Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی را مسخره کرد و با طعنه از آن به عنوان «پیمان مشهور میان امپراتور روسیه، رئیس جمهور فرانسه و آقای دِ فلیچه» یاد کرد. نام «پیمان بیساکوینو» نه به خاطر امضای آن در شهر بیساکوینو، بلکه به این دلیل بر آن گذاشته شد که ساخته وپرداختهٔ مدیر امنیت عمومی آن شهر، یک ناپلی به نام سِسی، بود. محاکمه در پالرمو. محاکمهٔ اعضای کمیتهٔ مرکزی فاشی، که در آوریل و مهٔ ۱۸۹۴ در پالرمو برگزار شد، پایان کار جنبش را رقم زد. با وجود دفاعیات پرشور و اثرگذاری که دادگاه را به صحنه ای سیاسی تبدیل کرد و توجه همهٔ سوسیالیست های کشور را برانگیخت، رهبران جنبش به مجازات های سنگین زندان محکوم شدند. در ۳۰ مهٔ ۱۸۹۴، حکم رهبران جنبش صادر شد؛ جوزپه د فلیچه جوفریدا به ۱۸ سال زندان و روزاریو بوسکو، نیکولا بارباتو و برناردینو ورو هر یک به ۱۲ سال زندان محکوم شدند. بارباتو در دادگاه خطاب به قضات اعلام کرد که حاضر نیست از خود دفاع قانونی کند، زیرا به گفتهٔ او مسئلهٔ اصلی قانون نیست، بلکه مقابله با نهادهای حاکم است. او تأکید کرد که سوسیالیست ها نباید تقاضای عفو یا بخشش کنند، چون جنبش نباید با بزدلی آغاز شود. بارباتو خواستار آن شد که دادگاه رهبران فاشی را
محکوم کند و گفت که شهادت آنان برای آرمان سوسیالیسم سودمندتر از هر گونه تبلیغ است. صدور این احکام سنگین واکنش های تندی در ایتالیا و ایالات متحده برانگیخت. در پالرمو، گروهی از دانشجویان در تئاتر بلینی از ارکستر خواستند سرود گاریبالدی را اجرا کند و تماشاگران نیز با شور و شوق آن را تشویق کردند. در مارس ۱۸۹۶، پس از شکست سنگین ارتش ایتالیا در نبرد آدوا در اتیوپی، کریسپی ناچار به استعفا شد. دولت جدید به نخست وزیری آنتونیو دی رودینی خشونت های افراطی سرکوب را اذعان کرد. بسیاری از اعضای فاشی مورد عفو قرار گرفتند و از زندان آزاد شدند. با این حال، دی رودینی به روشنی اعلام کرد که اجازهٔ تشکیل دوبارهٔ فاشی ها داده نخواهد شد. پس از آزادی، دِ فلیچه، بارباتو و بوسکو در رم با استقبال جمعیت بزرگی از هواداران روبه رو شدند. مردم درشکهٔ اسب هایشان را باز کردند و خود، با سر دادن شعارهای حمایت از سوسیالیسم و محکومیت کریسپی، درشکه هارا را تا هتل اقامت آن ها کشیدند. پیامدها. سرکوب خشن پیامدهایی پیش بینی نشده داشت. رهبران فاشی در دادگاه های نظامی سخنرانی های پرشوری در دفاع از خود ایراد کردند که بازتاب گسترده ای یافت و افکار عمومی شمال
ایتالیا را تحت تأثیر قرار داد. شدت عمل دادگاه ها، وجدان بسیاری از لیبرال های شمال را آزرده بود. کریسپی برای بازسازی جایگاه خود در جناح چپ، در ژوئیهٔ ۱۸۹۴ لایحه ای ارائه کرد که هدف آن واگذاری زمین های بزرگ و بایر به کشاورزان در قالب اجاره های بلندمدت بود؛ اجاره داران نیز قرار بود از تخفیف های مالیاتی و اعتباری برخوردار شوند. با این حال، این طرح نتوانست رادیکال ها و دموکرات ها را متقاعد کند و در عوض با مخالفت شدید مالکان زمین در سیسیل روبه رو شد. آنان که پس از سرکوب فاشی دیگر حاضر به امتیازدهی نبودند، به رهبری آنتونیو دی رودینی با لایحه مبارزه کردند. پس از شکست ارتش ایتالیا در آدوا و سقوط کریسپی در مارس ۱۸۹۶، دی رودینی به نخست وزیری رسید و منافع مالکان سیسیلی تأمین شد. با این حال، شورش فاشی زمینه ساز برخی اصلاحات اجتماعی شد. در سال ۱۸۹۸، لوئیجی لوتزاتی، وزیر دارایی کابینهٔ دی رودینی، دو قانون تازه تصویب کرد: نخست، بیمهٔ کارگران صنعتی برای جبران خسارت های کاری که از سال ۱۸۸۳ وجود داشت، اجباری شد و همهٔ هزینه ها را کارفرمایان پرداختند؛ دوم، صندوقی داوطلبانه برای پرداخت مستمری بازنشستگی و ازکارافتادگی ایجاد شد. بس
