Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در چانگان به چین سفر کردند). در ۱۱ ژوئن ۶۳۱ میلادی، امپراتور تای زونگ همچنین فرستادگانی را با طلا و ابریشم به قبایل ترک شرقی فرستاد تا اسرای برده چینی را که در جریان انتقال از سویی به تانگ از مرز شمالی دستگیر شده بودند، متقاعد به آزاد سازی کند. این فرستادهٔ وی موفق شد ۸۰۰۰۰ مرد و زن چینی را آزاد کند که سپس به چین بازگردانده شدند. در حالی که ترک ها در منطقه اوردوس (سرزمین سابق شیونگ نو) مستقر بودند، دولت تانگ سیاست نظامی تسلط بر استپ مرکزی را در پیش گرفت. مانند سلسله هان قبلی، سلسله تانگ، همراه با متحدان ترک مانند اویغورها، آسیای مرکزی را در طول دهه های ۶۴۰ و ۶۵۰ تسخیر و تحت سلطه خود درآوردند. تنها در زمان امپراتور تای زونگ، لشکرکشی های بزرگی نه تنها علیه گوک ترک ها، بلکه مبارزات جداگانه ای علیه Tuyuhun و Xueyantuo نیز آغاز شد. تایزونگ همچنین مبارزاتی را علیه دولت شهرهای واحه حوضه تاریم آغاز کرد که با الحاق گائوچانگ در سال ۶۴۰ آغاز شد. پادشاهی قره شهر در سال ۶۴۴ میلادی به تصرف تانگ درآمد و پادشاهی کوچا در سال ۶۴۹ میلادی فتح شد. گسترش به آسیای مرکزی در زمان جانشین تای زونگ، امپراتور گائوزونگ، که در سال ۶۵۷ با
ارتشی به رهبری سو دینگ فانگ به ترکان غربی تحت حکومت خاقان آشینا هلو حمله کرد، ادامه یافت. آشینا شکست خورد و خاقانات در امپراتوری تانگ جذب شد. این قلمرو از طریق تحت الحمایه عمومی برای آرام سازی غرب و چهار پادگان آنشی اداره می شد. هژمونی تانگ در آن سوی کوه های پامیر در افغانستان با شورش های ترک ها در سال ۶۶۵ پایان یافت، اما تانگ حضور نظامی خود را در قرقیزستان، تاجیکستان، ازبکستان و قزاقستان حفظ کرد. این متلقات بعداً توسط امپراتوری تبت در جنوب ودر سال ۶۷۰ میلادی مورد حمله قرار گرفت. رقابت امپراتوری تانگ با امپراتوری تبت. امپراتوری تانگ برای کنترل نواحی مختلف در آسیای داخلی و مرکزی با امپراتوری تبت رقابت می کرد که در برخی مواقع با اتحادهای ازدواج سیاسی مانند ازدواج شاهدخت ون چنگ (متوفی ۶۸۰ میلادی) با سونگتسن گامپو (متوفی ۶۴۹) حل و فصل می شد. یک سنت تبتی ذکر می کند که پس از مرگ سونگتسان گامپو در سال ۶۴۹ پس از میلاد، نیروهای چینی لهاسا را تصرف کردند. محقق تبتی «Tsepon WD Shakabpa» معتقد است که این سنت یک خطا تاریخی است و «آن تاریخچه هایی که ورود نیروهای چینی را گزارش می دهند صحیح نیست» و ادعا می کند که این رویداد ن
ه در سالنامه چینی و نه در دست نوشته های دون هوانگ ذکر شده است. بین سال های ۶۷۰ تا ۶۹۲ رشته ای طولانی از درگیری ها با تبت بر سر مناطقی در حوضه تاریم وجود داشت و در سال ۷۶۳ میلادی تبتی ها حتی پایتخت چین، چانگان را به مدت پانزده روز در جریان شورش ان لوشان تسخیر کردند. در واقع، در خلال این شورش بود که تانگ پادگان های غربی خود را که در گانسو و چینگهای کنونی مستقر بودند، خارج کردند. خصومت بین تانگ و تبت ادامه یافت تا اینکه در سال ۸۲۱ میلادی پیمان صلح رسمی بین آنان امضا شد. مفاد این معاهده از جمله مرزهای ثابت بین دو کشور در کتیبه ای دو زبانه بر روی ستون سنگی بیرون معبد جوخانگ (به انگلیسی:) در لهاسا ثبت شده است. ورود اسلام. در قرن هشتم، اسلام شروع به نفوذ به منطقه کرد، عشایر بیابانی عربستان توانستند از نظر نظامی با عشایر استپ برابری کنند، و امپراتوری عرب اولیه کنترل بخش هایی از آسیای مرکزی را به دست آورد. فتوحات اولیه در زمان قتیبه بن مسلم (۷۰۵–۷۱۵) به زودی با ترکیبی از قیام های بومی و تهاجم تورگش ها معکوس شد، اما فروپاشی خاقانات تورگش پس از سال ۷۳۸ راه را برای تحمیل مجدد اقتدار مسلمانان در زمان نصر بن سیار باز کرد.
