Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ملی برای ۱ مه برنامه ریزی شده بود. پاشینیان به ۵۳ رأی برای تصدی سِمت نخست وزیری نیاز داشت، او باید آرای حداقل شش عضو حزب جمهوری خواه را نیز به دست می آورد. پاشینیان تنها نامزدی بود که برای رأی گیری در مجلس مطرح شد. با این حال، حزب جمهوری خواه به اتفاق آرا به پاشینیان رأی منفی دادند. ۱۰۲ نماینده در مجلس حضور داشتند که از این تعداد ۵۶ نفر به نخست وزیری او رأی منفی و ۴۵ نفر به آن رأی مثبت دادند. یک هفته بعد، در ۸ مه، دومین رأی گیری انجام شد. پاشینیان با ۵۹ رأی به عنوان نخست وزیر انتخاب شد. انقلاب به عنوان فرصتی برای ارمنستان در نظر گرفته شد تا سیاست خارجی خود را دوباره به سمت اروپا تنظیم کند. انقلاب با سیاست های روسیه در تضاد بود، زیرا با مفهوم غیرقابل جایگزینی رهبران کشورهای پساشوروی مخالف بود و نیز تهدیدی برای استبداد در فضای پس از شوروی محسوب می شد. انقلاب ارمنستان دارای ماهیتی «اروپایی» تلقی شد زیرا با ارزش ها و اصول اروپایی، از لحاظ اجتماعی و سیاسی مطابقت می کرد. انقلاب نشان دهنده تغییر قابل توجهی در سیاست داخلی ارمنستان بود، زیرا سیاستمداران طرفدار روسیه از قدرت برکنار و یک دولت اصلاح طلب جایگزین آنها شد.
این تغییر باعث بازنگری مجدد ارمنستان در روابط خود با روسیه شد. دولت اصلاح طلب به دنبال فاصله گرفتن از آنچه که «روش های تهاجمی روسیه» می خواند و تطبیق مجدد ارمنستان با ارزش های غربی همچون دموکراسی و حقوق بشر بود. وضعیت سابق. در بین سال های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۷، سطح اعتماد گزارش شده به دولت ملی ۲۵٪ بود، در حالی که اعتماد به سیستم قضایی ۲۹٪ بود، ارقامی که کمتر از همه کشورهای همسایه ارمنستان در آن زمان بود. درگیری ها برای انتخاب نخست وزیر. اعتراضات در مارس ۲۰۱۸، زمانی که اعضای حزب جمهوری خواه گزینه نامزدی سرژ سارگسیان را برای پست نخست وزیری قبول کردند، آغاز شد. این اتفاق به معنای ادامه حکومت سارگسیان (به عنوان نخست وزیر یا رئیس جمهور) از مارس ۲۰۰۷ بود. او قانون اساسی را در سال ۲۰۱۵ اصلاح کرد تا محدودیت های قانونی که مانع از نامزدی دوباره او می شد را حذف کند. معترضان اعلام کردند که در ۱۴ آوریل در مقر حزب جمهوری خواه، مکانی که برای معرفی رسمی سرژ سارگسیان به عنوان نامزد نخست وزیری در نظر گرفته شده بود تجمع می کنند. حزب جمهوری خواه نشست خود را در خارج از ایروان برگزار کرد و به اتفاق آرا به معرفی رسمی سرژ سارگسیان برای پست ن
خست وزیری رأی داد. شریک ائتلافی حزب حاکم، فدراسیون انقلابی ارمنی، از تصمیم حزب حاکم جمهوری خواه حمایت کرد، همان طور که بیشتر اعضای گروه مخالف حزب ارمنستان شکوفا از این تصمیم حمایت کردند. در همین زمان، اتحاد راه خروج به عنوان یک ائتلاف سیاسی طرفدار اروپا و ضد روسیه ظاهر شد که به طور فعال در اعتراضات خیابانی در حمایت از نیکول پاشینیان پس از نامزدی سرژ سارگسیان برای نخست وزیری شرکت کرد. این ائتلاف معتقد بود که سارگسیان تا حد زیادی تحت کنترل مسکو است و او را «دیکتاتور» خواند که در انتخابات تقلب می کند. «"اتحاد راه خروج"» با اشاره به افزایش احساسات ضد روسی در این کشور، از ارمنستان خواست تا روابط خود را با اتحادیه اروپا توسعه دهد. اعتراضات. در ۳۱ مارس، نیکول پاشینیان راهپیمایی اعتراضی "Im Qayl" (قدم من) خود را آغاز کرد، او راهپیمایی را از شهر گیومری شروع کرد و از شهرهایی مانند وانادزور، دیلیجان، هرازدان و آبوویان عبور کرد و سرانجام در ۱۳ آوریل به ایروان رسید و یک تجمع کوچک برگزار کرد. حدود ۱۰۰ معترض پس از روز اول تظاهرات، شب در میدان فرانسه ماندند و به همان تعداد شنبه شب نیز همین کار را کردند، برخی در چادرها خوابید