یاری از هواداران پیشین فاشی سیسیلی، جزیره را ترک کردند. به دلیل سابقهٔ فعالیتشان در جنبش، زندگی برای آنان دشوار شده و یافتن کار سخت بود. برای کسانی که در سیسیل آن روزگار به دنبال بهبود زندگی خود بودند، تنها دو راه باقی می ماند: شورش یا مهاجرت. پس از شکست شورش، بسیاری از دهقانان دیگر چاره ای جز مهاجرت نداشتند و این راه را برگزیدند. برخی از مردم در سیسیل باقی ماندند و در سال ۱۸۹۵، اعتراض ها علیه مالیات های ناعادلانه و مشکلات مربوط به زمین های مشترک در بسیاری از شهرها دوباره آغاز شد. به همین دلیل، انحلال نیروهای نظامی که برای حفظ نظم مستقر شده بودند، به تعویق افتاد. به گفتهٔ هابسبام، فاشی ها نمونه ای از جنبش های کشاورزی اولیه بودند که با پیوستن به سوسیالیسم و کمونیسم، شکل مدرن به خود گرفتند. بسیاری از رهبران فاشی پس از آزادی، به فعالیت های خود در حزب سوسیالیست ادامه دادند و مبارزه برای حقوق زمین و اصلاحات ارضی را دنبال کردند. با وجود شکست سال ۱۸۹۴، در برخی مناطق سیسیل جنبش های دائمی بر اساس مدل های سازمانی مدرن سوسیالیستی شکل گرفت. با وجود انحلال فاشی ها، ناآرامی ها در سیسیل ادامه یافت. در ژانویهٔ ۱۸۹۸، گروهی از
دهقانان که به دنبال کار و نان بودند، تالار شهرداری شهر سیکولیانا را غارت کردند. در پاییز ۱۹۰۱، دهقانان سیسیلی با الهام از اعتصاب های مشابه کشاورزان در سایر نقاط ایتالیا، بار دیگر دست به اعتراضات کشاورزی زدند. آن ها می دانستند که به نوعی مسیر جنبش فاشی ها را که در سال ۱۸۹۴ با سرکوب متوقف شده بود، دوباره ادامه می دهند. یکی از اهداف اصلی این اعتصاب ها، مشابه اهداف جنبش فاشی ها، بازنگری در قراردادهای اجاره زمین بود تا قدرت اقتصادی گابلوتی ها کاهش یابد. پس از پایان جنگ جهانی یکم، کمونیست های سیسیل از پایه های سازمانی فاشی ها استفاده کردند تا جنبش خود را بسازند. نمونهٔ آن در دوران بینیو روسو دیده شد، دوره ای دو ساله از اعتراضات و اعتصاب های گستردهٔ کارگری در ایتالیا. تأثیر فاشی ها بر مبارزات اجتماعی در سیسیل تا دههٔ ۱۹۵۰ ادامه داشت. نقش زنان. زنان نقش مهم و برجسته ای در جنبش فاشی های سیسیلی ایفا کردند اما در بسیاری از منابع تاریخی به آن توجه کمی شده است. زنان نقش مهمی در جنبش فاشی های سیسیلی داشتند. آن ها اغلب در اعتراض ها و اعتصاب ها در صفوف جلو حضور داشتند و در جلسات عمومی سخنرانی می کردند. در زمان انتخابات شهری
، مراقب بودند که مردان رأی بدهند، زیرا زنان هنوز حق رأی نداشتند. همچنین در می خانه ها گشت می زدند تا مردان با نوشیدنی تعهد خود به جنبش را زیر پا نگذارند. زنان بسیاری از کارهای سازمانی را انجام می دادند، در تبلیغ و جذب حمایت برای جنبش فعال بودند، صحنه های تجمع را تزئین می کردند، مراسم هایی مانند افتتاح پرچم فاشی ها را برگزار می کردند و رهبران را با گل استقبال می کردند. زنان از فعال ترین و پرشورترین اعضای جنبش بودند؛ در بعضی شهرها انجمن های مخصوص زنان ایجاد کردند و در برخی دیگر حتی شاخه های کاملاً زنانهٔ فاشی را تشکیل دادند. در فاشیِ پیانا دلی آلبانزی زنان نقش چشمگیری داشتند؛ در این شهر با جمعیت ۹ هزار نفر، از میان ۳٬۵۰۰ عضو فاشی بیش از هزار نفر زن بودند. فاشی زنان کارگر سالن اجتماعات مخصوص خودشان را داشتند، در آنجا جلسات شان را برگزار می کردند و هنگام شرکت در راهپیمایی های اعتراضی، پرچم ویژهٔ خود را حمل می کردند. زنان عضوِ فاشی اگرچه پیوند خود را با کلیسا قطع کردند، اما باور و احساس مذهبی شان را از دست ندادند. آن ها برای اعتراض به کشیشانی که با تهدید تکفیر تلاش می کردند بترسانندشان و منزوی شان کنند، دست به مخا
