Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شد. هیس به موسیقی، نواختن پیانو، ارگ و هورن فرانسوی علاقه داشت و می خواست برای تحصیل موسیقی به مدرسه جولیارد برود، اما به دلیل کمبود بودجه برای شهریه، تصمیم گرفت به جای آن به دنبال پرستاری برود. هیس در سال ۱۹۳۹ در دانشکده پرستاری بیمارستان عمومی آلن تاون ثبت نام کرد، در سال ۱۹۴۱ با دیپلم پرستاری فارغ التحصیل شد. بعداً، در سال ۱۹۵۸ از دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک مدرک لیسانس خود را در رشته پرستاری و در سال ۱۹۶۸ از دانشگاه کاتولیک آمریکا در واشینگتن دی.سی. مدرک کارشناسی ارشد رشته پرستاری را دریافت کرد. پیشه. هند. در ماه مه ۱۹۴۲، او به نیروهای پرستاری ارتش ایالات متحده پیوست و در ژانویه ۱۹۴۳ در طول جنگ جهانی دوم به هند فرستاده شد. او در بیستمین بیمارستان صحرایی در لدو در منطقه شمال شرقی آسام خدمت کرد. بیمارستان در ورودی جاده لدو مستقر بود که از جنگل ها به برمه (میانمار) می گذرد. شرایط زندگی و کار در آنجا ابتدایی بود. ساختمان ها از بامبو ساخته می شدند و اسهال خونی، زالو و مار مخصوصاً در فصول موسمی رایج بود. کمی بیش از دو سال بعد، در آوریل ۱۹۴۵، او به درجه ستوان یکم ارتقا یافت. پس از دو سال و نیم خدمت در هند، هیس
در زمان پایان جنگ جهانی دوم در ایالات متحده مرخصی بود. با باقی ماندن در نیروهای پرستار، او به عنوان پرستار اتاق عمل و سپس به عنوان سرپرستار در بیمارستان عمومی تیلتون در فورت دیکس، نیوجرسی، به عنوان سرپرست مامایی در بیمارستان عمومی ولی فورج در فنیکسویل، پنسیلوانیا و به عنوان سرپرستار در فورت مایر در ویرجینیا خدمت کرد. کره. در اوت ۱۹۵۰، او به اینچون اعزام شد تا در جنگ کره خدمت کند. او به مدت هفت ماه به بیمارستان صحرایی چهارم اعزام شد و بعداً به دلیل دمای سرد اتاق عمل و کمبود وسایل، شرایط بیمارستان آنجا را بدتر از هند در جنگ جهانی دوم توصیف کرد. در طول چهارده ماه آینده، او و ۳۱ پرستار دیگر بیش از ۲۵٬۰۰۰ بیمار را درمان کردند. هیس، همان طور که در هند این کار را انجام داده بود، بخشی از زمان خارج از وظیفه خود را در کره با نواختن ارگ تلمبه ای برای خدمات کلیسا که برخی از آنها در خط مقدم برگزار می شد، به کمک کشیشان گذراند. به دنبال سفر خود در کره، هیس در آوریل ۱۹۵۱ به بیمارستان ارتش توکیو منتقل شد و یک سال در آنجا خدمت کرد. یک سال بعد، او به عنوان مدیر مامایی و اطفال به فورت ایندیانتاون گپ، پنسیلوانیا منتقل شد. پس از
فارغ التحصیلی از دوره مدیریت خدمات پرستاری در پایگاه سام هیوستون در سن آنتونیو، تگزاس، او به عنوان سرپرستار در بیمارستان والتر رید در واشینگتن دی.سی. منصوب شد. او به عنوان سرپرستار کلینیک رادیوایزوتوپ در اورژانس نیز خدمت می کرد. در طول این مدت او به عنوان یکی از سه پرستار خصوصی برای رئیس جمهور دوایت آیزنهاور انتخاب شد. او در دوران بازنشستگی خود گفت که این تجربه یکی از خاطره انگیزترین تجربه های دوران پرستاری او بوده است. در اکتبر ۱۹۶۰، او پرستار ارشد بیمارستان انتقالی یازدهم در پوسان شد. از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶، او دستیار رئیس نیرو پرستاران ارتش بود. در ژوئیه ۱۹۶۷ او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در اول سپتامبر همان سال به عنوان رئیس نیروهای پرستاری ارتش ایالات متحده منصوب شد و تا زمان بازنشستگی در ۳۱ اوت ۱۹۷۱ در این سمت ماند. در طول جنگ ویتنام، هیس سه بار به ویتنام سفر کرد تا پرستاران آمریکایی مستقر در آنجا را زیرنظر بگیرد. او همچنین توسعه برنامه های آموزشی جدید و افزایش تعداد پرستاران در خارج از کشور را مدیریت کرد. در ۱۵ مه ۱۹۷۰، رئیس جمهور ریچارد نیکسون، هیس را به درجه سرتیپی منصوب کرد و در ۱۱ ژوئن ۱۹۷۰، در مراسم
