Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یس های تعمیرات فنی ت - گروه رزمی کرمان در شهر کرمان دربرگیرنده: ۱- یک گردان تک با هلیکوپترهای تاکتیکی دو موتوره کبرا ۲- یک گردان هجومی با هلیکوپترهای نفربر دو موتوره نمونه ۲۱۴ «شنوک» ۳- یک گروهان شناسایی مجهز به چند فروند هلیکوپترهای شناسایی نمونه ۲۰۶ و نفربر نمونه ۲۰۵ ۴- یک گردان تعمیر و نگهداری سرویس های فنی ث - گروه رزمی مسجد سلیمان، در مسجد سلیمان خوزستان دربرگیرنده: ۱- یک گردان تک (حمله) با هلیکوپترهای تاکتیکی دو موتوره کبرا ۲- یک گردان هجومی با هلیکوپترهای نفربر دو موتوره نمونه ۲۱۴ «شنوک» ۳- یک گروهان شناسایی مجهز به چند فروند هلیکوپترهای شناسایی نمونه ۲۰۶ و نفربر نمونه ۲۰۵ ۴- یک گردان تعمیر و نگهداری شامل سرویس های تعمیرات فنی ج- گروه رزمی پشتیبانی عمومی اصفهان در پادگان جنوبی شهر اصفهان دربرگیرنده: ۱- یک گردان تک (حمله) مجهز به هلیکوپترهای تاکتیکی دو موتوره کبرا ۲- یک گردان هجومی با هلیکوپترهای نفربر دو موتوره نمونه ۲۱۴ «شنوک» ۳- یک گروهان شناسایی مجهز به چند فروند هلیکوپترهای شناسایی نمونه ۲۰۶ و نفربر نمونه ۲۰۵ ۴- یک گردان تعمیر و نگهداری. مرکز آموزش ویژه هوانیروز. مرکز آموزش ویژه هوانیروز افزون بر ی
کان های رزمی یاد شده، هوانیز یک مرکز آموزش ویژه راه اندازی نمود که در آن همه آموزش های خلبانی و فنی هلیکوپترها را به پرسنل هوانیروز آموزش می دادند و تا نیمه سال ۱۳۵۰ خورشیدی چنان خودکفا شده بود که دیگر نیازی به فرستادن دانشجو به آمریکا یا اروپای مرکزی نبود. این مرکز در پادگان نوبنیاد جنوبی شهر اصفهان (آغاز راه اصفهان به شیراز) بنیاد نهاده شد که کیفیت آموزشی آن بالاتر از «مرکزهای آموزش های هلیکوپتری آمریکا» قرار داشت که یکی از افتخارات نیروی زمینی شاهنشاهی ایران به شمار می آمد. هم چنین پروژه هایی در دست بود که مراکز آموزشی هوانیروز به کشورهای همسایه با ایران و به ویژه کشورهای دیگر آموزش دهد و این مرکز یکی از مرکزهای بزرگ آموزشی هلیکوپترها در منطقه گردد. شرکت آمریکایی بل هلیکوپتر در ایجاد و توسعه صنایع هلیکوپترسازی فعالیت گسترده داشت. هم چنین نیروی دریایی شاهنشاهی ایران سازمان جداگانه ای داشت که یک سر زیر امر فرماندهی نیروی دریایی شاهنشاهی انجام وظیفه می کرد. این سازمان «هوادریا» نام دارد. بل اِی اِچ ۱ جی تی معروف به سی ( دریایی) کُبرا و بِل اِی اِچ ۱ دبلیو معروف به سوپر کبرا یک هلیکوپتر جنگنده دوموتوره آمریکای
ی محصول شرکت بل هلیکوپتر است که برای نخستین بار در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا به کار گرفته شد. نمونه صادراتی ای اچ ۱جی به سی کبرا بین المللی معروف شد و خود دارای دو مدل با قابلیت شلیک و هدایت موشک های ضدتانک تاو معروف به "تاو کبرا" در دماغه هلیکوپتر و نمونه بدون قابلیت شلیک و هدایت این موشک های ضدتانک، معروف به "نان تاو" بود . شمار ۱۶۰ فروند از مدل نان تاو و ۶۲ فروند از مدل تاو هلیکوپتر سی کبرا در قراردادی به ارزش ۳۶۵ میلیون دلار از آمریکا در سال ۱۳۵۰ خریداری گردید و آخرین فروند آن در اردیبهشت سال ۱۳۵۴ خورشدی به هوانیروز ارتش شاهنشاهی ایران واسپرده شد. هدف از خرید این هلیکوپترها مقابله با توان زرهی کشورهای عراق و شوروی بود. تیپ هوابرد نیروی زمینی شاهنشاهی ایران با توسعه و تکمیل آموزش های نیازین و دریافت اسلحه و تجهیزات پیشرفته می توانست هدف های استراتژیکی و نقاط حساسی را در ژرفای جبهه دشمن تسخیر نماید و سپس با سازمان دادن یگان های چریک و کماندو آماده سازی و رهبری آنها، در پشت جبهه های دشمن به سود نیروهای خودی وارد کارزار شود. گسترش ناوگان. در سال ۱۳۴۹ خورشیدی و به دنبال برنامه های گسترده برای گ
