Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قدرت بعدی بسیار حساس باشد. برخی از سازندگان پی اس آرآر را برحسب ولتاژ آفست که در ورودی های تقویت کننده ایجاد می کند، مشخص می کنند. دیگران آن را از نظر خروجی مشخص می کنند. هیچ استاندارد صنعتی برای این موضوع وجود ندارد. فرمول زیر فرض می کند که از نظر ورودی مشخص شده است: که formula_2 بهره ولتاژ است. به عنوان مثال: یک تقویت کننده با پی اس آرآر ۱۰۰ دسی بل دسی بل در مدار برای ایجاد بهره حلقه بسته ۴۰ دسی بل باعث می شود که به ازای هر ۱ ولت تموج در منبع تغذیه، حدود ۱ میلی ولت ریپل منبع تغذیه روی خروجی قرار گیرد. این بخاطر این است که و از آنجایی که ۶۰ دسی بل نرخ حذف است، علامت منفی است بنابراین: توجه داشته باشید:
سوپرجام عراق () که پیش از این جام پشتکار عراق () نام داشت رقابت سالانه فوتبال عراق است که بین قهرمان فصل قبلی لیگ برتر عراق و قهرمان جام حذفی عراق برگزار می شود. اگر قهرمان لیگ برتر، جام حذفی را نیز به دست آورد، نائب قهرمان لیگ، حریف آن در سوپرجام خواهد بود. این مسابقه به عنوان یک سوپر جام فوتبال شناخته می شود. در این مسابقه وقت های اضافی پیش بینی نشده و در صورت تساوی در ۹۰ دقیقه، قهرمان را مستقیماً ضربات پنالتی تعیین خواهد کرد.
نبرد اسکندر در ایسوس یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم است که در سال ۱۵۲۹ توسط هنرمند آلمانی، آلبرشت آلتدورفر (حدود ۱۵۳۸–۱۴۸۰)، از پیشگامان منظره نگاری و یکی از بنیانگذاران مدرسه دانوب نقاشی شده است. این نقاشی، نبرد ایسوس در سال ۳۳۳ پیش از میلاد را به تصویر می کشد که در آن اسکندر مقدونی پیروزی قاطعی را بر داریوش سوم تحمیل کرد و اهرم مهمی در لشکرکشی خود علیه شاهنشاهی هخامنشی به دست آورد. این نقاشی به عنوان شاهکار برجستهٔ آلتدورفر شناخته شد و یکی از نقاشی های مشهور منظره دوران رنسانس به شمار رفت که در آن، زیبایی منظره به شکل بی نظیری باشکوه به تصویر کشیده شده است. دوک ویلیام چهارم باواریا "«"نبرد اسکندر در ایسوس"» را" در سال ۱۵۲۸ به عنوان بخشی از مجموعه ای از قطعات تاریخی که قرار بود در اقامتگاهش در مونیخ آویزان شود، سفارش داد. مفسران مدرن اظهار می کنند که این نقاشی، از طریق استفاده فراوان از زمان پریشی، قصد تشبیه پیروزی قهرمانانه اسکندر در ایسوس را به درگیری معاصر اروپا با امپراتوری عثمانی داشته است. به ویژه، شکست سلیمان یکم در محاصره وین ممکن است الهام بخش آلتدورفر بوده باشد. در آسمان خارق العادهٔ آن می توان به وض
وح حضور یک جنبش روحانیِ پنهانی را مشاهده کرد. این احتمالاً از پیشگویی های دانیال و نگرانی معاصر در کلیسا در مورد آخرالزمان قریب الوقوع الهام گرفته شده است. "«نبرد اسکندر در ایسوس»" و چهار مورد دیگر که بخشی از مجموعه اولیه ویلیام بودند در موزه هنری آلته پیناکوتک در مونیخ نگهداری می شوند. موضوع نقاشی. اسکندر سوم مقدونی (۳۲۳–۲۵۶ پیش از میلاد)، معروف به اسکندر کبیر، پادشاه مقدونیه باستان بود که از سال ۳۳۶ پیش از میلاد تا زمان مرگش سلطنت کرد. او به طور گسترده به عنوان یکی از بزرگ ترین متخصص های فنون جنگی و استراتژیست های نظامی در تاریخ شناخته شده و در جنگ شکست ناپذیر فرض شده است. او که به رهبری نظامی و کاریزما مشهور بود، همیشه ارتش خود را شخصاً رهبری می کرد و به صفوف مقدم نبرد می رفت. او با فتح شاهنشاهی هخامنشی و متحد کردن یونان باستان، مصر باستان و بابل، بزرگ ترین امپراتوری جهان باستان را به وجود آورد و باعث گسترش هلنیسم در سراسر آسیا و شمال آفریقا شد. اسکندر لشکرکشی خود را برای فتح شاهنشاهی هخامنشی در بهار ۳۳۴ پیش از میلاد آغاز کرد، او پس از آرام کردن جنگ های وحشتناک داخلی میان ایالت های یونانی، قدرت نظامی خود ر
