Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ال ۱۳۶۷، تادئا همسر اول استفان سوم باواریا-اینگولشتات شد که در ۱۳ مه ۱۳۷۵ دوک باواریا شد. او به طور مشترک با برادرانش، فردریک (که با خواهر کوچکتر تادئا، مادالنا، ازدواج کرد) و ژان دوم، در باواریا-لندشوت حکومت کرد. تادئا جهیزیه ای معادل ۱۰۰۰۰۰ دوکات طلا آورد. باربارا تاکمن، نویسنده، همسرش استفان (که ۱۴ سال از او بزرگتر بود) را «بی پروا، ولخرج، متظاهر، عاشق پیشه، بی قرار بدون شرکت در مسابقات یا جنگ و مناسب برای یک دختر ویسکونتی» توصیف می کند. حاصل این ازدواج سه فرزند بود: سازگاری با زندگی در باواریا برای تادئا چالشی دشوار بود و او را در سال های بعد به سفرهای طولانی به خارج از کشور واداشت. آب و هوای مونیخ برای او مناسب نبود و او دچار سرفه مداوم و تب مکرر شد. پس از اینکه استفان سوم دوک شد، تادئا موظف شد علیرغم سلامتی اش، در مراسم دولتی بیشتری شرکت کند. در دهه ۱۳۷۰، او سفرهای طولانی به سرزمین مادری اش را آغاز کرد و معمولاً همسر و فرزندانش را با خود می آورد و برای دیدار خانواده اش در میلان توقف می کرد. او در سال ۱۳۷۸ از رم بازدید کرد. مرگ و میراث. پس از سفری به میلان در دسامبر ۱۳۸۰، تادئا به شدت بیمار شد. زمانی که
به باواریا بازگشت، از تب، سرفه و کاهش وزن رنج می برد. سلامتی او همچنان رو به وخامت گذاشت و در ۲۸ سپتامبر ۱۳۸۱ در سن ۳۰ سالگی در مونیخ درگذشت. او در آنسیر به خاک سپرده شد. هنگامی که خبر مرگ او به میلان رسید، پدر داغدارش به اتباع خود دستور داد لباس عزاداری بپوشند. کمتر از چهار سال بعد، دخترش، ایزابو، ملکه فرانسه شد. شوهر تادئا، استفان، در ۱۶ ژانویه ۱۴۰۱ با الیزابت کلیوز، دختر کنت آدولف سوم کلیوز، ازدواج دوم کرد. این ازدواج دوم بدون فرزند بود.
لوسیا پاوین (چیتادلا، ۸ اوت ۱۹۴۷) یک آشپز ایتالیایی است. زندگینامه و جوایز. در اوایل دهه شصت، او کار خود را به عنوان سرآشپز در رستوران آل پالازینو در گالیرا ونتا، در استان پادوا، آغاز کرد و در اواخر همان دهه، به لطف "اووتو"، برندی که در حال حاضر متعلق به همان رستوران است، برای عموم شناخته شد و در سال ۱۹۸۲ جایزه بین المللی را از فدراسیون مؤسسات عمومی ایتالیا دریافت کرد. او در سال ۱۹۸۴ دیپلم آشپزی و علوم طعم سازی را از میرلا کانتارلی و ماسیمو آلبرینی در مدرسه گریتی ونیز دریافت کرد. او متعاقباً تجربیات کاری مختلفی را در فرانسه کسب کرد، جایی که شاگرد روژه ورژه شد و دیپلم آشپزی سطح بالا را از "مدرسه آفتاب" دریافت کرد. مطالعه او در مورد آشپزی فرانسوی او را به پیروی از آموزه های استاد دیگری، پل بوکوز، سوق داد. با بازگشت به ایتالیا، شاگرد گوالتیرو مارکزی شد و سپس در دوره های آموزشی ایجینیو ماساری، فولویو اسکولاری و آکیل زویا شرکت کرد. او بار دیگر در کنار راجر ورژه به فرانسه بازگشت و در سال ۱۹۹۴ دیپلم دیگری در رشته آشپزی سطح بالا دریافت کرد. در همان سال، دیپلم افتخاری را از انجمن مدیران رستوران ها و هتل های ایتالیا در
یافت کرد. در سال ۱۹۹۶ او جایزه بین المللی سرآشپز طلایی را از آن خود کرد. در سال ۲۰۰۱، او جایزه لوئیجی ورونلی را برای "مرغ شاخدار شکم پر با سبزیجات و قارچ دنبلان سیاه" دریافت کرد. در سال ۲۰۰۷، اشترن در گزارشی دربارهٔ سنت آشپزی مادران ایتالیاییدر این مورد صحبت کرد. از دهه ۱۹۹۰، او آشپزی خود را به ایالات متحده آورده است. در سال ۲۰۱۳، او نماینده ایتالیا در سی امین سالگرد خواهرخواندگی پادوا با بوستون و سال فرهنگ ایتالیایی در ایالات متحده بود. در سال ۲۰۱۳، او پیشنهاد افتتاح رستوران خودش در نیویورک را رد کرد و اعلام کرد: «"ما باید اینجا بمانیم و در خانه، برتری های فراوانی که داریم را ترویج دهیم" .» اما در عین حال، مدرسه آشپزی برای افراد خارجی را در "پالازینو" راه اندازی کرد. در سال ۲۰۱۵، اتاق بازرگانی به او مدال کار و پیشرفت اقتصادی اعطا کرد. در سال ۲۰۱۸، به مناسبت ۵۵ سال فعالیت حرفه ای اش، لوکا زایا، رئیس منطقه ونتو، به عنوان اولین سرآشپز زن در ونتو، به او جایزه داد. او مشاور باریلا در انتخاب محصول و توسعه خط تولید «آکادمیا» بود. تعهد به جامعه. در سال ۱۹۸۵، او "جایزه «Sower's Award» را" دریافت کرد که به افراد و ساز
مان هایی اعطا می شود که از طریق فعالیت های بشردوستانه خود را متمایز کرده اند. در سال ۱۹۸۶، او جایزه "مادر سال" را از بنیاد دان گنوچی در میلان دریافت کرد. در سال ۱۹۹۵ او به همراه بینو ربلاتو میزبان جایزه بین المللی شعر بود.
