Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; مرکز اروپایی نظارت بر مواد مخدر و اعتیاد به مواد مخدر (ائ ام سی دی دی اِی) یک آژانس اتحادیه اروپا واقع در لیسبون، پرتغال است که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شده. در ژوئن ۲۰۲۲ شورای اتحادیه اروپا اصلاحاتی را در این سازمان تصویب کرد که منجر به تمدید مأموریت آن و تغییر نام آن یه «آژانس مواد مخدر اتحادیه اروپا» می شود. ائ ام سی دی دی اِی در تلاش است تا برای کشورهای عضو اتحادیه اروپا، «نقطه مرجعی» در مصرف مواد مخدر باشد و «اطلاعات واقعی، عینی، قابل اعتماد و قابل مقایسه» را در مورد مصرف مواد مخدر، اعتیاد به مواد مخدر و عوارض بهداشتی مرتبط با آن از جمله هپاتیت، اچ آی وی/ایدز و سل ارائه دهد. گرچه ائ ام سی دی دی اِی در درجه اول به اروپا خدمت می کند، اما با سایر شرکا، دانشمندان و سیاست گذاران در سراسر جهان نیز کار می کند. مأموریت و نقش. ائ ام سی دی دی اِی بر این اصل بنا شد که تحقیقات علمی مستقل «منبعی حیاتی برای کمک به اروپا برای درک ماهیت مشکلات مربوط به مواد مخدر و پاسخ بهتر به آنها» است. ماموریت های اعلام شده این سازمان عبارتند از: در میان گروه ه
ای هدف این مرکز، سیاست گذارانی هستند که از این اطلاعات برای کمک به تدوین استراتژی های منسجم در سطح ملی و اتحادیه اروپا برای مواد مخدر استفاده می کنند. در کنار آن این مرکز به متخصصان و محققانی که در زمینه مواد مخدر و به طور گسترده تر، رسانه های اروپایی و عموم مردم کار می کنند، خدمت می رساند. شبکه، گزارش ها و مشارکت ها. مرکز اطلاعات را عمدتاً از «شبکه Reitox» به دست می آورد: گروهی از نقاط کانونی در هر یک از ۲۸ کشور عضو اتحادیه اروپا، نروژ، کشورهای نامزد اتحادیه اروپا و در کمیسیون اروپا. این شبکه انسانی و رایانه ای سیستم های اطلاعات ملی ۲۸ کشور عضو، نروژ و شرکای کلیدی آنها را به EMCDDA پیوند می دهد و به عنوان یک ابزار عملی برای جمع آوری و تبادل داده ها و اطلاعات عمل می کند. گزارش سالانه وضعیت معضل مواد مخدر در اتحادیه اروپا و نروژ و یک بولتن آماری آنلاین است که مروری سالانه از آخرین وضعیت و روندهای مواد مخدر اروپا را ارائه می دهد. ائ ام سی دی دی اِی با کشورهای خارج از اتحادیه اروپا و نهادهای بین المللی مانند برنامه بین المللی کنترل مواد مخدر سازمان ملل متحد، سازمان بهداشت جهانی، گروه پمپیدو شورای اروپا، سازمان ج
هانی گمرک، پلیس بین المل و اداره پلیس اروپا همکاری می کند. ارزیابی انتقادی. ائ ام سی دی دی اِی فعالانه بر اساس داده های جمع آوری کرده خود، پیشنهاد تغییر مثبت سیاست های مواد مخدر را به سازمان هایی که می توانند این تغییرات را اجرا کنند، می دهد. یکی از این تغییرات در گزارش سالانه ۲۰۱۵ آنها با عنوان «مجازات جایگزین برای مجرمان مصرف کننده مواد» ارائه شد. رزمادزه و همکارانش در بررسی گزارش ائ ام سی دی دی اِی از این ادعا حمایت کردند که زندانی کردن مصرف کنندگان مواد مخدر بار مالی زیادی بر دوش دولت ها وارد می کند و همچنین آسیب بیشتری به مصرف کنندگان مواد مخدر و خانواده های آنها وارد می کند. شواهد نشان می دهد که زندانی کردن مصرف کنندگان را جرم انگاری و تکرار جرم را ترویج می کند، در حالی که برنامه های درمان و توانبخشی گزینه بهتری برای ایمن نگه داشتن مصرف کننده مواد و عموم مردم است. این رویکرد جایگزین در قبال مصرف کنندگان مواد با دستورالعمل های سازمان ملل متحد در سال ۱۹۸۸ و شورای اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۲ مطابقت دارد. قدردانی ها. در سال ۲۰۱۳، انجمن کتابخانه آمریکا، سه نشریه EMCDDA را در میان اسناد دولتی قابل توجه سال ۲۰۱۲
به رسمیت شناخت.
آملیا کمپ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع برای ساندرلند بازی می کند.
