Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صاحب خانه ها (ایتالیایی: "Padroni di casa)"، همچنین با نام "صاحب خانه ها" شناخته می شود) یک فیلم کمدی-درام ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی ادواردو گابریلینی است. این فیلم در جشنواره بین المللی فیلم لوکارنو ۲۰۱۲ به بخش مسابقه راه یافت. طرح. کازیمو و الیا دو کاشی کار اهل رم هستند که توسط خواننده ای به نام فاوستو میلی برای بازسازی تراس خانه اش مأمور شده اند. فاوستو، خواننده ای بسیار موفق، پس از بیماری جدی همسرش مویرا که به ویلچر وابسته است، تصمیم به بازنشستگی از صحنه گرفته است. با وجود ابراز محبت فراوان، مشخص است که مشکلی بین فاوستو و مویرا وجود دارد. این زوج در گوشه ای ظاهراً بهشتی از آپنین توسکانی-امیلین، گوشه گیر از دنیا زندگی می کنند. فاوستو برای حمایت از ترویج گردشگری، موافقت کرد که برای اجرا در ملاء عام بازگردد. با وجود برادر بودن، کازیمو و الیا عمیقاً متفاوت هستند. اولی، که برادر بزرگتر است، داستان های دشواری پشت سر خود دارد که او را عمیقاً تحت تأثیر قرار داده است، در حالی که دومی، در حالی که عاشق برادرش است، حضور او را به عنوان یک محدودیت تحمل می کند. جامعه کوچک بلافاصله با بی اعتمادی زیاد، مانند د
و خارجی، از این دو برادر استقبال می کند. و اگر الیا سعی کند به شیوه ای بسیار حرفه ای رفتار کند، کوزیمو نمی تواند تسلیم جذابیت ستاره فاوستو میلی نشود. کم کم، بی اعتمادی بین دو برادر و بقیه روستا شدت می گیرد. الیا شروع به قرار گذاشتن با یک دختر محلی می کند و این باعث حسادت پسری می شود که به او ابراز علاقه می کند. از سوی دیگر، کوزیمو، که تعریف فاوستو را اشتباه متوجه شده، با موکلش درگیر می شود. برای آرام کردن تحقیر ناشی از آن، به بار روستا می رود و بیش از حد معمول مشروب می خورد. در همین حال، با نزدیک شدن به روز کنسرت و بازگشت باشکوه فاوستو، کار الیا و کوزیمو به پایان نرسیده است. تنش ها بین خواننده و همسر بی حرکتش، درست مانند درگیری های بین دو برادر و بقیه کشور، تشدید می شود. و وقتی کوزیمو ناخواسته شاهد چیزی می شود که نباید می دید، واکنش های مجریان دیگر به تعویق نمی افتد.
«رمان یک قتل عام» یک فیلم درام تاریخی ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی مارکو تولیو جوردانا است. این فیلم تا حدودی بر اساس کتاب "«پیازا فونتانا»" نوشته پائولو کوچیارلی ساخته شده است. این فیلم به بازسازی بمب گذاری پیازا فونتانا که در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۹ در میلان رخ داد و وقایع غم انگیز پس از آن، از مرگ جوزپه پینلی که در شرایط مرموزی در طول بازجویی رخ داد، تا مرگ کمیسر لوئیجی کالابرسی که رهبری تحقیقات را بر عهده داشت، می پردازد. در ژوئیه ۲۰۱۲، "فیلم «رومانزو دی یک جادو»" به چهل و هفتمین جشنواره بین المللی فیلم کارلووی واری راه یافت و جایزه ویژه هیئت داوران را از آن خود کرد. این فیلم نامزد دریافت ۱۶ جایزه دیوید دی دوناتلو شد و سه جایزه (برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد، بهترین بازیگر نقش مکمل زن و بهترین جلوه های ویژه) را از آن خود کرد. همچنین سه جایزه ناسترو دی آرجنتو (برای بهترین فیلمنامه، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و بهترین بازیگر نقش مکمل زن) و دو جایزه چیاک دی اور (برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و بهترین موسیقی متن) را از آن خود کرد.