تهاجم اعراب همچنین باعث حذف نفوذ چین از غرب آسیای مرکزی شد. در نبرد طراز در سال ۷۵۱ م یک ارتش عرب قاطعانه نیروهای سلسله تانگ را شکست داد و تا چند قرن آینده تأثیرات فرهنگ خاورمیانه ای بر منطقه آسیای مرکزی تسلط یافت. با این حال، اسلامی سازی در مقیاس وسیع تا قرن نهم آغاز نشد و به موازات تجزیه اقتدار سیاسی عباسیان و ظهور سلسله های محلی ایرانی و ترکی مانند سامانیان انجام شد. امپراتوری های استپی. با گذشت زمانو با معرفی فناوری های جدید، قدرت اسب سواران عشایری افزایش یافت. سکاها زین را توسعه دادند و در زمان الان ها استفاده از رکاب آغاز شد. اسب ها همچنان بزرگ تر و محکم تر می شدند، به طوری که دیگر نیازی به ارابه ها نبود، زیرا اسب ها می توانستند مردان را به راحتی حمل کنند. این امر تحرک عشایر را بسیار افزایش داد. همچنین دستان آنها را آزاد کرد و به آنها اجازه داد که از کمان خود در هنگام سوارکاری استفاده کنند. مردم استپ با استفاده از کمان های کوچک اما قدرتمند ترکیبی، به تدریج به قدرتمندترین نیروی نظامی جهان تبدیل شدند. از سنین جوانی، تقریباً کل جمعیت مرد در سوارکاری و تیراندازی با کمان آموزش دیده بودند که هر دو مهارت لازم
برای بقا در استپ بودند. در بزرگسالی، این فعالیت ها ماهیت دوم بودند. این کمانداران سواره بیش از هر نیروی دیگری در آن زمان تحرک داشتند و به راحتی می توانستند چهل مایل در روز را براحتی طی کنند. مردم استپ به سرعت بر آسیای مرکزی تسلط یافتند و ایالت های شهری و پادشاهی های پراکنده را مجبور کردند که به آنها خراج بپردازند یا با نابودی روبرو شوند. با این حال، توانایی رزمی مردم استپ به دلیل فقدان ساختار سیاسی در قبایل محدود بود. کنفدراسیون هایی از گروه های مختلف گاهی تحت فرمانروایی به نام خان تشکیل می شد. هنگامی که تعداد زیادی از عشایر به طور هماهنگ عمل می کردند، می توانستند ویرانگر باشند، مانند زمانی که هون ها به اروپای غربی رسیدند. با این حال، سنت حکم می کرد که هر سلطه ای که در چنین جنگ هایی فتح می شد باید بین همه پسران خان تقسیم شود، بنابراین این امپراتوری ها اغلب به همان سرعتی که شکل می گرفتند رو به زوال می رفتند. پس از بیرون راندن قدرت های خارجی، چندین امپراتوری بومی در آسیای مرکزی شکل گرفتند. هپتالیان ها قدرتمندترین این گروه های عشایری در قرن ششم و هفتم بودند و بیشتر منطقه را تحت کنترل داشتند. در قرون ۱۰ و ۱۱ این
منطقه بین چندین دولت قدرتمند از جمله سلسله سامانیان، ترکان سلجوقی و خوارزمشاهیان تقسیم شد. دیدنی ترین قدرتی که از آسیای مرکزی بیرون آمد، زمانی شکل گرفت که چنگیز خان قبایل مغولستان را متحد کرد. امپراتوری مغول با استفاده از تکنیک های نظامی برتر، تمام آسیای مرکزی و چین و همچنین بخش بزرگی از روسیه و خاورمیانه را دربر گرفت. پس از مرگ چنگیزخان در سال ۱۲۲۷ م، بیشتر آسیای مرکزی تحت تسلط خانات جغتای جانشین مغول بود. عمر این دولت کوتاه بود، زیرا در سال ۱۳۶۹ م تیمور، فرمانروای ترک مغول، بیشتر منطقه را فتح کرد. حتی سخت تر از حفظ یک امپراتوری استپی، اداره سرزمین های فتح شده خارج از منطقه بود. در حالی که مردم استپی آسیای مرکزی تسخیر این مناطق را آسان می یافتند، حکومت را اماتقریباً غیرممکن می یافتند. ساختار سیاسی پراکنده کنفدراسیون های استپی با دولت های پیچیده مردم مستقر ناسازگار بود. علاوه بر این، ارتش عشایر بر تعداد زیادی اسب، معمولاً سه یا چهار اسب برای هر جنگجو، متکی بودند. حفظ این نیروها مستلزم گستره وسیعی از چراگاه بود که در خارج از استپ وجود نداشت؛ بنابراین هر زمان طولانی دور از وطن باعث می شود که ارتش استپی به تدریج
