Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گردان طوباس () یک گروه شبه نظامی فلسطینی در کرانه باختری اشغالی اسرائیل است که در شهر طوباس مستقر است. این گروه شامل شبه نظامیانی از گردان های قدس جهاد اسلامی فلسطین و گردان های عزالدین قسام حماس می شود. گردان طوباس در ژوئن ۲۰۲۲ توسط شبه نظامی احمد دراغمه تأسیس شد که بخش عمده ای از اعضای آن را زندانیان سابق در اسرائیل تشکیل می دادند. وجود این تیپ ماه بعد توسط جهاد اسلامی فلسطین، از طریق کانال های رسانه ای ضد صهیونیستی، پس از درگیری این شبه نظامیان با نیروهای دفاعی اسرائیل که به طوباس حمله کرده بودند، اعلام شد. به گفته "ماندویس"، تیپ طوباس، به همراه گردان های جنین، گردان طولکرم و گروه «عرین الاسود»، چالش قابل توجهی را برای کنترل امنیتی اسرائیل در کرانه باختری ایجاد کرده اند. در ۲۷ فوریه ۲۰۲۴، نیروهای دفاعی اسرائیل دراغمه، که به عنوان رهبر این گروه خدمت می کرد، و دو غیرنظامی فلسطینی را در جریان حمله ای به طوباس کشتند. تیپ طوباس همچنین دشمن تشکیلات خودگردان فلسطین است که به گفته این تیپ، آزار و اذیت فعالانه آنها را از ماه مه ۲۰۲۴ آغاز کرده است. نیروهای تشکیلات خودگردان در جریان ناآرامی های ژوئیه ۲۰۲۴ کرانه باختر
ی با تیپ طوباس درگیر شدند. در اکتبر ۲۰۲۴، تشکیلات خودگردان سرکوب گسترده و موفقیت آمیزی را علیه این گروه آغاز کرد، که طی آن شبه نظامیان اقدامات احتیاطی امنیتی را افزایش داده و از طوباس نقل مکان کردند. با وجود تسلیم گسترده اعضای تیپ به تشکیلات خودگردان، این گروه همچنان پابرجا و در مبارزه علیه ارتش اسرائیل فعال است.
پیترو سچیا (۱۹ دسامبر ۱۹۰۳–۷ ژوئیه ۱۹۷۳) سیاستمدار ایتالیایی، رهبر پارتیزان ضد فاشیست و از رهبران برجسته حزب کمونیست ایتالیا بود. زندگی نامه. اوایل زندگی. سچیا در یک خانواده کارگر متولد شد. پدرش عضو حزب سوسیالیست ایتالیا بود. در سال ۱۹۱۹، او به فدراسیون جوانان سوسیالیست پیوست و پس از شرکت در اعتصابات و اقدامات ضد فاشیستی در «دوشنبه سرخ» (Biennio Rosso)، به سرعت در صفوف آن پیشرفت کرد. سچیا که یک فعال سیاسی فعال و شناخته شده بود، در سال ۱۹۲۱، همزمان با تشکیل حزب کمونیست ایتالیا (پی سی آی)، به آن پیوست. مقاومت ضد فاشیستی. در سال ۱۹۲۴، سچیا به کمیته مرکزی فدراسیون جوانان کمونیست انتخاب شد و در کار پنجمین کنگره انترناسیونال کمونیستی شرکت کرد. از سال ۱۹۲۶، او یکی از رهبران جنبش زیرزمینی کمونیستی در ایتالیای فاشیست بود. در سال ۱۹۲۸، او به عضویت کمیته مرکزی حزب کمونیست ایتالیا و سپس به عضویت دفتر سیاسی آن درآمد. در آوریل ۱۹۳۱، او دستگیر و توسط دادگاه ویژه به ۱۸ سال زندان محکوم شد. تا سال ۱۹۴۳، او در زندان و تبعید بود و از آنجا توسط پارتیزان ها آزاد شد. سچیا در جنبش مقاومت ایتالیا شرکت کرد و کمیسر کل تیپ های بریگاد گا
ریبالدی شد. پس از جنگ جهانی دوم. در فوریه ۱۹۴۸، پس از ششمین کنگره ملی حزب کمونیست ایتالیا، او به عنوان معاون دبیرکل انتخاب شد، سمتی که تا سال ۱۹۵۵ در اختیار داشت. در سال ۱۹۴۶ به عنوان معاون مجلس مؤسسان انتخاب شد و در سال ۱۹۴۸ به عنوان سناتور در صفوف جبهه دموکراتیک مردمی انتخاب شد و تا زمان مرگش در سنا باقی ماند. علیرغم خط مشی حزب، سِکیا گروهی از رفقای وفادار از گروه های پارتیزانی سابق را که سلاح های خود را تحویل نداده بودند، در کنار خود نگه داشت تا در صورت "کودتای نافرجام جناح راست، از آنها حمایت کند". سچیا که اغلب با سیاست پالمیرو تولیاتی همسو