«"زندگی ارزش خود را از دست نمی دهد"» (La vita non perde valore) یک فیلم مستند محصول سال ۲۰۱۲ دربارهٔ بازگشت کودکان سرباز سابق به جامعه در سیرالئون است. این مستند در دانشگاه های مختلف مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و به موضوع پایان نامهٔ پنج درجه ای تبدیل شده است. این فیلم توسط ، فیلمساز و روزنامه نگار آزاد که برنده جایزه ملی حقوق بشر ایتالیا، یعنی جایزه ماریا ریتا ساوله در سال ۲۰۱۴، شده است، نوشته و کارگردانی شده است. این فیلم بر کار پدر جوزپه برتون، یک مبلغ مذهبی ایتالیایی که بیش از چهل سال در سیرالئون زندگی می کرد، تمرکز دارد. برتون «جنبش خانه های خانوادگی» (FHM) را برای ارائه مراقبت و آموزش والدین به کودکان قربانی جنگ داخلی این کشور تأسیس کرد، جنگی که در طی آن هزاران کودک توسط همه طرف ها به عنوان سرباز استخدام و استفاده شدند. کودکان اغلب به زور استخدام می شدند، به آنها مواد مخدر داده می شد و برای ارتکاب جنایات مورد استفاده قرار می گرفتند. دختران نیز به عنوان سرباز استخدام می شدند و اغلب مورد استثمار جنسی قرار می گرفتند. بسیاری از کودکان بازماندگان حملات روستایی بودند، در حالی که برخی دیگر رها شده بودند. آنه
ا برای اهداف گشت زنی، حمله به روستاها و نگهبانی از کارگران در مزارع الماس استفاده می شدند. جنبش خانه های خانوادگی بیش از ۳۰۰۰ کودک سرباز را به جامعه بازگردانده است. این فیلم شهادت های برخی از این سربازان کودک سابق - که اکنون بزرگسال هستند - را به تصویر می کشد که تجربیات خود را قبل و بعد از ملاقات با برتون شرح می دهند و به بررسی مسائلی مانند گناه، تنهایی، اعتماد و ترس و چگونگی کمک به سوژه ها برای غلبه بر رنج و ارزش های به ظاهر منفی گذشته شان می پردازد. مضمون اصلی فیلم این است که علیرغم جنگ داخلی و سوءاستفاده از این سربازان کودک، «زندگی ارزش خود را از دست نمی دهد.» این فیلم همچنین نشان می دهد که چگونه کار برتون به قربانیان و عاملان خشونت اجازه می دهد تا اکنون به دلیل این اعتماد به ارزش زندگی، بدون نفرت یا کینه با یکدیگر ملاقات و همکاری کنند. این فیلم «سخت و دردناک» است، اما پیام آن «امید، علیرغم ترس، کابوس، علیرغم شرارت و پستی انسان» است. این فیلم شهادت ها را با مصاحبه ها و گفتگو با برتون و روبرتو راورا، روان شناسی که در کنار جنبش خانه های خانوادگی برای تجزیه و تحلیل تأثیر تروما در سربازان کودک کار می کند، در ه
م می آمیزد. این فیلم در سال ۲۰۱۰ فیلمبرداری شد و ایده آن پس از آن مطرح شد که پروژه ای با بودجه کمیسیون اروپا برای «ایجاد، جمع آوری و توزیع منابع دانش برای بهبود ارتباطات و گفتگو» - از ماسوکو خواست تا مجموعه ای از مصاحبه ها را در سیرالئون تهیه کند. پس از اینکه ویلما ماسوکو با پدر برتون ملاقات کرد، او از او دعوت کرد تا گزارشی در مورد فعالیت های او با کودکان سرباز سابق سیرالئون تهیه کند. مستند "«زندگی بدون ارزش»" که منتشر شد، «نه بر درام انسانی، بلکه بر چگونگی برخورد و حل آن» تمرکز دارد. این فیلم که در سال ۲۰۱۲ اکران شد، در همان سال نسخه انگلیسی زبان آن نیز منتشر شد.
