Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توماس فینک (؛ زادهٔ ) فیزیکدان اهل بریتانیا است. او مقالاتی در زمینه فیزیک آماری و کاربردهای آن منتشر کرده است. او همچنین دو کتاب نوشته و یک اپلیکیشن آیفون طراحی کرده است. فینک مؤسسه علوم ریاضی لندن را تأسیس کرد و مدیر تحقیقات مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه (به فرانسوی: Center national de la recherche scientifique) است. کتاب ۸۵ روش برای بستن کراوات، یک بررسی فرهنگی، تاریخی و ریاضی از کراوات و گره کراوات است. این کتاب توضیح می دهد که چگونه نویسندگان از نظر ریاضی ثابت کرده اند که در مجموع ۸۵ گره کراوات مجزا وجود دارد که بیشتر آنها قبلاً شناخته نشده بودند. این کتاب شامل گزارشی غیرمستقیم از مقالات ریاضی نویسندگان است که تمام گره های ممکن را که می توان با یک کراوات استاندارد گره زد، توضیح می دهد. این کتاب به ۱۰ زبان از جمله فرانسوی، آلمانی، مجارستانی، پرتغالی و ایتالیایی منتشر شده است.
۸۵ روشِ بستنِ کراوات () کتابی است از توماس فینک و یونگ مائو در مورد تاریخچه کراوات سنتی و کراوات مدرن و نحوه بستن هر کدام. این بر اساس دو مقاله ریاضی است که توسط نویسندگان در Nature و Physica A منتشر شده است، در حالی که آنها همکاران پژوهشی در آزمایشگاه دانشگاه کمبریج بودند. نویسندگان ثابت می کنند که با فرض اینکه کراوات و کراوات دارای اندازه معمولی باشند، دقیقاً ۸۵ روش برای بستن کراوات با استفاده از روش مرسوم پیچیدن انتهای پهن کراوات به دور انتهای باریک وجود دارد. آنها هر یک را توصیف می کنند و مواردی را برجسته می کنند که از نظر تاریخی قابل توجه یا زیباشناختی هستند. این کتاب توسط فورث استیت در ۴ نوامبر ۱۹۹۹ منتشر شد و متعاقباً به ۹ زبان دیگر منتشر شد. کتاب "۸۵ روشِ بستنِ کراوات"، یک بررسی فرهنگی، تاریخی و ریاضی از کراوات و گره کراوات است. این کتاب توضیح می دهد که چگونه نویسندگان از نظر ریاضی ثابت کرده اند که در مجموع ۸۵ گره کراوات مجزا وجود دارد که بیشتر آنها قبلاً شناخته نشده بودند. این کتاب شامل گزارشی غیرمستقیم از مقالات ریاضی نویسندگان است که تمام گره های ممکن را که می توان با یک کراوات استاندارد گره زد، تو
ضیح می دهد. این کتاب به ۱۰ زبان از جمله فرانسوی، آلمانی، مجارستانی، پرتغالی و ایتالیایی منتشر شده است. ریاضیات. کشف تمام راه های ممکن برای بستن کراوات به فرمول ریاضی عمل بستن کراوات بستگی دارد. نویسندگان در مقالات (که فنی هستند) و کتاب (که برای مخاطبان غیرعادی است، به غیر از یک ضمیمه) نشان می دهند که گره های کراوات معادل راه رفتن تصادفی مداوم روی یک شبکه مثلثی است، با محدودیت هایی در نحوه شروع پیاده روی و پایان؛ بنابراین شمارش گره های کراواتی از n حرکت معادل با شمارش راه رفتن از n مرحله است. تحمیل شرایط تقارن و تعادل باعث کاهش ۸۵ گره به ۱۳ گره زیبایی می شود. گره ها. در طبقه بندی فینک و مائو، هر یک از ۸۵ گره کراوات متعلق به یک «کلاس» خاص است که با تعداد کل حرکت ها و تعداد حرکت های مرکزی آن تعریف می شود. به عنوان مثال، گره چهار در دست یک گره چهار حرکتی و یک مرکزی است، در حالی که نیمه ویندزور یک گره شش حرکتی و دو مرکزی است. گره هایی با حرکت های مرکزی کمتر، کمتر از یک سوم کل، باریک تر و کشیده تر به نظر می رسند، در حالی که گره هایی با حرکت های مرکزی بیشتر، پهن تر و چمباتمه تر به نظر می رسند. با توجه به ماهیت مثلثی
گره های کراوات، تعداد حرکت های مرکز باید کمتر از نصف تعداد کل حرکت ها باشد. در مجموع ۱۶ کلاس وجود دارد که از سه حرکت با یک مرکز تا ۹ حرکت با چهار مرکز متفاوت است، اما فقط کلاس هایی که در آنها نسبت حرکت های مرکزی به کل حرکت ها ۱:۶ یا بیشتر است، دارای گره زیبایی شناختی هستند که سه طبقه را حذف می کند.