سترش توان رزمی هوانیروز (هواپیمایی نیروی زمینی) از راه گسترش ناوگان هلیکوپترهایش، هلیکوپتر سی اِچ-۴۷سی شینوک خریداری شد. بنا بود تیپ پشتیبانی عمومی هوانیروز که در حال تشکیل در اصفهان بود، تا سال ۱۳۵۳ به یک گردان ۱۶ فروندی از این هلیکوپتر تجهیز شود. اما هوانیروز تنها نیرویی نبود که بنا بود به هلیکوپترهای شینوک مجهز شود. قرار بود در کنار تجهیز این نیرو به ۱۶ فروند از این هلیکوپتر، چهار فروند نیز برای نیروی هوایی شاهنشاهی خریداری شود. بنابراین نخستین سفارش ایران برای بیست فروند هلیکوپترهای سی اِچ-۴۷سی در سال ۱۳۴۹ خورشیدی به نماینده ایتالیایی بوئینگ ورتول داده شد. شعبه ای از کارخانه هلیکوپترسازی آگوستا در ایتالیا کار ساخت بیست فروند شینوک سفارشی ایران را آغاز کرد. نخستین دو فروند هلیکوپتر شینوک ایران را نیروی هوایی شاهنشاهی در تاریخ ۲۰ مهر ۱۳۵۰ تحویل گرفت و در پایگاه یکم مستقل ترابری در فرودگاه مهرآباد قرار داد. دو فروند شینوک دیگر نیز در سال ۱۳۵۴ به نیروی هوایی واسپرده شدند. با استفاده از این چهار فروند هلیکوپتر گردان ۱۱ شینوک شکل گرفت. نظر به دستاوردهای گردان ۱۱ شینوک نیروی هوایی ارتش با استفاده از چهار فروند ه
لیکوپترهای سی اِچ-۴۷سی، در پنج سال نخستین فعالیتش، تصمیم به افزایش شمار هلیکوپترهای این گردان از چهار فروند به ۱۰ فروند تا سال ۱۳۵۸ گرفته شد. سپس در سال ۱۳۵۶ شمار ۵۰ فروند شینوک دیگر از مدل سی اِچ-۴۷سی به کمپانی بوئینگ و آگوستا به مبلغ ۴۲۵ میلیون دلار سپارش داده شد. این سپارش در سال ۱۳۵۷ به ۷۵ فروند افزایش یافت و بنا بود از این مدل پنج فروند به نیروی هوایی ارتش و مابقی به هوانیروز ارتش واسپرده شود. بر اساس برنامه های ستاد بزرگ ارتشتاران بنا بود تا سال ۱۳۶۲ هوانیروز ارتش دستکم هشتاد فروند شینوک برای تجهیز پنج گردان ۱۶ فروندی در خدمت داشته باشد. از این میان بنا بود که دو گردان در پایگاه چهارم پشتیبانی عمومی در اصفهان و سه گردان در پایگاه های یکم، دوم و سوم پشتیبانی رزمی در کرمانشاه، مسجد سلیمان و کرمان مستقر شوند. تا شهریور ماه ۱۳۵۷ ، شمار ۳۴ فروند از مجموع ۷۵ فروند هلیکوپتر شینوک سپارشی تحویل داده شدند. از این میان یک فروند در سال ۱۳۵۶ به نیروی هوایی شاهنشاهی واگذار شد و شمار هلیکوپترهای شینوک آن به پنج فروند افزایش یافت. در انقلاب سال ۱۳۵۷ بسیاری از برنامه های نظامی ایران را بازایستاند. بسیاری از قراردادهای خ
رید تسلیحات از سوی دولت بختیار و سپس دولت موقت بازرگان لغو شد و شماری دیگر نیز که هنوز از میان برداشته نشده بود، به سبب تحریم های وضع شده از سوی دولت آمریکا به دنبال اشغال سفارتخانه این کشور در آبان ۱۳۵۸ لغو گردید. پس از انقلاب ۱۳۵۷، از آن جا که بیشتر هلیکوپترهای باقیمانده در خط تولید قرار داشتند و هزینه خریدشان از سوی دولت شاهنشاهی ایران کامل پرداخت شده بود، قراردادهای خریدشان لغو نشد. از اردیبهشت ماه ۱۳۵۸ تا تیر ماه ۱۳۵۹ ساخت ۲۵ فروند شینوک دیگر سپارش داده شده برای نیروی هوایی و هوانیروز ارتش ایران در ایتالیا تکمیل شد. از این شمار، شش فروند تا پایان مهر ماه ۱۳۵۸ به ایران حا به جا شد و مانده به دنبال اشغال سفارت آمریکا از سوی هواداران سیدروح الله خمینی به دستور دولت آمریکا در ایتالیا توقیف شدند. واسپاری سه فروند شینوک دیگر به نیروی هوایی ارتش در سال ۱۳۶۰ انجام یافت. در دی ماه ۱۳۵۹، جمهوری اسلامی کارمندان به گروگان گرفته شده در سفارت آمریکا را پس از ۴۴۴ روز آزاد کرد. در مقابل دولت آمریکا برای مدت زمان محدودی به دولت های انگلیس، ایتالیا و فرانسه پروانه داد تا برخی از اقلام نظامی و تسلیحات فروخته شده به ایران ر
ا تحویل دهند. از این زمان تا پایان سال ۱۳۶۰ هشت فروند شینوک از میان ۳۵ شینوک مانده در ایتالیا به ایران تحویل داده شدند. دولت آمریکا در سال ۱۳۶۱ از تحویل سایر هلیکوپترها به ایران جلوگیری کرد. از آن جا که هزینه ۲۷ فروند شینوک دیگر از سوی ایران پرداخت نشده بود، دولت آمریکا ۱۱ فروند از آن ها را به مبلغ ۱۱۰ میلیون دلار از شرکت آگوستا در سال ۱۳۶۴ خریداری کرد. با میانجیگری آمریکا ۱۶ فروند دیگر نیز به مصر فروخته شد و در همان سال به خدمت نیروی هوایی این کشور درآمد.
