Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
والریو اسکانو (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ راک اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه جشنواره موسیقی سانرمو شده است. در سال ۲۰۰۸ هم، در هشتمین دوره از نمایش استعدادهای ایتالیایی آمیچی شرکت کرد و در نهایت مقام دوم را کسب کرد. زندگی و حرفه. والریو اسکانو در تاریخ ۱۰ آوریل ۱۹۹۰ در لا مادالنا متولد شد. در سال ۲۰۰۰ در جشنواره «Canzoni sotto l'albero» شرکت کرد و در این جشنواره مقام سوم را کسب کرد. در سال ۲۰۰۲، در برنامه تلویزیونی دیگری به نام «Bravo Bravissimo» با اجرای مایک بونجورنو شرکت کرد و جایزه اول را از آن خود کرد. در سال ۲۰۰۷، در تست های مختلفی مانند برنامه ایکس فاکتور و نمایش موزیکال جولیتا و رومئو شرکت کرد، اما در هیچ یک از این تست ها انتخاب نشد. در همان سال، در نمایش تئاتری موزیکال نوتردام پاریس که در زادگاهش برگزار شد، در نقش «گرگوری» شرکت کرد. در سال ۲۰۰۸، به عنوان یکی از شرکت کنندگان در هشتمین دوره از برنامه تلویزیونی "آمیچی" شرکت کرد و در فینال این برنامه مقام دوم را کسب کرد. در ژانویه ۲۰۰۹، سونی بی ام جی آلبوم «Scialla» را منتشر کرد که مجمو
عه ای از آهنگ های خوانده شده توسط شرکت کنندگان مسابقه "آمیچی" بود. در این آلبوم، دو آهنگ منتشر نشده از والریو اسکانو با نام های «Can't Stop» و «Domani» قرار داده شده بود. این آلبوم در جدول های موسیقی ایتالیا به رتبه اول رسید.
لئوناردو گیگلی (۳۰ آوریل ۱۸۶۳، سستو فیورنتینو – 4 آوریل ۱۹۰۸، فلورانس) یک جراح و متخصص زنان و زایمان ایتالیایی بود که به خاطر توصیف یک روش پزشکی به نام عمل گیگلی و طراحی اره گیگلی برای ساده سازی عملکرد آن به یاد آورده می شود. زندگی نامه. لئوناردو گیگلی در ۳۰ آوریل ۱۸۶۳ در ویلایی در شهر سستو فیورنتینو متولد شد. او در فلورانس به مدرسه و دانشگاه رفت و در سال ۱۸۸۹ در رشته پزشکی و جراحی فارغ التحصیل شد. او در ابتدا به عنوان دستیار استاد جراحی بالینی کودکان مشغول به کار شد و در نوامبر ۱۸۸۹ به عنوان دستیار در بخش زنان و زایمان بالینی در فلورانس تحت نظر پروفسور دومنیکو کیارا مشغول به کار شد. پس از درگذشت کیارا در سال ۱۸۹۱، لوئیجی گیلی ایتالیا را ترک کرد و برای ادامهٔ فعالیت های علمی خود ابتدا به پاریس رفت تا زیر نظر پزشک برجسته، تارنیر، کار کند. سپس به لندن و شهر وروتسواف (که در آن زمان برسلاو نام داشت) سفر کرد، جایی که از نوامبر ۱۸۹۲ تا ژوئن ۱۸۹۳ تحت نظر پروفسور هاینریش فریتش فعالیت داشت. در همین دوره، گیلی فرصت یافت تا در جراحی هایی با حضور یان میکولیتس شرکت کند—تجربه ای که نقش مهمی در شکل گیری نوآوری های او داشت.