لوسیا کندال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در هافبک برای باشگاه ساوتهمپتون قهرمانی زنان بازی می کند، وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال زنان انگلستان و زیر ۲۳ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
شارلوت کر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع یا هافبک بازی می کند.
نائومی آچو با نام اصلی فروه نگوینگ آچو خواننده، رپر و ترانه سرای کامرونی است. او با آهنگ الحاجی به شهرت رسید. که در فصل ۸ سریال "برادر بزرگ آفریقا" به نمایش درآمد. او همچنین به عنوان «ملکه بامندا» در نظر گرفته می شود. نائومی که اهل بامندا، پایتخت منطقه شمال غربی کامرون است، در خانواده ای هشت نفره به دنیا آمد. او آخرین فرزند از شش فرزند است. پدرش دیپلمات سفارت کامرون در لندن و مادرش مربی کودکان دبستانی و دبیرستانی بود. آهنگ شناسی. آلبوم چند آهنگه. "بدون مرز" (۲۰۰۹)
جسیکا کیت پلامر (زاده ۱۶ سپتامبر 1992) بازیگر و خواننده انگلیسی است. از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، او یکی از اعضای گروه دختران بریتانیایی جنگل نئون بود که با آنها آلبومی منتشر کرد که در جدول آلبوم های بریتانیا به رتبه هشتم رسید. او همچنین برای نقش هایش در نقش شانتل اتکینز در سریال بی بی سی ایست اندرز (۲۰۱۹–۲۰۲۰) و نقش اما در سریال درام بی بی سی "دختر قبل" (۲۰۲۱) که برای آن نامزد جایزه تلویزیونی آکادمی بریتانیا برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد، شناخته می شود. پلامر در ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۲ در لندن از پدری جامائیکایی و مادری انگلیسی به دنیا آمد. او برای تحصیلات متوسطه به مدرسه Burntwood و مدرسه هیز رفت. در جولای ۲۰۱۶، پلامر یک دختر به دنیا آورد.
فی لوئیس توزر اسمیت (زاده ۱۴ نوامبر ۱۹۷۵) خواننده و بازیگر انگلیسی است که بیشتر به عنوان یکی از اعضای گروه پاپ استپ شناخته می شود. در سال ۲۰۰۲، او با دوست پسر دانمارکی دیرینه اش جسپر ایرن در کلیسای Priory در دانستیبل، بدفوردشر ازدواج کرد. بعد از پنج سال طلاق گرفتند. او در ۲۴ فوریه ۲۰۰۹ اولین فرزندش را به دنیا آورد که بنجامین بارینگتون توزر اسمیت نام داشت. در ۵ دسامبر ۲۰۰۹، توزر با مایکل اسمیت در مراسمی در تالار بیمیش ازدواج کرد که در قسمتی از سریال "چهار عروسی مشهور" از تلویزیون پخش شد.
لوسی جین دیکسون (زاده ۹ اوت ۱۹۸۹) یک هنرپیشه انگلیسی است که بیشتر به خاطر نقش هایش به عنوان دانیل هارکر در سریال درام مدرسه ای بی بی سی "وان" و تیلی ایوانز در سریال تلویزیونی "هالیوکس" در شبکه ۴ شناخته می شود. دیکسون اهل جی کراس، هاید است و در مصاحبه ای با "منچستر ایونینگ نیوز" توضیح داد که چگونه بازیگری را از سنین پایین دوست داشت.
سارا منرز (متولد ۲۵ اوت ۱۹۷۵) یک هنرپیشه و تاجر انگلیسی است که به خاطر نقش هایش در نقش جوآنا هلم در سریال "پزشکان" بی بی سی، بکس رینولدز در درام پزشکی بی بی سی حادثه و کرستی نایت در درام رویه ای آی تی وی "The Bill" شناخته می شود. منرز در ۲۵ اوت ۱۹۷۵ در هاربورن، بیرمنگام متولد شد. پدرش فروشنده خودروهای کلاسیک بود، در حالی که مادرش مدیر مدرسه ای در هندزورث بود.