اوشیئو آکاشی – مرگ ۱۹۸۶، او یک بازیگر ژاپنی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "۱۳ آدم کش (فیلم ۱۹۶۳)" در نقش «کویزومی تانومو» (小泉頼母) از بزرگان قلمرو آکاشی اشاره کرد.
ویتو بونونتره (۱ ژانویه ۱۸۷۵ - ۱۵ ژوئیه ۱۹۳۰) یک گانگستر نیویورکی و از اعضای ارشد باند بروکلین بود که بعدها به خانواده جنایی بونانو تبدیل شد. او در سال ۱۹۲۱ به عنوان رهبر گروهی معروف به "قاتلان خوب" دستگیر شد، اما سپس آزاد گردید. بونونتره در سال ۱۹۳۰ و در آستانه درگیری بین گروهش و باند رقیب به رهبری جو ماسریا - که بعدها به جنگ کاستلاماره معروف شد - به قتل رسید. سال های اولیه. ویتو بونونتره در اول ژانویه ۱۸۷۵ در شهر کاستلاماره دل گولفو در سیسیل متولد شد. در این شهر، خانواده او عضو یک کلان مافیایی بودند که از طریق اتحاد با خانواده ماگادینو در مقابل کلان مافیایی به رهبری خانواده بوچلاتو تشکیل شده بود. او درست پس از آغاز قرن بیستم به ایالات متحده مهاجرت کرد و در محله ویلیامزبورگ بروکلین ساکن شد. به زودی به عضویت باند مافیای محلی به رهبری نیکولو شیرو درآمد. رهبر "قاتلان خوب". در ۱۶ آگوست ۱۹۲۱، بونونتره به همراه استفانو ماگادینو، فرانچسکو پوما، جوزپه لومباردی، ماریانو گالانته و بارتولومئو دی گرگوریو در نیویورک به اتهام قتل کامیلو کایوزو در نیوجرسی که چند هفته قبل رخ داده بود، دستگیر شدند. این دستگیری پس از اعتراف ب
ارتولو فونتانا صورت گرفت. فونتانا این افراد را اعضای گروه "قاتلان خوب" معرفی کرد - گروهی از مافیوزهای اهل کاستلاماره دل گولفو با رهبری بونونتره. او ادعا کرد آنها دستور قتل کایوزو را به عنوان تلافی قتل برادر ماگادینو (پیرو) در سیسیل در سال ۱۹۱۶ صادر کرده بودند. فونتانا همچنین گفت "قاتلان خوب" مسئول حداقل ۱۶ قتل دیگر بوده اند. برخی از قربانیان نامبرده شده به خانواده رقیب بوچلاتو در کاستلاماره دل گولفو مرتبط بودند، از جمله سه برادر بوچلاتو در دیترویت (سالواتوره، فلیچه و جوزف) که بین سال های ۱۹۱۷-۱۹۱۹ کشته شدند و پسرعمویشان پیرو بوچلاتو که در ۱۹۱۷ به قتل رسید. پرونده دولت علیه "قاتلان خوب" تنها با شهادت فونتانا به شکست انجامید. فونتانا به جرم قتل کایوزو به زندان افتاد و بقیه آزاد شدند. ماگادینو که از این اتفاق وحشت زده شده بود، از شهر گریخت و در نهایت به رئیس مافیای بوفالو تبدیل شد. بونونتره در نیویورک ماند و به عنوان عضو ارشد باند شیرو به فعالیت ادامه داد. با شروع دوره ممنوعیت مشروبات الکلی، او به طور گسترده در قاچاق مشروبات دخیل شد. مرگ. در ماه های آغازین جنگ کاستلامارس، بونونتره به هدفی برای جو ماسریا تبدیل شد
، چرا که اعضای اهل کاستلامارس در باند شیرو شروع به تهدید سلطه ماسریا بر باندهای مافیا کرده بودند. ماسریا شیرو را مجبور به پرداخت ۱۰٬۰۰۰ دلار و کناره گیری از ریاست باند کرد. در ۱۵ ژوئیه ۱۹۳۰، بونونتره در بیرون گاراژ خود مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. او در گورستان کالواری در وودساید، کویینز به خاک سپرده شده است. منابع. [رده:اهالی سیسیل]]
شونیا وازاکی – مرگ ۲۰۱۱، او یک بازیگر ژاپنی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "۱۳ آدم کش (فیلم ۱۹۶۳)" در نقش «کریهه ایشیزوکا» (石塚利平 خدمتکار جوانی که دو نسل به خاندان شیمادا خدمت کرده است. در طول نبرد، شریان کاروتید او بریده شد و پس از خدمت به عنوان پیام رسان شینزائمون، درگذشت) اشاره کرد.
