Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
او () مجموعه تلویزیونی اینترنتی جنایی هندی، تولید سال ۲۰۲۰ است که امتیاز علی و دیویا جوهری فیلم نامه آن را نوشته و ساخته اند. کارگردانی این مجموعه را عارف علی و آویناش داس بر عهده داشته اند و بازیگران اصلی آن آدیتی پوهانکار، ویجی وارما و کیشور هستند. این مجموعه اولین بار در روز ۲۰ مارس ۲۰۲۰ از نتفلیکس پخش گردید.
عشق علاقه محبت و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی راجیو رای است. در این فیلم بازیگرانی همچون سونیل شتی، آفتاب شیودسانی، آرجون رامپال، کیرتی ردی، مونیکا بدی، ایشا کوپیکار، راضا مراد، دالیپ تاهیل، هریش پتل و آنجان سیرواستاو ایفای نقش کرده اند.
هنگامی که رؤیاها به حقیقت می پیوندند () یک فیلم کوتاه کمدی به کارگردانی مک سنت است که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد.
اثرات جانبی عشق و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی ساکت چوداری است. در این فیلم بازیگرانی همچون مالیکا شراوات، راهول بس، رانویر شوری، سوفی چوداری، شارات ساکسنا و عامر بشیر ایفای نقش کرده اند.
پژوهشنامهٔ علوم سیاسی، فصلنامه ای علمی پژوهشی و متعلق به انجمن علوم سیاسی ایران است. اولین شمارهٔ این فصلنامه در زمستان ۱۳۸۴ به چاپ رسیده وتا کنون به طور مرتب ادامه انتشار یافته است. قلمرو موضوعی این فصلنامه شامل حوزه های علوم سیاسی و روابط بین الملل و نیز مطالعات میان رشته ای مرتبط می باشد. هدف انجمن علوم سیاسی ایران از انتشار فصلنامه تلاش در جهت افزایش سطح آموزش و پژوهش علوم سیاسی و روابط بین الملل در ایران است. ارکان مجله. مدیر مسئول مجتبی مقصودی سردبیر علی کریمی مله اعضای هیئت تحریریه طاهره ابراهیمی فر، قاسم افتخاری، محمد رضا تاجیک، امیر محمد حاجی یوسفی، محسن خلیلی، سید کاظم سجادپور، حسین سلیمی، حسین سیف زاده، ارسلان قربانی شیخ نشین، علی کریمی مله، مجتبی مقصودی
عشق زندگی است و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی ویجی ساداناه است. در این فیلم بازیگرانی همچون آشیما بهلا، ویکاس کالانتری، موهنیش باهل، راجش خانا، آساواری جوشی، اوپسانا سینگ و شهباز خان ایفای نقش کرده اند.
برنامه ریزی مشارکتی (شهرسازی مشارکتی) یک الگوی برنامه ریزی شهری است که بر مشارکت کل جامعه در فرآیند برنامه ریزی جامعه تاکید دارد. برنامه ریزی مشارکتی در پاسخ به رویکردهای متمرکز و خِردگرا که کار برنامه ریزی شهری اولیه را تعریف می کرد، پدیدار شد. این الگو به طور همزمان در زمینه برنامه ریزی شهری سنتی و توسعه جامعه بین المللی به یک الگوی تأثیرگذار تبدیل شده است. هیچ چارچوب نظری واحدی یا مجموعه ای از روش های عملی وجود ندارد که برنامه ریزی مشارکتی را تشکیل دهد. این یک الگوی گسترده است که شامیبسش ل یک دامنه وسیع از نظریه ها و رویکردها می شود. به طور کلی، به نظر می رسد که در طول فرآیند برنامه ریزی، تخصص فنی را با ترجیحات و دانش اعضای جامعه ادغام می کند. ساختن توافق و تصمیم گیری جمعی معمولاً مورد تأکید قرار می گیرد و گنجاندن گروه های به طور سنتی به حاشیه رانده شده اند در فرآیند برنامه ریزی نیز معمولاً اولویت دارد. پیشینه. سنت برنامه ریزی منطقی. قبل از دهه 1970، برنامه ریزی جامعه عموماً به روشی از بالا به پایین توسط متخصصان آموزش دیده هدایت می شد. برنامه ریزی اجتماعی مدرن در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به عنوان