ند و برخی دیگر در اطراف آتش روشن کردند. تا صبح یکشنبه، پلیس ارمنستان هیچ تلاشی برای برهم زدن تظاهرات انجام نداد. روز دوشنبه ۱۶ آوریل، کمپین «قدمی بردار، سرژ را رد کن» اقدامات نافرمانی مدنی را آغاز کرد. در ۱۷ آوریل، روزی که قرار بود انتخابات نخست وزیری انجام شود، معترضان قصد داشتند ورودی های ساختمان مجلس ملی را مسدود کنند تا از برگزاری رأی گیری جلوگیری کنند. پلیس ضد شورش آنها را از پیشروی بیشتر به سمت ساختمان مجلس ملی بازداشت. پس از انتخاب رئیس جمهور پیشین سرژ سارگسیان به عنوان نخست وزیر جدید، با وجود بازداشت صدها نفر توسط پلیس، اعتراضات همچنان ادامه یافت. نخست وزیر در پاسخ به این رویداد از دولت خواست که اقامتگاه ریاست جمهوری را که چند هفته قبل به او داده بود، پس بگیرد. جمعیت در شب ۲۱ آوریل به ۵۰٬۰۰۰ نفر رسید، با بسته شدن بسیاری از خیابان ها در پایتخت، اعتراضات در سراسر کشور گسترش یافت. با افزایش جمعیت، نخست وزیر جدید، سرژ سارگسیان بارها برای مذاکره با رهبر جنبش اعتراضی، نیکول پاشینیان تماس گرفت، اما پاشینیان گفت که او فقط مایل است در مورد شرایط استعفای نخست وزیر صحبت کند. پس از اینکه رئیس جمهور ارمنستان در شا
مگاه ۲۱ آوریل از گردهمایی پاشینیان بازدید کرد تا با پاشینیان صحبت کند، پاشینیان موافقت کرد که در ساعت ۱۰ صبح روز ۲۲ آوریل با نخست وزیر دیدار کند و گفت که معتقد است موضوع گفتگو استعفای سارگسیان خواهد بود. ۲۲ آوریل. این دیدار که تنها سه دقیقه به طول انجامید، به هیچ نتیجه ای نرسید؛ زمانی که پاشینیان اظهار داشت که تنها با بحث در مورد شرایط استعفای نخست وزیر موافقت کرده است و نه هیچ چیز دیگر، سارگسیان از جلسه خارج شد و مخالفان را به «باج خواهی» متهم کرد. در این دیدار، سارگسیان از پاشینیان خواست که با توجه به سطح پایین حمایت احزاب از اتحاد سیاسی خود (کمتر از ۱۰٪ آرا در انتخابات پارلمانی گذشته) به نمایندگی از مردم صحبت نکند و به دولت اولتیماتوم ندهد. او همچنین هشدار داد که پاشینیان «درس های ۱ مارس» را نیاموخته است؛ اشاره سارگسیان به تظاهرکنندگان کشته شده توسط پلیس بود در حالی که اعتبار نتایج انتخابات ۱۰ سال پیش سارگسیان را به چالش می کشیدند، که این سخن به منزله تهدید آشکار به خشونت علیه معترضانی بود که روزانه در سراسر کشور تجمع می کردند. بلافاصله پس از جلسه، پاشینیان گروهی از حامیان خود را از محل جلسه در میدان جمهور
ی در راهپیمایی طولانی از خیابان های تیگران متس و آرتساخ به سمت منطقه اربونی هدایت کرد که باعث بازداشت پاشینیان شد، در این میان پلیس ضد شورش با نارنجک های شوکر با معترضان درگیر شد. با وجود بازداشت گسترده معترضان، از جمله قانونگذاران مخالف، ساسون میکائیلیان و آرارات میرزویان اعتراضات در سراسر شهر ادامه داشت. تا عصر، ۲۳۲ معترض بازداشت شدند، و به گفته رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی، ده ها هزار نفر در میدان جمهوری تجمع کردند تا تظاهرات ضد نخست وزیر سرژ سارگسیان را ادامه دهند. پلیس با صدور بیانیه ای اعلام کرد که پاشینیان، میکائیلیان و میرزویان به مدت ۷۲ ساعت در بازداشت بوده اند. با این حال، تنها در صورتی می توان علیه آنها اتهامات کیفری مطرح کرد که مجلس ملی تحت کنترل جمهوری خواهان مصونیت پارلمانی آنها را سلب کند. ۲۳ آوریل. اعتراضات در ۲۳ آوریل از سر گرفته شد و رسانه ها گزارش دادند که اعضای سابق و در حال خدمت نیروهای مسلح ارمنستان، از جمله شرکت کنندگان در جنگ آوریل ۲۰۱۶، برای اولین بار به این تجمع ها پیوسته اند. این اطلاعات بعداً توسط وزارت دفاع تأیید شد. پاشینیان در ساعت ۳ بعد از ظهر آزاد شد و مستقیماً به میدان جمهور