نبود و گاهی به عنوان جایگزین احتمالی او در نظر گرفته می شد، در سال ۱۹۵۴ موقعیتش در حزب شروع به تضعیف کرد: در واقع، ابتدا به او پیوستند و سپس جورجیو آمندولا در جهت سازمانی جایگزین او شد؛ بنابراین سچیا و دیگر عناصر به دلیل موضع رادیکال تر و مخالفتشان با روند «اصلاح طلبانه» در حزب کمونیست ایتالیا به تدریج به حاشیه رانده شدند. علاوه بر این، مرگ استالین و محکومیت کنگره بیستم حزب کمونیست ایتالیا توسط او، موقعیت اجزایی را که به دیدگاه مارکسیستی-لنینیستی ارگانیک تری (که سچیا ن
ماینده اصلی آن بود) مرتبط بودند، به ویژه در حزب و در میان رأی دهندگان گسترده تر حزب کمونیست ایتالیا ناخوشایند کرده بود. سرانجام، در نتیجه سرقت از بودجه مخفی حزب توسط یکی از نزدیکان سِکیا، او از سمت های مهم ملی ناپدید شد. او از نقش خود در سازمان ملی برکنار شد و در عوض، از سال ۱۹۵۵ تا آغاز ۱۹۵۷، به عنوان رئیس دبیرخانه منطقه ای لومباردی منصوب شد. او متعاقباً تا پایان سال ۱۹۶۲، مدیریت انتشارات حزب را بر عهده داشت. زندگی بعدی. او در بیشتر اوایل دهه شصت، مشغول مطالعه تاریخ حزب کمونیست ایتالیا و جنبش مقاومت بود و کتاب ها و خاطرات متعددی منتشر کرد. از پایان دهه شصت میلادی، او خود را وقف سیاست بین الملل کرد. او از رهایی و استقلال آفریقا حمایت می کرد و در ژوئیه-اوت ۱۹۶۷ از مصر و سوریه، در اکتبر-نوامبر همان سال از شمال آفریقا؛ اردن و دوباره در دسامبر ۱۹۶۹ از سوریه؛ و در اکتبر ۱۹۷۱ از سودان، اتیوپی و سومالی بازدید کرد. در ژانویه ۱۹۷۲، او به شیلی سفر کرد و در آنجا از دولت سالوادور آلنده حمایت کرد و به این ترتیب آخرین رهبر غربی بود که قبل از ظهور دیکتاتوری آگوستو پینوشه از این کشور آمریکای لاتین بازدید کرد. در بازگشت به ای
تالیا، او دچار بیماری شد که او را برای چند ماه بین مرگ و زندگی نگه داشت. ماهیت غیرمعمول این بیماری باعث شد سچیا، با وجود نداشتن هیچ مدرکی، باور کند که توسط سیا مسموم شده است. سچیا در ژوئیه ۱۹۷۳ درگذشت.
پمپئو کولاجانی (۴ ژانویه ۱۹۰۶–۸ دسامبر ۱۹۸۷) سیاستمدار ایتالیایی و رهبر مقاومت در طول جنگ جهانی دوم بود. پس از جنگ، او سمت های سیاسی مختلفی از جمله معاون وزیر دفاع در کابینه های پاری و د گاسپری اول و عضو مجلس نمایندگان ایتالیا در سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶ را بر عهده داشت. زندگی نامه. اوایل زندگی. او در سال ۱۹۰۶ در کالتانیستا، سیسیل، در خانواده ای با سنت های دموکراتیک و جمهوری خواه از زمان وحدت ایتالیا متولد شد. پدربزرگش، پمپئو، که همنام او بود، اتحادیه علیه حوادث معدنچیان سیسیل را تأسیس کرده بود و عموی بزرگش ناپلئون کولاجانی یکی از بنیانگذاران حزب جمهوری خواه ایتالیا بود. او در دهه ۱۹۲۰ در رشته حقوق فارغ التحصیل شد و خیلی زود به یک ضد فاشیست سرسخت و عضو حزب کمونیست ایتالیا که در آن زمان ممنوع بود، تبدیل شد. او به دلیل تلاش برای تأسیس سازمانی که در آن جمهوری خواهان جوان، سوسیالیست ها، کمونیست ها و آنارشیست ها می توانستند ملاقات کنند و دربارهٔ ایده های خود بحث کنند، دستگیر شد. در سال ۱۹۴۰، در طول جنگ جهانی دوم، او به خدمت سربازی فراخوانده شد و به هنگ سواره نظام «سواره نظام سبک پالرمو» منصوب شد، اما بارها منتقل شد و
