Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
او دربارهٔ استفاده از ضایعات چوب پروژه های نجاری برای تولید بریکت های سوختی بود که می تواند به کاهش قطع درختان برای هیزم کمک کند. او همچنین داده های جوی را جمع آوری می کند و تأثیرات جنگل زدایی و ذرات گرد و غبار بر دمای آب و هوا را مطالعه می نماید. هدف او تشویق به استفاده بیشتر از منابع انرژی تجدیدپذیر مانند انرژی باد، انرژی خورشیدی و انرژی برق آبی است که نسبت به سوخت های فسیلی آسیب کمتری به محیط زیست وارد می کنند. در سال ۲۰۱۰، او به مدت چهار ماه به عنوان پژوهشگر مهمان با دکتر سی. ماتزلر، دانشمند سنجش از دور زمینی و جوی در مؤسسه فیزیک کاربردی دانشگاه برن سوئیس همکاری کرد. در ژانویه ۲۰۱۳، او به عنوان عضو افتخاری انستیتوی علمی آفریقا (ASI) در رشته فیزیک انتخاب شد. فعالیت های ترویجی. سعید در ترویج علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) فعال است. او در سال ۲۰۱۱ از بنیانگذاران انجمن زنان فیزیکدان نیجریه بود که زنان را به فیزیکدان شدن تشویق می کند، به بهبود آموزش فیزیک در مدارس می پردازد و به زنان جوان جایزه می دهد. سعید همچنین با مربیگری جوانان در پروژه های علمی محلی و ملی و همکاری داوطلبانه با بنیاد فارغ التحصیلان
پیس کورپس نیجریه و بنیاد ویزیولا، مشارکت جوانان را تشویق می کند. به گفته ربیع صالحو، او به این دلیل در ترویج STEM فعال است که دختران، به ویژه در شمال نیجریه، با فشارهای گروهی و موانع متعددی برای تحصیل و اشتغال در این زمینه ها روبرو هستند. علاوه بر این، «ورود دختران بیشتر به علم به این معنی است که راهکارهای علمی فقط متناسب با نیازهای یک جنسیت طراحی نشوند.» همچنین مشاغلی که کاربردهای عملی دارند، مانند بانکداری و پزشکی، از اقبال بیشتری برخوردارند.
مَی موسی الصایِغ (۱۹۴۱ – ۵ فوریهٔ ۲۰۲۳) شاعر، نویسنده و فعال سیاسی فلسطینی بود. در شهر غزه متولد شد. در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه قاهره در رشتهٔ فلسفه و جامعه شناسی تحصیل کرد. او زندگی خود را وقف کار مبارزاتی کرد، برای فعالیت در جنبش فتح فعال شد و به عضویت شورای انقلابی جنبش فتح، شورای مرکزی و شورای ملی سازمان آزادیبخش درآمد. او بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۶ به عنوان دبیرکل اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطینی خدمت کرد. در طول حرفه کاری خود، یک رابطه قوی را بین تعلق به مقاومت فلسطینی از یک سو و بیان آن از طریق شعر و رمان ها از سوی دیگر ترکیب کرد. زندگی و پیشه. می الصایغ در سال ۱۹۴۱ در شهر غزه، ناحیهٔ غزه، سرپرستی فلسطین، در یک خانوادهٔ مسیحی تحصیل کرده و متعهد ملی به دنیا آمد. پدرش موسی و مادرش هند فرح نام داشت. دورهٔ ابتدایی و مقدماتی را در مدارس شهر غزه آموخت و دورهٔ راهنمایی را در مدرسهٔ دخترانه الزهرا به پایان رساند. در آن مدرسه، استعداد او برای نوشتن شکوفا شد، با تشویق مادرش، هند فرح، نویسنده، شروع به نوشتن انشاهایی کرد که معلمش برای دانش آموزان کلاس های بالاتر می خواند.در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ به قاهره سفر کرد و برای تحصیل د
ر رشتهٔ فلسفه و جامعه شناسی در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه قاهره ثبت نام کرد و از آنجا مدرک لیسانس گرفت. در سال دوم تحصیل در دانشگاه قاهره، شعری را در محضر یوسف السباعی خواند. السباعی شعر او را تحسین کرد و روز بعد آن را در آخرین صفحهٔ روزنامهٔ «الجمهوریه» به همراه عکسش منتشر کرد. سپس علی هاشم رشید، مدیر رادیو صدای فلسطین، از او دعوت کرد تا آن را در رادیو بخواند و راه را برای خواندن هر آنچه که بعدها می نوشت در رادیو باز کرد. در آن دوره روزنامه های مصر شعرهای متعددی از او منتشر کردند و سپس در صفحات مجلات عربی مانند «الآداب» لبنان و «اقلام» عراق شروع به انتشار اشعار خود کرد. می صایغ اولین مجموعه شعر خود را با عنوان «تاج خار» در سال ۱۹۶۹ منتشر کرد.