Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ک حمام قابل حمل به اندازه یک چادر کوچک برای پدرش به عنوان هدیه برای بیست و پنجمین سالگرد به سلطنت رسیدن در سال ۱۹۰۱ ساخت در ۲۷ آوریل ۱۹۰۹، سلطان عبدالحمید دوم خلع شد و به تسالونیکی تبعید شد. نوری در استانبول ماند. تمام خانواده عبدالحمید از کاخ یلدیز اخراج شدند و بیشتر آنها آنها حتی مکانی برای زندگی نداشتند. نوری و برادر بزرگترش شهزاده سلیم ابتدا در عمارت خواهرشان زکیه سلطان ساکن شدن، تا اینکه به نوری عمارتی در بویوکدره اختصاص یافت. زندگی شخصی. تنها همسر او Fahriye Zişan Hanim بود. او در سال ۱۸۸۳ به دنیا آمد. پدرش ایلیا علی بیگ، چرکس و سرگرد سواره نظام در ارتش امپراتوری عثمانی بود. آنها در سال ۱۹۰۰ ازدواج کردند. زمانی که شاهزاده از مدرسه دخترانه بنام مکتب-تحصیل در منطقه بنام شهزاده باشی که مدیر آن برادر بزرگترش بود، ملاقات کرد. او زیبا بود. علاوه بر این، خانواده او با مادر شاهزاده دوست بودند. سلطان عبدالحمید عروس خود را محترم می داشت. او همچنین پس از مراقبت از شوهرش پس از عمل جراحی فتق در سال ۱۹۰۵، به او مدال طلا داد فتق ناشی از بسته ای بود که در جریان راهپیمایی جمعه به داخل ماشین سلطان انداخته شد. نوری فکر کر
د بمب است و از ماشین بیرون پرید. البته بعداً مشخص شد که این بسته یک نوزاد یتیم بوده است. اما با شدت پرش نوری دچار فتق شد. او با وجود اینکه تحت عمل جراحی قرار گرفته بود، تا زمان مرگ از این بیماری رنج می برد. آنها بچه نداشتند. با این وجود شاهزاده او را بسیار دوست داشت و با زن دیگری ازدواج نکرد. در سال ۱۹۱۹ از هم جدا شدند زیرا فهریه از عمل شاهزاده ناراحت شده بود. او ویلای خود را در بوری ارگدره ترک کرد و در عمارتی در فنریولو مستقر شد و خواهر بزرگترش را به همراه داشت. وی در تبعید خانواده شاهنشاهی در سال ۱۹۲۴ همسرش را به نیس فرانسه دنبال کرد. او در سال ۱۹۴۰ درگذشت و در به خاک سپرده شد مسجد تکیه، دمشق، سوریه. زندگی در تبعید و مرگ. در تبعید خانواده امپراتوری در مارس ۱۹۲۴، نوری و همسرش در نیس فرانسه ساکن شدند. در ۱۴ ژانویه ۱۹۲۵، او وکالتنامه ای به سامی گونزبرگ، وکیل یهودی معروف ترکیه داد و به او اجازه داد تا ساختمان ها، زمین ها، معادن، امتیازات باقی مانده از عبدالحمید در قلمرو ترکیه و جاهای دیگر را از غاصبان بازپس گیرد. شاهزاده در تبعید دچار مشکلات مالی شد. ویلای وی در یلدیز توقیف شد و پول ویلا در فنریولو در مدت کوتاه
ی تمام شد. در این بین، مرد جوان یونانی که در نیس با او آشنا شد، با او رابطه خوبی داشت. او با دادن مقداری پول به شاهزاده کمک کرد. او در شیمی و همچنین نقاشی و معماری تبحر داشت. او لوازم آرایشی مانند صابون را که در خانه یا اتاق هتل خود در نیس تولید می کرد، می فروخت. آنها را هم به دوستانش هدیه داد. در طول جنگ جهانی دوم، وضعیت او بدتر شد. نوری که نتوانست شغلی پیدا کند در وضعیت اسفباری قرار گرفت. او بر اثر گرسنگی و بیماری در یک پارک در ۷ اوت ۱۹۴۴ درگذشت. او در گورستان یتیمان به خاک سپرده شد. نامه ای که در جیبش پیدا شد، نوشته بود: «اگر من بمیرم، کسی را سرزنش نکنید، زیرا از گرسنگی می میرم. من با نواختن پیانو در سینما امرار معاش می کردم. الان این شغل را پیدا نمی کنم. مرا منحیث یک مسلمان دفن کنید.»