اتاق پروانه (The Butterfly Room) یک فیلم ترسناک -هیجانی آمریکایی-ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی جاناتان زارانتونلو است. این فیلم بر اساس رمان "آلیس از ۴ تا ۵" ("Alice from 4 to 5") نوشته زارانتونلو ساخته شده است. این فیلم در جشنواره بین المللی فیلم فانتزی نوشاتل ۲۰۱۲ جایزه جوانان دنیس-دو-روژمونت را از آن خود کرد. داستان حول محور آن (باربارا استیل)، یک خانم مسن منزوی و عاشق پروانه، می چرخد که سال ها پس از خراب کردن رابطه اش با دخترش دوروتی (هدر لنگن کمپ)، رابطه ای نگران کننده با یک دختر جوان مرموز برقرار می کند. ری وایز، آدرین کینگ، کامیل کیتون و پی جی سولز نیز در این فیلم حضور دارند، همچنین جیمز کارن در آخرین نقش سینمایی خود بازی می کند؛ کارن شش سال پس از اکران فیلم درگذشت. تولید. وقتی زارانتونلو در یک گردهمایی فیلم های ترسناک شرکت کرد، از لانگن کمپ خواسته شد تا نقش دوروتی را بازی کند. او پس از خواندن فیلمنامه تحت تأثیر قرار گرفت و در نهایت قرارداد بازی در فیلم را امضا کرد و فیلمبرداری آن را تجربه ای مثبت توصیف کرد. در مصاحبه ای با "ترس مرکزی"، وقتی از زارانتونلو در مورد ایده اولیه فیلم سؤال شد، او اظه
ار داشت: پذیرش. این فیلم با نقدهای عموماً متفاوتی روبرو شده است. در حالی که کیم نیومن ، منتقد فیلم از "اسکرین دیلی،" فیلم را به خاطر پرداختن به بخش هایی از اردوگاه که به نظر او تأثیر وحشت را کاهش می دهد، مورد انتقاد قرار داد، نیومن هم بازی های لانگنکمپ و هم پاتنم را ستود. استیسی لین ویلسون از "ترس مرکزی" اظهار داشت: «فیلم «اتاق پروانه» که با بودجه ای کم اما با عشق فراوان جاناتان زارانتونلو، ماهرانه کارگردانی شده است، به عنوان یک تریلر روانشناختی آرام و غم انگیز که یادآور بهترین های دهه ۱۹۷۰ است، موفق عمل می کند (هرچند، علیرغم آرزوهای پرشور برخی از مطبوعات، یک جالو نیست). این واقعیت که در لوکیشنی در لس آنجلس زیبا و تاریخی فیلمبرداری شده است، تنها به فضاسازی و اصالت آن می افزاید.» فرانک شک از "هالیوود ریپورتر" نقد بسیار متفاوتی ارائه داد و گفت: «اتاق پروانه آنقدر بی مزه ساخته شده که چیزی بیش از یک کنجکاوی اردوگاهی نیست. با وجود انبوهی از لحظات تکان دهنده، فیلم ترس های واقعی کمی ارائه می دهد، اگرچه کارگردان زارانتونلو اوج بصری مؤثری را ارائه می دهد. همین کافی است که بگوییم مجموعه آثار «آن» چیزی بیش از حشرات بالد
ار را شامل می شود.»
ویولا آردونه (۲ ژوئیهٔ ۱۹۷۴) رمان نویس ایتالیایی است. زندگی و حرفه. ویولا آردونه در ناپل به دنیا آمد. او در دبیرستان کلاسیک ناپل تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۶ در رشتهٔ ادبیات از دانشگاه فدریکو دوم ناپل فارغ التحصیل شد.پس از همکاری با انتشارات آموزشی ادیتزیونه سیمونه، فعالیت خود را به عنوان معلم ادبیات آغاز کرد. پس از انتشار چند مجموعه داستان کوتاه، آردونه در سال ۲۰۱۳ با رمان «دستورالعملی برای دلی در آشوب» نخستین اثر بلند خود را منتشر کرد. او در سال ۲۰۱۹ با رمان تاریخی «قطار کودکان» به موفقیت چشمگیری دست یافت؛ اثری که سرگذشت خانواده ای را روایت می کند که در ابتکار قطارهای خوشبختی شرکت دارند. این رمان به ۳۶ زبان ترجمه شدو کریستینا کومنچینی اقتباسی از آن را با همین عنوان در قالب یک فیلم اوریجینال نتفلیکس ساخت. رمان بعدی او با عنوان «قلب شکست ناپذیر اولیوا دنارو» الهام گرفته از رویدادهای زندگی فرانکا ویولا است.