کیا کی۴ یک خودروی کامپکت ساخته شده توسط کیا کره جنوبی است. این خودرو در سال ۲۰۲۴ به عنوان جایگزینی برای فورت/کی۳/سراتو معرفی شد و نام کی۳ برای یک خودروی ساب کامپکت مورد استفاده قرار گرفت. این خودرو برای اولین بار در ۲۱ مارس ۲۰۲۴ و سپس به طور کامل در ۲۷ مارس ۲۰۲۴ در جریان نمایشگاه بین المللی خودرو نیویورک ۲۰۲۴ معرفی شد. این خودرو به صورت سدان ۴ در و هاچ بک ۵ در موجود است. بررسی. کیا کی۴ از زبان طراحی "Opposites United" این برند استفاده می کند؛ دارای چراغ های جلو و عقب عمودی با "لبه های برجسته" و دستگیره های مخفی برای در عقب است. مدل سدان دارای طراحی فست بک طور با ستون D ضخیم است، در حالی که مدل هاچ بک دارای طراحی شوتینگ بریک طور است. فضای داخلی کی۴ دارای رابط کاربری Connected Car Navigation Cockpit است (که در ئی وی۹ معرفی شد)، با دو صفحه نمایش با ابعاد کلی تقریباً در صورت ترکیب. دو ردیف کنترل فیزیکی برای عملکردهای مهم خودرو و یک اهرم دنده T-Bar (برای نسخه گیربکس اتوماتیک) به جای انتخابگر چرخشی نیز در داخل خودرو وجود دارد. از دیگر ویژگی های کی۴ می توان به Digital Key 2.0 با Ultra Wideband اشاره کرد که به مشتریا
ن اجازه می دهد از دستگاه های سازگار خود یا یک کارت هوشمند مجهز به ان اف سی به عنوان کلید مجازی استفاده کنند. کی۴ اولین محصول کیا است که فناوری کنترل صوتی Al Assistant را با گفتن «Hey Kia» معرفی کرد.
خانواده پرز فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی میرا نایر است. در این فیلم بازیگرانی همچون مریسا تومی، آلفرد مولینا، چاز پالمینتری، آنجلیکا هیوستون، ترینی آلوارادو، سیلیا کروز، بیل سیج، وینسنت گالو و لی دنیلز ایفای نقش کرده اند.
فردریش ویلهلم ارنست آلبرشت فون گِـرِفه (؛ – ) که قسمت پایانی نام خانوادگی اش را در کشورهای انگلیسی زبان به صورت «Graefe» هم نوشته می شود، چشم پزشک نامدار و پیشگام اهل آلمان بود. وی فرزند جراح آلمانی کارل فردیناند فون گِـرِفه (۱۷۸۷–۱۸۴۰) و پدر سیاستمدار راست تندرو آلبرشت فون گِـرِفه (۱۸۶۸–۱۹۳۳) است. فون گِـرِفه ابتدا در دانشگاه هومبولت برلین، فلسفه، منطق، علوم طبیعی و کالبدشناسی خواند و در اینجا استادانی چون هاینریش ویلهلم دووه، هاینریش روسه، یوهانس پتر مولر و فردریش اشلم بود. وی سپس ادامه تحصیل داد و در سال ۱۸۴۷ مدرک دکترای پزشکی خود را گرفت. پس از آن تحصیلات تکمیلی خود را در پراگ، پاریس، وین و لندن و با علاقه و تمرکز بیشتر بر چشم پزشکی پی گرفت و از سال ۱۸۵۰ به عنوان چشم پزشک در یک مطب خصوصی مشغول به کار شد. در سال ۱۸۵۸ او دانشیار چشم پزشکی در شاریته در برلین شد و در سال ۱۸۶۶ به عنوان استادتمام منصوب شد. او همچنین از سال ۱۸۷۰ عضو فرهنگستان علوم پادشاهی سوئد شد. فون گِـرِفه در ۲۰ ژوئیه ۱۸۷۰ بر اثر ابتلا به سل درگذشت. فون گِـرِفه کمک های زیادی به علم چشم پزشکی کرد و یکی از مهم ترین چهره های چشم پزشکی قرن ۱۹ محس
وب می شود. از جمله دستاوردهای او ابداع روشی برای درمان آب سیاه و ارائهٔ یک جراحی جدید برای آب مروارید بود. برای درمان آب سیاه او روش رنگینه برداری (برش و برداشتن عنبیه) را به کار گرفت. وی همچنین تأخیر در حرکت پلک چشم را بیماری گریوز شناسایی کرد و ترکیب رتینیت پیگمنتوزا و ناشناوایی ادراکی را در نشانگان آشر توصیف کرد. او نخستین توضیح علمی را دربارهٔ التهاب عصب بینایی (۱۸۶۰)، افتالموپلژی خارجی پیشرونده مزمن (۱۸۶۸) و ورم عصب و دیسک بینایی در بیماران مبتلا به تومور مغزی گزارش و منتشر کرد. وی همچنین یک چاقوی مخصوص برای عمل جراحی کاتاراکت اختراع کرد که بدان «چاقوی فون گِـرِفه» می گفتند. نشانه فون گرفه نیز نامش را از او می گیرد.
قلاب ستاره ها را باز کنید فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی نیک کاساوتیس است. در این فیلم بازیگرانی همچون جنا رولندز، مریسا تومی، ژرار دوپاردیو، جیک لوید، دیوید شریل، دیوید تورنتون، بریجت ویلسون، مویرا کلی و کلینت هاوارد ایفای نقش کرده اند.