حسن عسگری (زاده ۲۱ فروردین ۱۳۷۰) ورزشکار پارا دو و میدانی اهل ایران است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال طلا دو ۸۰۰ متر در مسابقات بازی های پارا آسیایی اینچئون کره جنوبی (۲۰۱۴) اشاره کرد.
زندان جوهر بهرو () یا به عبارت دیگر زندان آیر مولک، یک زندان بود که مدتها قبل در شهر جوهر بهرو، ایالت جوهر، مالزی وجود داشت. این زندان که در نزد مردم محلی به "زندان کوتا" معروف بود، در سال ۱۸۸۳ افتتاح گردید تا بزهکاران ایالت و همچنین افرادی را که در برابر حکومت استعمار بریتانیا نافرمانی می کردند را در آن محبوس نمایند. تا سال ۲۰۱۸، بخش هایی از زندان به عنوان مکان بازداشتگاه پلیس مورد استفاده قرار می گرفت. در حال حاضر مجموعه زندان به طور کامل تعطیل و فاقد بهره برداری می باشد.
ابن حبیب یا أبو مروان عبدالملک بن حبیب السلمی (; تقریبی. ۷۹۶ – تقریبی. ۸۵۳ میلادی) (180–238 AH(سال قمری) مورخ بود. یک همه چیزدان قرن نهم بود. علایق او شامل طب، فقه، تاریخ، دستور زبان و نسب شناسی بود و بنا بر گزارش ها، او اولین کسی بود که کتابی در مورد طب در اندلس (اسلامی) نوشت.
روپرت دوئتسی (; – ) راهب، و الهی دان، متکلم، مفسر (متن) و نویسندهٔ نیایش سرایی بود. روپرت به احتمال زیاد در سال های ۱۰۷۵–۱۰۸۰ در لیژ یا اطراف آن به دنیا آمد، و طبق عادت، خانواده اش در آنجا به عنوان یک راهب به صومعه بندیکتین سنت لوران در لیژ، که یک نسل بود، آورده شد. پیش از این به یک مرکز قابل توجه یادگیری، از جمله ریاضیات، هیجوگرافی و شعر تبدیل شده بود. در آنجا روپرت در نهایت پیشه رهبانی شد و زیر نظر ابوت توانا، برنگار، آموزش دید. در سال ۱۰۹۲، در چارچوب درگیری بین پاپ و امپراتوری، معروف به مناقشه سرمایه گذاری، که در آلمان نزدیک به ۵۰ سال جنگ داخلی (۱۰۷۶–۱۱۲۲) را دربر گرفت، روپرت به دیگر راهبان پیوست. بر اساس منابع مختلف، در حدود ۱۱۰۶ یا ۱۱۰۹ او توسط اسقف لیژ، اوتبرت، یک شخصیت قدرتمند و از حامیان نزدیک امپراتور هنری چهارم، به عنوان کشیش منصوب شد.
لولان (به چینی: 樓蘭، به انگلیسی: Loulan) یک پادشاهی باستانی بود که در واحه ای مهم در امتداد جاده ابریشم قرار داشت. این پادشاهی در قرن دوم پیش از میلاد در لبه شمال شرقی بیابان لوپ شناخته شده بود و اکنون در سین کیانگ چین واقع شده است. اصطلاح «لولان» برگرفته از نام اصلی «کروراینا» است و برای اشاره به شهر نزدیک لوپ نور و همچنین خود پادشاهی استفاده می شود. لولان دارای فرهنگ غنی بود که تحت تأثیر فرهنگ های مختلف از جمله فرهنگ های چینی، هندی و ایرانی قرار داشت. اقتصاد پادشاهی عمدتاً بر تجارت متکی بود و لولان به عنوان یک مرکز مهم در امتداد جاده ابریشم عمل می کرد. دلایل دقیق ناپدید شدن پادشاهی لولان هنوز مشخص نیست. با این حال، عوامل متعددی از جمله تغییرات آب و هوایی، بیابان زایی و تغییر مسیر رودخانه ها ممکن است در این امر نقش داشته باشند. ویرانه های لولان در اوایل سدهٔ بیستم توسط کاشف سوئدی سون هدین دوباره کشف شد. از آن زمان، کاوش های باستان شناسی بیشتری انجام شده است که منجر به کشف مصنوعات مهمی از جمله دست نوشته ها، منسوجات و آثار هنری شده است. در قرن دوم پیش از میلاد یعنی در دوره پیش از هان، لولان به حدی رشد کرده بود