در تأسیس اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطین که کنفرانس تأسیس خود را در سال ۱۹۶۵ در شهر اورشلیم برگزار کرد، شرکت کرد. سپس در سال ۱۹۶۸ به جنبش فتح پیوست و تا زمان خروج نیروهای سازمان آزادیبخش فلسطین از اردن در ژوئیه ۱۹۷۱ همراه آن سازمان در امان بود.صایغ مجبور شد به بیروت نقل مکان کند و در آنجا به عضویت شورای انقلابی جنبش فتح انتخاب شد. در سال ۱۹۷۲ با شعری در کتاب «اشعار نقش شده بر اب
لیسک اشرفیه» مشارکت داشت. او در سال ۱۹۷۴ مجموعه شعر جدیدی را با عنوان «شعرهای عاشقانه برای نام تعقیب کننده» منتشر کرد. از سال ۱۹۷۳ به عنوان عضو شورای ملی و مرکزی سازمان آزادیبخش فلسطین انتخاب شد.بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۶، صایغ به عنوان دبیرکل اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطین فعالیت می کرد. بین سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۲، او به عنوان عضو دفتر دائمی اتحادیهٔ بین المللی زنان دموکراتیک انتخاب شد. او از سال ۱۹۷۵ در جلسات کنفرانس توسعه، برابری و صلح که در برلین، پاریس، هاوانا، نیویورک، مسکو و بغداد برگزار شد، شرکت کرد. در سال ۱۹۸۵ مجموعه جدیدی را با عنوان «دربارهٔ اشک و شادی آینده» منتشر کرد. پس از اعلام دولت فلسطین در الجزایر در سال ۱۹۸۸، صایغ به نمایندگی از زنان فلسطینی در بسیاری از کنفرانس ها و سمینارهای عربی و بین المللی از جمله کمیتهٔ زنان در سازمان ملل ادامه خواهد داد. صایغ در مراحل گوناگون مبارزات ملی فلسطین به ویژه در زمان جنگ داخلی لبنان که در بهار ۱۹۷۵ شروع شد و تهاجم اسرائیل در تابستان ۱۹۸۲ در لبنان زندگی می کرد. او در رهبری تلاش های زنان برای حمایت از مقاومت فلسطین و لبنان در طول محاصره شهر بیروت توسط ارتش اسرائیل م
شارکت داشت. صایغ در آن سالها مقالات زیادی را در مجلهٔ «فلسطین الثوره» به چاپ رساند که به عضویت هیئت تحریریه درآمد. او همچنین برای روزنامهٔ «السفیر» و برای مجلات «الکاتب» و «الکرمل» می نوشت. او در سال ۱۹۸۸ کتاب خاطرات خود را با عنوان «محاصره، یک زندگی نامه» منتشر کرد. آخرین مجموعه او در سال ۲۰۱۴ با عنوانی به یاد عمر بن ابی ربیعه شاعر اموی منتشر شد: «کاش هند برنمی گشت».در سال ۲۰۰۲ رمانی با عنوان «در انتظار ماه» نوشت. او همچنین تعدادی مقاله و مطالعات انتقادی در مورد زنان تهیه کرد و دو کتاب در این زمینه منتشر کرد: «مطالعاتی دربارهٔ زنان» در سال ۱۹۸۱ و «زنان عرب و فلسطین» در همان سال.او با این باور که مسئلهٔ زنان بخشی از مسئلهٔ فلسطین و آزادی آن از یک سو است، رابطهٔ محکمی بین تعلق به مقاومت فلسطین و پیوستن به صفوف آن ایجاد کرد. از سوی دیگر، بیان این امر را از طریق شعر و رمان دنبال کرد. او برآورد کرد که زنان فلسطینی باید در مبارزهٔ ملی سهیم باشند، شرایط نقش خود را بهبود بخشند، موقعیت خود را در جامعهٔ فلسطین تقویت کنند و دیگر شهروند درجهٔ دوم نباشند، بلکه به برابری انسانی خود با مردان دست یابند. می صایغ مدال ها و جو
ایز زیادی دریافت کرد که برجسته ترین آنها «مدال ستارهٔ قدس» بود که رئیس جمهور محمود عباس در سال ۲۰۰۹ به پاس قدردانی از تلاش های او برای برجسته کردن و دفاع از آرمان فلسطین در جهان به او اعطا کرد. همچنین جایزهٔ قدس برای فرهنگ و خلاقیت در سال ۲۰۱۳ به او رسید. فیدل کاسترو، رئیس جمهور کوبا نیز به او جایزهٔ «آنا بتنکورت» به او اعطا کرد. درگذشت. می صایغ در ۵ فوریهٔ ۲۰۲۳ در شهر امان درگذشت و همان جا به خاک سپرده شد.جنبش فتح درگذشت او را تسلیت گفت و در بیانیه ای گفت: «امروز فلسطین و جنبش فتح و حامیان مبارزات بشردوستانه و آزادیبخش فلسطین با قامتی وداع کردند که این همه اثر باقی مانده از مبارزه و دستاورد بی نظیر را برای فلسطین به جا گذاشت تا چراغی زنده برای همهٔ آزادگان باقی بماند.» وزارت فرهنگ فلسطین نیز برای او عزادار شد و عاطف ابوسیف وزیر فرهنگ گفت: «فرهنگ فلسطین و عرب یک شخصیت مهم ادبی، یکی از نمادهای خود و نماد خلاقیت و بخشش را از دست داده است. این بانوی فقید نقش برجسته و سهم مؤثری در غنی سازی ذخایر ادبی فلسطین و عرب و نیز در رهبری جنبش فمینیستی فلسطین داشت.» مراد السودانی، رئیس اتحادیه عمومی نویسندگان و نویسندگان فل
