Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حفاظت از بوفالوی آمریکایی یا گاومیش کوهان دار آمریکایی در آمریکای شمالی، فرایند حفاظت از بوفالوی آمریکایی با تلاشی مستمر، گسترده و چندبُعدی است که با هدف احیای این گونه از آستانه انقراض دنبال می شود. یکی ازگونه های کلیدی این جانور، بوفالوی دشتی زیرگونه ای از("Bison bison bison")، در اکوسیستم دشت های بزرگ آمریکای شمالی شناخته می شود. نقش این گونه در حفظ تعادل بوم شناختی بسیار حیاتی است. بوفالوی آمریکایی به دلیل کاهش شدید جمعیت در اواخر قرن نوزدهم، به عنوان گونه ای نیازمند به حفاظت حیات وحش مورد توجه قرار گرفته است. در آن زمان، جمعیت این گونه دچار تنگنای ژنتیکی شدیدی گردید، به طوری که تا مرز انقراض پیش رفت. این فاجعه نه تنها موجودیت خود این جانور را تهدید کرد، بلکه پیوندهای بنیادین میان گاومیش کوهان دار، زیست بوم های علفزار، و فرهنگ ها و معیشت بومیان آمریکا را نیز از هم گسست. هنگامی که مهاجران انگلیسی زبان وارد آمریکای شمالی شدند، این جانور را به اشتباه با نام بوفالو نامیدند. در حالی که از لحاظ علمی، واژه بیسون برای تمایز آن از گاومیش های واقعی آفریقا و آسیا مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، واژه «بوفالو» همچ
نان در کاربرد رایج باقی مانده و اهمیتی فرهنگی و تاریخی، به ویژه برای جوامع بومی، دارد. برای بسیاری از مردمان بومی، این جانور فراتر از یک گونه جانوری، نمادی مقدس و عنصر اصلی در زندگی فرهنگی، معنوی و اقتصادی آن ها به شمار می رود. فرایند حفاظت از این حیوان امروزه شامل تلاش های گسترده زیست محیطی، فرهنگی، و حتی حقوقی است تا این گونه باارزش نه تنها در طبیعت، بلکه در هویت فرهنگی و تاریخی قاره آمریکا حفظ و بازآفرینی شود. تلاش های اولیه. در اواخر دهه ۱۸۶۰، برخی از شهروندان عادی، به صورت مستقل اقدام به شکار، نگهداری و محافظت از گاومیش های کوهان دار (بیسون ها) کردند تا از نابودی کامل این گونه جلوگیری کنند. در سال ۱۸۷۴، هر دو مجلس کنگره ایالات متحده، لایحه H.R. 921 را تصویب کردند؛ این لایحه با عنوان «برای جلوگیری از کشتار بی رویه و بیهوده گاومیش ها در قلمرو ایالات متحده» ارائه شده بود. اما رئیس جمهور وقت، یولیسیز سایمن گرانت، آن را امضا نکرد که در نتیجه وتوی جیبی رخ داد و لایحه اجرایی نشد. تا اواخر دهه ۱۸۸۰، گله های عظیم گاومیش های دشتی که زمانی چهره غالب چشم انداز آمریکای شمالی بودند، تقریباً نابود شده بودند. با ورود ای
ن گونه به مرحله بحرانی گلوگاه جمعیت، گاومیش ها به عنوان یک گونه در معرض خطر جدی انقراض شناخته شدند. از آن زمان، تلاش های متعددی برای حفاظت و احیای آن ها، از جمله ایجاد مناطق تحت مراقبت، آغاز شد. این فروپاشی جمعیتی نه تنها بر تنوع زیستی تأثیر گذاشت، بلکه ارتباطات بنیادین بین بیسون ها، اکوسیستم های علفزاری، و فرهنگ و معیشت بومیان دشت نشین را نیز از هم گسست. بیسون ها نقشی حیاتی در سبک زندگی معنوی، فرهنگی و اقتصادی قبایل بومی داشتند، و نابودی آن ها نوعی فاجعه فرهنگی و زیست محیطی بود. با کاهش شکار و فراهم شدن زمین های مرتعی توسط شهروندان خیرخواه، روند بازیابی جمعیت این حیوان آشکار شد. برخی دامداران نیز تصمیم گرفتند بیسون ها را مانند دام اهلی پرورش دهند و حتی اقدام به تلاقی آن ها با گاوهای اهلی کردند. اما این تجربه های درون گرایی گاومیش کوهان دار و گاو با شکست روبه رو شد و ادامه نیافت. با این حال، اکثر گاومیش های کوهان داری که پایه اصلی گله های حفاظتی امروزی را تشکیل می دهند، از گله های خصوصی منشأ گرفته اند. همین موضوع باعث شد که بخش اندکی از ژن های گاو اهلی (در اثر آن تلاقی های پیشین) در ساختار ژنتیکی گله های امرو