سرانجام به دلیل تبلیغ سازمانی از افسران ناامید از نحوه اداره جنگ به پیمونت فرستاده شد. هنگامی که آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ اعلام شد، او در پینرولو بود و به عنوان ستوان در هنگ «نیتزا کاوالریا» (اول) خدمت می کرد، چرا که به دلیل گذشته ضد فاشیستی اش از ارتقای درجه کاپیتانی محروم شده بود. مقاومت. کولاجانی به همراه پانزده نفر دیگر از هنگ خود، برای فرار از اسارت توسط آلمانی ها، به یک گروه پارتیزانی کمونیست نوپا در بارج پیوست که از دل آن تیپ های گاریبالدی پیدمونتی متولد شدند. از جمله اعضای آن می توان به لودوویکو گیمونا، آنتونیو جولیتی و جیان کارلو پاژتا اشاره کرد. رفقای کولاجانی که به همراه او به پارتیزان ها پیوستند، شامل ستوان کارلو کوتی و آنتونیو کروا و ستوان دوم وینچنزو مودیکا، جیووانی لاتیلا و ماسیمو ترانی بودند که همگی بعدها نقش های رهبری را در تیپ های گاریبالدی پیدمونت بر عهده گرفتند. کولاجانی به همراه آنها، گردان اول پارتیزانی «کارلو پیساکانه» را تأسیس کرد. او نام مستعار و "لقب" "نیکولا بارباتو" را برای خود برگزید، برگرفته از نام پزشک سوسیالیستی که رهبر فاشیست های سیسیل بود. او خیلی زود به یکی از رهبرا
ن اصلی پارتیزان های کمونیست در پیمونت تبدیل شد و در ۱۴ مارس ۱۹۴۴ فرمانده تیپ چهارم گاریبالدی کونئو و در ۲۲ مه ۱۹۴۴ فرمانده لشکر اول گاریبالدی پیمونت شد. پس از دفع یک سری حملات آلمانی ها و فاشیست ها در دره واریتا بین مارس و ژوئیه ۱۹۴۴، گروه های گاریبالدی تحت فرماندهی کولاجانی کارایی رزمی خود را حفظ کردند و طبق استراتژی ابداع شده توسط «بارباتو»، تا حدودی به گروه های کوچک تری تقسیم شدند که به سمت دشت حرکت کردند. با افزایش تعداد نیروهای پارتیزانی توسط نیروهای جدید، که امکان تأسیس لشکر دوم گاریبالدی پیدمونت (لشکر یازدهم گاریبالدی پیدمونت) را فراهم می کرد، کولاجانی فرماندهی لشکر اول گاریبالدی پیدمونت را به وینچنزو مودیکا واگذار کرد و فرمانده منطقه هشتم پارتیزانی پیدمونت (مونتفرات) و معاون فرمانده فرماندهی منطقه ای نظامی پیدمونت، سازمان زیرزمینی که تمام گروه های پارتیزانی منطقه را هماهنگ می کرد، شد. در آوریل ۱۹۴۵، "بارباتو" راهپیمایی تشکل های پارتیزانی به تورین را از جهات مختلف سازماندهی کرد. حمله به شهر تحت کنترل محور در ۱۹ آوریل ۱۹۴۵ با حمله گروه های تحت فرماندهی مودیکا به پادگان فاشیستی چیری آغاز شد که با مشارکت
لشکر یازدهم گاریبالدی و گروه عملیاتی سیار " عدالت و آزادی " شکست خورد. در ۲۸ آوریل ۱۹۴۵، پارتیزان های گاریبالدی به رهبری گروه های مودیکا و لاتیلا وارد تورین شدند، جایی که در کنار پارتیزان های "خودمختار" انریکو مارتینی و گروه های "عدالت و آزادی" جنگیدند و بر مقاومت تیپ های سیاه غلبه کرده و شهر را آزاد کردند. کولاجانی سپس به عنوان معاون "فرماندار" تورین منصوب شد. حرفه سیاسی. چند ماه بعد، کولاجانی در کابینه پاری و متعاقباً در اولین کابینه دِ گاسپری، معاون وزیر دفاع شد. او بعداً به سیسیل بازگشت و در آنجا عضو شورای شهر پالرمو شد. در سال ۱۹۴۷، او به عنوان معاون منطقه ای جبهه دموکراتیک خلق در سیسیل انتخاب شد. او به مدت شش دوره در مجلس منطقه ای سیسیل باقی ماند تا اینکه در مارس ۱۹۶۹ استعفا داد، در حالی که همزمان سمت معاون رئیس پارلمان منطقه ای را نیز بر عهده داشت. در سال ۱۹۷۵، او تا سال بعد به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. تعهد سیاسی او تا زمان مرگش ادامه داشت. او عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست ایتالیا، دبیر فدراسیون های کمونیستی اِنا و پالرمو، عضو شورای ملی و شورای ملی صلح بود. او در سال ۱۹۸۷ در پالرمو درگذشت
و در گورستان اِنا به خاک سپرده شد.
