Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
می یابند. این خدمات معمولاً طیف متنوعی از نیازها را دارند که تأمین آن ها تنها با مراکز داده ابری دوردست دشوار است. به عنوان مثال، ممکن است این خدمات به اتصالات با تأخیر پایین برای تصمیم گیری سریع در نزدیکی منابع داده و همچنین منابع محاسباتی گسترده برای تحلیل داده های پیچیده نیاز داشته باشند. پیوستار محاسباتی با ارائه منابع متنوع و ناهمگون محاسباتی و ارتباطی، ظرفیت لازم برای برآورده کردن این نیازها را داراست. معماری پیوستار محاسباتی. معماری پیوستار محاسباتی بر مبنای تعامل و هماهنگی میان رایانش ابری، رایانش مه و رایانش لبه طراحی شده است. این معماری به گونه ای است که هر لایه نقش خاصی در پردازش و مدیریت داده ها ایفا می کند، و به صورت سلسله مراتبی و توزیع شده عمل می کند. 1. رایانش ابری (Cloud Computing). این لایه در بالاترین سطح پیوستار قرار دارد و وظیفه پردازش های سنگین، ذخیره سازی کلان داده و ارائه خدمات در مقیاس بزرگ را بر عهده دارد. رایانش ابری به عنوان ستون فقرات پیوستار محاسباتی، بخش مرکزی و قدرتمند این معماری محسوب می شود. این لایه مجموعه ای از سرورها و منابع محاسباتی عظیم است که معمولاً در مراکز داده قرار
دارند و از طریق اینترنت در دسترس هستند. رایانش ابری وظیفه پردازش های طولانی مدت و داده محور را بر عهده دارد. به دلیل فاصله جغرافیایی زیاد با کاربران، این لایه برای پردازش هایی مناسب است که نیازی به پاسخ در زمان واقعی ندارند. 2. رایانش مه (Fog Computing). این لایه به عنوان یک واسطه میان ابر و لبه عمل می کند. رایانش مه وظیفه توزیع و پردازش داده ها را در نزدیکی منبع داده و کاهش بار روی مراکز داده ابری بر عهده دارد. رایانش مه واسطه ای میان ابر و لبه است و به پردازش های داده ای که نیاز به تأخیر کمتر و نزدیکی به منابع داده دارند، کمک می کند. برخلاف رایانش ابری که به مراکز داده دور متکی است، رایانش مه از گره های محلی توزیع شده ای استفاده می کند که در نزدیکی کاربران قرار دارند. این لایه به کاهش بار شبکه کمک کرده و داده ها را قبل از ارسال به ابر پردازش می کند 3. رایانش لبه (Edge Computing). رایانش لبه در پایین ترین سطح پیوستار قرار دارد و نزدیک ترین نقطه به منبع داده است. این لایه وظیفه پردازش فوری و محلی داده ها را بر عهده دارد و بیشترین نزدیکی را به منبع داده دارد. این لایه مخصوص پردازش هایی است که نیاز به تأخیر بسی
ار پایین و تصمیم گیری سریع دارند. به دلیل نزدیکی به منبع داده، پردازش سریع و بدون نیاز به ارسال داده ها به ابر یا مه انجام می شود. تعامل میان لایه ها. معماری پیوستار محاسباتی از تعامل پویا و هماهنگ میان این سه لایه بهره می برد: تعامل میان این سه لایه در معماری پیوستار محاسباتی به گونه ای طراحی شده است که هر لایه به طور مکمل، نیازهای خاصی را برآورده کند. این تعامل شامل موارد زیر است: پردازش توزیع شده: داده هایی که نیاز به پردازش سریع دارند در لبه پردازش می شوند، در حالی که پردازش های میان مدت به مه منتقل می شوند و پردازش های سنگین در ابر انجام می گیرد. انتقال پویا: برخی وظایف پردازشی ممکن است بر اساس تغییر شرایط شبکه یا منابع، از لبه به مه یا از مه به ابر منتقل شوند. مدیریت داده ها: داده ها بر اساس اهمیت و نیاز به تأخیر پایین در لایه مناسب ذخیره و مدیریت می شوند. چالش ها. ناهمگونی دستگاه ها و منابع. دستگاه های متصل به پیوستار محاسباتی شامل طیفی گسترده از سخت افزارها می شوند؛ از دستگاه های ساده مانند رزبری پای گرفته تا سرورهای قدرتمند. این تنوع نیازمند سازگاری نرم افزارها و زیرساخت ها با پلتفرم های مختلف است که
پیاده سازی آن پیچیدگی های زیادی به همراه دارد. تخصیص بهینه منابع. انتخاب لایه مناسب برای اجرای هر پردازش (ابر، مه یا لبه) به منظور بهینه سازی عملکرد، کاهش هزینه ها و تضمین تأخیر پایین، چالشی اساسی است. این تخصیص به عوامل مختلفی مانند وضعیت شبکه، حجم داده ها، و الزامات زمانی وابسته است. امنیت و حریم خصوصی داده ها. پردازش داده ها در لایه های مختلف و توزیع شده، خطراتی از جمله دسترسی غیرمجاز، حملات سایبری، و نقض حریم خصوصی را به همراه دارد. مدیریت این چالش نیازمند استفاده از پروتکل های امنیتی قوی و رمزگذاری داده ها در سراسر پیوستار است. مقیاس پذیری و پایداری. افزایش تعداد دستگاه های متصل و بار کاری متغیر، می تواند بر پایداری سیستم تأثیر بگذارد. طراحی معماری هایی که توانایی مقیاس پذیری افقی و مدیریت بار را داشته باشند، بسیار حائز اهمیت است. هماهنگی و تعامل بین لایه ها. هماهنگی مناسب میان لایه های ابر، مه و لبه برای انتقال پویا و موثر داده ها و پردازش ها ضروری است. تأخیر در تعامل بین لایه ها یا انتقال نادرست وظایف می تواند به کاهش عملکرد کلی منجر شود.