زی باقی بماند—پدیده ای که به آن درون رفت ژن گاوی می گویند. در نتیجه، گاومیش ها مدت ها به صورت عملی و بوم شناختی منقرض شده در محدوده تاریخی خود تلقی می شدند؛ این وضعیت پیامدهای گسترده ای برای تنوع زیستی اکوسیستم های علفزاری در سراسر آمریکای شمالی به همراه داشت. وضعیت کنونی گاومیش کوهان دار آمریکایی در زیست بوم های طبیعی. امروزه، گاومیش کوهان دار آمریکایی کمتر از یک درصد از زیست بوم تاریخی خود را اشغال می کند. از جمعیت کلی، تنها کمتر از ۲۰٬۰۰۰ رأس بیسون در گله های حفاظتی نگهداری می شوند که در اراضی عمومی، قبایلی یا خصوصیِ تحت حفاظت مستقر هستند. در مقابل، حدود ۵۰۰٬۰۰۰ رأس بیسون در سراسر ایالات متحده برای کشتار جانوران پرورش می یابند؛ اما این دسته، جزو جمعیت حفاظتی محسوب نمی شوند مگر آنکه فعالیت های پرورش دهنده به صورت مستقیم در برنامه های حفاظت زیست محیطی مشارکت داشته باشد. به طور خلاصه، علی رغم بازیابی نسبی جمعیت این گونه در برخی مناطق، بیسون ها هنوز در وضعیت شکننده ای قرار دارند و زیستگاه های طبیعی شان به شدت محدود شده است. ادامه تلاش های حفاظتی، بازگرداندن گونه به اکوسیستم های تاریخی و همکاری با جوامع بومی و
سازمان های حفاظت از محیط زیست، برای احیای پایدار این گونه حیاتی، امری ضروری است.
استانداردهای امنیت اطلاعات (که به آن ها استانداردهای امنیت سایبری نیز گفته می شود) تکنیک هایی هستند که معمولاً در منابع منتشرشده بیان می شوند و با هدف محافظت از محیط سایبری یک کاربر یا سازمان طراحی شده اند. این محیط شامل خود کاربران، شبکه ها، دستگاه ها، تمام نرم افزارها، فرآیندها، اطلاعات در حال ذخیره سازی یا انتقال، برنامه ها، خدمات و سامانه هایی است که می توانند به طور مستقیم یا غیرمستقیم به شبکه ها متصل باشند. هدف اصلی این استانداردها کاهش ریسک ها است، از جمله جلوگیری یا کاهش اثر حملات سایبری. این منابع منتشرشده شامل ابزارها، سیاست ها، مفاهیم امنیتی، تدابیر امنیتی، دستورالعمل ها، رویکردهای مدیریت ریسک، اقدامات، آموزش، بهترین شیوه ها، تضمین ها و فناوری ها می باشند. تاریخچه. استانداردهای امنیت سایبری طی چندین دهه وجود داشته اند، چرا که کاربران و ارائه دهندگان خدمات در بسیاری از مجامع داخلی و بین المللی با یکدیگر همکاری کرده اند تا قابلیت ها، سیاست ها و رویه های لازم را ایجاد کنند – که عمدتاً از کارهای انجام شده در کنسرسیوم تحقیقات امنیت اطلاعات و سیاست گذاری دانشگاه استنفورد در دهه ۱۹۹۰ سرچشمه گرفته اند. مطا
لعه ای در سال ۲۰۱۶ درباره پذیرش چارچوب امنیتی در ایالات متحده گزارش داد که ۷۰٪ از سازمان های مورد بررسی، از چارچوب امنیت سایبری ایالات متحده آمریکا (NIST) به عنوان رایج ترین روش برتر در امنیت رایانه ای فناوری اطلاعات (IT) استفاده می کنند، هرچند بسیاری اذعان دارند که اجرای آن نیاز به سرمایه گذاری قابل توجهی دارد. عملیات های برون مرزی استخراج اطلاعات سایبری (cyber-exfiltration) توسط نهادهای مجری قانون برای مقابله با فعالیت های مجرمانه بین المللی در دارک وب، سؤالات پیچیده ای در مورد صلاحیت قضایی به وجود آورده که تا حدودی بی پاسخ باقی مانده اند. تنش