در ورسلاو، گیلی برای نخستین بار اره سیمی ویژه ای طراحی کرد که بعدها توسط شرکت هرتل تولید شد. او در ژوئیهٔ ۱۸۹۳ و سپس در اکتبر ۱۸۹۴، در نشریهٔ «سالنامهٔ زنان و زایمان میلان»، دربارهٔ کاربرد این اره در انجام عمل پوبیوتومی جانبی (که بعدها به نام «عمل گیلی» شناخته شد) نوشت—روشی که برای کمک به زایمان های دشوار و انسدادهای لگنی طراحی شده بود. این ابزار و تکنیک، تأثیر چشمگیری در جراحی های زنان و زایمان برجای گذاشت و نام گیلی را در تاریخ پزشکی ماندگار کرد. او در مارس ۱۸۹۴ به فلورانس بازگشت تا در بیمارستان سانتا ماریا نووا کار کند و با وجود عدم حمایت همکارانش در ایتالیا، به عنوان طرفدار پوبیوتومی جانبی با استفاده از اره سیمی به کار خود ادامه داد. او همچنین در سال ۱۸۹۷ استفاده از اره خود را برای بریدن سایر استخوان ها، به جز جمجمه، شرح داد؛ سپس پروفسور آلفرد اوبالینسکی از کراکوف در همان سال استفاده از آن را برای کرانیوتومی شرح داد. در سال ۱۸۹۹، لوئیجی گیلی به سمت ریاست بیمارستان «سانتا ماریا نووآ» منصوب شد—یکی از قدیمی ترین و معتبرترین مراکز درمانی فلورانس. با این حال، در سال ۱۹۰۱ از این سمت کناره گیری کرد تا به فعالیت
در طب خصوصی و تمرکز بر پژوهش های علمی بپردازد، چرا که هرگز موفق به دریافت جایگاه دانشگاهی رسمی نشد. او در ۴ آوریل ۱۹۰۸، در خانه اش در فلورانس و در سن چهل وچهارسالگی، بر اثر ابتلا به سینه پهلو درگذشت. مرگ زودهنگامش پایانی تلخ بر زندگی پزشکی ای بود که با نوآوری های مهمی چون اره گیلی و جراحی های پیشگامانه در حوزهٔ زنان و زایمان، ردپای ماندگاری در تاریخ علم برجای گذاشت. میراث. اگرچه عمل پوبیوتومی جانبی گیلی امروزه به ندرت انجام می شود، اما اره سیمی گیلی همچنان یکی از ابزارهای پرکاربرد در جراحی های مدرن به شمار می رود. این اره در مواردی چون قطع عضو، ایجاد فلپ های جمجمه ای، و برش استخوان جناغ در جراحی اضطراری توراکوتومی «صدفی شکل» کاربرد دارد. در جراحی ارتوپدی نیز، اره گیلی جایگاه ویژه ای دارد. برای مثال، در درمان دیسپلازی مفصل ران، این اره به صورت زیرپریوستی از طریق شکاف سیاتیک بزرگ عبور داده می شود و به سمت خارج کشیده می شود تا استئوتومی ایلیاک منفرد سالتر انجام گیرد. همچنین، در استئوتومی پری استابولار برن، اره ممکن است به صورت زیرپریوستی اطراف شاخهٔ فوقانی استخوان پوبیس عبور داده شود تا پوبیوتومی بخشی از عمل باش
د. در هر دو روش، طراحی اره گیلی امکان برش استخوان را بدون آسیب به ساختارهای حیاتی عصبی-عروقی فراهم می سازد: در تکنیک سالتر، از عصب سیاتیک و شریان گلوتئال فوقانی محافظت می شود، و در روش برن، از ساختار حساس «کرونا مورتیس» اجتناب می گردد. این ویژگی ها، اره گیلی را به ابزاری ماندگار و ارزشمند در جراحی های دقیق بدل کرده اند. بایگانی و کتابخانه گیگلی. کتابخانه موزه گالیله میزبان یک مخزن بایگانی و یک مخزن کتابداری به نام لئوناردو گیگلی است. بخش اول شامل مکاتبات شخصی (تقریباً ۳۲۰ نامه و کارت پستال) و مکاتبات علمی (تقریباً ۳۰۰ نامه) و همچنین اسنادی است که آموزش حرفه ای گیگلی را تأیید می کند و بسیاری از نوشته ها و یادداشت های علمی را در بر می گیرد. این موارد به خواننده اجازه می دهد تا پیشرفت نویسنده را، به ویژه در مورد آنچه مربوط به توسعه عمل جراحی گیگلی در زمینه زنان و زایمان با استفاده از اره سیمی است، بازسازی کند. دومین مجموعه شامل تقریباً ۲۰۰ اثر مربوط به پزشکی، و به طور دقیق تر مربوط به زنان و زایمان، عمدتاً به زبان های ایتالیایی و آلمانی است. هر دو مجسمه به همراه برخی از ابزارهای جراحی گیگلی، توسط برادر لئوناردو
گیگلی، اوتاویو، در سال ۱۹۵۴ و نوه اش، فولویو، در سال ۲۰۰۳ به مؤسسه و موزه تاریخ علم، که اکنون موزه گالیله است، اهدا شدند.