شهرداری ها و برنامه ریزان شهری توسعه یافت، که شروع به ایجاد برنامه های اجتماعی متمرکز و جامع مانند طرح باغ شهر ابنزر هاوارد کردند.در این عصر، الگوی برنامه ریزی خردگرا ، الگوی غالب در برنامه ریزی شهری بود. بر اساس این مدل، برنامه ریزان حرفه ای مجموعه ای از اهداف تعیین شده برای یک پروژه را شناسایی می کنند، به طور منطقی مجموعه ای از گزینه ها را برای دستیابی به آن اهداف ارزیابی می کنند و سپس بر این اساس برنامه ای را ایجاد و اجرا می کنند. در این مدل های برنامه ریزی خردگرا، فضای کمی برای مشارکت عمومی وجود داشت. درحالی که نخستین برنامه ریزان شهری در مورد موضوعات مشترک چشم انداز و کار بحث می کنند، شهرساز مؤثر پیتر هال می گوید: «به نظر می رسد که دیدگاه آنها برنامه ریز به عنوان حاکم دانای کل بوده است، که باید اشکال جدید سکونت گاهی را بدون دخالت یا سؤال ایجاد کند. پیچیدگی های برنامه ریزی در یک دموکراسی مشارکتی که افراد و گروه ها نظرات خود را، که اغلب در تناقض است، درباره آنچه باید رخ دهد دارند، همه این ها در کار این پیشگامان وجود ندارد.» رویکرد خردگرایانه به برنامه ریزی اغلب در طول برنامه های نوسازی شهری در اواسط قرن ب
یستم به کار گرفته شد. بر اساس این برنامه ها، مناطق وسیعی در شهرهای بزرگ که اغلب توسط افراد فقیرتر و رنگین پوستان اشغال می شد، تخریب شد و طرح جدیدی برای این منطقه طراحی و اجرا شد. این برنامه های نوسازی شهری انتقادهای گسترده ای را برانگیخته اند که آن ها را متهم به تخریب جوامع قابل دوام با تاریخ طولانی و جابجایی افراد سیاه پوست و فقیر به دیگر بخش های محروم شهر کرده است. ظهور برنامه ریزی مشارکتی. در دهه های 1960 و 70، موج فزاینده ای از پاسخ های انتقادی به این رویکردهای خردگرا سنتی وجود داشت. دانشمندان روش های برنامه ریزی سنتی را به عنوان غیردموکراتیک که پاسخگو به نیازهای جامعه نبود را مورد انتقاد قرار دادند. جین جیکوبز در کتاب بسیار تأثیرگذار خود در سال 1961 "،" "مرگ و زندگی شهرهای بزرگ آمریکا" ، استدلال کرد که روش های برنامه ریزی متمرکز با دانش واقعی زندگی در یک شهر ارتباطی ندارد. در سال 1969، شری آرنشتاین مقاله ای برجسته با عنوان نردبان مشارکت شهروندان نوشت تا گونه شناسی اشکال مختلف مشارکت شهروندان در برنامه های شهرداری را ایجاد کند و رویکردهایی که مشارکت کمتری در برنامه ریزی شهری داشتند را نقد کند. در دهه 1970
مجموعه ای از نظریه پردازان برجسته برنامه ریزی مدل های جایگزینی از برنامه ریزی شهری را پیشنهاد کردند که ماهیت مشارکتی بیشتری داشتند. در میان آنها می توان به مدل برنامه ریزی تعاملی جان فریدمن ، مدل برنامه ریزی حمایتی پل دیویدوف و لیندا دیویدوف، و نظریه برنامه ریزی رادیکال استفان گرابو و آلن هسکین اشاره کرد. این مدل ها چرخش نظری گسترده تری را به سمت الگوی برنامه ریزی مشارکتی تر تشکیل می دهند که بر برنامه ریزی شهری مدرن بسیار تأثیرگذار بوده است. در همان دوره، مشارکت به طور فزاینده ای به محوریت سیاست و عملکرد برنامه ریزی تبدیل شد. در سال 1961، کارل لین ، معمار منظر، اولین مرکز طراحی اجتماعی را در فیلادلفیا راه اندازی کرد. مراکز طراحی اجتماعی سازمان هایی هستند که برای ارائه تخصص برنامه ریزی به جوامع حاشیه نشین فعالیت می کنند. این مدل های برنامه ریزی مشارکتی مردمی گسترده شدند و اغلب برای مبارزه با پروژه های بزرگ نوسازی شهری سازماندهی می شوند. در میانه دهه ۱۹۶۰، دولت فدرال به انتقادات گسترده درباره تجدید ساخت شهری واکنش نشان داد و برنامه شهرهای نمونه و برنامه اقدام اجتماعی را راه اندازی کرد. این دو برنامه بخشی از ان