خاندان فیسکی () یک خانواده اشرافی قدیمی ایتالیایی اهل جنوا، ایتالیا بودند که از نوادگان آنها، شاهزادگان فیشی راواسکیری بلمونته هستند. آنها که ریشه باستانی دارند، نام خود را از جد خود، اوگو فلیسکوس، از نوادگان کنت های لاوانیا، گرفته اند. این خانواده روابط نزدیکی با پادشاهان آنژوین سیسیل داشتند. بعدها نیز با پادشاهان فرانسه ارتباط برقرار کردند. خانواده فیشی دو پاپ و ۷۲ کاردینال به دنیا آوردند. تاریخچه. فیشی ها به عنوان کنت های لاوانیا، نوعی استقلال قضایی و سیاسی از جمهوری جنوا داشتند. این خانواده که در روستای مجاور سن سالواتوره دی کوگورنو مستقر بودند، قلمرو اشرافی وسیعی را در لوانت لیگوریا و مناطق داخلی چیاواری بنا نهادند. در سال ۱۰۱۰، مراسم اعطای مقام به فیشی ها در جنوا برگزار شد: این خانواده به کنت های لاوانیا تبدیل شدند. به گفته هنری مقدس، پادشاه ایتالیا از سال ۱۰۰۴ و امپراتور مقدس روم از سال ۱۰۱۴ و آخرین نفر از سلسله اتونی، «ما فیسکی برجسته را به عنوان جانشین ژنرال این شهر-دولت با اختیارات گسترده منصوب می کنیم.» در طول قرون وسطی، درگیری های سیاسی بی شماری برای تسلط بر لاوانیا بین فیسکی ها و جمهوری جنوا که م
تحدی همیشه وفادار و دژی مرزی دفاعی در نزدیکی چیاواری داشت، رخ داد. در این مدت، قوی ترین دشمنان این خانواده، دوری ها بودند. هنگامی که روستا در حدود قرن دوازدهم به یک شهرداری آزاد تبدیل شد، ارباب فیسکی، در محدوده خود، به انجام کارهای اداری و سیاسی لاوانیا ادامه داد. در قرن چهاردهم، با جذب فیشی ها در بالاترین اشراف جنوا، کوچک شدن تدریجی قلمرو لاوانیا آغاز شد. نقش های مهم دیگر. مردان فیشی - که همگی با نام کونته دی لاوانیا شناخته می شدند - نقش های مهمی را به عنوان پارتیزان های گوئلف در حکومت و تاریخ نظامی جنوای قرون وسطی ایفا کردند، که همیشه با جمهوری در تضاد بودند و همیشه ارتباط خود را با دارایی هایشان در اینجا حفظ می کردند. در سال ۱۱۳۸، در توافقی بین فیشی ها و کمون جنوا، فیشی ها موافقت کردند که بخشی از سال را در شهر بگذرانند. آنها ثروت زیادی از فعالیت های تجاری و مالی به دست آوردند و بعداً در شاخه های مختلف متعددی توسعه یافتند. آنها علاوه بر لیگوریا، در پیمونت، لومباردی، اومبریا و پادشاهی ناپل نیز دارای املاک بودند. سینیبالدو فیشی، برادر کوچکتر کنت اوپیتزو، در سال ۱۲۴۳ به عنوان پاپ اینوسنت چهارم انتخاب شد. یکی ا
ز برادرزاده هایش پاتریارک اوپیتزو انطاکیه شد و دیگری به عنوان پاپ آدریان پنجم به عنوان یکی از سه پاپ سال ۱۲۷۶ انتخاب شد. در توطئه فیشی در سال ۱۵۴۷، جیووانی لوئیجی فیشی و اشراف تلاش ناموفقی برای بازپس گیری دوگات از آندره آ دوریا انجام دادند و قدرت فیشی در هم شکست.
شورای امنیت سازمان ملل متحد، متشکل از پنج عضو دائم و ده عضو غیردائم انتخابی است. انتخاب شدن، نیازمند رأی اکثریت دو سوم از مجمع عمومی سازمان ملل متحد است. اعضای منتخب، برای یک دوره دو ساله در شورا حضور دارند که در سال های زوج، پنج کرسی و در سال های فرد، پنج کرسی دیگر، به رقابت گذاشته می شود. عضوی که از عضویت شورای امنیت، خارج می شود، نمی تواند بلافاصله، دوباره انتخاب شود. انتخابات، معمولاً در ماه ژوئن، برای یک دوره، از اول ژانویه، آغاز می شود. به دلیل الزام اکثریت دو سوم، ممکن است دو نامزد با آرای تقریباً برابر، هر کدام با کسب تقریباً نیمی از آرا، به بن بست برسند و گاهی برای حل اختلاف، به هفته ها مذاکره، نیاز باشد. کرسی های غیردائم، از نظر جغرافیایی، توزیع می شوند و تعداد مشخصی از کرسی ها، به هر یک از پنج گروه منطقه ای سازمان ملل متحد، اختصاص داده می شود. گروه های منطقه ای. ده کرسی غیردائم به شرح زیر توزیع شده اند: علاوه بر این، یکی از پنج کرسی آفریقایی/آسیایی، یک کشور عربی است که به طور متناوب، بین این دو گروه، تقسیم می شود. این قانون، در سال ۱۹۶۷ اضافه شد تا از سال ۱۹۶۸، اعمال شود. توزیع زوج/فرد، عملاً در ان
تخابات ژانویه ۱۹۴۶ و ۱۹۶۵ (نخستین انتخابات تاریخ و نخستین انتخابات پس از افزایش کرسی ها) تعیین شد. برای هر یک از شش و چهار عضو در کرسی های تازه ایجاد شده، مجمع عمومی سازمان ملل متحد، به اعطای یک دوره ۱ ساله یا ۲ ساله، رأی داد.
جایزه هیئت ملی بازبینی برای بهترین کاگردان () یکی از جوایز سالانه فیلم است که (از سال ۱۹۴۵) توسط هیئت ملی بازبینی فیلم اهدا می شود.