لفت زدند. در سال ۱۸۹۳ زنان پیانا برای اعتراض به مخالفت کشیشان با جنبش، در مراسم مذهبی سالانه شرکت نکردند. آدولفو روسی که از فاشی های زن در پیانی دیدن کرد، گفت زنان پرشورترین اعضای جنبش بودند و از مردان کم هیجان تر نبودند. در برخی مناطق، هرگاه مردان در برابر قدرت ها ترس داشتند، همسرانشان به سرعت آن ها را متقاعد می کردند که به جنبش کارگران بپیوندند. در کنگرهٔ پالِرمو در مه ۱۸۹۳، جایی که اتحاد همهٔ فاشی های سیسیل تصویب شد، ماریا کاماراتا از فاشی پیانا از حاضران خواست که زنان نیز در جنبش ثبت نام شوند. حضور و توانایی سیاسی زنان در کنگره، سردبیر روزنامهٔ جورناله دی سیسیلیا را شگفت زده کرد. او نوشت: «خودم هم باورم نمی شد؛ آن ها با صدای بلند و واضح، به راحتی و با شجاعتی فوق العاده سخن می گفتند.» یکی از زنان برجسته، ماریِتا دِ فلیچه جوفریدا بود، دختر جوزپه دِ فلیچه جوفریدا، یکی از بنیان گذاران جنبش. او تنها ۱۴ سال داشت و همراه پدرش در سراسر سیسیل سفر می کرد تا در تأسیس فاشی ها در مناطق داخلی کمک کند. گفته شده که او با شور و هیجان سوسیالیستی خود، با مردم صحبت می کرد و به دلیل سن و جنسیتش، توجه و تحسین مردم را جلب می کر
د. مقامات دولتی فاشی ها را زیر نظر داشتند و در گزارشی به دولت رم نوشتند که فاشی های زن در پیانا، بلمونته متزانیو و سان جیوزپه یاتو خطرناک هستند. این زنان فعالیت های تبلیغاتی موفق و برنامه های انقلابی انجام می دادند و از طریق آن ها تأثیر زیادی بر دیگر فاشی های منطقه داشتند. نفوذ مافیا. برخی مورخان تأکید می کنند که فاشی ها درگیر مبارزه طبقاتی علیه ائتلافی از زمین داران و مافیا بودند و شواهد مربوط به هم پیمانی های استراتژیک بین فاشی ها و مافیای سیسیل را نادیده می گیرند. اگرچه مقامات، رفتارهای مجرمانهٔ رهبران فاشی و خشونت مردم را بزرگ نمایی کردند تا سرکوب جنبش را توجیه کنند، اما بعضی فاشی های محلی واقعاً تحت نفوذ مافیا بودند و مافیا از ناآرامی ها برای منافع خود استفاده می کرد. در بیساکوینو، سران مافیا، ویتو کاسیوفرو و نونزیو جایمو، با همکاری ورو، رهبری فاشی ها را برعهده داشتند. گاهی از مافیا برای پشتیبانی از گروه های اعتصابی استفاده می شد؛ آن ها با تهدیدهای جدی خشونت، اعتصاب را تقویت می کردند و با تخریب اموال، اعتصاب را برای زمین داران پرهزینه می ساختند. به گفتهٔ تاریخ نگار سالواتوره لوپو، فاشی ها و مافیا کاملاً
در تضاد با هم نبودند. هر دو از لایه های اجتماعی مشابهی می آمدند، ولی راه های متفاوتی برای رسیدن به قدرت و نفوذ اجتماعی دنبال می کردند. با این حال، فاشی ها معمولاً جلوی عضویت افراد بدنام، محکومان یا مافیایی ها را می گرفتند. با وجود این، گاهی کسانی پذیرفته می شدند که روزنامهٔ سوسیالیستی "L’Avanti!" آن ها را «مافیایی های وفادار به ریشه های نخستین، برخاسته از مبارزهٔ مشروع علیه ستمگری» توصیف می کرد. برناردینو ورو برای تقویت اعتصاب و حفظ خود از آسیب، به گروهی مافیایی در کورلئونه به نام «فراتوتسی» پیوست. با این حال، در جریان اعتصاب بزرگ فاشی ها در سپتامبر ۱۸۹۳، فراتوتسی ها برای تحریم آن بسیج شدند و نیروی انسانی لازم برای کار در زمین هایی که دهقانان از کشت آن ها امتناع می کردند، فراهم کردند. پس از آن، ورو از مافیا جدا شد و طبق گزارش های پلیس تبدیل به دشمن سرسخت آن ها شد. سرانجام او در سال ۱۹۱۵، زمانی که شهردار کورلئونه بود، توسط مافیا کشته شد. در ادبیات و سینما. در سال ۲۰۱۳، مستند "تحقیق (۱۸۹۳)" به نویسندگی و کارگردانی نلا کوندورلی ساخته شد و بر اساس کتاب "جنبش در سیسیل: تحقیق دربارهٔ فاشی کارگران" تهیه گردید. کتاب،