ا تثبیت کردداریوش سوم، پادشاه ایران، در اولین ماه های عبور مقدونی ها به قلمرو خود در آسیای صغیر، حضور ۴۰٬۰۰۰ سرباز اسکندر را تا حد زیادی نادیده گرفت. نبرد گرانیک که در ماه مه انجام شد، اولین تلاش بزرگ ایران برای مقابله با مهاجمان بود، اما منجر به پیروزی آسان اسکندر شد. در طول سال بعد، اسکندر ساتراپی های در مسیر خود را مجبور به تسلیم کرد و با این کار اکثر مناطق غربی و ساحلی آسیای صغیر را به تصاحب خود درآورد. او به لشکرکشی درون مرز ایران ادامه داد و از طریق فریگیه به سمت شمال شرقی رفت و سپس به سمت جنوب شرقی به سمت کیلیکیه چرخید. پیشروی اسکندر پس از عبور از دروازه های کیلیکیه در ماه اکتبر به دلیل تب در طرسوس متوقف شد. در همین حال داریوش ارتشی بالغ بر ۱۰٬۰۰۰ نفر را گرد آورد (برخی منابع باستانی ارقام اغراق آمیز بیش از ۶۰۰٬۰۰۰ نفر را بیان می کنند) و شخصاً آن را بر دامنه های شرقی کوه های آمانوس هدایت کرد. در اوایل نوامبر، هنگامی که اسکندر از مالوس از طریق ایسوس به سمت خلیج اسکندرون حرکت کرد، دو ارتش به طور ناخواسته از سمت های مخالف کوه ها به یکدیگر نزدیک شدند. این قطعاً به نفع داریوش بود: اکنون در پشت سپاه اسکندر قر
ار داشت و توانست پیشروی اسکندر را متوقف کند و خطوط تدارکاتی که اسکندر در ایسوس برپا کرده بود را مسدود نماید. زمانی که اسکندر در منطقه میریاندروس، یک بندر در سواحل جنوب شرقی خلیج اسکندرون، ارتش ایرانی را متوجه موقعیت خود کرد بلافاصله به مسیر خود به سمت رودخانه پیناروس، در جنوب ایسوس برگشت تا نیروی داریوش که در ساحل شمالی رودخانه جمع شده بودند را پیدا کند. نبرد ایسوس آغاز شد. پاسخ اولیه داریوش تدافعی بود: او بلافاصله ساحل رودخانه را با چوب هایی پر کرد تا مانع عبور دشمن شود. یک جبهه اصلی از سربازان مزدور یونانی خائن و محافظان سلطنتی ایرانی تشکیل شد؛ همان طور که برای پادشاهان ایرانی رایج بود، داریوش خود را در مرکز جبهه اصلی قرار داد تا بتواند به بهترین شکل دستورهای خود را به هر قسمت از ارتش بزرگ خود ارسال کند. یک گروه از نیروی پیادهٔ سبک ایرانی فوراً به سوی کوهپایه ها اعزام شدند، زیرا مشکوک بودند که اسکندر از سمت راست و دور از ساحل به آنها نزدیک می شود. انبوهی از سواره نظام به فرماندهی نبرسان، جناح راست ایرانی ها را اشغال کردند. اسکندر پیشروی محتاطانه و آهسته ای انجام داد و قصد داشت استراتژی خود را بر اساس ساختار
نیروهای ایرانی قرار دهد. او گروهی از سواره نظام همراه خود را در جناح راست رهبری کرد، در حالی که سواره نظام تسالیایی اش برای مقابله با یگان سوارهٔ نبرسان به جناح چپ اعزام شده بودند. اسکندر با آگاهی از اهمیت کوهپایه ها در جناح راست خود، گروهی از پیاده نظام، کمانداران و سواره نظام ها را فرستاد تا دفاعی را که داریوش در آنجا مستقر کرده بود، جابه جا کند. این کار موفقیت آمیز بود، ایرانیانی که کشته نشدند مجبور شدند به بخش بالاتر کوه ها پناه ببرند. وقتی اسکندر در بُرد پرتابهٔ دشمن قرار گرفت، دستور حمله را صادر کرد. او رهبری حمله ی سواره نظام کاملاً مسلح خود را بر عهده داشت که در جناح چپ ایرانی شکاف عمیقی ایجاد کرده بودند. جناح چپ مقدونی به فرماندهی پارمنیون در همین حین توسط سواره نظام بزرگ نبرسان عقب رانده شد. فالانژ مرکزی مقدونی ها از رودخانه گذشت و با مزدوران یونانی خائن که در جلوی ارتش داریوش بودند درگیر شد. با پیشروی بیشتر سواره نظام همراه اسکندر به جناح چپ ایرانیان، این خطر به وجود آمد که داریوش از شکافی که بین اسکندر و بقیه ارتشش ایجاد شده بود، سوء استفاده کند. اسکندر وقتی مطمئن شد که جناح چپ فلج شده و دیگر تهد