که بر منطقه اطراف حوضه تاریم تسلط داشت. شواهد باستان شناسی نشان دهنده یک فرهنگ پیچیده با اهمیت عمده در تجارت بین آسیای مرکزی و هند است. بازرگانان جنوبی از رشته کوه هایی مانند قره قروم، هیمالیا و هندوکش تا شمال بیابان تکله مکان به شهرهای تجاری مهمی مانند لولان و رقیب تجاری آن نیا می رفتند. در دوره هان و در سال ۱۰۸ پیش از میلاد، سپاهیان دودمان هان، سپاه پادشاهی لولان را شکست داد و آن را به یک دولت متحد تبدیل کرد. در سال ۷۷ پیش از میلاد، چانگ گوی، پادشاه لولان ترور شد و پادشاهی تحت کنترل امپراتوری هان قرار گرفت. هویت قومی زبانی. تصور می شود که نخستین ساکنان شناخته شده در لولان از زیرگروه هایی از تخاری ها بوده اند؛ مردمانی هندواروپایی از حوزه تاریم. کاوش هایی که در لولان و مناطق اطراف انجام شد، منجر به کشف مومیایی های تاریم شده است که گمان می رود بقایای این مردم باشد؛ برای مثال مومیایی معروف به «زیبای لولان» که در سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ توسط باستان شناسان چینی در قوری قول (گوموگو)، تقریباً ۷۰ کیلومتر آن سوتر در غرب-شمال غرب لولان پیدا شد. این مومیایی ها قدمتی تا اوایل ۱۸۰۰ پیش از میلاد دارند. با این حال، مطالعات ژن
تیکی و پروتئومیک این مومیایی ها نشان می دهد که این جمعیت محلی از نظر ژنتیکی منزوی بودند اما تحت تأثیر شیوه های مردمان همسایه خود قرار داشتند. زبان رسمی یافت شده در اسناد قرن سوم پس از میلاد در این منطقه زبان گنداری است که با خط خروشتی نگاشته شده است. استفاده از این زبان در لولان و سایر نقاط حوضه تاریم به احتمال زیاد به دلیل میراث فرهنگی امپراتوری کوشان بوده و توسط مهاجران گنداری از امپراتوری کوشان در این مناطق رواج یافته است. همچنین باور بر این است که این مهاجران گنداری آیین بودیسم را به لولان آورده اند. گرچه گنداری به عنوان زبان اداری استفاده می شد، در اسناد و نوشته ها برخی کلمات با منشأ زبان تخاری، یافت می شود که نشان می دهد بومیان محلی به زبانی تعلق داشته اند که با گروه زبان های تخاری مرتبط بوده است. زبان اصلی لولان با نام کرورینی یا "زبان تخاری C" شناخته می شود. علت این نام گذاری، پیوند آن با دو زبان شناخته شدهٔ تخاری دیگر است. این زبان تا حدودی از طریق حدود صد واژهٔ وام گرفته شده و بیش از هزار نام خاص به جا مانده در اسناد پراکریت (که نمی توان آنها را به زبان هندی نسبت داد) بازسازی شده است. در سال ۲۰۱۸، ا
سنادی از لولان که به زبان تخاری C نگاشته شده بودند، منتشر شدند. وجود ارتباطی میان این زبان و تخاری A و B مشهود است، اما نسخه برداری متون در این پژوهش از سوی دیگر پژوهشگران تأیید نشده است. نام اصلی منطقه لولان به زبان بومی کرورینا یا کروران بوده است. این نام به صورت Loulan 樓蘭 (تلفظ بازسازی شده: *glu-glân در دوره دودمان هان) به چینی نوشته می شد که تلفظی از واژه کروران محسوب می گردد. قرن ها بعد و در سال ۶۶۴ پس از میلاد، راهب بودایی سلسله تانگ به نام شوان زانگ مکانی در لولان به نام «نافوپو» (納縛溥) را ذکر کرد که بنا به پژوهش دکتر هیسائو ماتسودا، آوانگاری شده کلمه سغدی "Navapa" به معنای «آب جدید» می باشد. در آن دوران جوامع کوچکی از سغدیها، از مردمان ایرانی شرقی، در نقاط مختلف چین ساکن بودند. به ویژه در دوروان (دونهوانگ) در استان گانسو و همچنین تورفان در حوزه تاریم این اقوام حضور داشتند. اسنادی در لولان یافت شده که نشان می دهد در سال ۳۱۳ پس از میلاد، سغدیان در کنار مردمان قبایل هان چینی و تبتی در آن منطقه حضور داشتند. این مسئله گواه بر جمعیت متنوع قومی در لولان است. تاریخچه. این پادشاهی پس از آنکه پادشاه آن در سال ۷۷