از هم بپاشد. مردم استپ برای اداره مردم ساکن مجبور شدند به بوروکراسی محلی تکیه کنند، عاملی که منجر به جذب سریع عشایر در فرهنگ کسانی شد که آنها را تسخیر کرده بودند. محدودیت مهم دیگر این بود که ارتش ها در اکثر موارد قادر به نفوذ به مناطق جنگلی شمال نبودند؛ بنابراین، ایالت هایی مانند نووگورود و مسکووی شروع به رشد در قدرت کردند. در قرن چهاردهم بسیاری از آسیای مرکزی و بسیاری از نواحی فراتر از آن توسط تیمور (۱۳۳۶–۱۴۰۵م) که در غرب به تامرلن (به انگلیسی:Tamerlane) معروف است، فتح شد. در زمان سلطنت تیمور بود که فرهنگ استپی عشایری آسیای مرکزی با فرهنگ ساکن ایران در هم آمیخت. یکی از پیامدهای آن زبان بصری کاملاً جدیدی بود که تیمور و حاکمان بعدی تیموری را تجلیل می کرد. از این زبان بصری برای بیان تعهد آنها به اسلام نیز استفاده می شد. حکومت بزرگ تیمور بلافاصله پس از مرگ او فروپاشید. سپس منطقه بین یک سری خانات کوچکتر از جمله خانات خیوه، خانات بخارا، خانات کوکند و خانات کاشغر تقسیم شد. دوره مدرن اولیه (قرن ۱۶ تا ۱۹ م). سبک زندگی که از ۵۰۰ سال قبل از میلاد تا حد زیادی بدون تغییر وجود داشت، پس از ۱۵۰۰ میلادی شروع به ناپدید شدن ک
رد. تغییرات مهم در اقتصاد جهانی در قرن۱۴ و ۱۵ میلادی منعکس کننده تأثیر توسعه فناوری دریایی بود. توسعه راه های تجاری اقیانوسی توسط اروپایی ها آغاز شد. اروپاییان توسط دولت های مسلمانی که پایانه های غربی آنان را کنترل می کردند، از جاده ابریشم جدا شده بودند. تجارت از راه دور که آسیای شرقی و هند را به اروپای غربی متصل می کرد، به طور فزاینده ای از طریق دریاها و نه از طریق آسیای مرکزی شروع به حرکت کرد. با این حال، ظهور روسیه به عنوان یک قدرت جهانی، آسیای مرکزی را قادر ساخت تا نقش خود را به عنوان مجرای تجارت زمینی از انواع دیگر ادامه دهد، و اکنون هند با روسیه در محور شمال-جنوب پیوند داشت. پیشرفت مهم تر در فناوری، معرفی سلاح های مبتنی بر باروت بود. انقلاب باروتی به مردم ساکن اجازه داد تا برای اولین بار سوارکاران استپ را در نبردهای خارج از دفاعات و زمین باز شکست دهند. ساخت این سلاح ها به زیرساخت ها و اقتصاد جوامع بزرگ نیاز داشت و بنابراین تولید آن برای مردم عشایر غیرعملی بود. قلمرو عشایر شروع به کوچک شدن کرد زیرا در آغاز قرن پانزدهم، قدرت های مستقر به تدریج شروع به فتح آسیای مرکزی کردند. آخرین امپراتوری استپی که ظهور ک
رد، امپراتوری جونغارها بود که بیشتر ترکستان شرقی و مغولستان را فتح کردند. با این حال، در نشانه ای از تغییر در عصر تاریخی زمان، آنها ثابت کردند که نمی توانند با چینی ها برابری کنند و قاطعانه توسط نیروهای سلسله چینگ شکست خوردند. در قرن هجدهم میلادی، امپراتوران چینگ، که خود در اصل ریشه در لبه شرق دور استپ داشت، در غرب و مغولستان لشکرکشی کرد و امپراتور چیان لونگ کنترل سین کیانگ را در سال ۱۷۵۸ میلادی به دست گرفت و بر تهدید مغول غلبه کرد و بخش اعظم مغولستان داخلی را به چین ضمیمه شد. یکی از سلسله های ترک-مغولی که در این دوره برجسته باقی ماند، امپراتوری گورکانی بود که بنیانگذار آن بابر تبار تیمور بود. در حالی که گورکانیان هرگز نتوانستند قلمروهای اصلی بابر را در دره فرغانه، که به دست شیبانیان افتاد را فتح کنند، آنها نفوذ خود را در منطقه افغانستان را تا اواخر قرن هفدهم حفظ کردند (حتی زمانی که بر هند تسلط داشتند). پس از افول امپراتوری گورکانی در قرن ۱۸، امپراتوری درانی از افغانستان برای مدت کوتاهی بر منطقه شمال غربی هند مسلط شد و در قرن ۱۹، ظهور امپراتوری بریتانیا تأثیر فاتحان افغان را محدود کرد. قلمروهای چینی تا قلب آس