سطینی نیز در سوگ او نشست و بیان داشت: «درگذشت می صایغ ضایعه بزرگی برای صحنه های فرهنگی و مبارزاتی است و آنچه غیبت سرنوشت ساز او را جبران می کند، تأثیر ادبی و مبارزه اش است که در قدرت حقیقت فلسطین می سوزد.» زندگی شخصی. همسرش محمد ابومیزر و فرزندانشان عبیر، وائل، رندَه و عمر نام داشتند. آثار. از جمله مجموعه شعرهای وی: دیگر:
فینال لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۰ یک مسابقه رفت و برگشتی فوتبال برای تعیین قهرمان لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۰–۲۰۰۹ بود. پاچوکا با پیروزی ۱–۰ خانگی مقابل هموطن خود، کروز آزول در بازی برگشت فینال این عنوان را به دست آورد. این چهارمین فینال مسابقات قهرمانی باشگاهی کونکاکاف تمام مکزیکی در پنج سال گذشته و دومین فینال متوالی بود. قوانین. مانند سایر دیدارهای دور حذفی، تیم ها دو بازی انجام دادند که یکی در ورزشگاه خانگی هر تیم بود. اگر تیم ها پس از ۹۰ دقیقه بازی در بازی دوم مساوی می ماندند، قانون گل های خارج از خانه اعمال می شود، اما نه پس از ورود بازی به وقت های اضافه، بنابراین اگر مجموع امتیاز پس از وقت های اضافه مساوی شود، برنده در ضربات پنالتی تعیین می شود.
ویرجینیاتاور نوروود (; – ) مهندس هوافضا، مخترع و فیزیکدان آمریکایی بود. او بیشتر به خاطر مشارکتش در برنامه لندست شناخته می شود، جایی که اسکنر چندطیفی را طراحی کرد که اولین بار در لندست ۱ مورد استفاده قرار گرفت. به همین دلیل از او به عنوان «مادر لندست» یاد می شود. زندگی اولیه و تحصیلات. ویرجینیا تاور در ۸ ژانویه ۱۹۲۷ در فورت توتن در نیویورک سیتی به دنیا آمد. او دختر بزرگ النور مونرو و جان واگلر تاور بود. پدرش افسر ارتش بود، مدرک کارشناسی ارشد فیزیک داشت و بعدها در دانشگاه کارنگی ملون تدریس می کرد. مادرش در ریاضیات و زبان ها مهارت داشت و به صورت مستقل مطالعه می کرد. پدرش به طور فعال علاقه ویرجینیا جوان به فیزیک و ریاضیات را تشویق می کرد؛ او در ۹ سالگی یک خطکش محاسبه به او داد و به توسعه مهارت های ریاضی او کمک کرد. خانواده به دلیل شغل نظامی پدر به پاناما، اوکلاهما و برمودا نقل مکان کردند. پس از حمله به پرل هاربر در دسامبر ۱۹۴۱، او در پنج دبیرستان مختلف تحصیل کرد. در سال ۱۹۴۳، مشاور راهنمایی او در دبیرستان به دلیل هوش بالا پیشنهاد کرد که کتابدار شود، اما او به اعداد علاقه بیشتری داشت تا کلمات. نوروود در سال ۱۹۴۴
با بورسیه جزئی در مؤسسه فناوری ماساچوست پذیرفته شد و در سال ۱۹۴۷ با مدرک فیزیک ریاضی فارغ التحصیل شد. هنگام کار در سپاه سیگنال ارتش ایالات متحده در نیوجرسی، او کلاس های مهندسی را از طریق برنامه تمدید دانشگاه راتگرز گذراند. = فعالیت های حرفه ای = یک سال پس از فارغ التحصیلی از MIT، او در آزمایشگاه های سپاه سیگنال ارتش ایالات متحده در فورت مونموث، نیوجرسی استخدام شد. او کار خود را بر روی رادار هواشناسی آغاز کرد. در آنجا، یک بازتابنده رادار برای بالن های هواشناسی طراحی کرد و سپس به طراحی آنتن مایکروویو پرداخت. پس از پنج سال در سپاه سیگنال، او به لس آنجلس نقل مکان کرد و در شرکت هواپیمایی هیوز شروع به کار کرد. او به مدت ۳۶ سال در آنجا بر روی پروژه های مختلفی از جمله طراحی آنتن، پیوندهای ارتباطی، اپتیک و اسکنرهای لندست کار کرد. در این مدت، او فرستنده مایکروویوی را طراحی کرد که سرویور ۱ از آن برای ارسال داده ها و تصاویر به زمین استفاده می کرد. نوروود یک اسکنر شش باندی چندطیفی برای استفاده در اولین مأموریت لندست طراحی کرد. به دلیل محدودیت های مأموریت، نمونه اولیه به چهار باند کاهش یافت. این اسکنر که به عنوان اسکنر چند