جمن بزرگ لیندون ب. جانسون بودند و تمرکز زیادی بر مشارکت اجتماعی داشتند. قانون ایجاد هر دو برنامه شامل زبانی بود که «حداکثر مشارکت ممکن اعضای گروه ها و مناطقی را که باید به آنها خدمات داده شود» را می طلبید. این برنامه ها بسیار تأثیرگذار بودند و چرخشی مهم به سوی دیدگاه مشارکتی تر برنامه ریزی شهری را رقم زدند. ابزار/روش ها. برنامه های برنامه ریزی مشارکتی طیف وسیعی از روش ها و ابزارها را به منظور تسهیل مشارکت عمومی در فرآیند برنامه ریزی شهری به کار می گیرند. از دهه 1960، برنامه های برنامه ریزی بر طیف وسیعی از ابزارها مانند همه پرسی ، گروه های متمرکز ، کنفرانس های اجماع ، کمیته های مشاوره شهروندان، جلسات شنیداری عمومی و نظرسنجی افکار عمومی به منظور تسهیل مشارکت عمومی متکی بوده اند. علاوه بر این، برخی از دست اندرکاران برنامه ریزی از رویکردهای جامع تری برای برنامه ریزی مشارکتی استفاده می کنند، مانند ارزیابی مشارکتی روستایی. در سال های اخیر، رسانه های اجتماعی و سایر ابزارهای دیجیتال، به ویژه، برنامه ریزی شهری مشارکتی را تحول بخشیده اند. چندین سازمان مختلف این روش های برنامه ریزی مشارکتی را در کار خود ادغام کرده اند،
سازمان هایی که یا پروژه های گسترده تری از برنامه ریزی جامعه ای انجام می دهند یا به برنامه ریزی هدفمندی می پردازند، مانند مدیریت جنگل، کاهش خطر بلایای طبیعی، و مدیریت سنگ نگاره های باستانی انجام می دهند. ارزیابی مشارکتی روستایی. ارزیابی مشارکتی روستایی یک روش پیشرو در برنامه ریزی مشارکتی است که اغلب در زمینه توسعه جامعه بین المللی به کار می رود. ارزیابی مشارکتی روستایی به شدت از کار پائولو فریره و ایده او در مورد آگاهی انتقادی و همچنین ادغام رهبری دموکراتیک، پویایی گروه ، یادگیری تجربی ، اقدام پژوهشی و نظریه سیستم های باز توسط کورت لوین استفاده می کند. PRA در مدل های مرتبط یادگیری و اقدام مشارکتی (PLA) و تحقیقات مشارکتی مبتنی بر جامعه (CBPR) اصلاح و بازتعریف شده است.رابرت چمبرز، یکی از عملکرد کنندگان اولیه مهم ارزیابی مشارکتی روستایی، یک فهرست از روش ها و تکنیک های خاصی که مرکز روش گسترده از ارزیابی مشارکتی روستایی است را مشخص می کند که شامل موارد زیر است، اما به این موارد محدود نمی شود: برنامه ریزی الکترونیکی مشارکتی. سازمان های برنامه ریزی مشارکتی از طیف وسیعی از ابزارهای دیجیتالی برای افزایش و سازماندهی مشا
رکت عمومی در فرآیند برنامه ریزی استفاده می کنند. مشارکت الکترونیکی به طور فزاینده ای در برنامه های خدمات عمومی مورد استفاده قرار گرفته است، زیرا فناوری های اطلاعات و ارتباطات به طور گسترده در دسترس قرار گرفته اند. برنامه ریزی الکترونیکی از ابزارها و تکنیک های مشارکت الکترونیکی در زمینه برنامه ریزی شهری استفاده می کند. آن را می توان به عنوان "یک شیوهٔ اجتماعی-فرهنگی، اخلاقی و سیاسی که آفلاین و آنلاین در فازهای همپوشان دوره برنامه ریزی و تصمیم گیری، با استفاده از ابزارهای دیجیتال و غیردیجیتال، انجام می شود" تعریف کرد. تحقیقات برنامه ریزی مشارکتی الکترونیکی به طور کلی بر ترکیب شکل های مشارکت با فرآیندهای موجود حکومتی و برنامه ریزی شهری تمرکز دارد. برخی از برنامه های مشارکتی برنامه ریزی الکترونیکی شامل استفاده از ابزارهای دیجیتالی نسبتاً ساده مانند پرسشنامه های آنلاین، نظرسنجی ها برای دانستن نظرات شهروندان است. برنامه های دیگر از فناوری های اطلاعات و ارتباطات استفاده کرده اند که برای استفاده روزمره طراحی شده اند - مانند رسانه های اجتماعی جریان اصلی - که به منظور جستجوی ورودی های عمومی گسترده تر و بازتر می باشد. ا