یای مرکزی امتداد داشتند و شامل خانات خوقند می شدند که به پکن مالیات پرداخت می کرد. مغولستان و سین کیانگ به استان های امپراتوری چین تبدیل نشدند، اما مستقیماً توسط سلسله چینگ اداره می شدند. عدم وجود فرماندار استانی به این معنی بود که حاکمان محلی بیشتر اختیارات خود را حفظ می کردند و این موقعیت خاص نیز مانع از مهاجرت بقیه چین به منطقه می شد. ایرانیان نیز شروع به گسترش به شمال کردند، به ویژه تحت حکومت نادرشاه بزرگ، که سلطه ایران را به خوبی از آمودریا گذراند. اما پس از مرگ او، امپراتوری افشاری به سرعت فروپاشید. گسترش قدرت روسیه به آسیای مرکزی (قرن ۱۹ میلادی). روس ها در ابتدا با تبدیل استپ اوکراین به یک مرکز کشاورزی و متعاقباً در حاشیه استپ های قزاقستان گسترش یافتند و این گسترش با تأسیس قلعه اورنبورگ آغاز شد. تسخیر آرام روسیه بر قلب آسیای مرکزی در اوایل قرن نوزدهم آغاز شد، اگرچه پتر یکم در اوایل دهه ۱۷۲۰ م یک لشکرکشی ناموفق به رهبری شاهزاده بکوویچ-چرکسکی علیه خیوه فرستاده بود. در دهه ۱۸۰۰ م، مردم محلی نتوانستند در برابر پیشروی روسیه مقاومت کنند، اگرچه قزاق های دسته و قبیله بزرگ به رهبری کنساری کاسیموف از سال ۱۸۳۷ تا
۱۸۴۶ شورش کردند. تا دهه ۱۸۷۰ م، در اکثر موارد، دخالت روسیه بسیار کم بود و شیوه های بومی زندگی دست نخورده باقی ماند و ساختارهای دولتی محلی در جای خود باقی ماند. با فتح ترکستان پس از ۱۸۶۵ م و در نتیجه تأمین امنیت مرزها، روس ها به تدریج بخش های زیادی از استپ را مصادره کردند و این زمین ها را به کشاورزان روسی دادند که به تعداد زیاد شروع به ورود به این مناطق کردند. این روند در ابتدا محدود به حواشی شمالی استپ بود و تنها در دهه ۱۸۹۰ م بود که تعداد قابل توجهی از روس ها شروع به اسکان در جنوب، به ویژه در هفت آب ("سمیرچیه)" کردند. دوران اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۱۹ تا ۱۹۹۱ م). آسیای مرکزی شوروی پس از فتح توسط نیروهای بلشویکی، انبوهی از سازماندهی مجدد اداری را تجربه کرد. در سال ۱۹۱۸ میلادی بلشویک ها جمهوری سوسیالیستی شوروی خودمختار ترکستان را تأسیس کردند و بخارا و خیوه نیز به یکی از جمهوری های شوروی تبدیل شدند. در سال ۱۹۱۹ میلادی کمیسیون مصالحه برای امور ترکستان (به انگلیسی:Conciliatory Commission for Turkestan Affair) به منظور بهبود روابط بین مردم محلی و کمونیست ها تأسیس شد. سیاست های جدیدی با رعایت آداب و رسوم و مذهب محلی
ارائه شد. در سال ۱۹۲۰ میلادی، جمهوری سوسیالیستی شوروی خودمختار قرقیزستان، که قزاقستان امروزین را پوشش می داد، تأسیس شد. این کشور در سال ۱۹۲۵ میلادی به جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی قزاقستان تغییر نام داد. در سال ۱۹۲۴ میلادی، شوروی جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان و ترکمنستان را ایجاد کرد. در سال ۱۹۲۹ میلادی جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان از ازبکستان جدا شد. ابلاست خودمختار قرقیزستان در سال ۱۹۳۶ میلادی به یک جمهوری شوروی سوسیالیستی یا همان SSR تبدیل شد. از سال ۱۹۹۱ م تا کنون. از سال های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ م، مطبوعات آزاد و سیستم چند حزبی به دلیل اصلاحات پرسترویکا و فشار بر احزاب کمونیست محلی برای آزادسازی به وجود آمد و در شوروی در آسیای مرکزی توسعه یافت. آنچه سوات سوچک، محقق در زمینه آسیای مرکزی، آن را «بهار آسیای مرکزی» می نامد بسیار کوتاه مدت بود، زیرا بلافاصله پس از استقلال، مقامات سابق حزب کمونیست خود را به عنوان قدرتمندان محلی دوباره معرفی کردند. ثبات سیاسی نسبت به نقاط دیگر جهان کمی دوام آورد هرچند تنش های سیاسی نیز در این دوره وجود داشت. در تاجیکستان و پس از فروپاشی شوروی جنگ داخلی تاجیکستان در سال های
۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷ م آغاز شد. قرقیزستان انقلاب گل لاله را تجربه کرد و ازبکستان کشتار اندیجان. بسیاری از جمعیت آسیای مرکزی شوروی نسبت به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بی تفاوت بودند، حتی جمعیت بزرگ روسیه در قزاقستان (تقریباً ۴۰٪ از کل) و تاشکند. کمک های کرملین برای اقتصادهای آسیای مرکزی نیز مهم بوده است و هر یک از جمهوری ها از مسکو کمک های کلانی دریافت می کنند.