روزالیا توبیا، معروف به روزالی (پیچینیسکو، ۱۸۶۰ – کنی سور مرن، ۱۹۳۲)، یک مدل و آشپز ایتالیایی بود که در فرانسه فعالیت می کرد. او بیشتر به خاطر تأسیس رستوران "روزالی" شناخته می شود، که بین دهه های ۱۹۱۰ و اواخر دهه ۱۹۲۰ به مکانی برای گردهمایی هنرمندان مون پارناس تبدیل شد. زندگی نامه. روزالیا توبیا، اصالتاً اهل سیوسیاریا، در سال ۱۸۶۰ در پیچینیسکو متولد شد. در سال ۱۸۸۷، او به عنوان خدمتکار پرنسس روسپولی به پاریس آمد. در همان سال ازدواج کرد و صاحب پسری به نام لوئیجی (که در فرانسه لویی نامیده می شود) شد. در پایتخت فرانسه، او ابتدا با اودیلون ردون کار کرد و سپس کار خود را به عنوان مدل برای نقاش آکادمیک ویلیام-آدولف بوگرو آغاز کرد و برای نقاشی های "«جوانی»"، "«دو حمام کننده»"، "«خیال در آفتاب» و" "«آنیو»" ژست گرفت. او بعداً برای کارولوس-دوران و جیمز ابوت مک نیل ویسلر نیز کار کرد. در سالی نامشخص بین ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۲، پس از ترک حرفه مدلینگ، روزالیا یک رستوران در مونپارناس با نام شز روزالی افتتاح کرد. این بیسترو کوچک که در خیابان کامپاگنه-پرمیر قرار داشت، غذاهای سنتی ایتالیایی سرو می کرد و عمدتاً مشتریان آن ساختمان سازانی ب
ودند که در پروژه های ساختمانی اطراف فعالیت داشتند، زمانی که پاریس در حال گسترش شهری بود. در این فعالیت، او توسط پسرش لوئیجی یاری می شد. در آن سال ها، یک ایتالیایی دیگر به محله هنرمندان مونپارناس نقل مکان کرد: آمادئو مودیلیانی از لیورنو. مودیلیانی اغلب به رستوران روزالیا توبیا می رفت و وقتی پول کافی برای پرداخت هزینه غذا نداشت، برخی از نقاشی هایش را به او می داد. با این حال، روزالیا نمی توانست هنر مدرنیستی مودیلیانی را درک کند، هنری که با هنر آکادمیکی که در جوانی اش می شناخت بسیار متفاوت بود. اعتقاد بر این است که بسیاری از این «خط خطی ها» (همان طور که او آنها را می نامید) برای روشن کردن اجاق ها استفاده می شدند یا در انباری قرار می گرفتند، جایی که توسط موش ها جویده می شدند. وقتی مودیلیانی رابطه اش را با ژان اِبوترن آغاز کرد، این زوج به نزدیکی کلوپ روزالیا نقل مکان کردند، کسی که مودیلیانی با او دوستی برقرار کرده بود. از دیگر مشتریان این کلوپ می توان به نقاشانی چون موریس اوتریلو، پابلو پیکاسو و ژول پاسین، و همچنین مدلی به نام آلیس پرین، معروف به کیکی از آلیس پرن، اشاره کرد. بین سال های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰، روزالیا رستورا
ن خود را بست و به جنوب فرانسه، نزدیک کن، در حومه ای که او را به یاد سرزمین مادری اش می انداخت، نقل مکان کرد. او دو سال بعد، در سال ۱۹۳۲، در کاگن-سور-مر درگذشت و در همان جا به خاک سپرده شد.