ی رفت و در آنجا سخنرانی کوتاهی کرد و گفت که ساعت ۶:۳۰ بعد از ظهر برمی گردد. در ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر، نخست وزیر سرژ سارگسیان پیامی را در وبگاه رسمی نخست وزیری منتشر کرد و استعفای خود را اعلام نمود. نخست وزیر سابق، کارن کاراپتیان جانشین سارگسیان به عنوان «نخست وزیر موقت» شد. ۲۴ آوریل. ۲۴ آوریل به عنوان روز ملی یادبود نسل کشی ارمنی ها نامگذاری شده است. معترضان به صورت گروهی جمع شدند و به سمت «یادمان نسل کشی ارمنی ها»، بنای یادبود ملی نسل کشی ارمنستان رفتند. در آن روز هیچ اعتراضی برگزار نشد. ۲۵ آوریل. پاشینیان پس از لغو مذاکرات با حزب جمهوری خواه به دلیل امتناع کاراپتیان از پذیرش پیش شرط های تعیین شده توسط پاشینیان، خواستار ادامه اعتراضات در ۲۵ آوریل شد. پیش از این، پاشینیان اظهار داشت که حزب جمهوری خواه حق ندارد در ارمنستان قدرت را در دست بگیرد و قبل از برگزاری انتخابات زودهنگام باید یک «نامزد مردمی» به نخست وزیری منصوب شود. او افزود که جنبش اعتراضی باید نخست وزیر انتقالی را نامزد کند، سِمتی که توسط دولت فعلی رد شد زیرا این امر خلاف قانون بود. معترضان به خیابان ها ریختند تا راه فرودگاه بین المللی ایروان و جاده م
نتهی به مرز با گرجستان را مسدود کنند. در همین حال، «حزب ارمنستان شکوفا» و «فدراسیون انقلابی ارمنی» هر دو حمایت خود را از جنبش پاشینیان اعلام کردند. پاشینیان متعهد شد که اعتراضات را تا زمان انتصابش به نخست وزیری ادامه دهد. ۲۶ آوریل. ده ها هزار نفر در ۲۶ آوریل به تظاهرات ادامه دادند، اگرچه پاشینیان از معترضان خواست تا مسدود کردن خیابان ها را متوقف کنند. حزب حاکم جمهوری خواه اعلام کرد که آماده است بدون هیچ پیش شرطی با پاشینیان ملاقات کند، در حالی که پاشینیان با تأکید بر اینکه باید نخست وزیر شود، پیشنهاد مذاکره با آنها را داد. ۲۷ آوریل. پاشینیان از حامیان خود خواست تا تظاهرات خود را در ایروان به مدت ۲ روز تعلیق کنند، در حالی که او در ۲۷ آوریل در "گیومری" و در ۲۸ آوریل در "وانادزور" تظاهرات برگزار کرد. در صبح، او با رئیس جمهور عمدتاً تشریفاتی ارمنستان، رهبران حزب حاکم، شریک سابق ائتلافی حزب حاکم ("فدراسیون انقلابی ارمنی")، و همچنین دومین جناح بزرگ پارلمان، "حزب ارمنستان شکوفا"، ملاقات کرد. در مصاحبه ای در همان روز، رئیس جمهور از «ارمنستان جدید» که برآمده از اعتراضات است، و فرصتی برای یک «دولت دموکراتیک واقعی» است
تمجید کرد. در همین حال، حزب حاکم جمهوری خواه اعلام کرد که هیچ تغییر رژیمی را در آینده ارمنستان نمی بیند. ۲۸ آوریل. در ۲۸ آوریل، پاشینیان تجمع هایی را در "وانادزور" و "ایجوان" برگزار کرد، در حالی که دومین و سومین احزاب بزرگ در مجلس ملی - حزب ارمنستان شکوفا و فدراسیون انقلابی ارمنی - اعلام کردند که از نامزدی او برای پست نخست وزیری حمایت خواهند کرد، و حزب جمهوری خواه اعلام کرد که مانع نامزدی پاشینیان نمی شود و نامزد خود را معرفی نمی کند. ۱ مه. پارلمان، انتخاباتی را برای نخست وزیر جدید برگزار کرد که رهبر مخالفان پاشینیان تنها نامزد آن