«ط-ل-ا-ق» ترانه ای نوشته شده توسط بابی بردک و کرلی پاتمن و خوانده شده توسط هنرمند موسیقی کانتری آمریکایی تمی وینت می باشد که در مهٔ سال ۱۹۶۸ به عنوان نخستین تک آهنگ و قطعهٔ هم نام آلبوم "ط-ل-ا-ق" منتشر گردید. نسخهٔ وینت در سال ۱۹۶۸ به رتبهٔ نخست ترانه های کانتری رسید و برای او نامزدی جایزهٔ گرمی در بخش بهترین اجرای کانتری خوانندهٔ زن را به همراه داشت. بازخوردها. "رولینگ استون" در سال ۲۰۲۴ این ترانه را در رتبهٔ ۵۹ فهرست «۲۰۰ ترانهٔ برتر کانتری در تمام دوران» قرار داد.
تلاش های متعددی برای برقراری آتش بس در جنگ داخلی سوریه صورت گرفته است. اولین آتش بس جزئی (۲۶ فوریه – ژوئیهٔ ۲۰۱۶). پس از مذاکرات مونیخ، قدرت های جهانی در گروه بین المللی حمایت از سوریه، آتش بس بین طرفین اصلی جنگ را مورد مذاکره قرار دادند. در ۲۲ فوریه ۲۰۱۶، ایالات متحده و روسیه شرایط توقف خصومت ها در سوریه را اعلام کردند و متعهد شدند که «توقف خصومت ها به شیوه ای بی طرفانه و شفاف و با پوشش گسترده رسانه ای نظارت خواهد شد.» در ۲۶ فوریه ۲۰۱۶، شورای امنیت سازمان ملل متحد به اتفاق آرا قطعنامه ۲۲۶۸ را تصویب کرد که از همه طرفین می خواست تا از شرایط توافق ایالات متحده و روسیه در مورد «توقف خصومت ها» پیروی کنند. آتش بس در ۲۷ فوریه ۲۰۱۶ ساعت ۰۰:۰۰ (به وقت دمشق) آغاز شد. این آتش بس شامل حملات به سازمان های تروریستی تعیین شده توسط سازمان ملل مانند داعش و جبهه النصره نمی شود. در پایان فوریه ۲۰۱۶، علیرغم درگیری های فردی، گزارش شد که آتش بس پابرجا مانده است. در اوایل فوریه ۲۰۱۶، با آغاز رسمی مذاکرات صلح سوریه با میانجیگری سازمان ملل متحد در ژنو و علیرغم اعتراضات مخالفان، دولت سوریه عملیات تهاجمی خود را در استان حلب ادامه داد،
در حالی که گمانه زنی هایی مبنی بر آماده شدن ترکیه، عربستان سعودی و امارات متحده عربی برای حمله نظامی به سوریه وجود داشت. این اعلامیه عربستان سعودی مورد استقبال ایالات متحده قرار گرفت. سرگئی لاوروف در پاسخ به درخواست ها برای توقف بمباران نیروهای مخالف در سوریه توسط روسیه، اکنون که مذاکرات صلح آغاز شده است، در مسقط، عمان، گفت که روسیه حملات هوایی خود را تا زمانی که «سازمان های تروریستی مانند جبهه النصره و داعش» را شکست ندهد، متوقف نخواهد کرد. او همچنین بر ضرورت ایمن سازی مرز ترکیه–سوریه برای جلوگیری از قاچاق و جابجایی شبه نظامیان تأکید کرد. ولید معلم، معاون نخست وزیر سوریه، گفت که هرگونه مداخله زمینی یک کشور خارجی در خاک سوریه بدون تأیید دولت، اقدامی تجاوزکارانه تلقی می شود که باید با آن مقابله شود: «هر متجاوزی، چه سعودی باشد و چه ترک، در جعبه های چوبی به کشورش بازگردانده خواهد شد.» در ۱۱ فوریه، تأیید شد که نیروهای دموکراتیک سوریه مستقر در شهر عفرین، در شمال غربی حلب، مجموعه ای از شهرها، از جمله دیر جمال و القمیه، و همچنین پایگاه هوایی نظامی سابق منغ در نزدیکی مرز با ترکیه را که قبلاً توسط شورشیان تصرف شده بود
، تصرف کرده اند. در تلافی، در ۱۳ فوریه، ترکیه از خاک خود، یک کارزار مداوم گلوله باران مواضع نیروهای دموکراتیک سوریه در منطقه اعزاز را آغاز کرد. در ۱۴ مارس ۲۰۱۶، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، اعلام کرد که روسیه «بخش اصلی» ارتش خود را از سوریه خارج خواهد کرد. پوتین همچنین گفت که پایگاه هوایی حمیمیم روسیه برای کنترل توافق های آتش بس حفظ خواهد شد و بندر طرطوس به طور عادی به فعالیت خود ادامه خواهد داد. به گفته منابع غربی، ایران پس از آتش بس تنها ۷۰۰ مشاور سپاه پاسداران را در سوریه نگه داشته است، اما این موضوع تأیید نشده است. در اواسط ماه مارس، نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران اعلام کرد که کماندوها و تک تیراندازهای ارتش را به عنوان مشاور نظامی به سوریه و عراق اعزام خواهد کرد که اولین اذعان رسمی ایران به استقرار نیروهای منظم ارتش ایران (برخلاف سپاه) در خارج از ایران از زمان جنگ ایران و عراق در دهه ۱۹۸۰ بود. دولت سوریه با حمایت نیروهای روسیه و ایران تا پایان مارس ۲۰۱۶ با موفقیت پالمیرا را از داعش پس گرفت. ارتش آزاد سوریه و گروه های اسلام گرای متحد آن، الراعی را در ۸ آوریل از داعش تصرف کردند. تصرف این شهر، خط