میرزا موسی خان مرآت از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره های نهم ، دهم، یازدهم و دوازدهم بعنوان نماینده کرمانشاه در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
تاوابورول () (با نام تجاری Kerydin) یک داروی ضد قارچ موضعی برای درمان آنیکومیکوزیس، عفونت قارچی ناخن و بستر ناخن با میزان پاکسازی کامل ۶–۷٪ و میزان پاکسازی جزئی ۲۳–۲۴٪ در افراد است. که «مرز عفونت به کوتیکول در پایه ناخن بزرگ پا نمی رسد.» این دارو در ژوئیه ۲۰۱۴ توسط FDA ایالات متحده تأیید شد. این دارو یک آنزیم قارچی ضروری، لوسیل-tRNA سنتتاز را که برای سنتز پروتئین لازم است، مهار می کند. مهار سنتز پروتئین منجر به خاتمه رشد سلولی و سپس مرگ سلولی می شود و عفونت قارچی را از بین می برد. کاربرد پزشکی. این دارو در درمان اونیکومیکوزیس به کار می رود. در کارآزمایی های بالینی، تاوابورول مؤثرتر از وسیله نقلیه (اتیل استات و پروپیلن گلیکول) به تنهایی در درمان اونیکومیکوزیس بود. در دو مطالعه، عفونت قارچی با استفاده از تاوابورول در ۶٫۵٪ موارد در مقابل ۰٫۵٪ با استفاده از وسیله نقلیه به تنهایی، و ۲۷٫۵٪ در مقابل ۱۴٫۶٪ با استفاده از وسیله نقلیه به تنهایی از بین رفت. عوارض جانبی. لایه برداری محل استفاده، اریتم (بثورات پوستی) و تحریک از عوارض جانبی احتمالی هستند و ممکن است در کمتر از ۵ درصد افراد رخ دهند. فارماکولوژی. تاوابورول به
عنوان یک مهارکننده سنتتاز لوسیل-tRNA قارچی عمل می کند. فارماکوکینتیک. وقتی تاوابورول با مخلوط ۱:۱ اتیل استات و پروپیلن گلیکول تهیه می شود، این توانایی را دارد که به طور کامل از طریق ناخن انسان نفوذ کند. ۵۲۴٫۷ mcg/cm۲ پس از دو هفته استفاده روزانه. تاوابورول در سطح ۳٫۵۴ نانوگرم در میلی لیتر پس از یک بار مصرف ۰٫۲ میلی لیتر از محلول ۵ درصد در خون قابل تشخیص است. نیمه عمر تاوابورول ۲۸٫۵ ساعت، بیشینه غلظت ۵٫۱۷ نانوگرم در میلی لیتر پس از دو هفته استفاده روزانه، و ۸ روز طول می کشد تا به بیشینه غلظت برسد.
