Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ک میلان رسید و از سال ۱۹۶۲ کرسی مهندسی برق به او واگذار شد. سپس به مطالعه شبکه پتری به عنوان الگویی برای طراحی سیستم های کنترل پیچیده پرداخت. در پردازش سیگنال، سیستم های جدیدی برای کانولوشن پیشنهاد داد. او به عنوان مدیر مرکز محاسبات و سپس آزمایشگاه معماری کامپیوتر «بخش الکترونیک و اطلاعات» دانشگاه پلی تکنیک میلان خدمت کرده است. او در سال ۱۹۶۱ از بنیان گذاران انجمن رایانه ای ایتالیا بود و بین سال های ۱۳۴۶ تا ۱۳۴۹ ریاست آن را بر عهده داشت. همچنین از مؤسسان و مدیران نشریهٔ برجستهٔ علمی «نشریهٔ انفورماتیک» بود که در حوزهٔ علوم رایانه در ایتالیا جایگاه ویژه ای داشت. او پیشنهاددهندهٔ شبکهٔ اطلاعاتی اروپا بود که در قالب پروژهٔ COST 11 توسط جامعهٔ اقتصادی اروپا تحقق یافت. در فاصلهٔ سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰، ریاست کمیتهٔ علوم و فناوری وابسته به دفتر نخست وزیر ایتالیا را بر عهده داشت و نقش مهمی در سیاست گذاری علمی کشور ایفا کرد. افزون بر آن، بیش از یک دهه ریاست مؤسسهٔ پژوهشی آلارِی در دانشگاه سوئیس ایتالیایی زبان را بر عهده داشت. او همچنین عضو کمیتهٔ فنی و مشاور هیئت مدیرهٔ مرکز مطالعات و آزمایش های مخابراتی بود، و در این
نقش ها، پیوند میان صنعت، دولت و دانشگاه را تقویت کرد. فعالیت های او، تلفیقی از دانش فنی، مدیریت راهبردی و تعهد به توسعهٔ علمی اروپا بود. او در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۲ در سن ۸۹ سالگی در میلان ایتالیا درگذشت. در سال ۲۰۱۶، جایزه معتبر «IEEE Milestone» به پاس قدردانی از مشارکت های او به یاد او اهدا شد.
لورنزو آلیوی ( – ) مهندس ایتالیایی بود که به عنوان یکی از نخستین کسانی شناخته می شود که پدیدهٔ ضربه قوچ را توضیح داد. زندگی نامه. آلیوی در میلان زاده شد اما در سال ۱۸۷۱ همراه خانواده اش به رم نقل مکان کرد. او در سال ۱۸۷۹ فارغ التحصیل شد. وی از ۱۸۹۳ تا ۱۹۰۱ به عنوان مدیرعامل شرکت "Rinascimento di Napoli" در ناپل فعالیت داشت. سپس به منطقهٔ صنعتی ترنی بازگشت و در صنایع فولاد، شیمی و نیروگاه های برق آبی مشغول به کار شد. در اوت ۱۹۰۲، هنگام انجام تعمیرات در نیروگاه برق آبی پاگنیو (ترنی)، بستن ناگهانی یک لولهٔ آب باعث انفجار و خسارت شدید شد. آلیوی بلافاصله مسئله را بررسی کرد و همان سال پژوهش بنیادی خود را دربارهٔ پدیدهٔ ضربه قوچ منتشر کرد. او در سال های بعد به پژوهش در این زمینه ادامه داد و در کنار آن، در توسعهٔ نیروگاه های برق آبی و مدیریت صنعتی نیز نقش مهمی ایفا کرد و به سمت نایب رئیس اتحادیهٔ صنایع ایتالیا رسید. آلیوی در سال ۱۸۹۵ جزوه ای با عنوان "Cinematica della Biella Piana" (چاپخانهٔ فرانچسکو جیانینی و پسران، ناپل ۱۸۹۵) منتشر کرد که در آن راه حلی تحلیلی برای مسائل طراحی مکانیزم ها ارائه شده بود. لورنزو آلیوی
در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۱ در رم درگذشت. در سال ۱۹۵۲، پنجاه سال پس از حادثهٔ ترنی، لوح یادبودی مرمرین در ورودی نیروگاه برق آبی گالتو (که پس از جنگ جهانی دوم جایگزین نیروگاه پاگنیو شده بود) نصب گردید.