جوزپه نیکولوزی (۱۴ دسامبر ۱۹۰۱ – ۲۷ اکتبر ۱۹۸۱) مهندس عمران، معمار و شهرساز ایتالیایی بود. زندگی و حرفه. نیکولوزی در سال ۱۹۰۱ در رم در خانواده ای مذهبی و اهل فرهنگ زاده شد. او در سال ۱۹۲۴ در رشته مهندسی و معماری از دانشگاه ساپینتزا رم فارغ التحصیل شد. نیکولوزی کار آکادمیک خود را به عنوان دستیار و آغاز کرد و از آن ها شیوه ای منظم در ترکیب بندی معماری را فراگرفت. او از اواخر دههٔ ۱۹۲۰ وارد حرفهٔ مستقل شد و تمرکز اصلی خود را بر مسکن اجتماعی گذاشت؛ موضوعی که در تمام زندگی کاری او تداوم داشت. وی با مؤسسه خانه های مردمی (ICP) همکاری کرد و مجتمع های مسکونی در محله گارباتلا طراحی نمود. سبک او از کلاسیک گرایی ساده به سوی رشنالیسم کارکردگرایانه حرکت کرد. در سال ۱۹۳۱ نیکولوزی در مباحثه های مربوط به معماری مدرن شرکت کرد و به گروه RAMI (انجمن معماران مدرن ایتالیا) پیوست و در برابر مواضع رادیکال تر MIAR (جنبش معماری عقلانی ایتالیا) قرار گرفت. در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ او طرح های شهری و محله های مسکونی متعددی از جمله برای مونتچلیو، لاتینا و محله های تیبورتینو سوم و ترولو در رم ارائه کرد. او برخلاف ایدئولوژی روستاگرای فاشیسم ای
تالیایی، بر بازگشت به الگوهای کلاسیک شهرسازی تأکید داشت. پس از جنگ جهانی دوم، نیکولوزی با برنامه اینا کازا همکاری کرد و از رشنالیسم انتزاعی فاصله گرفت. او معماری ای را برگزید که به بافت محلی و مصالح توجه بیشتری داشت و بر وضوح سازه ای تأکید می کرد. در بازسازی شهر پروجا نقشی مهم ایفا کرد و بناهایی طراحی نمود که با بافت تاریخی شهر هماهنگ بودند. او همچنین در بازسازی کاسینو، که در نبرد مونته کاسینو ویران شده بود، شرکت داشت و ساختمان های عمومی بسیاری از جمله دادگستری کاسینو را طراحی کرد. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ نیکولوزی تمرکز ویژه ای بر معماری مذهبی داشت. از آثار شاخص او می توان به کلیسای سان سابینو در اسپولتو، سان پولیکارپو و سانتا ماریا رِجینا موندی در رم و کلیسای بی عیب حبل المقدس در ترنی اشاره کرد. فعالیت دانشگاهی نیکولوزی نیز چشمگیر بود. او در سال ۱۹۳۴ تدریس در رم را آغاز کرد، سپس در ۱۹۳۶ به بولونیا رفت و در ۱۹۵۱ به رم بازگشت. او استاد طراحی و ترکیب معماری بود و از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۴ کرسی تاریخ معماری را در اختیار داشت. همچنین ریاست مؤسسه معماری و شهرسازی در دانشکده مهندسی را بر عهده داشت. او در سال ۱۹۸۱ در رم درگذشت
مارا سلوینی پالاتزولی (۱۹۱۶–۱۹۹۹) روان پزشک ایتالیایی و بنیانگذار رویکرد "سیستمی" و "سازنده گرا" به خانواده درمانی در سال ۱۹۷۱، به همراه جیانفرانکو چکین، لوئیجی بوسکولو و جولیانا پراتا، بود که به عنوان "رویکرد" "سیستم های خانواده میلان" و به طور کلی تر، مکتب "خانواده درمانی سیستمی" شناخته شد. آنها به طور متنوع تیم میلان یا همکاران میلان نامیده می شدند. مارا سلوینی پالازولی و تیم میلان با اختلالات روان پزشکی جدی در خانواده هایی با اعضای مبتلا به بی اشتهایی (به کتاب او در مورد "گرسنگی دادن به خود: از درمان فردی تا خانواده در درمان بی اشتهایی عصبی،" ۱۹۷۸ مراجعه کنید) و اسکیزوفرنی (به جلد اصلی تیم میلان، "پارادوکس و ضدپارادوکس": "مدلی جدید در درمان خانواده در تراکنش اسکیزوفرنی"، ۱۹۷۸؛ و کار بعدی یک تیم با عنوان، "بازی های خانوادگی: مدل های عمومی فرآیندهای روان پریشی در خانواده،" ۱۹۸۹ مراجعه کنید ") کار کردند." کار او در زمینه بی اشتهایی عصبی، توجه جامعه علمی و درمانگران را فراتر از حوزه خانواده درمانی به خود جلب کرد. او در کتاب خود با عنوان «خود-گرسنگی» به بررسی دقیق این اختلال پرداخت و با نگاهی بین رشته ای و بین