گزارشی از شاهد عینی است که توسط روزنامه نگار آدولفو روسی تهیه شده است. او در اکتبر ۱۸۹۳ برای روزنامهٔ لیبرال رومی "La Tribuna" دربارهٔ ناآرامی ها در سیسیل گزارش داد. روسی تنها روزنامه نگاری بود که در آن زمان به جزیره سفر کرد، در حالی که مطبوعات اصلی شمال ایتالیا عمدتاً موضع دولت را بازتاب می دادند و ناآرامی ها را صرفاً مسئله ای مربوط به نظم عمومی می دانستند و بیشتر به گزارش های پلیس تکیه داشتند. روسی سفرهای گسترده ای در سراسر سیسیل انجام داد و با اعضا و رهبران فاشی مصاحبه کرد و صدای آن ها را به اطلاع عموم رساند. از زمان انتشار، این اثر به طور گسترده مورد استناد قرار گرفته و همچنان منبع اصلی برای هر کسی است که دربارهٔ فاشی سیسیلی می نویسد. نمایندهٔ سیسیلی، ناپلئون کولایانی، در مباحث پارلمانی از گزارش های روسی بهره برد تا نشان دهد واکنش دولت به ناآرامی ها ممکن است نادرست یا ناعادلانه بوده باشد. رمان "I vecchi e i giovani" (پیر و جوان) اثر لوئیجی پیراندلو که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد، روند شکست و سرکوب فاشی های سیسیلی را در سال های ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۴ بازگو می کند. اگرچه پیراندلو عضو فعال این جنبش نبود، اما هنگام تحصیل در
دانشکدهٔ حقوق دانشگاه پالرمو با برخی از نظریه پردازان برجستهٔ آن، از جمله روزاریو گاریبالدی بوسکو، انریکو لا لوجیا، جوزپه دِ فلیچه جوفریدا و فرانچسکو دِ لوکا، روابط دوستانهٔ نزدیکی داشت. فیلم "Il giorno di San Sebastiano" (روز سنت سباستین) به کارگردانی پاسکواله اسکیمکا در سال ۱۹۹۳ ساخته شد و بر اساس قتل عام کالتاووتورو در ۲۰ ژانویه ۱۸۹۳ است، زمانی که طی جشنوارهٔ سنت سباستین، یک جوخهٔ اعدام ۱۵ دهقان را که حق خود بر زمین های دولتی را مطالبه می کردند، به قتل رساند. این فیلم برندهٔ جایزهٔ گلدن گلوب شد و در جشنواره فیلم ونیز نیز به نمایش درآمد. این نمایشنامه، که مونولوگی دربارهٔ یک زن دهقان را نشان می دهد که شوهرش در وقایع کالتاووتورو کشته شده بود، توسط روزاریو گاریبالدی بوسکو نوشته شد و برای نخستین بار در ۲ فوریه ۱۸۹۳ در پالرمو اجرا شد تا برای قربانیان کمک مالی جمع آوری شود.
(زادهٔ ۲۲ آگوست۱۸۵۲- مرگ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۹) ادیب، نویسنده و منتقد اجتماعی ایتالیایی بود. وی را از مهمترین پیشگامان جنبش فاشیسم ایتالیایی می دانند، تا جایی که بنیتو موسولینی به مدت ده سال (۱۹۲۳-۱۹۳۳)، شخصاْ ویرایش تمامی آثار وی را برعهده گرفت. کتاب هایی که در کمتر از یک دهه، در سال ۱۹۴۰، در فهرست کتاب های ممنوعه کلیسای کاتولیک قرار گرفت. زندگینامه. آلفردو اریانی در ۲۲ آگوست ۱۸۵۲ در فائنزا (راونا) به دنیا آمد. او کوچکترین فرزند از سه فرزند خانواده بود. پدرش لوئیجی اریانی، از خرده زمینداران کوچک بود. او مردک حقوق خود را ابتدا از دانشگاه ساپینزا در رم و س پس از دانشگاه فردریک دوم ناپل در سال ۱۸۷۲ دریافت کرد. با این حال، او هرگز به کار وکالت نپرداخت، بلکه به درآمد حاصل از املاک خانوادگی اکتفا کرد، تا بتواند بیشتر عمر خود را به نویسندگی اختصاص دهد. اریانی بیشتر دوران بزرگسالی خود را در انزوا در خانه روستایی خانوادگی اش گذراند. در زمینه ادبی، او اولین اثر خود، «خاطرات بی فایده»، مجموعه ای از داستان های خودزندگی نامه ای عمیقاً تحت تأثیر اسکاپیگلیاتورا در سال ۱۸۷۶ منتشر کرد. در نوشته سیاسی-اجتماعی ، اریانی، از ستایشگران ک