ماریسا دینا یک مبارز مقاومت ایتالیایی-یهودی فعال در جنگ جهانی دوم بود. او در ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۶ در تورین ایتالیا متولد شد. او عضو تیپ گاریبالدی، یک گروه مقاومت پارتیزانی کمونیست بود که در کوه های توره پلیسه فعالیت می کرد. ماریسا که توسط سیلویا پونز، هم حزبی اش، به عنوان «کوچک و زیبا، با موهای قرمز فرفری» توصیف شده بود، عضو حیاتی تلاش های مقاومت ایتالیا بود. او در ۸ مه ۲۰۱۳ درگذشت. اوایل زندگی. ماریسا دینا در سال ۱۹۱۶، در بحبوحه آشفتگی های پس از جنگ جهانی اول، از والدینی یهودی به نام های جورجینا و ماریو دینا به دنیا آمد. آنها خانواده ای از طبقه متوسط بودند. پدرش چاپخانه دار یک کارخانه محلی در تورین بود، هرچند بی نظمی مالی باعث شد مدتی را در زندان بگذراند. او دو برادر کوچکتر به نام های جورجیو و فرانکو داشت. در دوران کودکی او در ایتالیا، فاشیسم به رهبری بنیتو موسولینی در حال ظهور بود. فاشیسم در ایتالیا. در ۲۳ مارس ۱۹۱۹، زمانی که ماریسا سه ساله بود، بنیتو موسولینی رسماً جنبش فاشیستی خود را که رسماً با نام فاشیست های مبارز ایتالیایی شناخته می شد، راه اندازی کرد. در سال ۱۹۲۱، این جنبش در کنگره کرسی به دست آورد و رسماً
به عنوان حزب ملی فاشیست شناخته شد. اندکی پس از آن، در اکتبر ۱۹۲۲، حزب فاشیست به رم راهپیمایی کرد و کنترل دولت ایتالیا را به دست گرفت و موسولینی را به عنوان نخست وزیر جدید اعلام کرد. ماریسا در آن زمان هشت ساله بود. تا سال ۱۹۲۸، تمام احزاب سیاسی مخالف منحل شدند و ادعاهای دموکراتیک کنار گذاشته شد و موسولینی به عنوان دیکتاتور مؤثر ایتالیا تثبیت شد. ماریسا به عنوان کودکی که در یک کشور تحت کنترل فاشیست ها بزرگ می شد، تشویق شد که فاشیسم را بپذیرد. با این حال، مدتی پس از ژوئن ۱۹۴۰، زمانی که موسولینی به فرانسه و انگلستان اعلام جنگ کرد، ماریسا و خانواده اش به رم نقل مکان کردند. آنها در سال ۱۹۴۳ پس از سقوط موسولینی از قدرت به ایتالیا بازگشتند. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، ایتالیا به آلمان پیوست و با نام جمهوری اجتماعی ایتالیا ، کنترل نازی ها را پذیرفت. نبردهای پارتیزانی. پس از تهاجم آلمان در سال ۱۹۴۳، مخالفت زیرزمینی دائمی با فاشیسم به صورت مقاومت مستقیم، آشکار و مسلحانه ظهور کرد. چند روز پس از اشغال تورین ایتالیا توسط نازی ها، ماریسا آنجا را ترک کرد تا به مبارزات مقاومت در کوه های توره پلیسه بپیوندد. او به تیپ چهارم گاریبالدی،
یک گروه مقاومت پارتیزانی کمونیست، به رهبری پمپئو کولاجانی، پیوست. واحد گاریبالدی که با قدرت رو به رشد فاشیست ها مخالف بود، مسئول ایجاد کمیته های محلی در منطقه مجاور توره پلیسه بود تا اعتصابات را بیشتر سازماندهی کرده و جیره غذایی توزیع کند. آنها بزرگ ترین سازمان چتر گروه های پارتیزانی کمونیست از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ بودند. برادران او، فرانکو و جورجیو دینا، نیز بخشی از مبارزات مقاومت بودند. ماریسا به عنوان زنی که خود را آریایی جا می زد، توانست از تعصب ذاتی علیه زنان به نفع خود استفاده کند و بدون جلب توجه و بررسی دقیق توسط نیروهای نازی سفر کند. در این مدت، او با نام مارا، "نام مستعار جنگی" خود به خاطر اقدامات پارتیزانی اش، برای فعالیت هایش مدارک شناسایی جعلی تهیه می کرد. به دلیل توانایی اش در حرکت در روز روشن، ماریسا در ابتدا به عنوان پیک و پیام رسان عمل می کرد و با دوچرخه از خانه ای به خانه دیگر می رفت تا اخبار و اطلاعات را پخش کند. اطلاعاتی که او جمع آوری می کرد، سپس به فرمانده تیپ منتقل می شد. او همچنین نقش مربی را بر عهده گرفت و به سایر زنان محلی آموزش می داد و به آنها می آموخت که بخشی از نبرد مقاومت باشند. ماری
سا در سال ۱۹۴۴ به سمت معاون فرمانده خدمات اطلاعاتی تیپ خود ارتقا یافت. در همان سال، در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۴، برادر ۱۹ ساله ماریسا، فرانکو، در جریان درگیری با سربازان فاشیست در کوهستان به ضرب گلوله کشته شد. با بیش از ۳۰۰۰۰۰ جنگجوی پارتیزانی در شمال ایتالیا، یک کمیته آزادی ملی در ماه های اولیه ۱۹۴۵ ایجاد شد. آنها به طور جمعی برای آزادسازی ایتالیا از کنترل فاشیست ها به پیش رفتند و تیپ ماریسا در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ تورین را آزاد کرد.