تدارکاتی مهمی را برای شورشیان از ترکیه، نزدیک مرز ترکیه، تضمین کرد. داعش در ۱۱ آوریل این شهر را به همراه شش روستا بازپس گرفت تا ژوئیه ۲۰۱۶، این آتش بس تقریباً از هم پاشیده بود و خشونت دوباره تشدید شده بود. دومین تلاش برای آتش بس (۱۲ سپتامبر – ۱۹ سپتامبر). در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۶، روسیه و ایالات متحده در مورد برقراری آتش بس بین دولت اسد سوریه و ائتلافی از به اصطلاح «گروه های شورشی مخالف اصلی سوریه» که مورد حمایت ایالات متحده هستند، به توافق رسیدند. این آتش بس مورد حمایت ایالات متحده و روسیه بود، با این تفاهم که - اگر به مدت یک هفته ادامه یابد - روسیه و ایالات متحده می توانند برنامه ریزی یک مأموریت مشترک علیه داعش و النصره را آغاز کنند. یک خلأ قابل توجه در آتش بس به این معنی بود که شامل حملات علیه «اهداف تروریستی» نمی شد - دولت روسیه از ادعاهایی مبنی بر هدف قرار دادن عناصر تروریستی برای توجیه حملات هوایی علیه مناطق تحت کنترل شورشیان استفاده کرده است. آتش بس در ۱۲ سپتامبر به اجرا درآمد، اما به خوبی رعایت نشد، زیرا دولت سوریه به بمباران ادامه داد و کمک های بشردوستانه سازمان ملل به دلیل نگرانی های امنیتی و خطر برای کار
وان ها به تأخیر افتاد. آتش بس در ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۶، زمانی که یک حمله هوایی ایالات متحده و بریتانیا که ادعا می شد هدف آن داعش بوده است، ۶۰ سرباز دولت سوریه را کشت، با شکست بیشتری مواجه شد و در ۱۹ سپتامبر، پس از حمله هوایی نیروهای سوری یا روسی به یک انبار هلال احمر سوریه که منجر به کشته شدن ۱۴ نفر و تخریب ۱۸ کامیون مواد غذایی شد، توسط دولت سوریه پایان یافته اعلام شد. در ۳ اکتبر ۲۰۱۶، ایالات متحده از تعلیق مذاکرات با روسیه در مورد اجرای توافق نامه خبر داد و پایان قطعی توافق آتش بس را اعلام کرد. سومین تلاش برای آتش بس (دسامبر ۲۰۱۶ – فوریهٔ ۲۰۱۷). در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۶، مذاکرات بین ترکیه و روسیه در آستانه، قزاقستان، منجر به میانجیگری دو کشور برای آتش بس سراسری سوریه شد که قرار است از نیمه شب ۳۰ دسامبر آغاز شود. ائتلاف ملی نیروهای انقلابی و مخالف سوریه اعلام کرد که به آتش بس پایبند خواهد بود. داعش، جبهه النصره و یگان های مدافع خلق از آتش بس مستثنی شدند و گروه های شورشی زیر برای آتش بس اعلام آمادگی کردند: با این حال، سخنگوی احرار الشام امضای این توافق را تکذیب کرد. کمتر از ۲ ساعت پس از اجرای آتش بس، درگیری هایی بین ارتش پ
یروزی و نیروهای دولتی در شمال استان حماة رخ داد. طبق گزارش ها، مناطق تحت کنترل شورشیان در سراسر استان ادلب نیز بمباران شد. در ۳۱ دسامبر، چندین گروه شورشی اعلام کردند که در صورت ادامه درگیری ها، آتش بس «باطل و بی اعتبار» خواهد بود. در ۲ ژانویه ۲۰۱۷، گروه های شورشی با اشاره به حمله وادی بردی اعلام کردند که مذاکرات مربوط به شرکت در کنفرانس صلح را به دلیل نقض آتش بس متوقف کرده اند. طبق گزارش سازمان ملل متحد در ۶ ژانویه ۲۰۱۷، آتش بس «تا حد زیادی رعایت می شود». در ۱۴ فوریه ۲۰۱۷، آتش بس بین نیروهای اسد و شورشیان در سراسر کشور نقض شد و منجر به درگیری های تازه در نقاط مختلف و حمله جدید شورشیان به درعا شد. سومین نشست مذاکرات روند آستانه در ۲۵ مارس ۲۰۱۷ در آستانه به پایان رسید همه طرف های شرکت کننده به توافق آتش بس برقرار شده از دور دوم مذاکرات آستانه متعهد ماندند. چهارمین تلاش برای آتش بس (مهٔ ۲۰۱۷). در ۴ مه ۲۰۱۷، روسیه، ایران و ترکیه در آستانه توافقی را برای ایجاد چهار «منطقه کاهش تنش» در سوریه امضا کردند. این چهار منطقه شامل استان ادلب، بخش های شمالی استان حمص که تحت کنترل شورشیان است، غوطه شرقی که تحت کنترل شورشیان