هیروشی میزونو – مرگ ۱۹۷۰، او یک بازیگر ژاپنی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "۱۳ آدم کش (فیلم ۱۹۶۳)" در نقش «سانشویا توکوبی» (三州屋徳兵衛 کسی که در توقفگاه اوچی آی-جوکو در ترور همکاری کرد) اشاره کرد.
لئولوکا باگارلا (تلفظ ایتالیایی: [ˌlɛoˈluːka baɡaˈrɛlla]) متولد ۳ فوریه ۱۹۴۲، جنایتکار ایتالیایی و عضو مافیای سیسیلی بود. او اهل شهر کورلئونه است. پس از دستگیری برادر همسرش سالواتوره رینا در اوایل ۱۹۹۳، باگارلا رهبر جناح استراتژیست ها شد و در مقابل جناح تحت فرمان برناردو پرووانزانو، جانشین تعیین شده، قرار گرفت که منجر به ایجاد شکاف در کوزا نوسترا شد. باگارلا در سال ۱۹۹۵ پس از چهار سال فرار دستگیر شد و به اتهام عضویت در مافیا و چندین فقره قتل به حبس ابد محکوم گردید. سال های اولیه. لئولوکا باگارلا در ۳ فوریه ۱۹۴۲ در کورلئونه متولد شد. او در اواخر دهه ۱۹۵۰ به لوچیانو لگیو از کورلئونزی ها پیوست. در سال ۱۹۷۴ با ازدواج با آنتونیا، به داماد سالواتوره رینا تبدیل شد. دو برادر او نیز مافیوز بودند: کالوژرو باگارلا در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۹ در جریان درگیری با میشله کاواتایو در ویل لازیوی پالرمو کشته شد و جوزپه در سال ۱۹۷۲ در زندان به قتل رسید. در ۲۱ ژوئیه ۱۹۷۹، باگارلا رئیس پلیس بوریس جولیانو را در کافه لوکس پالرمو به ضرب گلوله کشت. جولیانو هنگام صرف کاپوچینو، با سه گلوله به گردن و چهار گلوله به پشت کشته شد. در ۲۶ ژانویه ۱۹۷۹، ا
و روزنامه نگار ماریو فرانچزه را مقابل خانه اش در پالرمو با پنج گلوله به قتل رساند. گروه ویژه پلیس جولیانو در حال تحقیق درباره باگارلا بود و محل اختفای او را کشف کرده بود. باگارلا فرار کرد، اما اسلحه ها، چهار کیلو هروئین و مدارک جعلی با عکس های او کشف شد. کمپین تروریستی. باگارلا در سال ۱۹۹۱ با وینچنزینا مارکز ازدواج کرد. این عضو تنومند مافیا که خود را شبیه شخصیت فیلم پدرخوانده ساخته بود، در مراسم عروسی مجللش از تم موسیقی این فیلم استفاده کرد. به گفته تونی کالواروسو (همکار سابق مافیا)، وینچنزینا در ۱۲ مه ۱۹۹۵ به دلیل افسردگی ناشی از چندین سقط جنین، همکاری برادرش جوزپه مارکز با پلیس و نقش شوهرش در آدمربایی جوزپه دی ماتئو (پسر ۱۲ ساله ای که یک سال پس از مرگ وینچنزینا کشته شد) خودکشی کرد. تضعیف قدرت رینا حکمرانی رینا به عنوان "رئیس روسا" پس از محکومیت صدها مافیوزو در محاکمه مَکسی (۱۹۸۶/۸۷) ضربه شدیدی خورد. پس از تایید حکم در ژانویه ۱۹۹۲، رینا دستور قتل جووانی فالکونه را صادر کرد - تصمیمی که علی رغم مخالفت ایگنازیو سالوو (که معتقد بود باید فالکونه را از طریق بازی های سیاسی خنثی کرد) گرفته شد. به قدرت رسیدن باگارلا