آرگیشتی خینیلی () شهری در پادشاهی باستانی اورارتو بود که در دورهٔ گسترش اورارتویی ها در قفقاز جنوبی تحت فرمانروایی شاه آرگیشتی یکم تأسیس شد و به نام او نام گذاری گردید. این شهر بین قرون ۸ و ۶ پیش از میلاد وجود داشت. بقایای دژهای آرگیشتی خینیلی جنوب غربی شهر کنونی آرماویر، ارمنستان و میان روستاهای نور-آرماویر و آرماویر در استان آرماویر در ارمنستان قرار دارد. این شهر در کنار کرانهٔ چپ رودخانهٔ میانهٔ ارس بنیان گذاری شده بود. در طول قرن ها، بستر رودخانه به چندین کیلومتر جنوب تر از شهر منتقل شده است. تاریخچهٔ مطالعات. تاریخ نگاری آرگیشتی خینیلی با تاریخ نگاری آرماویر باستان، یکی از پایتخت های ارمنستان، ارتباط نزدیکی دارد. موسی خورنی در کتاب تاریخ ارمنستان خود از تأسیس آرماویر توسط آرمایس، نوهٔ هایک، پیشوای افسانه ای ارمنی ها، سخن گفته است. آرماویر باستان، همان طور که حفاری های باستان شناسی در قرن بیستم نشان داد، از قرن چهارم پیش از میلاد بر روی خرابه های آرگیشتی خینیلی قرار گرفته است. در دههٔ ۱۸۳۰، مسافر سوئیسی، ماری-فردریک دوبوآ دو مون پرئو پیشنهاد کرد که تپه ای در نزدیکی روستای نور-آرماویر می تواند قلعهٔ باستان
ی آرماویر باشد. علاقه به این سایت با کشف الواح خط میخی در سال ۱۸۶۹ که متعلق به زمان آرگیشتی یکم و روسای سوم بودند، افزایش یافت. در سال ۱۸۸۰، حفاری هایی در تپهٔ آرماویر آغاز شد که توسط باستان شناسان امپراتوری روسیه قبل از کنگرهٔ پنجم باستان شناسی روسی در تفلیس انجام شد. در سال ۱۸۹۶، آشورشناس روسی، میخائیل نیکولسکی حدس زد که زیر خرابه های آرماویر، یک شهر باستانی اورارتویی حتی قدیمی تر از آن وجود دارد. این موضوع توسط حفاری های بعدی تأیید شد. به دلیل جنگ جهانی اول و نسل کشی ارمنی ها، تحقیقات سیستماتیک در آرماویر در سال ۱۹۲۷ آغاز شد و تحت رهبری نیکولاس مار قرار گرفت. بین سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۷۰، بوریس پیوتروفسکی، گیورگی ملیکیشویلی و ایگور میخایلوویچ دیاکونوف تحقیقات زیادی در آرگیشتی خینیلی انجام دادند. ترجمه های آن ها از متون اورارتویی نقش عمده ای در درک اورارتو به طور کلی و آرگیشتی خینیلی به طور خاص داشت. بین سال های ۱۹۶۲ و ۱۹۷۱، دو حفاری همزمان در تپه آرگیشتی خینیلی تحت نظارت مؤسسهٔ باستان شناسی ارمنستان انجام شد: یکی برای بررسی خرابه های آرگیشتی خینیلی باستان که توسط الکساندر مارتیروسیان هدایت می شد، و دیگری برای
بررسی آرماویر باستان. بنیان گذاری. اسناد اورارتویی نشان می دهند که آرگیشتی خینیلی در سال ۷۷۶ پیش از میلاد بنا به فرمان آرگیشتی یکم در یازدهمین سال سلطنت او تأسیس شد. تأسیس این شهر پیش از خود با گسترش اورارتو در قفقاز جنوبی همراه بود که هدف آن کنترل دشت حاصلخیز دشت آرارات بود. از حدود ۷۸۶ پیش از میلاد، اولین سال سلطنت او، آرگیشتی یکم شروع به حملاتی به دشت آرارات، درهٔ آخوریان و دریاچهٔ سوان کرد. در ۷۸۲ پیش از میلاد، قلعهٔ اربونی را در محل ایروان کنونی به عنوان پایگاه عملیات نظامی بنیان نهاد. گسترش به دشت آرارات به طور موقت با درگیری های کوچکی با امپراتوری آشور در مرزهای جنوب غربی اورارتو مختل شد. در دوران سلطنت آرگیشتی، اورارتو در اوج قدرت خود قرار داشت و قادر بود ارتش های همسایگان خود، از جمله آشوری ها را به راحتی شکست دهد. پس از چهار سال جنگ، آرگیشتی توانست دشت آرارات را اشغال کند و تا ۷۷۶ پیش از میلاد شهری در وسط دره بنا کند. به نظر می رسد که این اقدام بخشی از برنامهٔ بزرگ آرگیشتی برای ساختن قلعه هایی در هر گوشه از دشت آرارات بوده است. بر اساس گفته های باستان شناسان، آرگیشتی خینیلی بیشتر به عنوان یک مرکز اد