پیش از میلاد توسط فرستاده دودمان هان به قتل رسید، نامش به شانشان (鄯善) تغییر یافت. با این حال، شهرِ واقع در گوشه شمال غربی دریاچه لوپ نور همچنان نام لولان را حفظ کرد. قلمرو این پادشاهی در برهه ای از زمان شامل بخش هایی مانند نیا، چارکلیک، میران و چیمو بود. این منطقه از آغاز دودمان هان تا چندین قرن بعد که در نهایت متروکه شد، تحت کنترل متناوب چین قرار داشت. ویرانه های لولان در نزدیکی دریاچه خشک شده لوپ نور در استان خودگردان بایینغولین مغول در سین کیانگ، واقع شده و کاملاً توسط بیابان احاطه شده است. پیش از دودمان هان. تا قرن دوم پیش از میلاد، لولان چنان قدرتمند شده بود که بر منطقه اطرافحوضه تاریم تسلط یافته بود. یافته های باستان شناسی نشان از یک فرهنگ پیشرفته دارند که نقش مهمی در تجارت بین آسیای مرکزی و هند ایفا می کرد. بازرگانان از جنوب از میان رشته کوه هایی مانند قره قروم، هیمالیا و هندوکش به سمت شمال کویر تکله مکان می رفتند تا به شهرهای تجاری مهمی مانند لولان و رقیب تجاری آن، نیا برسند. این امر با سنگ نوشته هایی به خط خَروشتی و خط براهمی در امتداد مسیر، مشهود است. این نوشته ها همچنین شامل تصاویری از گوتاما بودا
هستند که نشان دهنده گسترش آیین بودا در مسیر تجاری است. لولان در این مسیر بر سر راه اصلی از دوروان (دون هوانگ) به قورلا قرار داشت که در آنجا به «مسیر شمالی» متصل می شد. همچنین، جاده ای از مسیر جنوب غربی آن را به مرکز حکومت پادشاهی لولان در شهر وونی در واحه چارکلیک/روئوچیانگ متصل می کرد و از آنجا راه به سمت ختن و یارکند ادامه می یافت. لولان، شهری باستانی در نزدیکی دریاچه نمک لوپ نور، محل کشف مومیایی هایی با قدمت ۳۸۰۰ سال است. این مومیایی ها که با نام «مومیایی های تاریم» شناخته می شوند، با پوست روشن و موهای بور، نشان دهنده وجود جوامع کهن در این منطقه هستند. بررسی های ژنتیکی نشان می دهد که این مردمان احتمالاً از اقوام بومی منطقه بوده اند که تحت تأثیر فرهنگ دامداری و کشاورزی همسایگان خود قرار گرفته بودند. کشف پنبه (از غرب) و ابریشم (از شرق) در پوشش این مومیایی ها، اهمیت تجاری لولان را در گذشته تأیید می کند. لولان در دوران هان. اوایل سلسله هان. در کتاب هان، تعاملات بین لولان و سلسله هان (۲۰۶ پیش از میلاد تا ۲۲۰ میلادی) با جزئیات شرح داده شده است. در قرن دوم پیش از میلاد، امپراتور وو از هان قصد داشت روابط خود را با
فرغانه گسترش دهد، اما فرستادگان او توسط مردم لولان و پادشاهی «گوشی» مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند. در سال ۱۰۸ پیش از میلاد، سپاه هان به لولان حمله کرد و پادشاه آن را مجبور به پرداخت باج به چین نمود. پس از این واقعه، شیونگ نو نیز به لولان حمله کردند و پادشاه برای حفظ امنیت خود، یکی از پسرانش را به عنوان گروگان به شیونگ نو و دیگری را به دربار هان فرستاد. این اقدامات محافظه کارانه نشان دهنده موقعیت راهبردی لولان بین قدرت های بزرگ آن زمان است. در کتاب هان آمده است که امپراتور به فرمانده «جن ون» دستور داد تا پادشاه لولان را دستگیر کرده و به پایتخت بیاورد. پادشاه در دفاع از خود اظهار داشت که لولان دولتی کوچک بین قدرت های بزرگ است و برای حفظ امنیت خود مجبور به تسلیم در برابر هر دو طرف شده است. او همچنین تمایل خود را برای تغییر قلمرو پادشاهی و پیوستن به هان ابراز کرد. امپراتور هان پس از آزادی پادشاه لولان، پسر او را به عنوان گروگان نگه داشت. پس از مرگ پادشاه، دربار لولان درخواست بازگشت پسر و وارث او را کرد، اما امپراتور به دلیل علاقه ای که به شاهزاده پیدا کرده بود، او را آزاد نکرد و پیشنهاد داد که پسر دیگری در لول