گاسپاره تالیاکوتزی (نام خانوادگی او همچنین تالیاکوتیوس ، تاگلیاکوز یا تاگلیاکوزیو نوشته شده است؛ بولونیا، مارس 1545 - بولونیا، 7 نوامبر 1599) یک جراح ایتالیایی و پیشگام جراحی پلاستیک و ترمیمی بود. زندگینامه. تالیاکوتزی در بولونیا به دنیا آمد. تالیاکوتزی در سال 1565 میلادی تحصیل در رشتهٔ پزشکی را آغاز کرد و در دانشگاه بولونیا تحت آموزش سه تن از برجسته ترین استادان زمان خود قرار گرفت. در زمینهٔ پزشکی، شاگرد جرلامو کاردانو بود که نه تنها پزشک، بلکه فیلسوف و ریاضی دان نامداری نیز به شمار می رفت و دیدگاه هایش تأثیر عمیقی بر روش های درمانی و تفکر علمی آن دوران داشت. در علوم طبیعی، نزد اولیسه آلدروواندی آموزش دید، دانشمندی که با دقت در طبقه بندی جانوران و گیاهان، بنیان هایی را برای زیست شناسی مدرن بنا نهاد. در کالبدشناسی، از آموزه های ژولیوس سزار آرانتزی بهره برد، کسی که با پژوهش های دقیق خود در ساختار بدن انسان، راه را برای جراحی علمی هموار کرد. تالیاکوتزی در بیست وچهار سالگی موفق به دریافت درجهٔ دانشگاهی در فلسفه و پزشکی شد، و این نقطهٔ آغاز فعالیتی علمی بود که بعدها او را به یکی از پیشگامان جراحی ترمیمی در اروپا
بدل ساخت. او با بهره گیری از دانش استادانش و تجربهٔ بالینی، به ویژه در زمینهٔ بازسازی بافت های آسیب دیده، روش هایی را ابداع کرد که در زمان خود بی سابقه بودند. نگاه او به بدن انسان، تلفیقی از دقت علمی، درک زیبایی شناختی و همدلی با رنج بیماران بود. این رویکرد، نه تنها در درمان های عملی، بلکه در آثار مکتوب او نیز بازتاب یافت و نسل های بعدی جراحان را تحت تأثیر قرار داد. شغل. پس از دریافت درجهٔ دانشگاهی، تالیاکوتسی به عنوان استاد جراحی منصوب شد و اندکی بعد، کرسی کالبدشناسی را نیز در اختیار گرفت. او در ساختمان آرکیجینازیوی بولونیا تدریس می کرد، مرکزی علمی و فرهنگی که در آن زمان قلب آموزش پزشکی در شهر به شمار می رفت. تالار آمفی تئاتر محل تدریس او، فضایی بود که دانشجویان در آن به طور مستقیم با آموزش های عملی و نظری جراحی و کالبدشناسی آشنا می شدند. در جریان جنگ جهانی دوم، این تالار بر اثر بمباران نیروهای آمریکایی به شدت آسیب دید و بخش های زیادی از آن ویران شد. با این حال، در سال های پس از جنگ، تالار بازسازی شد و امروزه مجسمه ای چوبی از تالیاکوتسی در آن قرار دارد. در سال 1568 میلادی، دو سال پیش از فارغ التحصیلی، تالیاک
وتسی فعالیت عملی خود را در بیمارستانی آغاز کرد که به نام بیمارستان مرگ شناخته می شد. این مرکز، که در نزدیکی ساختمان آموزشی آرکیجینازیو قرار داشت، در عمل به عنوان کلینیکی آموزشی برای دانشجویان پزشکی عمل می کرد و فرصتی فراهم می ساخت تا آنان با شرایط واقعی درمان و کالبدشناسی آشنا شوند. ادارهٔ این بیمارستان بر عهدهٔ انجمنی بود که با عنوان برادری مرگ شناخته می شد؛ گروهی که وظیفه داشت به زندان ها سر بزند و محکومان به مرگ را در واپسین لحظات زندگی تسلی دهد. تالیاکوتزی از طریق همین انجمن، امکان دسترسی به پیکرهای زندانیان اعدام شده را به دست آورد و آن ها را برای تمرین های کالبدشناسی و پژوهش های علمی مورد استفاده قرار داد. این همکاری، نه تنها به پیشرفت دانش او در زمینهٔ ساختار بدن انسان کمک کرد، بلکه نشان دهندهٔ پیوند میان نهادهای مذهبی، اجتماعی و علمی در فضای دانشگاهی آن دوران بود. در وصیت نامهٔ خود، تالیاکوتسی مسئولیت تدفینش را به همین انجمن سپرد. او کار جراح سیسیلی، گوستاوو برانکا و پسرش آنتونیو (که در قرن پانزدهم در کاتانیا زندگی می کرد) را بهبود بخشید و اصطلاحاً "روش ایتالیایی" بازسازی بینی را توسعه داد. اثر اصلی ا