بود، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر این نشست ۹ ساعته را که به طور زنده در میدان جمهوری پخش می شد تماشا کردند. با این حال، حزب حاکم با رأی کامل مخالف خود و با یک رأی اختلاف از انتخاب او جلوگیری کرد. پس از انتخابات، خوانندگان مطرح ارمنی مانند ایوتا موکوچیان و سونا شاهگلدیان برای جمعیت اجرا کردند و سخنرانی های الهام بخش داشتند. پاشینیان پیاده به سمت میدان جمهوری رفت و به جمعیت گفت که روز بعد اعتصاب کنند و تمام وسایل حمل و نقل را از ساعت ۸:۱۵ صبح تا ۱۷ بعد از ظهر مسدود کنند، سپس برای یک تجمع دیگر د
ر ساعت ۱۹ در میدان جمهوری حاضر شوند. ۲ مه. با مسدود شدن مسالمت آمیز خیابان ها و بزرگراه های سراسر کشور، بسیاری از کارگران و مشاغل دست به اعتصاب زدند و کشور متوقف شد. راه اصلی دسترسی فرودگاه و حتی گذرگاه های زمینی با اعتصاب برخی از کارگران مسدود شد. حدود ۱۵۰٬۰۰۰ نفر در یک راهپیمایی دیگر در میدان جمهوری تجمع کردند تا به صحبت های پاشینیان گوش دادند. به دلیل اعتراضات، حزب حاکم تصمیم گرفت در دور بعدی رأی گیری در ۸ مه از نامزدی نیکول پاشینیان حمایت کند. اعتراضات در این مدت به حالت تعلیق درآمد. ۸ مه. در ۸ مه، مجلس ملی ارمنستان یک رأی گیری دیگر برای انتخاب نخست وزیر جدید داشت و دوباره نیکول پاشینیان تنها نامزد آن بود. این بار، حزب حاکم جمهوری خواه به نیکول پاشینیان رأی کافی برای پیروزی به شکل ۵۹ رأی موافق در برابر ۴۲ رأی مخالف داد. اما همچنان آرای مخالف پاشینیان از حزب جمهوری خواه بود. تأثیرات. در جریان اعتراضات ۲۰۲۰–۲۰۲۱ بلاروس، انقلاب ارمنستان به عنوان الگویی برای بلاروس به دلیل جهت گیری ضد روسی یا غرب گرایی توسط مفسرانی مانند کارل بیلت، آندرس اسلوند، ایان برمر، یاروسلاو تروفیموف، بن جودا، و دیگران مطرح شد. فراناک
ویاچورکا، روزنامه نگار بلاروسی از این تصور انتقاد کرد. زهراب مناتسکانیان، وزیر امور خارجه ارمنستان نیز این مقایسه را رد کرد و گفت: «ارمنستان مسیر خود را دنبال کرد و ترسیم موازی بر این اساس کاملاً صحیح نیست. درست است، ممکن است پارامترهای مشترکی وجود داشته باشد، اما در کل، اینها شرایط متفاوتی هستند». انقلاب مخملی ارمنستان در هنر. انقلاب مخملی ارمنستان تقریباً بلافاصله جایگاه خود را در هنر ارمنی مدرن پیدا کرد. یکی از اولین هنرمندانی که به این موضوع پرداخت، آنا سوغومونیان با نقاشی «انقلاب مخملی ارمنستان» بود. این نقاشی ترکیب چند فیگور به سبک افسانه ای و ناشی از ذات نویسنده است که شامل افراد مختلف می شود که در رویدادهای بهار ۲۰۱۸ شرکت کرده اند. به گفته نویسنده، این نقاشی بسیار نمادین است؛ زیرا نه تنها به دلیل اینکه در یک دوره بسیار حساس خلق شده و بازتابی متمرکز از احساسات این دوره است، بلکه در روز شکست ارمنی ها در جنگ دوم قره باغ فروخته شده است. که در واقع می تواند نمادی از شکست امیدهای بیداری ملی سال ۲۰۱۸ باشد.
داف اکس اف () مجموعه ای از تریلی های تولید شده از سال ۱۹۹۷ توسط شرکت داف است. داف مدل اکس اف ۱۰۵ ("XF 105)" برنده جایزه بین المللی کامیون سال ۲۰۰۷ شد. این کامیون دارای موتور ۱۰٫۸ یا ۱۲٫۹ لیتری (PACCAR MX ۱۱ یا ۱۳) و گیربکس زداف AS Tronic یا زداف Traxon در دو شکل دستی و اتوماتیک است. داف اکس جی. با شروع نسل ۲۰۲۱، انواع کابین بزرگتر اکس اف، XG و XG+ نام دارند. استفاده نظامی. نیروی زمینی کانادا از کشنده اکس اف۹۵ تروپکو (XF95 Tropco) جهت سکوی حمل و نقل تانک خود استفاده می کند که از ارتش هلند اجاره شده است.