ناو هواپیمابر کلاس گراف سپلین کلاسی از چهار ناو هواپیمابر "کریگس مارینه"، نیروی دریایی رایش سوم بود که میانه دهه ۱۹۳۰ در جریان تسلیح مجدد آلمان طراحی شدند. کار ساخت تنها دو مورد از آن ها آغاز شد که در پی آغاز جنگ جهانی دوم هیچ یک به اتمام نرسید. پیش زمینه. بر مبنای محدودیتهای پیمان ورسای آلمان از طراحی و در اختیار داشتن ناو هواپیمابر منع شده بود. علاوه بر این، با توجه به ممنوعیت به کارگیری نیروی هوایی، این کشور همچنین نمی توانست هواگرد نظامی داشته باشد. به هر صورت، بسیار پیش از آغاز تسلیح مجدد آلمان در دوره رایش سوم، آلمانی ها به ارزش نظامی ناوهای هواپیمابر پی برده بودند. پس از پی ریزی "لوفت وافه"، نیروی هوایی جدید آلمان، "کریگس مارینه"، نیروی دریایی این کشور، ساخت این گونه کشتی جنگی را در نظر گرفت. روز ۱۸ ژوئن سال ۱۹۳۵ توافق نامه دریایی بریتانیا و آلمان به امضا رسید که راه را برای ساخت کشتی هواپیمابر در آلمان باز کرد. در میان سایر مسائل، آلمان اجازه یافت دو ناهواپیمابر با مجموع تناژ ۳۸۵۰۰ تن برای خود بسازد. این توافق نامه راه را برای پدیداری نخستین ناو هواپیمابر آلمانی باز کرد. طراحی. بخش ساخت وساز نیروی دری
ایی آلمان به رهبری مهندس ویلهلم هادلر، سال ۱۹۳۴ مأمور به آماده سازی یک طرح مطالعاتی برای یک ناو هواپیمابر شد. الزامات مشخصات طرح مذکور شامل وزن حدود ۲۰ هزار تن، سرعت ۳۳ گره، ظرفیت ۵۰ تا ۶۰ هواگرد و تسلیحات هشت توپ کالیبر ۲۰٫۳ سانتی متر و توان آتش قدرتمند ضدهوایی بود. زره و محافظت درونی شناور می بایست بر مبنای نُرم ناوهای سبک قرار می گرفت. این مأموریت مسئله ای دشوار به حساب می آمد چرا که آلمانی ها تجربه ای در این زمینه نداشتند و اطلاعات محدودی از ناوهای هواپیمابر سایر کشورها در دسترس بود. از طرفی، با درگیر بودن "لوفت وافه" با شکل گیری پر سرعت خود، امکان همکاری بین دو نیرو وجود نداشت. بازدید از ناوهای هواپیما بر بریتانیایی نیز اطلاعات مفید بسیار اندکی نصیب آلمانی ها کرد. پاییز سال ۱۹۳۵ امپراتوری ژاپن اجازه مشاهده "آکاگی"، ناو هواپیمابر نیروی دریایی این کشور، را به فرستاده های آلمان داد. اسناد متعددی از طرح این ناو هواپیمابر در اختیار این فرستادگان قرار گرفت اما مجدداً نتیجه به اندازه مورد انتظار سازنده نبود. بر مبنای این مشاهدات، در کنار چند تغییر مختصر دیگر، تنها یک بالابر سوم در مرکز ناو هواپیمابر به طرح آلما
نی ها افزوده شد. به هر صورت بخش ساخت وساز نیروی دریایی آخر سر توانست در عرض یک سال به یک جمع بندی نهایی برای یک طرح مطالعاتی برسد. تمامی ملزومات مطرح گشته قابل دستیابی تصور می شد؛ تنها توپ های ۲۰٫۳ سانتی متری با تعداد برابری توپ ۱۵ سانتی متری جایگزین گردیدند. طرح مذکور دارای ده توپ ضدهوایی ۱۰٫۵ سانتی متری و تعداد زیادی مسلسل ضدهوایی بود. به صورت کلی، وزن ناو هواپیمابر ۲۳ هزار تن و سرعت آن ۳۵ گره در نظر گرفته شد. با وجود مشاهده نمونه های خارجی، این طرح تا حدود زیادی مستقل و متفاوت از آن ها بود. مهم ترین نتیجه این طرح مطالعاتی این بود که بخش های درگیر نیروی دریایی آلمان در طی چهارده ماه توسعه آن، مفهومی از آنچه می یایست از منظر کیفی و کمّی از یک ناو هواپیمابر انتظار داشتند کسب کردند. ساخت نخستین ناو هواپیمابر آلمان با عنوان ساخت «آ» (A)، در سال مالی ۱۹۳۶ گنجانده شد. برای پایبندی به توافق نامه امضا شده با بریتانیا، آلمان می بایست طرح ناو هواپیمابر خود را برای قرار گرفتن در محدودیت وزنی اصلاح می نمود. طرح نهایی مشابهت بسیاری با طرح مطالعاتی داشت. با توجه به باقی بودن تأکید عمومی بر توان آتش شناورهای جنگی، هواگرده