سری اسکندر یک شهرک اصلی در منطقه پراک تنگاه، ایالت پراک، مالزی است. این شهرک از جنوب غربیِ مرکز ایالت (شهر ایپوه) تقریباً ۴۰ کیلومتر فاصله دارد. شهرک به طور میانگین ۲۹ متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است. در سال های اخیر، شهرک شاهد رشد و توسعه بوده است که بیشتر به خاطر وجود دو پردیس دانشگاهی و چند مؤسسه آموزش عالی و صنایع مرتبط با آنها است. این دو پردیس، پردیس اصلی دانشگاه فناوری پتروناس و پردیس فرعی دانشگاه فناوری مارا هستند. در سال ۲۰۲۰، جمعیت شهرک بالغ بر ۱۴٬۸۲۷ نفر بود. سری اسکندر، ترکیبی از مناطق مسکونی، موسسات آموزشی، شرکت های تجاری و امکانات تفریحی را عرضه می کند. این شهرک همچون قطب آموزشی عمل کرده و به جنب وجوش اقتصادی منطقه کمک می کند.
استیک پی سی یا کامپیوتر روی استیک یک کامپیوتر تک بوردی در یک قاب کوچک و کشیده است که شبیه به یک استیک بوده و معمولاً می تواند مستقیماً (بدون کابل HDMI) به یک پورت ویدئویی HDMI متصل شود. استیک پی سی یک دستگاهی است که دارای پردازنده ها یا چیپ های پردازشی مستقل بوده و وابسته به کامپیوتر دیگری نیست. این نباید با دستگاه های ذخیره سازی غیرفعال مانند فلش درایوها اشتباه گرفته شود. یک استیک پی سی می تواند به دستگاه های جانبی مانند مانیتور، تلویزیون یا نمایشگر کیوسک متصل شود تا خروجی بصری یا صوتی تولید کند. استیک پی سی ها عموماً دارای قدرت محاسباتی محدودی هستند و برای کارهای فشرده مناسب نیستند، اما می توانند در برنامه های دیگر که نیاز به چنین قدرتی ندارند، مناسب باشند. تاریخچه. استیک پی سی برای اولین بار در سال 2003 معرفی شد. که در همان سال عرضه شد، از سیستم روی تراشه (SoC) معماری ARM و هسته لینوکس 2.6 استفاده می کرد. ویندوز CE نیز می تواند بر روی این استیک نصب شود. این دستگاه بر اساس ایده ساخت کامپیوتری به اندازه متوسط یک استیک آدامس طراحی شده بود. با افزایش محبوبیت تلویزیون های هوشمند و ست تاپ باکس ها برای مشاهده خدم
ات استریمینگ (مانند )، شرکت ها به ساخت این کامپیوترهای کوچک تر و آسان تر برای استفاده روی آوردند. چندین استیک پی سی با استفاده از SoC های معماری ARM در حدود سال 2012 معرفی شدند که شامل استیک هایی بودند که می توانستند به یک پورت HDMI متصل شوند. از جمله این استیک ها، سری از شرکت Rikomagic بود که از سیستم عامل های اندروید یا توزیع های لینوکس (هر دو مبتنی بر لینوکس) و SoC از شرکت یا استفاده می کرد. همچنین استیک با استفاده از SoC نیز معرفی شد. در سال های 2013-2014 چندین تولیدکننده استیک پی سی های جدیدی را معرفی کردند. MeeGoPad اولین استیک پی سی مبتنی بر معماری x86 را با پردازنده Intel Atom Z3735F عرضه کرد. در آوریل 2013، Tronsmart مدل MK908 را با استفاده از Rockchip RK3188 (با پردازنده چهار هسته ای ARM Cortex-A9 و GPU ARM Mali-400MP) منتشر کرد. در 24 ژوئیه 2013، گوگل دستگاه Google Chromecast را معرفی کرد، که یک دستگاه استریمینگ مشابه از نظر عملکرد و طراحی با استیک پی سی بود. در 19 نوامبر 2014، آمازون نسخه کوچک تری از Amazon Fire TV به نام Fire TV Stick را منتشر کرد. در مارس 2015، ASUS و گوگل را معرفی کردند، یک است
یک پی سی مبتنی بر SoC و سیستم عامل ChromeOS گوگل است. در سال 2016، اینتل، را معرفی کرد. این محصول در ژوئن 2020 از خط تولید خارج شد. استیک های محاسباتی عصبی. در ژوئیه 2017، اینتل Movidius Neural Compute Stick را منتشر کرد که شامل یک واحد پردازش بصری برای کارهای مشخصی از هوش مصنوعی مربوط به بینایی بود. در ژانویه 2018، Laceli AI Compute Stick عرضه شد که شامل یک واحد پردازش شبکه عصبی به نام Lightspeeur 2801S Neural Processor برای کارهای هوش مصنوعی بود و ادعا می کرد که قدرتمندتر و کارآمدتر از Movidius است. در نوامبر 2018، Orange Pi AI Stick 2801 نیز منتشر شد که دارای Lightspeeur 2801S Neural Processor بود.