و با عنوان "در مورد جراحی مثله کردن با پیوند" است. در این کتاب، او با جزئیات کامل روش هایی را که از قرن پانزدهم میلادی توسط خانواده های برانکا و ویانئو در سیسیل به صورت تجربی انجام شده بود، شرح داد. این کار افتخار تبدیل شدن به یکی از اولین جراحان پلاستیک را به او بخشیده است و نقل قولی از این کتاب مترادف با جراحی پلاستیک شده است. "ما قسمت هایی را که طبیعت داده، اما بخت آنها را گرفته است، ترمیم، بازسازی و کامل می کنیم. نه آنقدر که چشم را خوشحال کند، بلکه تا بتواند روح را شاد کند و به ذهن بیمار کمک کند." مراسم درگذشت و یادبود. تالیاکوتزی در روز هفتم نوامبر 1599 میلادی در شهر بولونیا درگذشت و مطابق وصیت نامه اش در کلیسای راهبه های متعلق به سنت یوحنا تعمیددهنده به خاک سپرده شد. نوزده روز پس از درگذشت او، در بیست وششم همان ماه، مراسمی باشکوه در همان کلیسا برگزار شد که تمامی پزشکان عضو انجمن دانشگاهی در آن حضور یافتند. این آیین، نه تنها ادای احترام به یکی از برجسته ترین استادان پزشکی دوران بود، بلکه نمادی از جایگاه علمی و اخلاقی او در جامعهٔ دانشگاهی و پزشکی ایتالیا به شمار می رفت. در جریان مراسم، موزیو پیاتچنتینی،
یکی از همکاران نزدیک تالیاکوتسی، خطابهٔ رسمی سوگواری را ایراد کرد و با بیانی پرشور، زندگی علمی و فضایل انسانی او را ستود. دیگر شرکت کنندگان نیز با خواندن اشعار ستایش آمیز، یاد و خاطرهٔ او را گرامی داشتند. این بزرگداشت، بازتابی از تأثیر عمیق او بر نسل های پزشک و دانشجو بود—شخصیتی که با تلفیق دانش، نوآوری و انسان دوستی، میراثی ماندگار در تاریخ پزشکی برجای گذاشت. تاریخچه مختصری از روش ایتالیایی. این عمل جراحی برای بازسازی بینی (رینوپلاستی) به دلیل محبوبیت دوئل با راپیر در قرن های پانزدهم، شانزدهم و هفدهم در ایتالیا توسعه یافت. اعتقاد بر این است که مخترعان این روش جراحانی به نام گوستاوو برانکا و پسرش آنتونیو بودند که در کاتانیا. برانکا د برانکا (پدر بزرگ) از یک فلپ پوستی از گونه استفاده کرد و سال ها بعد، پسرش آنتونیو برانکا از فلپی که از بازو برداشته شده بود، استفاده کرد. گفته می شود که روش های جراحی ترمیمی شرح داده شده در سوشروتا سامهیتا ، که در قرن هشتم به عربی ترجمه شد، به ایتالیا منتقل شده و در روش های شرح داده شده توسط برانکا گنجانده شده است. سپس این تکنیک در قرن شانزدهم توسط دو برادر، جراح، پیتر و پاول بویا
نو (که ویانو نیز نامیده می شد) در کالابریا مورد استفاده قرار گرفت. این فرآیند توسط آناتومیست بزرگ ، آندریاس وسالیوس (1514-1564) توصیف شد، اما او به اشتباه توصیه کرد که از عضله و پوست بازو برای بازسازی بینی استفاده شود. روش ایتالیایی توسط گابریل فالوپیو (1523-1562) مورد انتقاد قرار گرفت زیرا چنین روشی می توانست بیمار را مجبور کند که ماه ها با بازوی بی حرکت بماند و نتیجه تضمین شده نبود زیرا پوست اغلب جدا می شد. احتمالاً تاگلیاکوزی روش بویانو را از طریق توصیفات لئوناردو فیوراوانتی می دانست. روش تاگلیاکوزی توسط فورتونیو لیچتی ، که در کتابش در سال ۱۶۱۶ به آن اشاره می کند، و توسط هنریکوس موینیچن در سال ۱۶۹۱، و توسط توماس فاینز، جراح دانشگاه لوون ، که در بولونیا نزد تاگلیاکوزی تحصیل کرده بود، در اثرش که پس از مرگش در سال ۱۶۶۹ منتشر شد، به کار گرفته می شد. استفاده از این نوآوری جراحی در طول قرن هفدهم در سراسر اروپا کاهش یافت و روش تاگلیاکوزی در واقع فراموش شد، تا اینکه در سال ۱۸۰۰ توسط جراح آلمانی کارل فردیناند فون گراف دوباره کشف و به کار گرفته شد و از آن زمان تا اوایل قرن بیستم مورد استفاده قرار گرفت.