ا در نزد آلمانی ها هنوز به عنوان تسلیحات اصلی ناوهای هواپیمابر در نظر گرفته نمی شدند. از این رو، تعداد توپ های طرح جدید به دو برابر میزان پیشین افزایش یافت. ویژگی ها. بدنه. طبق نرم معمول کشتی های جنگی بزرگ آلمانی، بدنه این ناو هواپیمابر به شکل کم عرضی به ۱۹ قسمت ضدآب تقسیم شد. به شکل مرسوم در کشتی سازی جنگی آلمانی، سینه "گراف سپلین" در ابتدا تقریباً عمودی بود. این حالت سال ۱۹۴۰ جهت ارتقای قابلیب دریانوردی آن با «سینه آتلانتیکی» جایگزین گشت. این تغییر طول بدنه را ۵٫۲ متر افزایش داد. زیر آب، سینه کشتی به برآمدگی منتهی می شد که جهت کاهش مقاومت اصطکاک بود. شناور ساختی به صورت «جزیره ای» داشت؛ بدین معنا که تمامی سازه فوقانی در جزیره ای در جانب راست شناور متمرکز بود. برای توازن بخشی به وزن کشتی عرشه های آشیانه و عرشه پرواز در ۸۰ سانتی متری محور طولی در سمت چپ آن قرار گرفت. زره. "گراف سپلین" زره نسبتاً زیادی داشت که کم وبیش متناظر با ناوهای سبک بود. ضخامت زره از این قرار بود: نیرومحرکه. ناوهواپیمابر "گراف سپلین" چهار واحد موتور توربینی هر یک با توان مستقل ۵۰ هزار اسب بخار ساخت شرکت براون، باوری و شرکا، داشت. قرار بو
د در شناور دوم این کلاس از موتورهای توربین دریایی با توان مشابه ساخت شرکت گرمانیاورفت استفاده شود. دو واحد توربین درون یک اتاقک در جلو در به صورت کنار هم و دو واحد دیگر در اتاقک های جدا در پشت شناور به صورت پشت سرهم بودند. بخار مورد نیاز موتور در ۱۶ دیگ بخار لوله آبی لا مونت که در فشار ۷۵ اتمسفر و دمای ۴۵۰ درجه سلسیوس عمل می کردند، تولید می شد. هر چهار دیگ بخار در یک موتورخانه مجزا قرار داشت. واحدهای توربین چهار میل کاردان را می چرخاندند که هر یک به یک پروانه به قطر ۴٫۴ متر متصل بودند. در ۳۳۰ دور بر دقیقه سرعت شناور می بایست به سرعت ۳۴٫۵ گره می رسید. نسبت توان به وزن تمامی مجموعه ۱۹٫۲۵ کیلوگرم بر اسب بخار در نظر گرفته می شد. با توجه به ارتفاع زیاد در اطراف بدنه سطح مقطع بالایی (حدود ۴۵۰۰ متر مربع) در شناور در برابر وزش باد قرار می گرفت. این مسئله خطر کشیدن شدن شناور و برخورد آن با دیواره های کانال کیل با عرض کم، را پدیدمی آورد. برای شناورهایی در این اندازه امکان هدایت مؤثر به کمک سکان در سرعت ۸ گره وجود نداشت؛ بنابراین دو سامانه هدایت کننده وویت اشنایدر هر یک با توان ۳۳۰ کیلو وات به صورت پشت سرهم در جلوی کشتی
نصب شد تا آن را برابر باد حفظ کند. قدرت این سامانه ها برای رساندن کشتی به سرعت ۴٫۵ گره در شرایط آب بدون جریان و هوای بدون باد کافی بود. شناورهای کلاس. گراف سپلین: کارخانه کشتی سازی دویچه ورکه در کیل روز ۱۶ نوامبر سال ۱۹۳۵ قراردادی برای ساخت این ناو هواپیمابر دریافت کرد. مازه نخستین ناو هواپیمابر روز ۲۸ دسامبر سال ۱۹۳۶ قرار گرفت. این شناور تقریباً دو سال بعد روز ۸ دسامبر سال ۱۹۳۸ با نام "گراف سپلین" به آب انداخته شد. ادامه کار در سال ۱۹۳۹ انجام گرفت. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم حدود ۸۵ درصد از فرایند ساخت پیش رفته بود. در ابتدا ساخت وساز طبق برنامه پیش می رفت اما در ادامه به زودی با نهاده شدن تأکید بر تولید او-بوت ها، با تأخیر همراه شد؛ چرا که نزد آلمانی ها ناوهای هواپیمابر در انتهای فهرست اولویت ساخت شناورهای جنگی قرار داشت. در نهایت روز ۲۹ آوریل سال ۱۹۴۰ فرمانده نیروی دریایی توصیه توقف کامل کار ساخت نمود. ناوهواپیمابر "ب": قرارداد ساخت دومین ناوهواپیمابر آلمان که اغلب در تالیفات پس از جنگ با عنوان "پتر اشتراسر" یاد می شود، همزمان با مورد نخست امضا شد اما کار ساخت تنها از نیمه دوم سال ۱۹۳۸ آغاز گردید. کار ساخت
این ناوهواپیمابر به شکل عامدانه آهسته صورت می گرفت تا تجربیات کسب شده از ساخت "گراف سپلین" در آن اعمال شود. بر اساس طرح ریزی دوران صلح به آب انداخته شدن شناور برای ژوئیه ۱۹۴۰ و تکمیل آن برای دسامبر ۱۹۴۱ پیش بینی می شد. هنگام آغاز جنگ ساخت زیرسازه پایینی تنها تا عرشه سکو رسید. به هر صورت کار ساخت روز ۱۹ سپتامبر سال ۱۹۳۹ متوقف گردید. مواد به کار برده شده در آن از اواخر ماه فوریه سال ۱۹۴۰، برای استفاده در جاهای دیگر، از هم گشوده شد. ناوهواپیمابر "سی" و "دی": طبق برنامه دوران صلح، دو ناوهواپیمابر دیگر با عناوین "سی" و "دی" نیز می بایست از ماه آوریل سال ۱۹۴۱ به ترتیب در گرمانیاورفت و دویچه ورکه ساخته می شد.