در دوران هولوکاست بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، یهودیان تونس به طور مستقیم و غیرمستقیم از حکومت نازی رنج بردند. قوانین نژادی آلمان نازی شامل حال آن ها نیز می شد، اما اجرای این قوانین به خواست فرماندار کل و همکاری مقامات دولتی که تحت فرمان او بودند، بستگی داشت. با این حال، آن ها مجبور به بستن نشان زرد شدند و بسیاری از آن ها حتی به اردوگاه های کار اجباری اخراج شدند. حدود ۶۰۰ یهودی در طول هولوکاست در تونس جان باختند. یهودیان تونس در آستانه جنگ جهانی دوم. در دوره قبل از جنگ جهانی دوم، حدود ۸۵,۰۰۰ یهودی در تونس زندگی می کردند که ٪۲.۷ از کل جمعیت را تشکیل می دادند. بر اساس تعریف حکومت فرانسه (فرانسه در سال ۱۹۸۱ تونس را تصرف کرد)، یهودیان به دو گروه اجتماعی تقسیم شدند: «لیورنیزی ها» (گرانا) که دارای پیوند فرهنگی با ایتالیا بودند و به عنوان تحت الحمایه آن محسوب می شدند و «توانسا» که اکثریت یهودیان را تشکیل می دادند. این ها به عنوان اتباع بیگ، حاکم تونس، محسوب می شدند. آن ها عمدتاً در ابریشم و پشم کار می کردند و برخی از آن ها توسط بیگ به عنوان مقامات عالی رتبه، اجاره دهندگان مالیات و حتی پزشکان دربار بیگ منصوب می شدند. با
وجود اینکه یهودیان تونس فشارهای زیادی بر مقامهای فرانسوی وارد کردند تا تابعیت فرانسوی بگیرند و از حقوق برابر با یهودیان الجزایر برخوردار شوند، درخواست آن ها پذیرفته نشد. با گذشت زمان، مقامها موضع خود را در این زمینه نرم تر کردند و به طور انتخابی به هزاران یهودی تونسی که در ارتش یا مدیریت فرانسه خدمت می کردند، تابعیت فرانسوی دادند. در دوره قبل از جنگ جهانی دوم، یهودیان تونس در تعداد کمی از سکونتگاه ها متمرکز بودند. بیشتر آن ها در پایتخت تونس زندگی می کردند. تمرکز یهودیان در مکان های کم یکی از عواملی بود که باعث شد مدرنیزاسیون یهودیان تونس بیشتر و عمیق تر از مدرنیزاسیون سایر یهودیان مغرب عربی, کشورهای غربی شمال آفریقا: مراکش، تونس، موریتانی و الجزایر باشد. یهودیان تونس تحت حکومت ویشی. در سال ۱۹۴۰ فرانسه توسط آلمان نازی اشغال شد. ساکنان شمال و مرکز فرانسه تلاش کردند با حکومت آلمان مخالفت کنند اما موفق نشدند، بنابراین تحت حکومت نظامی قرار گرفتند. در فرانسه تصمیم گرفته شد با حکومت آلمان همکاری شود، و به این ترتیب مارشال فیلیپ پتن به قدرت رسید که در شهر ویشی مستقر شد، و به همین دلیل حکومت به نام «حکومت ویشی» شناخت
ه شد. از آنجا که این حکومت به آلمانی ها وفادار بود، حکومت در تونس در دست فرانسه باقی ماند. در ۳ اکتبر ۱۹۴۰، دولت ویشی اولین قانون ضد یهودی خود را تصویب کرد. این قانون در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۰ در تونس اعمال شد. فرمان شامل ۱۲ ماده بود که مقررات را به نام حاکم تونس، بیگ، تشریح می کرد. این دستورالعمل ها نمایندگی یهودیان در مطبوعات، خدمات عمومی و مؤسسات آموزشی را محدود می کرد. آنها تعیین کردند که یهودیان فقط می توانند نقش های محدودی را ایفا کنند. شرط آن این بود که سه شرط را اثبات کنند: اینکه به آنها نشان افتخار از طرف فرانسه برای خدمت نظامی در جنگ جهانی اول اعطا شده باشد، اینکه در جنگ ۱۹۴۰ نشان افتخار دریافت کرده باشند یا اینکه فرزندان سربازانی باشند که جان خود را برای فرانسه فدا کرده اند. در اکتبر ۱۹۴۱ دستورالعمل ها در مورد وکلای یهودی اصلاح شد و تاریخ مشخصی تعیین شد که پس از آن آنها دیگر نمی توانستند خدمات ارائه دهند. اقدام هایی نیز علیه پزشکان یهودی اتخاذ شد، اگرچه طبق فرمان نوامبر ۱۹۴۱ آنها مجاز به ارائه خدمات پزشکی به جمعیت یهودی بودند. برخی از دستورالعمل ها فقط «روی کاغذ» باقی ماندند و اجرا نشدند. برخی اصلاً اعمال ن