طیفی شناخته می شد، در لندست ۱ حمل شد. نسخه بهبودیافته هفت باندی بعداً در لندست ۴ مورد استفاده قرار گرفت و نقشه بردار موضوعی نامیده شد. نوروود در سال ۱۹۸۹ بازنشسته شد. یک مقاله زندگینامه ای که توسط ناسا در سال ۲۰۲۰ منتشر شد، از او به عنوان «مادر لندست» یاد کرد. اختراعات و جوایز. نوروود سه حق اختراع به نام خود ثبت کرد. دو مورد از آنها شامل یک بازتابنده رادار برای ردیابی بالن های هواشناسی و یک آنتن ردیابی تاشوی نوآورانه می شود. در سال ۱۹۷۹، نوروود جایزه ویلیام تی. پکورا را دریافت کرد. این جایزه به دستاوردهای جامعه علمی و فنی سنجش از دور و همچنین مشارکت هایی که منجر به کاربردهای عملی موفق سنجش از دور می شود، اهدا می شود. در سال ۲۰۲۱، نوروود جایزه افتخاری دستاورد یک عمر فعالیت را از انجمن آمریکایی فتوگرامتری و سنجش از دور دریافت کرد که بالاترین افتخاری است که این انجمن به یک فرد اعطا می کند. نوروود در فوریه ۲۰۲۳ به آکادمی ملی مهندسی انتخاب شد و در سال ۲۰۲۵ به طور پس از مرگ در تالار مشاهیر مخترعان ملی قرار گرفت.
مارگارت گالاند کیولسون (؛ زادهٔ ) فیزیکدان فضایی آمریکایی، دانشمند سیاره ای و استاد ممتاز بازنشسته فیزیک فضایی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس است. از سال ۲۰۱۰ تاکنون، همزمان با انتصابش در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، او به عنوان دانشمند پژوهشی و محقق در دانشگاه میشیگان فعالیت داشته است. حوزه های اصلی تحقیقاتی او شامل مگنتوسفرهای زمین، مشتری و زحل می شود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای انجمن سلطنتی اخترشناسان، کمک هزینه گوگنهایم، و عضو انجمن فیزیک آمریکا شده است. تحقیقات اخیر و مشارکت های علمی. تحقیقات اخیر او بر روی قمرهای گالیله ای مشتمر متمرکز شده است. او محقق اصلی مگنتومتر در مدارگرد گالیله بود که به مدت هشت سال داده هایی از مگنتوسفر مشتری جمع آوری کرد. همچنین به عنوان محقق همکار در مگنتومتر FGM مأموریت کلاستر ناسا-اسا که در مدار زمین قرار داشت، مشارکت داشت. او به طور فعال به عنوان محقق همکار در مأموریت تیمیس ناسا، رهبر تیم مگنتومتر مأموریت اروپا کلیپر ناسا، عضو تیم مگنتومتر کاسینی و مشارکت کننده در تیم مگنتومتر مأموریت اروپایی جیوس به مشتری فعالیت می کند. کیولسون بیش از ۳۵۰ مقاله پژوهشی منتشر کرد
ه و ویراستار مشترک یک کتاب درسی پرکاربرد در زمینه فیزیک فضایی (مقدمه ای بر فیزیک فضایی) است. زندگی اولیه و تحصیلات. کیولسون در ۲۱ اکتبر ۱۹۲۸ در نیویورک سیتی متولد شد. پدرش پزشک و مادرش دارای مدرک کارشناسی فیزیک بود. او در دبیرستان می دانست که می خواهد حرفه ای در علم داشته باشد، اما مطمئن نبود که آیا می تواند در این مسیر موفق شود. عمویش به او توصیه کرد که متخصص تغذیه شود، زیرا دنبال کردن حرفه علوم فیزیکی برای یک زن دشوار بود، اما او این توصیه را نادیده گرفت و شروع به مطالعه فیزیک کرد. کیولسون در سال ۱۹۴۶ در کالج رادکلیف، کالج زنان هاروارد پذیرفته شد، مدرک A.B. خود را از رادکلیف در سال ۱۹۵۰ دریافت کرد، مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۵۲ تکمیل کرد و در سال ۱۹۵۷ دکترای فیزیک خود را از هاروارد دریافت کرد. فعالیت های حرفه ای. کیولسون پایان نامه دکترای خود با عنوان «ترمزی تابشی الکترون های پرانرژی» را در سال ۱۹۵۷ تکمیل کرد. این پایان نامه بیانگر مقطعی برای پراکندگی رو به جلو در تمام سطوح برهمکنش کولنیقانون کولن بود. از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۱، کیولسون به عنوان مشاور فیزیک در شرکت رند در سانتا مونیکا، کالیفرنیا کار کرد.