غلب، عموم به وسیله رسانه های اجتماعی با برنامه ریزان در تعامل هستند، حتی اگر نظراتشان به صورت مستقیم درخواست نشده باشد، نشان می دهد که برنامه ریزی الکترونیکی قدرت توسعه برنامه ریزی مشارکتی از پایین به بالا را دارد. سایر فرآیندهای برنامه ریزی مشارکتی از فناوری های دیجیتال موجود مانند واقعیت مجازی و بازی های تعاملی به منظور تقویت مشارکت استفاده کرده اند. علاوه بر این، ابزارهای دیجیتال خاصی به طور خاص برای تقویت مشارکت عمومی در برنامه ریزی شهری طراحی شده اند. سیستم های اطلاعات جغرافیایی مشارکتی. سیستم های اطلاعات جغرافیایی مشارکتی (GIS) ابزاری گسترده برای برنامه ریزی الکترونیکی مشارکتی هستند. GIS سنتی ابزارهای رایانه ای هستند که طیف گسترده ای از اطلاعات مرجع جغرافیایی را سازماندهی می کنند. این اطلاعات به طور کلی سازماندهی شده و بر روی یک نقشه کامپیوتری نمایش داده می شود. از دهه 1990 تلاش های گسترده ای برای توسعه سیستم های GIS مشارکتی صورت گرفته است. این سیستم ها بسیار متنوع هستند، در طیف وسیعی از زمینه ها اعمال می شوند و راه های مختلفی را برای جلب مشارکت عمومی، مانند مدل سازی سه بعدی مشارکتی، در خود جای داده اند
. اغلب، دست اندرکاران برنامه ریزی مشارکتی با استفاده از یک برنامه GIS نقشه تعاملی مفصلی از یک جامعه ایجاد می کنند و سپس ورودی عمومی را با استفاده از نقشه تعاملی به عنوان ابزاری برای تقویت مشورت سازنده تر بین برنامه ریزان و اعضای جامعه تسهیل می کنند. چندین برنامه ر یزی نرم افزار مشارکتی GIS را با صفحات لمسی تعاملی بزرگ ترکیب کرده اند، بنابراین گروه بزرگی از سهامداران می توانند در اطراف یک نقشه تعاملی بایستند و آن را دستکاری کنند تا ورودی خود را ارائه دهند. فناوری GIS همچنین با انواع دیگر فناوری اطلاعات و ارتباطات مانند سامانه پشتیبانی تصمیم ادغام شده است تا رابط های متنوعی برای تسهیل مشارکت عمومی ایجاد کند. چارچوب نظری. برنامه ریزی مشارکتی یک الگوی گسترده است و نظریه واحد و کاملاً تعریف شده ای نیست. طیف وسیعی از محققان، نظریه پردازان و برنامه ریزان شهری از مدل های نظری متفاوتی حمایت کرده اند که بر مشارکت شهروندان در فرآیند برنامه ریزی تاکید دارند. در مجموع، این نظریه ها الگوی برنامه ریزی مشارکتی را تشکیل می دهند. چند مورد از تأثیرگذارترین چارچوب های نظری در اینجا شرح داده شده است. برنامه ریزی غیر سلسله مراتبی.
در سال 1965، کریستوفر الکساندر مقاله ای بسیار تأثیرگذار با عنوان شهر درخت نیست منتشر کرد که بعداً در کتابی به همین نام گسترش یافت. در این مقاله، او علیه شیوه های برنامه ریزی جریان اصلی که شهرها را با مدل های سلسله مراتبی بسیار ساده شده نشان می داد، استدلال کرد. در آن مدل ها، سیستم ها یا نواحی کوچک در شهرها به عنوان زیرمجموعه هایی از سیستم ها و مناطق بزرگ تر در نظر گرفته می شدند، که به نوبه خود به عنوان زیربخش هایی از سیستم ها و مناطق بزرگ تر، در مدلی شبیه به یک درخت تصور می شدند. الکساندر استدلال کرد که درک این مدل ها آسان است، اما واقعیت شهرها را منعکس نمی کنند، که در آن سیستم ها و جوامع مختلف به روش های پیچیده و با تداخل زیادی با هم تعامل دارند. الکساندر پیشنهاد داد که برنامه ریزان شهری باید به جای ساختار سلسله مراتبی، در یک ساختار "نیمه شبکه ای" غیر سلسله مراتبی به شهر فکر کنند. الکساندر تاکید می کند که این مدل های جدید نیازمند جایگیری برنامه ریزان درک های بسیار پیچیده تری از شهر هستند و برنامه ریزان دشواری دارند که به طور کامل تمام تعاملات و ساختارهای پیچیده ای که در این دیدگاه نیمه شبکه ای وجود دارد را