لا دیفسا دلا رازا () یک مجله فاشیستی بود که بین سال های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۳ در دوران حکومت فاشیست ها در ایتالیا در رم منتشر می شد. عنوان فرعی آن علم", مستندات، جنجال" ( بود). این سازمان نقش مهمی در اجرای ایدئولوژی نژادی پس از حمله به اتیوپی و وضع قوانین نژادی در سال ۱۹۳۸ ایفا کرد. تاریخچه و مشخصات. "مجله «دیفسا دلا رازا»" اولین بار در ۵ اوت ۱۹۳۸ منتشر شد. این مجله توسط دفتر رسیدگی به مشکلات نژادی به ریاست گیدو لاندرا تأسیس شد. مدیر بنیانگذار این مجله جولیو کوگنی بود، اما وقتی متوجه شد که ایده هایش در مورد نژادها توسط رهبران فاشیست بدون هیچ اشاره ای به او مورد استفاده قرار گرفته است، این سمت را ترک کرد. کوگنی جای خود را به تلسیو اینترلاندی در این سمت داد. جورجیو آلمیرانته به عنوان دبیر تحریریه آن خدمت می کرد و دستیار اینترلاندی بود. هیئت تحریریه این مجله شامل پزشکان و دانشمندان برجسته بود. این مجله هر دو هفته یکبار منتشر می شد، اما بعداً به دو ماه یکبار تغییر یافت. "مجله «لا دیفسّا دلا رازا»" توسط چندین مؤسسه دولتی، از جمله وزارت فرهنگ عامه، بانک ها، شرکت های صنعتی و بیمه تأمین مالی می شد. هر شماره از این مجله به مدا
رس و دانشگاه های سراسر ایتالیا تحویل داده می شد. این مجله پس از انتشار ۱۱۸ شماره، در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۳ تعطیل شد. ایدئولوژی، محتوا و مشارکت کنندگان. اولین شماره این مجله شامل بیانیه ای "به نام «مانیفست دلا رازا"» از سوی محققان بود که اصل راهنمای ایدئولوژی نژادپرستانه ایتالیای فاشیست بود. پس از انتشار این بیانیه، رویکرد دولت نسبت به یهودیان ایتالیا و سیاست های استعماری آن تغییر کرد. این مجله در اولین شماره اهداف خود را به شرح زیر شرح داد:ما با کمک محققان رشته های مختلف مرتبط با این مسئله، مفاهیم اساسی که دکترین نژادپرستی ایتالیایی بر آنها استوار است را رواج خواهیم داد؛ و ثابت خواهیم کرد که علم در کنار ماست."مجله «لا دیفسا دلا رازا»" اغلب شامل تصاویر گرافیکی، عکس ها، کارتون ها و فتومونتاژهایی بود که با زیرنویس های توهین آمیز و مبتذل همراه بودند. تیترهای آن عمدتاً جنجالی بودند. این مجله حامی شبه علم، نژادپرستی فرهنگی و بدویت ایتالیایی بود و اصول مدرنیسم اروپایی را رد می کرد. بیشترین موضوعی که در این مجله به آن پرداخته می شد، یهودستیزی بود. در ماه مه ۱۹۴۲، در مقاله ای از جورجیو آلمیرانته، خون به عنوان تنها گواه ایتالیا
یی بودن که ایتالیایی ها را از یهودیان و افراد سیاه پوست دورگه متمایز می کرد، در نظر گرفته شد. هر دو گروه از طریق عکس ها به شیوه ای منفی در این مجله به تصویر کشیده شدند. در سال های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، این مجله ادعا کرد که بریتانیایی ها نسبت به افرادی که در مستعمرات آن زندگی می کردند، رفتار بی رحمانه ای داشتند. برخی از نویسندگان آن عبارت بودند از لینو بوسینکو، لوئیجی کاستالدی، الیو گاستینر، گویدو لاندرا و مارچلو ریچی که چهره های علمی بودند و مقالاتی در مورد نژادپرستی بیولوژیکی منتشر می کردند. مقالات گویدو لاندرا عمدتاً مربوط به بیماری های ارثی بود. فردیناندو لوفردا مرتباً مقالاتی برای این مجله می نوشت که در آنها دیدگاه های ضد فمینیستی خود را ارائه می داد. گردش خون. اندکی پس از انتشار، "مجله «لا دیفسّا دلا رازا»" در هر شماره ۱۵۰۰۰۰ نسخه فروخت. با این حال، از نوامبر ۱۹۴۰ به دلیل شروع جنگ جهانی دوم، تیراژ آن به طور قابل توجهی کاهش یافت.