الکساندر ایوانوویچ آلبرشت (روسی: Александр Иванович Альбрехт; ۳ نوامبر ۱۷۸۸–۱۵ اوت ۱۸۲۸) فرمانده ارتش امپراتوری روسیه در طول تهاجم فرانسه به روسیه بود. زندگی. او از یک خانواده اشرافی در سن پترزبورگ بود - پدرش سرهنگ هنگ سمیونوسکی بود. در ۱۲ مارس ۱۸۰۳ در یک هنگ سواره نظام وارد ارتش شد. در ۲ دسامبر ۱۸۰۵، با درجه کورنت، در طول نبرد آسترلیتز، قبل از زخمی شدن از ناحیه سر و بازو توسط سابر و اسیر شدن، فرماندهی یک اسکادران را به عهده گرفت. در دسامبر ۱۸۰۹، با ارتقای درجه کاپیتان، به هنگ اژدها دوشس اعظم ماریا پاولونا منتقل شد. در ۱۱ اکتبر ۱۸۱۱ به درجه سرهنگ ارتقا یافت. در سال ۱۸۱۲ سرهنگ آلبرشت فرماندهی یک هنگ سواره نظام را بر عهده داشت که از اژدهای ذخیره، لنسر و اسکادران هوسار تشکیل شده بود. از ۱۸ تا ۲۰ اکتبر ۱۸۱۲، در جریان پیروزی روسیه بر فرانسوی ها و باواریایی ها در نبرد دوم پولوتسک، هنگ او ۱۲ اسلحه را ضبط کرد اما او از ناحیه دست راست زخمی شد. در ۲۳ دسامبر ۱۸۱۲ به او نشان درجه ۴ سنت جورج اعطا شد. آلبرشت همچنین در آزار و اذیت گراند آرمی در هنگام عبور از رودخانه برزینا مشارکت فعال داشت. در سال ۱۸۱۲ نیز نشان لئوپولد به ا
و اعطا شد. در طول جنگ ائتلاف ششم، با فرماندهی یک اسکادران اژدها، آلبرشت در نبردهای لوتزن، باوتزن (جایی که از سمت راست مجروح شد) و لایپزیگ متمایز شد. او در چندین نبرد لشکرکشی فرانسه در سال ۱۸۱۴ شرکت کرد، از جمله نبرد رفره-شامپنویز، جایی که اسکادران سواره نظام او به شکست فرانسه کمک کرد. در۱۰ مه ۱۸۱۴ آلبرشت به درجه سرلشکری ارتقا یافت. در سال ۱۸۱۴ همچنین نشان درجه ۱ سنت آنا به او اعطا شد. در ۱۰ مه ۱۸۱۶ او به فرماندهی تیپ ۱ لشکر ۳ کویراسیر منصوب شد. در طول یا پس از جنگ، او همچنین نشان نظامی درجه ۳ ماکس جوزف از باواریا، نشان پور لو مریت و نشان سنت استانیسلاس را دریافت کرد. در سال ۱۸۲۳ به فرماندهی سواره نظام گارد در لهستان منصوب شد. او پنج سال بعد، قربانی طاعونی که در آن زمان اروپای مرکزی را درنوردیده بود، درگذشت.