اری طراحی شده بود تا پایگاه نظامی، زیرا از نظر نظامی موقعیت آن چندان مطلوب نبوده است. آرگیشتی سپس توانست منطقهٔ فلزکاری متسامور را تحت کنترل خود درآورد. بر اساس سالنامه های آرگیشتی یکم، آرگیشتی خینیلی در سرزمین آزی (یا "آزا") ساخته شد و واقعاً حفاری های باستان شناسی بقایای عصر برنز بین قرون سوم تا اول پیش از میلاد را نشان داده اند. هیچ سندی در مورد سفرهای جنگی اورارتو علیه آزی باقی نمانده است؛ فرض بر این است که پس از سال ها جنگ در دشت آرارات، ساکنان آزی ممکن است پیش از اشغال این شهر توسط اورارتو، آن را ترک کرده باشند. طرح شهر. شهر آرگیشتی خینیلی فضایی مستطیلی و کشیده به ابعاد تقریبی را اشغال کرده بود. این شهر بین حومهٔ غربی نور آرمویر و قسمت مرکزی روستای آرمویر قرار داشت. در امتداد دو طرف شرقی و غربی مستطیل، استحکامات قدرتمندی از سنگ ساخته شده بود. لبهٔ غربی شهر بر روی یک بلندی طویل قرار داشت، در حالی که قسمت شرقی آن روی یک برآمدگی بازالتی واقع شده بود. در امتداد طرفین بلندتر مستطیل، کانال های آبیاری که به دستور آرگیشتی یکم ساخته شده بودند، قرار داشتند. ساختمان های مختلفی در سراسر تپه های محلی که در منطقهٔ اق
تصادی آرگیشتی خینیلی واقع شده بود، پیدا شده است که مساحت کل آن حدود است. طول کل کانال های آبیاری کمتر از نبوده است. آرگیشتی خینیلی ممکن است بزرگترین شهر اورارتویی در ارمنستان بوده باشد. ساختمان های آرگیشتی خینیلی شامل کاخ ها، معابد و مسکن ها بودند که بدون تغییرات زیاد تا دورهٔ پس از اورارتویی ادامه یافتند. شبکهٔ کانال های آبیاری آرگیشتی یکم که بین ارس و شاخهٔ فرعی آن، کاساخ، ساخته شد، همزمان با شهر ساخته شده است. چندین کانال هنوز هم قابل مشاهده هستند. ساخت این کانال ها نیاز به حفاری حدود زمین داشت، در حالی که ساخت استحکامات بیش از بازالت نیاز داشت. باستان شناسان بر این باورند که از کارگران زندانی به عنوان نیروی کار اجباری برای ساخت هر دو، کانال ها و استحکامات استفاده شده بود. این شهر به نظر می رسد که بیشتر به خاطر کنترل اداری و اقتصادی خود بر دشت آرارات اهمیت داشت. در واقع، این شهر پایتخت اداری و فرهنگی شمالی اورارتو بود. مدیران آرگیشتی خینیلی ساخت کانال های آبیاری را نظارت می کردند و توزیع کالاهای اقتصادی در منطقه را تنظیم می کردند. درون استحکامات، انبارهای بزرگی برای نگهداری شراب و غلات، و همچنین خانه هایی
برای کارکنان دولتی و نظامی یافت شده است. پس از آرگیشتی یکم، پسرش ساردوری دوم نیز در آرگیشتی خینیلی فعال بود و مکان های پرستش ساخت و استحکامات را به شدت گسترش داد. استحکامات. برخلاف بسیاری از دیگر شهرهای اورارتویی، آرگیشتی خینیلی در ارتفاعات واقع نشده بود و بنابراین ارزش نظامی آن کم بود. تپه های صاف و پست که شهر بر روی آن ساخته شده بود، امکان ساخت استحکامات عظیمی مانند توشپا، اربونی، توپراق قلعه یا تیشبانی را نمی دادند. با این حال، برای محافظت از خود در برابر حملات