عبدالرضا احمدی فعال سیاسی و تحلیلگر اقتصادی، از مؤسسان فرشگرد (سازمان سیاسی)، حزب ایران نوین، مؤسسه ترویج جامعه باز در آلمان، سازمان زنان لیبرال ایرانی و سازمان نسل زد است. او همچنین از مدیران مؤسسه ترویج جامعه باز و از بنیان گذاران نهاد بین المللی مبارزه با بنیادگرایی در کانادا به شمار می رود. احمدی به عنوان نویسنده و تحلیلگر مالی، یادداشت ها و مقالات متعددی در رسانه های فارسی زبان منتشر کرده و در گفت وگوهای تحلیلی در رسانه های دیداری و شنیداری حضور یافته است. تحصیلات. احمدی کارشناسی ارشد مالی و مدیریت کسب وکار خود را در آلمان و کارشناسی ارشد اقتصاد بین المللی را از مدرسه تحصیلات تکمیلی آمریکا در فرانسه اخذ کرده است. او در زمینه شفافیت اقتصادی، فساد، حکمرانی و اصلاحات ساختاری پژوهش هایی انجام داده و به عنوان مدیر پروژه هایی چون «فسادبان» در مؤسسه ترویج جامعه باز فعالیت کرده است. فعالیت سیاسی. او از جمله بنیان گذاران و دبیر دفتر روابط سیاسی و دیپلماتیک حزب ایران نوین است که با هدف ترویج ارزش های دموکراتیک و مدرن در سیاست ایران تأسیس شد. احمدی از بنیانگذاران نهاد بین المللی مبارزه با بنیادگرایی در کاناداست. وی
همچنین عضو "'شورای مرکزی دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران" است. او همچنین به عنوان عضو موسس فرشگرد (سازمان سیاسی) معرفی شده است. پس از انتخاب دونالد ترامپ به ریاست جمهوری ایالات متحده در نوامبر ۲۰۱۶، سی تن از فعالان سیاسی ایرانی در نامه ای سرگشاده از دولت جدید آمریکا خواستند تا «تحریم های موجود علیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و امپراتوری مالی علی خامنه ای» را گسترش دهد. انتشار این نامه واکنش های گسترده ای در رسانه های فارسی زبان و شبکه های اجتماعی برانگیخت. در پی آن، ۳۱۷ فعال سیاسی دیگر در بیانیه ای جداگانه امضاکنندگان نامه را متهم کردند که با این اقدام، به دنبال «تند شدن فضا، تشدید تحریم ها و احتمالاً برخورد نظامی» هستند. علاوه بر این، او به عنوان تحلیلگر اقتصادی و مالی، در روزنامه ها و رسانه های بین المللی از جمله ایندیپندنت فارسی مقالاتی منتشر کرده است. بازداشت و آزادی موقت. در ۱۲ اسفند سال یک هزار و سیصد و هشتاد و هشت، احمدی بازداشت شد و به بند «۲ الف» زندان اوین منتقل گردید، و پس از گذشت تقریباً ۵ ماه، با تودیع وثیقه ۱۵۰ میلیون تومانی آزاد شد. آثار و نوشته ها. احمدی در یادداشتی پیرامون «دفترچه دو
ران اضطرار»، طرح پیشنهادی رضا پهلوی در چارچوب «پروژه شکوفایی ایران»، دیدگاه های خود را درباره اداره کشور در دوران گذار پس از سقوط جمهوری اسلامی بیان کرده است. رسانه ها. از عبدالرضا احمدی مقالاتی در حوزه سیاست، اقتصاد و جامعه در رسانه هایی چون رادیو زمانه، رادیو فردا وبی بی سی منتشر شده است. او همچنین به عنوان کارشناس و تحلیلگر در زمینه سیاست و اقتصاد ایران با رسانه های مختلف فارسی زبان خارج از کشور همکاری داشته است. پادکست زبان زد. احمدی تهیه کننده و مجری پادکست «زبان زد» است. این پادکست یک برنامه فرهنگی و سیاسی است که در آن به بررسی و تحلیل موضوعات مختلف مرتبط با جنبش های ملی ایرانیان، مفاهیم سیاسی همچون لیبرالیسم، و همچنین بررسی واقعیت ها و شایعات (فکت چک) پرداخته می شود. هدف این پادکست، ارتقاء آگاهی و درک عمومی از مسائل مهم و تأثیرگذار در جامعه ایران و جهان و ترویج سبک زندگی براندازی عنوان شده است.
