Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن سوخت استفاده کنند و بدین ترتیب موجودی سوخت هسته ای مصرف شده چین را کاهش دهند. VVER. شرکت روسی Atomstroyexport پیمانکار اصلی و تأمین کننده تجهیزات برای نیروگاه های AES-91 در نیروگاه هسته ای تیانوان بود که از نسخه V-428 رآکتور رآکتور انرژی آبی-آبی با ظرفیت ۱۰۶۰ مگاوات استفاده می کردند. ساخت این رآکتورها در سال ۱۹۹۹ آغاز شد. دو واحد دیگر در تیانوان که در سال ۲۰۱۲ راه اندازی شدند، از همان نسخه VVER-1000 بهره می برند. در ۷ مارس ۲۰۱۹، شرکت ملی هسته ای چین (CNNC) و Atomstroyexport قرارداد دقیقی برای ساخت چهار رآکتور انرژی آبی-آبی امضا کردند؛ دو رآکتور در نیروگاه هسته ای تیانوان و دو رآکتور در نیروگاه هسته ای شودابائو. ساخت آن ها قرار است از مه ۲۰۲۱ آغاز شود و بهره برداری تجاری از این واحدها بین سال های ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۸ پیش بینی شده است. EPR. در سال ۲۰۰۷، مذاکراتی با شرکت فرانسوی آریوا برای ساخت رآکتورهای نسل سوم EPR آغاز شد. دو رآکتور EPR با ظرفیت ۱۶۶۰ مگاوات توسط آریوا در نیروگاه هسته ای تایشان ساخته شد و ساخت آن ها از سال ۲۰۰۹ آغاز گردید. AP1000. رآکتور AP1000 ساخت شرکت Westinghouse قرار بود مبنای اصلی حرکت چین به س
وی فناوری نسل سوم باشد. در ژوئیه ۲۰۱۸، نخستین رآکتور AP1000 از میان چهار رآکتور برنامه ریزی شده به شبکه برق متصل شد. پس از ورشکستگی Westinghouse در سال ۲۰۱۷، در سال ۲۰۱۹ تصمیم گرفته شد که در نیروگاه هسته ای ژانگژو به جای AP1000 از هوالونگ وان استفاده شود. توسعه های چینی. سری CNP / ACP. رآکتورهای سری CNP رآکتور نسل دو (و نسخهٔ بعدی آن رآکتور نسل سه به نام ACP)، مجموعه ای از رآکتور هسته ایهایی بودند که توسط شرکت ملی هسته ای چین (CNNC) توسعه یافتند و پیش درآمدی برای طراحی جدیدتر هوالونگ وان به شمار می روند. سری CNP از رآکتور نسل دو با طراحی CNP-300 آغاز شد که یک رآکتور آب فشرده و نخستین طراحی بومی رآکتور در چین بود. اولین واحد آن در سال ۱۹۹۱ در نیروگاه هسته ای گینشان وارد مدار شد. نسخه ای بزرگ تر از این رآکتور به نام CNP-600 با استفاده از تجربیات CNP-300 و طراحی رآکتور M310 که در نیروگاه هسته ای خلیج دیا به کار رفته بود، توسعه یافت. این رآکتور در نیروگاه هسته ای چانگ جیانگ نصب شد و دو واحد آن به ترتیب در سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ به بهره برداری رسیدند. نسخهٔ نسل سومی به نام ACP-600 نیز توسعه یافت ولی هیچ گاه ساخته نشد
. نسخهٔ سه حلقه ای با توان ۱۰۰۰ مگاوات از این رآکتور با نام CNP-1000 از دهه ۱۹۹۰ با همکاری شرکت های Westinghouse و Framatome (اکنون آریوا) در حال توسعه بود. چهار واحد از رآکتور CNP-1000 در نیروگاه هسته ای فوچینگ ساخته شدند. ادامه توسعه این مدل متوقف شد و تمرکز بر روی ACP-1000 قرار گرفت. در سال ۲۰۱۳، چین اعلام کرد که رآکتور نسل سه ACP-1000 را به طور مستقل طراحی کرده و ادعای مالکیت کامل معنوی بر آن دارد. با این حال، به دلیل موفقیت پروژه هوالونگ وان، تا کنون هیچ رآکتور ACP-1000 ساخته نشده است. در ابتدا قرار بود CNNC از ACP-1000 در واحدهای ۵ و ۶ نیروگاه هسته ای فوچینگ استفاده کند اما در نهایت به هوالونگ وان تغییر مسیر داد.