جایزه واتسلاف هاول برای مخالفت خلاقانه (انگلیسی: Václav Havel Prize for Creative Dissent)، جایزه ای است که در سال ۲۰۱۲ توسط بنیاد حقوق بشر (HRF) مستقر در نیویورک ایجاد شد. به گفته ثور هالورسن، رئیس بنیاد حقوق بشر، این جایزه به افرادی اعطا می شود که «در مخالفت خلاقانه شرکت می کنند، شجاعت و خلاقیت را برای مقابله با بی عدالتی نشان می دهند و در حقیقت زندگی می کنند.» این جایزه به افتخار نمایشنامه نویس و سیاستمدار مخالف اهل چک، واتسلاف هاول، که در دسامبر ۲۰۱۱ درگذشت، نام گذاری شده است و با کمک همسر او، داگمار هاولووا، تأسیس شد. سرگی برین، یکی از بنیان گذاران گوگل و پیتر تیل، یکی از بنیان گذاران پی پل، بخشی از تأمین مالی این جایزه را برعهده داشتند.
ویلیام نورمن براون (۲۴ ژوئن ۱۸۹۲–۲۲ آوریل ۱۹۷۵) هندشناس و سانسکریت شناس آمریکایی بود. او کسی بود که اولین گروه دانشگاهی مرکز مطالعات جنوب آسیا را در قاره آمریکای شمالی تأسیس کرد. او در سال ۱۹۲۶ انجمن شرق شناسی آمریکا را تأسیس کرد. او استاد زبان سانسکریت در دانشگاه پنسیلوانیا بود و که اکثر دوره کاری اش را آنجا گذرانید. او رئیس انجمن هندشناسی تا سال ۱۹۶۰ بود. او را بنیان گذار رشته مطالعات جنوب آسیا می دانند که در طول چهار دهه در دانشگاه پنسیلوانیا پیشگام بود در آنجا به تأسیس گروه شرق شناسی در سال ۱۹۳۱ کمک کرد و بعداً به تنهایی انجمن مطالعات منطقه ای جنوب آسیا (۱۹۴۸) را تأسیس کرد. این گروه ها هم اکنون تحت عنوان زبان ها و تمدن های آسیای شرقی، زبان ها و تمدن های خاورنزدیک و مطالعات آسیای جنوبی باقی ماندند. براون همچنین بنیان گذار مؤسسه هندشناسی واقع در کتابخانه ون پلت در دانشگاه پنسیلوانیا است. براون در سال ۱۹۴۶ میلادی عضو منتخب انجمن فیلسوفان آمریکا شد. زندگی ابتدایی. دبلیو. نورمن براون در ۲۴ ژوئن ۱۸۹۲ در بالتیمور متولد شد و در هشت سالگی به عنوان فرزند والدین مبلغ مذهبی به هند رفت. او در سیزده سالگی به مدرسه شبان
ه روزی در هیِرم، اوهایو، فرستاده شد. والدینش در سال ۱۹۱۰ به ایالات متحده بازگشتند و براون همراه با پدرش در دانشگاه جانز هاپکینز تحصیل کردند؛ او به عنوان دانشجوی کارشناسی و پدرش به عنوان دانشجوی تحصیلات تکمیلی تحصیل کرد. پدرش، جورج دبلیو. براون، با ارائه پایان نامه ای با موضوع "بدن انسان در اوپانیشادها" موفق به دریافت مدرک دکترا شد، و دبلیو. نورمن براون مدرک کارشناسی خود را در رشته زبان یونانی دریافت کرد. او سپس با موریتس بلومفیلد، دانشمند برجسته ودایی، به تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۱۶ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. رساله دکترای او در سال ۱۹۱۹ به صورت بخشی در مجله انجمن شرقی آمریکا منتشر شد و نشان دهنده علاقه دیافرامیکی او به جنوب آسیا بود. از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹، او به عنوان پژوهشگر فوق دکترا در دانشگاه پنسیلوانیا فعالیت داشت و سپس به عنوان پژوهشگر جانستون در سانسکریت به دانشگاه جانز هاپکینز بازگشت. او در سال ۱۹۲۲ به هند سفر کرد؛ ابتدا به واراناسی برای تحقیقات و سپس به جامو، جایی که به عنوان استاد زبان انگلیسی و معاون دانشگاه Prince of Wales College مشغول به کار شد. شغل ابتدایی. دانشگاه پنسیلوانیا یکی از نخستین مؤس
