Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای پونترمولی، در لونیجیانا آمده بودند. پس از ازدواج و تولد دخترشان آدل (۱۹۰۰)، آنها به سوئیس نقل مکان کردند، جایی که پدر آدل به عنوان آجرچین کار می کرد و بعداً به عنوان دستفروش خیابانی در لومباردی کسب و کار خود را آغاز کرد. آنها مدتی در آرونا، در دریاچه ماجیوره زندگی کردند، جایی که پسر دومشان ماریو در سال ۱۹۱۱ به دنیا آمد. سرانجام تصمیم گرفتند به برشا نقل مکان کنند و در آنجا مغازه ای به نام بازار ۳۳، در خیابان مرکانزی ۴۵ افتتاح کردند. در سال ۱۹۱۸، آدل بر اثر آنفولانزای اسپانیایی درگذشت. کاولینی به مدت نه سال در کالج یسوعی چزاره آریچی تحصیل کرد. در ۱۶ سالگی در مؤسسه فنی پذیرفته شد، اما مجبور شد تحصیلات خود را قطع کند تا به والدینش در مغازه کمک کند. در دوران کودکی اش، او به طراحی و نقاشی، به ویژه چشم انداز، می پرداخت. در ۲۲ سالگی با لیسِتا، اولین دوست دختر و همسر آینده اش، آشنا شد. در ۲۵ سالگی در کورتینا دامپتزو با نقاش دومنیکو موچی آشنا شد که دوست او شد و به او درس نقاشی داد. در سال ۱۹۴۱ او به جنگ جهانی دوم رفت و به یک گروه پدافند هوایی در برگامو منصوب شد. در ۱۱ اوت ۱۹۴۱ با لیزتا ازدواج کرد و بعداً به دلیل زخم
معده از ارتش مرخص شد. بین سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ او با شور و شوق طراحی و نقاشی می کرد. همان دوره، او از مجموعه فرولدی، مجموعه ای بسیار غنی که شامل "«الهه های نگران کننده»" اثر جورجو د کیریکو و آثاری از جورجو موراندی، روسو، آندره درن، آلفرد سیسلی و پل سزان بود، بازدید کرد. در همان دوره، او از ونیز بازدید کرد و از آنجا مناظری را نقاشی کرد و از بورانو بازدید کرد و در آنجا با نقاش فیلیپو د پیزیس آشنا شد. او در دفتر دادستانی جدید، در مقابل "تابلوی طوفان" اثر جورجونه، با هنرمند امیلیو ودووا نیز ملاقات می کند. ودووا به او پیشنهاد می دهد که نمایشگاهی در خانه اش در برشا ترتیب دهد که در آن جوزپه سانتوماسو نقاش و جوزپه مارچیوری و مارکو والسکی منتقدان هنری نیز حضور داشته باشند. کلکسیونر کاولینی. موفقیت این نمایشگاه باعث شد بسیاری از هنرمندان جوان با کاولینی تماس بگیرند و به او پیشنهاد دهند که آثارشان را به نمایش بگذارد. کاولینی به ویژه با رناتو بیرولی دوست شد و بلافاصله "۸۶ نقاشی از جنبش مقاومت" و نقاشی "زن و ماه" را خریداری کرد. در دسامبر همان سال، بیرولی و انیو مورلوتی به لطف بورسیه تحصیلی دولت فرانسه به پاریس رفتند. در
ژوئن ۱۹۴۷، کاولینی به همراه همسرش در پاریس به آنها پیوست و در آنجا از موزه های اصلی (لوور، پتی پاله، ژو دو پوم)، گالری های هنری و همچنین استودیوهای هنرمندان جینو سورینی، اسکار دومینگز، ادوارد پینیون و هنری آدام بازدید کرد. مقایسه با هنرمندان بزرگ گذشته و حال او را دلسرد می کند و او را متقاعد می کند که نقاشی را رها کند تا تمام وقت خود را به فعالیت تجاری و جمع آوری آثار هنری اختصاص دهد. در همان سال او دو نقاشی از رناتو گوتوزو خرید و در مارس ۱۹۴۸ به رم رفت زیرا یکی از نقاشی هایش در نمایشگاه ملی هنرهای تجسمی که توسط انجمن چهارساله رم در موزه ملی هنرهای معاصر در واله جولیا برگزار می شد، به نمایش گذاشته شده بود. در اینجا او با گوتوزو آشنا شد و با او دوست شد، و همچنین با لیونلو ونتوری، منتقد هنری و مورخ که اخیراً پس از تبعید در دوران فاشیسم به ایتالیا بازگشته بود. ونتوری به ارزش آثار کاولینی به عنوان یک مجموعه دار پی برد و در سال ۱۹۵۳ مقاله ای در مورد آن در "لا استامپا" منتشر کرد. به دنبال این رسوایی ناگهانی، پدر و برادرش ماریو، رئیس بازرگانان استان برشا، از او خواستند که از معاشرت با دوستان هنرمندش دست بکشد، زیرا