ریسپی بود، و میانه روی بورژوازی را تحقیر کرده، و خواستار احیای ملی براساس همان روحیه میهن پرستی پرشوری بود که ایتالیا را خلق کرده بود. در سال 1892، او برای مجلس ایتالیا نامزد شد، اما موفقیتی به دست نیاورد. در دهه آخر عمرش به تئاتر روی آورد و با تراژدی «شکست ناپذیر» (1902) به موفقیتی نسبی دست یافت. او در ۱۸ اکتبر ۱۹۰۹ در سن ۵۷ سالگی در خانه اش موسوم به «ایل کاردلو» در کاسولا والسنیو در تنهایی درگذشت و در گورستان کوچکی در مجاورت کلیسای والسنیو در کنار پدرش به خاک سپرده شد. بعدها در ۱۹۲۴، بقایای او به یک بنای یادبود تدفینی ویژه منتقل شد که بعدها آرامگاه خانوادگی خانواده وی تبدیل شد. وی هرگز ازدواج نکرد، و تنها دارای یک فرزند نامشروع از خدمتکار خانواده بود که در سال ۱۸۸۱به دنیا آمد. رمان ها. اریانی حرفه خود به عنوان رمان نویس را در دو دهه آخر قرن نوزدهم آغاز کرد. او اولین مجموعه داستان کوتاه خود، «خاطرات بی فایده» (Memorie inutili)، را با نام مستعار Ottone di Banzole در سال ۱۸۷۶ منتشر کرد. پس از آن، به ترتیب دست به انتشار رمان های دیگری زد: «فراتر» (Al di là) (۱۸۷۷)،(«علف هرز» (Gramigna) (۱۸۷۹)، «نه» (No) (۱۸۸۱)،
«کوارتت» (Quartetto) (۱۸۸۳) و «روی صخره و داستان های دیگر» (Sullo Scoglio e altri racconti) را منتشر کرد. همه آنها روایت هایی تاریک، غم انگیز، احساسی و متأثر از یک انگیزه آنارشیستی شورش علیه جامعه هستند. او که در ابتدا رمانتیست بود، بعدها به واقع گرایی روی آورد که رمان هایی مانند Gelosia (1894)، Vortice (1899) و Olocausto (1902) به این سبک ادبی تعلق دارند. بسیاری از رویاها و آرمان های اریانی در رمان «لا دیسفاتا» (1896)، که معمولاً بهترین رمان او به شمار می آید، یافت می شود. این رمان، درامی حول زندگی «پروفسور دی نیتیس» است که تمام عمر خود را صرف تحصیل کرده و سرانجام با «بیچه» ازدواج می کند و از او صاحب پسری می شود. هرچند در ادامه دی نیتیس شاهد مرگ پسر و دوستانش است، به افتخاری دست نمی یابد و با ناامیدی به زندگی باقی مانده برای زیستن فکر می کند؛ شکست او، در این آگاهی نهفته است که زندگی اش اساساً تهی و بدون پژواک است. شهرت پس از مرگ. اریانی در زمینه ادبی تنها به لطف کشف دیرهنگامش توسط بندتو کروچه، از شهرت پس از مرگ برخوردار شد. رمان «ناامیدی» (۱۸۹۶)، که به عنوان بهترین رمان او در نظر گرفته می شود، مورد تحسین فر
اوان کروچه قرار گرفت، اما احیای علاقه به اریانی که پس از مرگش رخ داد، عمدتاً به دلیل ویژگی های آثار تاریخی و اجتماعی او - مانند «سیاست های فراوان در ایتالیا» در سال ۱۸۹۲ - است. اریانی تأثیر عمده ای بر سیاست ایتالیا (و همچنین تأثیر غیرمستقیمی بر تاریخ نگاری آن زمان) گذاشت و او را در جایگاه پیشگام فاشیسم نشاند. تفکر سیاسی اریانی تحت تأثیر جوزپه ماتزینی به بلوغ رسید و در مقالات سیاسی او که در درجه اول مسئول جایگاه دیرهنگام او در فاشیسم بودند، منعکس شده است. به گفته مورخ اسرائیلی، میر میکائلیس، «اریانی مفهوم «ماموریت» ماتزینی را به زبان امپریالیسم ترجمه کرد». برای مثال، در کتاب «تا دوگالی» (Fino a Dogali) (۱۸۸۹)، او با تأکید بر مأموریت تمدن سازی ایتالیا در جهان، توجیهی برای گسترش ایتالیا به آفریقا ارائه داد. «مبارزه سیاسی در ایتالیا» (La lotta politica in Italia) (۱۸۹۲) روایتی زنده از علل انحطاط سیاسی ایتالیا از سقوط امپراتوری روم غربی تا دوران وحدت ایتالیا(Risorgimento) بود که اختلافات داخلی را محکوم کرده و از ملت ایتالیا می خواست تا با ساختن یک امپراتوری استعماری مدرن، مأموریت تمدن سازی خود در جهان را از سر بگی