سات آکادمیک آمریکا بود که دوره هایی در زبان سانسکریت ارائه داد. در دهه ۱۸۸۰، این دانشگاه رشته اصلی و فرعی در سانسکریت ارائه می کرد. پروفسور مورتون دبلیو. ایستون (استاد زبان شناسی تطبیقی، ۱۸۸۳–۱۹۱۲) در این دانشگاه دوره های سانسکریت تدریس می کرد. ایستون در سال ۱۹۱۲ بازنشسته شد و در سال بعد فرانکلین اجرتون (استاد، ۱۹۱۳–۱۹۲۶) جایگزین او شد. پس از اجرتون، براون که در آن زمان در کالج پرنس ولز در جامو سانسکریت تدریس می کرد، به جای او منصوب شد. براون از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹، به عنوان پژوهشگر هریسون در دانشگاه پنسیلوانیا فعالیت داشت. او در سال ۱۹۲۶ انجمن شرقی آمریکا را تأسیس کرد. پس از خروج اجرتون در همان سال، دبلیو. نورمن براون به جای او منصوب شد. براون، همراه با چند متخصص خاورمیانه، در سال ۱۹۳۱ بخش مطالعات شرقی را در دانشگاه پنسیلوانیا تأسیس کرد. او نقشی کلیدی در مباحثات حمایت شده توسط کمیته مطالعات هندیک و ایرانی انجمن آمریکایی شوراهای علمی داشت. براون با وجود اینکه یک سانسکریت شناس بود، دانش گسترده ای داشت و به زمینه های مختلفی علاقه مند بود. از جمله، او در حفاری های محوطه تمدن هاراپایی در چانهودارو (Chanhudaro) در سا
ل های ۱۹۳۵–۱۹۳۶ تأمین مالی کرد. در همین دوران بود که به نسخه های خطی، به ویژه نسخه های خطی اولیه با سبک غربی، علاقه مند شد. علاقه او به هنر شامل معماری، مجسمه سازی و دیگر آثار هنری نیز بود. براون از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۵۴ به عنوان سرپرست هنر هندی در موزه هنر فیلادلفیا فعالیت داشت و نظارت بر نصب دائمی یک سالن ستونی از مادورای را بر عهده گرفت. در این دوره، براون همچنین جمع آوری نسخه های خطی از جنوب آسیا را ترتیب داد و اطمینان حاصل کرد که مجموعه آسیای جنوبی کتابخانه های دانشگاه پنسیلوانیا بزرگترین مجموعه نسخه های خطی هندی در آمریکای شمالی و یکی از بزرگترین ها در نیم کره غربی است. تاریخچه این نسخه های خطی در بسیاری از نشریات روایت شده است و می توان آن را این گونه خلاصه کرد: «برخی از نسخه های خطی به طور اتفاقی توسط کتابخانه و موزه دانشگاه قبل از سال ۱۹۳۰ به دست آمدند، اما در همان سال، به درخواست پروفسور دبلیو. نورمن براون (۱۸۹۲–۱۹۷۵)، رئیس دانشگاه، جوسایا پنیمان، مبلغی را برای خرید نسخه های خطی هندی تأمین کرد. کمی بعد، او کمک مالی از آقای جان گریبل فقید دریافت کرد. کمک های قابل توجهی نیز از دکتر چارلز دبلیو. بور، صندوق
تحقیقاتی هیئت علمی، و صندوق کاتن دریافت شد. بخش اعظم نسخه های خطی نتیجه خریدهایی است که با استفاده از این منابع مالی در هند، بین سال های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۵، تحت مدیریت پروفسور دبلیو. نورمن براون انجام شده است.» براون در سال های ۱۹۴۱–۱۹۴۲ رئیس انجمن شرقی آمریکا بود و از ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۱ به عنوان سردبیر مجله انجمن شرقی آمریکا فعالیت داشت. دپارتمان مطالعات منطقه ای جنوب آسیا. جنگ جهانی دوم باعث شد ایالات متحده به این آگاهی برسد که با کمبود نیروهای متخصص در زبان ها و فرهنگ های جنوب آسیا و همچنین آشنایی با مسائل معاصر این منطقه روبه رو است. دانشگاه پنسیلوانیا تنها مؤسسه ای بود که در طول جنگ دوره های فشرده زبان و مطالعات منطقه ای ارائه می داد و بنابراین، مطالعات جنوب آسیا در این دانشگاه شکل گرفت. در سال ۱۹۴۴، دبلیو. نورمن براون در یک سند پیشنهادی از توسعه جدی و تأمین مالی مطالعات شرق شناسی حمایت کرد. او نوشت: «در طول جنگ، سازمان های دولتی ایالات متحده به اطلاعاتی درباره شرق نیاز پیدا کردند که بسیار فراتر از پیش بینی ها بود... ملت ما نباید دوباره به این اندازه فاقد دانش و متخصصان درباره شرق باشد که در پایان سال ۱۹۴۱ بود. شرق پ