نگران کمونیسم بودن آنها بودند. با وجود این، کاولینی جمع آوری را متوقف نکرد، و در واقع شروع به رفت و آمد به رم در آخر هفته ها کرد، به ویژه خانه گتوزو در Via Leccosa و استودیوی او در پارک ویلا ماسیمو. در اینجا او اغلب با هنرمندان گروه هشت (افرو باسالدلا ، آنتونیو کورپورا، جولیو تورکاتو، آلبرتو بوری، کورادو کاگلی، جوزپه کاپوگروسی، پیترو کونساگرا، نینو فرانچینا، لئونسیلو لئوناردی و میمو روتلا، از جمله آثار متعددی از جمله بورکو "روتلا)" رفت و آمد می کرد. هنر انتزاعی و "انسان نقاش". در ۲ ژوئن ۱۹۵۸، کاولینی اولین کتاب خود "با عنوان «هنر انتزاعی»" را منتشر کرد که توسط جیامپیرو جیانی چاپ و در دوسالانه هنر ونیز ارائه شد. این کتاب در جایزه ویارجو شرکت کرد و به انتخاب نهایی رسید. "هنر انتزاعی" توسط الدا فزی، گویدو بالو، جورجو کایزرلیان، دویلیو موروسینی، آنجلو دراگونه، روزانا آپیسلا مورد بررسی مثبت قرار گرفت. علاوه بر این، برخی از صفحات دفتر خاطرات کلکسیونر او توسط آلفردو مزیو در مجله "موندو"، به مدیریت ماریو پانونسیو ، منتشر شد. در تابستان همان سال، او دخترش ماریلا را به لندن همراهی کرد، جایی که با نقاش جان لاتام آشنا شد
و برخی از آثار او را خریداری کرد. در همان دوره، او از نمایشگاه های ایو کلن در گالری آپولینر در میلان، نمایشگاه های آرماند و شوساکو آراکاوا در گالری آرتورو شوارتز در میلان، نمایشگاه گروهی برگزار شده توسط لوچیانو پیستوی و میشل تاپیه در تورین و نمایشگاه های برپا شده توسط آتیلیو کودونیاتو در ونیز بازدید کرد. در طول یکی از این نمایشگاه ها، او با هنرمند کریستو آشنا شد که در خانه اش به دیدار او رفت. در ۳۱ مه ۱۹۶۰، کاولینی دومین کتاب خود را با جیانی منتشر کرد که شامل خاطرات کاولینی و مکاتبات او با رناتو بیرولی، که در ۳ مه ۱۹۵۹ درگذشته بود، می شود. در ژانویه ۱۹۶۱ او به پاریس بازگشت و با ژرژ متیو و ژان فوتریه (از طریق کارل اپل) ملاقات کرد. در ۱۶ و ۲۳ آوریل ۱۹۶۱، گزارش های دو ملاقات را در "L'Europeo" منتشر کرد. او همچنین با پیر آلچینسکی، فیلیپ مارتین و هیسائو دوموتو ملاقات کرد. در همان دوره، تانکردی پارمجیانی، نقاش، که چند سال بعد خودکشی کرد، به دیدار او رفت. در سال ۱۹۶۰، دوسالانه هنر ونیز بر هنر غیررسمی تمرکز کرد و جوایزی را به ژان فوتریه و هانس هارتونگ اهدا کرد. کاولینی با هنرمندان رناتو گوتوزو، آلبرتو بوری، امیلیو و
دووا و لوئیجی نونو ملاقات می کند. هنرمند کاولینی. در تابستان ۱۹۶۲، کاولینی تصمیم گرفت دوباره با الهام از آثار دادائیسمی، خلق آثار هنری را آغاز کند. او با چاپ برگ، لعاب، کاغذ خشک کن، کلاژ، دستمال توالت و تیغ آزمایش هایی انجام داد. در سال ۱۹۶۵ حدود ده اثر را در گالری آپولینر در میلان به نمایش گذاشت. او با کمک جووانی فیورینی، آثاری را به یاد ژرژ براک، آنری ماتیس، جورجو موراندی، خوان میرو، فرنان لژه و جورجو د کیریکو خلق کرد. او همچنین موزاییک هایی از چوب رنگ آمیزی شده ساخت که آنها را به تمبرهای پستی عظیم تبدیل می کرد. او همچنین شروع به از بین بردن آثار خود، کالبدشکافی آنها و چیدمان آنها در قفس های کوچک کرد. علاوه بر تخریب، او شروع به سوزاندن آثار خود نیز کرد و به اصطلاح "کاربونی" ایجاد کرد، یعنی احتراق های کربنی که در برخی قسمت ها با رنگ های رنگین کمانی دوباره رنگ آمیزی شده بودند. خودتاریخ نگاری. در سال ۱۹۷۱، کاولینی اصطلاح «خودتاریخ نگاری» را ابداع کرد که از طریق آن، با تولید آثاری که در آن ها دگرگونی هنرمند را از طریق خود-تبلیغی ستایش می کرد، یک عملیات ارتباطی بین المللی پیرامون نظام هنری آغاز کرد. او شانزده "پ