فرهنگی، جنبه های تاریخی، اجتماعی و فرهنگی بی اشتهایی عصبی را تحلیل کرد. این اثر نه تنها به درک بهتر مکانیسم های روان شناختی این بیماری کمک کرد، بلکه نشان داد که عوامل فرهنگی و تاریخی چگونه می توانند در شکل گیری و بروز آن نقش داشته باشند.. رویکرد میلان شامل توجه دقیق به همه چیز، از جمله زبان، بود؛ برای مثال، آنها به اسکیزوفرنی به عنوان یک تشخیص اشاره نمی کردند، بلکه به «خانواده هایی در تعامل اسکیزوفرنیک» اشاره می کردند، که انسجام قدرتمندی بین نحوه تصور مشکلات خانوادگی، نظریه ریشه های آنها و نحوه ایجاد تغییر ایجاد می کرد. این رویکرد نظام مند (سیستمی) بر این اساس شکل گرفته است که فرد دچار اختلال و خانواده اش به عنوان یک «نظام» یکپارچه در نظر گرفته می شوند و در کنار آن، تیم درمانی نیز به عنوان یک نظام مستقل عمل می کند. بنیان این رویکرد بر نظریه های سایبرنتیک انسان شناس آمریکایی، گریگوری بیتسون، استوار است و پژوهش های مؤسسه تحقیقات روانی (MRI) در پالو آلتو، کالیفرنیا، نقشی کلیدی در توسعه آن داشته اند. علاوه بر این، اثر مهم پل واتسلاویک با عنوان «عمل گرایی ارتباط انسانی» نیز چارچوب نظری این روش را تقویت کرده و نشا
ن می دهد که تعاملات و الگوهای ارتباطی در خانواده چگونه می توانند در ایجاد یا تداوم اختلالات روانی مؤثر باشند. مارا سل وینی پالازولی این مدل سیستمی را گسترش داد و آن را از سطح خانواده به نظام های بزرگ تر تعمیم داد. او با همکاری تیمی از روان شناسان، مشاوره هایی را با نهادهایی چون نظام آموزشی گسترده، بخش کودکان یک بیمارستان، مؤسسهٔ تربیت معلم، و یک شرکت بزرگ انجام داد. نتایج این تعاملات در کتاب "بازی های پنهان سازمان ها" (۱۹۸۶) منتشر شد—اثری که نشان می دهد چگونه الگوهای ارتباطی و پویایی های پنهان در سازمان ها می توانند با همان اصول سیستمی تحلیل شوند که پیش تر در درمان خانواده به کار رفته بودند. این انتقال از درمان فردی به تحلیل ساختارهای اجتماعی، نقطهٔ عطفی در روان شناسی کاربردی و سازمانی به شمار می آید. از نخستین پژوهش های پیشگامانه اش دربارهٔ خودگرسنگی، تا بنیان گذاری «مدل میلان» در درمان سیستمی خانواده، و در نهایت مشاوره با نظام های بزرگ تر مانند مدارس، بیمارستان ها و سازمان ها، آثار مارا سل وینی پالازولی از نظر نظریه پردازی، سبک بیانی، و تأثیر بالینی و نهادی، تحولی بنیادین در روان درمانی قرن بیستم به شمار می
آید. پسر او، روان شناس ماتئو سل وینی، مجموعه ای از مقالات و گزیده هایی از کتاب های مادرش را در اثر "کار مارا سل وینی پالازولی" (۱۹۸۸) گردآوری کرد—کتابی که بازتابی از عمق نظری، جسارت بالینی، و نگاه چندلایهٔ او به روان درمانی خانواده و سازمان هاست. تقدیر از آثار و شخصیت علمی پالازولی در طول دوران فعالیتش ادامه داشت و در یادبودهای پس از درگذشت او نیز با احترام و تحسین همراه بود. او نه تنها درمانگر، بلکه نظریه پردازی بود که مرزهای روان درمانی را به سوی تحلیل ساختارهای اجتماعی و ارتباطی گسترش داد.
داگوبرتو اورتنزی (۱۲ مارس ۱۹۰۲ – ۱۱ اوت ۱۹۷۵) مهندس عمران ایتالیایی بود. آثار او بخشی از مسابقات هنری در المپیک تابستانی ۱۹۳۶ و المپیک تابستانی ۱۹۴۸ بود. زندگی و حرفه. اورتنزی در سال ۱۹۲۵ از دانشگاه پلی تکنیک تورین در رشته مهندسی فارغ التحصیل شد. او در دههٔ ۱۹۳۰ به یکی از چهره های مهم معماری و شهرسازی ایتالیا بدل شد و در رقابت های ملی بزرگی همچون طراحی «پالاتزو دل لیتوریو» و کاخ تمدن ایتالیایی در رم شرکت کرد. در سال ۱۹۳۲، او به همراه رافائلو فاگنونی و انریکو بیانکینی در ساخت ورزشگاه موسولینی در تورین همکاری کرد. در سال ۱۹۴۲، با اخذ صلاحیت تدریس در رشته فناوری معماری از دانشگاه رم، فعالیت هایش را بر طراحی تأسیسات ورزشی، از جمله استادیوم ها و استخرهای ورزشی، در سراسر ایتالیا متمرکز کرد. از آثار شاخص او، که اغلب با همکاری فاگنونی و بیانکینی طراحی شدند، می توان به ورزشگاه کارلو زکینی در گروسستو و ورزشگاه آرتزو اشاره کرد. اورتنزی در رقابت های هنری المپیک ۱۹۴۸ نیز مورد توجه قرار گرفت و بیش از همه به خاطر طراحی ولودروم المپیک رم برای المپیک تابستانی ۱۹۶۰ شهرت یافت. او در سال ۱۹۶۱ به عنوان استاد دانشگاه لاکویلا منصوب
شد. اورتنزی در ۱۱ اوت ۱۹۷۵ در رم درگذشت.