در آنجا او به تحقیق در مورد برهمکنش های پلاسما و گازهای الکترونی با استفاده از تکنیک های ریاضی مشابه آنچه در الکترودینامیک کوانتومی استفاده می شود، پرداخت. در همکاری با دان دوبوا، آنها اصلاحی بر رابطه لاندائو برای میرایی برانگیختگی های پلاسمای بدون مغناطیس ارائه دادند. در سال های ۱۹۶۵–۱۹۶۶، کیولسون از رند مرخصی گرفت تا به مرخصی مطالعاتی همسرش در بوستون بپیوندد. از طریق بورسیه مؤسسه مطالعات پیشرفته رادکلیف، کیولسون توانست تحقیقات علمی خود را در محیط دانشگاهی در هاروارد و MIT انجام دهد. با انگیزه از تجربیاتش در محیط آکادمیک از طریق مؤسسه رادکلیف، کیولسون در سال ۱۹۶۷ به UCLA به عنوان دستیار پژوهشی ژئوفیزیک پیوست. او به سرعت در جامعه ژئوفیزیک و فیزیک فضایی پیشرفت کرد و در سال ۱۹۸۰ به عنوان استاد تمام در گروه علوم زمین و فضای UCLA منصوب شد. او از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷ و از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ ریاست گروه علوم زمین و فضا را بر عهده داشت.
ماکو (ماریام) میکائیلی ساپارووا-آباشیدزه (؛ ؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۸۷۸ تا دهه ۱۹۱۰ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۸ فوریهٔ ۱۸۶۰ در سیغناغی به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی گرجستان شوروی (۱۹۲۵) شده است. وی در ۱۲ دسامبر ۱۹۴۰ در سن ۸۰ سالگی در تفلیس درگذشت.
سیرنوبتیلوس کاریبدیس (Sirenobethylus charybdis) گونه ای منقرض شده از زنبورهای انگلی است. این گونه در صمغ فسیل شده یک درخت در شمال میانمار کشف شده است. قدمت این صمغ، به حدود ۹۹ میلیون سال پیش، در دوره کرتاسه بازمی گردد. زمان دقیق انقراض این حشره مشخص نیست. نام گذاری. کاریبدیس نام هیولایی دریایی در اسطوره های یونان بود که گرداب هایی ویرانگر در آب ایجاد می کرد. ویژگی های فیزیکی و زیستی. این زنبور شکمی پوشیده از زائده هایی شبیه به برگ های بسته شونده گیاه ونوس مگس خوار دارد که دانشمندان می گویند احتمالاً از آن ها برای به دام انداختن طعمه اش استفاده می کرده است. پروفسور لارس ویلهِلمسن، از موزه تاریخ طبیعی دانمارک و یکی از نویسندگان مطالعه، دربارهٔ این زنبور گفت: «شکم این زنبور شبیه به یک تله خرسی کوچک است که به انتهای بدنش چسبیده، با بالک هایی پوشیده از موهای نازک و شبیه به دندان.» پژوهشگران دانشگاه پکن و موزه کهربای شیاتشونگ چین می گویند این زنبور احتمالاً ساختار عجیبی برای خرد کردن طعمه نداشته، بلکه از این زائده ها برای ثابت نگه داشتن میزبان حشره ای خود در زمان تخم گذاری استفاده می کرده است. دانشمندان حدس می زنند
که این زنبور ماده پس از بی حرکت کردن حشره، تخم خود را در بدن آن می گذاشته تا نوزاد زنبور از درون میزبان تغذیه کند؛ روشی که امروزه نیز در میان گونه های انگلی مانند زنبور کوکو دیده می شود، هرچند نه با چنین ساختار غیرعادی ای. دکتر لین کیمزی، حشره شناس از دانشگاه کالیفرنیا دیویس، دربارهٔ این زنبور می گوید: «در عمرم حشرات عجیب زیادی دیده ام، اما این یکی واقعاً جزو غیرمعمول ترین هاست.» این زنبورهای باستانی، که فقط نمونه های ماده آن ها در صمغ فسیل شده درختی یافت شده، با داشتن زوائدی شبیه به برگ های گیاه گوشت خوار ونوس کنجکاوی زیادی را برانگیخته اند. ساختاری که پیش از این در هیچ زنبوری، چه امروزی و چه فسیل شده، گزارش نشده بود. دکتر گابریل ملو، متخصص زنبورها از دانشگاه فدرال پارانا در برزیل، با تأکید بر اهمیت این کشف گفت: «ما معمولاً فکر می کنیم چیزهای جالب فقط در دنیای امروز وجود دارند. اما وقتی چنین فرصت هایی پیش می آید، می بینیم که بسیاری از پدیده های خارق العاده و عجیب در گذشته هم اتفاق افتاده اند.»