مگس تالاب (نام علمی "Eristalinus Aeneus)" یکی از گونه های متداول تیرهٔ مگس های گلزار از فروراسته مگس خانگی شکلان است. مگس های تالاب دارای پراکندگی جهانی هستند، ولی بیشتر در سراسر ایالات متحده آمریکا و اروپا می زیند. این مگس ها در حالت بالغ به نام مگس گل نیز خوانده می شوند، زیرا بیشتر مواقع در نزدیکی گل ها دیده می شوند که از شهد آنها انرژی و از گرده آنها پروتیین دریافت می نمایند. لارو این گونه مگس در کنارهٔ سنگی آبگیرها و دریاچه های دارای گیاهان در حال پوسیدن زندگی می کند. از ویژگی های این گونه مگس به توانایی درجا ماندن در حال پرواز اشاره کرد. در ایران نیز این گونه مگس در شهرستان بهبهان دیده شده است.
استپان استپانویچ آندریفسکی (روسی: Степан Степанович Андреевский; - ) فرمانده ارتش امپراتوری روسیه در جنگ های ناپلئونی و دارای درجه سرلشگری بود. زندگی. استپان آندریفسکی که در ۹ ژوئیه ۱۷۸۲ در خانواده ای اصیل به دنیا آمد، در ۱۲ ژوئیه ۱۷۹۹ به عنوان افسر در سواره نظام گارد، یعنی هنگ اسب گارد نجات، وارد ارتش شد. در مارس ۱۸۰۱ که به کرنت ارتقا یافت، در آسترلیتز جنگید. در ۹ دسامبر ۱۸۰۹ به درجه سرهنگ ارتقا یافت. او خود را در نبرد بورودینو و نبرد کراسنوی متمایز کرد. در طول لشگرکشی به آلمان در سال ۱۸۱۳ او در نبردهای باتزن، درسدن و کولم جنگید. او به دلیل شجاعت فراوان در این نبردها در ۵ سپتامبر ۱۸۱۳ به درجه سرلشگری ارتقا یافت. او همچنین به دلیل شجاعت خود در نبرد لایپزیگ و نبرد فر-شامپنواز چندین نشان خارجی دریافت کرد. در سال ۱۸۱۴، پس از نبرد پاریس، شمشیر طلایی به او اعطا شد که روی آن نوشته شده بود «برای اعمال شجاعت». او در ۲۳ سپتامبر ۱۸۱۴ از ارتش بازنشسته شد اما در ۱۱ مارس ۱۸۱۹ بازگشت و به گارد لنسر متصل شد و هفت ماه بعد فرماندهی بریگاد ۲ لشکر اول اوهلان از اعلیحضرت امپراتور فیودورونا را به عهده گرفت. در ۳۰ آوریل ۱۸۲۱ او فر
ماندهی گارد لنسر و سپس در ۱۵ ژانویه ۱۸۲۷ تیپ دوم لشکر سواره نظام سبک گارد قرار گرفت. سرلشکر آندریفسکی در ۱۴ ژوئیه ۱۸۲۸ بازنشسته شد.
گوکچه آلان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در صندوق لی واقع شده است.
گورسو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در صندوق لی واقع شده است.
اکسی فدرین () یک گشادکننده عروق و یک آگونیست گیرنده آدرنرژیک β است. مشخص شده است که تونیسیته عروق کرونر را کاهش می دهد، متابولیسم میوکارد را بهبود می بخشد (به طوری که قلب می تواند هیپوکسی را بهتر حفظ کند) و همچنین اثرات کرونوتروپیک و اینوتروپیک مثبت دارد، در نتیجه آنژین صدری را تسریع نمی کند. خاصیت دوم (اثرات کرونوتروپیک و اینوتروپیک مثبت) به ویژه مهم است، زیرا سایر گشادکننده های عروقی که در آنژین استفاده می شوند ممکن است در ایجاد پدیده سرقت عروق کرونر مؤثر باشند. برای این دارو اثرات هم افزایی با آنتی بیوتیک ها پیشنهاد شده است.