است و مرز اردن و سوریه می شود. این توافق توسط برخی از گروه های شورشی رد شد، و حزب اتحاد دموکراتیک نیز این توافق را محکوم کرد و گفت که مناطق آتش بس «سوریه را بر اساس فرقه ای تقسیم می کنند». آتش بس از ۶ مه به اجرا درآمد. پنجمین تلاش برای آتش بس (ژوئیهٔ ۲۰۱۷ – نوامبر ۲۰۲۴). در ۹ ژوئیه ۲۰۱۷، آتش بس نامحدودی در جنوب سوریه با میانجیگری ایالات متحده، روسیه و اردن به اجرا درآمد. این آتش بس استان های درعا، سویدا و قنیطره را در بر می گرفت. این توافق به عنوان اولین تلاش دولت ترامپ برای برقراری صلح در جنگ داخلی سوریه مورد استقبال قرار گرفت. طبق گزارش ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۷ فاکس نیوز، آتش بس عمدتاً رعایت می شد، البته با نقص هایی. در اوایل اکتبر ۲۰۱۷، هدر ناوئرت از وزارت امور خارجه ایالات متحده گفت که آتش بس «هنوز پابرجاست». آتش بس در اواخر نوامبر ۲۰۲۴ پس از آنکه اتاق عملیات جنوب، قیامی را در جنوب سوریه آغاز کرد و در بحبوحه حملات اپوزیسیون سوریه که منجر به سقوط رژیم اسد شد، به سمت دمشق حمله کرد، فروپاشید.
ویلا دی کاستلو () یکی از مشهورترین ویلاهای رنسانسی در فلورانس، توسکانی، ایتالیا است. این ویلا به ویژه به خاطر باغ هایش که توسط نیکولو تریبولو طراحی شدند، شناخته می شود و نمونه ای برجسته از هنر باغ سازی رنسانس به شمار می رود. ویلا دی کاستلو از سال 2013 در فهرست میراث جهانی یونسکو به عنوان بخشی از «ویلاهای مدیچی و باغ های توسکانی» ثبت شده است. تاریخچه. ویلا دی کاستلو در قرن پانزدهم میلادی ساخته شد و در قرن شانزدهم به تملک مدیچی ها درآمد. در سال 1477 این ویلا به مالکیت خانوادهٔ مدیچی رسید و به یکی از محل های اقامت رسمی آنان تبدیل شد. در سال 1537، کوزیمو یکم، دوک بزرگ توسکانی این ویلا را به اقامتگاه اصلی خود برگزید. او سفارش بازسازی گسترده ای داد و طراحی باغ ها را به نیکولو تریبولو سپرد. این کار آغازگر سنتی شد که در آن ویلا و باغ به عنوان نمایشی از قدرت و شکوه خاندان مدیچی عمل می کرد. در طول سده های هفدهم و هجدهم میلادی، ویلا نقش مهمی در زندگی فرهنگی و سیاسی توسکانی ایفا کرد. پس از انقراض شاخه اصلی مدیچی در سال 1737، ویلا به خاندان لورنا رسید و همچنان نگهداری شد. معماری و باغ ها. ویلا دی کاستلو دارای طرحی مستطیلی
با حیاط مرکزی است که نمونه ای از معماری ویلاهای رنسانس ایتالیا محسوب می شود. اما آنچه این مکان را متمایز می کند، باغ های آن است. باغ ها. باغ های ویلا دی کاستلو از نخستین باغ های رنسانسی در ایتالیا هستند و تاثیر عمیقی بر باغ سازی اروپایی گذاشتند. نیکولو تریبولو طراحی آن را آغاز کرد و پس از مرگ او، جیورجو واساری و بارتولومئو آمماناتی ادامه دادند. ویژگی های مهم باغ: یکی از شاخص ترین آثار موجود در باغ، فوارهٔ هرکول است که نمادی از قدرت دوک کوزیمو یکم تلقی می شود. اهمیت فرهنگی. ویلا دی کاستلو نمونه ای از رابطهٔ میان معماری، باغ سازی و قدرت سیاسی خاندان مدیچی است. این مجموعه در قرن شانزدهم الگوی بسیاری از ویلاها و باغ های ایتالیایی و اروپایی شد. در سال 2013، ویلا و باغ هایش به عنوان بخشی از مجموعهٔ «ویلاها و باغ های مدیچی در توسکانی» در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. این ثبت جهانی اهمیت استثنایی آن را در تاریخ معماری و هنر باغ سازی تایید می کند.