غیرمنظم، دیوارهایی به سبک کلاسیک اورارتویی در امتداد تپه هایی که اطراف آن را احاطه کرده بودند، ساخته شدند. این دیوارها از آجر خشتی بر روی بنیان هایی از بلوک های بازالتی عظیم ساخته شده بودند. نمای دیوارها با برآمدگی هایی تقسیم شده بود و در هر گوشهٔ استحکام، یک برج عظیم قرار داشت. استحکامات غربی که به طور بهتری کاوش شده اند، در بزرگ ترین ارتفاع از پنج ارتفاع تشکیل دهندهٔ "تپه های داوود" قرار دارند. ورودی این استحکام از سمت شمال و از طریق یک شیب خاکی فشرده بود. استحکام شامل سه واحد بود که هر کدام از اتاق های کوچک پراکنده در اطراف یک حیاط مرکزی تشکیل شد
ه بودند. حرکت بین واحدها به وضوح تنظیم شده بود، زیرا مسیرهای باریکی که آنها را به هم متصل می کردند، در حالی که داخل هر واحد، حرکت آزاد بود. کشاورزی. در زمین های حاصلخیز دشت آرارات، گندم و سایر غلات کشت می شدند. تاکستان ها و کارخانه های شراب سازی یک حرفهٔ مهم بودند. باستان شناسان تخمین می زنند که انبارهای غلات در آرگیشتی خینیلی می توانستند حداقل ۵۰۰۰ تن محصولات را ذخیره کنند، در حالی که کشت غلات که توسط دولت حمایت می شد، تقریباً از اراضی را به خود اختصاص داده بود. انبارهای شراب شهر می توانستند حدود مایع را نگهداری کنند که نشان دهندهٔ استفاده از حدود تاکستان ها بود. علاوه بر این، بسیاری از شهروندان مالک قطعات زمین خود بودند. همچنین بقایای حیوانات خانگی، مانند مرغ ها و خوک ها نیز باقی مانده است. صنایع دستی. در آرگیشتی خینیلی تولیدات زیادی از سنگ و گِل پیدا شده است که عمدتاً برای استفادهٔ کشاورزی ساخته شده بودند. اجاق های عمومی و خاص از سنگ ساخته شده بودند، همان طور که آسیاب های گندم از انواع مختلف نیز به همین صورت بودند. کوزه های گلی (կարաս) برای نگهداری محصولات مختلفی مانند آرد و شراب استفاده می شدند که به طور
منظم با کشورهای همسایه تجارت می شد. نگهداری شراب نیازمند کوزه های بزرگی بود که به طور جزئی در زمین دفن می شدند. فلزکاری در آرگیشتی خینیلی به شدت توسعه یافته بود. آثار زیادی از آهن و برنز کشف شده است - ابزارهای کشاورزی، سلاح ها، زره، جواهرات و غیره. باستان شناسان همچنین قالب های سنگی و سفالی برای ریخته گری فلزات کشف کرده اند. ظروف کشاورزی در انواع و اندازه های مختلفی ظاهر می شوند، با تنه های متورم یا کشیده، و با الگوهای طراحی مانند ارابه ها. ظروف آبجو با گردن کوتاه و تنهٔ کشیده، بخورهای گلی، دیگ های پنیرسازی، و کوزه هایی با اشکال مختلف نیز پیدا شده اند. این کوزه ها با نماهای خانه، الگوهای هندسی، یا چین های برگ شکل تزئین شده اند. موارد دیگر شامل لامپ ها، فنجان ها، شیشه ها، آمفورها، و کاراس های پزشکی با درپوش هستند. ظروف آیینی (مذهبی) در آرگیشتی خینیلی پیدا شده است که با مثلث ها، خطوط زیگزاگ، یا تصاویری از سر پرنده یا اژدها تزئین شده اند. وضعیت کنونی. پس از تکمیل حفاری ها تحت رهبری آ.آ. مارتروسیان در دههٔ ۱۹۷۰، آرگیشتی خینیلی حفظ و حفاظت شد و بیشتر حفاری های عمده با خاک پوشانده شدند. برخی از استحکامات و پی ها تق
ویت و تمیز سطحی شدند. در تپهٔ آرگیشتی خینیلی، یک سنگ یادبود همراه با نقشه ای از شهر در دوران شکوفایی آن نصب گردید. بیشتر آثار یافت شده در آرگیشتی خینیلی به موزهٔ مردم شناسی سارداراباد ارمنستان منتقل شدند.