مرز تعریف شده توسط نرم افزار (به انگلیسی: "Software-defined perimeter") محیط امنیتی تعریف شده با نرم افزار (به انگلیسی: Software-defined perimeter یا به اختصار SDP) که گاهی با عنوان ابر سیاه (Black Cloud) نیز شناخته می شود، روشی برای ارتقای امنیت رایانه ای است. چارچوب SDP توسط اتحاد امنیت ابری (Cloud Security Alliance) توسعه یافته است تا دسترسی به منابع را بر اساس هویت کنترل کند. در یک معماری SDP، اتصال بر پایهٔ مدل «دانستن در صورت نیاز» (Need-to-Know) انجام می شود؛ به این معنا که هم وضعیت دستگاه و هم هویت کاربر پیش از صدور مجوز دسترسی به زیرساخت های کاربردی بررسی می گردد. زیرساخت برنامه ها در معماری SDP عملاً «سیاه» در نظر گرفته می شود—اصطلاحی که وزارت دفاع ایالات متحده برای توصیف زیرساختی غیرقابل شناسایی به کار برده که فاقد اطلاعات قابل رؤیت DNS یا آدرس های IP است. طرفداران این سیستم ها ادعا می کنند که SDP بسیاری از حملات رایج مبتنی بر شبکه را کاهش می دهد، از جمله: اسکن سرور، حمله انکار سرویس، تزریق اس کیوال، سوءاستفاده از آسیب پذیری های سیستم عامل و نرم افزار، حمله مرد میانی، «pass-the-hash»، «pass-the-tic
ket» و سایر حملات از سوی کاربران غیرمجاز. پیش زمینه. محیط امنیتی تعریف شده با نرم افزار. یک SDP روش شناسی امنیتی ای است که دسترسی به منابع را بر پایهٔ هویت کاربر و وضعیت دستگاه کنترل می کند. این مدل از رویکرد «اعتماد صفر» (Zero Trust) پیروی می کند؛ به گونه ای که هر دو عامل (هویت و وضعیت دستگاه) پیش از صدور مجوز دسترسی به برنامه ها اعتبارسنجی می شوند. این روش تلاش می کند زیرساخت های داخلی را از دید اینترنت پنهان نگه دارد و سطح حمله برای تهدیدهایی همچون حمله انکار سرویس انکار سرویس (DoS) و اسکن سرور را کاهش دهد. مقایسه امنیت سنتی و محیط امنیتی تعریف شده با نرم افزار. امنیت شبکه سنتی معمولاً بر اساس یک محیط پیرامونی ثابت استوار است که معمولاً با دیوارهٔ آتش محافظت می شود. اگرچه این روش خدمات داخلی را ایزوله می کند، اما با افزایش موارد زیر آسیب پذیر می شود: SDPها این مشکلات را با روش های زیر حل می کنند: معماری و جریان کاری SDP. یک SDP شامل دو مؤلفهٔ اصلی است: روند کاری به طور معمول شامل موارد زیر است: مراحل اجرای معماری SDP. فرآیند راه اندازی معماری SDP معمولاً شامل مراحل زیر است: مدل های استقرار SDP. راهکارهای م
ختلفی برای استقرار SDP وجود دارد که هر یک برای سناریوهای خاصی مناسب هستند: کاربردهای SDP. SDP در شرایط مختلف مزایای امنیتی ارائه می دهد: نتیجه گیری. محیط های امنیتی تعریف شده با نرم افزار رویکردی پویا به امنیت شبکه ارائه می دهند و با اصول اعتماد صفر سازگارند. این محیط ها می توانند امنیت را برای محیط های درون سازمانی، ابری و ترکیبی بهبود بخشند. منابع. &lt;references&gt;
تأمین انرژی هسته ای در کانادا از طریق ۱۹ راکتور تجاری با ظرفیت خالص ۱۳٫۵ گیگاوات (GW) صورت می گیرد که در مجموع ۹۵٫۶ تراوات ساعت (TWh) برق تولید می کنند و این مقدار در سال ۲۰۱۵ معادل ۱۶٫۶٪ از کل تولید برق کشور بود. به جز یکی، همهٔ این راکتورها در انتاریو قرار دارند، جایی که در سال ۲۰۱۹، ۶۱٪ از برق استان (۹۰٫۴ TWh) را تولید کردند. هفت راکتور کوچک تر نیز برای پژوهش و تولید رادیوداروها برای استفاده در پزشکی هسته ای به کار می روند. تمام راکتورهای فعال فعلی در کانادا از نوع رآکتور آب سنگین فشرده (PHWR) با طراحی بومی، یعنی راکتور کندو هستند. راکتورهای CANDU به کشورهای هند، مجتمع برق هسته ای کراچی، نیروگاه هسته ای امبالز، نیروگاه هسته ای ولسئونگ، نیروگاه هسته ای سرناودا، و نیروگاه هسته ای گینشان صادر شده اند. با اینکه (تا سال ۲۰۲۲) هیچ برنامه ای برای ساخت CANDU جدید در کانادا یا دیگر کشورها وجود ندارد، کانادا همچنان پیشگام فناوری راکتورهای آب سنگین و سوخت اورانیوم طبیعی باقی مانده است. خط IPHWR هند، نسخه بومی شدهٔ راکتور CANDU است، در حالی که تنها شمار اندکی راکتور آب سنگین فشرده مستقل از خط CANDU ساخته شده اند، عمدت