جایزه انجمن نویسندگان آمریکا برای بهترین درام نوشته شده () جایزه ای بود که از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۴ توسط انجمن نویسندگان آمریکا اهدا می شد و پس از آن دیگر اهدا نشد. "گودال مار" نخستین فیلمی بود که این جایزه را برد.
پیتر ای. رمزی (زاده ۲۳ دسامبر ۱۹۶۲) تصویرگر، هنرمند استوری برد و فیلم ساز آمریکایی است. او بیشتر به خاطر کارگردانی "ظهور نگهبانان" (۲۰۱۲) از دریم ورکس انیمیشن شناخته می شود. او با این فیلم، نخستین کارگردان آمریکایی-آفریقایی شد که یک فیلم پویانمایی رایانه ای را کارگردانی کرده است. همچنین او دومین کارگردان آمریکایی-آفریقایی است که یک فیلم پویانمایی بلند آمریکایی را ساخته است (بروس دبلیو اسمیت نخستین کارگردان آمریکایی-آفریقایی بود که "بچه های بیبی" [۱۹۹۲] را از پارامونت پیکچرز کارگردانی کرد). او در سال ۲۰۱۸، به طور مشترک کارگردانی محصول سونی پیکچرز انیمیشن را بر عهده داشت. او برای این فیلم، اولین آمریکایی-آفریقایی بود که نامزد و برنده جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی شد. اوایل زندگی. رمزی در محله کرنشاو در جنوب لس آنجلس بزرگ شد و در سال ۱۹۸۰ از دبیرستان پالیسیدز فارغ التحصیل شد. او به مدت دو سال در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس به تحصیل در رشته نقاشی پرداخت و سپس در کلاس های سینما در کالج لس آنجلس سیتی ثبت نام کرد. او با مذهب کاتولیک بزرگ شد. حرفه. نخستین شغل او در هالیوود نقاشی یک دیوارنگاره بود، اما به زودی به
عنوان هنرمند استوری برد و تصویرگر تولید در ۲۶ فیلم مشغول به کار شد. برخی از این فیلم ها عبارتند از: "غارتگر ۲"، "بازافروختگی"، "روز استقلال"، "باشگاه مبارزه" و "هوش مصنوعی". او به عنوان کارگردان واحد دوم در "عدالت شاعرانه"، "آموزش برتر"، "دختر تانکی" و "گودزیلا" فعالیت کرد. آرون وارنر، تهیه کننده "دختر تانکی"، به او پیشنهاد داد به دریم ورکس انیمیشن بپیوندد. رمزی نخست علاقه ای نداشت، اما در نهایت به عنوان هنرمند داستان برای "شرک ۳" و "شرک در کریسمس" به دریم ورکس پیوست. در سال ۲۰۱۲، او "ظهور نگهبانان" را بر اساس کتاب های "نگهبانان کودکی" نوشته ویلیام جویس کارگردانی کرد و به این ترتیب نخستین آمریکایی-آفریقایی بود که یک فیلم پویانمایی با بودجه کلان را کارگردانی می کرد. در سال ۲۰۱۸، او به طور مشترک کارگردانی را بر عهده داشت که در سال ۲۰۱۹ برنده جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی شد. قرار است او "شمارش خون"، یک تریلر خون آشامی تاریخی با توزیع پارامونت پیکچرز، و "عشق بیهوده است" رابرت جانسون را بنویسد و کارگردانی کند. در ۱۶ آوریل ۲۰۲۱، اعلام شد که او قرار است کارگردانی فیلم اقتباسی از رمان "پسر۲۱" نوشته متیو کوئیک را
نیز بر عهده بگیرد. در آوریل ۲۰۲۲، رمزی برای کارگردانی یک قسمت از فصل ۳ "مندلورین" که در مارس ۲۰۲۳ منتشر شد و یک قسمت از "آسوکا" که در اوت ۲۰۲۳ منتشر شد، استخدام شد. رمزی عضو آکادمی علوم و هنرهای سینما، انجمن صنفی کارگردانان آمریکا و انجمن پویانمایی است.