یدی ندارد، با حرکت دادن نیروهایش برای حمله به مرکز نیروهای ایرانی، وضعیت را اصلاح کرد. جبهه ی اصلی ایرانیان که قادر به تحمل فشار اضافی نبود، مجبور شد از ساحل رودخانه عقب نشینی کند و به فالانژ مقدونی اجازه داد به پیشروی خود ادامه دهد و فشار بر جناح چپ پارمنیون برداشته شد. داریوش و لشکریانش که متوجه شدند یورش سواره نظام اسکندر غیرقابل توقف است، فرار کردند. بسیاری از آنها در فشار توسط کسانی که با آنها در فرار همراهی کردند زیر پا له شدند یا با اسب های خود سقوط کردند. برخی به مناطق دور افتاده ای مانند مصر گریختند و برخی دیگر با داریوش در شمال متحد شدند. اسکندر با شروع تاریکی تقریباً به پیش از تعقیب و گریز پایان داد؛ سپس ارتش خود را فراخواند و به دفن مردگان پرداخت. خانواده داریوش در اردوگاه ایرانیان جا مانده بودند. گزارش شده است که اسکندر با آنها خوب رفتار کرد و به آنها از امنیت داریوش اطمینان داد. ارابه ی سلطنتی داریوش در یک چاله پیدا شد، همچنین کمان و سپر او نیز در همان محل یافت شد. منابع باستانی ارقام متفاوتی از تلفات نبرد ایسوس ارائه می دهند. پلوتارک و دیودور سیسیلی توسط کوئینتوس کورتیوس روفوس گزارش کرده اند که
در مقایسه با ۴۵۰ کشته مرد مقدونی، تقریباً ۱۰۰٬۰۰۰ مرد پارسی کشته شده اند. در هر صورت احتمال کشته شدن ایرانیان در هنگام فرار بیشتر از نبرد بوده است. بطلمیوس یکم، که در طول نبرد به اسکندر خدمت می کرد، نقل می کند که چگونه مقدونی ها در طول تعقیب و گریز از دره ای از روی اجساد دشمنان خود عبور کردند. فتح ایران توسط مقدونیه تا سال ۳۳۰ پیش از میلاد زمانی که داریوش کشته شد و اسکندر عنوان پادشاهی را از او گرفت، ادامه یافت. اسکندر در سال ۳۲۳ پیش از میلاد پس از آنکه از عملیات نظامی در شبه قاره هند بازگشت، درگذشت. علت مرگ او همچنان موضوع بحث است. پیش زمینه. کار قبلی. آلبرشت آلتدورفر به عنوان یکی از بنیان گذاران هنر منظره نگاری غرب شناخته می شود. او یک نقاش، اتاق کار، معمار و حکاک و مدیر مدرسه هنر دانوب آلمان بود. همان طور که در نقاشی هایی مانند "سنت جورج در جنگل" (۱۵۱۰) و ' (۱۵۳۱) او مشهود است، بسیاری از نقاشی های آلتدورفر که به تصویر کشیدن مناظر گسترده وسیع معروف است، افراد داخل تصویر را نسبت به خودشان بسیار کوچک می کند؛ «نبرد اسکندر در ایسوس» نیز بیانگر این جنبه از سبک او است. با اشاره به اثری به نام «سنت جورج و اژدها»،
تاریخ نگار هنری، مارک دبلیو. راسکیل می گوید: «جزئیات جنبندهٔ مناظر [در آثار آلتدورفر] بازی شده و با زیبایی مزین شده تا با حس محیطی منزوی و غیر مهمان نواز طنین انداز شود». آلتدورفر از سفرهای خود به اطراف آلپ های اتریش و رودخانه دانوب، الهام گرفته بود و چندین منظره ای که هیچ انسانی در آن ها وجود نداشت، نقاشی کرد، از جمله "'" (حدود سال ۱۵۱۶) و "" (حدود سال های ۲۵–۱۵۲۲). این ها اولین مناظر خالص از دوران باستان بودند. بیشتر مناظر آلتدورفر برخلاف تصور مدرن این ژانر با فرمتی عمودی ساخته شده اند. منظره افقی ابتکار هنری هنرمند معاصر فلاندری آلتدورفر یعنی یواکیم پاتینیر و پیروان