جیرولامو زنتی (ویتِربو حدود ۱۶۰۹ - پاریس حدود ۱۶۶۶) (همچنین: جیرولاما دِ زنتی، جرولامو دِ سِنتیس، هیرونیموس دِ زنتی) سازنده هارپسیکورد و ارگ ایتالیایی در قرن هفدهم بود. او به عنوان مخترع احتمالی اسپینتِ خم شده و به دلیل سفرهای غیرمعمول و گسترده اش برای انجام حرفه خود در دربارهای اروپا، از جمله رم، فلورانس، پاریس، لندن و استکهلم، شناخته می شود. زندگی نامه. زندگی بنتیو زنتی، سازندهٔ برجستهٔ سازهای شستی دار در قرن هفدهم، با اطلاعات پراکنده و گاه مبهم در منابع تاریخی ثبت شده است. او در شهر ویتربو، نزدیک رم، به دنیا آمد و تا سال ۱۶۳۸ میلادی به عنوان سازگر رسمی در پایتخت پاپی ثبت شده بود. زنتی شاگرد جووانی باتیستا بونی بود و پس از درگذشت استادش در سال ۱۶۴۱، کارگاه او را به دست گرفت و مسیر حرفه ای خود را با استقلال ادامه داد. در سال ۱۶۵۳، دعوتی از دربار سوئد دریافت کرد و برای چند سال در خدمت ملکه کریستینا قرار گرفت، دوره ای که احتمالاً با ساخت و تنظیم سازهای مجلسی همراه بود. در سال ۱۶۶۰، پروژه ای برای ساخت ارگ در رم آغاز کرد، اما پیش از تکمیل آن، به پاریس رفت و کار را ناتمام گذاشت. در سال ۱۶۶۴، در دربار تازه احیاشده
ٔ انگلستان تحت سلطنت چارلز دوم مشغول به کار شد و عنوان رسمی «سازندهٔ ویرجینال پادشاه» را دریافت کرد، اما پیش از پایان همان سال به رم بازگشت. دو سال بعد، بار دیگر در پاریس حضور یافت و در همان جا در سال ۱۶۶۶ درگذشت. در مقطعی از زندگی اش، احتمالاً در خدمت خاندان مدیچی در فلورانس نیز بوده است، چرا که در فهرستی که هنگام ورود بارتولومئو کریستافوری به فلورانس در سال ۱۷۰۰ تهیه شد، شش ساز متعلق به زنتی ثبت شده اند. این نشانه ای از اعتبار و گسترهٔ تأثیر او در میان دربارهای اروپایی است، هرچند رد پای زندگی اش در تاریخ همچنان پراکنده و گاه محو باقی مانده است. زنتی و اسپینتِ خم شده. هنوز به طور قطعی ثابت نشده است که زِنتی مخترع «اسپینت خمیده» بوده باشد، اما قدیمی ترین نمونهٔ باقی مانده از این ساز که تاریخ آن به سال ۱۶۳۱ بازمی گردد، ساختهٔ اوست. همین امر باعث شده است بسیاری او را دست کم در گسترش و تکامل این ساز دخیل بدانند. پس از سفرهای زِنتی به بریتانیا، «اسپینت خمیده» در آن جا محبوبیت فراوانی یافت و به سرعت جایگاهی ویژه در موسیقی خانگی و اشرافی پیدا کرد. نشانهٔ دیگری که این نظریه را تقویت می کند آن است که در فرانسه، این س
از با نام «اسپینت ایتالیایی» شناخته می شد؛ عنوانی که به روشنی پیوند آن با خاستگاه ایتالیایی و احتمال نقش زِنتی در معرفی و ترویج آن را نشان می دهد. سازهای بازمانده. از دوران فعالیت بنتیو زنتی در شمال اروپا هیچ گونه سازی کشف نشده است، اما حدود دوازده ساز از ایتالیا به او نسبت داده شده اند، هرچند تنها دو مورد با اطمینان کامل قابل انتساب اند: یک اسپینت خمیده و یک هارپسیکورد. مشهورترین اثر او بدون تردید اسپینت خمیده ای است که در سال ۱۶۳۱ ساخته شده و اکنون در بروکسل نگهداری می شود. این ساز، نمونه ای اصیل از طراحی درونی با دیواره های نازک از چوب سرو است که درون جعبه ای تزئینی قرار دارد و دارای مقیاس منفردی از جنس برنج است. هارپسیکوردی دیگر، متعلق به سال ۱۶۶۶ که سال درگذشت زنتی است، در موزه هنر متروپولیتن نیویورک نگهداری می شود. این ساز دارای یک صفحهٔ کلید منفرد و دو ردیف سیم ۸ فوتی است و ساختار آن نیز از نوع درونی-بیرونی اصیل است. این ساز به طور برجسته توسط شاگرد کریستوفوری، جووانی فرینی، بازسازی شده و کتیبه ای بر آن نقش بسته که تاریخ ساخت و بازسازی را ثبت کرده است. در همین موزه، اسپینت اکتاو کوچکی نیز نگهداری می شو
د که احتمالاً توسط زنتی ساخته شده و به سبب اندازهٔ غیرمعمولش، شاید برای کودک طراحی شده باشد. در موزه آلمان در مونیخ نیز سازی وجود دارد که بر اساس شواهد سازشناسی به زنتی نسبت داده شده، اما متأسفانه قربانی اقدامات تقلب آمیز لئوپولدو فرانچولینی، دلال آثار عتیقه در اواخر قرن نوزدهم شده است. او با افزودن دو صفحه کلید اضافی به ساز، تلاش کرد ارزش آن را به طور مصنوعی افزایش دهد، که این اقدام موجب آسیب جدی به اصالت و ساختار تاریخی ساز شد. این مجموعه از آثار، با وجود پراکندگی و آسیب های تاریخی، همچنان گواهی بر مهارت، نوآوری و تأثیر زنتی در هنر ساخت سازهای شستی دار در اروپا باقی مانده اند.