شدند و برخی دیگر به کندی و به صورت جزئی اجرا شدند، به لطف ژنرال استوا که سیاست هایش لیبرال تر بود. بنابراین یهودیان تونس به طور خاص از جنگ آسیب ندیدند. فقط تعداد کمی از دارندگان مناصب به دلیل قانون گذاری جدید فرانسه آسیب دیدند و موقعیت آنها کاهش یافت. یهودیان تونس تحت اشغال آلمان نازی (۱۹۴۳). ورود آلمانی ها به تونس. در ۹ نوامبر ۱۹۴۲، نیروهای آلمانی و ایتالیایی به تونس وارد شدند در پاسخ به عملیات مشعل، تهاجم متفقین به الجزایر و مراکش. کشورهای محور این اقدام را انجام دادند زیرا به وفاداری دریاسالار استوا، فرماندار فرانسوی تونس، که به شدت با تهاجم متفقین مخالفت نکرده بود، اعتماد نداشتند. پس از تسلط آلمانی ها، رسیدگی به امور یهودیان به فرماندهی نظامی آلمان واگذار شد. در ابتدای حضورشان در کشور، آلمانی ها اقدام هایی علیه جامعه یهودی محلی انجام ندادند، زیرا مشغول دفع حملات متفقین بودند که تقریباً موفق به اخراج آنها از تونس شده بودند. تنها در اواخر نوامبر ۱۹۴۲، اقدام ها علیه جامعه یهودی آغاز شد. ابتدا، آلمانی ها چهار نفر از رهبران جامعه، از جمله موشه بورجل، رئیس جامعه را دستگیر کردند. بزرگان پس از یک هفته به دنبال مد
اخله افراد مهم دیگری مانند شهردار تونس و کنسول ایتالیا آزاد شدند. اقدامهای حکومت آلمان. در ۶ دسامبر ۱۹۴۲، آلمانی ها تصمیم به انحلال کمیته جامعه یهودی گرفتند و به موشه بورجل دستور دادند کمیته ای متشکل از نه عضو تشکیل دهد. هدف این بود که در عرض یک روز ۲۰۰۰ یهودی را برای کار اجباری جمع آوری کنند. پس از مداخله مقام های فرانسوی، کمیته موفق شد یک تعویق ۲۴ ساعته برای انجام ماموریتشان به دست آورد، اما علیرغم تلاش های فراوان، کمیته تنها توانست ۱۲۰ نفر را جمع آوری کند. به عنوان مجازات، ده ها یهودی محترم به عنوان گروگان زندانی شدند. برخی از یهودیان به فعالیت های کمونیستی یا حمایت از ژنرال دوگل، رهبر فرانسه آزاد در جنگ جهانی دوم، متهم شدند و به همین دلیل به اردوگاه های کار اجباری در آلمان فرستاده شدند. علاوه بر این، آلمانی ها دست به دستگیری های گسترده زدند و تهدید به تخریب کنیسه مرکزی تونس، پایتخت تونس، کردند. از آنجا که برخی از رهبران کمیته از رفتار حکومت نگران بودند، از آلمانی ها درخواست زمان بیشتری برای انجام وظیفه خود کردند. پس از دریافت موافقت فرمانده اس اس در تونس، کمیته با جدیت شروع به کار برای جمع آوری کارگران اج
باری کرد. علاوه بر این، اعضای کمیته به انتقال آنها به اردوگاه های آلمانی و تأمین معیشت آنها و خانواده هایشان رسیدگی کردند. کمیته به نهادی واسطه بین یهودیان و آلمانی ها تبدیل شد، زیرا آلمانی ها اختیارات مقامهای فرانسوی در امور جامعه یهودی را به دست گرفتند. آلمانی ها می خواستند همه یهودیان تونس را مجبور به بستن نشان زرد کنند، اما در نهایت این الزام تنها در دو شهر، صفاقس (Sfax) و به طور جزئی در تونس اعمال شد، زیرا در شهرهای دیگر اجرای آن سختگیرانه نبود. در طول شش ماه اشغال آلمان نازی، یهودیان بدهی های سنگینی پرداخت کردند تا هزینه نگهداری نیروی کار یهودی در اردوگاه ها را تأمین کنند. آلمانی ها از اتهام های یهودستیزی به عنوان بهانه ای برای جمع آوری پول از یهودیان استفاده کردند. به عنوان مثال، در سال ۱۹۴۳، یهودیان را که به دلیل پراکندگی در سراسر جهان شناخته شده بودند، به کمک به متفقین در آماده سازی برای جنگ علیه آلمان متهم کردند. این اتهام بهانه ای برای اعمال جریمه های سنگین بر یهودیان تونس شد. علاوه بر خسارات مالی، یهودیان از خشونت های زیادی مانند حملات آلمانی ها به کنیسه ها، آسیب به خاخام ها و تهدید یهودیان رنج می