کارپروفن () یک داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID) از کلاس اسید پروپیونیک است که پیش تر برای در انسان و حیوان استفاده می شد، اما اکنون فقط به عنوان یک درمان حمایتی برای شرایط مختلف تنها برای حیوانات در دسترس دامپزشکان است. کارپروفن با مهار COX-1 و COX-2 التهاب را کاهش می دهد. ویژگی آن برای COX-2 از گونه ای به گونه دیگر متفاوت است. کارپروفن که با نام های تجاری بسیاری در سراسر جهان عرضه می شود، درمان روزانه برای درد و التهاب ناشی از انواع گوناگون درد مفاصل و همچنین درد پس از عمل را ارائه می کند. کاربرد انسان. کارپروفن تقریباً ده سال در انسان استفاده شد. مصرف آن از سال ۱۹۸۸ آغاز شد. کارپروفن برای همان شرایطی که در سگ ها وجود داشت، مانند درد مفاصل و التهاب استفاده شد. عوارض جانبی معمولاً خفیف بوده و معمولاً شامل حالت تهوع یا درد دستگاه گوارش و اسهال می شود. این دارو فقط با نسخه در دوزهای ۱۵۰ تا ۶۰۰ میلی گرم در دسترس بود. دوز بیش از ۲۵۰ میلی گرم تنها برای تسکین درد پس از ضربه شدید، مانند التهاب پس از جراحی بود. دوزهای ۱۵۰ میلی گرم معمولاً برای تسکین درد آرتریت استفاده می شد، در حالی که دوزهای ۲۰۰ میلی گرم معمولاً
در موارد آرتریت شدید یا درد التهابی شدید تجویز می شد. دارو به صورت خوراکی مصرف شد. فایزر به دلایل تجاری به طور داوطلبانه آن را برای استفاده انسانی از بازار حذف کرد. دامپزشکی. استفاده از سگ. کارپروفن یکی از یازده داروی ضدالتهابی غیر استروئیدی مورد تأیید برای استفاده در سگ است. اینها داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی هستند که به تسکین التهاب، درد و تب کمک می کنند. کارپروفن را می توان به صورت قرص، قرص جویدنی یا تزریقی تجویز کرد. اغلب، کارپروفن به عنوان داروی طولانی مدت مدیریت درد یا پس از یک روش جراحی برای تسکین حاد درد و التهاب در طول فرایند بهبودی استفاده می شود. هنگام استفاده طولانی مدت، استئوآرتریت اغلب یک بیماری هدف است، زیرا در بیماران سگ شایع است و در نژاد، اندازه و سن متفاوت است. برای بیمارانی که نیاز به مدیریت درد حاد یا مزمن دارند، کارپروفن باعث بهبود انرژی، سطح فعالیت، راحتی و رفاه عمومی سگ می شود. عوارض نامطلوب. بیشتر سگ ها به استفاده از کارپروفن پاسخ خوبی می دهند، اما مانند همه NSAIDها، ممکن است در برخی از بیماران مشکلات گوارشی، کبدی و کلیوی ایجاد کند. در سال ۱۹۹۹ میلادی، سازمان غذا و داروی آمریکا (F
DA) در ایالات متحده بیش از ۶۰۰۰ گزارش حکایتی از مرگ ناگهانی حیوانات پس از استفاده از کارپروفن با نام تجاری ریمادیل فایزر داشت. در نتیجه، FDA از فایزر درخواست کرد که در تبلیغات خود به مصرف کنندگان توصیه کند که مرگ یک عارضه جانبی احتمالی است. فایزر نپذیرفت و تبلیغات آنها را متوقف کرد. با این حال، آنها اکنون مرگ را به عنوان یک عارضه جانبی احتمالی در برچسب دارو درج می کنند. برنامه ها خواستار یک نامه دکتر برای توصیه به دامپزشکان و یک برگه ایمنی ضمیمه بسته های قرص هستند. هنگامی که بیمار برای مدیریت درد مزمن از NSAID استفاده می کند، عوارض جانبی باید تحت نظر باشد و به دامپزشک اعلام شود. اثرات نامطلوب عبارتند از:
رالف استاب (؛ – ) تهیه کننده فیلم، نویسنده، کارگردان فیلم، بازیگر، فیلم نامه نویس، تدوین گر و فیلم بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "هتل کی استون" اشاره نمود.
میرزا محمدعلی محلوجی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نهم بعنوان نماینده کاشان و نطنز در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
سورن اندرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که در پست مهاجم بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال دانمارک, زیر ۱۹ سال دانمارک، زیر ۲۱ سال دانمارک، و دانمارک بازی کرده است.