وود موی (؛ ۱۰ ژوئن ۱۹۱۸ – ۸ نوامبر ۲۰۱۷) بازیگر سینما و تئاتر اهل شهر نیویورک، ایالات متحده آمریکا بود. او در دوران تحصیل در دانشگاه سنت جان شانگهای، به بازیگری علاقه مند شد. وی از اعضای اولیهٔ شرکت تئاتر آسیایی-آمریکایی در سان فرانسیسکو بود. موی بیش از همه برای ایفای نقش اصلی در "چان گم شده است"، نخستین فیلم وین وانگ، شناخته می شود. در سال ۱۹۷۲، او نخستین فردی بود که به «برنامهٔ آموزش تئاتر آسیایی-آمریکایی» به سرپرستی فرانک چین در تئاتر هنرستان آمریکایی پیوست. در سال ۱۹۸۳، موی نمایشنامهٔ لو فو و شیء مفقود مینگ را برای «شرکت تئاتر آسیایی-آمریکایی» نوشت. در این نمایش، موی نقش کارآگاه چارلی چان را ایفا می کند که پس از بازنشستگی، دوباره به کار فراخوانده می شود تا یک اثر باستانیِ به سرقت رفته را پیگیری کند. در سال ۱۹۹۴، او در اقتباس های صحنه ایِ برکلی و لس آنجلس از رمان "زن جنگجو" اثر مکسین هونگ کینگستون، در نقش "آه گونگ" ظاهر شد. موی همچنین در نمایش "شست وشو" در «تئاتر یورکا» و "پرداخت به چینی" در «تئاتر زفیر» بازی کرد. او در نوامبر ۲۰۱۷ در سن ۹۹ سالگی درگذشت.
از اکتبر ۲۰۲۴، نیروهای امنیت ملی تشکیلات خودگردان فلسطین، عملیاتی را با عنوان «عملیات حفاظت از ملت» علیه گردان طوباس، یک گروه شبه نظامی فلسطینی در کرانه باختری، انجام دادند. تشکیلات خودگردان فلسطین، به رهبری رئیس جمهور محمود عباس، در پی سرکوب ستیزه جویی در طوباس بود، که آن را بخشی از تلاش مورد حمایت ایران برای تضعیف فتح، حزب حاکم تشکیلات خودگردان، می داند؛ همچنین در پی رد این تصور گسترده بود که این تشکیلات، دولتی ناکارآمد است. گاه شمار. ۸ اکتبر. نیروهای امنیتی تشکیلات خودگردان در طوباس، احمد ابو العیدا، فرمانده تیپ طوباس، را که او نیز تحت تعقیب اسرائیل بود، دستگیر کردند و در پاسخ، معترضان موانعی در شهر ایجاد کردند و شبه نظامیان با نیروهای امنیتی درگیر شدند. العیدا در حین دستگیری مورد اصابت گلوله قرار گرفت. پس از دستگیری، نیروهای دفاعی اسرائیل به شهر اعزام شدند. شبه نظامیان همچنین مقر نیروی پلیس مدنی فلسطین در اردوگاه الفراع در نزدیکی طوباس را با تیراندازی هدف قرار دادند. ۱۱ اکتبر. درگیری های بیشتری در طوباس بر سر دستگیری ابو العیدا و دیگر شبه نظامیان گزارش شده است که منجر به زخمی شدن یک نفر شده است. نیروهای ا
منیتی با خودروهای غیرنظامی وارد طوباس شدند و در مرکز شهر به مواضع شبه نظامیان کمین کردند. در پاسخ، شبه نظامیان در طوباس خواستار بسیج مردمی علیه تشکیلات خودگردان فلسطین شدند. برخی از مردان جوان که عضو تیپ طوباس نبودند اما گفته می شود به آنها کمک می کردند، توسط نیروهای امنیتی دستگیر شدند. ۱۳ اکتبر. دانش آموزان در طوباس از رفتن به کلاس ها خودداری کردند و در حمایت از شبه نظامیان تظاهراتی ترتیب دادند. ۱۸ اکتبر. نیروهای امنیتی به ساکنانی که در حال سازماندهی مراسم سوگواری برای یحیی سنوار، رهبر حماس که اخیراً کشته شد، بودند، آتش گشودند. ۱۹ اکتبر. نیروهای امنیتی خانه ای را در طوباس که دو شبه نظامی، عباده المصری و بکر عباس، در آن حضور داشتند، به مدت چند ساعت محاصره کردند؛ نیروهای کمکی شبه نظامیان محلی نتوانستند محاصره را بشکنند و این دو نفر در نهایت دستگیر شدند. ۵ نوامبر. نیروهای امنیتی یک بمب کار گذاشته شده توسط شبه نظامیان را که برای هدف قرار دادن سربازان اسرائیلی در حال حمله جاسازی شده بود، کشف و خنثی کردند. پایان عملیات و مراحل بعدی. تحت فشار درگیری های مداوم و قطع آب و برق طوباس توسط تشکیلات خودگردان، ۸۰ عضو تیپ ط