ها بین تلاش های داخلی برای اجرای عملیات های برون مرزی استخراج سایبری و صلاحیت قضایی بین المللی احتمالاً به پیشرفت هنجارهای امنیت سایبری ادامه خواهند داد. استاندارد های بین المللی. بخش های زیر به استانداردهای بین المللی مرتبط با امنیت سایبری می پردازند: خانواده استانداردهای ISO/IEC 27000. مقاله اصلی: ایزو/آی ای سی ۲۷۰۰۱ مجموعه ایزو/آی ای سی ۲۷۰۰۰ خانواده ای از استانداردهای بین المللی هستند که به صورت مشترک توسط سازمان بین المللی استانداردسازی (ISO) و کمیسیون بین المللی
الکتروتکنیک (IEC) منتشر شده اند. این استانداردها چارچوبی شناخته شده در سطح جهانی برای ایجاد، پیاده سازی، نگهداری و بهبود مستمر یک سامانه مدیریت امنیت اطلاعات (ISMS) فراهم می کنند. این سری برای کمک به سازمان هایی در هر اندازه و صنعت طراحی شده اند تا دارایی های اطلاعاتی خود را به صورت سیستماتیک و مقرون به صرفه محافظت کنند. در مرکز این سری، استاندارد ایزو/آی ای سی ۲۷۰۰۱ قرار دارد که الزامات ایجاد و نگهداری ISMS را مشخص می کند. این استاندارد تأکید بر رویکرد مبتنی بر ریسک در مدیریت امنیت اطلاعات دارد و سازمان ها را تشویق می کند تا ریسک های خاص محیط عملیاتی خود را شناسایی، ارزیابی و کاهش دهند. سری ISO/IEC 27000 بر پایهچرخه پی دی سی ای (PDCA) بنا شده که روشی برای بهبود مستمر است. در حالی که ISO/IEC 27001 پایه ای برای الزامات ISMS فراهم می آورد، سایر استانداردهای این سری راهنمایی های تکمیلی و توصیه های بخش محور ارائه می کنند. در کنار هم، آن ها یک اکوسیستم جامع برای موضوعاتی از جمله ارزیابی ریسک، مدیریت حوادث، کنترل های حفظ حریم خصوصی و امنیت فضای ابری تشکیل می دهند. ISO/IEC 27002 که مکمل ISO/IEC 27001 است، به عنوان
یک راهنمای عملی برای پیاده سازی کنترل های امنیتی عمل می کند. این استاندارد توصیه های دقیق و بهترین شیوه ها را برای مدیریت ریسک های امنیتی اطلاعات در حوزه های مختلف مانند امنیت منابع انسانی، امنیت فیزیکی، و امنیت شبکه ارائه می دهد. برای سازمان هایی که تمرکز بر مدیریت ریسک دارند، استاندارد ISO/IEC 27005 یک چارچوب اختصاصی برای شناسایی، ارزیابی و رسیدگی به ریسک های امنیت اطلاعات فراهم می آورد و با ارائه یک روش شناسی خاص، ISO/IEC 27001 را تکمیل می کند. در سال های اخیر، محاسبات ابری چالش های امنیتی منحصربه فردی را معرفی کرده است و استاندارد ISO/IEC 27017 برای رسیدگی به این نگرانی ها توسعه یافته است. این استاندارد راهنمایی هایی برای پیاده سازی کنترل های امنیت اطلاعات ویژه فضای ابری ارائه می دهد تا استفاده امن از خدمات ابری برای ارائه دهندگان و مشتریان تضمین شود. در کنار آن، ISO/IEC 27018 بر حفاظت از اطلاعات شناسایی شده فردی (PII) در محیط های ابری عمومی تمرکز دارد و به سازمان ها کمک می کند تا الزامات قانونی مربوط به حریم خصوصی را رعایت کرده و اعتماد مشتری را حفظ کنند. علاوه بر این، ISO/IEC 27035 به مدیریت حوادث می پر