تیمو () یک بازارگاه مجازی اداره شده توسط شرکت تجارت الکترونیک پیندودو است که کالاهای مصرفی با تخفیف زیاد ارائه می دهد که معمولاً از خود چین به مصرف کنندگان ارسال می شوند.
شورش شینجوکو ، یک درگیری خشونت آمیز بین پلیس و معترضان ضد جنگ ویتنام بود که ایستگاه شینجوکو در توکیو، ژاپن، در ۲۱ اکتبر ۱۹۶۸ را اشغال کردند. این حادثه در چارچوب تظاهرات گسترده به مناسبت «روز جهانی ضد جنگ» رخ داد. در مجموع بیش از ۸۰۰۰۰۰ فعال چپ ژاپنی، از جمله ائتلاف ضد جنگ بهایرن، اتحادیه های کارگری، و گروه های دانشجویی رادیکال نیز که در اعتراضات دانشگاهی ژاپن در سال های ۱۹۶۸–۱۹۶۹ شرکت داشتند، اقدامات مختلفی را انجام دادند. تظاهرات و فعالیت های اعتراضی در سراسر ژاپن. گروه بزرگی از معترضان در توکیو با اشغال ایستگاه شینجوکو و ایجاد اختلال در عبور و مرور عادی قطارها امیدوار بودند که مخالفت خود را با حمایت دولت ژاپن از جنگ تحت رهبری ایالات متحده در ویتنام ابراز کنند. این شورش عمدتاً تا صبح روز ۲۲ اکتبر به دلیل استناد پلیس به قانون ضد شورش شکسته شد، اقدامی که عمدتاً توسط مطبوعات مورد تأیید قرار گرفت و منجر به اعتماد بیشتر پلیس شد. پس زمینه. در ۸ اوت ۱۹۶۷، قطار باری حامل سوخت جت به مقصد پایگاه های هوایی ایالات متحده در فرودگاه تاچیکاوا و پایگاه هوایی یاکوتا با قطار باری دیگری برخورد کرد و در ایستگاه شینجوکو آتش گرفت
. این حادثه دیدنی توجه را به این واقعیت جلب کرد که از قطارهای ژاپنی برای حمل تجهیزات جنگی برای حمایت از جنگ ایالات متحده در ویتنام استفاده می شد و به ویژه ایستگاه شینجوکو را به هدف اعتراضات تبدیل کرد. در تابستان ۱۹۶۸، گروه های مختلف برای رویدادهای اکتبر «تمرین» کردند. در ماه ژوئن، اعضای Beheiren تحصن ۱۱۰۰۰ نفری را در نزدیکی گینزا ترتیب دادند. در ۲۱ ژوئن، ذنگاکورن دانش آموزان وارد کاندا، توکیو شدند و سعی کردند آن را اشغال کنند. در ۲۶ ژوئن، ۴۰۰۰ عضو سانپا ذنگاکورائن در ایستگاه شینجوکو تظاهرات کردند. در ۸ اکتبر، گروهی متشکل از ۶ تا ۸ هزار نفر از فعالان، ایستگاه شینجوکو را اشغال کردند و تلاش کردند محموله های سوخت جت را که از آن عبور می کرد، متوقف کنند. با این حال، آنها توسط پلیس با ماشین های آب پاش و گاز اشک آور مورد ضرب و شتم قرار گرفتند، چیزی که پلیس از آن برای ایجاد محدودیت در افکار عمومی از فعالان استفاده کرد. در ۲۱ اکتبر ("روز بین المللی ضد جنگ")، سالگرد یک سالگی مارش در پنتاگون، تجمع ها در سراسر ژاپن توسط چندین گروه، علیرغم قوانین ممنوعیت برگزاری آنها در آن روز برگزار شد. معترضان می خواستند مخالفت خود را با
حمایت دولت ژاپن از جنگ تحت رهبری ایالات متحده در ویتنام نشان دهند. در توکیو، روز با راهپیمایی های بزرگ مسالمت آمیز در معبد میجی و پارک هیبیا که توسط سوهیمو، بهایرن، حزب سوسیالیست ژاپن (JSP) و حزب کمونیست ژاپن(JCP) سازماندهی شده بود با حدود ۳۵ تا ۵۵ هزار شرکت کننده در سراسر شهر آغاز شد. مینسی نیز که به حزب کمونیست ژاپن وابسته بود توسط گروه های دانشجویی تحصن مسالمت آمیزی با ۱۲۰۰۰ دانش آموز را ترتیب داد. اعتراضات خارج از وزارت دفاع ژاپن در روپونگی و هتک حرمت از قبر نخست وزیر یوشیدا شیگه رو. در نقاط دیگر سراسر کشور، ۶۰۰۰ دانشجو و ۸۰۰۰ فعال دیگر در ۱۸ استان و ۶۰۰ شهر، شاهد تجمع بیش از ۸۰۰۰۰۰ اتحادیه کارگری وابسته به سوهیو بودند. منابع. کتاب ها مقاله های مجله ها