او بود. آلتدورفر همچنین آثار هنری مذهبی فراوانی را در انعکاس مذهب کاتولیک خود تولید کرد. متداول ترین موضوعات او مریم باکره و زندگی و مصلوب شدن مسیح بود. مانند "نبرد اسکندر در ایسوس"، این نقاشی ها اغلب دارای تنظیماتی باشکوه و باعظمت هستند و از آسمان برای انتقال معنای نمادین استفاده می کنند. این معنا در سراسر مجموعه آلتدورفر یکسان نیست؛ برای مثال، نمای غروب خورشید به معنای از دست دادن و تراژدی در تابلو "" است، اما به عنوان «نماد قدرت و شکوه» در
"«نبرد اسکندر در ایسوس»" عمل می کند. لری سیلور از بولتن هنر توضیح می دهد که «نبرد اسکندر در ایسوس"»" هم مشابه و هم در تضاد مستقیم با آثار قبلی آلتدورفر است: «به جای چشم انداز صلح آمیز عقب نشینی برای رویدادهای مسیحی یا شخصیت های مقدس، این پانل دقیقاً برعکس آن را ارائه می دهد: میدان جنگ برای یکی از اصلی ترین برخوردهای عصر باستان… با این حال، با وجود ابعاد جهانی یا کیهانی اش، "نبرد ایسوس" همچنان "شبیه" مناظر عقب نشینی اولیه و متفکرانه آلتدورفر است که با قله های پرتگاه، توده های آب و قلعه های دوردست کامل شده است.» اگرچه "نبرد اسکندر" از نظر اندازه و به دلیل اینکه جنگ را به تصویر می کشد، برای آلتدورفر غیرمعمول است، اما "روند پیروزی" او - یک نسخه تذهیب در سال های ۱۶–۱۵۱۲ به سفارش ماکسیمیلیان یکم از امپراتوری مقدس روم - سفارش داده شده بود به عنوان یک پیشینه مفهومی توصیف شده است. این روند به همراه پیروزی ماکسیمیلیان، یک سری از مجموعه ای متشکل از ۱۳۷ قطعه چوبی که به طور مشترک توسط آلتدورفر، هانس اسپرینگینکلی، آلبرشت دورر، لئونهارد بک و هانس شوفلین اجرا شده اند، تولید شد. تأثیرگذاری و کمیسیون. مهم ترین تأثیر آلتدورفر ا
ز هنرمندان معاصر ماتیاس گرونوالد (حدود۱۵۲۸–۱۴۷۰) بود. هورست دبلیو. جانسون تاریخ نگار هنر، خاطرنشان کرد که نقاشی های آنها "همان تخیلِ "سرکش" را نشان می دهد. عناصر نبرد اسکندر در ایسوس (به ویژه آسمان) با «میزبان بهشتی بر فراز باکره و کودک"»" اثر گرونوالد مقایسه شده است که بخشی از شاهکار او، محراب ایزنهایم را تشکیل می دهد. لوکاس کراناخ پدر (۱۵۵۳–۱۴۷۲)، به عنوان یک هنرمند مرتبط با مدرسه دانوب، تأثیر مهمی بر روی آلتدورفر داشت. به گفته راسکیل، آثار کراناخ از حدود ۱۵۰۰ «نقشِ برجسته ای به تنظیمات منظره می دهند و از آنها به عنوان پس زمینه های تقویت کننده خلق و خو برای پرتره ها، و برای تصاویر گوشه نشینان و قدیسان رویایی استفاده می کنند» و به نظر می رسد که «نقش آماده سازی» برای شروع چشم انداز خالص دارد آلتدورفر بیشتر سبک خود، به ویژه در آثار هنری مذهبی خود را مدیون آلبرشت دورر (۱۵۲۸–۱۴۷۱) است. لری سیلور می نویسد که "استفاده آلتدورفر از مناظر متقاعد کننده آلمانی، در ترکیب با پدیده های آسمانی برای روایتِ دینیِ خود" به شکل محکمی به یک سنت مدل «آلبرشت دورر» گره خورده است". ویلیام چهارم، دوک باواریا، "نبرد اسکندر در ایسوس را
" در سال ۱۵۲۸ سفارش داد. آلتدورفر در آن زمان تقریباً ۵۰ سال سن داشت و در شهر آزاد امپراتوری رگنسبورگ زندگی می کرد. در نتیجه بیش از یک دهه همکاری با شورای شهر رگنسبورگ، آلتدورفر در ۱۸ سپتامبر ۱۵۲۸ به سِمَت بورگومستر پیشنهاد شد. او این سمت را نپذیرفت؛ سالنامه شورا استدلال او را اینگونه گزارش کرد: «او بسیار مایل است که یک کار ویژه در بایرن برای اعلیحضرت و لورد مهربانم، دوک [ویلیام] اجرا کند.» ویلیام احتمالاً این نقاشی را برای خانه تفریحی تابستانی تازه ساخته خود