پس از دستگیری رینا در ژانویه ۱۹۹۳، باگارلا رهبری کورلئونزی ها را به دست گرفت و به رقیب برناردو پروونزانو (جانشین رسمی رینا) تبدیل شد. در نشستی در ویلاباته تصمیم گرفته شد که پروونزانو و باگارلا به طور مشترک رهبری کورلئونزی ها را بر عهده بگیرند. حملات تروریستی در ۲۷ مه ۱۹۹۳، انفجار بمب در برج پولچی پنج کشته بر جای گذاشت. حملات بعدی به گالری های هنری و کلیساها نیز ۱۰ کشته و ده ها زخمی به همراه داشت. تحقیقات نشان می داد بیشتر قاتلان این دوره مستقیماً تحت فرمان باگارلا بودند و او در واقع قدرت بیشتری از پروونزانو داشت. اختلاف با پروونزانو پروونزانو به حملات تروریستی اعتراض کرد، اما باگارلا با کنایه به او گفت که "تابلویی به گردن بیاندازد که بگوید من ربطی به این کشتارها ندارم". باگارلا پس از خودکشی همسرش، دستور قتل ها را متوقف کرد. دستگیری و محکومیت. باگارلا در ۲۴ ژوئن ۱۹۹۵ پس از چهار سال فرار دستگیر شد. او به اتهام قتل های متعدد از جمله قتل جولیانو (۱۹۸۳)، فرانچس (۱۹۸۹)، جوزپه روسو (۱۹۸۸)، جووانی فالکونه (۱۹۹۲)، جوزپه دی ماتئو (۱۹۹۶) و چندین قتل دیگر به حبس ابد محکوم شد. در سال ۲۰۰۲، او به اعمال قانون ۴۱-بیس که محدو
دیت های شدیدی برای زندانیان مافیا ایجاد می کرد اعتراض کرد و در دادگاه گفت: "مافیایی ها از بهره کشی و تحقیر خسته شده اند." در سال ۲۰۰۵، باگارلا با ریختن روغن داغ بر روی زندانی دیگری به یک سال حبس اضافی محکوم شد و به زندان پارما منتقل گردید. مجموع محکومیت های باگارلا شامل: - ۱۳ مورد حبس ابد - ۱۰۶ سال و ۱۰ ماه حبس - ۶ سال حبس انفرادی در ۲۰ آوریل ۲۰۱۸، ۲۸ سال حبس اضافی نیز برای او صادر شد. در فرهنگ عمومی. شخصیت های الهام گرفته از لئولوکا باگارلا در این آثار نمایشی ظاهر شده اند: - سریال ایتالیایی "رئیس روسا" (۲۰۰۷) - سریال "خشم" (۲۰۱۴) - سریال "شکارچی" (۲۰۱۸) - فیلم "آخرین بازمانده کورلئونزی ها" (۲۰۰۷) - فیلم "مافیا فقط تابستان ها می کشد" (۲۰۱۳)
واسپ-۴۹ () یک سیستم ستاره ای دوتایی است که در فاصلهٔ حدود ۶۳۶ سال نوری (۱۹۵ پارسک) در صورت فلکی خرگوش قرار دارد. این دو ستاره با ۴۴۳ یکای نجومی از هم جدا شده اند.[۶] ستاره اصلی یک ستاره رشته اصلی از نوع G است که دمای سطح آن ۵۶۰۰ کلوین (۵۳۳۰ درجه سانتیگراد؛ ۹۶۲۰ درجه فارنهایت) است. "واسپ-۴۹" در مقایسه با خورشید ستاره ای از عناصر سنگین تهی است. شاخص فلزی Fe/H آن -۰٫۲۳ است، به این معنی که ۵۹٪ سطح آهن خورشید را دارد. سامانهٔ سیاره ای. در سال ۲۰۱۲، یک سیاره فراخورشیدی به نام واسپ-۴۹بی توسط تیمی به رهبری مونیکا لندل در اطراف ستاره اصلی کشف شد. این یک مشتری داغ با دمای تعادل ۱۳۶۹±۳۹ کلوین است. در سال ۲۰۱۷ دانسته شد که "واسپ-۴۹" را یک سیاره دور می زند.
لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۰ (که به طور رسمی با نام لیگ قهرمانان کونکاکاف اسکوشیابانک ۲۰۲۰ شناخته می شود) دوازدهمین دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف با نام فعلی و به طور کلی پنجاه و پنجمین دوره از مسابقات برتر باشگاهی فوتبال بود که توسط کونکاکاف، نهاد حاکم منطقه ای آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب برگزار شد. از این فصل، تنها ۱۰ تیم از ۱۶ تیم مستقیماً به این مسابقات راه یافتند و شش تیم دیگر از طریق لیگ کونکاکاف به این مسابقات راه یافتند، جایی که قبلاً فقط قهرمان می توانست به آن راه یابد. اونال در فینال، تیم لس آنجلس را شکست داد و اولین عنوان قهرمانی باشگاهی خود در کونکاکاف را به دست آورد. آنها به عنوان قهرمان لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۰، به جام باشگاه های جهان ۲۰۲۰ در قطر راه یافتند. مونتری مدافع عنوان قهرمانی بود، اما به این مسابقات راه نیافت و نتوانست از عنوان قهرمانی خود دفاع کند. در ۱۲ مارس ۲۰۲۰، کونکاکاف به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹، این مسابقات را فوراً به حالت تعلیق درآورد. در ۱۳ مارس، کونکاکاف تمام مسابقات برنامه ریزی شده برای ۳۰ روز آینده را به حالت تعلیق درآورد. در ۲ نوامبر ۲۰۲۰، اعلام شد که این مسابقات از
۱۵ تا ۲۲ دسامبر ۲۰۲۰ در یک مکان متمرکز در ایالات متحده از سر گرفته خواهد شد و تنها بازی باقی مانده یک چهارم نهایی، نیمه نهایی و فینال آن به صورت تک بازی انجام می شود. در ۱۰ نوامبر، ورزشگاه اکسپلوریا در اورلاندو، فلوریدا، ایالات متحده، به عنوان میزبان ادامه مسابقات تعیین شد. نحوه صلاحیت. در مجموع ۱۶ تیم در لیگ قهرمانان کونکاکاف شرکت کردند: بنابراین، تیم های بین ۶ تا ۱۰ تیم از ۴۱ فدراسیون عضو کونکاکاف می توانستند در لیگ قهرمانان کونکاکاف شرکت کنند. آمریکای شمالی. نه سهمیه برای اتحادیه فوتبال آمریکای شمالی (نافو) به سه انجمن عضو نافو به شرح زیر اختصاص داده شد: چهار سهمیه برای هر یک از کشورهای مکزیک و ایالات متحده، و یک سهمیه برای کانادا. برای مکزیک، قهرمان و نایب قهرمان مسابقات پلی آف فصل های آغازین و پایانی لیگ مکزیک به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافتند. اگر تیمی فینالیست هر دو تورنمنت بود، سهمیه خالی با استفاده از فرمولی بر اساس سوابق فصل عادی اختصاص داده می شد که تضمین می کرد دو تیم از طریق هر تورنمنت صعود کنند. برای ایالات متحده، چهار تیم به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافتند، سه تیم از طریق فصل لیگ برتر فوتبا
ل (ام ال اس) و یک تیم از طریق رقابت های جام حذفی داخلی: برای کانادا، قهرمان مسابقات قهرمانی کانادا، مسابقات جام داخلی آن که جام مسافران را اهدا می کند، به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافت. اگر برخی تیم های کانادایی در ام ال اس رقابت می کردند، نمی توانستند از طریق فصل عادی ام ال اس یا پلی آف به این مسابقات راه یابند. آمریکای مرکزی. تیم های اتحادیه فوتبال آمریکای مرکزی (اونکاف)، که شامل هفت انجمن عضو بود، باید از طریق لیگ کونکاکاف به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه می یافتند. در مجموع ۱۸ تیم از آمریکای مرکزی از طریق لیگ های داخلی خود به لیگ کونکاکاف راه یافتند. از آنجایی که به جز چهار تیم، همه تیم های حاضر در لیگ کونکاکاف از آمریکای مرکزی بودند، بین دو تا شش تیم از آمریکای مرکزی می توانستند به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یابند. کارائیب. تیم های اتحادیه فوتبال کارائیب (سی اف یو)، که شامل ۳۱ انجمن عضو بود، یا به عنوان قهرمان جام باشگاه های کارائیب کونکاکاف، مسابقات باشگاه های شبه قاره کارائیب در سطح اول، یا از طریق لیگ کونکاکاف، به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافتند. از سال ۲۰۱۸، جام باشگاه های کارائیب کونکاکاف برای تیم های