اً در نیروگاه هسته ای اتوچا در آرژانتین. تاریخچه. صنعت هسته ای (متفاوت از صنعت اورانیوم) در کانادا به سال ۱۹۴۲ بازمی گردد، زمانی که آزمایشگاه مشترک بریتانیا-کانادا به نام آزمایشگاه مونترآل در مونترآل، استان کبک، تحت مدیریت شورای ملی پژوهش کانادا برای طراحی یک راکتور هسته ای آب سنگین تأسیس شد. این راکتور به نام راکتور تحقیقاتی ملی (NRX) شناخته شد و پس از ساخت، قدرتمندترین راکتور تحقیقاتی جهان بود. راکتورهای آزمایشی. در سال ۱۹۴۴، ساخت راکتور آزمایشی کوچک تر ZEEP (راکتور آزمایشی انرژی صفر) در آزمایشگاه های هسته ای چاک ریور در انتاریو تصویب شد و در ۵ سپتامبر ۱۹۴۵، ساعت ۳:۴۵ بعدازظهر، ZEEP با توان ۱۰ وات، نخستین واکنش زنجیره ای هسته ای پایدار خارج از ایالات متحده را رقم زد. در سال ۱۹۴۶، آزمایشگاه مونترآل تعطیل شد و ادامهٔ کار به آزمایشگاه های هسته ای چاک ریور منتقل شد. با استفاده از داده های حاصل از ZEEP، راکتور تحقیقاتی NRX—که از اورانیوم طبیعی و آب سنگین استفاده می کرد—در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۷ راه اندازی شد. این راکتور به مدت ۴۳ سال فعالیت داشت و ایزوتوپ پرتوزا تولید می کرد، در توسعهٔ سوخت و مواد برای راکتورهای CANDU به
کار می رفت، و نوترون برای آزمایش های فیزیک فراهم می کرد. در سال ۱۹۵۷، راکتور بزرگ تر ۲۰۰ مگاوات (MW) راکتور جهانی تحقیقاتی ملی (NRU) به آن پیوست. از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰، کانادا راکتور آزمایشی کوچک تری به نام SLOWPOKE (سرواژهٔ Safe LOW-POwer Kritical Experiment) توسعه داد. نخستین نمونهٔ آن در چاک ریور ساخته شد و نمونه های متعددی عمدتاً برای پژوهش ساخته شدند. دو SLOWPOKE هنوز در کانادا در حال کار هستند؛ یکی در کینگستون، انتاریو، و دیگری در اکول پلی تکنیک مونترآل که از سال ۱۹۷۶ فعال است. نیروگاه های هسته ای. در سال ۱۹۵۲، دولت کانادا شرکت انرژی اتمی کانادا (AECL) را به عنوان یک شرکت دولتی تأسیس کرد تا استفاده های صلح آمیز از انرژی هسته ای را توسعه دهد. شراکتی بین AECL، انتاریو هیدرو و جنرال الکتریک کانادا شکل گرفت تا نخستین نیروگاه هسته ای کانادا، یعنی Nuclear Power Demonstration (NPD) را بسازند. NPD با ظرفیت ۲۰ MWe در ژوئن ۱۹۶۲ راه اندازی شد و مفاهیم منحصربه فردی چون سوخت گذاری در زمان کار، استفاده از اورانیوم طبیعی و آب سنگین به عنوان کندکننده نوترون و خنک کننده را به نمایش گذاشت. این ویژگی ها پایه گذار توسعهٔ را
کتورهای توانمند کاندو (سرواژهٔ CANada Deuterium Uranium) شدند که در کانادا و دیگر کشورها ساخته و بهره برداری شدند. از سال ۱۹۶۱، AECL ساخت ۲۴ راکتور تجاری CANDU در انتاریو، استان کبک و نیوبرانزویک را رهبری کرد. نخستین راکتور CANDU در مقیاس کامل در ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۸ در داگلاس پوینت در ساحل دریاچه هیوران، انتاریو، وارد مدار شد. دو سال بعد، راکتور مشابهی اما با طراحی متفاوت در رودخانه سن لوران، استان کبک راه اندازی شد. راکتور جنتیلی-۱ نمونهٔ آزمایشی CANDU-راکتور آب جوشان بود که با هدف کاهش هزینه و پیچیدگی طراحی شده بود. این راکتور پس از تنها ۱۸۰ روز کار مفید در طول نزدیک به ۷ سال (با ضریب ظرفیت ۵٫۷٪)، در ژوئن ۱۹۷۷ تعطیل شد. داگلاس پوینت نیز با وجود ضریب ظرفیت پایین ۵۵٫۶٪ و مشکلات بهره برداری، از نظر مالی ناکارآمد بود و در مه ۱۹۸۴ تعطیل شد. در اوت ۱۹۶۴، Ontario Hydro تصمیم گرفت نخستین نیروگاه هسته ای بزرگ مقیاس در کانادا را در پیکرینگ، انتاریو در کنار دریاچه انتاریو، تنها ۳۰ کیلومتر دورتر از مرکز تورنتو، برای صرفه جویی در هزینه های انتقال برق بسازد. برای کاهش هزینه ها، راکتورها سامانه های ایمنی را با هم به اشتراک گذ