درک کنند. محققان دیگر از این انتقاد استفاده کردند تا رویکردهای مشارکتبی تر و غیر سلسله مراتبی در برنامه ریزی را استدلال کنند. محققان استدلال کردند که مدل های غیر سلسله مراتبی شهر بسیار پیچیده تر از آن هستند که بتوان آن ها را از طریق یک فرآیند متمرکز درک یا طراحی کرد، بنابراین باید بر ورودی و دیدگاه طیف وسیعی از مردم تکیه کرد. این درک غیر سلسله مرای از نحوه عملکرد شهرها، زمینه را برای الگوی برنامه ریزی مشارکتی فراهم کرد. نردبان مشارکت شهروندان آرنشتاین. شری آرنشتاین در پاسخ به شکاف دائمی بین خواسته های جوامع محلی و رویکردهای عقل گرایانه سنتی در برنامه ریزی، مقاله خود را "به نام نردبان مشارکت شهروندان" در سال 1969 نوشت تا "گفتگوی روشنگرانه تر را تشویق کند". نردبان گونه شناسی سطوح مختلف مشارکت شهروندان در برنامه های دولتی است. او هشت شکل مختلف مشارکت را توصیف می کند که در سه دسته طبقه بندی شده اند: عدم مشارکت، مشارکت نمایشی، و درجات قدرت شهروندی. او طرفدار این است که پروژه های دولتی و فرآیندهای برنامه ریزی باید شامل اشکال مشارکت شهروندان باشد که او در پله های بالاتر نردبان قرار می دهد. حمله انتقادی او بر نظریه و
عمل جاری مشارکت شهروندان در برنامه ریزی شهری و برنامه های دولتی بسیار تأثیرگذار شده است و بخش بسیار مهمی از پارادایم برنامه ریزی مشارکتی است.برنامه های برنامه ریزی مشارکتی سطوح و اشکال متنوعی از مشارکت را در خود جای می دهند، اما عموماً از نقد محوری آرنشتاین از برنامه هایی استفاده می کنند که هیچ نقشی برای ورودی شهروندان ندارند یا فقط مشارکت نمادین را در بر می گیرند. مدل های برنامه ریزی مشارکتی. در الگوی برنامه ریزی مشارکتی، چندین مدل نظری به صراحت تعریف شده است که برنامه ریزی مشارکتی چگونه باید باشد. نوع مشارکتی که این مدل ها خواستار آن هستند متفاوت است، اما همه آنها بر مشارکت به عنوان جزء مرکزی یک رویکرد خوب طراحی شده برای برنامه ریزی تاکید دارند. در زیر چندین مورد از تاثیرگذارترین مدل های برنامه ریزی مشارکتی آورده شده است. برنامه ریزی وکالتی. پل دیویدوف و لیندا دیویدوف، در مقاله تأثیرگذار خود "«حمایت و کثرت گرایی در برنامه ریزی" »، رویکرد مشارکتی را برای برنامه ریزی به نام «برنامه ریزی وکالتی» پیشنهاد کردند، که در آن برنامه ریزان آموزش دیده مستقیماً با گروه های مختلف مردم در شهر، از جمله جوامع و گروه های ذی
نفع که کمتر نمایندگی می شوند، کار می کنند تا طرح هایی را طراحی کنند که مطابق با نیازهای خاص آن گروه ها باشد. سپس برنامه ریزان به نمایندگی از این طرح ها در مقابل یک کمیسیون برنامه ریزی مرکزی بحث می کنند. برنامه ریزی تعاملی. جان فریدمن در کتاب خود در سال 1973 "با بررسی مجدد آمریکا: تئوری برنامه ریزی متقابل، مدلی از برنامه ریزی تراکنشی را" پیشنهاد کرد. برنامه ریزی تعاملی پیشنهاد می کند که برنامه ریزان شهری باید در گفتگوی مستقیم رو در رو با اعضای جامعه که دانش تجربی و فوری از محله خود دارند، شرکت کنند. تحت برنامه ریزی تعاملی، این گفتگو با اقدام مشترک همراه است، که در آن برنامه ریزان و اعضای جامعه هر کدام در فرآیند طراحی شرکت می کنند. این مدل بر یادگیری و توسعه افراد و مؤسسات درگیر تأکید دارد تا اهداف برنامه ای خاص تر. برنامه ریزی رادیکال. استفان گرابو و آلن هسکین در مقاله خود در سال 1973 با عنوان مبانی یک مفهوم رادیکال برنامه ریزی از مدلی حمایت کردند که آن را برنامه ریزی رادیکال می نامند. برنامه ریزی رادیکال مستلزم تغییرات ساختاری گسترده در زمینه برنامه ریزی است. هسکین و گرابو استدلال کردند که تصمیمات برنامه ریز