س از جنگ نیز احتمالاً آزادتر از قبل برای تجارت با غرب خواهد بود... برای مواجهه با این شرایط جدید، آمریکا نیاز به کسب اطلاعات و تربیت نیروهایی دارد که بتوانند روابط سیاسی، تجاری و فرهنگی افزایش یافته را مدیریت کنند.» کمی بعد، براون برای توسعه یک برنامه متمرکزتر در مطالعات منطقه ای جنوب آسیا استدلال کرد، خصوصاً با اعلام استقلال هند و ایجاد پاکستان در سال ۱۹۴۷. تا تابستان ۱۹۴۷، برنامه تابستانی براون با عنوان «هند: برنامه ای برای مطالعات منطقه ای» در دانشگاه پنسیلوانیا ارائه می شد. در این دوره، ارنست بندر، دانشجوی برجسته زبان شناسی که در بخش مطالعات شرقی ثبت نام کرده بود، به براون کمک می کرد. از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴، بندر مدرس زبان های هندی و اردو در برنامه تخصصی آموزشی ارتش بود و به مدت دو سال برنامه آموزشی تخصصی ارتش در زبان ژاپنی را نیز هماهنگ کرد. بندر همچنین مقاله های علمی درباره زبان چروکی نوشت، در حالی که بر روی آسیا کار می کرد. در طول دوران کاری خود در دانشگاه پنسیلوانیا، پروفسور براون توانست دانشجویان، پژوهشگران و اعضای هیئت علمی خوبی را جذب و استخدام کند، به طوری که دانشگاه پنسیلوانیا به یکی از بهترین مکان
ها برای مطالعه جنوب آسیا در دوران کلاسیک و معاصر تبدیل شد. اساتیدی مانند ریچارد لمبرت، لودو روچر، فرانکلین ساوتورث، جرج کاردونا و بسیاری دیگر توسط براون در بخش های مختلفی مانند مطالعات شرقی، مطالعات منطقه ای جنوب آسیا و زبان شناسی جذب شدند. برای مثال، مارک یان درسدن که سانسکریت ودایی را زیر نظر یان گوندا آموخته بود و در کمبریج زبان های ختنی و ایرانی میانه را نزد اچ. دبلیو. بیلی و دبلیو. بی. هنینگ می خواند، در سال ۱۹۴۸ با براون ملاقات کرد. براون بلافاصله از او دعوت کرد تا به دانشگاه پنسیلوانیا بپیوندد. درسدن در آنجا از سال ۱۹۴۹ تا زمان بازنشستگی اش در ۱۹۷۷، زبان فارسی و سپس زبان های ایرانی قدیم و میانه را تدریس کرد. براون همچنین در سال ۱۹۵۳ از استلا کرامریش دعوت کرد تا به بخش مطالعات منطقه ای جنوب آسیا بپیوندد، جایی که او تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۳ استاد بود. برای دوره های کوتاه مدت، دانشمندانی برجسته مانند سونیتی کومار چاترجی و ایراواتی کاروه در این بخش تدریس کردند. در سال ۱۹۶۱، براون از کالج سانسکریت دولت بنگال غربی در کلکته عنوان «ज्ञानरत्नाकरः» (جنانراتناکارا) دریافت کرد. او مؤسسه آمریکایی مطالعات هند را در
دفاتر خود، که به اتاق مطالعه جنوب آسیا در کتابخانه ون پلت دانشگاه پنسیلوانیا متصل بود، تأسیس کرد. پس از مرگ او، کتابخانه شخصی اش به مجموعه جنوب آسیا در کتابخانه های دانشگاه پنسیلوانیا اضافه شد. دانش پژوهی. دبلیو. نورمن براون بیش از پنج دهه آثار علمی منتشر کرد و دستاوردهای پژوهشی او بسیار گسترده است. فهرستی از آثار او تا سال ۱۹۶۲ در کتاب مطالعات هندشناسی به افتخار دبلیو. نورمن براون که توسط ارنست بندر ویرایش شده بود، منتشر شد. این فهرست بعدها در کتاب هند و هندشناسی: مقالات منتخب دبلیو. نورمن براون که توسط روزانه روچر ویرایش شده بود، نیز آورده شد. او همچنین ترجمه ای از ساوندریه لاهری (Saundaryalahari)، که به طور سنتی به شانکاراچاریه نسبت داده می شود، انجام داد. این ترجمه به عنوان جلد ۴۳ مجموعه سری شرقی دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۵۸ منتشر شد.