کوریون خورشودیان - ) اقتصاددان اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۸ مهٔ ۱۹۱۱ به دنیا آمد . وی همچنین برنده اقتصاددان شایسته ارمنستان شوروی () شده است. وی در ۱۹۹۶ در سن ۸۵ سالگی در ایروان درگذشت.
مارکار تامرازیان (؛ زاده ) یک وزنه بردار مرد اهل ارمنستان در دسته کیلوگرم است که در مسابقات قهرمانی وزنه برداری اروپا در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا و ۲ مدال نقره شده است.
ندا حبیب خوری (۱ آوریل ۱۹۵۹) شاعر عرب اسرائیلی است. در روستای فسوطه در جلیل به دنیا آمد. شعرهای خود را در روزنامه ها و مجلات فرهنگی چاپ کرد و در جشنواره های شعر شرکت کرده است. عضو اتحادیهٔ نویسندگان عرب است. مدرس دانشگاه بن گوریون در بئر السبع در گروه ادبیات عبری است. او همچنین اولین شاعر عرب اسرائیلی است که در برنامه درسی ادبیات باگروت در اسرائیل گنجانده شده است.از جمله فعالیت های سیاسی او می توان به تشکیل سازمان راه به سوی صلح اشاره کرد. زندگی و پیشه. ندا حبیب خوری در روستای فسوطه در جلیل در ۱ آوریل ۱۹۵۹ به دنیا آمد. در آنجا زندگی کرد، بزرگ شد و آموخت. هنگامی که او چهارده ساله بود، به مدرسه ای شبانه روزی وابسته به صومعه ای کاتولیک در ناصره فرستاده شد. در سال ۱۹۸۸، مدرک لیسانس فلسفه و ادبیات تطبیقی را از دانشگاه حیفا و مدرک کارشناسی ارشد در علوم تربیتی و رفتاری از دانشگاه لتونی در سال ۲۰۰۰. دریافت کرد. وی در دوره تربیت معلم با موضوع خلاقیت در آموزش (۱۹۹۸–۲۰۰۲) شرکت کرد. مدرس ارشد در گروه ادبیات عبری در دانشگاه بن گوریون از سال ۲۰۰۵ است. در سال ۱۹۹۵ برندهٔ جایزهٔ نویسندگی خلاق از وزارت آموزش و فرهنگ اسرائیل،
جایزهٔ نویسندگی خلاق برای ادبیات از وزارت فرهنگ، علوم و ورزش در ۲۰۰۰ و جایزهٔ نخست وزیر برای نویسندگان عبری در ۲۰۱۲ شد. او در کنفرانس های شعر در اسرائیل و خارج از کشور شرکت کرد و در فهرست نهایی جایزهٔ بین المللی شعر وارویک در ۲۰۱۳ قرار گرفت. او اولین مجموعه شعر خود را در سال ۱۹۸۷ به زبان عربی با عنوان «سکوت خود را به شما اعلام می کنم» منتشر کرد. او دو مجموعه شعر به زبان عبری منتشر کرد، اولی «جریان پابرهنه» (۱۹۹۰) و دومی «بدن دیگری» (۲۰۱۱). در هر دو مجموعه، برخی از ترانه ها در اصل به زبان عبری نوشته شده بودند و برخی دیگر از عربی ترجمه شده بودند. بنا به بررسی حنا عمیت کوخافی، سبک شعری خوری، مدرن و حسی است که «این در موسیقی او نمود پیدا می کند. او اغلب از ضمیر اول شخص استفاده می کند و پیچیدگی های دیدگاه شخصی را بررسی می کند. اشعار او تمایل دارند تا دنیای درونی، ذهنی و پنهانی گوینده را آشکار کنند که گاهی تا مرز گروتسک می رسد. اشعار او حاوی توصیفات صریح جنسی از عشق و عمل عشق است که به عنوان منبعی تمام نشدنی از لذت و رنج شدید ارائه می شود. عاشقانی که توسط گرمای شور حمل می شوند به عناصر قدرتمند طبیعت مانند دریا و رع