روابط چین و عربستان سعودی (، ) به روابط دوجانبه فعلی و تاریخی بین جمهوری خلق چین (PRC) و پادشاهی عربستان سعودی اشاره دارد. اولین جلسه رسمی چین و عربستان در نوامبر ۱۹۸۵ در عمان و پس از چندین سال تماس شدید بین دو کشور برگزار شد. دو دولت در ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۰ روابط رسمی دیپلماتیک برقرار کردند. تا قبل از دهه ۱۹۹۰، روابط دوجانبه بین عربستان سعودی و جمهوری خلق چین وجود نداشت. در سال ۱۹۷۵، عربستان سعودی علیرغم تمایل جمهوری خلق چین به برقراری روابط و پذیرش سیاست های عربستان سعودی، از به رسمیت شناختن جمهوری خلق چین به عنوان یک کشور خودداری کرد. گفته می شود که «نفت ستون فقرات این رابطه است»، در حالی که عربستان سعودی مدت ها برای فروش تسلیحات به چین متکی بوده است، از جمله سلاح هایی که سابقاً نمی توانستند از جایی به دست آورند. چین و عربستان سعودی متحدان نزدیک و استراتژیک هستند و روابط بینشان به طور قابل توجهی گرمتر شده است. در یک نظرسنجی عمومی در سال ۲۰۱۵، ۶۱٫۳ درصد از عربستانی ها دیدگاه مثبتی نسبت به چین داشتند که ۳۴٫۲ درصد بسیار مطلوب بودند، در حالی که تنها ۲۸٫۵ درصد نامطلوب بودند. چین و عربستان سعودی همکاری خود را در بخش ان
رژی و مالی، ابتکار یک کمربند یک جاده افزایش داده اند، و قراردادهای متعددی را در چندین زمینه امضا کرده اند. ملک سلمان و ولیعهد محمد بن سلمان همچنین اشاره کردند که چین می تواند ردپای دیپلماتیک خود را در خاورمیانه تقویت کند و در عین حال اظهار داشتند که «عربستان سعودی مایل است با چین برای ارتقای صلح، امنیت و رفاه جهانی و منطقه ای سخت کار کند.» حقوق بشر. در ژوئیه ۲۰۱۹، سفیران سازمان ملل متحد از ۳۷ کشور، از جمله عربستان سعودی، نامه مشترکی را به شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد امضا کردند که در آن از رفتار چین با اویغورها و سایر گروه های اقلیت مسلمان در منطقه سین کیانگ دفاع می کند. در ژوئن ۲۰۲۰، عربستان سعودی یکی از ۵۳ کشوری بود که از قانون امنیت ملی هنگ کنگ در سازمان ملل حمایت کرد. تجارت و سرمایه گذاری. تجارت چین و عربستان از سال ۲۰۰۰ به میزان قابل توجهی افزایش یافته است. تنها در سال ۲۰۰۵، تجارت ۵۹ درصد افزایش یافت و به عربستان سعودی اجازه داد تا برای اولین بار از آنگولا به عنوان بزرگ ترین منبع نفت چین پیشی بگیرد. ملک عبدالله پس از نشستن بر تخت در سال ۲۰۰۵، یک سیاست تجاری طرفدار آسیا و «نگاه به شرق» را در پیش گرفت و
بیش از نیمی از نفت عربستان به آسیا رفت. شرکت صنایع پایه عربستان سعودی (سابک) به تنهایی سالانه بیش از ۲ میلیارد دلار پتروشیمی به چین صادر می کند. در سال ۲۰۰۸، تجارت دوجانبه چین و عربستان به ارزش ۳۲٬۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ یورو بود که عربستان سعودی را به بزرگ ترین شریک تجاری چین در غرب آسیا تبدیل کرد. در سه ماهه اول سال ۲۰۱۰، صادرات نفت عربستان به چین به بیش از یک میلیون بشکه رسید است که از صادرات به ایالات متحده بیشتر شد. با افزایش عظیم تجارت چین و عربستان سعودی، عربستان سعودی به عنوان یک سرمایه گذار قابل توجه در چین ظاهر شده است. سعودی ها مشتاق سرمایه گذاری در پروژه های مرتبط با صنعت نفت چین به عنوان راهی برای تضمین وضعیت خود به عنوان تأمین کننده بزرگ نفت چین هستند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۴، شرکت عربستان سعودی آرامکوی خارج از کشور نزدیک به ۱/۳ از ۳ میلیارد دلار بودجه مورد نیاز برای ساخت تأسیسات پتروشیمی در استان فوجیان در جنوب شرقی چین را سرمایه گذاری کرد که قرار است ۸ میلیون تن نفت خام عربستان را فرآوری کند. پس از تکمیل این پروژه، این پالایشگاه می تواند ظرفیت خود را سه برابر کند و توانایی پردازش نفت خام «distressed» ع