دازد و راهنمایی هایی برای آماده سازی، شناسایی و پاسخ مؤثر به حوادث امنیتی ارائه می دهد. این استاندارد بر فرآیندهای ساختاریافته پاسخ به حوادث تأکید دارد تا آسیب های احتمالی را به حداقل رسانده و بازیابی به موقع را ممکن سازد. با افزایش قوانین مربوط به حریم خصوصی داده ها مانند مقررات عمومی حفاظت از داده اتحادیه اروپا (GDPR)، استاندارد ISO/IEC 27701 به عنوان توسعه ای بر ISO/IEC 27001 و ISO/IEC 27002 معرفی شده است. این استاندارد راهنمایی هایی برای ایجاد و راه اندازی سامانه مدیریت اطلاعات حریم خصوصی (PIMS) فراهم می کند و امنیت اطلاعات را با الزامات حفاظت از داده ها هم راستا می سازد. ISO/IEC 15408. مقاله اصلی: () معیار مشترک برای ارزیابی امنیت فناوری اطلاعات (Common Criteria یا CC) یک استاندارد بین المللی (ISO/IEC 15408) برای ارزیابی و تأیید ویژگی های امنیتی محصولات و سامانه های IT است. این استاندارد چارچوبی شناخته شده در سطح جهانی برای تعریف الزامات امنیتی، اجرای اقدامات حفاظتی، و ارزیابی اینکه آیا این اقدامات معیارهای مشخص شده را برآورده می کنند، ارائه می دهد. استاندارد ISO/IEC 15408 از پنج بخش تشکیل شده است: گواهی
نامه های مبتنی بر Common Criteria از طریق تفاهم نامه شناخت متقابل معیار مشترک (CCRA) صادر می شوند که شناخت متقابل گواهی نامه ها میان کشورهای عضو را تضمین می کند. این کار موجب کاهش هزینه ها و جلوگیری از تکرار فرآیندها برای شرکت هایی می شود که به دنبال دسترسی به بازار جهانی هستند. اتحادیه اروپا نیز طرح گواهی نامه امنیت سایبری اروپا (EUCC) را که بر پایه ISO/IEC 15408 بنا شده، برای هم راستایی با استانداردهای بین المللی و پاسخ گویی به الزامات منطقه ای اتخاذ کرده است. IEC 62443. مقاله اصلی: استاندارد امنیت سایبری IEC 62443 فرآیندها، تکنیک ها و الزامات مربوط به سامانه کنترل صنعتی (IACS) را تعریف می کند. این اسناد حاصل فرایند تدوین استانداردهای IEC هستند که در آن تمامی کمیته های ملی مشارکت کننده بر سر یک استاندارد مشترک توافق می کنند. تمام استانداردها و گزارش های فنی IEC 62443 در شش دسته کلی سازمان دهی شده اند: عمومی، سیاست ها و رویه ها، سیستم، مؤلفه، پروفایل ها و ارزیابی. ISO/SAE 21434 ISO/SAE 21434 تحت عنوان «وسایل نقلیه جاده ای - مهندسی امنیت سایبری»، استانداردی است که به طور مشترک توسط گروه های کاری ISO و SAE تو
سعه یافته است. این استاندارد، اقدامات امنیت سایبری در طول چرخه توسعه وسایل نقلیه جاده ای را پیشنهاد می کند و در آگوست 2021 منتشر شده است. این استاندارد به مقررات امنیت سایبری اتحادیه اروپا (EU) که در حال تدوین است، مربوط می شود. در هماهنگی با اتحادیه اروپا، کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای اروپا (UNECE) یک سیستم مدیریت امنیت سایبری (CSMS) تعریف کرده که برای تأیید نوع وسایل نقلیه الزامی است. این موضوع در مقررات کلی UN Regulation 155 بیان شده و ISO/SAE 21434 به عنوان یک استاندارد فنی در توسعه خودرو می تواند انطباق با این مقررات را نشان دهد. مشتقاتی از این استاندارد در کارهای گروه UNECE WP29 دیده می شود که مقررات مربوط به امنیت سایبری خودرو و به روزرسانی نرم افزار را فراهم می کند. ETSI EN 303 645 استاندارد ETSI EN 303 645 مجموعه ای از الزامات پایه ای امنیتی را برای دستگاه های اینترنت اشیاء (IoT) مصرف کننده ارائه می دهد. این استاندارد شامل کنترل های فنی و سیاست های سازمانی برای توسعه دهندگان و تولیدکنندگان دستگاه های متصل به اینترنت است. این استاندارد در ژوئن 2020 منتشر شد و هدف آن تکمیل سایر استانداردهای تخص