دیاریو (به ایتالیایی: Diario della Settimana) که با نام "دیاریو دلا ستیمانا (به ایتالیایی: Diario della Settimana)" نیز شناخته می شود، یک مجله خبری ایتالیایی بود که بین سال های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۹ در میلان، ایتالیا منتشر می شد. تاریخچه و مشخصات. "دیاریو" اولین بار در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۶ به عنوان یک هفته نامه مرتبط با روزنامه وحدت منتشر شد. انریکو دگلیو، لوکا فورمنتون و آماتو ماتیا بنیانگذاران این مجله بودند. در ۸ سپتامبر ۲۰۰۸ ماسیمو ربوتی، که قبلاً در رادیو پوپولار کار می کرد، سردبیر آن شد. "دیاریو" اخباری را بر اساس روزنامه نگاری تحقیقی ارائه می داد. انزو بالدون، روزنامه نگار ایتالیایی که برای این مجله کار می کرد، در اوت ۲۰۰۴ در عراق کشته شد. در سال ۱۹۹۷، این مجله از "وحدت" مستقل شد و در جمعه ۷ سپتامبر، پس از ۵۶۷ شماره، به دوهفته نامه تبدیل شد: وضعیتی که ۲۸ شماره و تا ۶ مارس ۲۰۰۹ ادامه یافت. از شماره ۳ آوریل ۲۰۰۹، "دیاریو" به ماهنامه تبدیل شد و هر شماره به یک موضوع خاص اختصاص داشت. انتشار چاپی این مجله پس از شماره دسامبر ۲۰۰۹ متوقف شد. این نشریه با انتشار تک نگاره هایی مانند «یادبود» و «برلوسکونید» به موفقیت های بزرگی دس
ت یافت؛ در سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷، این نشریه در مرکز بحث های گسترده ای قرار داشت که ناشی از تحقیقات آن در مورد تقلب ادعایی در انتخابات ۲۰۰۶ بود. در ۵ دسامبر ۲۰۰۲، "دیاریو" به همراه روزنامه صربی "داناس"، جایزه راهنمای مطبوعات را در پاریس دریافت کردند.
کور هفته نامهٔ «مقاومت انسانی"»" ضمیمهٔ طنز روزنامهٔ کمونیستی ایتالیایی "«لونیتا»" بود. تاریخچه. "«کوور»" اولین بار در شماره ۱۶ ژانویه ۱۹۸۹ مجله وحدت منتشر شد، سه ماه پس از آنکه نسخه قبلی آن "، «تانگو»"، یک ضمیمه طنز دیگر به سردبیری سرجیو استاینو، ناپدید شد. بنیانگذاران آن میشل سرا بودند که تا ژوئن ۱۹۹۴ سردبیر باقی ماند و پیش از آن خبرنگار ورزشی و فرهنگی "وحدت"، آندره آ آلوئی، سردبیر صفحات فرهنگی و پیرجورجیو پاترلینی، روزنامه نگار، بودند. آنها همچنین سردبیر قدیمی "وحدت"، سرجیو بانالی، را داشتند. سرجیو استینو، وائورو، وینچینو، آلتان، الکاپا، روبرتو پرینی، دیزینی و کاویگلیا، گروه جیالاپا، بپه گریلو، استفانو بنی، دومنیکو استارنونه، جینو و میکله، انزو والبیو ، انزو والبیو، از جمله بسیاری از مشارکت کنندگان بودند. فازیو و پاتریزیو روورسی طراحی گرافیک توسط مائورو لوکارینی و فابیو بولونینی انجام شده است. آخرین شماره از "مجله کور" که در "وحدت" منتشر شد، شماره ۱۰۴، ۲۱ ژانویه ۱۹۹۱ بود. کمی بعد، تقریباً همزمان با انحلال حزب کمونیست ایتالیا، کور در ۴ فوریه ۱۹۹۱ به یک هفته نامه مستقل تبدیل شد و در کمال تعجب همه، فروش ۱۴۰۰۰
۰ نسخه در هفته را آغاز کرد. این مجله در سال ۱۹۹۷ تعطیل شد. مهمانی های این مجله به محل ملاقات مهمی برای چپ گرایان تبدیل شد که معمولاً در ماه ژوئیه، در ملکی در مونته چیو، رجیو امیلیا برگزار می شد. این وضعیت تا یازدهمین سال ادامه یافت.