ربستان را داشته باشد که در غیر این صورت نمی شد آن را در چین پالایش کرد. علاوه بر این، در سال ۲۰۰۶، چین و عربستان سعودی توافق کردند که به طور مشترک یک تأسیسات ذخیره نفت در جزیره هاینان چین بسازند و عربستان سعودی از شرکت های چینی برای مشارکت در توسعه زیرساخت ها به ارزش ۶۲۴ میلیارد دلار دعوت کرد. در ۶ آوریل ۲۰۱۲، سابک یک برنامه سرمایه گذاری جدید ۱۰۰ میلیون دلاری را برای راه اندازی یک مرکز فناوری جدید در منطقه کانگ شیائوی شانگهای اعلام کرد. سه روز قبل از آن در ۳ آوریل، سابک فاز دوم پروژه های ساخت و ساز کارخانه های پتروشیمی را در شهرهای تیانجین و چونگ کینگ، که بخشی از پروژه ۱۱ میلیارد دلاری با گروه دولتی سینوپک برای ادامه افزایش تولید در مجتمع های تولید پلی کربنات بود، راه اندازی کرد. علاوه بر شرکت های مرتبط با نفت، سایر شرکت های بزرگ سعودی - مانند سازمان سرمایه گذاری عمومی عربستان سعودی (SAGIA) و خطوط هوایی عربستان سعودی، دفاتری در چین ایجاد کرده اند. در سال ۲۰۰۶، عربستان سعودی ۱٫۱ میلیارد دلار در چین سرمایه گذاری کرد که اولین سرمایه گذاری قابل توجه از سال ۲۰۰۰ بود. به همین ترتیب، در سال ۲۰۰۶، بزرگ ترین تولیدکنند
ه آلومینیوم چین - آلومینیوم چین (Chalco) با شرکت های سعودی برای ساخت یک تأسیسات آلومینیومی ۳ میلیارد دلاری در عربستان سعودی شریک شد. در سال ۲۰۰۹، شرکت راه آهن چین برنده مناقصه ۱٫۸ میلیارد دلاری برای ساخت مونوریل در مکه به عنوان راهی برای کمک به حمل و نقل زائران شد. در ماه می ۲۰۱۹، واردات نفت خام عربستان سعودی از چین ۴۳ درصد افزایش یافته است. این امر عربستان را به بزرگ ترین تأمین کننده نفت چین تبدیل کرده است. روابط نظامی. در حالی که روابط رسمی دیپلماتیک بین عربستان سعودی و چین تا دهه ۱۹۹۰ برقرار نشده بود، روابط دفاعی از قبل در دهه ۱۹۸۰ آغاز شد. زمانی که ایالات متحده از فروش مخازن سوخت دوربرد برای جنگنده های اف-۱۵ عربستان سعودی خودداری کرد، شاهزاده خالد بن سلطان برای خرید موشک های بالستیک به چین سفر کرد. عربستان سعودی در سال ۱۹۸۸ قراردادی با چین برای دستیابی به ۵۰ تا ۶۰ موشک بالستیک میان برد CSS-2 با قابلیت حمل بار هسته ای ترتیب داد. یکی از مفسران اظهار داشت: «چینی ها در اصل سعودی ها را فریب دادند تا یک سامانه موشکی قدیمی را بدون کلاهک هسته ای آن بخرند». پس از این تعامل، هیچ مدرک مستند دیگری از معاملات مشابه وج
ود ندارد. با این حال، گمانه زنی هایی وجود دارد که همکاری نظامی استراتژیک چین و عربستان همچنان رو به رشد بوده است. کارشناسان معتقدند چین بیش از هزار مشاور نظامی خود را در تأسیسات موشکی عربستان مستقر کرده است. گزارش های مطبوعاتی نشان می دهد که چین به عربستان سعودی فرصت خرید سامانه های موشکی مدرن را پیشنهاد داده است. (یعنی موشک های سوخت جامد CSS-5 با برد ۳۷۳ مایلی، موشک های بالستیک قاره پیمای CSS-2 با برد ۱۱۱۸ مایلی) چین یکی از معدود کشورهایی است که این نوع فناوری را عرضه می کند و به همین دلیل قادر به مطالبه کردن یک تراکنش نقدی است. عربستان سعودی آنها را برای اولین بار در سال ۲۰۱۴ به صورت عمومی به نمایش گذاشت
بوتیدرین () (INN) (با نام های تجاری Betabloc، Butidrate، Recetan) یا هیدروبوتامین یا ایدروبوتامین شناخته می شود، یک مسدودکننده بتا مربوط به پرونتالول و پروپرانولول است که در دهه ۱۹۶۰ میلادی ساخته شد. بوتیدرین مانند سایر مسدودکننده های بتا، دارای خواص بی حس کننده موضعی است.
پرونتالول () (Alderlin، Nethalide) یک کاندیدای بالینی اولیه مسدودکننده بتا غیرانتخابی بود. به دلیل سرطان زایی در موش ها، که تصور می شد ناشی از تشکیل یک متابولیت سرطان زای نفتالین اپوکسید باشد، هرگز از نظر بالینی استفاده نشد.
ستامولول () یک آنتاگونیست بتا آدرنرژیک و به طور ویژه یک مسدودکننده β۱ آدرنرژیک است.
مپی پرازول () مپیپرازول (INN, BAN) (با نام تجاری Psigodal) یک داروی ضد اضطراب از گروه فنیل پیپرازین با خواص ضد افسردگی اضافی است که در اسپانیا به بازار عرضه می شود. این دارو به عنوان یک آنتاگونیست گیرنده 5-HT2A و α۱-آدرنرژیک عمل می کند و بازجذب را مهار می کند و باعث آزاد شدن سروتونین، دوپامین و نوراپی نفرین می شود، و به عنوان یک آنتاگونیست RISA و بی سروتونین تاکپین توصیف شده است. کارآزمایی های بالینی کنترل شده مپی پرازول در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر (IBS) نیز انجام شد و برخی از مزایای این دارو را در تسکین علائم IBS در برخی بیماران پیشنهاد کرد. مشابه سایر فنیل پیپرازین ها مانند ترازودون، نفازودون و اتوپریدون، مپیپرازول mCPP را به عنوان یک متابولیت فعال تولید می کند.