صی تر است. از آنجا که بسیاری از دستگاه های IoT اطلاعات هویتی شخصی (PII) را پردازش می کنند، اجرای این استاندارد به رعایت مقررات عمومی حفاظت از داده اتحادیه اروپا (GDPR) کمک می کند. مفاد امنیت سایبری در این استاندارد اروپایی شامل موارد زیر است: ارزیابی تطابق با این الزامات پایه از طریق استاندارد TS 103 701 انجام می شود، که امکان خودارزیابی یا ارزیابی توسط نهاد ثالث را فراهم می کند. EN 18031 مجموعه استانداردهای EN 18031 که توسط کمیته استانداردگذاری اروپا (CEN) با همکاری کمیته استانداردسازی الکتروتکنیک اروپا (CENELEC) منتشر شده اند، الزامات ضروری امنیت اطلاعات برای دستگاه ها و سیستم های رادیویی را تعیین می کنند. با همسویی با دستورالعمل تجهیزات رادیویی (2014/53/EU) و قانون تفویضی همراه آن، این استانداردها از تولیدکنندگان و ذی نفعان برای حفظ انطباق و سازگاری در بازارهای اروپا پشتیبانی می کنند. آن ها همچنین پروتکل های آزمون مشترک، معیارهای عملکرد و دستورالعمل های امنیتی را ایجاد می کنند تا قابلیت همکاری فرامرزی تسهیل شده و نیازهای در حال تغییر صنعت پاسخ داده شوند. استاندارد های ملی. زیر بخش های زیر به استانداردها و
چارچوب های ملی مرتبط با امنیت سایبری می پردازند. NERC CIP. شرکت قابلیت اطمینان الکتریکی آمریکای شمالی (NERC) مسئول توسعه و اجرای استانداردهای امنیت سایبری برای حفاظت از قابلیت اطمینان و امنیت سامانه برق عمده در آمریکای شمالی است که ایالات متحده، کانادا و شمال باخا کالیفرنیای مکزیک را پوشش می دهد.[27] استانداردهای NERC بر اقدامات امنیت سایبری برای دارایی های حیاتی تمرکز دارند. این اقدامات شامل شناسایی دارایی ها، تعیین مرزهای امنیت الکترونیکی، آموزش کارکنان، پاسخ گویی به رخدادها و برنامه ریزی برای بازیابی می شود. استانداردهای کلیدی امنیت سایبری در مجموعه ای با عنوان حفاظت از زیرساخت های حیاتی (CIP) تعریف شده اند، که شامل استانداردهای CIP-002 تا CIP-014 می باشد.[28] رعایت این استانداردها برای تمامی اپراتورها و مالکان سامانه های قدرت که تحت حوزه اختیارات NERC فعالیت می کنند، الزامی است. نظارت بر اجرای این استانداردها در ایالات متحده بر عهده کمیسیون فدرال تنظیم گری انرژی (FERC) می باشد. عدم رعایت آن ها می تواند منجر به جریمه های مالی سنگین شود. استانداردهای امنیت سایبری NIST. (NIST)، که یک آژانس فدرال ایالات متحده
تحت وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا است، نقش مرکزی در توسعه و نگهداری استانداردها، دستورالعمل ها و بهترین شیوه ها در زمینه امنیت سایبری دارد. NIST در ابتدا با هدف تأمین امنیت سامانه های اطلاعاتی فدرال تأسیس شد، اما استانداردهای آن به مرور تأثیر جهانی یافته اند و اکنون به عنوان منابع پایه ای در برنامه های امنیت سایبری در صنایع و کشورهای مختلف مورد استفاده قرار می گیرند. رویکرد NIST بر روش شناسی مبتنی بر ریسک تأکید دارد که پنج عملکرد اصلی را در بر می گیرد: شناسایی (Identify)، محافظت (Protect)، کشف (Detect)، پاسخ گویی (Respond)، و بازیابی (Recover). این اصول، پایه بسیاری از دستورالعمل ها و چارچوب های NIST را تشکیل می دهند و به سازمان ها کمک می کنند تا ارزیابی و مدیریت مؤثر ریسک های امنیت سایبری را انجام دهند. در حالی که رعایت استانداردهای NIST برای نهادهای فدرال الزامی است، بسیاری از سازمان های خصوصی در حوزه هایی مانند مالی، سلامت، تولید و غیره نیز داوطلبانه آن ها را به دلیل وضوح، انعطاف پذیری و جامع بودن شان می پذیرند. چارچوب امنیت سایبری NIST (NIST CSF). مقاله اصلی: چارچوب امنیت سایبری ایالات متحده آمریکا