وستر" برای نمایشگاه هایی که تصور می کرد در سال ۲۰۱۴ در معتبرترین موزه های جهان به مناسبت صدمین سالگرد تولدش برگزار خواهد شد، خلق کرد. در همان سال، او با رینا ماجولی، مدیر گالری Cenobio-Visualità، ملاقات کرد که تصمیم گرفت پوسترها را به نمایش بگذارد. به لطف کمک هنرمند سارنکو، او موفق شد نمایشگاه را در Aktionsgalerie در برن و سپس در بازار نمایشگاه بازل تکرار کند، جایی که او مقداری «کاربن» به پوسترها اضافه کرد. افتتاحیه در ۲۳ ژوئن ۱۹۷۲ بود، اما هیچ کس در آن حضور نیافت. در این دوره، او همچنین اولین "تمبرهایی را" که پرتره هایش را بازتولید می کردند، خلق کرد: ابتدا پرتره ماریو سرولی، سپس پرتره های میمو روتلا، جیمز کالینز، اندی وارهول. در این میان، او هفت خودنگاره نیز خلق کرد که آنها را به تمبرهایی برای صدمین سالگرد خود تبدیل کرد و در گالری ایل سگناپاسی در پزارو به نمایش گذاشت، و ۲۵ بوم نقاشی با طرح های اولیه کتاب هایی که افراد مهم گذشته و حال به او تقدیم کرده اند:
لشکر ۵۸ لگنانو () لشکر پیاده نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. لشکر پیشین لگنانو در ۸ فوریه ۱۹۳۴ در میلان تشکیل شد و به نام نبرد قرون وسطایی لگنانو نامگذاری شد. در ۲۴ مه ۱۹۳۹، این لشکر به لشکر ششم پیاده نظام "کونئو" و لشکر ۵۸ پیاده نظام "لنانو" تقسیم شد. پس از اعلام آتش بس کاسیبیله، لگنانو در برابر نیروهای مهاجم آلمانی مقاومت کرد. ستاد لشکر و هنگ ۶۷ پیاده نظام "لنانو" برای تشکیل اولین واحد ارتش متحد ایتالیا مورد استفاده قرار گرفتند که در جبهه متفقین در نبرد ایتالیا جنگید. در ۱۷ فوریه ۱۹۴۴، آخرین واحدهای لشکر به سایر فرماندهی ها پیوستند و لشکر رسماً منحل شد. تاریخچه. اصل و نسب این لشکر با تیپ «پالرمو» که در ۱ اوت ۱۸۶۲ در تورین با هنگ های ۶۷ و ۶۸ پیاده نظام تأسیس شد، آغاز می شود. جنگ جهانی اول. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. در ۱ نوامبر ۱۹۲۶ فرماندهی تیپ منحل شد و دو هنگ این تیپ به تیپ های دیگر منتقل شدند: هنگ ۶۷ پیاده نظام «پالرمو» به تیپ ششم پیاده نظام و هنگ ۶۸ پیاده نظام «پالرمو» به تیپ دوم پیاده نظام. تیپ ششم پیاده نظام همچنین شامل هنگ هفتم پیاده نظام «کونئو» و هنگ هشتم پیا
ده نظام «کونئو» بود. این تیپ، بخش پیاده نظام لشکر ششم سرزمینی میلان بود که شامل هنگ ۲۷ توپخانه صحرایی نیز می شد. در سال ۱۹۳۴، این لشکر نام خود را به لشکر ششم پیاده نظام «لگنانو» تغییر داد. در ۲۴ مه ۱۹۳۹، لشکر ششم پیاده نظام «لگنانو» به لشکر ششم پیاده نظام «کونئو» تغییر نام داد و نام «لگنانو» را به همراه هنگ ۶۷ پیاده نظام «پالرمو» به لشکر ۵۸ پیاده نظام تازه فعال شده «لگنانو» منتقل کرد. در همان تاریخ، لشکر لگنانو، هنگ ۶۸ پیاده نظام «پالرمو» را از لشکر دوم پیاده نظام «اسفورتسکا» و هنگ ۵۸ توپخانه که به تازگی ایجاد شده بود، دریافت کرد. سپس هر سه هنگ لشکر لگنانو به «لگنانو» تغییر نام دادند. جنگ جهانی دوم. تهاجم به