کروناش سوشیال () یک مجله سیاسی دوهفته نامه ای بود که از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۱ در رم، ایتالیا منتشر می شد. این مجله یکی از نشریات مرتبط با جناح های درون حزب دموکراسی مسیحی (دی سی) بود و عمدتاً بر اقتصاد سیاسی تمرکز داشت. تاریخچه و مشخصات. "کروناش سوسیالی (Cronache Sociali)" توسط جوزپه دوسِتی و جوزپه لاتزاتی در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد برخی از دانشگاهیان دانشگاه کاتولیک ساکرو کور در میلان نیز در تأسیس این مجله نقش داشتند. هدف آن ترویج یک رویکرد اقتصادی به نام کینزگرایی کاتولیک مطابق با ارزش های کاتولیک بود. این مجله که در رم مستقر بود، هر دو هفته یکبار منتشر می شد. "کروناش سوسیالی" با چهره های چپ گرا در حزب دموکرات، از جمله جورجیو لا پیرا و لئوپولدو الیا، مرتبط بود. نویسندگان این مجله بخشی از جناحی در درون حزب دموکرات بودند که با نام کروناش سوسیالی شناخته می شد. این گروه از این مجله برای دفاع از ایدئولوژی خود مبنی بر دموکراسی یکپارچه که از همبستگی مسیحی در عرصه های دولت، جامعه و اقتصاد حمایت می کرد، استفاده می کردند. آنها منتقد آلسید د گاسپری، رهبر حزب دموکرات، بودند و شعار آنها "اول شخص و سپس بازار" بود. "کروناش سوسیالی"
در سال ۱۹۵۱ منحل شد و جناحی که دوسِتی رهبری آن را بر عهده داشت نیز منحل شد. این مجله توسط دانشگاه بولونیا بایگانی شد.
کروناکا ورا (به ایتالیایی: Cronaca Vera) یک مجله خبری هفتگی و مصور "است" که در ایتالیا منتشر می شود. تاریخچه. این مجله در سال ۱۹۶۹ توسط کارآفرین سرجیو گاراسینی، که مجله ماهانه شهوانی "کنت" را راه اندازی کرده بود، تأسیس شد. گاراسینی، آنتونیو پریا، نویسنده جنایی و سردبیر سابق ای بی سی که به عنوان خبرنگار جنایی در وحدت نیز کار کرده بود، را به عنوان اولین سردبیر این نشریه منصوب کرد. به مائوریتزیو بووارینی ، تصویرگر گرافیک و هنرمند کمیک، طراحی "کروناکا" سپرده شد، در حالی که او همچنین در همان سال به عنوان سردبیر در نسخه ایتالیایی مجله "هارا-کیری" شروع به کار کرد. محتوا. این مجله با «کاغذ بی کیفیت» چاپ می شود و به صورت خرده فروشی با قیمت یک یورو به فروش می رسد. هر شماره معمولاً شامل حدود دوازده تا پانزده گزارش از اخبار محلی گرفته تا جرم و جنایت، از داستان های خشونت روزمره گرفته تا جنجال ها است. این مجله شامل ستون هایی مانند (قصه های زرد/سیاه) با داستان های جنایی، یا (اسرار سکس) است که در آن خوانندگان دربارهٔ مشکلات جنسی خود می نویسند. عناوین آن، با «زرد و قرمزهای زننده»، توسط مجله معاون «فوق العاده» تلقی می شوند. "ک
روناکا ورا" از نظر برخی منتقدان «یک روزنامه زرد زننده» محسوب می شود، اگرچه جلد آن برای برخی دیگر «غیرقابل چشم پوشی» است، در حالی که برای شهرداری ریبرا، آگریجنتو، این مجله «معتبر» است. محبوبیت. در اواسط دهه ۱۹۷۰، "کروناکا" تقریباً ۶۰۰ هزار شماره در هفته می فروخت. جوزپه بیسلی، سردبیر، ادعا می کند که این مجله هر ساله «تقریباً ۲۰٬۰۰۰ نامه» از خوانندگان دریافت می کند. او با این یافته موافق است که این مجله محبوب ترین نشریه در بین زندانیان است.
کریتیکا فاشیستا یک مجله فرهنگی دوهفته نامه ای بود که توسط جوزپه بوتای در رم، ایتالیا تأسیس و سردبیری می شد. این مجله در دوران حکومت فاشیست ها در این کشور از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۳ وجود داشت با گذشت زمان، به یکی از مهم ترین نشریات دوره فاشیسم در ایتالیا تبدیل شد. تاریخچه و مشخصات. "کریتیکا فاشیستا" در سال ۱۹۲۳ توسط روزنامه نگار ایتالیایی جوزپه بوتای در رم تأسیس شد. این مجله به صورت دو هفته نامه منتشر می شد و در طول حیات خود توسط جوزپه بوتای سردبیری می شد. هدف بوتای فراهم کردن بستری برای دولت فاشیست بود تا از طریق بحث های فکری و هنری، سیاست فرهنگی خود را توسعه دهد. این مجله همچنین با هدف آموزش طبقه حاکم نوظهور و آغاز بحث در مورد ماهیت ایدئولوژی فاشیسم منتشر می شد. این مجله تجدیدنظرطلبی را که به عنوان ایدئولوژی جدید فاشیسم ایتالیایی ظاهر شده بود، پذیرفت. بین سال های ۱۹۲۶ و ۱۹۲۷، "کریتیکا فاشیستا" مقالات مختلفی در مورد تعریف و دامنه هنر دولتی منتشر کرد تا به مقامات فاشیست در توسعه مفاهیم مرتبط کمک کند. این مجله موضعی ضدسرمایه داری اتخاذ کرد. از جمله نویسندگان برجسته آن می توان به آردنگو سوفیسی، مینو ماکاری، جینو سورینی
، ماسیمو بونتمپلی، سیپریانو افیسیو اوپو، کرتزیو مالاپارته، فیلیپو توماسو مارینتی، آنتون جولیو براگاگلیا، اومبرتو فراچیا و امیلیو چکی اشاره کرد. در اوایل دهه ۱۹۳۰، جوزپه بوتای و دیگر چهره های فاشیست مرتباً مقالاتی در مورد نیاز به نوسازی در تمام جنبه های زندگی ایتالیایی در این مجله منتشر می کردند. "نشریهٔ «کریتیکا فاشیستا»" در سال ۱۹۴۳ منحل شد و آخرین شمارهٔ آن شمارهٔ ۲۱ بود. برای نماهای دیجیتالی مجله، به کتابخانه روزنامه از کتابخانه ملی مرکزی رم مراجعه کنید.