یکی از تأثیرگذارترین مشارکت های NIST، چارچوب امنیت سایبری ایالات متحده آمریکا(CSF) است که نخستین بار در سال ۲۰۱۴ منتشر و در سال ۲۰۲۴ با نسخه CSF 2.0 به روزرسانی شد. این چارچوب در پاسخ به تهدیدات فزاینده سایبری و نیاز به شیوه های استاندارد توسعه یافته است. CSF یک رویکرد مبتنی بر ریسک برای مدیریت خطرات امنیت سایبری فراهم می کند. ساختار آن حول پنج عملکرد اصلی است: شناسایی، محافظت، کشف، پاسخ گویی، و بازیابی، که هر یک نمایانگر یک مرحله حیاتی در مدیریت ریسک امنیت سایبری هستند.[29] این چارچوب به عنوان یک راهنمای جهانی طراحی شده است تا قابل تطبیق برای تمامی سازمان ها با هر اندازه و در هر بخش باشد. NCSC Cyber Essentials. اصول پایه امنیت سایبری مرکز ملی امنیت سایبری بریتانیا (NCSC) مقالهٔ اصلی: Cyber Essentials یک طرح تضمین اطلاعاتی دولتی در بریتانیا است که توسط مرکز ملی امنیت سایبری (بریتانیا) (NCSC) اداره می شود. این طرح، سازمان ها را تشویق می کند تا شیوه های مناسب امنیت اطلاعات را اتخاذ کنند. Cyber Essentials همچنین شامل یک چارچوب تضمین و مجموعه ای ساده از کنترل های امنیتی برای محافظت از اطلاعات در برابر تهدیداتی اس
ت که از طریق اینترنت وارد می شوند. Essential Eight. هشت اصل ضروری مرکز امنیت سایبری استرالیا مرکز امنیت سایبری استرالیا مجموعه ای از راهبردهای اولویت بندی شده برای کاهش تهدیدات سایبری را در قالب "راهبردهایی برای کاهش حوادث امنیت سایبری" ارائه داده است تا به سازمان ها کمک کند در برابر تهدیدهای مختلف سایبری از خود محافظت کنند. مؤثرترین این راهبردها تحت عنوان Essential Eight یا «هشت اصل ضروری» شناخته می شوند.[34] BSI IT-Grundschutz. استانداردهای BSI و روش حفاظت پایه فناوری اطلاعات آلمان (IT-Grundschutz) استانداردهای دفتر مرکزی امنیت داده ها (آلمان) (Bundesamt für Sicherheit in der Informationstechnik یا به اختصار BSI) بخشی اساسی از روش حفاظت پایه فناوری اطلاعات (IT-Grundschutz) هستند. این استانداردها شامل توصیه هایی دربارهٔ روش ها، فرایندها، رویه ها، رویکردها و اقدامات برای جنبه های مختلف امنیت اطلاعات هستند. کاربران نهادهای دولتی، شرکت ها، تولیدکنندگان یا ارائه دهندگان خدمات می توانند از استانداردهای BSI برای امن سازی داده ها و فرایندهای کسب وکار خود استفاده کنند.[35] استانداردهای خاص صنعت. PCI DSS. مقاله اصلی:
استاندارد امنیت داده صنعت پرداخت کارت (Payment Card Industry Data Security Standard) استاندارد امنیت داده های صنعت کارت پرداخت (PCI DSS) یک استاندارد امنیت اطلاعات است که برای سازمان هایی تدوین شده که با کارت های اعتباری برندهای اصلی سر و کار دارند. این استاندارد توسط شرکت های ارائه دهنده کارت های اعتباری الزام آور شده و توسط شورای استانداردهای امنیتی صنعت کارت پرداخت (PCI SSC) مدیریت می شود. هدف از ایجاد این استاندارد، افزایش کنترل ها بر داده های دارنده کارت و در نتیجه کاهش تقلب در کارت های اعتباری است. UL 2900. UL 2900 مجموعه ای از استانداردهاست که توسط شرکت UL (Underwriters Laboratories) منتشر شده است. این استانداردها شامل الزامات کلی امنیت سایبری (UL 2900-1) و همچنین الزامات خاص برای محصولات پزشکی (UL 2900-2-1)، سیستم های صنعتی (UL 2900-2-2)، و سامانه های هشدار ایمنی و امنیت زندگی (UL 2900-2-3) هستند. طبق UL 2900، تولیدکنندگان موظف اند سطح حمله (attack surface) فناوری های استفاده شده در محصولاتشان را شرح داده و مستندسازی کنند. این استاندارد نیازمند مدل سازی تهدیدات (Threat Modeling) بر اساس کاربری مورد ن