د و برق تشبیه می شوند. از سوی دیگر، بسیاری از اشعار خوری بر سرکوب زنان توسط مردان، جامعه و دین متمرکز است… نوشته های او شامل عناصری از متون مقدس مسیحی و آیین هایی است که در کلیسا انجام می شود. این کلمات برای توصیف فضای صمیمی حاکم بر خود آیین های مسیحی و برای انتقاد شدید از ظلم و ستم دستگاه دینی استفاده می شود. برخی از این اشعار ممکن است به عنوان ترانه های اعتراضی علیه اشغالگری اسرائیل خوانده شود، اگرچه این موضوع به صراحت بیان نشده است. علاوه بر این، شعر او از آگاهی و حساسیت لطیف او نسبت به قدرت کلام و تراکم شعر نشات گرفته است.» از نگاه شاکر فرید حسن، «اشعار ندای خوری فریادهایی علیه زشتی، انحطاط، بی عدالتی و ستم اجتماعی است. بیانی از دنیای درونی و معنوی اوست و دربارهٔ نگرانی و اضطراب عمومی جمعی و نگرانی ها و عذاب های زن/زن تحت ستم در جامعه ارتجاعی و عقب مانده که آزادی، دموکراسی و آزادی بیان و عقیده را نمی شناسد، زن از حق تصمیم گیری محروم می کند، گویی این امر باید همیشه به میل و ارادهٔ مرد وابسته باشد.» او یکی از زنان برجستهٔ شاعر در ادب و فرهنگ فلسطین-عرب اسرائیلی مدرن به شمار می رود که از دههٔ ۱۹۷۰ حرفهٔ ادبی
خود را آغاز کرد.او با فعالیت فرهنگی، شرکت در شب های شعر، سمینارهای ادبی و با نوشته های شعری اش که در روزنامه ها، مجلات، ضمیمه های فرهنگی و ادبیات حزب کمونیست منتشر می شد، توجه خوانندگان و منتقدان را به خود جلب کرد. ندا خوری کار خود را در دانشگاه بئرالسبع در سال ۲۰۰۵ آغاز کرد و مسیر شغلی آکادمیک را طی کرد و به عنوان مدرس ارشد در گروه ادبیات عبری در زمینهٔ خلاقیت ادبی منصوب شد. او فعالیت علمی خود را با اخذ مدرک استادی به اوج رساند. زندگی شخصی. او در روستای فسوطه محل تولد خود زندگی می کند و متأهل و دارای چهار فرزند است. آثار. از جمله دیوان های شعری وی:
مارکین اولکسی (زاده ۱۱ آوریل ۱۹۸۷) یک فوتبالیست لهستانی است که به عنوان مهاجم برای وارتا پوزنان و تیم ملی فوتبال ملی لهستان بازی می کند. او در سال ۲۰۲۲ برنده جایزه فیفا پوشکاش شد.
لوکریشا گارفیلد (؛ – ) سیاستمدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همسر جیمز آبرام گارفیلد بیستمین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا و از مارس تا سپتامبر ۱۸۸۱ بانوی اول ایالات متحده آمریکا بود. لوکریشا در گارستویل، اوهایو به دنیا آمد و اولین بار در مدرسه علوم دینی جیاگا با همسرش آشنا شد. پس از یک دوره طولانی نامزدی، آن ها در سال ۱۸۵۸ ازدواج کردند. سال های اولیه زندگی مشترک آن ها دشوار بود، زیرا جیمز اغلب خانه نبود و روابط عاشقانه ای هم با دیگر زنان داشت. آن ها در نهایت هفت فرزند داشتند که پنج نفر از آن ها به سن بلوغ رسیدند. گارفیلد تحصیلات عالی داشت و از سیاست های واشینگتن آگاهی زیادی داشت. او مشاور ثابت همسرش بود و در کارزار انتخاباتی محلی ریاست جمهوری او که در حوالی منزل خودش انجام می شد، به او کمک کرد. او در مدت کوتاه حضورش در کاخ سفید مورد احترام بود، اما پس از چند ماه تنها به بیماری مالاریا مبتلا شد و برای بهبود به لانگ برنچ، نیوجرسی رفت. در ۲ ژوئیه ۱۸۸۱، همسرش توسط شلیک گلوله چارلز جی. گیتو ترور و به شدت مجروح شد. او برای ماه ها در بستر مرگ باقی ماند و در این مدت لوکریشا در کنار او ماند و همدردی زیادی از سوی