جیان ماریا ویسکونتی (; – ) دومین دوک ویسکونتی میلان، پسر جان گالئاتزو ویسکونتی و کاترینا ویسکونتی بود. او به بی رحمی معروف بود و سرانجام ترور شد. او فرزندی نداشت. زندگی نامه. جان گالئاتزو ویسکونتی به همراه سه پسرش، ماکتی از کلیسای سرتوزا دی پاویا را به مریم مقدس تقدیم می کند. جان ماریا که در سال ۱۳۸۸ در آبیاتگراسو در قلعه ویسکونتی متولد شد، پسر جان گالئاتزو و همسرش کاترینا، دختر برنابو ویسکونتی بود. آنها از سال ۱۳۸۰ ازدواج کرده بودند، اما تنها موفق به به دنیا آوردن یک فرزند شده بودند که یک ماه پس از تولدش درگذشت. تولد جان به عنوان پسر و وارث مورد انتظار، با جشن و سرور همراه بود. والدین او حتی عهد کرده بودند که اگر مریم مقدس به آنها فرزندی بدهد، نام حماسی «ماریا» - که معمولاً یک نام زنانه محسوب می شود - را به نام پسران خود اضافه کنند، از این رو او را جیان ماریا نامیدند. کلیسای باسیلیکا (که به میلاد مریم مقدس اختصاص داده شده است) سانتا ماریا نووا در آبیاتگراسو، برای جشن تولد جیان ماریا ساخته شد. تولد جیان ماریا همچنین از این جهت مهم بود که به تثبیت حکومت پدرش بر میلان کمک کرد. جیان گالئاتزو، در حالی که مسلماً ا
ز خانواده ویسکونتی بود - خانواده ای که از سال ۱۲۷۷ بر میلان حکومت می کردند، پس از سرنگونی، زندانی کردن و مسموم کردن سلف و عمویش، برنابو ویسکونتی و دو پسر بزرگترش، کنترل میلان را به دست گرفته بودند. کاترینا، مادر جیان ماریا، دختر برنابو بود و بنابراین والدین جیان ماریا پسرعموهای درجه یک بودند. پس از مرگ پدرش بر اثر طاعون در سال ۱۴۰۲، جیان ماریای ۱۳ ساله عنوان دوک را در زمان نیابت سلطنت مادرش به دست آورد. دوک نشین میلان به زودی از هم پاشید: در میان احزاب مختلفی که بر سر زمین های آن رقابت می کردند، فاچینو کانه، که از اشراف زادگان بود، پیروز شد. در سال ۱۴۰۸، جیان ماریا با آنتونیا مالاتستا از چزنا، دختر آندره آ مالاتستا، ازدواج کرد. آنها هیچ فرزندی نداشتند. هنگامی که فاچینو کانه در پاویا به بیماری لاعلاجی مبتلا شد، توطئه ای توسط گروهی از گیبلین های میلانی علیه دوک مطرح شد و جیان ماریا در مقابل کلیسای سن گوتاردو در میلان ترور شد. فاچینو در حال مرگ، افسران خود را سوگند داد تا از فیلیپو ماریا، برادر جیان ماریا، که در واقع جانشین او شده بود، حمایت کنند.