ی که توسط رئیس ستاد ارتش، ژنرال ویلیام سی. وستمورلند، و وزیر ارتش، استنلی آر رسور برگزار شد، ارتقا یافت. پس از ارتقاء هیس، الیزابت پی. هویزینگتون، مدیر ارتش زنان، نیز به درجه سرتیپی ارتقا یافت. هیس در سخنرانی خود در این گردهمایی گفت که ستارگان ژنرال «منعکس کننده تلاش های فداکارانه و اغلب قهرمانانه پرستاران ارتش در سراسر جهان از سال ۱۹۰۱ در زمان صلح و جنگ هستند.» پس از انتصاب، او برای مقابله با تبعیض جنسی شغلی رایج، درخواست کرد که او را در ورودی باشگاه افسران ارتش پیاده کنند. اگرچه قبلاً حق ورود و استفاده از باشگاه را داشتند، اما انتظار می رفت که افسران زن از ورودی جانبی بیایند. هیس تعدادی توصیه در مورد رفتار با زنان ارائه کرد که در سیاست نظامی پذیرفته شد، ازجمله عدم ترخیص خودکار افرادی که باردار شده اند و تعیین انتصاب برای ذخیره پرستاران ارتش براساس سن افراد تحت تکفل پرستار. علاوه بر این، مقررات را تغییر داد تا به همسران نیروهای خدمات زن اجازه دهد تا امتیازات مشابهی را با همسران مردان خدمت کننده. شهرت. علاوه بر افتخارات نظامی که هیس دریافت کرد، خدمات او در زادگاهش لی های ولی نیز به رسمیت شناخته شد. در سال ۲۰۱
۵، شهرستان های لی های و نورث همپتون به افتخار او پل کوپلی-نورث همپتون را نامگذاری کردند. در سال ۲۰۱۲، او به تالار مشاهیر شهرستان لی های معرفی شد. در نوامبر ۲۰۱۷، در مراسم روز کهنه سربازان در نول وود، پرچم شجاعت به او اهدا شد. در ژوئن ۲۰۲۰، مدرسه ناحیه آلن تاون، پنسیلوانیا، یکی از ۱۵ مدرسه ابتدایی آلن تاون را به افتخار او نام گذاری کرد، مدرسه ابتدایی سرتیپ آنا می هیس. این مدرسه که در اوت ۲۰۲۰ تکمیل شد، در خیابان گوردون غربی ۱۲۲۷ در آلن تاون واقع شده است. زندگی شخصی. در ژوئیه ۱۹۵۶، با ویلیام هیس ازدواج کرد، او کارگاه های سرپناهی را که برای افراد ناتوان، شغل فراهم می کرد در واشینگتن دی سی اداره می کرد. ویلیام هیس در سال ۱۹۶۲ درگذشت. مرگ. هیس در ۷ ژانویه ۲۰۱۸ در سن ۹۷ سالگی در مرکز بازنشستگی نول وود در واشینگتن دی.سی. بر اثر عوارض یک حمله قلبی درگذشت. سه روز بعد، فرماندار پنسیلوانیا، تام ولف، دستور داد که پرچم ایالت در ساختمان کنگره ایالت پنسیلوانیا در هریسبورگ و در تمامی مراکز ایالتی در آلن تاون به افتخار مرگ او به اهتزاز درآید. هیس واجد شرایط دفن در آرامستان ملی آرلینگتون بود، اما در عوض ترجیح داده بود با والدی
نش در گورستان گرند ویو در شهرک وایت هال جنوبی، پنسیلوانیا در زادگاهش شهرستان لیهای، پنسیلوانیا به خاک سپرده شود.
بده یوا پولیانا () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ویلیام هانوی (؛ ۱۹۲۹ – ۲۰۱۸) ایران شناس و استاد دانشگاه پنسیلوانیا اهل ایالات متحده بود. او همچنین رئیس انجمن بین المللی ایران شناسی و از اعضای هیئت تحریریه تاریخ ادبیات فارسی به عنوان مشاور و همکار دانشنامه ایرانیکا بود.
بورکا ملدیو یا بوراکی رانی، همسر ملکهٔ مالدیو بود. او همسرش کالو محمد را به عنوان پادشاه تاج گذاری کرد. او خود عنوان رانی را به جای رهن دی یا سلطانه که معمولاً برای زنان پادشاه به کار می رفت، اختیار کرد تا نشان دهد که او همسر پادشاه است و نه یک فرمانروا. زندگی نامه. بوراکی خواهر علی پنجم بود. او در کودکی به مهارت در هنرهای رزمی دست یافت و از برادر و خواهر کوچک ترش در این زمینه برتر بود و انتظار می رفت که جانشین پدربزرگش، سلطان سیری باوانا سوجا شود. با این حال، برادر کوچکترش دومبولا فری نا کیلیجه در سال ۱۵۱۳ تحت نام سیری آناندا سلطان علی پنجم به سلطنت رسید. تبعید. پسر عمه او، رادببا ماگو کالو محمد مانی کوفانی (کالو محمد معروف به سلطان محمد سیاه)، خواهان ازدواج با او بود. او پسر عمه اش، خواهر کوچکتر سلطان ابوبکر بود. مادرش با این ازدواج مخالف بود و او را به جزیره وادهو در آتول هوادو تبعید کرد. هنگامی که او قرار بود برود، علی پنجم به خواهرش بوراکی اجازه داد که او را در تبعید همراهی کند، در حالی که خدمتکار کودکی شان، کالو ابراهیم از جزیره گافارو، پسرخواندهٔ هولودلی دون یوسف، شمشیردار سلطان نیز همراهشان بود. ملکه.