در محوطه کاخ خود در مونیخ، تقریباً در ۶۰ مایلی (۹۷ کیلومتر) جنوب رگنسبورگ می خواست. در آنجا قرار بود در کنار هفت تابلوی دیگر با قالب و موضوع مشابه آویزان شود، از جمله "«شهادت مارکوس کورتیوس"» اثر لودویگ رفینگر، "«محاصره آلیزیا"» اثر ملکیور فسلن و نقاشی «"نبرد کانای»" اثر هانس بورگکمیر (1531-1473). هشت مورد دیگر که هر کدام یک زن مشهور از تاریخ را به تصویر می کشیدند، بعداً به دستور همسر دوک، ژاکوبای بادن، به مجموعه اضافه شد. "سوزانا و بزرگان" آلتدورفر (۱۵۲۶) از جمله این آثار بود. تصویرهای قبلی. تصاویر اولیه از نبرد ایسوس اندک هستند. یکی از این تصاویر، نقاشی
دیواری نبرد ایسوس، نقاشی دیواری فیلوکسنوس ارتریا است که احتمالاً در سال های حدود ۳۱۰ پیش از میلاد برای کاساندر (حدود ۳۵۰–۲۹۷ پیش از میلاد)، که یکی از جانشین های اسکندر بزرگ بود، نقاشی شد. در این تصویر، اسکندر و داریوش، که هر یک به اندازه یک نیزه از دیگری فاصله دارند، در میان گروهی از سربازان سوار و سرنگون شده به تصویر کشیده شده اند. در حالی که اسکندر هاله ای از اعتماد به نفس تزلزل ناپذیر را در چهره اش حفظ می کند، ترس در چهره داریوش نقش بسته است و ارابه سوار او برگشته است تا اسب هایش را مهار کند و فرار کند. پلینوس، نویسنده رومی و فیلسوف طبیعی، ادعا کرد که تصویرسازی فیلوکسنوس از این نبرد «بی نظیر» است. برخی از منتقدان معاصر نیز اظهار می کنند که «نبرد ایسوس» ممکن است کار فیلوکسنوس نباشد، بلکه کار هلنا از مصر باشد. او یکی از محدود نقاشان زنی است که ممکن است در یونان باستان کار کرده باشد و شهرت دارد که تصویری از نبرد ایسوس را در معبد صلح به دوران وسپاسین نقاشی کرده است. موزاییک اسکندر، یک موزاییک کفی است که احتمالاً از حدود سال ۱۰۰ پیش از میلاد قدمت دارد و به عنوان یک «نسخه نسبتاً دقیق» از نبرد ایسوس تلقی می شود،
اما نظر دیگری معتقد است که ممکن است به جای آن یک کپی از اثری باشد که توسط اَپلِس از کوس، که نقاشی های مختلفی از اسکندر بزرگ کشیده بود، نقاشی شده باشد. این موزاییک ابعادی برابر با ۵٫۸۲ متر در۳٫۱۳ متر دارد و حدود ۱٫۵ میلیون تسرا (کاشی رنگی) دارد، که هر کدام از تسراها حدود ۳ میلیمتر مربع هستند. نام موزائیست این اثر ناشناس است. از آنجایی که این موزاییک تا سال ۱۸۳۱ کشف نشده بود و بعدا در زمان کاوش های خانهٔ فاون در پمپئی کشف شد، آلتدورفر هرگز نمی توانسته آن را دیده باشد. این اثر بعدها به موزه ملی باستان شناسی ناپل، در ناپل ایتالیا منتقل شد و در حال حاضر در آنجا نگهداری می شود. رنگ آمیزی. شرح. "نبرد اسکندر در ایسوس"، بر روی تابلویی از چوب نمدار به ابعاد نقاشی شده است، و لحظه پیروزی اسکندر مقدونی را به تصویر می کشد. فرمت عمودی بر اساس فضای موجود در اتاقی که نقاشی برای آن سفارش داده شده بود، تعیین شد، همچنین هر کدام از مجموعه هشت تایی ویلیام به یک اندازه ساخته شده بودند. در تاریخ نامعلومی، پانل از همه طرف، به ویژه در بالا، بریده شده است، بنابراین آسمان اصلی بزرگتر بود و ماه از گوشه ی صحنه دورتر. در این اثر از منظری