محمدتقی رفیعی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره های دهم، یازدهم، دوازدهم و سیزدهم بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
جواد شجاع چاغروند از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره های دهم، یازدهم، دوازدهم، سیزدهم و چهاردهم بعنوان نماینده خرم آباد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
فتح الله گودرزی نیا از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره های دهم، یازدهم و دوازدهم بعنوان نماینده خرم آباد در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
تاریخ معاصر (به انگلیسی:Contemporary history)، در تاریخ نگاری انگلیسی زبان، زیرمجموعه ای از تاریخ مدرن است. تاریخ معاصر دوره تاریخی خود را از حدود ۱۹۴۶ میلادی شروع می کند و به حال ختم می شود. تاریخ معاصر یا زیرمجموعه ای از دوره مدرن متاخر یا یکی از سه زیرمجموعه اصلی تاریخ مدرن در کنار دوره مدرن اولیه و اواخر دوره مدرن یا همان دوره مدرن متأخر است. در علوم اجتماعی، تاریخ معاصر با ظهور پست مدرنیته پیوسته و مرتبط است. تاریخ معاصر از نظر سیاسی تحت سلطه جنگ سرد (۱۹۹۱–۱۹۴۷) بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی بود. تأثیرات تاریخی جنگ سرد را در سراسر جهان می توان دید. این رویارویی که عمدتاً از طریق جنگ های نیابتی و از طریق مداخله در سیاست داخلی کشورهای کوچکتر انجام می شد، در نهایت با انقلاب های ۱۹۸۹ و انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی پایان یافت. پیامدهای پایان جنگ سرد، دموکراتیزه شدن بسیاری از اروپا، آفریقا و آمریکای لاتین را ممکن ساخت. در خاورمیانه، دوره پس از سال ۱۹۴۵ میلادی تحت تسلط درگیری های مربوط به کشور جدید اسرائیل و ظهور سیاست های نفتی و همچنین رشد اسلام گرایی در دهه ۱۹۸۰ میلادی بوده است. اولین
سازمان های فراملی دولتی، مانند سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا، در دوره پس از ۱۹۴۵ میلادی ظهور کردند و امپراتوری های استعماری اروپایی در آفریقا و آسیا تا سال ۱۹۷۵ میلادی فروپاشیدند. در کشورهای غربی و در نیمه دوم سده بیستم میلادی، ظهور پادفرهنگ ها رشد و افزایش یافت و انقلاب جنسی روابط اجتماعی را در بین دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۸۰ میلادی تغییر داد. نمونه این تغییر را می توان در اعتراضات ۱۹۶۸ میلادی مشاهده کرد. استانداردهای زندگی در سراسر جهان توسعه یافته به دلیل رونق اقتصادی پس از جنگ های جهانی به شدت افزایش یافت. ژاپن و آلمان غربی هر دو به عنوان اقتصادهای فوق العاده قوی ظاهر شدند. فرهنگ ایالات متحده، به ویژه فرهنگ مصرف گرایی، به طور گسترده در جهان گسترش یافت. در دهه ۱۹۶۰ میلادی، بسیاری از کشورهای غربی شروع به فرایند صنعتی زدایی کرده بودند و جهانی شدن منجر به پیدایش مراکز مالی یا صنعتی جدیدی در آسیا شد. ژاپن، چهار ببر آسیایی هنگ کنگ، سنگاپور، کره جنوبی و تایوان و بعدها چین پس از اصلاحات اقتصادی در عرصه اقتصاد جهانی به عنوان بازیگرانی نو ظهور شناخته می شوند. علم پس از سال ۱۹۴۵ میلادی پیشرفت های جدیدی کرد. پروازها و رقاب
ت های فضایی، فناوری هسته ای، فناوری لیزر و نیمه رساناها در کنار زیست شناسی مولکولی و ژنتیک، فیزیک ذرات و مدل استاندارد نظریه میدان کوانتومی همگی در این دوره تاریخی توسعه یافتند. در همین دوره بود که اولین رایانه ها و به دنبال آن اینترنت ظهور کرد و عصر اطلاعات آغاز شد.
لومیراکوکسیب () یک داروی ضد التهابی غیراستروئیدی مهارکننده انتخابی COX-2 است. ساختار آن با دیگر مهارکننده های COX-2، مانند سلکوکسیب، متفاوت است: لومیراکوکسیب آنالوگ دیکلوفناک است (یک کلر جایگزین فلوئور می شود، اسید فنیل استیک دارای گروه متیل دیگری در موقعیت متا است)، و آن را عضوی از اسید آریلالکانوئیک می کند. کلاس NSAIDs؛ نسبت به سایر مهارکننده های COX-2 به محل متفاوتی در آنزیم COX-2 متصل می شود. این دارو تنها کوکسیب اسیدی است و بالاترین گزینش COX-2 را در میان سایر NSAIDها دارد. به دلیل پتانسیل آن برای ایجاد نارسایی کبد (گاهی نیاز به پیوند کبد). هرگز برای استفاده در ایالات متحده تأیید نشده است و در بسیاری از کشورهای دیگر هم کنار گذاشته شده است.