رند. این اثر، برخلاف تاریخ نگاری دفاعی ساووی، نمونه اولیه تجدیدنظرطلبی مدرن ریزورجیمنتو محسوب می شود. اریانی نتیجه وقایع ریزورجیمنتو را زیر سوال برد. او «فتح سلطنتی» را به عنوان اقدامی یکجانبه برای ایجاد یک دولت جدید مورد انتقاد قرار داد و فرض کرد که بدون حمایت یک جنبش دموکراتیک قوی، این دولت از پایه های خود ضعیف خواهد بود. در فضای فرهنگی دهه های اول قرن بیستم، به نظر می رسید که کتاب «سیاست های فراوان در ایتالیا» برای بسیاری از روشنفکران پاسخی به بی قراری آن دوران و انتظارات نسبت به ایتالیایی متفاوت از ایتالیای جولیتی ارائه می دهد. این کتاب بیش از یک دهه مورد بحث تمام بخش های فرهنگ ایتالیا بود: شخصیت های مشهوری مانند آمندولا، پرتزولینی، جنتیله، ساختار پرشور و جدلی آن را تحسین می کردند. به گفته نویسنده آینده نگر، جیووانی پاپینی، آثار اریانی با آثار توماس کارلایل، ژول میشله و جوزپه فراری قابل مقایسه بود. ایده های اریانی بر کار روشنفکر رادیکال پیرو گوبتی، به ویژه مجموعه مقالات او با عنوان «ریشه کنی بدون قهرمان» (Risorgimento senza eroi، ۱۹۲۶)، که انتقادی تند از طبقه حاکم لیبرال دوره پسا-وحدت (post-Unitarian peri
od) بود، تأثیر گذاشت. جالب آنجاست که حتی آنتونیو گرامشی چپ گرا و ضد فاشیست در «دفترهای زندان» خود درباره او نوشت، و او را ستود. گرامشی، اریانی را به عنوان «صادق ترین و پرشورترین» مدافع «شکوه ملی-مردمی ایتالیا» در میان نسل قدیمی تر روشنفکران به رسمیت شناخت. تأثیر و میراث. با فراخوان برای نوسازی دولت ایتالیا و احیای امپریالیسم روم باستان، جای تعجب نیست که ملی گرایان، اریانی را به عنوان قهرمان ادبی خود انتخاب کنند. دینو گراندی، رهبر آینده فاشیست، نوشت: «در اریانی، نسل من، اضطراب ها، احساسات، تناقضات، آرزوها و غرایز خود را تأیید شده و مهمتر از همه توضیح داده و روشن یافت.» قهرمانان ملی گرایی مانند انریکو کُرادینی و لوییجی فدرتزونی، راه را برای تفسیر فاشیستی آتی از اریانی باز کردند. موسولینی، اریانی را به دلیل انتقادش از فرهنگ بورژوازی اواخر قرن نوزدهم، یکی از الهام بخشان فاشیسم می دانست. وی به مدت ده سال (۱۹۲۳-۱۹۳۳)، شخصاْ ویرایش تمامی آثار وی را برعهده گرفت. همچنین «ایل کاردلو» (ملک خانوادگی و اقامتگاه قدیمی اریانی، که وی تمام آثار خود را در آن پدید آورده بود) در 1924 از سوی دولت به عنوان یک بنای یادبود ملی ثبت گ
ردید، و بقایای وی به یک بنای یادبود تدفینی ویژه طراحی شده توسط جولیو آراتا منتقل شد. این مکان در دوران فاشیسم به یک جاذبه محبوب تبدیل شد و موسولینی شخصاً بدان علاقه وافر داشت. این رویکرد، منجر شد تا پس از سقوط فاشیسم، اریانی نیز مورد غضب گسترده قرار گرفته، و تنها در صدمین سالگرد تولد (۱۹۵۲) و پنجاهمین سالگرد مرگش (۱۹۵۹)، زمانی که نویسنده و آثارش از تصرف فاشیستی آزاد شدند، توجه ملی به او جلب شود. جالب اینکه این بار، خوانش معکوسی از آثار او صورت گرفت: اریانی، به ویژه از طریق کتاب «سیاست های سیاسی در ایتالیا» (که در سال ۱۹۵۶ با یک ویرایش انتقادی معتبر توسط آلبرتو ماریا گیسالبرتی منتشر شد)، این بار به عنوان «پیشگام جمهوری» معرفی شد و نظرات لیبرال دموکراتیک و علاقه اش به گاریبالدی و ماتزینی مورد تأکید قرار گرفت. از دهه 1960، با تغییر تاریخ نگاری در مورد «وحدت ایتالیا»، محبوبیت اریانی کمتر شد، با این حال، از زمان ارزیابی مجدد والتر ماتوری از میراث نویسنده، تحلیل بی طرفانه تری از آثار تاریخی و ادبی اریانی به وجود آمد. به ویژه نوشته های منتشر شده در دهه 1980، آثار اریانی را در چارچوب رقابت فرهنگی و سیاسی زمان خود برر
سی کرده اند، جایی که او به عنوان صدای مهمی از گذار از ملی گرایی الهام گرفته از «وحدت ایتالیا» به ملی گرایی جدید و تهاجمی تری که در آغاز قرن خود را تحمیل کرد، ظاهر می شود. در سال ۱۹۷۵، پارک اطراف «ایل کاردلو» نیز توسط وزارت میراث فرهنگی ایتالیا به عنوان منطقه ای با منافع عمومی قابل توجه اعلام شد و امروزه، خانه اریانی (متعلق به بنیاد «کاسا دی اریانی»)، به عنوان خانه-موزه نویسندگان مورد استفاده قرار می گیرد.