آکاپرازین () (INN) یک داروی ضد اضطراب و «آدرنولیتیک» از گروه فنیل پیپرازین است که هرگز به بازار عرضه نشد.
تولپی پرازول () (نام کد توسعه H-4170) یک داروی ضد اضطراب از گروه فنیل پیپرازین است که هرگز به بازار عرضه نشد.
لورپی پرازول () (INN) (با نام تجاری Normarex) یک داروی ضد اضطراب از گروه فنیل پیپرازین است. این دارو به عنوان یک آنتاگونیست سروتونین و مهارکننده بازجذب (SARI) در همان گروه ترازودون، نفازودون و اتوپریدون توصیف شده است.
انپی پرازول () انپیپرازول (INN، BAN) یک داروی ضد اضطراب از گروه فنیل پیپرازین است که هرگز به بازار عرضه نشد. این دارو اثرات مشابه ضد اضطراب در حیوانات ایجاد می کند، اگرچه به نظر می رسد این اثرات دو فازی هستند و ممکن است در دوزهای بالا وارونه شوند. این ماده به تولید ارتو کلروفنیل پیپرازین (oCPP) به عنوان یک متابولیت معروف است.
شاهزاده محمد برهان الدین (; ۱۹ دسامبر ۱۸۸۵–۱۵ ژوئن ۱۹۴۹)شاهزاده عثمانی، پسر سلطان عبدالحمید دوم از همسر مزیدمستان قادین بود. اوایل زندگی. شاهزاده محمد برهان الدین در ۱۹ دسامبر ۱۸۸۵ در کاخ یلدیز به دنیا آمد. پدرش سلطان عبدالحمید دوم و مادرش مزیدمستان قادین دختر کیمات میکانبا نام داشت. او هشتمین فرزند و چهارمین پسر پدر و تنها فرزند مادرش بود. سلطان عبدالحمید نام او را به یاد برادر کوچکش، شهزاده محمد برهان الدین، نهاد. حرفه. در ژوئن ۱۸۹۰،در چهار سالگی، برهان الدین توسط پدرش به نیروی دریایی اعزام شد. چهار ساله، برهان الدین توسط پدرش در نیروی دریایی استخدام شد. به او "اورهانیه آهنین" عثمانی منصوب شد. او و شهزاده ابراهیم توفیق با لباس نیروی دریایی در مقابل هنگ نیروی دریایی در دسته های سلام ادای احترام کردند. در ۱۸ ژوئن ۱۸۹۳، در سن هفت سالگی، درجه ستوان فرماندهی به او داده شد. در همان سال سرود نیروی دریایی را ساخت. در ۶ فوریه ۱۹۱۶، در طول جنگ جهانی اول، درجه ستوان فرماندهی به او داده شد. در ۲۹ ژوئیه ۱۹۱۸، او به درجه کاپیتان ارتقا یافت. در سال ۱۹۰۳، در دیدار پسران قیصر ویلهلم دوم، ویلهلم، ولیعهد آلمان و شاهزاده ایتل
فردریش از پروس. سلطان عبدالحمید برهان الدین و توفیق پاشا را وزیر امور خارجه به استقبال شاهزادگان منصوب کرد. برهان الدین از شاهزادگان استقبال کرد و توفیق وظیفه ترجمه را در این دیدار انجام داد.در اکتبر ۱۹۱۵، وی از وین بازدید کرد و تا پایان سال ۱۹۲۱ در هتل بریستول در آنجا اقامت داشت. زندگی شخصی. برهان الدین علاوه بر تحصیلات رسمی، موسیقی و هنر نیز آموخت. ویولونسل می نواخت. ویلا در محوطه کاخ یلدیز به او اختصاص داده شده بود. او همچنین یک عمارت در Yeniköy داشت. همسر اول او Emine Nurbanu Hidayet Hanım بود. او در سال ۱۸۹۱ به دنیا آمد. پدرش شاهزاده محمد رفیق بیگ آچبا و مادرش شاهزاده مهشرف هانیم امخا بود. آنها در ۱۵ ژوئیه ۱۹۰۷ در کاخ یلدیز ازدواج کردند. بلافاصله پس از ازدواج او دچار سقط جنین شد. در ۲۶ نوامبر ۱۹۱۱، تنها فرزندش، پسری به نام شهزاده محمد فهرالدین را در کاخ نیشانتاشی به دنیا آورد. پس از طلاق، هدایت در سال ۱۹۴۶ در سیواس درگذشت. همسر دوم او علی ملک نازلیار هانیم بود. او با اصالت چرکسی در ۱۳ اکتبر ۱۸۹۲ در استانبول به دنیا آمد. آنها در ۷ ژوئن ۱۹۰۹ در کاخ Nişantaşı ازدواج کردند. او مادر ارطغرل عثمان متولد ۱۸ اوت