فرانسه. در ژوئن ۱۹۴۰، در جریان حمله ایتالیا به فرانسه، این لشکر به عنوان نیروی ذخیره ارتش چهارم در منطقه فنسترل-کل د فنستر باقی ماند. در ۲۱ تا ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰، این لشکر وارد جبهه در منطقه کول دل مونگینورو شد. پس از امضای آتش بس فرانسه-ایتالیا در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰، لنیانو برای انجام وظیفه اشغال به بریانسون نقل مکان کرد. جنگ یونان و ایتالیا. در اوایل ژانویه ۱۹۴۱، لنیانو برای تقویت جبهه ایتالیا در جنگ یونان و ایتالی
ا به آلبانی منتقل شد. در ۷ ژانویه ۱۹۴۱، لنیانو در امتداد ساحل وارد جبهه شد. در ۲۵ ژانویه، این لشکر به بخش گولیکوت اعزام شد، جایی که روز بعد، این لشکر در حمله ایتالیا با هدف بازپس گیری گذرگاه کلسیره در نبرد تربشینا شرکت کرد. در ۸ مارس ۱۹۴۱، این لشکر به حالت دفاعی درآمد و در مرحله اولیه حمله بهاری ایتالیا شرکت نکرد. پس از عقب نشینی واحدهای یونانی از جبهه آلبانی در طول نبرد یونان، لنیانو پیشروی کرد و در ۱۶ آوریل ۱۹۴۱ به کلسی یره رسید. سپس این لشکر به سمت کومان پیشروی کرد و سپس به عنوان نیروی ذخیره ارتش نهم منصوب شد. در ۲۱ ژوئن، لنیانو برای بازگشت به لومباردی، سوار شدن به کشتی ها را در ولوره آغاز کرد. سپس این لشکر برای انجام وظایف دفاع ساحلی به لیگوریا اعزام شد. اشغال ویشی فرانسه. در نوامبر ۱۹۴۲، این لشکر در اشغال ویشی فرانسه شرکت کرد و سپس برای انجام وظیفه دفاع ساحلی در بخش کن-سن-تروپه از منطقه اشغالی ایتالیا مستقر شد. عملیات آخسه. در اوت ۱۹۴۳ به این لشکر دستور داده شد که به آپولیا در جنوب شرقی ایتالیا منتقل شود. واحدهای این لشکر از طریق راه آهن از طریق بولونیا و سپس به بریندیسی منتقل شدند. پس از اعلام آتش بس کا
سیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، برخی از واحدها از قبل در بریندیسی و فرانکاویلا فونتانا بودند، در حالی که برخی دیگر در بولونیا یا در مکان هایی در مسیر رسیدن به مقصد خود گیر افتاده بودند. واحدهای لگنانو در آپولیا به همراه لشکر ۱۵۲ پیاده نظام «پیسنو»، لشکر ۲۱۰ ساحلی و تیپ ساحلی سی و یکم، برای تشکیل یک خط دفاعی از تارانتو از طریق گروتالیه، فرانکاویلا فونتانا و لاتیانو به بریندیسی مستقر شدند تا از فرود لشکر اول هوابرد بریتانیا در تارانتو در ۹ سپتامبر در برابر حملات لشکر اول فالشیرم یگر آلمان محافظت کنند. ارتش متحد ایتالیا. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۳، فرماندهی لشکر برای تشکیل گروه موتوریزه اول مورد استفاده قرار گرفت که قرار بود به تلاش های جنگی متفقین کمک کند. در ماه های بعد، واحدهای لشکر به سایر فرماندهی هایی که در نبرد ایتالیا می جنگیدند، منتقل شدند. در ۱۷ فوریه ۱۹۴۴، آخرین واحدهای لشکر به سایر فرماندهی ها پیوستند و لشکر رسماً منحل شد. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۴۴، تیپ دوم سپاه آزادی بخش ایتالیا به گروه رزمی «لگنانو» تغییر نام داد. این گروه رزمی شامل هنگ ۶۸ پیاده نظام «لگنانو»، هنگ یازدهم توپخانه موتوری، گردان نهم حمله و هنگ ویژه پیاده
نظام بود که شامل بقایای هنگ ۳ آلپینی و هنگ ۴ برسالیری بود. این گروه رزمی به سلاح ها و تجهیزات بریتانیایی مجهز بود. لگنانو جدید به عنوان بخشی از سپاه دوم لهستان، در منتهی الیه چپ ارتش هشتم بریتانیا در نزدیکی رودخانه ایدیچه، به جبهه اعزام شد و وظیفه آزادسازی بولونیا را بر عهده داشت.