فرازسنجی () اندازه گیری ارتفاع از سطح دریا و ژرفاسنجی ناهمواریها نسبت به سطح دریای آزاد میانگین است. در زمین، ارتفاع ها می توانند مثبت یا منفی (زیر سطح دریا) باشند. باور بر این است که توزیع آن ها دوشیوه ای است، به دلیل تفاوت در چگالی میان پوسته قاره ای سبک تر و پوسته اقیانوسی سنگین تر. در سیاره های دیگر این منظومه شمسی، ارتفاع ها معمولاً تک شیوه ای هستند، زیرا آن اجرام فاقد زمین ساخت ورقه ای هستند. منحنی فرازسنجی. منحنی فرازسنجی یک بافت نگار یا توزیع نمونه ای از ارتفاع ها در یک ناحیهٔ جغرافیایی است. تفاوت در منحنی های فرازسنجی میان چشم اندازها به دلیل تفاوت در فرایندهای زمین ریخت شناسی است که چشم انداز را شکل می دهند. وقتی به صورت یک بافت نگار دوبعدی ترسیم می شود، منحنی فرازسنجی ارتفاع ("y") را در راستای عمودی دستگاه مختصات دکارتی و سطح بالاتر از ارتفاع متناظر ("x") را در راستای افقی دستگاه مختصات دکارتی نشان می دهد. این منحنی همچنین می تواند به صورت بی بُعد یا استانداردشده نمایش داده شود، با مقیاس بندی ارتفاع و سطح به وسیلهٔ بیشینهٔ مقادیر. منحنی فرازسنجی بی بُعد برای یک آب شناس یا زمین ریخت شناس راهی برای س
نجش همانندی حوضه آبریز فراهم می کند، و یکی از چندین ویژگی مورد استفاده برای این کار است. انتگرال فرازسنجی یک شاخص خلاصه برای شکل منحنی فرازسنجی است. در مقالهٔ اصلی دربارهٔ این موضوع، آرتور نیوئل استرالر منحنی ای با سه پارامتر را برای برازش روابط فرازسنجی پیشنهاد کرد: که در آن "a", "d" و "z" پارامترهای برازش هستند. پژوهش های بعدی با استفاده از مدل های دوبعدی تکامل چشم انداز، کاربرد کلی این برازش را زیر سؤال برده اند، و نیز توانایی منحنی فرازسنجی برای پرداختن به اثرهای وابسته به مقیاس را. یک منحنی اصلاح شده با یک پارامتر افزوده پیشنهاد شده است تا برازش بهبود یابد. منحنی های فرازسنجی به طور معمول در آبگیرشناسی برای نمایش رابطهٔ میان سطح دریاچه و ژرفا و محاسبهٔ حجم کلی دریاچه به کار می روند. این نمودارها می توانند برای پیش بینی ویژگی های گوناگون دریاچه ها مانند بهره وری، رقیق سازی مواد شیمیایی ورودی و توان بالقوه برای اختلاط آب استفاده شوند.
لوئیجی مالیونه (ایتالیایی: Luigi Maglione) (کازوریا، ۲ مارس ۱۸۷۷ - کازوریا، ۲۲ اوت ۱۹۴۴) یک اسقف ایتالیایی کلیسای کاتولیک بود که در سال ۱۹۰۸ به خدمت دیپلماتیک واتیکان پیوست و از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۵ به عنوان سفیر پاپ خدمت کرد. پس از چند سال کار در کوریای روم، از سال ۱۹۳۹ تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۴ وزیر امور خارجه بود. او در سال ۱۹۲۰ به مقام اسقف اعظم و در سال ۱۹۳۵ به مقام کاردینال رسید. حرفه آغازین و تحصیلات. مالیونه در کازوریا متولد شد و در کالج آلمو کاپرانیکا و دانشگاه پاپی گریگوری تحصیل کرد و از آنجا مدرک دکترای فلسفه و الهیات را در رم دریافت کرد. او در ۲۵ ژوئیه ۱۹۰۱ به مقام کشیشی منصوب شد و سپس تا سال ۱۹۰۳ در اسقف نشین ناپل به امور روحانیت پرداخت. مالیونه از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۷ در آکادمی کلیسای پاپی تحصیل کرد؛ و بعدها از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در آنجا تدریس نمود. او از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۸ به عنوان یکی از مقامات دبیرخانه دولتی واتیکان خدمت کرد و به مقام خزانه داری خصوصی (۱۷ ژوئن ۱۹۱۰) و اسقفی داخلی (۲۲ فوریه ۱۹۱۸) ارتقا یافت. او همچنین نماینده موقت پاپ در جامعه ملل و فرستاده ویژه پاپ به سوئیس بود. صومعه ها. در ۱ سپتامبر ۱۹۲