آتول هوادو، بوراکی و کالو ابراهیم به گوا رفتند، جایی که قول دادند اگر پرتغالی ها به او در سرنگونی برادرش کمک کنند، بخشی از درآمدهای مالدیو را به آن ها بدهند. طبق افسانه ها، او برای شکست دادن برادرش در بازگشت، در هنرهای رزمی آموزش دید. سپس یک کشتی جنگی پرتغالی بوراکی را به جزیره گافارو هدایت کرد. از آنجا، او کالو ابراهیم را به ماله فرستاد تا برادرش را ترور کند. با کمک ناپدری اش، کالو ابراهیم موفق شد سلطان را متقاعد کند که از قصر خارج شود و پس از آن به او حمله شد، همسترینگ او زده شد و او را رها کردند تا بمیرد. افسانه ها ادعا می کنند که بوراکی خود در شب به ماله بازگشت و با برادرش در میدان قصر دوئلی چندساعته داشت و او را کشت. در هر حال، پس از مرگ برادرش، بوراکی قدرت را به دست گرفت. با این حال، او خود بر تخت سلطنت ننشست. در عوض، کالو محمد را از تبعید فراخواند، با او ازدواج کرد و او را بر تخت نشاند. او عنوان "رانی" (همسر ملکه) را به جای "رهن دی" یا "سلطانه" که معمولاً برای زنان فرمانروا استفاده می شد، اختیار کرد. بر اساس نسخه ای دیگر از این داستان، پس از تاج گذاری برادرش، او از مالدیو گریخت و به سلطنت آچه در جزیره
ٔ سوماترا سفر کرد. در آنجا تحصیلات خود را تکمیل کرد و مهارت های رزمی خود را کامل کرد و سپس به خانه بازگشت تا برادرش را سرنگون کند. ناوگان او در نیمه شب وارد بندر ماله شد. بوراکی در میدان داخل مجموعهٔ قصر سلطنتی چند ساعت قبل از طلوع آفتاب با برادرش دوئل کرد و او را کشت و بر تخت سلطنت نشست تا با همسرش، سلطان محمد سیاه (پادشاه سیری دهامارو باوانا)، به طور مشترک حکومت کند. همچنین گفته شده که این سومین بار بود که او به تخت سلطنت می رسید. بوراکی رانی و همسرش، پادشاه سیری دهامارو باوانا، از ۱۵۱۳ تا ۱۵۲۹ به طور مشترک حکومت کردند. ازدواج آن ها خوشایند نبود و در نهایت، همسرش او را به آتول تیله دوماتی تبعید کرد و با شیرازی فاطوما ازدواج کرد که مادر حسن هشتم شد و او در سال ۱۵۲۹ به تخت سلطنت نشست.
لوک آگبالا (; – ) بازیکن فوتبال اهل توگو بود که در پست مهاجم بازی می کرد. وی در تیم ملی فوتبال توگو بازی کرده است.