اشتند، از جمله ساختمان مهارکننده و سامانه خنک کننده اضطراری قلب راکتور. نیروگاه هسته ای پیکرینگ در سال ۱۹۷۱ با هزینه ای معادل ۷۱۶ میلیون دلار (۱۹۶۵) آغاز به کار کرد. این نیروگاه پس از آن با ساخت نیروگاه هسته ای بروس در سال ۱۹۷۷ و با هزینه ای معادل ۱٫۸ میلیارد دلار در همان محل راکتور داگلاس پوینت، ادامه یافت. از سال ۱۹۸۳، چهار راکتور جدید «بی» به واحدهای موجود پیکرینگ افزوده شد، که همگی زیرساخت مشترکی با راکتورهای «ای» داشتند. هزینه نهایی این چهار راکتور جدید ۳٫۸۴ میلیارد دلار (۱۹۸۶) بود. به طور مشابه، از سال ۱۹۸۴، چهار راکتور جدید با هزینه ای معادل ۶ میلیارد دلار به مجموعه بروس افزوده شد که این بار در ساختمانی جداگانه و با زیرساخت مشترک مخصوص به خودشان ساخته شدند. پس از یک حادثه از دست دادن خنک کننده در راکتور A2 پیکرینگ در اوت ۱۹۸۳، چهار راکتور در فاصله ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۳ لوله های فشاری شان تعویض شد که هزینه آن ۱ میلیارد دلار (۱۹۸۳) بود. با توجه به اینکه بیشتر توسعه انرژی هسته ای در انتاریو رخ می داد، ملی گرایان کبکی نیز مشتاق بودند تا از این فناوری امیدوارکننده بهره مند شوند. هیدرو-کبک در ابتدا برنامه داشت تا ۴۰
راکتور در استان بسازد، اما دولت در عوض پروژه های عظیم برق آبی را در دستور کار قرار داد (رجوع شود به پروژه خلیج جیمز). در پایان دهه ۱۹۷۰، افکار عمومی نسبت به انرژی هسته ای تغییر کرد و تنها یک راکتور جدید در ژانتیی تا سال ۱۹۸۳ عملیاتی شد. در همان سال، راکتور دیگری در نیروگاه هسته ای پوینت لپرو، استان نیوبرانزویک، به بهره برداری رسید؛ استانی که از زمان بحران نفتی ۱۹۷۳ در پی تنوع بخشی به منابع انرژی خود بود. در سال ۱۹۷۷، ساخت نیروگاهی جدید در نزدیکی تورنتو به نام نیروگاه هسته ای دارلینگتون تصویب شد و قرار بود در سال ۱۹۸۸ با هزینه تخمینی ۳٫۹ میلیارد دلار (۱۹۷۸) تکمیل شود. پس از کشمکش های فراوان، آخرین واحد نیروگاه پنج سال دیرتر وارد مدار شد. تا آن زمان، هزینه پروژه به ۱۴٫۴ میلیارد دلار (۱۹۹۳) افزایش یافته بود. در پی این افزایش هزینه، پروژه نیروگاه دارلینگتون B لغو شد. در این مقطع، ناوگان عملیاتی راکتورهای هسته ای کانادا شامل ۸ واحد در سایت پیکرینگ، ۸ واحد در بروس، ۴ واحد در دارلینگتون، یک واحد در ژانتیی در کبک، و یک واحد در پوینت لپرو در نیوبرانزویک بود که مجموع ظرفیت نصب شده عملیاتی به ۱۴٫۷ گیگاوات برق می رسید. ن
وسازی یا تعطیلی. تا سال ۱۹۹۵، واحدهای Pickering و Bruce A نیازمند نوسازی بودند؛ زیرا پس از ۲۵ سال بهره برداری در توان کامل مؤثر، لوله های سوخت دچار شکنندگی شده بودند و خطر پارگی آن ها افزایش یافته بود و باید تعویض می شدند. نخستین راکتوری که تعطیل شد، واحد ۲ Bruce A بود که در نوامبر ۱۹۹۵ به دلیل یک حادثه تعمیراتی از مدار خارج شد. پس از انتقادها از مدیریت نیروگاه های Ontario Hydro و مجموعه ای از رخدادها، در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۷، چهار راکتور A در پیکرینگ و واحد ۱ در Bruce A به طور ناگهانی تعطیل شدند. سه ماه بعد، دو واحد باقی مانده Bruce A نیز خاموش شدند. بیش از ۵ گیگاوات از ظرفیت برق انتاریو به طور ناگهانی از مدار خارج شد، اما در آن زمان برنامه ریزی شده بود که این راکتورها با فاصله های شش ماهه از ژوئن ۲۰۰۰ مجدداً وارد مدار شوند. در سال ۱۹۹۹، شرکت بدهکار Ontario Hydro جای خود را به Ontario Power Generation (OPG) داد. سال بعد، OPG نیروگاه های Bruce A و B را به Bruce Power، کنسرسیومی به رهبری بریتیش انرژی، اجاره داد. راکتورهای A4 و A1 پیکرینگ بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ نوسازی شدند. برای جلوگیری از کمبود برق
در حین حذف نیروگاه سوخت فسیلی در انتاریو، واحدهای ۳ و ۴ Bruce A در ژانویه ۲۰۰۴ و اکتبر ۲۰۰۳ بدون نوسازی به مدار بازگشتند و سپس واحدهای ۱ و ۲ نیز با صرف هزینه ۴٫۸ میلیارد دلار (۲۰۱۰) به طور کامل نوسازی شدند. از مجموع ۸ واحدی که تعطیل شده بودند، چهار واحد نوسازی شدند، دو واحد بدون نوسازی مجدداً راه اندازی شدند، و دو واحد (Pickering A2 و A3) به طور دائم تعطیل شدند. در آوریل ۲۰۰۸، نوسازی در پوینت لپرو آغاز شد و پیش بینی می شد در سپتامبر ۲۰۰۹ با هزینه ۱٫۴ میلیارد دلار به پایان برسد. این پروژه با تأخیرهای متعدد مواجه شد و سه سال دیرتر از موعد، با هزینه ای بسیار فراتر از برآورد اولیه، به پایان رسید. در آگوست ۲۰۰۸، Hydro-Québec نیز تصمیم گرفت ژانتیی-۲ را از سال ۲۰۱۱ نوسازی کند. اما به دلیل تأخیر در بازسازی پوینت لپرو و دلایل اقتصادی در استانی با مازاد برق برق آبی در کانادا، این نیروگاه در دسامبر ۲۰۱۲ برای همیشه تعطیل شد. این نیروگاه قرار است ۴۰ سال آینده به حالت غیرفعال باقی بماند و سپس برچیده شود. پس از حادثه اتمی فوکوشیما، کمیسیون ایمنی هسته ای کانادا (CNSC) دستور داد که همه بهره برداران راکتور، برنامه های ایمنی خو
د را بازبینی کرده و تا پایان آوریل ۲۰۱۱ پیشنهادهای بهبود را ارائه دهند. آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA) بعدها ارزیابی ای از واکنش CNSC به رویدادهای نیروگاه فوکوشیمای ژاپن انجام داد و نتیجه گرفت که این واکنش «سریع، قوی و جامع بوده و می تواند به عنوان یک الگوی خوب برای دیگر نهادهای نظارتی مورد استفاده قرار گیرد». بازسازی های گسترده. تا سال ۲۰۲۲، شرکت OPG برنامه داشت که دو واحد Pickering A را تا سال ۲۰۲۴ خاموش کند و واحدهای Pickering B را تا سال ۲۰۲۶ به کار ادامه دهد. با این حال، OPG برنامه عملیاتی خود را بازبینی کرد و تصمیم گرفت که واحدهای Pickering B بتوانند تا سال ۲۰۲۶ به فعالیت خود ادامه دهند و در حال ارزیابی امکان سنجی بازسازی چهار واحد Pickering B و افزودن ۳۰ سال عمر عملیاتی به آنها است. در همین حال، راکتورهای دارلینگتون به تدریج تحت بازسازی کامل ۱۲٫۸ میلیارد دلاری قرار دارند که در حال حاضر بر روی واحدهای ۱ و ۳ در حال انجام است و واحد ۲ بازسازی موفقیت آمیزی را در سال ۲۰۲۰ به پایان رسانده است. شرکت Bruce Power برنامه مشابهی را برای هشت واحد CANDU-750 خود دنبال خواهد کرد. این پروژه بسیار عظیم از ژانویه ۲۰
۲۰ آغاز شده و هزینه آن حدود ۱۳ میلیارد دلار برآورد می شود. راکتورهای تازه بازسازی شده دارلینگتون و بروس باید حداقل تا سال ۲۰۵۰ و تا سال ۲۰۶۴ به کار ادامه دهند. به منظور جبران خاموشی برنامه ریزی شده تعدادی از راکتورها، دولت انتاریو در ژانویه ۲۰۱۶ تصمیم گرفت تاریخ بازنشستگی نیروگاه Pickering A را به ۲۰۲۴ موکول کند و همزمان امکان بازسازی Pickering B را بررسی کند. پیشنهادات راکتور جدید. افزایش قیمت نفت، ناوگان راکتورهای کهنه، و نگرانی های تازه دربارهٔ کاهش گاز گلخانه ای باعث شد در اوایل دهه ۲۰۰۰ ساخت راکتورهای جدید در سراسر کانادا مطرح شود. اما آنچه به