ان به تخت سلطنت بنشیند. در این میان، شیونگنو شاهزاده دیگری از لولان را که پیشتر به عنوان گروگان نزد آن ها بود، به این شهر بازگرداند تا بر تخت سلطنت بنشیند. اما دربار هان از این موضوع ناراضی بود و از پادشاه جدید خواست تا در دربار هان حاضر شود. پادشاه جدید با توصیه همسرش از این کار امتناع کرد. در سال ۷۷ پیش از میلاد، پس از کشته شدن چندین فرستاده هان در لولان، یک هیئت چینی با هدف ترور پادشاه لولان به این شهر اعزام شد. فو جیه زی، یکی از اعضای این هیئت، با ترفندی توانست وارد قصر شود و پادشاه را به قتل برساند. پس از این واقعه، برادر کوچکتر پادشاه به سلطنت رسید و دربار هان کنترل بیشتری بر لولان اعمال کرد. این شهر مجبور شد نام خود را به شانشان تغییر دهد. به دلیل موقعیت راهبردی لولان در مسیر ارتباطی چین با غرب، این شهر در دوران سلسله هان همواره مورد مناقشه بین چینی ها و شیونگنو بود. این درگیری ها تا قرن دوم میلادی ادامه داشت. شانشان. پس از تسلط سلسله هان، پادشاهی شان شان (لولان سابق) به یک دولت وابسته به چین تبدیل شد. پادشاه جدید از ترس انتقام جویی پسران پادشاه مقتول، از هان درخواست کرد تا نیروهایی را در منطقه مستقر ک
ند. این امر به استقرار نیروهای نظامی چین و تأسیس یک دفتر فرماندهی در منطقه منجر شد. برخی از شهرهای اطراف، مانند چرمو و نیا، بعدها به شان شان ضمیمه شدند. اگرچه نام رسمی این پادشاهی به شان شان تغییر یافت، اما مردم محلی همچنان از نام کروران برای این منطقه استفاده می کردند. کنترل چین بر لولان متناوب بود و در دوره هایی که چین ضعیف می شد، لولان مستقل عمل می کرد. در سال ۷۳ میلادی، بان چائو، افسر ارتش هان، با کشتن فرستادگان شیونگنو و تقدیم سرهای آن ها به پادشاه شان شان، این پادشاهی را بار دیگر تحت سلطه چین درآورد. این اقدام، گامی مهم در تثبیت کنترل چین بر مسیر جاده ابریشم بود. در سال های بعد، مستعمرات نظامی دیگری در لولان تأسیس شد و این شهر به ارسال خراج به چین ادامه داد. لولان در سال ۳۳۰ میلادی، احتمالاً به دلیل تغییر مسیر رودخانه تاریم و کمبود آب، متروکه شد. پادگان نظامی به منطقه دیگری منتقل شد، اما قلعه یینگپان تا زمان سلسله تانگ همچنان تحت کنترل چین باقی ماند. در پی حمله ای در سال ۴۴۲ میلادی، پادشاه شان شان به همراه نیمی از مردم خود به چرمو گریخت و حاکمیت شان شان به چرمو منتقل شد. در سال ۴۴۵، شان شان خود را تسلیم
سلسله وی شمالی کرد. در پایان قرن ششم، سلسله سوئی شهر شان شان را احیا کرد. اما در قرن پنجم، حملات پیاپی اقوام کوچ نشین مانند تویوهون، خاقانات روران و دینگ لینگ باعث ویرانی تدریجی این منطقه شد. در حدود سال ۶۳۰ میلادی، در آغاز دوران تانگ، شانفوتو مردم باقی مانده شان شان را به هامی هدایت کرد. شوان زانگ، زائر بودایی، در سال ۶۴۴ میلادی هنگام بازگشت از هند به چین از این منطقه گذشت و در گزارش خود از شهری خالی از سکنه در لولان یاد کرد. گزارش های تاریخی از لولان. در کتاب هان، فرستادگان این سلسله لولان را منطقه ای ضعیف و آسیب پذیر توصیف کرده اند. جمعیت این شهر حدود ۱۴ هزار نفر بوده که تنها ۲۹۱۲ نفر از آن ها توانایی جنگیدن داشته اند. همچنین، این منطقه به داشتن زمین های شنی و شوره زار با منابع آبی محدود و پوشش گیاهی اندک توصیف شده است. مردم لولان برای تأمین معاش خود به دامداری و کشاورزی در زمین های اطراف وابسته بودند و از الاغ، اسب و شتر استفاده می کردند. در کتاب دیگری به نام «تفسیر کتاب آب ها»، آمده است که ژنرال سو مای با احداث سد بر روی رودخانه ژوبین (احتمالاً رودخانه کایدو) توانست زمین های کشاورزی لولان را آبیاری کند