مایا سوفیا ایسولا (۱۵ مارس ۱۹۲۷ – ۳ مارس ۲۰۰۱) طراح پارچه فنلاندی و خالق بیش از ۵۰۰ نقش مایه از جمله "اونیکو" (شقایق) بود. طرح های جسورانه و رنگارنگی که او به عنوان طراح اصلی ماریمکو خلق کرد، این شرکت فنلاندی را در دهه ۱۹۶۰ به شهرت رساند. او همچنین به عنوان هنرمند تجسمی از شهرت زیادی برخوردار بود. آثار ایسولا در سراسر اروپا از جمله در نمایشگاه جهانی بروکسل و سه سالانه میلان و در ایالات متحده به نمایش درآمده است. همچنین نمایشگاه هایی با عنوان مرور بر زندگی و آثار او در موزه طراحی هلسینکی، موزه ویکتوریا و آلبرت در لندن، موزه طراحی کپنهاگ، موزه ملی اسلوونی در لیوبلیانا، و موسسه هنر مینیاپولیس برگزار شده است. آثار او همچنان در ماریمکو تولید و به فروش می رسند. او بیشتر عمر خود را در فنلاند زندگی و کار کرد اما چند سالی را در فرانسه، الجزایر و ایالات متحده گذراند. او سه بار ازدواج کرد. دخترش، کریستینا ایزولا، نیز به عنوان طراح ماریمکو فعالیت کرد و مدتی با مادرش همکاری داشت. نوه او، اما، نیز برای این شرکت طراحی می کند. زندگی نامه. جوانی. ایسولا کوچک ترین دختر از میان سه دختر مائونو و توینی ایسولا بود. مائونو کشاورزی
بود که دستی نیز در سرودن ترانه داشت؛ از جمله فنلاندی. دختران در مزرعه خانوادگی زندگی می کردند و در تابستان ها به کار کشاورزی کمک می کردند. آن ها برای خانهٔ عروسکی کاغذی دست سازشان عروسک هایی کاغذی با لباس هایی پر از جزئیات درست می کردند و داخل خانهٔ عروسکی را نیز با ظرافت بسیار تزئین می کردند. ایسولا نقاشی را در مدرسه هنرهای کاربردی هلسینکی آموخت. در سال ۱۹۴۵ و همزمان با پایان جنگ جهانی دوم، زندگی اش دچار تحولی اساسی شد؛ پدرش درگذشت و خودش باردار شد. او در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۵ با طراح گرافیک، گئورگ لئاندر ازدواج کرد و دخترشان، کریستینا در ژانویه ۱۹۴۶ به دنیا آمد. او در سال ۱۹۴۸ به اسلو سفر کرد و در آنجا از نمایشگاه آثار ون گوگ بازدید و نقاشی های ادوارد مونک را نیز مشاهده کرد. ایسولا تحت تأثیر ظروف سفالی دوران کلاسیک در موزهٔ هنر و طراحی اسلو قرار گرفت و این الهام بخش او در خلق طرح مشهورش "آمفورا" شد. ازدواجش با لئاندر چندان دوام نداشت و در سال ۱۹۴۹ به همراه نقاشی به نام یاکو (یاسکا) سومرسالو به سفر در اروپا پرداخت. سومرسالو، همسر دوم ایسولا، تکنیک چاپ چوبی را به او آموخت و ایسولا را به نقاشی کردن ترغیب کرد. این دو د
ر سال ۱۹۵۵ از یکدیگر جدا شدند. ماریمکو. آثار دوران دانشجویی او، از جمله "آمفورا"، در سال ۱۹۴۹ توجه آرمی راتیا، بنیان گذار شرکت ماریمِکو را جلب کرد. راتیا ایسولا را برای کار در شرکت پرینتکس که شرکتِ همکار ماریمکو بود، استخدام کرد. ایسولا به زودی به طراح اصلی منسوجات ماریمکو تبدیل شد و هر سال حدود هشت تا ده طرح جدید ارائه می کرد. بین سال های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۳، ایسولا نخستین مجموعه آثار خود را بر پایه یک موضوع واحد به نام "لوئونتو" (طبیعت) خلق کرد. این مجموعه شامل حدود ۳۰ طرح بود که از گیاهان خشک شده ای الهام گرفته شده بود که دخترش کریستینا از یازده سالگی شروع به جمع آوری آن ها کرده بود. در سال ۱۹۵۸، او مجموعه دیگری به نام "اورنمنتی" (تزئین) آغاز کرد که برگرفته از هنر فولکلور اسلاوی بود. این مجموعه نیز شامل حدود ۳۰ طرح بود و باعث شهرت ایسولا شد. در سال ۱۹۵۹، ایسولا با قاضی ای به نام یورما تیساری ازدواج کرد. تیساری فردی ثروتمند و علاقه مند به هنر بود و خانه ای بزرگ در مرکز هلسینکی داشت. زمانی که ایسولا به دنبال آزادی عمل بیشتری در زمینه خلاقیت هنری از کنترل راتیا بود، تیساری با ماریمکو وارد مذاکره شد و توانست قرارداد