ی باید به طور گسترده غیرمتمرکز باشد و با جوامع کوچکی که مستقیماً بر آنها تأثیر می گذارند ارتباط نزدیک تری داشته باشد و برنامه ریزان نباید جدا از جوامعی در نظر گرفته شوند که به آنها خدمت می کنند. هسکین و گرابو در مقاله خود نوشتند که تحت برنامه ریزی رادیکال «برنامه ریز» یکی از ما یا همه ماست. برنامه ریزی ارتباطی. گروهی از نظریه پردازان برنامه ریزی در دهه های 1980 و 90 از جمله پتسی هیلی و جودیت اینس مدل مشارکتی برنامه ریزی را توسعه دادند که از آن به عنوان برنامه ریزی ارتباطی یاد می کنند. برنامه ریزی ارتباطی به شدت از ایده هابرماس در مورد عقلانیت ارتباطی استفاده می کند و رویکردی را برای برنامه ریزی پیشنهاد می کند که در آن ذینفعان مختلف در فرآیند برنامه ریزی در گفتگوهای مشورتی شرکت می کنند، برای حل تعارض ها در ارزش ها و اولویت های خود کار می کنند و به طور جمعی یک طرح اجماع ایجاد می کنند. در این فرآیند، برنامه ریزان برای تسهیل این مشورت و ارائه تخصص فنی در صورت درخواست خدمت می کنند. مثال ها. بانک جهانی. رویکرد توسعه جامعه محور مورد حمایت بانک جهانی نمونه ای از برنامه ریزی مشارکتی است. تعدادی از مثال ها، طرح های مشا
رکتی جامعه را با برنامه ریزی دولت محلی پیوند می دهند. یکی از مثال های پرکاربرد، سیاست ملی آفریقای جنوبی در زمینه روش شناسی برنامه ریزی مبتنی بر جامعه، و نسخه اقتباس شده، "راهنمای برنامه ریزی مشارکتی هماهنگ برای دولت های محلی سطح پایین" ، است که سیاست ملی در اوگاندا است. برنامه ریزی مبتنی بر جامعه در کل شهرداری کلانشهری ای تکوینی(eThekwini) در آفریقای جنوبی، از جمله شهر دوربان، اعمال شده است و در شهرداری کلان شهر ای کورهولنی (Ekurhuleni) در حال اجرا است. برنامه ریزی مبتنی بر جامعه نمونه ای از کاربرد عملی زندگی پایدار است. بریتانیا در دهه 1940. پس از بمباران شهرهای بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم، حامیان برنامه ریزی می خواستند از برنامه ریزی بازسازی به عنوان راهی برای جلب مشارکت مردم استفاده کنند. برنامه ریزان خواهان اقتدار بیشتری در نظام سیاسی بودند تا نقش اساسی تری در دموکراسی خود ایفا کند. برنامه ریزان تکنیک های جدیدی را برای "ارتباط با افراد عادی از جمله ترغیب مردم از طریق تبلیغات، سنجش افکار عمومی، برگزاری نمایشگاه ها و آزمایش استراتژی های بصری جدید" ایجاد کردند. آنها همچنین یک انجمن برای آموزش و پرسش از مرد
م در مورد برنامه ها و سیاست های مختلف ایجاد کردند. محله اوور راین (Over-the-Rhine) سینسیناتی (Cincinnati). طرح جامع Over-The-Rhine سینسیناتی در یک فرآیند برنامه ریزی مشارکتی ایجاد شد، اما نظارت مداوم آن بر اجرای آن شکست خورد. جغرافی دانان با نگاهی به محله اوور راین سینسیناتی، راه های لجستیکی بالقوه ای را برای به دست آوردن «داده های ضروری، ایجاد یک لایه GIS از کاربری زمین برای تجزیه و تحلیل داده ها، به روز رسانی داده ها، و نظارت بر پیشرفت اجرای طرح جامع فرا راین» مشاهده کردند. طرح". در مورد سینسیناتی، ثابت شده است که برنامه هایی که اجرا نمی شوند، مطابق با نظریه برنامه ریزی مشارکتی نیستند. شکست هایی مانند طرح Over-the-Rhine، پیشرفت بیشتر به سمت هدف و اهداف طرح و همچنین نادیده گرفتن شرکت کنندگان را دشوارتر می کند. مدیریت جنگل ها. مدیریت جنگل شامل ذینفعان مختلفی از جمله صاحبان جنگل، مردم محلی، شرکت های گردشگری، کاربری های تفریحی، محافظان خصوصی یا رسمی، یا صنعت جنگل می شود. هر کدام از این احزاب هدف متفاوتی در استفاده از جنگل ها دارند که برنامه ریزی را پیچیده می کند. رویکردهای مشارکتی و ابزارهای رایانه ای مانند سیس