عنوان رونق هسته ای دیده می شد، کم کم کاهش یافت و هیچ ساخت جدیدی آغاز نشد. انتاریو. سایت بروس. در آگوست ۲۰۰۶، Bruce Power درخواست مجوز داد تا سایت بروس را برای ساخت تا چهار واحد نیروگاه هسته ای جدید آماده کند. در جولای ۲۰۰۹، این برنامه متوقف شد زیرا کاهش تقاضای برق توجیهی برای افزایش ظرفیت تولید نداشت. Bruce Power به جای آن بازسازی نیروگاه های A و B خود را در اولویت قرار داد. سایت دارلینگتون. در سپتامبر ۲۰۰۶، OPG درخواست مجوز داد تا سایت دارلینگتون را برای ساخت تا چ
هار واحد نیروگاه هسته ای جدید آماده کند. طراحی های راکتوری که ابتدا برای این پروژه مد نظر بود شامل ACR-1000 از AECL, AP1000 از وستینگهاوس الکتریک و EPR از آریوا بودند. در سال ۲۰۱۱، Enhanced CANDU 6 نیز به رقابت وارد شد و به سرعت به گزینه مورد علاقه OPG تبدیل گردید. در ۱۷ اوت ۲۰۱۲، پس از ارزیابی های زیست محیطی، OPG مجوز آماده سازی سایت را از CNSC دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، پروژه متوقف شد زیرا OPG تصمیم گرفت تمرکز خود را بر بازسازی واحدهای موجود دارلینگتون بگذارد. در اکتبر ۲۰۱۳، دولت انتاریو اعلام کرد که پروژه ساخت راکتورهای جدید دارلینگتون بخشی از برنامه بلندمدت انرژی انتاریو نخواهد بود، با اشاره به برآورد هزینه های سرمایه ای بالا و مازاد انرژی در استان در زمان اعلام. در نوامبر ۲۰۲۰، OPG مجدداً فعالیت های صدور مجوز را از سر گرفت، این بار برای ساخت یک رآکتور کوچک مدولار (SMR), که بعداً به سه واحد SMR دیگر مدل BWRX-300 گسترش یافت. آلبرتا. شرکت Energy Alberta Corporation در ۲۷ اوت ۲۰۰۷ اعلام کرد که درخواست مجوز ساخت یک نیروگاه هسته ای جدید در شمال آلبرتا در Lac Cardinal (۳۰ کیلومتر غرب شهر پییس ریور) داده است، شامل
دو راکتور ACR-1000 که در سال ۲۰۱۷ به عنوان منابع بخار و برق برای فرایند استخراج ماسه های نفتی انرژی بر که از گاز طبیعی استفاده می کند، به مدار بیایند. با این حال، یک بررسی پارلمانی پیشنهاد داد که توسعه در این زمینه متوقف شود زیرا این پروژه برای استخراج ماسه های نفتی ناکافی خواهد بود. سه ماه پس از اعلام، این شرکت توسط Bruce Power خریداری شد که پیشنهاد گسترش نیروگاه به چهار واحد برای مجموع ۴ گیگاوات برق را مطرح کرد. این برنامه ها مختل شدند و Bruce در ژانویه ۲۰۰۹ درخواست مجوز Lac Cardinal را پس گرفت و به جای آن سایت جدیدی ۳۰ کیلومتر شمال پییس ریور پیشنهاد داد. در نهایت، در دسامبر ۲۰۱۱، این پروژه جنجالی کنار گذاشته شد. در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۴، شرکت Capital Power Corporation آلبرتا قراردادی با Ontario Power Generation امضا کرد تا به صورت مشترک امکان سنجی پیاده سازی رآکتور کوچک مدولار در آلبرتا را ارزیابی کنند. ارزیابی ها طی دو سال انجام خواهد شد و شامل بررسی قابلیت مقیاس پذیری و ساختار مالکیت و بهره برداری خواهد بود. ساسکچوان. دولت ساسکچوان با شرکت هیتاچی پاور سیستمز در مورد ساخت یک نیروگاه کوچک هسته ای در استان وارد م
ذاکره شد که شامل یک مطالعه پنج ساله از سال ۲۰۱۱ بود. مطالعه ای در سال ۲۰۱۴ حمایت عمومی از انرژی هسته ای را نشان داد و به تأمین قابل اعتماد سنگ معدن اورانیوم در استان اشاره کرد، اما استان تمایل چندانی به پیشرفت نداشت و از سال ۲۰۱۱ تاکنون هیچ سایت مشخصی تعیین نشده است. در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۲، شرکت ساسک پاور رآکتور کوچک مدولار BWRX-300 را برای احتمال استقرار در اواسط دهه ۱۳۶۰ خورشیدی (میان دهه ۲۰۳۰ میلادی) انتخاب کرد. نیوبرانزویک. در آگوست ۲۰۰۷، کنسرسیومی به نام تیم کاندو مطالعه امکان