تازه ای را برای ایسولا منعقد کند که آزادی بیشتری برای خلاقیت به او می داد. همکاری میان ایسولا و راتیا بیشتر شبیه به یک قدرت در خلاقیت بود که به جای درک متقابل، سرشار از «سرزندگی و نوآوری» توصیف شده است. ماحصل این رابطه در سال ۱۹۶۴ هنگامی بروز پیدا کرد که ایسولا در برابر مقاومت راتیا در استفاده از طرح های گلدار مخالفت کرد و نقش مایه مشهور "اونیکو" (شقایق) را جسورانه و با رنگ های صورتی، قرمز و سیاه روی زمینه سفید طراحی کرد. این نقش مایه به نماد برند ماریمکو تبدیل شد و از آن زمان تاکنون همواره در حال تولید بوده است. "اونیکو" یکی از حدود هشت طرح گلدار بود که راتیا در آن دوره از میان آثار ایسولا انتخاب کرد. از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷، ایسولا بر روی موضوع خورشید و دریا کار کرد و دست کم نه طرح ایجاد کرد که ماریمکو آن ها را پذیرفت. از میان این آثار می توان به "آلباتروسی" (آلباتروس)، "مدوسا" (عروس دریایی) و "اوستری" (صدف) اشاره کرد. طرح های او در این دوره به طور گسترده بازتولید می شدند. برای تسهیل این روند و تضمین دقتِ بازتولید، ایسولا "کتابچه طراحی" مخصوص به خود داشت. این کتابچه ها، دفترچه هایی دست نویس بودند که جزئیات دقیقِ تک
رار هر طرح در آن ها ثبت شده بود. هر طرح، از جمله "لاولاولاو" در سال ۱۹۶۸، به صورت مقیاس بندی شده در صفحات دفتر رسم می شد؛ رنگ آمیزی می شد و اسامی دقیق رنگ ها نیز ثبت می شد. در این کتابچه ها اندازهٔ دقیق تکرار نقش مایه و جزئیات سفارش های چاپ نیز قید می گردید. حتی دهه ها پس از درگذشت او نیز این کتابچه ها به عنوان راهنمای تولید استفاده می شدند. در سال ۱۹۷۰، ایسولا به تنهایی به پاریس سفر کرد تا از ازدواج و مسئولیت های خانوادگی خود فاصله بگیرد. در آنجا، رابطه ای عاشقانه با پژوهشگر مصری، احمد الحجاجی داشت. الحجاجی او را به مطالعه روی طرح های عربی ترغیب کرد و پایهٔ طرح "پاپی" (شقایق؛ طرحی متفاوت از اونیکو) را برایش ترسیم نمود. از میان طرح های او با الهام از هنر دنیای عرب در این دوره می توان به "کونینگاتار"، "نامیو"، "سادونکرتویا"، "توما" و "ولی" اشاره کرد. در سال ۱۹۷۱، ایسولا از تیساری جدا شد و دریافت که ترجیح می دهد تنها زندگی کند. او سه سال را در الجزایر گذراند و در آنجا رابطه ای عاشقانه با مردی به نام محمد داشت. در سال ۱۹۷۴، ایسولا نقش مایه محبوب "پریماورا" را طراحی کرد که شامل گل های همیشه بهارِ استیلیزه شده است
. این طرح از آن زمان تاکنون در رنگ های گوناگون روی رومیزی ها، بشقاب ها و محصولات دیگر چاپ شده است. در سال ۱۹۷۶، او دوباره به پاریس بازگشت و در همکاری با الحجاجی مجموعه ای از طرح ها را با الهام از هنر مصر خلق کرد؛ از جمله "نیلی" (نیل)، "نوبیا" و "پاپیروس". سال بعد، او به همراه الحجاجی به شهر بون در ایالت کارولینای شمالی در آمریکا رفت؛ جایی که الحجاجی به عنوان مدرس فعالیت می کرد. ایسولا یک سال در آنجا به نقاشی، پیاده روی و یوگا پرداخت و از چشم انداز رشته کوه آپالاش الهام گرفت. او این مناظر را یادآور زادگاهش ریهی مکی می دانست. طرح هایی را در این دوره خلق کرد فروش موفقی در آمریکا نداشتند؛ زیرا تعداد اندکی از کارخانه ها می توانستند پارچه ها را طبق مشخصات دقیقی که مورد نظر او بود، چاپ کنند. پس از بازگشت به فنلاند در سال ۱۹۷۹، نمایشگاه مروری از ۱۶۰ اثر او، شامل نقاشی ها و طراحی ها (اما نه طرح های چاپی اش) در یک گالری در هلسینکی برگزار شد. بین سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۷، ایسولا به طور مشترک با دخترش کریستینا برای ماریمکو طرح هایی خلق کرد. آن ها هریک در آتلیه خود کار می کردند؛ زمستان ها در هلسینکی و تابستان ها در کائونیس مک
ی. کریستینا که از هجده سالگی به ماریمکو پیوسته بود، بعدها به یکی از طراحان اصلی این شرکت تبدیل شد. در طول ۴۰ سال همکاری اش با ماریمکو، مایا ایسولا به شکلی حیرت انگیز حدود ۵۰۰ طرح برای این شرکت خلق کرد. از معروف ترین طرح های او می توان به "کیوِت" (سنگ ها) و "کایوو" (چاه) اشاره کرد که فروش آن ها در قرن بیست ویکم نیز همچنان ادامه دارد. بازنشستگی. ایسولا پس از بازنشستگی در سال ۱۹۸۷ تا زمان مرگش در ۳ مارس ۲۰۰۱ بیشتر به نقاشی پرداخت و دیگر کمتر روی منسوجات کار کرد. پس از این دوره، طرح های او و برند ماریمکو نیز برای مدتی از شهرت و رونق افتادند. در سال ۱۹۹۱، مدیر جدید ماریمکو، کیرستی پاکانن، موفق شد طرح "فاندانگو" اثر ایسولا را دوباره به بازار معرفی کند اما ماریمکو تا اواخر دهه ۱۹۹۰ نتوانست بار دیگر محبوبیت گسترده ای کسب کند. این بازگشت به محبوبیت، عمدتاً به واسطهٔ احیای طرح های کلاسیک ایسولا از دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به دست آمد. بازخورد و اهمیت آثار. او خالق بیش از ۵۰۰ نقش مایه از جمله "اونیکو" (شقایق) بود. طرح های جسورانه و رنگارنگی که او به عنوان طراح اصلی ماریمکو خلق کرد، این شرکت فنلاندی را در دهه ۱۹۶۰ به شهرت رسان