جولیو دوهه (; – ) ژنرال ایتالیایی و نظریه پرداز قدرت هوایی بود. او از طرفداران اصلی بمباران استراتژیک در جنگ هوایی بود. او معاصر والتر ویور، بیلی میچل و هیو ترنچارد، مدافعان جنگ هوایی، بود. دوهت در اثر تأثیرگذار خود در سال ۱۹۲۱ با عنوان «فرماندهی هوا»، استدلال کرد که بمباران استراتژیک - به ویژه هدف قرار دادن جمعیت غیرنظامی و زیرساخت ها - می تواند اراده یک ملت را برای جنگیدن در هم بشکند. او معتقد بود که با ایجاد رعب و وحشت و تخریب کافی از هوا، روحیه جمعیت غیرنظامی فرو می ریزد و دولت دشمن را مجبور به تسلیم می کند. نظریه های دوهت تأثیرگذار بودند، اگرچه اثربخشی استراتژی های او همچنان مورد بحث است. زندگی نامه. او که در کازرتا، کامپانیا، ایتالیا، از خانواده ای از تبعیدیان ساووی که پس از واگذاری ساووی به فرانسه به آنجا مهاجرت کرده بودند، متولد شد، در آکادمی نظامی مودنا تحصیل کرد و در سال ۱۸۸۲ به توپخانه ارتش ایتالیا پیوست. بعدها او در مؤسسه پلی تکنیک تورین تحصیل کرد و در آنجا علوم و مهندسی خواند. دوهت، پس از آغاز قرن جدید، به ستاد کل ارتش منصوب شد و سخنرانی هایی در مورد مکانیزاسیون نظامی منتشر کرد. با ورود بالن ها و
سپس هواپیماهای بال ثابت به ایتالیا، او به سرعت پتانسیل نظامی فناوری جدید را تشخیص داد. دوهت متوجه معایب محدود شدن قدرت هوایی توسط فرماندهان زمینی شد و شروع به حمایت از ایجاد یک نیروی هوایی جداگانه به فرماندهی خلبانان کرد. او با جیانی کاپرونی، مهندس جوان هواپیما، همکاری کرد تا از مزایای قدرت هوایی در سال های آینده تمجید کنند. در سال ۱۹۱۱، ایتالیا برای کنترل لیبی به جنگ علیه امپراتوری عثمانی رفت. در طول جنگ، هواپیماها برای اولین بار در نقش های شناسایی، حمل و نقل، شناسایی توپخانه و حتی بمباران محدود فعالیت کردند. دوهت گزارشی در مورد درس های آموخته شده در هوانوردی نوشت که در آن پیشنهاد کرد بمباران در ارتفاع بالا باید نقش اصلی هواپیما باشد. در سال ۱۹۱۲، دوهت فرماندهی گردان هوانوردی ایتالیا در تورین را بر عهده گرفت و مجموعه ای از قوانین استفاده از هواپیماها در جنگ را نوشت - یکی از اولین کتابچه های راهنمای دکترین در نوع خود. با این حال، موعظه های دوهت در مورد قدرت هوایی، او را به عنوان یک رادیکال معرفی کرد. پس از حادثه ای که در آن او دستور ساخت بمب افکن های کاپرونی را بدون مجوز صادر کرد، به پیاده نظام تبعید شد. با
شروع جنگ جهانی اول، دوهت از ایتالیا خواست تا یک تقویت نظامی گسترده، به ویژه در زمینه هواپیما، راه اندازی کند. او گفت: «به دست آوردن فرماندهی هوایی به معنای «بی ضرر کردن» دشمن است. وقتی ایتالیا در سال ۱۹۱۵ وارد جنگ شد، دوهت از بی کفایتی و عدم آمادگی ارتش شوکه شد. او نیرویی متشکل از ۵۰۰ بمب افکن را پیشنهاد داد که می توانستند روزانه ۱۲۵ تن بمب پرتاب کنند تا بن بست خونین با اتریش را بشکنند، اما این پیشنهاد نادیده گرفته شد. او با مافوق ها و مقامات دولتی خود مکاتبه کرد و از نحوهٔ جنگ انتقاد کرد و از راه حل نیروی هوایی حمایت نمود. دوهت به دلیل انتقاد از رهبران نظامی ایتالیا در یادداشتی به کابینه، به دادگاه نظامی احضار و به یک سال زندان محکوم شد. دوهت به نوشتن در مورد قدرت هوایی از سلول خود ادامه داد، رمانی در مورد قدرت هوایی را به پایان رساند و در مکاتبات با وزرا، پیشنهاد ایجاد یک ناوگان عظیم از هواپیماهای متفقین را مطرح کرد. او اندکی پس از نبرد فاجعه بار کاپورتو در سال ۱۹۱۷ آزاد شد و به خدمت بازگشت. ۶ دوهت در سال ۱۹۱۸ به خدمت فراخوانده شد تا به عنوان رئیس دفتر مرکزی هوانوردی ایتالیا خدمت کند. او در سال ۱۹۲۰ تبرئه ش