لیگ های حرفه ای آزاد شد، جایی که آنها می توانستند به عنوان قهرمان یا نایب قهرمان لیگ انجمن مربوطه خود در فصل قبل، واجد شرایط شوند. سه تیم دیگر از کارائیب به لیگ کونکاکاف راه یافتند که شامل نایب قهرمان و تیم سوم جام باشگاه های کارائیب کونکاکاف و برنده پلی آف بین تیم چهارم جام باشگاه های کارائیب کونکاکاف و قهرمان مسابقات باشگاهی کارائیب کونکاکاف بودند. این مسابقات، مسابقات باشگاهی سطح دوم شبه قاره کارائیب بود که برای تیم های لیگ های غیرحرفه ای آزاد بود و آنها می توانستند به عنوان قهرمان لیگ انجمن مربوطه خود در فصل قبل، به این مسابقات راه یابند. بنابراین، بین یک تا چهار تیم از کارائیب می توانستند به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یابند. لیگ کونکاکاف. علاوه بر ده تیم راه یافته مستقیم به لیگ قهرمانان کونکاکاف، ۲۲ تیم دیگر (۱ تیم از آمریکای شمالی، ۱۸ تیم از آمریکای مرکزی و ۳ تیم از کارائیب) به لیگ کونکاکاف راه یافتند، تورنمنتی که از ژوئیه تا نوامبر قبل از لیگ قهرمانان کونکاکاف برگزار می شد. شش تیم برتر لیگ کونکاکاف، یعنی قهرمان، نایب قهرمان، هر دو تیم بازنده نیمه نهایی و دو تیم برتر بازنده یک چهارم نهایی، به لیگ قهرمانا
ن کونکاکاف راه یافتند. تیم ها. ۱۶ تیم زیر (از هشت فدراسیون) به این مسابقات راه یافتند. "در جدول زیر، تعداد حضورها، آخرین حضور و بهترین نتیجه قبلی، فقط آن هایی که در دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف از فصل" "۰۹–۲۰۰۸ شروع شده اند، در نظر گرفته می شوند (و آن هایی که در دوره جام قهرمانان از سال ۱۹۶۲ تا ۲۰۰۸ بوده اند، در نظر گرفته نمی شوند)." نکات قرعه کشی. قرعه کشی لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۰ در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۲۱:۰۰ به وقت شرق آمریکا (به وقت محلی ۲۰:۰۰ به وقت مرکزی آمریکا)، در دانشگاه صومعه سور خوانا در مکزیکوسیتی، مکزیک برگزار شد. قرعه کشی، هر مسابقه در مرحله یک هشتم نهایی (شماره ۱ تا ۸) بین یک تیم از گلدان ۱ و یک تیم از گلدان ۲ را که هر کدام شامل هشت تیم بودند، تعیین می کرد. «گلدان های جایگاه نمودار» (گلدان A و گلدان B) شامل جایگاه های نمودار شماره ۱ تا ۸ مربوط به هر مسابقه بودند. به تیم های گلدان ۱، یک جایگاه نمودار از گلدان A و به تیم های گلدان ۲، یک جایگاه نمودار از گلدان B اختصاص داده شد. تیم های یک انجمن نمی توانستند در مرحله یک هشتم نهایی در مقابل یکدیگر قرار بگیرند، به جز تیم های «وایلدکارد» که جایگز
ین تیمی از انجمن دیگر می شدند. سیدبندی تیم ها بر اساس شاخص جدید باشگاه های کونکاکاف انجام شد. هر تیم بر اساس معیارهای تعیین شده توسط انجمن های مربوطه (مثلاً قهرمان مسابقات، نایب قهرمان، قهرمان جام) به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافت و در نتیجه برای هر تیم یک جایگاه (مثلاً MEX۱, MEX۲) تعیین شد. شاخص باشگاه های کونکاکاف، به جای رتبه بندی هر تیم، بر اساس عملکرد درون زمینی تیم هایی بود که جایگاه های واجد شرایط مربوطه را در پنج دوره قبلی لیگ قهرمانان کونکاکاف اشغال کرده بودند. برای تعیین کل امتیازات اعطا شده به یک جایگاه در هر دوره از لیگ قهرمانان کونکاکاف، کونکاکاف از فرمول زیر استفاده کرد: جایگاه ها طبق قوانین زیر تعیین شدند: ۱۶ تیم به شرح زیر در گلدان ها توزیع شدند: فرمت. در لیگ قهرمانان کونکاکاف، ۱۶ تیم در یک تورنمنت تک حذفی بازی کردند. هر بازی به صورت رفت و برگشت برگزار می شد. برنامه مسابقات. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. زمان ها به وقت شرقی و طبق فهرست کونکاکاف هستند (زمان های محلی داخل پرانتز هستند). نمودار. &lt;section begin="Bracket" /&gt; یک هشتم نهایی. خلاصه. بازی های رفت از ۱۸ تا ۲۰ فوریه و بازی های بر
گشت از ۲۵ تا ۲۷ فوریه ۲۰۲۰ برگزار شدند. مسابقات. ---- ---- ---- ---- یک چهارم نهایی. در مرحله یک چهارم نهایی، مسابقات به شرح زیر مشخص شدند: خلاصه. بازی های رفت از ۱۰ تا ۱۱ مارس برگزار شد، و بازی های برگشت در ابتدا قرار بود در ۱۲ مارس برگزار شود، و بازی های برگشت در ابتدا قرار بود از ۱۷ تا ۱۸ مارس ۲۰۲۰ برگزار شوند. پس از از سرگیری مسابقات، بازی های برگشت از ۱۵ تا ۱۶ دسامبر ۲۰۲۰ در ورزشگاه اکسپلوریا در اورلاندو برگزار شد. در نتیجه، مسابقه رفت و برگشت بین لس آنجلس و کروز آزول به یک مسابقه تک بازی تغییر یافت. مسابقات. ---- نیمه نهایی. در مرحله نیمه نهایی، مسابقات به شرح زیر مشخص شدند: خلاصه. در ابتدا قرار بود بازی های رفت از ۷ تا ۹ آوریل و بازی های برگشت از ۱۴ تا ۱۶ آوریل ۲۰۲۰ برگزار شوند. پس از از سرگیری مسابقات، بازی های نیمه نهایی در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۰ در ورزشگاه اکسپلوریا در اورلاندو به صورت تک بازی برگزار شد. فینال. قرار بود بازی رفت بین ۲۸ تا ۳۰ آوریل و بازی برگشت بین ۵ تا ۷ مه ۲۰۲۰ برگزار شود. پس از از سرگیری مسابقات، فینال در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۰ در ورزشگاه اکسپلوریا در اورلاندو به صورت تک بازی برگزار شد.