سنجی نصب یک رآکتور پیشرفته کاندو در پوینت لپرو آغاز کرد تا برق ساحل شرقی را تأمین کند. در ژوئیه ۲۰۱۰، دولت نیوبرانزویک و شرکت NB Power قراردادی با آرووا برای بررسی امکان سنجی واحد هسته ای آب سبک جدید در پوینت لپرو امضا کردند، اما دولت تازه انتخاب شده دو ماه بعد این طرح را متوقف کرد. سایر فناوری ها. چندین شرکت نوپای کانادایی در حال توسعه طرح های جدید تجاری رآکتورهای هسته ای هستند. در مارس ۲۰۱۶، شرکت مستقر در اوک ویل، انتاریو به نام Terrestrial Energy از دولت کانادا گرنت ۵٫۷ میلیون دلاری دریافت کرد تا توسعه رآکتور نمک گداخته کوچک IMSR خود ر
ا پیگیری کند. شرکت Thorium Power Canada Inc. از تورنتو در پی دریافت مجوزهای قانونی برای ساخت یک رآکتور نمایشی جمع وجور مبتنی بر توریم در شیلی است که می تواند برای تأمین انرژی یک کارخانه نمک زدایی ۲۰ میلیون لیتری در روز استفاده شود. از سال ۲۰۰۲، شرکت General Fusion مستقر در برنابی، بریتیش کلمبیا، ۳۰۰ میلیون دلار از سرمایه گذاران عمومی و خصوصی برای ساخت نمونه اولیه نیروگاه همجوشی بر اساس فناوری «همجوشی هدف مغناطیسی» جمع آوری کرده است که از سال ۲۰۱۷ شروع شده است.
در مسئله ی رضایت از محدودیت ها (Constraint Satisfaction)، الگوریتم نشان گذاری بازگشتی (Backmarking) یکی از گونه های بهبود یافته ی الگوریتم (backtracking) است. الگوریتم نشان گذاری بازگشتی مانند الگوریتم بازگشت عمل می کند؛ بدین صورت که متغیرها را به ترتیبی مشخص (مثلاً x1​,x2​,…,xn​) به صورت تکراری مقداردهی می کند. اما تفاوت آن در این است که اطلاعاتی را در مورد آخرین باری که هر متغیر مقداردهی شده است، و اینکه از آن زمان تاکنون چه تغییراتی رخ داده، نگه داری می کند. به طور دقیق تر: نحوه استفاده از اطلاعات برای صرفه جویی در بررسی ها:. در زمان بازگشت و مقداردهی متغیر xi​=a، الگوریتم نشان گذاری بازگشتی دو مقدار را بررسی می کند: حالا دو حالت ممکن است پیش بیاید: نکته ی مهم:. بر خلاف سایر نسخه های بهبودیافته ی الگوریتم بازگشت (مانند پیش روی (forward checking) یا پراکندگی محدودیت (constraint propagation))، الگوریتم نشان گذاری بازگشتی باعث کاهش فضای جستجو نمی شود. بلکه تنها تلاش می کند تعداد دفعاتی که محدودیت ها بررسی می شوند را کاهش دهد. ----منابع:
جنبش بازگشت به زمین، به هر یک از جنبش های مختلف کشاورزی در دوره های مختلف تاریخی اطلاق می شود. وجه مشترک، فراخوانی برای مردم است تا به زمین های کوچک روی آورند و با تأکید بر درجهٔ بالاتری از خودکفایی، خودمختاری و جامعهٔ محلی نسبت به شیوهٔ زندگی صنعتی یا پساصنعتی رایج، غذا را از زمین پرورش دهند. انگیزه های متنوعی پشت چنین جنبش هایی وجود داشته است، مانند اصلاحات اجتماعی، اصلاح ارضی و تلاش جنگی داخلی. گروه های درگیر شامل اصلاح طلبان سیاسی، هیپی های پادفرهنگ و جدایی طلبان مذهبی بوده اند. این مفهوم در آغاز قرن بیستم توسط فعال اجتماعی بولتون هال، که کشاورزی در زمین های خالی را در شهر نیویورک راه اندازی کرد و کتاب های زیادی در این زمینه نوشت، در ایالات متحده رواج یافت؛ و توسط پیرو او رالف بورسودی، که به خاطر آزمایش های عملی اش در زمینه زندگی خودکفا در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ شناخته می شود. با این حال، این رسم حتی قبل از آن زمان در اروپا رواج داشت. در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که بریتانیای کبیر با محاصره زیردریایی های آلمانی مواجه شد، کمپینی با عنوان «برای پیروزی حفاری کنید» شهروندان را ترغیب کرد تا با پرورش سبزیجات در هر