مایکل چزنا (Michele di Cesena یا Michele Fuschi) ( 1270) – ۲۹ نوامبر ۱۳۴۲) یک فرانسیسکن ایتالیایی، وزیر کل آن فرقه و متخصص الهیات بود. حمایت او از فقر انجیلی او را با پاپ ژان بیست و دوم درگیر کرد. این دیدگاه، که ریشه در آموزه های فرانسیس آسیزی داشت، به ویژه در زمینهٔ رد مالکیت کلیسا و روحانیون، با مواضع رسمی پاپ ژان بیست ودوم در تضاد قرار گرفت. اختلاف میان میشل و پاپ، نه تنها به مناقشات الهیاتی دامن زد، بلکه به بحران سیاسی و مذهبی درون کلیسا نیز انجامید. میشل از مشروعیت پاپ انتقاد کرد و در نهایت از مقام خود برکنار شد، اما همچنان به دفاع از آرمان های خود ادامه داد و در تبعید، آثار مهمی در نقد مالکیت کلیسا و دفاع از فقر انجیلی نگاشت. زندگی نامه. از دوران کودکی و نوجوانی او اطلاعات کمی در دست است. او در چزنا متولد شد. پس از ورود به فرقه فرانسیسکن، در پاریس تحصیل کرد و در سال ۱۳۱۶ مدرک دکترای الهیات گرفت. او در بولونیا الهیات تدریس کرد و چندین تفسیر بر کتاب مقدس و "جملات پیتر لومبارد" نوشت. در نشست عمومی فرقهٔ فرانسیسکن که در روز ۳۱ مه ۱۳۱۶ در ناپل برگزار شد، مایکل اهل چزنا در غیاب خود به عنوان وزیر کل انتخاب شد
و بلافاصله به آسیزی رفت تا فصلی جدید از بررسی و بازنگری در قانون نامه های فرقه را آغاز کند. پس از بازگشت به بولونیا، در تاریخ ۲۱ اوت همان سال، سندی صادر کرد که همراه با مجموعه ای از مقررات دیگر دربارهٔ مسئلهٔ فقر، واکنش پاپ ژان بیست ودوم را برانگیخت. در پاسخ، پاپ در تاریخ ۷ اکتبر ۱۳۱۷ فرمانی صادر کرد که هدف آن تبیین احکام پیشین پاپ نیکلاس سوم در فرمان(۱۳ اوت ۱۲۷۹) و پاپ کلمنت پنجم در فرمان (۶ مه ۱۳۱۲) بود. این فرمان، روحانیون شورشی را موظف می کرد که از جدل دست بردارند و از مافوق های خود اطاعت کنند. از آن جا که فرمان پاپی صادرشده مستقیماً به فصل اصلی قانون نامهٔ فرقهٔ فرانسیسکن مربوط می شد، واکنش های گسترده ای درون این فرقه برانگیخت و موجب آشفتگی و اختلاف نظر شد. پیش تر، در تلاش برای پایان دادن به منازعات میان دو جناح فرقه پاپ گرگوری نهم حکمی صادر کرده بود که بر اساس آن، تمامی اموال اهداشده به فرانسیسکن ها به مالکیت سریر مقدس درمی آمد و تنها حق استفاده از آن ها به راهبان داده می شد. این اصل بعدها توسط پاپ نیکلاس سوم نیز تأیید شد و به صورت رسمی در ساختار حقوقی کلیسا تثبیت گردید. اما پاپ ژان بیست ودوم در فرمانی
که در تاریخ ۸ دسامبر ۱۳۲۲ صادر شد، این دیدگاه را به کلی رد کرد. او اظهار داشت که ادعای تعلق هر لقمهٔ غذایی که راهبان مصرف می کنند به پاپ، مضحک و غیرواقعی است. بر همین اساس، او از پذیرش مالکیت اموال فرانسیسکن ها در آینده سر باز زد و آنان را از قاعدهٔ سخت گیرانه ای که هرگونه مالکیت را ممنوع می کرد، معاف ساخت. این تصمیم، راهبان را عملاً مجبور به پذیرش مالکیت کرد و اصل بنیادین فقر انجیلی را که سنگ بنای معنوی فرقه بود، به چالش کشید. میشل اهل چزنا و هوادارانش با قاطعیت در برابر فرمان پاپ ژان بیست ودوم ایستادگی کردند و تأکید داشتند که پذیرش فقر مطلق، همان گونه که میشل در نامه های خود بر آن پافشاری کرده بود، پیروی مستقیم از آموزه ها و شیوهٔ زندگی مسیح و حواریون است. آنان بر این باور بودند که چون مسیح و شاگردانش هیچ گونه مالکیتی نداشتند، کلیسا نیز نباید صاحب اموال باشد. این دیدگاه، اصل بنیادین فقر انجیلی را به عنوان الگویی الهی مطرح می کرد و کلیسا را به بازنگری در ساختار دارایی و قدرت خود فرا می خواند. در نتیجه، مناقشه از سطح اجرایی و حقوقی به حوزهٔ الهیات نظری کشیده شد و پرسشی بنیادین در میان متفکران کاتولیک مطرح گرد