ورزش فوتبال در کشور لسوتو تحت مدیریت اتحادیه فوتبال لسوتو قرار دارد. این فدراسیون مسئولیت ادارهٔ تیم ملی فوتبال لسوتو و همچنین لیگ برتر لسوتو را بر عهده دارد. فوتبال محبوب ترین ورزش در لسوتو به شمار می رود. انجمن ملی. اتحادیه فوتبال لسوتو در سال ۱۹۳۲ بنیان گذاری شد و در سال ۱۹۹۲ با نام «اتحادیه فوتبال لسوتو» (LEFA) بازنام گذاری گردید. این اتحادیه در سال ۱۹۶۴ به فیفا و کاف پیوست. رئیس کنونی این نهاد، وکیلی به نام سالمانه فافانه است. فوتبال داخلی. لیگ برتر لسوتو در سال ۱۹۷۰ به عنوان بالاترین سطح لیگ ملی تأسیس شد. این لیگ در مقاطعی به نام حامیان مالی خود شناخته می شد. به عنوان مثال، در فصل ۱۴–۲۰۱۳ با عنوان «وداکام پرمیر لیگ» برگزار شد. بیشتر باشگاه ها از پایتخت کشور، ماسرو هستند. برخی باشگاه ها وابسته به نهادهایی مانند ارتش، پلیس و قوه قضائیه اند. نقطهٔ اوج سالانه فوتبال کشور، مسابقات جام به مناسبت جشن های استقلال در ۴ اکتبر است که چهار تیم در آن شرکت می کنند. در لیگ برتر لسوتو ۱۴ باشگاه برای کسب عنوان قهرمانی با یکدیگر رقابت می کنند. قهرمانان رکورددار این لیگ، باشگاه ماتلاما از ماسرو و باشگاه نیروهای دفاعی لسوت
و به همراه پیشینیانشان از همین شهر هستند که هر کدام ۱۰ عنوان قهرمانی در کارنامه دارند (از جمله قهرمانی ماتلاما در سال ۱۹۶۹). سرویس زندان لسوتو / خدمات اصلاح و تربیت لسوتو شش عنوان، لیولی پنج عنوان و باشگاه های آرسنال، لیناره و ماسرو یونایتد / ماسرو برادرز هر یک سه عنوان قهرمانی کسب کرده اند. لیولی همچنین موفق ترین باشگاهی است که خارج از شهر ماسرو قرار دارد. تیم ملی. تیم ملی فوتبال لسوتو نخستین دیدار بین المللی خود را در سال ۱۹۷۰ برگزار کرد و با نتیجه ۲–۱ برابر مالاوی به پیروزی رسید. این تیم تاکنون موفق به راهیابی به جام جهانی فوتبال یا جام ملت های آفریقا نشده است. بالاترین رتبهٔ لسوتو در رده بندی جهانی فیفا، جایگاه ۱۰۵ام در اوت ۲۰۱۴ بود. این تیم در رتبه بندی دسامبر ۲۰۲۲، در جایگاه ۱۴۷ام قرار داشت. بین سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶، آنتوان هی مربی آلمانی هدایت تیم ملی لسوتو را برعهده داشت. هدف بلندپروازانهٔ او، رساندن تیم به جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در کشور همسایه، آفریقای جنوبی بود. اما پس از یک سال و نیم، به دلیل ناکامی در رسیدن به این هدف، از سمت خود برکنار شد. جانشین او، زاویسا میلوشویویچ اهل صربستان بود که در سپتامبر
۲۰۰۹ از کار برکنار و جای خود را به لزلای نوتشی، دستیار پیشین تیم، داد. در سال ۲۰۱۴، سیفه فه "موچینی" ماتته، بازیکن ملی پوش سابق، سرمربی تیم شد و در سال ۲۰۱۶ موسس مالیه این مسئولیت را برعهده گرفت. بزرگ ترین موفقیت تیم ملی لسوتو، رسیدن به فینال رقابت های منطقه ای جام کاسافا در سال ۲۰۰۰ بود. همچنین در سال ۲۰۰۴، لسوتو برای نخستین بار شانس راهیابی به رقابت های قهرمانی زیر ۲۰ سال قاره آفریقا را داشت. لقب تیم ملی لسوتو «لیکونا» (در زبان سسوتو به معنای «تمساح ها») است. فوتبال زنان. تیم ملی فوتبال زنان لسوتو در رده بندی فیفا برای تیم های ملی زنان، در رتبه ۱۶۹ قرار دارد که تا کنون پایین ترین رتبه این تیم است (آمار دسامبر ۲۰۲۲). بالاترین سطح رقابت های فوتبال زنان در کشور، لیگ برتر فوتبال زنان لسوتو است. ورزشگاه و مرکز فنی. در دهه ۱۹۸۰، ورزشگاه ملی (ورزشگاه ستسوتو) در پایتخت ماسرو ساخته شد. این پروژه در ابتدا توسط کره شمالی هدایت و تأمین مالی می شد، اما تحت فشار دولت آفریقای جنوبی، کره شمالی مجبور به ترک کشور شد و ساخت ورزشگاه تحت مدیریت دیگری ادامه یافت. در سال ۲۰۰۲، ورزشگاه جدید ستسوتو با حضور رئیس وقت فیفا، سپ بلاتر،