وباس تسلیم شدند. این اتفاق درست پس از آتش بس بین اسرائیل و حزب الله لبنان رخ داد که ممکن است بر تسلیم دسته جمعی تأثیر گذاشته باشد، زیرا شبه نظامیان متوجه شدند که هیچ طرف خارجی به کمک آنها نخواهد آمد. به گفته "گروه بین المللی بحران"، این به منزله پیروزی تشکیلات خودگردان بود و آنها را برای تعقیب شبه نظامیان در جنین جسورتر کرد. با این وجود، گردان طوباس توانست سالم باقی بماند و همچنان در نبرد علیه نیروهای دفاعی اسرائیل فعال است. واکنش ها. ساکنان طوباس گفتند که این درگیری ها از بدترین خشونت هایی بود که می توانستند به خاطر بیاورند. احمد اسعد، فرماندار استان طوباس، از «مشت آهنین» عملیات علیه آنچه که او بی ثباتی و هرج و مرج توصیف کرد، تقدیر کرد. حماس و جهاد اسلامی فلسطین اعلام کردند که تشکیلات خودگردان فلسطین در خدمت دستور کار اسرائیل است و شبه نظامیان را به مقابله با نیروهای امنیتی در طوباس تشویق کردند. گردان طوباس اقدامات امنیتی را افزایش داد و برخی از شبه نظامیان از خانه های خود خارج شدند و از شهر دور ماندند. غیث العمری، کارشناس امور تشکیلات خودگردان فلسطین در انستیتو واشنگتن برای سیاست خاور نزدیک، گفت که تشکیلات
خودگردان می خواهد با عملیات طوباس اعتبار خود را بازیابد، اما همچنین طوباس را «میوه دم دست» دانست زیرا شبه نظامیان در آنجا ضعیف تر از مناطق دیگر هستند.
فدریکو کولتا (؛ زادهٔ در رم) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای بنفیکا در پست هافبک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال و زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران اولیه زندگی. کولتا در ۲۹ مه ۲۰۰۷ در رم به دنیا آمد. او فرزند الساندرو کولتا و فابیانا کولتا است و برادر کوچک تر فلاویو کولتا به شمار می رود. دوران باشگاهی. به عنوان بازیکن جوان، کولتا به ویگور پرکونتی پیوست. در سال ۲۰۱۶ او به آ.اس. رم در سری آ ملحق شد و در سال ۲۰۲۴ به تیم زیر ۲۰ سال باشگاه ارتقا یافت. دوران ملی. کولتا بازیکن ملی جوانان ایتالیا است و برای تیم های زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال و زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده است. او در تابستان ۲۰۲۴ به زیر ۱۷ سال کمک کرد تا قهرمانی قهرمانی فوتبال زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۲۴ را به دست آورد. سبک بازی. کولتا در پست هافبک بازی می کند و راست پا است. روزنامه انگلیسی "گاردین" در سال ۲۰۲۴ نوشت که «بازی او شبیه داویده فراتسی اینتر است، یک خط شکن چابک که غریزه و زمان بندی اش او را در نفوذ به محوطه جریمه خطرناک می سازد».