مسجد زالخان مسجدی در ایروان بود که در محلهٔ شاهار واقع شده بود. تاریخ. این مسجد بین کوه های گالا و تپه باشی در ایروان واقع شده بود. بر اساس باورها، مسجد زالخان بین سال های ۱۶۴۹ میلادی تا ۱۶۸۵ میلادی ساخته شده است. طبق گفتهٔ لینچ، بر روی مسجد به خط عربی و به زبان ترکی نوشته شده که مسجد در سال ۱۶۸۷ میلادی ساخته شده است. از این موضوع مشخص می کند که مسجدِ شهر پس از زلزلهٔ سال ۱۶۷۹ میلادی ساخته شده است. در سال ۱۹۲۸ میلادی، سالن بزرگ مسجد شهر تخریب شد و در محل آن هتل ایروان ساخته شد. پس از بازسازی در سال ۱۹۹۹ میلادی، هتل اکنون به نام هتل گلدن تلیپ ایروان شناخته می شود. یک سند آرشیوی از سال ۱۹۴۹ میلادی که در آرشیو دولتی جمهوری آذربایجان نگهداری می شود، بیان می کند که مسجد زالخان به عنوان سالن نمایش استفاده می شد. هدف از مدرسهٔ دینی مسجد زالخان، که دارای ساختمانی دو طبقه و اتاق های متعدد بود، پس از جنگ جهانی دوم تغییر کرد. در حال حاضر، سالن نمایش خانهٔ هنرمندان در آن ساختمان واقع است.
محمد فرید خورشید العدنانی (۲۶ مارس ۱۹۰۳ – ۵ اوت ۱۹۸۱) شاعر و زبان شناس فلسطینی بود. او درشهر جنین به دنیا آمد و در آنجا، غزه و طولکرم تحصیل کرد، سپس به دانشگاه آمریکایی بیروت رفت و در سال ۱۹۲۷ مدرک خود را در ادبیات عربی گرفت. در سال ۱۹۳۶ نام خانوادگی خود را از «خورشید» به «العدنانی» تغییر داد. او در شماری از کشورهای عربی به تدریس مشغول شد و در دانشگاه های حلب و دمشق به عنوان استاد در سال ۱۹۶۴ بازنشسته شد. از او مجموعه های شعر، مطالعات، فرهنگ های زبان شناسی و داستان هایی چاپ شده است. او در ادبیات کودکان نیز مشارکت داشت و در تهیهٔ بسیاری از کتاب های کودکان که توسط کتابخانهٔ عربی لبنان در مجموعهٔ معروف لِیدی بِرد منتشر شد، شرکت کرد. زندگی و پیشه. وی در سال ۲۶ مارس ۱۹۰۳ در شهر جنین، سنجن نابلس (البلقاء)، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. پدرش فرید خورشید در زمان عثمانی فرماندار این شهر بود. تحصیلات ابتدایی خود را در جنین، طولکرم، غزه، دوما و دمشق با توجه به جابجایی های پدرش گذراند و دبیرستان در صیدا در سال ۱۹۲۰ تمام کرد. او به دانشگاه آمریکایی بیروت پیوست و طبق توصیهٔ پدرش به مدت چهار سال در رشتهٔ پزشکی
تحصیل کرد. سپس به دانشکدهٔ ادبیات منتقل شد و در سال ۱۹۲۷ مدرک لیسانس گرفت. این انتقال او در پاسخ به خواست احمد شوقی پس از شنیدن قصیدهٔ العدنانی در معارضه با قصیدهٔ معروف ابن رزیق بغدادی بود. تا سال ۱۹۳۶ شعر خود را با نام «محمد خورشید» امضا می کرد. او وقتی متوجه شد که «خورشید» یک واژهٔ فارسی است، نام خانوادگی خود را از خورشید به «العدنانی» به دلیل بار ملی گرایانه آن برگزید. پس از فارغ التحصیلی به بغداد، پایتخت پادشاهی عراق، رفت و به عنوان معلم در دارالمعلمین عالی مشغول به کار شد. او دو بار به دلیل تحریک به مقاومت