خروج قطار از ریل ویارجیو حادثه ای بود که در آن یک قطار باری حامل گاز مایع از ریل خارج شد و متعاقباً آتش گرفت. این حادثه در ۲۹ ژوئن ۲۰۰۹ در ایستگاه راه آهن ویارجیو، لوکا، شهری در منطقه توسکانی ایتالیای مرکزی رخ داد. در این حادثه سی و دو نفر کشته و بیست و شش نفر دیگر زخمی شدند. جزئیات. قطار باری شماره ۵۰۳۲۵ از تریکاته به گریچیگنانو-تِورولا، که توسط لوکوموتیو کلاس E655 شماره E 655 175 با ۱۴ واگن تانکری هدایت می شد، در تاریخ ۲۹ ژوئن ۲۰۰۹ ساعت ۲۳:۴۸ به وقت محلی (۲۱:۴۸ UTC) در ویارجو از ریل خارج شد. از میان ۱۴ واگن، واگن اول ثبت شده بود و ۱۳ واگن دیگر در مسیر مستقیم ایستگاه ویارجو از ریل خارج شد. این واگن به سکوی ایستگاه برخورد کرده و به سمت چپ واژگون شد. چهار واگن بعدی نیز واژگون شدند و دو واگن بعد از آن از ریل خارج شدند اما سرپا باقی ماندند. هفت واگن آخر از ریل خارج نشده و سالم روی مسیر باقی ماندند. واگن های از ریل خارج شده با خانه های کنار خط آهن برخورد کردند. برخی از واگن ها متعلق به KVG Kesselwagen، زیرمجموعه GATX، بودند و به اکسان موبیل و ئی آرجی (مالکان پالایشگاه نفتی که قطار از آنجا حرکت کرد) اجاره داده شده
بودند، گزارش شده است که حامل گاز مایع (LPG) بوده اند. دو واگن از این واگن ها منفجر و آتش گرفتند. گزارش شده است که هفت نفر در اثر فرو ریختن یک خانه کشته شده اند. گزارش شده است که نفر هشتم که کشته شده است، در حال رانندگی با اسکوتر در جاده ای مجاور راه آهن بوده است. کودکی در حالی که در ماشینی در مقابل خانه ای که با والدینش در آن زندگی می کرد، سوخته بود، پیدا شد. گمان می رود که والدینش او را برای نجاتش در ماشین گذاشته و سپس برای نجات دو کودک دیگر به خانه بازگشته اند. دو نفر از خدمه قطار در این حادثه جراحات جزئی برداشتند. منطقه وسیعی ویارجیو در آتش سوزی های بعدی ناشی از واگن های حامل LPG خودسوز آسیب دید. گزارش شده است که بیست و شش نفر در این حادثه زخمی شده اند. این حادثه بدترین حادثه ریلی در ایتالیا از زمان برخورد دو قطار در مونتزونو در نزدیکی بولونیا در ۱۵ آوریل ۱۹۷۸ است که منجر به کشته شدن ۴۸ نفر شد. کل یک خیابان در اثر انفجار و آتش سوزی ویران شد. پیامدها. مقامات محلی وضعیت اضطراری اعلام کردند. در نتیجه این حادثه حدود ۱۰۰۰ نفر از ساکنان ویارجیو از خانه های خود تخلیه شدند. سیلویو برلوسکونی، نخست وزیر ایتالیا، از
ویارجیو بازدید کرد تا «کنترل اوضاع را به دست بگیرد»، اما با هو کردن و فریادهای «به خانه هایتان برگردید» مواجه شد. دکتر انریکو پتری، شاهد عینی و پزشک بیمارستان محلی، گفت که ۳۶ نفر با سوختگی ۸۰ تا ۹۰ درصد به بیمارستان ورسیلیا در ویارجیو منتقل شده اند. او عواقب این حادثه را با یک حمله تروریستی مقایسه کرد. این حادثه حدود ۱۰۰ نفر را بی خانمان کرد. این حادثه منجر به اختلال در خدمات ریلی بین رم و جنوا شد. ایستگاه راه آهن ویارجیو در ۳ ژوئیه ۲۰۰۹ تا حدی بازگشایی شد. علت. اداره کل تحقیقات راه آهن که بخشی از وزارت زیرساخت ها و حمل ونقل ایتالیا است، تحقیقاتی را دربارهٔ علت این حادثه آغاز کرد. پلیس ایتالیا اعلام کرد که احتمالاً حادثه به دلیل خرابی مسیرهای راه آهن یا مشکلی در سیستم ترمز قطار رخ داده است. اتحادیه ایتالیایی CGIL گزارش داده که وضعیت فرسوده واگن ها را مقصر دانسته است؛ نگهداری این واگن ها بر عهده شرکت گاتکس بود. شکست محور واگنی که از ریل خارج شد نیز به عنوان یک علت محتمل در حال بررسی است. تا پیش از اعلام نتایج رسمی کمیسیون های تحقیق، علت احتمالی حادثه به نقص ساختاری محور واگن اول از میان واگن های تانکر خارج شد
ه نسبت داده می شود. وزیر حمل ونقل ایتالیا، آلِترو ماتئولی، در تاریخ ۱ ژوئیه به پارلمان ایتالیا اطلاع داد که یک محور معیوب ممکن است باعث وقوع این حادثه شده باشد. در ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۹، جلسه فوق العاده شبکه مقامات ایمنی ملی برگزار شد. در این جلسه از اعضا دعوت شد تا اطلاعات مربوط به مشکلات مربوط به محورهای نوع A را به اپراتورهای راه آهن، مالکان و دارندگان واگن های باری اطلاع دهند.