ظر و محیط پیاده سازی محصول است. همچنین UL 2900 تأکید می کند که اقدامات امنیتی مؤثری برای محافظت از داده های حساس (مانند داده های شخصی) و سایر دارایی ها (نظیر داده های فرمان و کنترل) باید اتخاذ شده باشد. این استاندارد همچنین مستلزم این است که آسیب پذیری های امنیتی نرم افزار برطرف شده باشند، اصول امنیتی مانند دفاع در عمق (Defense-in-Depth) رعایت شده و امنیت نرم افزار از طریق تست نفوذ (Penetration Testing) تأیید شده باشد. سازمان های تولیدکننده استانداردها. سازمان بین المللی استانداردسازی (ISO) یک سازمان بین المللی تدوین استاندارد است که به صورت کنسرسیومی از نهادهای ملی استاندارد از ۱۶۷ کشور سازماندهی شده و دبیرخانه آن در ژنو، سوئیس قرار دارد. ISO بزرگ ترین تدوین کننده استانداردهای بین المللی در جهان است. کمیسیون بین المللی الکتروتکنیک (IEC) نیز یک سازمان بین المللی استانداردسازی است که در حوزه الکتروتکنولوژی فعالیت دارد و همکاری نزدیکی با ISO دارد. برخی از استانداردهای مهم برای متخصصان امنیت اطلاعات عبارت اند از: مؤسسه ملی فناوری و استانداردها (NIST) یک نهاد فدرال غیرنظارتی وابسته به وزارت بازرگانی ایالات متحده
آمریکا است. بخش امنیت رایانه NIST به توسعه استانداردها، سنجه ها، تست ها و برنامه های ارزیابی می پردازد و استانداردها و راهنماهایی را برای بهبود امنیت در برنامه ریزی، پیاده سازی، مدیریت و عملیات فناوری اطلاعات منتشر می کند. NIST همچنین نگهدارنده انتشارات استاندارد پردازش اطلاعات فدرال (FIPS) است. جامعه اینترنت (Internet Society یا ISOC) یک جامعه حرفه ای با عضویت بیش از ۱۰۰ سازمان و ۲۰٬۰۰۰ عضو حقیقی از بیش از ۱۸۰ کشور است. این نهاد در زمینه مسائل مربوط به آینده اینترنت نقش رهبری دارد و خانه سازمانی گروه هایی است که مسئول استانداردهای زیرساختی اینترنت هستند، از جمله: ISOC همچنین میزبان اسناد درخواست برای اظهار نظر (RFC) است، که شامل استانداردهای رسمی پروتکل های اینترنت و سند مهم RFC-2196 (راهنمای امنیت سایت) می شود. دفتر مرکزی امنیت داده ها (آلمان) (به آلمانی: "Bundesamt für Sicherheit in der Informationstechnik" یا BSI) استانداردهای BSI با شماره های ۱۰۰–۱ تا ۱۰۰–۴ مجموعه ای از توصیه ها هستند که شامل روش ها، فرآیندها، رویکردها و اقدامات مرتبط با امنیت اطلاعات می شوند. استاندارد ۱۰۰–۲ BSI با عنوان روش شناسی IT-Gr
undschutz توضیح می دهد که چگونه می توان مدیریت امنیت اطلاعات را پیاده سازی و اجرا کرد. این استاندارد راهنمایی ویژه به نام کاتالوگ های حفاظت پایه IT (IT-Grundschutz Catalogs) را نیز در بر می گیرد. پیش از سال ۲۰۰۵، این کاتالوگ ها با عنوان "حفاظت از پایگاه داده فناوری اطلاعات" شناخته می شدند. این اسناد برای شناسایی و مقابله با نقاط ضعف امنیتی در محیط فناوری اطلاعات بسیار مفید هستند. تا سپتامبر ۲۰۱۳، مجموعه ی کامل این اسناد به همراه مقدمه و کاتالوگ ها، بیش از ۴۴۰۰ صفحه را دربر می گیرد. رویکرد IT-Grundschutz با خانواده استانداردهای ISO/IEC 2700x هم راستا و منطبق است. نهاد استانداردهای مخابراتی اروپا (ETSI) نیز یک کاتالوگ از شاخص های امنیت اطلاعات را استاندارد کرده است که توسط گروه مشخصات صنعتی (ISG) تحت عنوان ISI هدایت می شود.