فهیمه سلطانی کنش گر مدنی و دانشجوی محروم از تحصیل است که در حال حاضر دوران حبس خود را در زندان دولت آباد اصفهان سپری میکند. این دانشجوی حقوق دانشگاه اصفهان در خیزش ۱۴۰۱ ایران به مدت سه ماه بازداشت بود و در بهمن ۱۴۰۱ آزاد شد. در خرداد ۱۴۰۲، به دو ترم محرومیت از تحصیل با احتساب سنوات محکوم شد. با این وجود، بعد از حدود سه سال محرومیت از تحصیل (از آبان ۱۴۰۱)، امکان بازگشت به دانشگاه برای وی فراهم نشد، و این محرومیت عملا به اخراج بدون ابلاغ از دانشگاه تبدیل شد. در ۱۸ فروردین ۱۴۰۳ با یورش نیروهای امنیتی بار دیگر در منزل بازداشت شد و تا چندین روز اطلاعی از وی در دسترس نبود. وی به مدت ۲۴ روز در انفرادی و تحت بازجویی بود و سپس با قرار وثیقه تا زمان برگزاری دادگاه آزاد شد. این کنشگر مدنی در خرداد ماه ۱۴۰۴ جهت اجرای حکم حبس خود بازداشت و به زندان منتقل شد.
فرهنگ تراماره، ترامارا یا ترمره ()، مجموعه ای از فناوری و روش های سکونتی است که عمدتاً در درهٔ مرکزی رودخانهٔ پو در امیلیا، شمال ایتالیا، توسعه یافته و به هزارهٔ میانی و پایانی عصر برنز، حدود ۱۷۰۰ تا ۱۱۵۰ پیش از میلاد، بازمی گردد. نام آن از بقایای «زمین سیاه» تپه های سکونتی گرفته شده است. واژهٔ تراماره از terra marna به معنی «خاک مارن» است، که مارن نوعی رسوب دریاچه ای است. این خاک می تواند هر رنگی داشته باشد، اما در زمین های کشاورزی معمولاً به رنگ سیاه دیده می شود و همین باعث شده تا به آن «زمین سیاه» گفته شود. جمعیت ساکن در محل های سکونتی تراماره «تراماریکولی» نامیده می شدند. این محل ها بین سال های ۱۸۶۰ تا ۱۹۱۰ به طور گسترده مورد کاوش باستان شناسی قرار گرفتند.
شاهدخت مهرماه سلطان (پس از ازدواج مهرماه سلطان نایف؛ ۱۴ آوریل ۱۹۲۳ - ۳۰ مارس ۲۰۰۰) یک شاهدخت عثمانی، دختر شاهزاده محمد ضیاءالدین، پسر محمد پنجم بود. او یک شاهدخت اردنی به عنوان همسر شاهزاده نایف بن عبدالله، پسر عبدالله یکم، پادشاه اردن بود. اوایل زندگی. مهرماه سلطان در ۱۴ آوریل ۱۹۲۳ در ویلای پدرش واقع در حیدرپاشا به دنیا آمد. پدرش شاهزاده محمد ضیاءالدین، پسر سلطان محمد پنجم و کامورس قادین و مادرش نشیمند خانم بودند. او هشتمین فرزند و کوچکترین دختر پدرش و تنها فرزند مادرش بود. او اولین شاهدختی بود که پس از انحلال امپراتوری به دنیا آمد. او چشمان سبزی داشت. او در طبقه دوم خانه مادرش در ویلای پدرش زندگی می کرد، که پس از طلاق پدرش از همسرش ملک سیران خانم، مادرش در آن ساکن شده بود. در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۳ ، ترکیه رسماً جمهوری اعلام شد و در ۳ مارس ۱۹۲۴ ، خلافت لغو و خانواده امپراتوری به تبعید فرستاده شدند. شاهدخت به همراه خانواده اش در اسکندریه مصر ساکن شد. او در سال ۱۹۳۴ ، زمانی که تنها دوازده سال داشت، مادرش را از دست داد و در سال ۱۹۳۸ ، زمانی که پانزده ساله بود، پدرش را از دست داد. او در پاریس و قاهره تحصیل کرد و با جذاب
یت، اشرافیت و ذهنیت خاص خود آراسته شد.