پونی کوچولوی من یک خط تولید اسباب بازی و یک فرنچایز رسانه ای است که توسط شرکت اسباب بازی آمریکایی، هاسبرو، توسعه یافته است. نخستین اسباب بازی های این مجموعه در سال ۱۹۸۱ توسط بونی زکرل، چارلز مونچینگر و استیو داگوانو ساخته و تولید شدند. این اسب های کوچک دارای بدن ها و یال های رنگارنگ و یک نماد منحصربه فرد در یک یا هر دو طرف پهلوهای خود هستند. در سه نسخه اخیر این مجموعه، این نمادها با عنوان «نشانه های جذاب» (cutie marks) شناخته می شوند. پونی کوچولوی من چندین بار با ظاهرهای جدید و مدرن بازسازی شده تا جذابیت خود را برای بازار حفظ کند. هر ظاهر جدید توسط کلکسیونرها و طرفداران این مجموعه، یک «نسل» نامیده می شود. این مجموعه عمدتاً دختران جوان را هدف قرار می دهد، هرچند در دهه ۲۰۱۰ میلادی، با جذب طرفداران غیرمنتظره ای از بزرگسالان، که بیشتر آن ها مرد بودند، به یک فرقه مورد توجه تبدیل شد. پس از معرفی اسباب بازی اصلی "پونی زیبای من" در سال ۱۹۸۱، خط تولید پونی کوچولوی من در سال ۱۹۸۲ راه اندازی شد و در دهه ۱۹۸۰ به محبوبیت بالایی دست یافت. خط تولید اصلی این اسباب بازی از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۲ در ایالات متحده و تا سال ۱۹۹۵ در سطح
جهانی ادامه داشت. در این مدت، دو برنامه ویژه پویانمایی، یک فیلم بلند پویانمایی و دو مجموعه پویانمایی تلویزیونی تا سال ۱۹۹۲ تولید شدند. محبوبیت این نسخه در سال ۱۹۹۰ به اوج خود رسید، اما یک سال بعد هاسبرو به دلیل افزایش رقابت، تصمیم گرفت تولید این خط اسباب بازی را متوقف کند. در دهه ۱۹۸۰، صد و پنجاه میلیون پونی به فروش رسید. این خط اسباب بازی در سال ۱۹۹۷ دوباره احیا شد، اما این نسخه ها محبوبیت چندانی کسب نکردند و تولیدشان در سال ۱۹۹۹ متوقف شد. این برند در سال ۲۰۰۳ با یک احیای موفق تر بازگشت که اسباب بازی های آن شباهت بیشتری به نسخه اصلی داشتند. این نسخه تا سال ۲۰۱۰ حدود ۱۰۰ میلیون اسباب بازی در سراسر جهان فروخت. هاسبرو چهارمین نسخه از این فرنچایز رسانه ای را در سال ۲۰۱۰ راه اندازی کرد که با مجموعه پویانمایی آغاز شد و در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۹ به پایان رسید. این برند در سال ۲۰۱۳ به فروش خرده فروشی بیش از ۶۵۰ میلیون دلار و در سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ به فروش سالانه بیش از ۱ میلیارد دلار دست یافت. هاسبرو پنجمین نسل از اسباب بازی ها و محصولات مرتبط را از ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۱ عرضه کرد. تاریخچه. پونی زیبای من (۱۹۸۱). "پونی زیبای من" یک
مجسمه اسبچه بود که توسط هاسبرو در سال ۱۹۸۱ معرفی شد و خالق آن، تصویرگر بونی زکرل و مجسمه ساز چارلز مونچینگر بودند. این مجسمه پلاستیکی سخت، ۱۰ اینچ ارتفاع داشت و می توانست گوش هایش را تکان دهد، دمش را حرکت دهد و با یک چشم چشمک بزند. پس از نسخه اصلی "پونی زیبای من"، نسخه دیگری با نام "پونی زیبای من و بچه زیبا" عرضه شد که یک مجسمه کوچک تر از یک اسب «بچه» همراه داشت. در ادامه، نسخه های صورتی و زرد از مدل اصلی که نماد معروف نشانه های جذاب را روی پهلوهای پونی ها داشتند، پیش از عرضه مجسمه های "پونی کوچولوی من" وارد بازار شدند. ۱۹۸۲–۱۹۹۲. پس از موفقیت نسبی خط تولید اسباب بازی "پونی زیبای من"، هاسبرو در سال ۱۹۸۲ شش نسخه کوچک تر و رنگی از این اسباب بازی را با نام "پونی کوچولوی من" عرضه کرد. این خط تولید به محصولات بیشتری تحت نام تجاری "پونی کوچولوی من" منجر شد که بعدها به طور غیررسمی در میان کلکسیونرها با عنوان «نسل اول» یا «جی۱» شناخته شد. این نسخه از مجموعه در سال ۱۹۹۲ در ایالات متحده متوقف شد، اما تا سال ۱۹۹۵ در سطح بین المللی به فروش می رسید. پویانمایی هایی از اواسط دهه ۱۹۸۰ (مانند برنامه ویژه پویانمایی "پونی کوجو