د و در سال ۱۹۲۱ به درجه افسری ارتقا یافت. در همان سال، او رساله ای بسیار تأثیرگذار در مورد بمباران استراتژیک با عنوان «فرماندهی هوا» را به پایان رساند و اندکی پس از آن از خدمت سربازی بازنشسته شد. دوهت به جز چند ماه به عنوان رئیس هوانوردی در دولت بنیتو موسولینی در سال ۱۹۲۲، بخش عمده ای از بقیه عمر خود را صرف نظریه پردازی در مورد تأثیر قدرت هوایی نظامی کرد. دوهت در سال ۱۹۳۰ بر اثر حمله قلبی در رم، ایتالیا درگذشت. استراتژی هوایی. دوهت در کتاب خود استدلال کرد که قدرت هوایی انقلابی بود زیرا در بُعد سوم عمل می کرد. هواپیماها می توانستند بر فراز نیروهای سطحی پرواز کنند و آنها را به اهمیت ثانویه تنزل دهند. وسعت آسمان، دفاع را تقریباً غیرممکن می کرد، بنابراین جوهره قدرت هوایی، تهاجمی بود. تنها دفاع، تهاجمی خوب بود. نیروی هوایی که می توانست با بمباران نیروی هوایی دشمن به فرماندهی هوایی دست یابد، دشمن خود را محکوم به بمباران دائمی می کرد. فرماندهی هوایی به معنای پیروزی بود. دوهت به اثرات روحی بمباران اعتقاد داشت. قدرت هوایی می توانست با نابودی «مراکز حیاتی» یک کشور، اراده مردم را در هم بشکند. ارتش ها غیرضروری شدند زیرا
هواپیماها می توانستند بر فراز آنها پرواز کنند و با مصونیت به این مراکز دولتی، نظامی و صنعتی حمله کنند، اصلی که بعدها «بمب افکن همیشه نفوذ خواهد کرد» نامیده شد. هدف گیری در این استراتژی محوری بود و او معتقد بود که فرماندهان هوایی با انتخاب اهداف خود، خود را ثابت می کنند. این موارد از موقعیتی به موقعیت دیگر متفاوت است، اما دوهت پنج نوع هدف اساسی را شناسایی کرد: صنعت، زیرساخت های حمل و نقل، ارتباطات، دولت و «اراده مردم». دسته آخر به ویژه برای دوهت، که به اصل جنگ تمام عیار اعتقاد داشت، مهم بود. استراتژی اصلی که در نوشته های او مطرح شده است، مدل دوهت، در مباحث مربوط به استفاده از نیروی هوایی و بمباران ها محوری است. مدل دوهت بر این باور استوار است که در یک درگیری، تحمیل هزینه های بالا از بمباران هوایی می تواند روحیه غیرنظامیان را در هم بشکند. این امر پایه اجتماعی مقاومت را از بین می برد و شهروندان را تحت فشار قرار می دهد تا از دولت های خود بخواهند تسلیم شوند. منطق این مدل این است که قرار دادن بخش های بزرگی از جمعیت غیرنظامی در معرض وحشت نابودی یا کمبود کالاهای مصرفی، روحیه غیرنظامیان را به تسلیم شدن آسیب می رساند.
دوهت استدلال کرد که با خفه کردن مراکز غیرنظامی دشمن با بمب، جنگ آنقدر وحشتناک خواهد شد که مردم عادی علیه دولت خود قیام می کنند، آن را با انقلاب سرنگون می کنند و سپس درخواست صلح می کنند. این تأکید بر تهاجم استراتژیک، دوهت را از امکانات دفاع هوایی یا پشتیبانی تاکتیکی ارتش ها غافل می کرد. او در ویرایش دوم کتاب «فرماندهی هوا» اظهار داشت که چنین هوانوردی «بی فایده، زائد و مضر» است. او یک نیروی هوایی مستقل را پیشنهاد کرد که عمدتاً از بمب افکن های دوربرد باربر تشکیل شده باشد. او معتقد بود که رهگیری این بمب افکن ها بعید است، اما نیرویی از هواپیماهای اسکورت را برای دفع هواپیماهای رهگیر مجاز می دانست. حملات به دقت زیادی نیاز نداشتند. در سطح تاکتیکی، او از استفاده از سه نوع بمب به صورت متوالی و سریع حمایت می کرد؛ مواد منفجره برای نابودی هدف، مواد آتش زا برای آتش زدن سازه های آسیب دیده و گاز سمی برای دور نگه داشتن آتش نشانان و تیم های نجات. تمام جمعیت در خط مقدم یک جنگ هوایی بودند و می توانستند با بمباران شهری آنها را وحشت زده کنند. او در کتاب خود «جنگ ۱۹» - یک جنگ خیالی بین آلمان و اتحاد فرانسه و بلژیک را توصیف کرد که د
ر آن آلمانی ها حملات بمب گذاری تروریستی گسترده ای را علیه مردم انجام دادند و شهرهای آنها را قبل از اینکه ارتش هایشان بتوانند بسیج شوند، به خاکستر تبدیل کردند. از آنجا که بمباران بسیار وحشتناک بود، دوهت معتقد بود که جنگ ها کوتاه خواهند بود. به محض اینکه یکی از طرفین فرماندهی هوایی را از دست بدهد، به جای مواجهه با وحشت حمله هوایی، تسلیم می شود. به عبارت دیگر، نیروی هوایی دشمن هدف اصلی بود. یک پیروزی قاطع در اینجا پایان جنگ را تسریع می کرد. انتقادها. اگرچه واکنش اولیه به کتاب «فرماندهی هوایی» بی سروصدا بود، اما چاپ دوم آن باعث حملاتی از سوی همتایان نظامی او، به ویژه در نیروی دریایی و ارتش، شد. دیدگاه دوهت، یک دیدگاه آخرالزمانی بود که تخیل عمومی را به خود جلب کرد. نظریه های او تا ۲۰ سال دیگر اثبات نشده باقی ماندند، تا اینکه مشخص شد او منابع مورد نیاز برای بمباران استراتژیک موفق را دست کم گرفته است. او در ژوئیه ۱۹۲۸ در «ریویستا آئروناتیکا» نوشت که معتقد است ۳۰۰ تن بمب بر فراز مهم ترین شهرها، جنگ را در کمتر از یک ماه پایان می دهد.
