و جدا شدن آن ها از پارچه دشوارتر است. همچنین، پارچه بافتنیها به دلیل فاصلهٔ بیشتر بین تقاطع نخ ها بیشتر از پارچه های بافته دچار گلوله شدن می شوند. در پارچه هایی که از مخلوط الیاف ساخته شده اند، اگر یک نوع الیاف قوی تر از دیگری باشد، گلوله ها به دلیل باقی ماندن الیاف قوی تر روی پارچه ماندگار می شوند. پیشگیری. روش های مورد استفادهٔ صنعت نساجی برای جلوگیری از گلوله شدن پرز شامل کز دادن برای از بین بردن الیاف آزاد سطح پارچه، ریسندگی با تاب زیاد نخ، استفاده از پوشش های پلیمری برای مهار الیاف و به کارگیری آنزیم سلولاز در پارچه های نخی برای حذف الیاف سست است. همچنین مصرف کنندگان می توانند با استفاده از مواد شیمیایی ضدچرک و شست وشوی لباس ها به پشت، عمر پارچه را بیشتر کنند. نتیجه. گلوله ها به خودی خود کارکرد پارچه
را مختل نمی کنند، مگر اینکه تراکم زیاد آن ها باعث ایجاد سوراخ شود. با این حال، ظاهر نامطلوب ناشی از گلوله شدن پرز می تواند پذیرش محصول توسط مصرف کننده را کاهش دهد. شدت گلوله شدن در صنعت نساجی با شاخص هایی مانند تعداد، مساحت میانگین، مساحت کل، کنتراست و تراکم ارزیابی می شود. برای از بین بردن گلوله های پرز می توان از پرزگیر پارچه استفاده کرد.
پُرز یا کُرک نام رایج برای تجمعات قابل مشاهدهٔ الیاف پارچه، مو و مواد دیگر است که معمولاً روی یا اطراف پوشاک یافت می شود. پرز لباس، توده های بسیار ریز و سبکی از الیاف پارچه است که در اثر استفاده یا شست وشو از بافت اصلی جدا شده و روی سطح لباس جمع می شود. این ذرات معمولاً به مرور زمان و به خصوص در نقاطی که لباس بیشتر دچار سایش می شود، مانند یقه، سرآستین یا کناره های شلوار، بیشتر به چشم می آیند. پرزها روی لباس های تیره یا پارچه های خاص وضوح بیشتری دارند و ظاهر لباس را کهنه یا نامرتب نشان می دهند. برای از بین بردن آن ها می توان از ابزارهایی مانند پرزگیر یا حتی نوار چسب استفاده کرد. برخی از موادی که در تولید لباس استفاده می شوند، مانند پنبه، کتان و پشم، دارای تعداد زیادی الیاف بسیار کوتاه هستند که در هم دسته بندی شده اند. در طول استفادهٔ عادی، این الیاف ممکن است جدا شوند یا از بافت پارچه بیرون کشیده شوند. این همان دلیلی است که چرا اقلام پرمصرفی مانند تن پوش ها و حوله ها با گذشت زمان نازک می شوند و چرا چنین ذراتی در صافی پرز یک رخت خشک کن جمع می شوند. به دلیل نسبت بالای سطح به وزن، چسبندگی الکترواستاتیک باعث می شود
الیافی که از لباس جدا شده اند، همچنان به یکدیگر و به همان لباس یا سطوح دیگری که با آن ها تماس پیدا می کنند، بچسبند. ذرات کوچک دیگر نیز همراه با این الیاف لباس جمع می شوند، از جمله مو و پوست انسان و حیوان، الیاف گیاهی، گرده، گرد و غبار و میکروب ها. گاه پرزهای لباس به صورت گلوله پرز درمی آید. به پرز، کُرک هم می گویند اما واژهٔ کرک کاربردهای دیگری نیز دارد. انواع پرز. پرز پنبه. پرز پنبه یا الیاف کوتاه پنبه، محصول جانبی فرایند جداسازی پنبه است و شامل الیاف ابریشمی است که به دانه های پنبه متصل مانده اند، به همراه دیگر الیاف زبرتر. این ماده می تواند تصفیه شده و برای مقاصدی مانند تولید کاغذ به کار رود. پرز خشک کن. پرز خشک کن پرزی است که در اثر خشک کردن لباس ها در یک رخت خشک کن ایجاد می شود و معمولاً بر روی صافی خشک کن جمع می شود. توصیه شده است که پس از هر چرخه، صافی پرز تمیز شود تا ایمنی و بازده انرژی حفظ گردد. تمیز نکردن صافی پرز، علت اصلی آتش سوزی در رخت خشک کن های خانگی است. پرز ناف. پرز ناف تجمعی از الیاف نرم در حفرهٔ ناف است که اغلب در آغاز و پایان روز یافت می شود. الیاف پارچه بر اثر اصطکاک توسط موی بدن تراشید
ه شده و در جهت رشد مو جمع می شوند. پرز جیب. پرز جیب مجموعه ای از واریزه شامل تکه های پارچه، خرده های کاغذ و دستمال کاغذی است که اغلب در جیب ها یافت می شود. گاهی این پرز بر اثر شست وشوی لباس در ماشین لباس شویی ایجاد می شود. پرز جیب، به دلیل ترکیب شدن محتویات جیب، گاهی برای شناسایی وجود مواد سایکو اکتیو قبلاً ذخیره شده در جیب، از طریق آزمایش مواد مخدر بررسی می شود. در شرایط بقا، پرز جیب می تواند به عنوان آتش زنه برای روشن کردن آتش استفاده شود. بازی اینفوکام با عنوان "راهنمای کهکشان برای اتواستاپ زن ها" همراه با مجموعه ای از «وسایل جانبی» عرضه شد که یک کیسهٔ کوچک «پرز جیب» را هم شامل می شد. مشکلات مرتبط با پرز. مشکلات زیستی. تنفس مقدار زیاد پرز، همان طور که در کارگران اولیهٔ صنعت نساجی مشاهده شده، می تواند منجر به بیماری های ریوی مانند بیسینوزیس شود. پرزی که هنگام استفاده از لباس از آن جدا می شود، ممکن است حامل باکتری و ویروس نیز باشد. به همین دلیل، وجود پرز در هنگام جراحی خطرناک است، زیرا ممکن است میکروارگانیسم ها را به درون زخم های باز منتقل کند. نشان داده شده که به دلیل تماس سایشی میان لباس و پوست، «فردی که ی