د. او همچنین به عنوان هنرمند تجسمی از شهرت زیادی برخوردار بود. فین استایل متذکر می شود که مایا ایسولا «بی چون وچرا مشهورترین طراح پارچه ای بود که تاکنون در ماریمکو فعالیت داشته است» و او «در دوران طولانی و پربار حرفه ای خود، بیش از ۵۰۰ طرح خلق کرد.» آثار او به ماریمکو امکان داد تا به یکی از پیشگامان بین المللی مد و طراحی تبدیل شود. ایوار اکمن در مقاله ای در "نیویورک تایمز" به نقل از ماریانه آاو، مدیر موزهٔ طراحی هلسینکی، می نویسد: «آنچه ما امروزه به عنوان سبک ماریمکو می شناسیم، تا حد زیادی بر اساس آن چیزی است که مایا ایسولا خلق کرده است.» اکمن همچنین می گوید که «وسعت طرح هایی که ایسولا برای ماریمکو طراحی کرد، حیرت انگیز است»؛ زیرا این نقش مایه ها از سبک های «هندسی مینیمالیستی» و «طبیعت گرایی ملایم» تا «انفجاری از رنگ ها» را شامل می شوند. ماریون هیوم در مقاله ای در مجله "تایم" توضیح می دهد که ایسولا «دامنه ای شگفت انگیز از طرح ها را خلق کرد؛ از طرح پیچیده و فولکلوریک "آناناس" (۱۹۶۲) — که همچنان یکی از محبوب ترین چاپ ها در بازار خانگی است — گرفته تا طرحی به شدت ساده، در ابعادی بزرگ و نامتقارن، یعنی "اونیکو" (شق
ایق، ۱۹۶۴) که ابتدا در رنگ های قرمز و آبی طراحی شد و احتمالاً یکی از شناخته شده ترین طرح های جهان است.» تمزین بلنچارد در آبزرور می نویسد: «طرح های مایا ایسولا — که یکی از اصیل ترین و باسابقه ترین طراحان ماریمکو بود — آزمون زمان را پشت سر گذاشته اند.» او طراحی باد (۱۹۷۲) را که در آن «اسکلت درختان ارگانیک با پرهای سبک در سایه ای سیاه نمایان شده است»، اثری «بی زمان» توصیف می کند. همچنین به "پوتینوتکو " (۱۹۵۷) به عنوان طرحی «تیز و سیاه و سفید» اشاره کرده و دربارهٔ ملون (۱۹۶۳) و سنگ ها (۱۹۵۶) نیز صحبت می کند. هانا بوث در "گاردین" توضیح می دهد که آرمی راتیا، بنیان گذار ماریمکو، «مایا ایسولا را به عنوان اولین و مهم ترین طراح زن جوان خود استخدام کرد تا چاپ های اصیل و نوآورانه ای خلق کند.» بوث ایسولا را فردی غیرمتعارف توصیف می کند که «دخترش کریستینا را به مادربزرگ سپرد تا بتواند به سراسر جهان سفر کند و الهام بگیرد.» او همچنین از کاآری اوتریو، رمان نویس فنلاندی، نقل می کند که ایسولا «شخصیتی اصیل» بود و «به نسلی پیشرو تعلق داشت» که امکان ورود آزادانه زنان جوان به دنیای هنر را فراهم کرد. لزلی جکسون در نوشته ای تحت عنوان
"اپ، پاپ و سایکدلیا" می نویسد: «ماریمکو از فنلاند با نیرویی مهارنشدنی به صحنهٔ بین المللی دهه ۱۹۶۰ راه یافت.» او این ادعا را با اشاره به یک طرح از وُکو نورمس نیمی و سه طرح از ایزولا — "لوکی" ، "ملونی" و "اونیکو" — اثبات می کند. دربارهٔ لوکی، جکسون می گوید: «ایسولا با طراحی های ساده، جسورانه و مسطح که در مقیاس های چشمگیر چاپ می شدند، انقلاب جدیدی در طراحی به وجود آورد. این طرح که عنوان آن به معنای "مرغ دریایی" است، موج های دریا و بال زدن پرندگان را تداعی می کند.» دربارهٔ طرح مشهور اونیکو، جکسون می نویسد: «این طرح بزرگ و برجستهٔ گل شقایق، اعتمادبه نفس بی حدوحصر طراحی در اواسط دهه ۱۹۶۰ را تجسم می بخشد و نشانه ای از شور و رنگ های درخشان عصر "قدرت گل" است.» هانا-لیسا ییلیپوتی خاطرنشان می کند که «بسیاری از طرح های ماریمکو دارای مضامینی هستند که کاملاً فنلاندی اند و طبیعت این کشور را به تصویر می کشند. برای مثال، مایا ایسولا مجموعه لوئونتو (طبیعت) را با استفاده از نمونه های واقعی گیاهان طراحی کرد.» میراث هنرمند. ماریانه آاو خاطرنشان می کند که: « قرن بیست ویکم، شاهد احیا و توجهی دوباره به میراث ایسولا است — یک تجدید ح