۰، مالیونه توسط پاپ بندیکت پانزدهم به عنوان سفیر سوئیس و اسقف اعظم سزاریا دی فلسطین منصوب شد. او در ۲۶ سپتامبر بعد، از کاردینال پیترو گاسپاری، به همراه اسقف اعظم بوناونتورا چرتی و لورنتزو شیوپا ​​به عنوان متصدیان مشترک، در کلیسای سانتا ماریا در تراستوره، به مقام اسقفی منصوب شد. مالیونه در ۲۳ ژوئن ۱۹۲۶ به عنوان سفیر رسولی در فرانسه منصوب شد. در فرانسه، او در ابتدا طرفدار آلمان محسوب می شد، اما آنقدر مورد اعتماد دولت فرانسه قرار گرفت که گزارش شده است که در پیمان هوار-لاوال در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی دست داشته است. مالیونه در طول دوران سفارت خود در فرانسه، در ۲۵ ژوئیه ۱۹۳۰، ایو کونگار را به مقام کشیشی منصوب کرد. وزیر امور خارجه کاردینال. پاپ پیوس یازدهم در ۱۶ دسامبر ۱۹۳۵ او را به عنوان کاردینال-کشیش سانتا پودنزیانا در شورای کلیسا منصوب کرد و سپس در ۲۲ ژوئیه ۱۹۳۸ به عنوان رئیس جماعت مقدس شورا منصوب شد. کاردینال مالیونه یکی از کاردینال های منتخب بود که در مجمع کاردینال های پاپ در سال ۱۹۳۹ شرکت کرد و در آن پاپ پیوس دوازدهم انتخاب شد. پیوس دوازدهم، که همکلاسی سابق مالیونه بود، در ۱۰ مارس ۱۹۳۹ مالیونه را به عنوا
ن وزیر امور خارجه واتیکان به جانشینی خود برگزید. دوران تصدی او به عنوان وزیر امور خارجه شامل بیشتر جنگ جهانی دوم و هولوکاست بود، که بخش عمده ای از کارهای او در یازده جلد از اسناد زمان جنگ واتیکان با عنوان «اعمال و اسناد مربوط به محاصره مقدس در جنگ جهانی دوم» (Actes et documents du Saint Siège relatifs à la Seconde Guerre Mondiale) مستند شده است. پس از اشغال لیتوانی توسط نازی ها، لیتوانی از واتیکان درخواست کرد که اسقف نشین های خود را دوباره به کشور بازگرداند و اسقف های خود را جایگزین کند، که مالیونه در پاسخ گفت: «دولت کاوناس باید درک کند که واتیکان نمی تواند پشت سر ارتش ها حرکت کند و اسقف ها را تغییر دهد، زیرا نیروهای مبارز سرزمین های جدیدی را که متعلق به کشورهایی غیر از سرزمین خودشان است، اشغال می کنند.» کاردینال مالیونه یک سال قبل از پایان جنگ در کازوریا بر اثر التهاب عصبی و بیماری های گردش خون درگذشت. پس از مرگ او، پیوس دوازدهم با کمک دومنیکو تاردینی و جووانی باتیستا مونتینی (که بعدها پاپ پل ششم شد) وظایف این مقام را خود به عهده گرفت. او با شور و شوق از دیپلماسی زمان جنگ پیوس دوازدهم دفاع کرد و یک بار اعلام
کرد: «اگر می پرسید که چرا اسناد ارسالی پاپ به اسقف های لهستان علنی نشده است، بدانید که به نظر می رسد در واتیکان بهتر است از همان هنجارهایی که خود اسقف های لهستانی از آن پیروی می کنند، پیروی شود... آیا این کاری نیست که باید انجام شود؟ آیا پدر مسیحیت نباید بدبختی لهستانی ها را در کشور خودشان افزایش دهد؟» رابطه بین مالیونه و پاپ آنقدر نزدیک بود که ایتالیایی ها به شوخی می گفتند که هر وقت پیوس دوازدهم بدون مالیونه (به ایتالیایی به معنای "ژاکت") بیرون می رفت، سرما می خورد.