غیرممکن به صحنه نزدیک می شویم در ابتدا فقط چند قدمی درگیری، پرسپکتیو به تدریج بالا می رود تا دریاها و قاره ها را در پس زمینه و در نهایت انحنای خود زمین را در بر بگیرد. هزاران سواره نظام و نیروهای پیاده نظام که در دریایی از تیغه ها و نیزه ها غوطه ور شده اند، در پیش زمینه حضور دارند. این دو ارتش با لباسشان متمایز می شوند، هرچند غیرهماهنگ است: در حالی که مردان اسکندر خود و اسب هایشان لباس های کاملی از زره های سنگین پوشیده اند، بسیاری از سربازان داریوش عمامه به سر دارند و درحالی که برهنه هستند، سواری می کنند. پیکرهای بسیاری از سربازان کشته شده زیر پاها قرار دارند. جبهه ای از جنگجویان مقدونی در مرکز به نیروهای دشمن در حال فروپاشی فشار می آورند که؛ از میدان نبرد از جناح چپ دوری می جویند. پادشاه ایرانی سوار بر ارابه سه گانهٔ خود به نیروهایش می پیوندد و توسط اسکندر و سواره نظام همراهش که لباس همسان پوشیده اند به سختی تعقیب می شوند. مسیر سربازان از میدان نبرد با شیب ملایم به سمت اردوگاه و چشم انداز شهر کنار آب ادامه می یابد و به سمت ارتفاعات کوهستانی در مرکز صحنه حرکت می کند. در دورترین بخش تصویر، دریای مدیترانه و جزی
ره قبرس دیده می شود. در اینجا، یک انتقال در رنگ انجام می شود؛ از طیف های قهوه ای که در نیمه پایینی نقاشی غالب هستند به رنگ های آبی که نیمه بالایی را اشباع می کنند. رودخانه نیل در دوردست ها پیچ می خورد و هفت بازوی خود را در دلتای نیل به سمت دریای مدیترانه خالی می کند. جنوب قبرس شبه جزیره سینا است که پل زمینی بین آفریقا و آسیای جنوب غربی را تشکیل می دهد. دریای سرخ در دورترین نقطه ها قرار گرفته است، که در نهایت با افق منحنی، با محیط های کوهستانی به سمت چپ و راست خود، ادغام می شود. آسمانی خشن، که به واسطهٔ دوگانگی بین غروب خورشید و هلال ماه گرفتار شده است، بیش از یک سوم از نقاشی را به خود اختصاص داده است. ابرهای سنگین بارانی که به اطراف هر یک از اجرام آسمانی پیچیده اند، با شکافی از آرامش از هم جدا می شوند، که تضاد را تشدید می کند و آسمان را با یک تابش غیرزمینی پُر می کند. نور آسمانی روی مناظر زمینی ریخته شده است: در حالی که قاره غربی و نیل در نور خورشید غوطه ور هستند، شرق و برج بابل در سایه پنهان شده اند. موضوع نقاشی در لوح معلق در آسمان توضیح داده شده است. متن آن احتمالاً توسط یوهانس آونتینوس، تاریخ نگار دربار و
یلیام، ارائه شده بود که ابتدا آلمانی بود، اما بعدها با یک کتیبه لاتین جایگزین شد. ترجمه آن این گونه است:اسکندر کبیر آخرین داریوش را شکست داد، در میان صفوف پارسیان، پس از کشته شدن ۱۰۰٬۰۰۰ پیاده نظام و بیش از ۱۰٬۰۰۰ سواره نظام، در حالی که شاه داریوش توانست با بیش از ۱۰۰۰ سوار فرار کند، مادر، همسر و فرزندانش اسیر شدند.هیچ تاریخی برای نبرد در کنار این آمار تلفات ارائه نشده است. گوشه پایین سمت چپ دارای مونوگرام Altdorfer است - یک "A" در یک "A" - و لبه پایینی تابلو با "" به معنی («آلبرشت آلتدورفر از رگنسبورگ [این را] ساخته است»). نوشته شده است. نوشته های کوچک روی ارابه و تسمه آنها به ترتیب نشان دهنده داریوش و اسکندر است. هر ارتش دارای پرچمی است که هم تعداد نیروی کل و هم تلفات آتی آن را گزارش می کند. تحلیل و تفسیر. آناکرونیسم یا ناهماهنگی زمانی، جزء اصلی "«نبرد اسکندر در ایسوس»" است. آلتدورفر با پوشاندن زره های فولادی قرن شانزدهم به مردان اسکندر و لباس جنگ ترکی به مردان داریوش، شباهت های عمدی بین لشکرکشی مقدونیه و درگیری معاصر اروپا و عثمانی را ترسیم می کند. در سال ۱۵۲۹ (سال سفارش نقاشی) نیروهای عثمانی تحت فرمان سلی