بهترین انتخاب ممکن یا بهترین انتخاب برای همیشه (چینی: 承欢记؛ انگلیسی: Best Choice Ever) یک مجموعه تلویزیونی چینی در سال ۲۰۲۴ به کارگردانی تیان یو و با بازی یانگ ژی، شو کای، شو لینگ یو و ژانگ یائو است. این مجموعه اقتباسی از رمانی به همین نام اثر نویسنده مشهور هنگ کنگی، یی شو، است. فیلمبرداری این سریال رسماً در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۳ آغاز شد و در ۹ آوریل ۲۰۲۴ از شبکه تنسنت ویدئو به نمایش درآمد. خلاصه داستان. این مجموعه، داستان مای چنگ هوان (یانگ زی) را روایت می کند که در یک خانواده معمولی در شانگهای متولد شده است. او به اصرار مادرش لیو وانیو (هه سایفی) در مورد ازدواج با دوست پسرش شین جیالیانگ (نیو جونفنگ) صحبت می کند. با این حال، به دلایل مختلفی مانند تفاوت زیاد در پیشینه خانوادگی و دخالت بیش از حد والدین، این دو از هم جدا می شوند. مای چنگ هوان به تدریج از عشق قوی مادرش رها می شود و در کارش به موفقیت دست می یابد. با به رسمیت شناخته شدن توسط مادربزرگ ناتنی اش، او وظیفه مدیریت هتل را که مادربزرگ ناتنی اش بیشترین ارزش را برایش قائل بود، بهدست آورد. یائو ژیمینگ (شو کای)، نوه مادربزرگ ناتنی اش و یک مدیر هتل حرفه ای، از طریق همک
اری آن ها با مای چنگ هوان آشنا شد و دست در دست هم کار کردند. یائو ژیمینگ در زندگی، احساسات خالصانه خانواده مای را احاطه کرد و رابطه اش با مای چنگ هوان به تدریج گرم شد.
انرژی در سوئیس در حال گذار به سوی پایداری است و این کشور اهداف بلندپروازانه ای را در راستای حفاظت از محیط زیست و مقابله با تغییرات اقلیمی تعیین کرده است. بر اساس برنامه ریزی های صورت گرفته، سوئیس متعهد شده است تا تا سال ۲۰۵۰ به سطح انتشار خالص صفر انتشار گاز گلخانه ای دست یابد. این بدان معناست که میزان گازهای گلخانه ای منتشرشده در آن زمان با میزان گازهای جذب شده یا جبران شده برابر خواهد بود و در نتیجه، تأثیر خالص آن ها بر اقلیم صفر خواهد بود. همچنین، این کشور هدف میان مدت مهمی را نیز در نظر گرفته است که بر اساس آن، میزان انتشار گازهای گلخانه ای باید تا سال ۲۰۳۰ نسبت به سطوح سال های پیشین، دست کم ۵۰ درصد کاهش یابد. تحقق این اهداف مستلزم اصلاحات گسترده در حوزه های مختلف از جمله تولید انرژی، مصرف سوخت های فسیلی، بهره وری انرژی، توسعه انرژی های تجدیدپذیر مانند برق آبی، خورشیدی و بادی، و نیز تغییر الگوهای مصرفی جامعه و صنایع است. انرژی در کشور سوئیس عمدتاً بر پایه منابع برق آبی، انرژی هسته ای و گاز طبیعی استوار است. همچنین، بخش قابل توجهی از فرآورده های نفتی مورد نیاز، به ویژه برای سوخت رسانی به خودروها، از طریق و
اردات تأمین می شود؛ چرا که سوئیس خود فاقد منابع فسیلی قابل استخراج است و هیچ گونه تولید داخلی نفت یا گاز ندارد. در راستای مقابله با تغییرات اقلیمی و کاهش وابستگی به سوخت های فسیلی، دولت سوئیس در سال ۲۰۱۱ «استراتژی انرژی ۲۰۵۰» را آغاز کرد. این راهبرد بلندمدت با هدف گذار به سمت شیوه های تولید انرژی پایدار در کشور سوئیس عمدتاً بر پایه منابع برق آبی، انرژی هسته ای و گاز طبیعی استوار است. همچنین، بخش قابل توجهی از فرآورده های نفتی مورد نیاز، به ویژه برای سوخت رسانی به خودروها، از طریق واردات تأمین می شود؛ چرا که سوئیس خود فاقد منابع فسیلی قابل استخراج است و هیچ گونه تولید داخلی نفت یا گاز ندارد. در راستای مقابله با تغییرات اقلیمی و کاهش وابستگی به سوخت های فسیلی، دولت سوئیس در سال ۲۰۱۱ «استراتژی انرژی ۲۰۵۰» را آغاز کرد. این راهبرد بلندمدت با هدف گذار به سمت شیوه های پایدارتر تولید و مصرف انرژی طراحی شده است. از مهم ترین اهداف این استراتژی می توان به دستیابی به بی طرفی کربنی (climate neutrality)، کاهش تدریجی سهم سوخت های فسیلی در سبد انرژی ملی، توسعه انرژی های تجدیدپذیر، و افزایش بهره وری انرژی در بخش های مختلف اشا