تم های پشتیبانی تصمیم (DSS) برای کمک به تعادل این اولویت های متنوع استفاده شده اند. ویژگی های DSS که می تواند به فرآیندهای مشارکتی در زمینه مدیریت جنگل کمک کند عبارت است از: "پشتیبانی تصمیم گروهی، امکان گنجاندن مقادیر دیگری به جز تولید الوار، انعطاف پذیری سیستم برای گنجاندن داده های جنگلی غیر سنتی و گزینه های مدیریت، و ابزارهای تجزیه و تحلیل تصمیم گیری چند معیاره. راه حل هایی برای این چالش. حصول اطمینان از اینکه همه اقشار جامعه قادر به مشارکت هستند یک چالش برای برنامه ریزی مشارکتی است. برخی از رویکردها، مانند برنامه ریزی مبتنی بر جامعه، جامعه را از هم جدا می کند تا معیشت و نتایج مطلوب گروه های اجتماعی مختلف شناسایی شود. بسیاری از تجربیات مربوط به "تأمل و اقدام مشارکتی" و برنامه ریزی مشارکتی از عدم پیگیری رنج می برند. تامل و اقدام مشارکتی (PRA) اغلب بخشی از یک سیستم نبوده، بلکه یک فرآیند "موقتی" است. برنامه ریزی مبتنی بر جامعه سعی کرده است با پیوند دادن برنامه ریزی به سیستم اصلی برنامه ریزی دولت محلی بر این امر غلبه کند. چالش دیگر ناشی از کمبود بودجه برای اجرای واقعی برنامه ها است که می تواند منجر به خسته شدن
از مشارکت و بی انگیزگی در بین جوامع شود. در صندوق های سرمایه گذاری اجتماعی تحت حمایت بانک جهانی، برنامه ریزی مشارکتی اغلب اولین گام است که اغلب به برنامه ریزی زیرساخت ها منجر می شود. در برخی موارد، مانند برنامه ریزی مبتنی بر جامعه در آفریقای جنوبی، مقادیری در حدود 3500 تا 6800 دلار آمریکا برای اجرای فعالیت های ناشی از طرح بخش به هر بخش ارائه می شود. این امر باعث تحریک فعالیت های گسترده تر جامعه می شود. سازمان های فعال در برنامه ریزی مشارکتی. مرکز آموزش شهری. مرکز آموزش شهری (CUP) در شهر نیویورک "یک سازمان غیرانتفاعی است که از طراحی و هنر برای بهبود مشارکت مدنی استفاده می کند". پروژه های CUP با هدف مشارکت دادن افراد بیشتری برای کار روی مسائل سیاست گذاری و برنامه ریزی شهری انجام می شود. CUP درک عمومی از سیستم های برنامه ریزی شهری را افزایش می دهد به طوری که تعداد بیشتری از جامعه درگیر می شوند. "پروژه های CUP همکاری متخصصان هنر و طراحی، مدافعان و سیاست گذاران مبتنی بر جامعه و کارکنان ما هستند"[9]. این اعضای جامعه با هم روی موضوعاتی از سیستم قضایی نوجوانان گرفته تا قانون منطقه بندی و دسترسی به غذا کار می کنند. CU
P این مسائل را در نظر گرفته و آنها را به تفسیرهای بصری و قابل دسترس ساده می کند. ابزارهای ایجاد شده توسط CUP توسط سازمان دهندگان و مربیان شهر نیویورک برای ایجاد جوامع بهتر استفاده می شود.
تهاجم هون ها به شاهنشاهی ساسانی، تهاجم هون ها در سال ۳۹۵ پس از میلاد بود که مصادف با حمله آنان به استان های روم بود. زمینه. در سال ۳۹۵ میلادی هون ها به رهبری باسیچ و کورسیچ از رود دن عبور کرده و با حرکت به سوی جنوب شرق، از قفقاز گذشتند. در ابتدا، هون ها به مناطق رومی سوفن، ارمنستان بیزانس، بین النهرین و سوریه حمله کرده و رعایای رومی را اسیر و به بردگی گرفتند. سپس هون ها قلعه رومی زیاتا را محاصره کرده و آن را سوزاندند و ساکنان آن را یا کشتند یا به بردگی گرفتند. پس از رویدادها، این دو گروه به سمت ایران حرکت کردند. رویارویی با ایران. باسیچ و کورسیچ دو گروه را به پایین فرات هدایت کرده و تیسفون پایتخت ساسانیان را در معرض خطر قرار دادند. هون ها با شنیدن این که سپاه ساسانی شروع به لشکرکشی علیه آن ها کرده، دست به عقب نشینی زدند. با این حال، یک گروه از هون ها با سپاه ساسانی درگیر شده و تعدادی از آن ها کشته شدند. ساسانیان تقریباً تمام غنائم آن ها را گرفته هجده هزار اسیر را آزاد کردند. گروهی دیگر از هون ها با موفقیت از طریق گذرگاه دربند عقب نشینی کردند. فرجام. سال ها بعد، یزدگرد یکم، اسیران رومی را که توسط هون ها به اسا
رت گرفته شده بودند، به روم بازگرداند.