لوی من"، "پونی کوچولوی من: فرار از کاترینا"، فیلم "پونی کوچولوی من" و بخش "پونی کوچولوی من" از مجموعه گلچین "پونی کوچولوی من و دوستان") و همچنین "داستان های پونی کوچولوی من" از سال ۱۹۹۲، این خط تولید را همراهی کردند. ۱۹۹۷–۱۹۹۹. نسخه سال ۱۹۹۷ توسط هسبرو با نام «باغ دوستی» به بازار عرضه شد و کلکسیونرها آن را نسل ۲ نامیدند. این اسب ها با طرح های جدید، چشمان جواهری و سرهای چرخان تولید شدند و نسبت به مدل های سال ۱۹۸۲ کوچک تر، لاغرتر و دارای پاهای بلندتری بودند. این خط تولید در ایالات متحده موفق نبود و در سال ۱۹۹۹ متوقف شد، اما برای چندین سال در خارج از کشور ادامه یافت. از آنجایی که نسل دوم در اروپای غربی محبوبیت بیشتری داشت، هاسبرو پس از سال ۱۹۹۸ به تولید و فروش آن در این منطقه ادامه داد. بیشتر این پونی ها از نوع پونی های زمینی بودند، اما تعداد کمی تک شاخ نیز در سطح بین المللی ساخته شدند. با وجود اینکه بونی های بالدار تولید نشدند، برخی از مدل های بزرگسال دارای بال های کلیپسی بودند. در اوایل دهه ۲۰۰۰، چند اسب تک شاخ با بال های کلیپسی (به نام تک شاخ های جادویی) ساخته شدند. همچنین دو مدل پونی بچه نیز معرفی شدند که هی
چ کدام در ایالات متحده به فروش نرسیدند. در اروپا، محل اصلی به جای باغ های دوستی به پونی لند تغییر نام یافت و با آغاز خط تولید «جی۳» در سال ۲۰۰۳، تولید آن ها متوقف شد. بسیاری از پونی هایی که در سال های آخر این نسل عرضه شدند، کمیاب محسوب می شوند. چندین مجموعه بازی نیز معرفی شد که شامل یک عمارت و یک قلعه بودند. برخی از محصولات دارای مجوز که در اروپا منتشر شدند، شامل عروسک های پولیشی دانه ای، مجلات، لباس، عطر، کاغذ کادو و کتاب های رنگ آمیزی بودند. یک بازی سی دی-رام برای رایانه شخصی با نام "باغ های دوستی" نیز منتشر شد که در آن بازیکن باید از یک پونی مراقبت می کرد و در طول بازی، به انجام بازی های کوچک می پرداخت. برخی از پونی های «نسل دوم» به صورت جاکلیدی های جداشدنی به فروش می رسیدند که شامل مدل های مورنینگ گلوری، ساندنس، لایت هارت و آیوی بودند. هر پونی یک شانه داشت که با یک نخ به گردنش متصل بود. پشت بسته بندی آن ها نوشته شده بود: «نشان واره و نام های پونی ها، علائم تجاری شرکت هاسبرو هستند. حق تکثیر ۱۹۹۸.» این محصولات تحت لیسانس شرکت فان-۴-آل و در چین تولید می شدند. "پونی کوچولوی من: باغ های دوستی" (۱۹۹۸). پونی کوچ
ولوی من: باغ های دوستی یک بازی حیوانات خانگی دیجیتال است که توسط استودیوهای آرتک ساخته شده و توسط هاسبرو اینتراکتیو منتشر شده است. ۲۰۰۳–۲۰۰۹. سومین نسخه از "پونی کوچولوی من"، که اغلب به طور غیررسمی توسط کلکسیونرها با عنوان «نسل سه» یا «جی۳» شناخته می شود، در سال ۲۰۰۳ آغاز به کار کرد. این خط تولید بازسازی شده، مخاطبان جوان تری را نسبت به نسخه های قبلی هدف قرار داده بود. پیش از پایان این نسل در سال ۲۰۰۹، حداقل دو بار تغییرات جزئی در آن اعمال شد. مجموعه ای از فیلم های پویانمایی که به طور مستقیم برای ویدیو (عمدتاً توسط شرکت اس دی انترتینمنت) تولید می شدند، همراه این خط تولید عرضه شدند. ۲۰۱۰–۲۰۲۱. نسخه بعدی "پونی کوچولوی من"، که به طور غیررسمی با عنوان «نسل چهارم» شناخته می شود، در سال ۲۰۱۰ راه اندازی شد. داستان این نسل در مکانی تخیلی به نام اکواستریا اتفاق می افتد و شخصیت های اصلی آن شامل توایلایت اسپارکل، اسپایک، رینبو دش، پینکی پای، اپل جک، رریتی و فلاترشای هستند. مجموعه تلویزیونی ، فیلم پونی کوچولوی من و سایر رسانه های مرتبط، این خط تولید را همراهی می کنند. موفقیت مجموعه تلویزیونی، باعث ایجاد یک فندوم در میان