بردند. اردوگاه های کار در تونس. در مجموع نزدیک به ۵،۰۰۰ یهودی به کار اجباری گرفته شدند. آنها در حدود ۳۰ سایت و اردوگاه پراکنده شدند. اردوگاه اصلی و سخت ترین در بنزرت، شهری در ساحل شمالی تونس، بود. هرچه وضعیت نظامی آلمانی ها بدتر می شد، فرارها از اردوگاه ها بیشتر می شد. در صفاقس، شهر مرکزی و بزرگ تونس، به طور مداوم ۱۰۰ کارگر یهودی برای تخلیه وسایل نقلیه نظامی و ساخت پناهگاه ها مورد نیاز بودند. کارگران اجباری دستمزد خود را از جامعه یهودی دریافت می کردند. تعداد یهودیانی که در طول کار اجباری جان باختند کم بود، اما بسیاری در اثر بمباران های متفقین در مکان هایی که کار می کردند کشته شدند. آلمانی ها می خواستند همه مردان یهودی که قادر به کار بودند را در صفاقس زندانی کنند، اما به دلیل ترس از شیوع بیماری از اجرای برنامه خود صرف نظر کردند. در شهر سوسه نیز همه یهودیان بین ۱۸ تا ۵۰ سال هر صبح به بندر آورده می شدند تا خسارات ناشی از بمباران های متفقین را تعمیر کنند. اردوگاه کار در بنزرت تنها اردوگاه ای بود که به نظر می رسید یک اردوگاه کار واقعی باشد. در ابتدا حدود ۵۰۰ کارگر اجباری در آنجا بودند. زندانیان اردوگاه به گروه ها
ی کاری تقسیم شدند که توسط «کادرها» - یهودیانی که توسط آلمانی ها یا کمیته جذب منصوب شده بودند - هدایت می شدند. رژیم در اردوگاه بی رحمانه بود، زندانیان ۱۴ ساعت در روز به سختی کار می کردند و برای کوچک ترین تخلفی مجازات می شدند. زندانیانی که در اردوگاه های تحت نظارت ایتالیایی ها بودند، از رفتار بسیار بهتری برخوردار بودند. نسبت جمعیت محلی به یهودیان در طول اشغال نازی. در هر مرحله از آزار و اذیت یهودیان در کشورهای عربی توسط نازی ها، توسط حکومت ویشی و توسط ایتالیا فاشیستی، اعراب به آزاردهندگان کمک کردند. در موارد دیگر، اعراب نقش منفعلانه ای ایفا کردند که با این حال تعیین کننده بود. زندگی یهودیان در کشورهای عربی در زمان جنگ بسیار سخت بود، اما توده های اعراب نیز رنج می بردند. اعراب از نظر سیاسی نیز در وضعیت پایداری نبودند. برخی محققان معتقدند که بی تفاوتی اعراب نتیجه این بود که آنها ابتدا به بقا خود مشغول بودند: تهیه غذا، پناهگاه، کار - و نیرویی برای عمل بر اساس همدردی انسانی طبیعی که نسبت به هموطنان یهودی خود داشتند، باقی نمانده بود. به نظر آنها این بی تفاوتی قابل درک، حتی مشروع، بود که از روی اجبار به وجود آمده بود.
محققان دیگر معتقدند که بی تفاوتی بازتابی از نادیده گرفتن بی رحمانه یهودیان است که زندگی شان صدها سال در داخل جامعه عربی محافظت شده، تحمل شده و در عین حال تحت سلطه بوده است. تقویت این موضع در این واقعیت یافت می شود که "جلو، جلو، من می خواهم با تو باشم، هیتلر"، کلمات یک ترانه بربری محبوب در آن دوره بود. سی علی سکعت. سی علی سکعت کارمند سابق دولت تونس بود. در وسط یک نبرد، در نزدیکی یک اردوگاه کار اجباری، یهودیان زندانی فرصتی برای فرار داشتند، ۶۰ یهودی فرار کردند و اولین مزرعه ای که به آن رسیدند، مزرعه سی علی سکعت بود. او انتظار آمدن یهودیان را نداشت اما موافقت کرد که از آنها در برابر نازی ها محافظت و پنهان کند. نوه سی علی سکعت می دانست که او در هولوکاست به یهودیان کمک کرده و حتی به آنچه پدربزرگش انجام داده بود، افتخار می کرد. با این حال، هنوز در خانواده او بحثی در جریان است که آیا باید یک پلاک یادبود بر روی دیوارهای مزرعه به یاد اعمال او نصب شود یا نه. برخی موافق و برخی مخالف هستند. آزادی یهودیان تونس. احتمالاً اگر ارتش آلمان در تونس باقی می ماند، وضعیت یهودیان بدتر می شد. اما این ارتش که از سربازان ضعیف و معدود