و به افزایش قابل توجه محصولات در این منطقه کمک نماید. زائر بودایی، فاکسیان، که در سال ۳۹۹ در مسیر خود به هند در شانشان اقامت داشت، دربارهٔ این سرزمین چنین توصیف می کند: نقل قول: داستان کوتاه تاریخیِ معروف تحت عنوان «لولان» از نویسنده برجسته ژاپنی، یاسوشی اینوئه، جریان مداوم تغییر حکومت در این منطقه و نحوه رویارویی ساکنان آن با مهاجمان چینی و کوچ نشین در طول تاریخ نسبتاً کوتاه لولان را شرح می دهد. باستان شناسی. سون هدین. شهر ویران شده لولان توسط سِوِن هدین کشف شد. او خانه هایی را در این ناحیه مورد کاوش قرار داد و یک لوح چوبی به خط خروشتی و تعدادی نسخه خطی چینی از دوره خاندان جین غربی (۴۲۰–۲۶۶ میلادی) پیدا کرد. این دست نوشته ها نشان می داد که نام محلی منطقه به خط خروشتی «کروران» بوده اما در زبان چینی باستان به صورت «لو-لان» تلفظ می شده است. هدین همچنین این احتمال را مطرح کرد که دلیل متروکه شدن لولان ممکن است تغییر مسیر رودخانه تاریم و در نتیجه خشک شدن دریاچه لوپ نور بوده باشد. اورل اشتاین. اورل اشتاین در سال های ۱۹۰۶ و ۱۹۱۴ در پیرامون دریاچه خشک شده لوپ نور کاوش های دیگری انجام داد و مناطقی زیادی را در این بخش
شناسایی کرد. او برای نام گذاری این محوطه ها از حرف L (مخفف لولان) و سپس یک حرف انگلیسی به ترتیب (از A تا T) بر اساس قدمت تاریخی بازدید از مناطق استفاده نمود. اشتاین در کاوش هایش آثار ارزشمند بسیاری شامل اسناد، قطعه ای از فرش با پرزهای پشمی، ابریشم زرد و کنده کاری های چوبی بر اساس اسلوب معماری گنداره (هنر بودایی که بین قرن های اول پیش از میلاد تا هفتم بعد از میلاد در شمال غرب شبه قاره هند رواج داشته است) را کشف کرد. یافته های باستان شناسان چینی، ۱۹۷۹–۱۹۸۰. در سال های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ میلادی، با حمایت شعبه شین جیانگ و آکادمی علوم اجتماعی چین، سه هیئت باستان شناسی کاوش هایی را در لولان انجام دادند. این بررسی ها به کشف کانالی به عمق تقریبی متر و عرض متر منجر شد که از شمال غرب به جنوب شرق از میان محوطه لولان می گذشته است. همچنین یک استوپای (ساختمان گنبدی شکل بودایی) خاکی به ارتفاع کشف شد؛ و ساختمانی به طول و عرض که ظاهراً مربوط به یکی از مقامات چینی بوده و شامل ۳ اتاق می شده و توسط ستون های چوبی پشتیبانی می شده است. کاوشگران از منطقه ۷۹۷ شیء از قبیل ظروف چوبی، اشیاء برنزی، جواهرات، سکه ها، و ابزار سنگی مربوط به دوره پا
رینه سنگی میانی را نیز گردآوری کردند سایر یافته های کشف شده در سال ۲۰۰۳ از این ناحیه شامل مومیایی های بیشتر، محوطه های خاکسپاری، چوب های گیاه افدرا، یک دست بند ساخته شده از ریسمان های به هم بافته شده که سنگی از جنس یشم درون آن قرار داده شده، یک کیسه چرمی، یک لنگ از جنس پشم، ماسک چوبی رنگ شده به رنگ قرمز با بینی و دندان های بزرگ، تابوت های قایق شکل، تیر و کمان، و یک سبد حصیری می باشد.
موت () خدای کنعانی مرگ و عالم اموات بود. او همچنین برای مردم اوگاریت و در فنیقیه، که مذهب کنعانی در آن رواج داشت، شناخته شده بود. منبع اصلی اطلاعات در مورد موت در اساطیر کنعانی از متون کشف شده در اوگاریت می آید، اما او همچنین در قطعات باقی مانده از ترجمه یونانی فیلون بیبلوسی از نوشته های سانچونیاتون فنیقی ذکر شده است.
زندان کجانگ () (در سابق به نام زندان مرکزی سلانگور شناخته می شد) یک زندان است که در سونگای جلوک، سلانگور، مالزی قرار دارد. در اوایل سال ۲۰۲۲ طی دوران دنیاگیری کووید-۱۹ در مالزی، ۱۸ نفر از زندانی ها مظنون به عوارض جانبی دریافت واکسن کووید-۱۹ بودند که دو نفر از آنها فوت کردند.
زوران وارودیک (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل کرواسی است که در پست دروازه بان بازی می کرد.