کاترینا ویسکونتی (؛ 1361 – ) دوشس میلان به عنوان همسر دوم جیان گالئاتزو ویسکونتی، اولین دوک میلان، و مادر دو دوک بعدی میلان، جیان ماریا و فیلیپو ماریا ویسکونتی بود. کاترینا از سال ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۴، در دوران خردسالی پسر بزرگترش، به عنوان نایب السلطنه میلان خدمت کرد، اما به دلیل سوءظن جیان ماریا به خیانت ادعایی او (که توسط دشمنش، فاچینو کین، از اشراف زادگان، در ذهن او کاشته شده بود)، مادرش را دستگیر و در قلعه مونزا زندانی کرد، جایی که احتمالاً در سال ۱۴۰۴ مسموم شد. خانواده. کاترینا در میلان به دنیا آمد، یکی از هفده فرزند برناببو ویسکونتی، لرد میلان، و بئاتریس رجینا دلا اسکالا. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او استفانو ویسکونتی، لرد میلان، و والنتینا دوریا بودند، و پدربزرگ و مادربزرگ مادری او ماستینو دوم دلا اسکالا و تادئا دا کارارا بودند. خواهرزاده او، ایزابو باواریا، دختر خواهر بزرگترش، تادئا، پس از ازدواجش در سال ۱۳۸۵ با شاه چارلز ششم، همسر ملکه فرانسه بود. پس از قتل پدربزرگ مادری اش، ایزابو به یکی از سرسخت ترین دشمنان کاترینا، جیان گالئاتزو، همسر کاترینا، و دخترش، والنتینا، دوشس اورلئان، تبدیل شد. ازدواج. در اوایل سال
۱۳۷۹، احتمال ازدواج بین کاترینا و شاه ریچارد دوم انگلستان مطرح شد. سر سایمون برلی، معلم و مشاور پادشاه، به همراه جفری چاسر برای مذاکره به میلان رفت، اما در مورد این ازدواج تردید داشت. برنابئو نیز آن را رد کرد، زیرا او اتحاد دیگری را برای دخترش ترجیح می داد. در ۲ اکتبر ۱۳۸۰، در کلیسای سن جیووانی در کونکا، در سن حدود نوزده سالگی، کاترینا با پسرعموی اول خود، جیان گالئاتزو ویسکونتی، ازدواج کرد. همسر اول او، ایزابل والوا، در سال ۱۳۷۳ هنگام زایمان درگذشته بود و برای او سه پسر به جا گذاشته بود که همگی در جوانی درگذشتند و یک دختر به نام والنتینا ویسکونتی که در سال ۱۳۸۹ با لویی، دوک اورلئان، ازدواج کرد. جیان گالئاتزو از ایزابل، عنوان کنت ورتوس در شامپاین را به ارث برده بود. در سال ۱۳۸۵، جیان گالئاتزو، پدر کاترینا، برنابو، را از مقام لرد میلان خلع کرد. برنابو در قلعه ترتزو زندانی شد و ظاهراً به دستور جیان گالئاتزو مسموم شد. کاترینا در ۱۱ مه ۱۳۹۵، زمانی که همسرش توسط ونسسلاوس، پادشاه رومیان، به ازای ۱۰۰۰۰۰ فلورین به عنوان اولین دوک منصوب شد، دوشس میلان شد. برای بزرگداشت این رویداد، یک نقاشی مذهبی توسط آنوولو دا ایمبونات
ه نقاشی شد که در پیش زمینه، چهره های زانو زده کاترینا و جیان گالئاتزو را به تصویر می کشد. این نقاشی اکنون در کتابخانه باسیلیکای سنت آمبروجیو در میلان قرار دارد. شوهرش قلعه مونزا و سینیوریای ویچنزا را به او اعطا کرد. کاترینا و همسرش دستور ساخت کلیسای سرتوزا دی پاویا را دادند که در ۲۷ اوت ۱۳۹۶ آغاز شد. فرزندان. کاترینا و جیان گالئاتزو سه فرزند داشتند: کودتای جان گالئاتزو. در ۶ مه ۱۳۸۵، برای تصرف میلان، جان گالئاتزو برنابئو و دو پسرش، لودوویکو و رودولفو، را اسیر کرد و آنها را در قلعه ترتزو زندانی کرد. آنها در اسارت جان باختند. او همچنین پسرعموهای بازمانده خود را از تمام حقوق حکومت میلان محروم کرد. او با متهم کردن عمویش به توطئه برای ترور او و مجبور کردن او و خواهرش ویولانته ویسکونتی به ازدواج، کودتا را در میان سایر اربابان ایتالیایی مشروعیت بخشید. دوشس میلان. در ۱۱ مه ۱۳۹۵، امپراتور ونسسلاس عنوان دوک میلان را به جان گالئاتزو اعطا کرد. به همین مناسبت، دوک های جدید به آنوولو دا ایمبوناته مأموریت دادند تا یک کتاب مقدس برای اهدا به کلیسای سنت آمبروجیو تهیه کند. این کتاب همچنین شامل تصویری از کاترینا به همراه چندین د