یات واقعی. طرح "اونیکو" اثر مایا ایسولا که حدود چهل سال پیش خلق شده، بیش از هر زمان دیگری شکوفا شده است.» در سال ۲۰۱۱، ماریمکو یک بالن هوای گرم را که با نسخه ای عظیم از طرح اونیکو تزئین شده بود، بر فراز هلسینکی به پرواز درآورد؛ نمادی از جایگاه نمادین این طرح که پس از نزدیک به نیم قرن همچنان پابرجاست. از سال ۲۰۱۲ به بعد، هواپیمایی ملی فنلاند یک هواپیمای ایرباس ای۳۴۰-۳۰۰ را که با طرح "اونیکو" آبی رنگ تزئین شده است، در مسیرهای آسیایی خود به کار گرفته و یک فروند ایرباس ای۳۳۰ دیگر را نیز با طراحی ویژه ای از "اونیکو"، معروف به نسخهٔ سالگرد، برای مسیرهای بین قاره ای دیگر استفاده کرده است. در سال ۲۰۱۳، از ایسولا به عنوان نمادی در سَبک یاد شد. نوهٔ او اِما ایسولا نیز اکنون به عنوان طراح در ماریمکو فعالیت دارد و به این ترتیب این سنت هنری برای سه نسل در این خانواده ادامه یافته است.
ماد پاول (; – ) موسیقی دان، و نوازنده ویولن اهل ایالات متحده آمریکا بود. او اولین ویولونیست آمریکایی بود که توانست به جایگاهی بین المللی دست یابد. مد پاول پس از مرگش جایزه یک عمر دستاورد گرمی را در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۴ دریافت کرد. زندگی نامه. او حدوداً ۷ سال داشت که شروع به آموزش ویولن و پیانو در آرورا، واقع در شهرستان کین، ایلینوی، حومه غربی شیکاگو کرد. او به زودی به عنوان یک اعجوبه شناخته شد و در ۹ سالگی چهار سال برای مطالعه پیانو نزد اگنس اینگرسول و تحصیل ویولن نزد ویلیام لوئیس به شیکاگو فرستاده شد. هنگامی که او ۱۳ ساله بود، والدینش خانه خانوادگی را فروختند تا برای ادامه تحصیلات موسیقی اش پول جمع کنند. در حالی که پدرش در اتاق های اجاره ای باقی مانده بود، او با مادر و برادر کوچکترش ویلیام به اروپا سفر کرد. او در آنجا زیر نظر هنری شرادیک در کنسرواتوار لایپزیگ، چارلز دانکلا در کنسرواتوار پاریس (پس از کسب رتبه اول در آزمون ورودی)، و جوزف یواخیم در دانشگاه هوخشول برلین تحصیل کرد. در سال ۱۸۸۵ او کنسرتو G مینور بروخ را در اولین اجرای خود با فیلارمونیک برلین زیر دست یواخیم نواخت، و پس از بازگشت به ایالات متحده دوباره با
فیلارمونیک نیویورک زیر نظر تئودور توماس کار کرد. پاول در اولین اجراهای آمریکایی کنسرتوهای ویولن چایکوفسکی و سیبلیوس بود و کنسرتو ویولن دوورژاک را در ۷ آوریل ۱۸۹۴ با فیلارمونیک نیویورک زیر نظر آنتون سیدل در سالن کارنگی زیر نظر آهنگساز اجرا کرد. پاول مدافع قدرتمند موسیقی آمریکایی، موسیقی زنان و آهنگسازان سیاه پوست بود. در ژانویه ۱۸۹۴، پاول عضو افتخاری انجمن زنانه موسیقی آلفا چی امگا شد.[۹] در ۳۱ اکتبر ۱۹۱۶، پاول در اتاوا، ایلینوی، به مناسبت وقف ساختمان دبیرستان اتاوا اجرا کرد. در ۲۷ نوامبر ۱۹۱۹، پاول روی صحنه در سنت لوئیس، میزوری دچار حمله قلبی شد. در ۸ ژانویه ۱۹۲۰، پاول به دنبال یک حمله قلبی دیگر در یونیون تاون، پنسیلوانیا در حالی که در حال اجرای تور بود، درگذشت. میراث. پاول اولین ویولونیست آمریکایی بود که به جایگاهی بین المللی دست یافت. او یکی از اولین نوازندگانی بود که از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۱۹ قطعاتی را برای کمپانی ویکتور تاکینگ ماشین ضبط کرد. او با این ضبط ها استانداردی پایدار برای اجرای ویولن تعیین کرد. در سال ۲۰۰۷، ویولونیست آمریکایی راشل بارتون پاین یک سی دی موسیقی منتشر و آن را به ماد پاول تقدیم کرد. در سال
۲۰۰۹، آثار منتخب ماد پاول شامل مجموعه ای ۴ جلدی از رونویسی ها و قطعات پاول به انجمن موسیقی و آموزش مود پاول تقدیم شد. مقدمه تاریخی و حاشیه نویسی ها توسط کارن شفر و آثار موسیقی توسط ریچل بارتون پاین گردآوری شدند. مد پاول پس از مرگش جایزه یک عمر دستاورد گرمی را در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۴ دریافت کرد. این جایزه به نیابت از پاول توسط نویسندگان زندگی نامه او یعنی کارن ای شیفر و ریچل بارتون پین پذیرفته شد.