ید: آیا این باور که مسیح و حواریون هیچ گونه مالکیتی نداشتند، با ایمان کاتولیکی هم خوانی دارد یا نه؟ در مناظرهٔ مشهور ناربون در سال ۱۳۲۱، بازرس کلیسا، ژان اهل بلنا، این دیدگاه را بدعت آمیز دانست و آن را در تضاد با آموزه های رسمی کلیسا معرفی کرد. در مقابل، برنگاریوس اهل پرپینیان، آن را آموزه ای اصیل و کاملاً منطبق با احکام پاپ نیکلاس سوم و کلمنت پنجم دانست. این اختلاف نظر، نه تنها شکاف میان اصلاح طلبان و ساختار رسمی کلیسا را آشکار ساخت، بلکه نشان داد که مسئلهٔ مالکیت در کلیسا، به ویژه در نسبت با الگوی زندگی مسیح، می تواند به بحرانی الهیاتی و سیاسی بدل شود که مرزهای ایمان، قدرت و تاریخ را درنوردد. پس از طرح این موضوع نزد یوحنای بیست و دوم، تلاش دیگری برای حل و فصل مناقشه با تمایز قائل شدن بین سلطه و استفاده ساده انجام شد، به طوری که هر دو گزاره، یعنی مسیح و حواریون هیچ مالکیتی نداشتند، یعنی سلطه بر اموال، و مسیح و حواریون دارای مالکیت بودند، یعنی استفاده از اموال، درست بودند. پاپ در بیانیه (۲۶ مارس ۱۳۲۲) اعلام کرد که صرفاً قصد دارد احکام پیشینیان خود را توضیح دهد و هر کسی را که سعی در تفسیر نادرست معنای قانون اس
اسی پاپ داشت، تکفیر "کرد". در ژوئن همان سال، یک جلسه عمومی از این فرقه در پروجا تشکیل شد و تصمیم گرفت که ادعای اینکه مسیح و حواریونش هیچ دارایی دنیوی ندارند، نه تنها بدعت نیست، بلکه صحیح و مطابق با آموزه های کاتولیک است. در همان زمان، بوناگراتیا از برگامو مأمور شد تا نماینده این فرقه در برابر کوریای پاپ در آوینیون باشد. احضار به آوینیون. اختلاف و جنجال پیرامون این موضوع همچنان ادامه داشت تا این که در سال ۱۳۲۷، مایکل برای حضور در حضور پاپ در اَوینیون احضار شد. او ابتدا با تظاهر به بیماری و ایجاد تأخیر، از رفتن سر باز زد، اما نهایتاً موافقت کرد و به حضور در دادگاه پاپی رفت. پس از آن، پاپ او را موظف ساخت که تحت تهدید مجازات شدید کلیسایی از اوینیون خارج نشود. به همین دلیل، مایکل نتوانست در کاپیتول یا جلسه عمومی فرقه که در ماه مه سال بعد (۱۳۲۸) در بولونیا برگزار شد، حضور یابد. با این حال، باوجود غیاب او و اعتراض نمایندهٔ پاپ، مایکل بار دیگر به عنوان وزیر کل فرقه انتخاب شد، چرا که جلسهٔ کاپیتول تصمیم گرفت اتهامات مطرح شده علیه او برای سلب مقامش کافی نیستند. این رویداد نشان می دهد که قدرت و اعتبار مایکل در میان اعضا
ی فرقه بسیار بالا بود و حتی محدودیت های اعمال شده از سوی پاپ نیز نتوانست جایگاه او را تضعیف کند. میخائیل موفق شد ویلیام اوکام را به سمت خود جلب کند. چندین اسقف و شاهزاده از طرف چزنا به پاپ نامه نوشتند. در سال بعد، میخائیل چزنا، ویلیام اوکام و چند نفر دیگر از فرانسیسکن های عالی رتبه از دربار پاپ گریختند. ظاهراً آنها می خواستند از پادشاه رابرت ناپل (که از نظرات آنها حمایت می کرد) درخواست حمایت کنند، اما طوفانی در مدیترانه، کشتی آنها را مجبور به بازگشت به بندر ایگوس-مورتس کرد، جایی که آنها به کشتی دیگری که توسط مأموران لویی چهارم، امپراتور مقدس روم اداره می شد، منتقل شدند و به پیزا برده شدند. شهادت نامه. در پیزا، آنها توسط حزب لویی پذیرفته شدند و تعدادی دیگر از انشعابیون به آنها پیوستند. امپراتور ژان بیست و دوم را معزول اعلام کرد. پاپ میخائیل چزنا را تکفیر کرد. او درخواست رسمی از پاپ به شورا (۱۲ دسامبر ۱۳۲۸) را منتشر کرد و آن را بر سر در کلیسای جامع نصب کرد. جلسه عمومی پاریس (۱۱ ژوئن ۱۳۲۹)، که کاردینال برتراند ریاست آن را بر عهده داشت، میخائیل را از رهبری فرانسیسکن ها عزل کرد، نوشته ها و رفتار او و پیروانش را مح