اسکادران ۹۱ ایتالیا () یکی از اسکادران های جنگنده بود که سپاه هوانوردی نظامی ایتالیا در ۱ مه ۱۹۱۷ ایجاد کرد. از آنجا که کادر خلبانان باتجربه ای را از اسکادران ۷۰a از پیش موجود به خدمت گرفته بود، این اسکادران در ماه اول نبرد هوایی خود ۱۴ پیروزی کسب کرد. در نتیجه، به عنوان "اسکادران تکخال هاً شناخته شد. این واحد جدید بلافاصله به نبردهای جاری ایسونزو در شمال ایتالیا کشیده شد. در سپتامبر ۱۹۱۷، این اسکادران به عنوان خلبانان آزمایشی هواپیمای چندمنظوره سیا ۷ که به طور جهانی محکوم شده بود، خدمت می کرد. این اسکادران در اواخر سال ۱۹۱۷ در نبرد فاجعه بار کاپورتو جنگید و از عقب نشینی بعدی رنج برد. در ۱۱ آوریل ۱۹۱۸، با وظیفه اضافی مأموریت های پشتیبانی زمینی پرواز، به نبرد در کوینتو دی ترویزو بازگشت. پس از کشته شدن تکخال برتر ایتالیا، فرانچسکو باراکا در چنین مأموریتی، پادشاه ویکتور امانوئل سوم به افتخار تکخال کشته شده، نام اسکادران را تغییر داد. اسکادران ۹۱ای به جنگ پایان داد و ۶۰ پیروزی هوایی را با هزینه شش کشته به دست آورد. نه خلبان در حین خدمت در این اسکادران، پنج یا بیشتر پیروزی کسب کردند. این واحد امروزه به عنوان بخشی
از گروه دهم از وینگ ۳۶ (ایتالیا) پرواز می کند. تاریخچه. اسکادران ۹۱ از سپاه هوانوردی نظامی در ۱ مه ۱۹۱۷ تأسیس شد و از اسکادران ۷۰ موجود برای شروع خود بهره برد. این واحد جدید در ۶ ژوئن ۱۹۱۷ با هدف پشتیبانی از عملیات زمینی در ترنتینو، به ایسترانا، نزدیک نبردهای جاری ایسونزو، اعزام شد. این واحد در ماه اول عملیات خود ۱۴ پیروزی به دست آورد، که عمدتاً به دلیل حضور خلبانان باتجربه ای مانند فرانچسکو باراکا، لوئیجی اولیواری، فروچیو رانزا و فولکو روفو دی کالابریا بود. در واقع، اسکادران ۹۱ لقب اسکادران تکخال ها را به دست آورد. در سپتامبر ۱۹۱۷، اسکادران، هواپیمای جدید سیا ۷ را برای استفاده در جنگنده ارزیابی کرد و به اتفاق آرا آن را رد کرد. سپس اسکادران در نبرد کاپورتو درگیر شد و در ماه اکتبر دو خلبان تکخال خود را از دست داد. پس از عقب نشینی ناشی از شکست ایتالیا در کاپورتو، اسکادران در اقامتگاه های زمستانی در پادووا مستقر شد و خود را بازسازی کرد. هوای نامساعد مانع از عملیات زمستانی شد و دوره بیکاری تا سال جدید ادامه یافت. در ۱۱ آوریل ۱۹۱۸، پس از نقل مکان به کوینتو دی ترویزو، اسکادران ۹۱ نقش تاکتیکی دیگری در ماموریت های سن
گربندی هوایی به دست آورد. فرانچسکو باراکا، تکخال برجسته ایتالیا در جنگ، در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۸ در حین پرواز در چنین سورتی پروازی کشته شد. ظرف چند روز، پادشاه ویکتور امانوئل سوم دستور داد که نام اسکادران به افتخار تکخال کشته شده تغییر کند. تا ۳۱ اوت، اسکادران ۲۵ هواپیما در اختیار داشت، اما تنها ۱۶ خلبان. اسکادران 91a تا پایان جنگ جنگید. این اسکادران ۶۰ پیروزی هوایی در جنگ به دست آورد، در حالی که شش تلفات متحمل شد. در قرن بیست و یکم، از سال ۲۰۱۰، اسکادران ۹۱ به همراه گروه دهم، تحت بال ۳۶، در