در برابر قیمومیت بریتانیا دستگیر شد. سپس به فلسطین بازگشت و از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ به عنوان معلم ادبیات عرب در دانشکدهٔ النجاح نابلس مشغول به کار شد. سپس به مدت نه سال در دانشکدهٔ الرشیدیه به تدریس ادبیات عرب پرداخت. وی علاوه بر فعالیت علمی و فرهنگی، فعالیت سیاسی نیز داشت و با شعر و خطبه های خود در انقلاب ها و تظاهرات مردمی شرکت می کرد، مانند خطبه ای که در آن به والی جمال پاشا حمله می کرد به همین دلیل از کار خود اخراج شد. مقامات بریتانیا او را در مدت اقامتش در قدس سه بار دستگیر کردند که در یکی از آنها م
تهم به قتل ایلیف، مدیر موزهٔ فلسطین در قدس شد. مقامات قیمومیت او را در سال ۱۹۴۲ به یافا تبعید کردند و تا پایان جنگ جهانی دوم در حصر خانگی به سر بردند. سپس در مدرسه العامریه یافا به تدریس پرداخت. در ماه مه ۱۹۴۸ در بیمارستانی در قدس بستری شد. این بیمارستان در طی جنگ ۱۹۴۸ فلسطین به دست اسرائیل افتاد. العدنانی به شهر زرقاء اردن پناهنده شد و پس از اقامتی کوتاه که بیش از شش ماه نبود راهی سوریه شد. او در دانشگاه های دمشق و حلب و دار المعلمین و المعلمات در آنجا تدریس کرد تا اینکه در سال ۱۹۶۴ بازنشسته شد. او در صیدا، لبنان، اقامت گزید و در آنجا به عنوان مدیر دانشکدهٔ مقاصد و سپس به عنوان مدیر اداری یک شرکت پیمانکاری و بازرگانی مشغول به کار شد. از جمله مناصب محمد العدنانی، ریاست انجمن العروة الوثقی در بیروت، ریاست کمیته عالی اجرایی اتحادیه ملی فلسطین در استان های حلب و ادلب در جریان اتحاد مصر و سوریه و عضو افتخاری فرهنگستان زبان عربی اردن بود. او جایزهٔ سپر انقلابی را برای هنر و ادبیات مردان انقلاب فلسطین در سال ۱۹۷۸ دریافت کرد. او در آغاز سال ۱۹۶۸ خود را وقف نشر ادبی کرد. او تا زمان مرگ در ۵ اوت ۱۹۸۱ در بیروت اقامت دا
شت. در قبرستان شهدای آنجا به خاک سپرده شد. آثار. جدا از دیوان بزرگ به نام «العدنانیات» در سه جزء، العدنانی دارای پنج دیوان شعر است، عناوین عربی آن ها: کتاب های او در زمینهٔ مطالعات ادبی، انتقادی و زبانشناسی، یازده کتاب است. او کتاب های چاپ نشدهٔ بسیاری دارد. از جمله آثار غیر شعری چاپ شدهٔ او:
فرزندان تلماسه فرانک هربرت () یک مینی سریال سه قسمتی علمی-تخیلی به کارگردانی گرگ یاتانیس است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. این مین سریال دنبالهٔ مجموعه تلویزیونی "تلماسه فرانک هربرت" (۲۰۰۰) است. اینسرایل در سال ۲۰۰۳ برندهٔ جایزهٔ امی ساعات پربیننده برای «جلوه های بصری ویژه برجسته برای مینی سریال، فیلم یا ویژه برنامه» شد و نامزد دریافت جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین تدوین صدا برای یک مینی سریال یا مجموعه آنتولوژی، فیلم یا ویژه برنامه هم بود. موسیقی متن سریال که ساختهٔ برایان تایلر است، ۳۶ تراک دارد یکی از بهترین آثار تلویزیونی برایان تایلر به حساب می آید.
آخرین رقص () یک فیلم کمدی تلفنی بیانچی به کارگردانی کامیلو ماستروچینکوئه است که در سال ۱۹۴۱ منتشر شد. این فیلم همگام با سنت فیلم های تلفنی بیانچی است که در دوران فاشیسم ایتالیا محبوبیت داشت.