استفانو پاتوانلی (؛ زادهٔ ۸ ژوئن ۱۹۷۴) سیاست مدار و مهندس عمران اهل ایتالیا است. او از چهره های شاخص جنبش پنج ستاره به شمار می رود و در دولت های جوزپه کونته و ماریو دراگی به ترتیب به عنوان وزیر توسعهٔ اقتصادی (۲۰۱۹–۲۰۲۱) و وزیر کشاورزی، غذا و جنگل داری (۲۰۲۱–۲۰۲۲) خدمت کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. پاتوانلی در تریسته، شهری بندری در شمال شرقی ایتالیا، به دنیا آمد. او در دانشگاه تریسته تحصیل کرد و در رشتهٔ مهندسی عمران به دریافت مدرک مهندسی نائل شد. پیش از ورود به سیاست، به عنوان مهندس در حوزهٔ ساخت وساز و طراحی سازه ها فعالیت داشت. فعالیت سیاسی. آغاز فعالیت در جنبش پنج ستاره. پاتوانلی در اواخر دههٔ ۲۰۰۰ به جنبش پنج ستاره پیوست و به تدریج در ساختار محلی این حزب در تریسته و منطقهٔ فریولی-ونتسیا جولیا نقش برجسته ای یافت. او در انتخابات محلی و فعالیت های مدنی جنبش مشارکت فعال داشت و به خاطر نگاه فنی و مدیریتی اش شناخته شد. ورود به سنا. در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۸، پاتوانلی از حوزهٔ انتخابیهٔ فریولی-ونتسیا جولیا به سنای ایتالیا راه یافت. او به سرعت به عنوان یکی از نمایندگان کلیدی جنبش پنج ستاره در مجلس سنا شناخته شد و
در سال های نخست فعالیتش بر موضوعات توسعهٔ پایدار، انرژی های تجدیدپذیر و سیاست های اقتصادی تمرکز داشت. وزیر توسعهٔ اقتصادی. در سپتامبر ۲۰۱۹، در جریان تشکیل دولت دوم جوزپه کونته، پاتوانلی به عنوان وزیر توسعهٔ اقتصادی منصوب شد. او در این مقام نقش مهمی در مدیریت پیامدهای اقتصادی همه گیری کووید–۱۹ در ایتالیا ایفا کرد و طرح های حمایتی برای کسب وکارهای کوچک و متوسط ارائه داد. او همچنین بر سیاست های مرتبط با انتقال انرژی و دیجیتالی سازی بخش تولید تأکید داشت. وزیر کشاورزی در دولت دراگی. با آغاز دولت ماریو دراگی در فوریهٔ ۲۰۲۱، پاتوانلی به عنوان وزیر سیاست های کشاورزی، غذایی و جنگلداری ایتالیا منصوب شد. در این دوره، او مدیریت اجرای بخش کشاورزی برنامه ملی بهبود و تاب آوری ایتالیا (PNRR) را بر عهده گرفت و سیاست های حمایت از تولید داخلی، کشاورزی پایدار و صنایع غذایی را پیگیری کرد. میراث و دیدگاه ها. پاتوانلی در طول فعالیت سیاسی خود به عنوان یکی از تکنوکرات های جنبش پنج ستاره شناخته می شود که توانست میان سیاست های پوپولیستی جنبش و الزامات اقتصادی و اروپایی تعادل برقرار کند. بسیاری از تحلیل گران او را سیاستمداری عمل گرا با
رویکردی فنی و واقع گرایانه توصیف کرده اند. او همچنین به دلیل تأکید بر گذار سبز، نوآوری فناورانه در کشاورزی و حمایت از صنایع کوچک و متوسط، در رسانه ها به عنوان «صدای عمل گرای جنبش پنج ستاره» مطرح شده است.
رنزو روسو (؛ زادهٔ ۱۹۵۰ در جنوا) دانشمند، مهندس عمران، آب شناس و هیدرولیک دان ایتالیایی است. او یکی از برجسته ترین پژوهشگران بین المللی در زمینهٔ مهندسی هیدرولوژیک و مدیریت منابع آب به شمار می رود و استاد دانشگاه پلی تکنیک میلان است. زندگی و تحصیلات. روسو در سال ۱۹۵۰ در شهر جنوا به دنیا آمد. او تحصیلات عالی خود را در رشتهٔ مهندسی عمران در دانشگاه پلی تکنیک میلان گذراند و سپس با تمرکز بر آب شناسی و هیدرولیک به پژوهش پرداخت. وی دورهٔ دکترای خود را در زمینهٔ «مدل سازی فرایندهای هیدرولوژیکی و مدیریت سیلاب ها» تکمیل کرد و از همان دوران، پژوهش هایش در نشریات علمی معتبر منتشر می شد. فعالیت دانشگاهی. روسو از دههٔ ۱۹۸۰ به عنوان استاد دانشگاه پلی تکنیک میلان فعالیت کرد و کرسی هیدرولیک و آب شناسی را بر عهده گرفت. او استاد راهنمای بسیاری از دانشجویان دکترا در زمینهٔ مدل سازی ریاضی سیستم های هیدرولوژیک بوده و آثار پژوهشی اش بیش از ده ها هزار بار مورد استناد قرار گرفته است. او همچنین عضو هیئت تحریریهٔ مجلات برجسته ای همچون "Journal of Hydrology" و "Hydrological Processes" بوده و در ارتقای جایگاه پژوهش های هیدرولوژیک ایتالی
ا در سطح بین المللی نقش داشته است. پژوهش ها و دستاوردها. پژوهش های روسو بر موضوعاتی چون مدیریت سیلاب، مدل سازی هیدرولوژیک، منابع آب زیرزمینی، خشکسالی و تغییر اقلیم متمرکز بوده است. او از پیشگامان استفاده از مدل های آماری و رایانه ای در تحلیل ریسک های هیدرولوژیک به شمار می رود. آثار او در زمینهٔ «تحلیل شدت–مدت–فراوانی بارش» و «هیدرولوژی مقیاس حوضه» از مراجع استاندارد در این حوزه محسوب می شوند. روسو بیش از ۴۰۰ مقالهٔ علمی منتشر کرده و در فهرست «دانشمندان برتر ایتالیایی» در حوزهٔ مهندسی و علوم زمین جای دارد.