سیلویا سمنزین (؛ زادهٔ ) نویسنده، پژوهشگر و فعال اجتماعی ایتالیایی است که کارهای او بر خشونت مبتنی بر جنسیت، حقوق دیجیتال و فناوری های نوظهور به ویژه زنجیره بلوکی متمرکز است. او بیشتر به دلیل پژوهش و فعالیت هایش دربارهٔ سوءاستفاده جنسی مبتنی بر تصویر ("پورن انتقامی") شناخته می شود که به تصویب قانون ایتالیا در این زمینه منجر شد. آموزش و حرفه. سمنزین در رشته علوم سیاسی در مقطع کارشناسی در دانشگاه پادووا تحصیل کرد و یک تبادل اراسموس در دانشگاه کمپلوتنسه مادرید (UCM) گذراند. او کارشناسی ارشد در ارتباطات اجتماعی را در همان دانشگاه UCM گرفت و بعد دکترای مشترکی در جامعه شناسی دیجیتال از دانشگاه میلان و دانشگاه تورین دریافت کرد. پایان نامهٔ دکترای او بر تصورات مرتبط با بلاک چین تمرکز داشت و پویایی های قدرت و تبعیض الگوریتمی در زمینه های دیجیتالی شده را بررسی می کرد. در طول دکترا، او در دانشگاه ترنتو در زمینه جرایم سایبری تحقیق می کرد. او همچنین با تیم گرنت ERC استفانیا میلان در دانشگاه آمستردام همکاری کرد، از جمله با ردیابی داده های پورن هاب. در این دوره او سوءاستفاده جنسی مبتنی بر تصویر را در گروه های تلگرام بررسی ک
رد که توجه بین المللی را به خود جلب کرد. پسادکترا. از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، سمنزین پژوهشگر پسادکترا در دانشگاه ژنو بود و روی پروژه ای دربارهٔ بلاک چین و عدالت اجتماعی کار می کرد. او همچنین عضو پروژهٔ اروپایی P2P Models به رهبری پائولو ماسیو بود که به بررسی چگونگی استفاده از فناوری بلاک چین برای توانمندسازی جوامع محلی و اشکال جدید حکمرانی دیجیتال می پرداخت. فعالیت اجتماعی. در سال ۲۰۱۸، او کمپین آنلاینی به نام "#intimitàviolata" ("حریم خصوصی نقض شده") را برای حمایت از قربانیان سوءاستفادهٔ جنسی مبتنی بر تصویر راه اندازی کرد. این کمپین باعث شد که قانون گذاران ایتالیایی مسئلهٔ "انتقام پورن" را در قالب قانون کد قرمز وارد کنند، که در ۲۰۱۹ تصویب شد و انتشار غیرمجاز تصاویر خصوصی را جرم انگاری کرد. سمنزین یکی از بنیان گذاران «سازمان حقوق سایبری» ("Cyber Rights Organization") است، نخستین سازمان اروپایی که به دفاع از حقوق بشر در فضای وب اختصاص دارد. او همچنین به طور منظم در رسانه های ایتالیایی و بین المللی دربارهٔ خشونت آنلاین، فمینیسم دیجیتال و خطرات ناشی از فناوری های نوظهور می نویسد و سخنرانی می کند.
آنتونلو ترومبادوری (; – ) روزنامه نگار، سیاستمدار، فیلم نامه نویس، و مؤلف (پدیدآور) اهل ایتالیا بود. زندگی نامه. آنتونلو ترومبادوری (۲۴ آوریل ۱۹۱۷، در رم – ۱۹ ژانویه ۱۹۹۳، در رم) سیاستمدار، منتقد هنری و روزنامه نگار ایتالیایی بود. او در رم و در خانواده ای هنرمند به دنیا آمد (پدرش فرانچسکو ترومبادوری نقاش بود). ترومبادوری زندگی خوشی را در خانه-کارگاه ویلا استرول-فرن در شهرش گذراند و با بسیاری از روشنفکران آن دوران در تماس بود. او دوست صمیمی رناتو گوتوسو و کورادو کاگلی بود و در جوانی با آنان در مجموعه ای از نشریات مهم همکاری کرد از جمله "لا روئوتا"، "پریما تو"، "چیتا"، "کورنته" و "سینما". میان سال های ۱۹۳۷ و ۱۹۴۰ او در یک تلاش مخفی تبلیغاتی برای قانع کردن جوانان ایتالیایی به ترک فاشیسم شرکت کرد. او در سال ۱۹۴۱ دستگیر شد و به دادگاه ویژه برده شد، جایی که مجرم شناخته شد و به زندان محکوم گردید. به دلیل شهرت خانوادگی اش، بنیتو موسولینی به او پیشنهاد عفو داد به شرط آن که عذرخواهی عمومی کند و خطای خود را بپذیرد. ترومبادوری نپذیرفت و در نتیجه زندانی شد. در ژوئیهٔ ۱۹۴۳ او از زندان گریخت و با همکاری جورجو آمندولا تلاش ک