حادثه تاکه باشی ()، یک قیام مسلحانه بود که در ۲۳ اوت ۱۸۷۸ رخ داد و در آن ۲۶۰ عضو گارد امپراتوری (ژاپن) از نیروی زمینی امپراتوری ژاپن شورش کردند و افسران را کشتند. انگیزه این حادثه تمایل آن افراد به پرداخت هزینه در سرکوب جنگ سینان بود. آشوبگران در مقر گارد امپراتوری در تاکه باشی، که درست در شمال قصر آکاساکا بود، مستقر بودند. آشوبگران قصد داشتند کاخ را به آتش بکشند. دولت ۵۵ تن از آشوبگران را پس از سرکوب شورش اعدام کرد. بازسازی می جی که در اواخر قرن نوزدهم اتفاق افتاد، دوره ای در تاریخ ژاپن بود که این کشور دستخوش تحولات مهمی شد. پایان دوره فئودالی و آغاز روند مدرنیزاسیون بود. این بازسازی به دلیل تمایل شدید ژاپن برای رسیدن به غرب و دستیابی به مدرن سازی انجام شد. این انگیزه ای برای ایجاد پلیس نظامی برای حفظ نظم در ارتش بود و وزارت آموزش و پرورش به عنوان سازمانی برای محافظت از کاخ امپراتوری به غیر از گارد امپراتوری تأسیس شد. حادثه اختلال خدمت وظیفه. حادثه تاکه باشی در توکیو، پایتخت ژاپن در آن زمان رخ داد. این پاسخی بود به پرداخت کم برای کار سخت، سربازگیری اجباری مردان جوان به نیروی زمینی امپراتوری ژاپن. سربازی اجبا
ری که بخشی از تلاش های دولت برای نوسازی نیروهای نظامی کشور بود، با مقاومت برخی از اقشار مردم مواجه شد. در ۲۳ اوت، گروهی از افراد ناراضی به رهبری یک سامورایی سابق به نام تاکه باشی کاتسومی، در نزدیکی پل تاکه باشی در توکیو تجمع کردند. هدف آنها ایجاد اختلال در عملکرد اداره نظام وظیفه بود که در همان نزدیکی قرار داشت. واکنش و سرکوب. حادثه تاکه باشی از چشم دولت دور نماند. دولت میجی که متعهد به نوسازی کشور بود، اقدام فوری برای سرکوب شورش انجام داد. ارتش امپراتوری ژاپن و پلیس برای مقابله با معترضان و کنترل اوضاع اعزام شدند. درگیری بین نیروهای دولتی و معترضان به خشونت کشیده شد. چندین معترض کشته یا زخمی شدند و خود تاکه باشی کاتسومی نیز در جریان این درگیری کشته شد. واکنش سریع دولت ظرف چند ساعت به شورش پایان داد. مشخص است که انگیزه این شورش نارضایتی از کاهش مالی و پاداش برای خدمات شایسته پس از شورش ساتسوما بود. شورشیان به رهبری ستوان اوکاموتو ریونوسوکه، اقامتگاه رسمی سفیر ژاپنی، اوکوما شیگه نوبو را که به تلاش برای اجرای ریاضت مالی معروف بود، مورد حمله مسلحانه قرار دادند و سعی کردند به کاخ امپراتوری در آکاساکا بروند تا گزا
رشی مستقیم به امپراتور ارائه کنند. اما در نیمه راه مسدود شدند و تسلیم شدند. تأثیر. بعدها، به عنوان انگیزه ای برای توصیه امپراتوری برای متحد کردن ایدئولوژی ارتش ژاپن، ایجاد پلیس نظامی برای حفظ نظم در ارتش، و تأسیس مونبه (門部) (بعدها پلیس کاخ امپراتوری) به عنوان یک امپراتوری عمل کرد. سازمان امنیت کاخ غیر از گارد سلطنتی شد. جزئیات این حادثه به طور گسترده در روزنامه های مختلف در سال ۱۸۹۸ گزارش شد، از جمله گاهشماری، و روزنامه حتی یک نسخه اضافی منتشر کرد. وزارت جنگ نیز در خصوص حادثه تاکه باشی اطلاعیه ای صادر کرد و به هر بخش اطلاع رسانی کرد و روزنامه ها نیز از آن خبر دادند. در سال های اخیر تصور می شد که نفوذ اندیشه آزادی و حقوق شهروندی پشت اقدام ها بوده است.
هاملت هاروتیونی وارداپتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فیزیک دان، استاد (۱۹۷۲) و آکادمیسین فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۷۷) اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۶ مهٔ ۱۹۲۷ در ایروان به دنیا آمد و از سوربن فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و نشان آنانیا شیراکاتسی () شده است. وی در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۳ در سن ۸۶ سالگی در ایروان درگذشت.
سم سیمونیان ( ) مهندس، کارآفرین ارمنی-آمریکایی است. زندگی نامه. وی در لبنان به دنیا آمد و از دانشگاه آمریکایی بیروت فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۲۰۱۱) شده است.
داویت مهِری ستراکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فیزیکدان، آکادمیسین اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۹ دسامبر ۱۹۳۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده فیزیک دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۱) فارغ التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی (۱۹۹۹) و (۲۰۱۹) شده است. وی در ۱ دسامبر ۲۰۱۹ در سن ۸۰ سالگی در ایروان درگذشت.
پاول دانتونی صافاریان (؛ زادهٔ ) اقتصاددان اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲۰ نوامبر ۱۹۵۸ به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی () شده است.
آرمن کارلنی ساقاتلیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) زمین شناس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲ اوت ۱۹۵۳ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. اما ساقاتلیان مادر وی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی () شده است. وی در ۸ اکتبر ۲۰۱۹ در سن ۶۶ سالگی درگذشت.