چلپاسه ایان () یک تیرهٔ گیاهی شامل چهار سرده و هفت گونه از گیاهان علفی گیاهان گل دار بومی شرق و جنوب آسیا و آمریکای شمالی است. این تیره توسط بیشتر رده بندی کنندگان گیاهی به رسمیت شناخته شده است و گاه «تیرهٔ دم مارمولکی» نامیده می شود. سامانه APG IV (۲۰۱۶؛ بدون تغییر نسبت به سامانه APG III در ۲۰۰۹، سامانه APG II در ۲۰۰۳ و سامانه APG در ۱۹۹۸) آن را در راستهٔ فلفل سیاه سانان در تبار مگنولیان جای داده است.
ماریو سالوادوری (؛ زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۰۷ – درگذشتهٔ ۲۵ ژوئن ۱۹۹۷) مهندس عمران، مهندس سازه، ریاضی دان، معمار و استاد دانشگاه اهل ایتالیا بود که بخش بزرگی از زندگی حرفه ای خود را در ایالات متحده آمریکا گذراند. او به خاطر پژوهش های علمی و آموزشی خود در زمینهٔ تحلیل سازه های پیچیده، پل ها و سقف های بتنی، و همچنین ترویج علم مهندسی و ریاضیات در مدارس و دانشگاه ها شناخته شده است. زندگی و تحصیلات. ماریو سالوادوری در شهر رم در خانواده ای اهل فرهنگ و تحصیل کرده متولد شد. او از همان کودکی علاقهٔ زیادی به ریاضیات و مهندسی نشان داد و در دانشگاه ساپینزای رم به تحصیل مهندسی عمران پرداخت و همزمان به مطالعهٔ ریاضیات نیز پرداخت. پس از دریافت دکترای مهندسی عمران و ریاضیات، سالوادوری فعالیت های علمی و پژوهشی خود را در زمینهٔ تحلیل سازه های بتن مسلح آغاز کرد. فعالیت های دانشگاهی. سالوادوری از دههٔ ۱۹۳۰ فعالیت دانشگاهی خود را آغاز کرد و پس از مهاجرت به ایالات متحده آمریکا در دانشگاه کلمبیا به تدریس و پژوهش پرداخت. او استاد مهندسی عمران و سازه در این دانشگاه بود و به آموزش دانشجویان دوره های کارشناسی و تحصیلات تکمیلی مشغول شد. سالوادو
ری همچنین بنیان گذار مرکز سالوادوری بود که هدف آن آموزش علوم پایه و مهندسی به کودکان و نوجوانان با روش های عملی و تجربی بود. دستاوردها و پژوهش ها. سالوادوری تحقیقات گسترده ای در زمینهٔ تحلیل سازه های پیچیده و طراحی سازه های مقاوم در برابر بارهای غیرمعمول انجام داد. او در تحلیل ریاضی پل ها، سقف های بتنی و ساختمان های بلند مهارت داشت و بسیاری از پروژه های صنعتی و شهری از جمله پل ها و ساختمان های بلند را مورد بررسی و تحلیل قرار داد. علاوه بر فعالیت های دانشگاهی، سالوادوری علاقهٔ زیادی به ترویج آموزش ریاضیات و علوم پایه در مدارس داشت و کتاب های متعددی برای کودکان و نوجوانان منتشر کرد تا مفاهیم مهندسی و ریاضیات را به زبانی ساده و قابل فهم آموزش دهد.
لوییجی استیپا (؛ زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۰۰ – درگذشتهٔ ۹ ژانویه ۱۹۹۲) مهندس عمران، مهندس هیدرولیک، و هوافضا اهل ایتالیا بود که به عنوان پیشگام در طراحی هواگردهای لوله ای و نوآوری های ساختاری در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ شناخته می شود. استیپا با ترکیب مهندسی هوافضا و هیدرولیک توانست مفاهیم نوینی در افزایش کارایی موتورهای توربوپراپ و کاهش مقاومت هوا ارائه کند. زندگی و تحصیلات. لوییجی استیپا در شهر آپینیانو دل ترونتو در خانواده ای اهل فن و علوم مهندسی متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خود را در زادگاهش گذراند و سپس برای ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ مهندسی عمران و هوافضا به دانشگاه پلی تکنیک میلان رفت. در این دانشگاه او با مباحث هیدرولیک و طراحی سازه های هوایی آشنا شد و علاقهٔ خود را به طراحی هواگردهای نوآورانه پرورش داد. فعالیت های حرفه ای. در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، استیپا به طراحی هواگردهای لوله ای (intubed propeller) پرداخت که شامل یک کانال هوا به دور ملخ و موتور بود تا جریان هوا بهینه شود و راندمان بالاتری تولید گردد. این طراحی ها نه تنها در کاهش مقاومت هوا مؤثر بودند بلکه منجر به توسعهٔ تکنولوژی های پیشرفتهٔ هوانوردی و تورب