لوسیانو گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل اسپانیا است که در پست مهاجم بازی می کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده است.
کوسم وازکز (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود که در پست نوک حمله بازی می کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده است.
کوستاس کاریوتاکیس (؛ – ) نویسنده، مترجم و شاعر اهل یونان بود. او یکی از نخستین شاعرانی بود که از درون مایه های شمایل شکنانه در شعر یونانی استفاده کرد. استفاده از طبیعت و تصویرپردازی در اشعار او فراوان اند و ردپای اکسپرسیونیسم و سورئالیسم در آن ها به چشم می خورد. اکثر معاصران کاریوتاکیس او را جدی نگرفتند اما پس از خودکشی اش، اکثریت به سمت این دیدگاه رفتند که او در واقع شاعر بزرگی بود. او از تاثیرگذارترین چهره ها بر شاعران مدرن یونان بوده است.
قله لایلا () یک قله در رشته کوه قفقاز و کشور گرجستان است.
کوک اوزک () یک شهرک در استان آبای کشور قزاقستان است.
کوک اوزک () یک شهرک در استان آلماتی کشور قزاقستان است.
کوک اوزک () یک شهرک در استان ژمبیل کشور قزاقستان است.
رود کوک اوزک () یک رود در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
تیرانا حسن (؛ مددکار اجتماعی، وکیل و فعال حقوق بشر اهل سنگاپور است. او مدیر اجرایی دیده بان حقوق بشر است.
ژیلاندیسای () یک رود در استان آق تپه کشور قزاقستان است.
بلغاسین () یک رود در استان آق تپه کشور قزاقستان است.
دریاچه تبز () یک دریاچه در استان آق تپه کشور قزاقستان است.
شرکت تضامنی با مسئولیت محدود برودیز یک شرکت حقوقی اسکاتلندی است. این شرکت به مشتریان بخش خصوصی و دولتی هم در بریتانیا و هم در سطح بین المللی مشاوره حقوقی ارائه می دهد: زمینه های تجاری اصلی شرکتی و تجاری، انرژی (هم تجدیدپذیرها و هم نفت و گاز)؛ مشاور املاک؛ دعاوی و حل اختلاف؛ خدمات بانکی و مالی؛ استخدام، حقوق بازنشستگی و مزایا، امانت و مالیات و قوانین شخصی و خانوادگی. عملکرد مالی. در ژوئیه ۲۰۱۹، برودیز گزارش داد که در سال مالی خود منتهی به ۳۰ آوریل، درآمدها با ۱۲ درصد رشد به رکورد ۷۶٫۸۶ میلیون پوند رسیده است. در همان دوره، سود قبل از توزیع شریک با ۱۴ درصد افزایش به ۳۷٫۴ میلیون پوند و موجودی نقدی شرکت به ۲۱٫۸ میلیون پوند افزایش یافت.
شرکت برادران پارکر (به انگلیسی: Parker Brothers)(معروف به پارکر (Parker) در خارج از آمریکای شمالی)، یک شرکت تولیدکنندهٔ اسباب بازی و بازی بود که در سال ۱۹۹۱ به برند هاسبرو تغییر نام داد. از سال ۱۸۸۳ تاکنون بیش از ۱۸۰۰ بازی با نام برادران پارکر منتشر شده است. از جمله محصولات این شرکت می توان به مونوپولی، سرنخ (دارای مجوز از ناشر بریتانیایی و معروف به کلودو در خارج از آمریکای شمالی) و اسکربل (تحت مشارکت میلتون بردلی در ایالات متحده آمریکا و کانادا) اشاره نمود. تاریخچه. جورج سوینرتون پارکر، این شرکت را تأسیس کرد. عقیده پارکر با تم غالب طراحی بازی های تخته ای متفاوت بود؛ او معتقد بود بازی ها باید برای لذت انجام شوند و نیازی به تأکید بر اصول و ارزش های اخلاقی نیست. او اولین بازی خود را به نام بانکداری در سال ۱۸۸۳، زمانی که ۱۶ سال داشت، طراحی کرد. در این بازی، بازیکنان از بانک وام می گیرند و سعی می کنند با پیش بینی عملکرد خود ثروت بیشتری کسب کنند. بازی شامل ۱۶۰ کارت بود که شکست یا موفقیت بازیکنان را پیش بینی می کرد. این بازی در محافل خانوادگی و جمع های دوستانه بسیار محبوب شد و برادرش چارلز پارکر او را تشویق کرد که