خدیجه شکریه سلطان ( "خانم محترم" و "سپاسگزار" ؛ ۲۴ فوریه ۱۹۰۶ – ۱ آوریل۱۹۷۲) شاهزاده خانم عثمانی، دختر ولیعهد شاهزاده یوسف عزالدین، پسر سلطان عبدالعزیز یکم و لمان خانم بود. زندگی نامه. شکریه سلطان در ۲۴ فوریه ۱۹۰۶ در ویلای پدرش در چاملی جا متولد شد. پدرش شاهزاده یوسف عزالدین و مادرش لمان خانم بودند. او فرزند دوم و بزرگترین دختر پدرش و بزرگترین فرزند مادرش بود. او دو خواهر و برادر کوچکتر داشت، برادری به نام شاهزاده محمد نظام الدین که دو سال از او کوچکتر بود و خواهری به نام مهربان مهری شاه سلطان که ده سال از او کوچکتر بود. پدرش در ۱ فوریه ۱۹۱۶، زمانی که او ده سال داشت، خودکشی کرد. او نوه عبدالحمید و دُرّنِو خانم بود. ازدواج اول. شکریه سلطان با پسر عموی دوم خود، شاهزاده محمد شرف الدین، پسر شاهزاده سلیم سلیمان و نوه سلطان عبدالمجید یکم، ازدواج کرد. مراسم عروسی در ۱۴ نوامبر ۱۹۲۳ در ویلای نشان تاشی برگزار شد. پس از تبعید خاندان سلطنتی در مارس ۱۹۲۴، شکریه و همسرش به پاریس مهاجرت کرده و تا سال ۱۹۲۵ در آنجا زندگی کردند، سپس به مصر رفتند، جایی که خواهرش مهری شاه سلطان و جاویدان خانم، همسر دوم پدرش، به آنها ملحق شدند. پ
س از آن به بیروت نقل مکان کردند، که در همان جا در سال ۱۹۲۷ از همسرش جدا شد. ازدواج دوم. در ۴ سپتامبر ۱۹۳۵، او در قاهره، مصر با احمد الجابر الصباح ازدواج کرد. آنها در سال ۱۹۳۷ از هم جدا شدند. در ۱۰ فوریه ۱۹۳۸ او با مدحت بیگ، پسر زیور پاشا، نامزد کرد. با این حال، این ازدواج انجام نشد. در سال ۱۹۴۴ هنگامی که شورا خانوادگی، شاهزاده احمد نیهاد را به عنوان رئیس خانواده انتخاب کرد، او از شاهزاده عمر فاروق پشتیبانی کرد. ازدواج سوم. در آوریل ۱۹۴۹ او با محمد شفیق ضیا (۱۸۹۴-۱۹۸۰)یک شهروند آمریکایی با تبار ترک قبرسی، ازدواج کرد. در سال ۱۹۵۲ او، شوهرش و خواهرش پس از لغو قانون تبعید شاهزاده خانم ها به استانبول بازگشتند. در آنجا او در ویلای چاملی جا ساکن شد.. مرگ. شکریه سلطان در ۱ آوریل ۱۹۷۲ در سن شصت و شش سالگی درگذشت و در آرامگاه جد بزرگش سلطان محمود دوم، در دیوان یولو، استانبول به خاک سپرده شد. همسرش محمد شفیق پس از آن با نسلی شاه سلطان، دختر شاهزاده محمد عبدالقادر ازدواج کرد.
غذاخوری هو (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در ژانر فانتزی رمانتیک بر پایه وب ناول با همین نام اثر جون سون یونگ، به نویسندگی سونگ سو هیون، به کارگردانی اوه هوان مین و کیم کیونگ اون و با بازی شیومین، اکسی، لی سه اون و لی سو مین است. این مجموعه از ۲۴ مارس ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۱۷:۰۰ (کی اس تی) از ویو منتشر شد. خلاصه داستان. این مجموعه دربارهٔ فردی مشکل ساز از دوران چوسان به نام هو گیون است که به ۴۰۰ سال بعد در دوران مدرن می آید و به طور ناخواسته صاحب رستورانی می شود و در این مسیر ماجراهای عجیب و غریب زیادی رخ می دهد.