ی تشکیل شده بود، ارتشی بود که در آن بی انضباطی و عدم اعتماد به نفس مشهود بود. ارتش آلمان نازی از همه جهات توسط متفقین محاصره شده بود و هیچ امکانی برای عقب نشینی نداشت و تمام نیروهای خود را برای بقا صرف می کرد. در روز جمعه، ۷ مه ۱۹۴۳، متفقین تونس را از دست آلمانی ها آزاد کردند. پس از شش روز، نبرد تونس به پایان رسید. یهودیان تونس پس از جنگ. پس از آزادسازی تونس، فعالیت های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی یهودیان از سر گرفته شد. در سال ۱۹۴۶ جامعه یهودی در پایتخت تونس حدود ۳۴,۲۰۰ نفر بود. در سال ۱۹۴۵ موج مهاجرت به سرزمین اسرائیل آغاز شد، ابتدا به صورت غیرقانونی و پس از تأسیس دولت اسرائیل، به صورت قانونی در چارچوب آژانس یهود و مهاجرت جوانان. تا سال ۱۹۵۳ حدود ۱۵,۰۰۰ یهودی از تونس به سرزمین اسرائیل مهاجرت کردند. برخی از آنها به دلایل مذهبی مهاجرت کردند و برخی دیگر فعالان صهیونیستی بودند. در دهه ۶۰ تونس دچار بحران اقتصادی شدیدی شد که باعث مهاجرت بسیاری از یهودیان شد. علاوه بر این، در سال ۱۹۶۷، پس از جنگ شش روزه، بسیاری از فروشگاه های یهودیان غارت شدند و کنیسه بزرگ به آتش کشیده شد. جمعیت یهودی در تونس سال به سال کاهش یافت. د
ر سال ۱۹۷۹ جامعه یهودی ۳,۰۰۰ نفر بود. بیشتر آنها سالمندانی بودند که از جوامع دیگر که به دلیل مهاجرت های زیاد به سرزمین اسرائیل خالی شده بودند، به شهر آمده بودند و اقلیتی از خانواده های ثروتمند با دارایی ها بودند.
هیروآکی ساتو (؛ زادهٔ ) زبان شناس، مترجم، و شاعر اهل ژاپن است.
جفری ماس (; – ) مورخ اهل ایالات متحده آمریکا بود. یک آکادمیک، مورخ، نویسنده و ژاپن شناس آمریکایی بود. استاد تاریخ ژاپن او، یاماتو ایچیهاشی در دانشگاه استنفورد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
نیهون اودای ایچیران ، وقایع نگاری قرن هفدهمی از سلطنت سلسله امپراتوران ژاپن با یادداشت های کوتاه در مورد برخی از رویدادهای قابل توجه یا اتفاقات دیگر است. طبق نسخه 1871 دایره المعارف آمریکایی، ترجمه فرانسوی نیهون اودای ایچیران در سال 1834 یکی از معدود کتاب های موجود در مورد ژاپن در جهان غرب بود.
دایشین نو تسوبونه ; تولد نامشخص - مرگ نامشخص. یک زن در اواخر دوره هی آن اوایل دوره کاماکورا هم بالینی/شو میناموتو نو یوریتومو و دختر هیتاچی نیودو ننسای اهل ژاپن بود. او مادر چهارمین فرزند و پسر سوم میناموتو نو یوریتومو به نام جوگیو بود.
جوگیو یا تی گیو ; تولد ۱۱۸۶ - مرگ ۱۲۳۱ میلادی. یک سانگها (راهب بودایی) در اواخر دوره هی آن اوایل دوره کاماکورا از هم بالینی/شو میناموتو نو یوریتومو به نام دایشین نو تسوبونه دختر هیتاچی نیودو ننسای (از اجداد خاندان داته) اهل ژاپن بود. او چهارمین فرزند و پسر سوم میناموتو نو یوریتومو بود.
داته تومومونه (؛ بوشی یا یک سامورایی در طول سال های پایانی دوره هی آن تا آغاز دوره کاماکورا بود. او به عنوان بنیانگذار خاندان داته شناخته می شود.
ناتالی دیسل-رید (زاده -درگذشته ) بازیگر آمریکایی بود. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم بی.ای.پی.اس اشاره کرد.
هیتاچی نیودو ننسای ; تولد نامشخص - مرگ نامشخص میلادی. یک گوکه نین در اواخر دوره هی آن اوایل دوره کاماکورا پدر هم بالینی/شو میناموتو نو یوریتومو به نام دایشین نو تسوبونه اهل ژاپن بود. او پدربزرگ چهارمین فرزند و پسر سوم میناموتو نو یوریتومو بود. یک نظریه رایج این است که او را با داته تومومونه، اولین رهبر خاندان داته مقایسه می کنند.
شان کریستیان (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های محض اطلاع، ملاقات دیو، شهر کوچک شنبه شب و طلوع خورشید ساوانا اشاره کرد.