مان یکم شهر وین اتریش را محاصره کردند، وین در آن زمان پایتخت امپراتوری مقدس روم نیز بود و سلاطین آن را «سیب طلایی» نامیدند. سربازان اتریشی، آلمانی، چکی و اسپانیایی که برای دفاع از وین اعزام شده بودند، اگرچه از نظر تعداد بسیار کمتر بودند، توانستند دشمن را وادار به عقب نشینی کنند و پیشروی عثمانی ها را به سمت اروپای مرکزی متوقف کنند. با توجه به شباهت های آن به پیروزی اسکندر در ایسوس، احتمالاً تمثیل اصلی نقاشی از محاصره وین الهام گرفته شده است. برخی از منتقدان پا را فراتر می گذارند و اظهار می کنند که گنجاندن آناکرونیسم ممکن است یکی از عناصر کمیسیون آلتدورفر بوده باشد. راینهارت کوسلک، مورخ، در کتاب آینده های گذشته "دربارهٔ معناشناسی زمان تاریخی"، به نحوه نمایش آلتدورفر از زمان به صورت فلسفی تر پرداخته است. پس از تفکیک بین ناهماهنگی سطحی موجود در اعداد تلفات ناشی از پرچم های ارتش و ناهماهنگی عمیق تری که در سند معاصر نقاشی وجود دارد، او اظهار می دارد که این نوع ناهماهنگی، یک همپوشانی از یک رویداد تاریخی دیگری است و بیشتر تأکید بر توجه به طبیعت بازگشتی تاریخی دارد. با ارجاع به کوسلک، کاتلین دیویس می گوید: "برای آلتدو
رفر، فرمانروایان ایرانی در قرن چهارم شبیه ترک های قرن شانزدهم به نظر می رسند، نه اینکه او از تفاوت ها آگاه نباشد، بلکه این تفاوت ها مهم نیستند… "نبرد اسکندر"، به عبارت دیگر، یک مثال از احساس بی زمانی و عدم آگاهی تاریخی از دیدگاه پیش مدرن را نمایان می کند… همپوشانی های تاریخی آلتدورفر یک دیدگاه فرجام شناسی از تاریخ را نشان می دهد، که قرن شانزدهم (و به تدریج قرن های هفدهم و هجدهم) به طور ثابت در یک زمان بندی ثابت محبوث شده اند که به شیوه پیش بینی کننده ای آینده را به عنوان تکراری از گذشته بیان می کند… در چنین نظامی هیچ "رویدادی" نمی تواند وجود داشته باشد: انتظار و رسیدن با هم در سیاهچاله تاریخ مقدس مکیده می شوند، که موقتی نیست زیرا زمان آن اساساً تمایز ناپذیر است…" در کنار ناهماهنگی زمانی در نبرد اسکندر در ایسوس، کمبود واقع گرایی تاریخی نیز وجود دارد. آلتدورفر، با نادیده گرفتن صحت تاریخی نقاشی به خاطر سبک قهرمانانه اش، به رغم زحماتی که برای تحقیق در مورد نبرد کشیده بود، کمترین تردید را در نقاشی نشان می دهد. واضح نیست که ارتش ایرانی ها دو برابر ارتش مقدونی ها بود و ترتیب نیروها و سربازان به طور نسبی که توسط مناب
ع باستانی گزارش شده بود نادیده گرفته شده است. به گفتهٔ منتقد هنری روزماری هاگن: «هنرمند فقط زمانی به حقیقت تاریخی وفادار است که حقایق تاریخی با خواسته های ترکیب بندی او سازگار باشد.» هاگن همچنین به استقرار زنان در میدان نبرد اشاره می کند و آن را به «اشتیاق به ابتکار» آلتدورفر نسبت می دهد، زیرا همسر داریوش، مادر و دخترانش در انتظار بازگشت داریوش در اردوگاه بودند، نه در میان جنگ. با این حال، آلتدورفر به شکل واقعی، زنان اشرافی را با لباس های پردارشان «شبیه زنان درباری آلمانی نقاشی کرد که انگار برای یک مهمانی شکار لباس پوشیده اند». نکتهٔ اصلی مرجع آلتدورفر در تحقیقاتش به احتمال زیاد کتاب «کرونیک نورنبرگ» هارتمن شدل بود. این کتاب یک تاریخ جهانی تصویری است که در سال ۱۹۴۳ در نورنبرگ منتشر شد. شدل پزشک، انسان دوست، تاریخ نگار و نقشه بردار بود و کتابش یکی از اولین کتاب هایی بود که که در چاپخانه تولید شده بود. با اتکای شدید بر کتاب مقدس، این کتاب هفت دورهٔ تاریخ انسان را از آفرینش تا تولد عیسی مسیح و به پایان رسیدن با آخرالزمان روایت می کند. آمار آلتدورفر برای نبرد ایسوس با آمار شدل هم راستا است. علاوه بر این، اشتباهات