قطعه زمین موجود، با کمبود مواد غذایی مبارزه کنند. در ایالات متحده آمریکا بین اواسط دهه ۱۹۶۰ و اواسط دهه ۱۹۷۰ جنبش بازگشت به زمین احیا شد و تعداد قابل توجهی از مردم از شهرها به مناطق روستایی مهاجرت کردند. جنبش بازگشت به زمین پیوندهای ایدئولوژیکی با توزیع گرایی دارد، تلاشی در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ برای یافتن «راه سوم» بین سرمایه داری و سوسیالیسم. در طول تاریخ. گری اسنایدر، مفسر اجتماعی و شاعر آمریکایی، نقل کرده است که در طول قرن ها و در سراسر جهان، جنبش های جمعیتی بازگشت به سرزمین اصلی وجود داشته است، که عمدتاً به دلیل وقوع مشکلات شدید شهری بوده است، جایی که مردم احساس نیاز به زندگی بهتر و/یا اغلب صرفاً برای زنده ماندن می کردند. جین جیکوبز، مورخ و فیلسوف شهرسازی، در مصاحبه ای با استوارت برند اظهار داشت که با سقوط روم، ساکنان شهر دوباره در مناطق روستایی منطقه ساکن شدند. از نقطه نظر دیگری، یی-فو توان این دیدگاه را مطرح می کند که چنین روندهایی اغلب توسط احساسات مورد توجه قرار گرفته و برانگیخته شده اند. او در کتاب خود "با عنوان «توپوفیلیا»" که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد، می نویسد: «آگاهی از گذشته عنصر مهمی در عشق به مکان ا
ست.» توآن می نویسد که قدردانی از طبیعت از ثروت، امتیاز و ارزش های متضاد شهرها سرچشمه می گیرد. او استدلال می کند که ادبیات مربوط به زمین (و متعاقباً، دربارهٔ بازگشت به زمین) عمدتاً احساساتی است؛ او می نویسد: «دربارهٔ نگرش کشاورزان به طبیعت اطلاعات کمی وجود دارد…» توآن نمونه های تاریخی از تمایل متمدن ها به فرار از تمدن را در دوران هلنیستی، رومی، آگوستی و رمانتیک و از یکی از قدیمی ترین اسطوره های ثبت شده، "حماسه گیلگمش،" می یابد. آمریکای شمالی. در مورد آمریکای شمالی، بسیاری از افراد و خانوارها در زمان های مختلف از شرایط شهری یا حومه شهری به مناطق روستایی نقل مکان کرده اند؛ برای مثال، گفته می شود رالف بورسودی، نظریه پرداز اقتصادی و آزمایشگر آمریکایی ساکن زمین (نویسنده کتاب "«پرواز از شهر"») هزاران نفر از مردم شهرنشین را تحت تأثیر قرار داده است تا در طول رکود بزرگ، زندگی مدرن روستایی را امتحان کنند. شهر آرتوردیل، ویرجینیای غربی، در سال ۱۹۳۳ و بر اساس طرح نیودیل و با استفاده از ایده های بازگشت به زمین که در آن زمان رایج بود، ساخته شد. پس از جنگ جهانی دوم، دوباره علاقهٔ نسبتاً زیادی برای مهاجرت به زمین های روستایی و
جود داشت. در سال ۱۹۴۷، بتی مک دونالد کتابی "به نام «تخم مرغ و من"» منتشر کرد که بعدها به کتابی محبوب تبدیل شد و داستان ازدواج و سپس نقل مکانش به مزرعه ای کوچک در شبه جزیره المپیک در ایالت واشینگتن را روایت می کرد. این داستان مبنای یک فیلم کمدی موفق با بازی کلودت کولبرت و فرد مک موری شد. فارلی موات، نویسنده کانادایی، می گوید بسیاری از کهنه سربازان بازگشته از جنگ جهانی دوم، به دنبال زندگی معناداری به دور از پستی و فرومایگی جنگ مدرن بودند و تجربه خودش را نمونه ای از این الگو می داند. در کانادا، کسانی که به دنبال زندگی کاملاً خارج از شهرها، حومه ها و شهرستان ها بودند، اغلب به مناطق نیمه بکر نقل مکان می کردند. با این حال، پدیده بعدی دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به ویژه قابل توجه بود زیرا روند جابجایی روستایی به اندازه کافی قابل توجه بود که در آمار جمعیتی آمریکا شناسایی شود. شاید بتوان ریشه های این جنبش را در برخی از کتاب های بردفورد انجیِر، مانند "«در خانه در جنگل"» (۱۹۵۱) و "«ما آن را وحشی دوست داریم"» (۱۹۶۳)، «"ما به جنگل رفتیم»" (۱۹۴۲) اثر لوئیز دیکینسون ریچ و کتاب های بعدی اش، یا شاید حتی به طور قانع کننده تری در انتشا