آن را منتشر کند. جورج با دو ناشر در بوستون تماس گرفت اما موفق به انتشار آن نشد. با این حال با ۴۰ دلار، ۵۰۰ نسخه از بازی را منتشر کرد و سرانجام توانست تقریباً همه نسخه ها را بفروشد و ۱۰۰ دلار سود کند. او شرکت خود را در سال ۱۸۸۳ در زادگاهش یعنی سیلم، ماساچوست، تحت عنوان شرکت جورج اس. پارکر تأسیس کرد. زمانی که برادرش چارلز در سال ۱۸۸۸ به شرکت پیوست، نام شرکت به برادرلن پارکر تغییر یافت. در سال ۱۸۹۸، برادر سوم، ادوارد اچ. پارکر نیز به شرکت پیوست. در سال های ابتدایی فعالیت، جورج بیشتر بازی ها را خودش طراحی می کرد و تمام قوانین را می نوشت. بسیاری از بازی ها براساس وقایع مهم روز طراحی شده بودند، مانند بازی کلوندایک که براساس هجوم طلا به کلوندایک و بازی جنگ در کوبا که براساس جنگ قریب الوقوع اسپانیا و آمریکا طراحی شده بودند. صنعت بازی ها درحال رشد بود و شرکت به شدت سودآور شده بود. در سال ۱۹۰۶، برادران پارکر، بازی روک را منتشر کرد و این بازی به پرفروش ترین بازی در ایالات متحده تبدیل شد. در دوران رکود بزرگ اقتصادی، زمانی که بسیاری از شرکت ها ورشکست شدند، برادران پارکر بازی جدیدی به نام مونوپولی رامنتشر کرد. گرچه این شرک
ت در ابتدا در سال ۱۹۳۴ این بازی را رد کرده بود، اما سال بعد تصمیم به انتشار آن گرفت. این بازی موفقیت بزرگی کسب کرد و شرکت با استقبال پر شکوهی از آن مواجه شد.
انتشارات دانشگاه ادینبرو یک ناشر علمی کتاب ها و مجلات دانشگاهی است که در ادینبرو، اسکاتلند مستقر است. تاریخچه. انتشارات دانشگاه ادینبرو در دهه ۱۹۴۰ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۲ به یک شرکت تابعه کامل از دانشگاه ادینبرو تبدیل شد. کتاب ها و مجلاتی که توسط این انتشارات منتشر می شوند، نشان حق چاپ دانشگاه ادینبرو را دارند. تمام پروژه های انتشاراتی پیشنهادی توسط کمیته انتشارات که متشکل از دانشگاهیان دانشگاه است، ارزیابی و تأیید می شود. از اوت ۲۰۰۴، انتشارات دارای وضعیت خیریه هستند. در نوامبر ۲۰۱۳، انتشارات دانشگاه ادینبرو، انتشارات دانشگاه داندی را با مبلغی نامشخص، با هدف اعلام شده افزایش فروش کتاب های درسی و دیجیتال، با تمرکز ویژه بر قانون، خریداری کرد. برودیس به انتشارات دانشگاه ادینبرو در مورد شرایط اکتساب مشاوره داد. انتشار. انتشارات دانشگاه ادینبرو مجموعه ای از انتشارات تحقیقاتی را منتشر می کند که شامل تک نگاریهای علمی و آثار مرجع و همچنین مطالبی است که به صورت آنلاین در دسترس هستند. انتشارات همچنین کتاب های درسی را برای دانشجویان و استادان منتشر می کنند. انتشارات سالانه حدود ۲۰۵ کتاب و ۴۲ مجله منتشر می کنند. انتشارا
ت دانشگاه ادینبرو بیشتر آثار مربوط به زمینه علوم انسانی و اجتماعی را منتشر می کند. کتابهای الکترونیکی. انتشارات در پلتفرم های کتاب الکترونیکی دانشگاه انتشارات آنلاین (به عنوان بورسیه آنلاین ادینبرو)، کتاب ها در جی استور و انتشارات دانشگاه آنلاین، شرکت می کنند و همچنین با تعدادی از گردآورنده های کتاب الکترونیکی کار می کنند. دسترسی آزاد. این انتشارات از انتشار آثار مختلف با دسترسی آزاد طلایی و سبز پشتیبانی می کند، و یکی از ۱۳ ناشر است که در برنامه آزمایشی دانش بدون قفل، با یک رویکرد کنسرسیوم کتابخانه ای جهانی برای تأمین مالی کتاب های با دسترسی آزاد، شرکت می کند. کسب و کار. متولیان معمولاً پنج بار در سال گرد هم می آیند و مسئولیت اداره انتشارات دانشگاه ادینبرو را بر عهده دارند. انتشارات دانشگاه ادینبرو در سال منتهی به ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۱، مجموعاً بیش از ۴٫۰۰۰٫۰۰۰ پوند از کتاب و مجلات درآمد به دست آورد که نسبت به سال قبل ۹ درصد افزایش داشت و سودی معادل ۳۱۶٫۰۰۰ پوند داشت. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;