علی اکبر صدیق مرزبانیان از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دهم بعنوان نماینده شاهرود در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
اتراویرین () (با نام تجاری Intelence، که پیش تر با نام TMC125 شناخته می شد) دارویی است که برای درمان HIV استفاده می شود. اتراویرین یک مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس غیر نوکلئوزیدی (NNRTI) است. برخلاف عوامل موجود در این کلاس، مقاومت در برابر سایر NNRTIها به نظر نمی رسد که مقاومتی در برابر اتراویرین ایجاد کند. موارد مصرف و مقدار مصرف. این دارو همراه با سایر داروهای ضد رتروویروس، برای درمان عفونت ویروس نقص ایمنی انسانی نوع ۱ (HIV-1) در بیماران بزرگسال تجربه شده در درمان ضدرتروویروسی، که شواهدی از تکثیر ویروس و سویه های HIV-1 مقاوم به غیرمقاوم دارند، نشان داده شده است. - مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس نوکلئوزیدی (NNRTI) و سایر عوامل ضد رتروویروسی. دوز توصیه شده اتراویرین ۲۰۰ میلی گرم (۲ قرص ۱۰۰ میلی گرم یا ۱ قرص ۲۰۰ میلی گرم از تاریخ ۱۸/۳/۲۰۱۱) دو بار در روز پس از غذا مصرف می شود. نوع غذا تاثیری بر قرار گرفتن در معرض اتراویرین ندارد. موارد منع مصرف. هر قرص ۱۰۰ میلی گرم اتراویرین حاوی ۱۶۰ میلی گرم لاکتوز است. بیمارانی که مشکلات ارثی نادر عدم تحمل گالاکتوز، کمبود لاکتاز لاپ یا سوءجذب گلوکز-گالاکتوز دارند، نباید از ای
ن دارو استفاده کنند. مکانیسم عمل. اتراویرین یک مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس غیر نوکلئوزیدی نسل دوم است که برای مقابله با HIV با جهش هایی طراحی شده است که به دو NNRTI که معمولاً تجویز می شوند، یعنی جهش K103N برای افاویرنز و Y181C برای نویراپین، مقاومت می کنند. به نظر می رسد که این قدرت با انعطاف پذیری اتراویرین به عنوان یک مولکول مرتبط باشد. اتراویرین یک دی آریل پیریمیدین (DAPY)، نوعی مولکول آلی با مقداری ایزومر ساختاری است که می تواند آنزیم ترانس کریپتاز معکوس را در ترکیب های چندگانه متصل کند و امکان تعامل قوی تر بین اتراویرین و آنزیم را حتی در حضور جهش ها فراهم کند. دیگر آنالوگ های دی آریل پیریمیدین در حال حاضر به عنوان عوامل ضد اچ آی وی، به ویژه ریلپی ویرین، استفاده می شوند. هشدارها و خطرات. در سال ۲۰۰۹، اطلاعات تجویزی برای اتراویرین به گونه ای اصلاح شد که شامل «گزارش های پس از بازاریابی از موارد سندرم استیونز-جانسون، نکرولیز سمی اپیدرمی و اریتم مولتی فرم، و همچنین واکنش های حساسیت مفرط با بثورات، یافته های ساختاری، و گاهی اوقات نارسایی های عضوی، نارسایی های بدنی و اختلالات بدنی است. در صورت بروز علائم و ن
شانه های واکنش های شدید پوستی یا حساسیت مفرط باید بلافاصله درمان هوشی متوقف شود.
حسن توانا قزوینی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دهم بعنوان نماینده کرمان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
نصرالله هدایت از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دهم بعنوان نماینده خمین و محلات در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
ریلپی ویرین () (با نام های تجاری Edurant و Rekambys)، دارویی برای درمان HIV/AIDS است. این دارو یک مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس غیر نوکلئوزیدی نسل دوم (NNRTI) با قدرت بالاتر، نیمه عمر طولانی تر و نمایه عوارض جانبی کاهش یافته در مقایسه با NNRTIهای قدیمی مانند افاویرنز است. کاربرد پزشکی. در ایالات متحده آمریکا، ریلپی ویرین برای بیمارانی که نیاز به درمان ندارند با بار ویروسی ۱۰۰۰۰۰ نسخه در میلی لیتر یا کمتر در آغاز درمان تأیید شده است. این دارو باید با سایر داروهای ضد HIV ترکیب شود. در اتحادیه اروپا، ریلپیویرین در ترکیب با کابوتگراویر برای درمان نگهدارنده بزرگسالانی که سطوح HIV غیرقابل شناسایی در خون دارند (بار ویروسی کمتر از ۵۰ کپی در میلی لیتر) با درمان فعلی ضد رتروویروسی آنها تأیید شده است، و زمانی که ویروس مقاومتی نسبت به آن ایجاد نکرده باشد. دسته خاصی از داروهای ضد HIV به نام مهارکننده های ترانس کریپتاز معکوس غیر نوکلئوزیدی (NNRTIs) و مهارکننده های انتقال رشته اینتگراز (INIs). فرم های موجود. این دارو به صورت قرص (با نام تجاری Edurant) و به صورت تزریق عضلانی طولانی اثر که هر ماه یک بار یا هر دو ماه یکبار تجو