کوم کرد و ژرار اودون را به عنوان وزیر کل فرقه فرانسیسکن انتخاب نمود. پاپ نامه ای اعظمی صادر کرد و مؤمنان را نسبت به مایکل هشدار داد و او در پاسخ دو اثر نوشت. نخست اثر با عنوان یادبود همیشگی که در آن خود را معرفی کرده و تاریخ آن بیست و پنجم نوامبر هزار و سیصد و سی ذکر شده بود و دوم اثری با عنوان بنیان ایمان مسیحی که در آن پاپ را به ارتداد و گمراهی در سه فرمان قبلی متهم کرد. علاوه بر این، مایکل برای دفاع از خود نوشته های دیگری فراهم آورد که شامل نامه های متعدد استادان و نوشته ای با عنوان شاهد سلیمان بود. تمامی این اسناد و نوشته ها در گفتگوی ویلیام اوکام جمع آوری شده و تصویر روشنی از منازعه فکری و مذهبی میان مایکل و پاپ ارائه می دهند، منازعه ای که نه تنها بر ساختار فرقه و کلیسا تأثیر گذاشت، بلکه مباحث الهیاتی و قانونی زمان خود را نیز به شدت تحت تأثیر قرار داد. زندگی بعدی. فرقه پرپینیان (۲۵ آوریل ۱۳۳۱) او را از فرقه اخراج و به حبس ابد محکوم کرد. او تا پایان عمر به مبارزه برای درک فقر انجیلی ادامه داد و در سال ۱۳۳۸ علیه بندیکت دوازدهم، که جانشین ژان بیست و دوم شده بود، درخواست تجدیدنظر کرد. او در مونیخ درگذشت و در
همان جا در صومعه فرانسیسکن، بارفوسرکیرشه، به خاک سپرده شد. در سال ۱۳۵۹ رسماً از او اعاده حیثیت شد. منابع فرهنگی. میخائیل چزنایی یکی از شخصیت های تاریخی رمان "«نام گل سرخ»" اثر اومبرتو اکو است. نویسنده با مهارتی خاص، زندگی و اندیشه های این راهب فرانسیسکن را در بستر داستانی پیچیده و فلسفی بازآفرینی کرده است. بخش قابل توجهی از تاریخ و دیدگاه های او از خلال گفت وگوهای میان ویلیام باسکرویل، راهب فرهیخته و عقل گرا، و آدسو، شاگرد جوان و راوی داستان، روایت می شود. در این رمان، مایکل نماد مقاومت در برابر اقتدار کلیسا و مدافع آرمان فقر انجیلی معرفی می شود. اکو با بهره گیری از منابع تاریخی و الهیاتی، شخصیت او را نه تنها به عنوان یک مخالف سیاسی، بلکه به عنوان اندیشمندی درگیر با پرسش های بنیادین ایمان، قدرت، و حقیقت ترسیم می کند. حضور او در «نام گل» فراتر از یک اشارهٔ تاریخی است؛ او درون مایهٔ اصلی منازعهٔ عقل و ایمان، سنت و اصلاح، و حقیقت و قدرت را در دل روایت زنده نگه می دارد. این تلفیق تاریخ و داستان، از ویژگی های منحصربه فرد سبک اکو در بازآفرینی قرون وسطی است.
سن کارلونه یا سانکارلونه یا غول سن کارلو بورومئو، مجسمه مسی عظیمی است که توسط جووانی باتیستا کرسپی ساخته شده و بین سال های ۱۶۱۴ تا ۱۶۹۸ در نزدیکی آرونا ، ایتالیا ساخته شده است. این مجسمه ، چارلز بورومئو ، قدیس کاتولیک و اسقف اعظم سابق میلان را نشان می دهد. به گفته مجسمه ساز ، فردریک آگوست بارتولدی، «مجسمه سنت چارلز بورومئو اولین نمونه شناخته شده از مجسمه مسی برجسته است که با چکش در داخل و خارج ساخته شده و آزادانه بر روی تیرهای آهنی قرار گرفته است». امروزه، این مجموعه توسط کتابخانه آمبروزیانا میلان نگهداری می شود. پیشینه. چارلز بورومئو ، کاردینال و اسقف اعظم میلان، در ۲ اکتبر ۱۵۳۸ در قلعه آرونا ( ) مشرف به دریاچه ماجیوره متولد شد. او در ۴ نوامبر ۱۵۸۴ در میلان درگذشت. ترویج فرقه او تقریباً یک شبه آغاز شد و تنها شانزده سال بعد، در ۱ نوامبر ۱۶۱۰، توسط پاپ پل پنجم به مقام قدیسی رسید. مروج اصلی آیین قدیسی شارل بورومئو، پسرعموی او فدریکو بورومئو بود که بین سال های 1564 تا 1631 زیست و خود نیز کاردینال و اسقف اعظم میلان بود. فدریکو نقشی کلیدی در تثبیت جایگاه معنوی و فرهنگی شارل ایفا کرد و با نگاهی هنرمندانه و الهیاتی،