یان گوندا (تولد ۱۴ آوریل ۱۹۰۵ در گودا - مرگ ۲۸ ژوئیه ۱۹۹۱ در اوترخت) هندشناس هلندی بود. او اولین استاد سانسکریت شناس دانشگاه اوترخت شد. او همراه ویلم کالند (Willem Caland) در دانشگاه دولتی اوترخت (که از سال ۱۹۹۰ به بعد دانشگاه اوترخت نامیده شد) تحصیل کرد و از سال ۱۹۳۲ به بعد در دانشگاه اوترخت و لیدن صاحب مقام شد. او از سال ۱۹۲۹ جانشین کرسی مطالعات سانسکریت کالند شد. او همچنین از سال ۱۹۳۲ صاحب کرسی هندی شناسی نیز شد. او به مدت ۶۰ سال مقاله های علمی در مورد سانسکریت هندی و متون جاوه ای منتشر کرد. در سال ۱۹۵۲، اثر تاریخی خود را در مورد سانسکریت در اندونزی منتشر کرد. بارها به مشارکتش در زمینهٔ زبان شناسی و ادبیات ودایی اشاره شده است. گاندا به عنوان یکی از برجسته ترین پژوهشگران قرن بیستم در زمینه زبان، ادبیات و دین آسیایی شناخته می شود، به ویژه در حوزه متون و موضوعات مرتبط با هندوئیسم و بودیسم. او با تسلط و ظرافت به زبان های هلندی، انگلیسی و آلمانی می نوشت و دامنه علایق او از ادبیات باستانی اندونزی و هند تا دین شناسی تطبیقی و زبان شناسی بسیار گسترده بود. مانند بسیاری از شرق شناسان قرن بیستم، گاندا هرگز به آسیا سفر
نکرد، هرچند برخی از آثار او تحت حمایت "انجمن سلطنتی باتاویا برای هنرها و علوم" منتشر شد. به عنوان مثال، مطالعه تطبیقی او بر نسخه کاوی از "Bhīşmaparwa" که در سال ۱۹۳۷ در باندونگ (جاوه) به چاپ رسید. با این حال، فقدان تجربه میدانی او با دانش دایره المعارفی او درباره ادبیات هندی و درک عمیق او از فرهنگ دینی آسیا به طور کامل جبران شد. از جمله دانشجویان برجسته او می توان به J. A. B. van Buitenen اشاره کرد که در سال ۱۹۶۱ به دانشگاه شیکاگو نقل مکان کرد و هنک بودویتز که در سال ۱۹۷۶ جانشین گاندا در کرسی سانسکریت دانشگاه اوترخت شد. گاندا وصیت نامه ای به آکادمی سلطنتی هنرها و علوم هلند، که از سال ۱۹۵۷ عضو آن بود، اختصاص داد. در سال ۱۹۹۲ بنیاد گاندا به نام او تأسیس شد. این بنیاد کمک هزینه های انتشار و حمایت مالی از پروژه های مرتبط با هندشناسی ارائه می دهد، و اندازه این کمک ها و دامنه فعالیت ها بر اساس بازده سرمایه گذاری تعیین می شود. سخنرانی های گاندا و مجموعه هندشناسی گاندا نیز به افتخار او نام گذاری شده اند. گاندا در ۲۸ ژوئیه ۱۹۹۱ به طور ناگهانی درگذشت. آثار چاپ کرده. گاندا در طول دوران حرفه ای طولانی خود تعداد قابل توج
هی کتاب و مقاله منتشر کرد. نقطه شروع مفید برای آشنایی با آثار او مجموعه Jan Gonda, Selected Studies در ۶ جلد است (لیدن: انتشارات ای جی بریل، ۱۹۷۵–۱۹۹۱). این جلدها شامل بیشتر مقالات کلیدی او هستند.
یهودستیزی از آغاز قرن بیستم در جهان عرب به دلایل متعددی افزایش یافته است: انحلال و فروپاشی امپراتوری عثمانی و جامعه سنتی اسلامی؛ نفوذ اروپا که توسط امپریالیسم غربی و مسیحیان عرب ایجاد شد؛ پروپاگاندای نازی ها و روابط بین آلمان نازی و جهان عرب؛ نارضایتی از ناسیونالیسم یهودی؛ ظهور ناسیونالیسم عربی؛ و گسترش گسترده تئوری های توطئه ضدیهودی و ضد صهیونیستی. به طور سنتی، یهودیان در جهان اسلام اهل کتاب به شمار می رفتند و تابع مقام "ذمی" بودند. به آن ها امنیت نسبی در برابر آزار و اذیت داده می شد، مشروط بر این که با موقعیت اجتماعی و حقوقی متفاوتی که تحت حکومت اسلامی بر آن ها تحمیل شده بود مخالفت نکنند. در حالی که پیش از قرن بیستم حوادث یهودستیزی وجود داشت، در این دوران یهودستیزی در جهان عرب به شدت افزایش یافت. در طول دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ یهودیان چندین بار در جهان عرب قتل عام شدند. وضعیت یهودیان در کشورهای عربی با شروع درگیری اعراب و اسرائیل بدتر شد. شکست در جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، مهاجرت فلسطینیان، ایجاد دولت اسرائیل و پیروزی های اسرائیل در طول جنگ های ۱۹۵۶ و ۱۹۶۷ تحقیر شدیدی برای مخالفان اسرائیل - در درجه اول مصر، س