مردم دریافت کرد. لوکریشا گارفیلد پس از بیوه شدن به خانه سابق خود در اوهایو بازگشت و بخش عمده ای از باقی مانده عمر خود را صرف حفظ اسناد و دیگر مطالب مربوط به همسرش کرد و عملاً اولین کتابخانه ریاست جمهوری آمریکا را تأسیس کرد. اوایل زندگی. لوکرتیا «کریت» رودولف در ۱۹ آوریل ۱۸۳۲ در گارستویل، اوهایو به دنیا آمد. او دختر نجاری به نام زبولون رودولف و بانوی خانه داری به نام آرابلا میسون رودولف بود و اولین فرزند از چهار کودک خانواده بود. او عضوی از کلیسای مریدان مسیح بود. رودولف در دوران کودکی اغلب از مشکلات سلامتی رنج می برد و دچار مشکلات تنفسی بود. او که مدت های طولانی در بستر بیماری بود، به مطالعه علاقه مند شد. خانواده او در نشان دادن محبت های ظاهری خیلی باز نبودند و رفتارشان نسبت به یکدیگر سرد و محدود بود. رودولف مهارت های خانه داری مانند تمیز کردن منزل و آشپزی را از مادرش آموخت که در آن زمان برای دختران رایج بود. والدینش همچنین تصمیم گرفتند که او باید تحصیلات رسمی داشته باشد که در آن دوره چندان رایج نبود و او به مدرسه دستور زبان شهر رفت. سپس در مدرسه علوم دینی جیاگا در بخش چستر، شهرستان جیاگا، اوهایو تحصیل کرد،
جایی که در همان زمان جیمز آبرام گارفیلد نیز در آنجا بود. پدرش مؤسس مؤسسه اکلکتیک وسترن ریزرو (که اکنون کالج هیرام است) بود و او در سال ۱۸۵۰ به این مدرسه پیوست. در اینجا، او علاقه خود به ادبیات را پیگیری کرد، گروهی ادبی تشکیل داد و در یک نشریه دانشجویی مشارکت داشت. جیمز نیز در این مدرسه حضور داشت و همچنین به عنوان معلم مشغول به کار شد و یکی از معلمان رودولف بود. رودولف باور داشت که زنان توانایی دست یابی به موفقیت های خود در جامعه را دارند و باید در مشاغل دستمزد برابر دریافت کنند، اگرچه این باورها را پس از فارغ التحصیلی رها کرد. رودولف و گارفیلد از نوامبر ۱۸۵۳ مکاتبه شخصی را آغاز کردند و در اوایل ۱۸۵۴ تصمیم به ازدواج گرفتند. آن ها از طریق نامه نگاری رابطه ای از راه دور را آغاز کردند، زمانی که گارفیلد از کالج ویلیامز بیرون آمد. گارفیلد ابتدا به خاطر هوشش متوجه او شد، هرچند او از رودولف خواسته بود که در تحصیلاتش خود را بیش از حد خسته نکند. رودولف به عنوان معلم مشغول به کار شد و در کلیولند و راونا، اوهایو به تدریس پرداخت. استحکام رابطه آنها در طول سال های بعد در نوسان بود، زیرا گارفیلد از رفتار تودارانه و محجوب رو
دولف ناراحت بود. در یک مقطع، گارفیلد در حین تحصیل در کالج ویلیامز با زن دیگری به نام ربکا سلک رابطه برقرار کرد. تنها پس از بازگشت به خانه و اجازه یافتن برای خواندن دفتر خاطرات رودولف، گارفیلد متوجه شد که عمق تعهد او چقدر زیاد بوده است. بانوی اول ایالات متحده آمریکا. مهماندار کاخ سفید. لوکریشا گارفیلد در تاریخ ۴ مارس ۱۸۸۱ و پس از اینکه شوهرش به عنوان رئیس جمهور ایالات متحده سوگند یاد کرد به عنوان بانوی اول ایالات متحده آمریکا شناخته شد. مسئولیت های میزبانی و مهماندار او به عنوان بانوی اول بسیار فراتر از آن چیزی بود که از او به عنوان همسر یک نماینده کنگره انتظار می رفت، و او از هریت همسر جیمز جی. بلین مشورت خواست. علاقه او در فرصت ملاقات با نویسندگان و هنرمندان برجسته بود و او با فهرستی از نام هایی که می خواست دعوت کند کارش را در کاخ سفید آغاز کرد. گارفیلد بیشتر به جنبه های سیاسی این نقش توجه می کرد تا جنبه های اجتماعی، و رئیس جمهور او را از اتفاقاتی که در واشینگتن رخ می داد و هنوز برای عموم شناخته نشده بود، مطلع می کرد. گرچه او به برابری جنسیتی ایمان داشت، اما جنبش حق رأی زنان را رد می کرد، زیرا احساس می کرد ک