پایگاه هوایی جیویا دل کوله قرار داشته و با جنگنده های یوروفایتر تایفون فعالیت می کند. در سال ۱۹۷۱، یکی از چهار نشان اسکادران که برای ایجاد نشان نیروی هوایی انتخاب شد، نشان ۹۱ بود که در ربع بالایی سمت راست آن، یک گریف قرمز رنگ با پس زمینه نقره ای وجود دارد. اسکادران آس ها. در ۲۳ ژوئن، رانزا پنجمین پیروزی تأیید شده خود را در کوه آرمنترا به دست آورد و به یک تک خال تبدیل شد. تا ۱ ژوئیه، این اسکادران هفت هواپیما و ۱۱ خلبان در ایسترانا و دو هواپیما (تحت فرماندهی سرگرد پیر روگرو پیچیو و تاچینی) و یک نیروی ذخیره در اودین داشت. پس از بازگش
ت به سانتا کاترینا در ۲ ژوئیه، این اسکادران ۱۳ پیروزی در ۱۰۰ مأموریت کسب کرد و سه خلبان دیگر نیز به آن پیوستند. در ۸ ژوئیه، این واحد به فرماندهی هوایی ارتش سوم (ارتش سلطنتی) منتقل شد. در ۳۱ ژوئیه، باراکا به یک فروند هواپیمای هانزا-براندنبورگ در منطقه اوسلاویا حمله کرد و آن را به آتش کشید و در ۲ اوت، پیچیو دو فروند براندنبورگ را در نزدیکی تولمینو سرنگون کرد. در ۱۰ اوت، سابلی مدعی سقوط یک هواپیما در کوه استول شد که توسط دیده بانان ایتالیایی مشاهده شده بود. این اسکادران در ماه ژوئیه هفت پیروزی و در ماه اوت پنج پیروزی کسب کرد. تا اول سپتامبر، این واحد ۱۷ فروند SPAD، دو فروند Ansaldo S.V.A.، یک Nieuport و یک فروند Albatros متعلق به باراکا داشت. در ۲۹ سپتامبر، سابلی و ستوان جورجیو پسی (معروف به جولیانو پارویز) یک هواپیمای دو نفره Br. C.1 را در سواحل دریاچه Pietra Rossa در نزدیکی مونفالکونه سرنگون کردند. در ۳ اکتبر، پیچیو به یک هواپیمای شناسایی حمله کرد و آن را مجبور به فرود در خطوط ایتالیایی ها کرد و در ۱۳ اکتبر، اولیواری پس از دستیابی به ۱۲ پیروزی، در یک سانحه هوایی درگذشت. در ۲۱ اکتبر، باراکا با پرواز بر روی SPAD
S.XIII جدید، دو پیروزی بر مونته نرو (آلپ جولیان) به دست آورد. در ۲۵ اکتبر، در طول نبرد کاپورتو، سابلی که توسط یک گشت جنگنده مورد حمله قرار گرفته بود، به خطوط اتریشی ها سقوط کرد. روفو در نزدیکی تولمینو هت تریک کرد، جایی که رانزا نیز به هشتمین پیروزی خود دست یافت. باراکا، با همکاری پیچیو، یک آلباتروس را بر فراز مونته سن مارکو دی گوریزیا سرنگون کرد. در ۲۶ اکتبر، باراکا و پرویز اولین آویاتیک خود را در شمال سیویدال دل فریولی سرنگون کردند که در نزدیکی سانتا لوسیا دی ایزونزو سقوط کرد. سپس، دومین آویاتیک در ماتاجور سرنگون شد و کاپیتان بارتولومئو کوستانتینی به دومین پیروزی خود در سیویدال دست یافت. در ۲۸ اکتبر، اسکادران به کومینا (فریولی-ونیز جولیا)، در ۳۱ اکتبر به فرودگاه آرکید و در ۱ نوامبر به پادوا عقب نشینی کرد. در ۷ نوامبر، باراکا و پرویز یک هواپیمای دو سرنشینه را در نزدیکی اورساگو سرنگون کردند. تا ۱۰ نوامبر، اسکادران ۱۶ جنگنده و ۱۳ خلبان (از جمله ستوان گاستون نوولی و گروهبان ادواردو آلفردو الیورو) تحت فرماندهی سرگرد باراکا داشت. در ۱۵ نوامبر، باراکا با سقوط یک هواپیمای دو نفره آلمانی در نزدیکی فرودگاه ایسترانا،