در نقشه های شدل از منطقه مدیترانه و شمال آفریقا نیز در نقاشی «نبرد "اسکندر" در ایسوس» حضور دارد: جزیره قبرس به طور قابل توجه ای بزرگتر از حد نرمال است و همچنین هر دو ارتفاع کوه در مرکز نقاشی و زنگ های مجاور به رود نیل وجود ندارند. از آنجا که کرونیکل تاریخ پیروزی اسکندر بر ایرانی ها را به صورت نزدیکی به تارسوس توصیف می کند و به طور کلی اشاره ای به ایسوس ندارد، احتمالاً منظرهٔ شهری در کنار دریا به عنوان شهر سابق نمایش داده شده است و نه شهر فعلی. در قرن شانزدهم، ایسوس کوچک و ناشناخته بود، در حالی که تارسوس به عنوان یکی از مراکز مهم یادگیری و فلسفه در زمان روم شهرت داشت. همچنین گفته می شود که تارسوس محل تولد پولس رسول است، که می تواند حضور برج های کلیسا را در تصویر آلتدورفر توجیه کند. منبع دیگر ممکن است نوشته های کینتوس کورتیوس روفوس، تاریخ نگار رومی قرن یکم میلادی باشد که اعداد مبالغه آمیزی را برای تعداد کشته شدگان و اسیرها و اندازه نیروهای نظامی ارائه داده بود. آسمان، دارای اهمیت استعاری آشکار است و محور نمادگرایی نقاشی است. اسکندر که توسط مصریان و دیگران به عنوان خدای خورشید شناخته می شد، پیروزی خود را در پرت
وهای خورشید می یابد و ایرانیان به تاریکی زیر هلال ماه که نمادی از خاور نزدیک است هدایت می شوند. با توجه به بافت معاصر نقاشی، پیروزی خورشید بر ماه نشان دهنده پیروزی مسیحیت بر اسلام گرایی عثمانی است. به نظر می رسد معنای فرجام شناسی، که احتمالاً از پیشگویی های کتاب دانیال الهام گرفته شده ، در فضای بهشتی عجین شده است. به ویژه، دانیال ۷ که ظهور و سقوط چهار پادشاهی را قبل از ظهور دوم پیش بینی می کند. در زمان خلق این نقاشی تصور می شد که اینها بابل، ایران، یونان و روم باشند. آلتدورفر نبرد ایسوس را شاخص اصلی انتقال قدرت از ایران به یونان و در نتیجه رویدادی با اهمیت کیهانی می دانست. این نبرد همچنین پیشرفتی به سوی پایان جهان را نشان داد که یکی از دغدغه های مهم الهیات در قرن شانزدهم بود، با توجه به اینکه آخرین آثار و نشانه های روم با کاهش حاکمیت و قدرت پاپ در حال از بین رفتن بود. آلتدورفر به عنوان یکی از اعضای شورای رگنسبورگ و یک کاتولیک عملگرا، به طور مکرر با کلیسا تعامل داشت و قطعاً از این جریان و اندیشه های آخرالزمانی آگاه بود. همچنین، شدل نیز محاسبه کرده بود که عصر نهایی از هفت عصری که او شناسایی کرده بود، نزدیک است.
از این رو، می توان نتیجه گرفت که بیان آسمانی رویداد بزرگ در ایسوس به منظور ارتباط با دوران معاصر نیز بوده است. میراث. در واقع، «نبرد اسکندر در ایسوس» سفری جذاب در طول تاریخ داشت. این اثر برای قرن های متمادی به عنوان دارایی ارزشمند دوک های باواریا باقی ماند و در اواخر قرن هجدهم در گالری های عمومی در کاخ شلایشیم به نمایش گذاشته شد. با این حال، در دوران پرفراز و نشیب دوران ناپلئون، این نقاشی در میان ۷۲ اثر هنری بود که در سال (۱۸۲۱–۱۷۶۹) توسط ارتش مهاجم ناپلئون اول به پاریس برده شد. ناپلئون از ستایشگران بزرگ اسکندر مقدونی بود و این نقاشی ابتدا در موزه لوور نگهداری می شد. در سال ۱۸۰۴، ناپلئون پس از اینکه خود را امپراتور فرانسه اعلام کرد، این نقاشی را برای مجموعه شخصی خود دریافت کرد. تا سال ۱۸۱۴ که پروس ها قلعه سنت کلود را به عنوان بخشی از جنگ ائتلاف ششم تصرف کردند، در اختیار او باقی ماند. ظاهراً این نقاشی در آن زمان در حمام ناپلئون آویزان شده بود. پس از شکست ناپلئون، «نبرد اسکندر در ایسوس» به همراه ۲۶ نقاشی دیگر از مجموعه، در سال ۱۸۱۶ به پادشاه باواریا بازگردانده شد. پنج نقاشی از مجموعه اولیه هشت تابلوی ویلیام چه