عشق هرگز شکست نمی خورد و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۵ و به کارگردانی ویجی ساداناه است. در این فیلم بازیگرانی همچون میتون چاکرابورتی، پادمینی کولاپوری، دنی دنزونگپا، آسرانی، بیندو و منموهان کریشنا ایفای نقش کرده اند.
«چه ربطی به عشق دارد» () ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی تینا ترنر است که در پنجمین آلبوم استودیویی او، "رقصندهٔ خصوصی" (۱۹۸۴) قرار دارد. کپیتال رکوردز آن را به عنوان تک آهنگی از "رقصندهٔ شخصی" در مهٔ ۱۹۸۴ منتشر کرد و به پرفروش ترین تک آهنگ ترنر تبدیل شد. گرچه ترنر پیش از این با اجرای «بیا باهم بمانیم» از ال گرین موفق به کسب تاپ ۳۰ در اواخر ۱۹۸۳ شده بود، «چه ربطی به عشق دارد» نخستین و تنها تک آهنگ شماره یک او در "بیلبورد" هات ۱۰۰ شد و بیش از دو میلیون نسخه در سراسر جهان فروخت. در آن زمان، ترنر ۴۴ ساله، مسن ترین هنرمند زن انفرادی شد که در صدر جدول هات ۱۰۰ قرار گرفت. این دومین تک آهنگ برتر سال ۱۹۸۴ در ایالات متحده و هفدهمین تک آهنگ برتر بریتانیا بود که در آن جا در رتبهٔ سوم جدول تک آهنگ های بریتانیا قرار گرفت. این ترانه در مراسم گرمی سه جایزه دریافت کرد: ضبط سال، ترانه سال و بهترین اجرای آواز پاپ زن. در سال ۱۹۹۳، نام این ترانه به عنوان نام فیلمی زندگی نامه ای بر اساس زندگی ترنر استفاده شد. در سال ۲۰۱۲، «چه ربطی به عشق دارد» در تالار مشاهیر گرمی ثبت شد و سومین جایزه تالار مشاهیر گرمی ترنر را رقم زد. این ترانه در ف
هرست ۵۰۰ ترانه برتر تمام دوران "رولینگ استون" در رتبه ۳۰۹ و در فهرست به روز شده سال ۲۰۲۱، در رتبه ۱۳۴ قرار گرفت. همچنین در فهرست «ترانه های قرن» انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا، در رتبهٔ ۳۸ قرار گرفت. چندین موسیقی دان «چه ربطی به عشق دارد» را بازخوانی کرده اند و با اجرای خود به موفقیت تجاری رسیدند. وارن جی، رپر آمریکایی، نسخه هیپ هاپ آن را در سال ۱۹۹۶ منتشر کرد و در ژوئیه ۲۰۲۰، دی جی نروژی و تهیه کننده، کیگو، ریمیکس این ترانه را منتشر کرد.
مایکل چاوز (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
استیون سیدمن ؛ (زاده ۱۷ اکتبر ۱۹۴۸) جامعه شناس است، در حال حاضر پروفسور دانشگاه ایالتی نیویورک در آلبانی است. او یک نظریه پرداز اجتماعی است که در زمینه های نظریه اجتماعی، فرهنگ، تمایلات جنسی، جامعه شناسی تطبیقی، نظریه دموکراسی، ناسیونالیسم و جهانی شدن کار می کند. تحصیلات. سیدمن در سال 1972 از دانشگاه ایالتی نیویورک در براکپورت، لیسانس؛ در سال 1977 از مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی، ارشد و در سال 1980 از دانشگاه ویرجینیا مدرک دکترا دریافت کرد. شغل. پس از اخذ مدرک دکترا، او از سال 1980 تا 1983 به عنوان استادیار در دانشگاه ایالتی نیومکزیکو کار کرد و سپس به دانشگاه ایالتی نیویورک در شهر آلبانی ایالت نیویورک نقل مکان کرد. در سال 1986 دانشیار و در سال 1992 استاد تمام شد. تا به امروز کتاب های او به زبان های فرانسوی، چینی، کره ای، رومانیایی، فارسی، ترکی، اسپانیایی، لهستانی ترجمه شده است.: