Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیتزای عید پاک (؛ به معنای «پیتزای عید پاک»)، که در برخی مناطق با نام کرسی عید پاک یا کیک عید پاک نیز شناخته می شود، یک کیک نمکی و ورآمده سنتی در بسیاری از مناطق ایتالیای مرکزی است که بر پایهٔ آرد گندم، تخم مرغ، پکورینو و پنیر پارمیجانو تهیه می شود. این غذا به طور سنتی در صبح عید پاک به عنوان صبحانه یا به عنوان پیش غذا در ناهار عید پاک سرو می شود و همراه با تخم مرغ آب پز مقدس شده، "چائوسکولو" و شراب قرمز خورده می شود. همچنین در دوشنبه عید پاک در پیک نیک ها نیز استفاده می شود. این غذا که همانند پانِتونه قالبی گنبدی شکل دارد، محصولی شاخص در منطقهٔ مارکه و همچنین اومبریا است (که در این منطقه به عنوان یک «محصول غذایی سنتی» یا «PAT» شناخته شده است). نوع شیرین این غذا نیز وجود دارد. ویژگی خاص این محصول در قالب پخت آن است که خمیر در آن ورآمده و سپس در تنور پخته می شود: در گذشته از سفال و امروزه از آلومینیوم ساخته می شود و شکلی برافراشته دارد. ریشه شناسی. واژهٔ "پیتزا" در اینجا به معنای امروزی آن که از طریق زبان ناپلی در ایتالیایی رایج شده نیست، بلکه به معنای اصلی لاتین قرون وسطی، یعنی «فوکاچیا» (نان تخت ورآمده) اشار
ه دارد، که نشانگر منشأ کهن این خوراک است. واژهٔ "piza" در لاتین قرون وسطی نخستین بار در سال ۹۶۶ در ناپل و در ۹۹۷ در گائتا ثبت شده و برای نام گذاری خوراک های آیینی پخته شده در عید پاک، مانند پیتزای عید پاک نیز به کار می رفته است. آماده سازی های مشابهی همچون "پیتزا آلّا روستیکا" یا "پیتزا دی ریکوتا" را می توان در کتاب های آشپزی اوایل سدهٔ ۱۹، مانند کتاب وینچنزو آنیولتی نیز یافت. خاستگاه. بر پایهٔ سنت، "پیتزای عید پاک" نخستین بار در قرون وسطی به دست راهبه های صومعه مریم مجدلیه وابسته به فرقهٔ کلاریسین های فقیر در سررا د کونتی، نزدیک آنکونا، تهیه شد. نام "کرسچیا" (که در سراسر منطقهٔ مارکه با این نام شناخته می شود) از واژهٔ "crescita" به معنای «رشد» گرفته شده است؛ یعنی رشد خمیر در جریان فرایند ورآمدن و پخت. نخستین اشاره به آماده سازی "پیتزای عید پاک" در یک کتاب آشپزی نوشتهٔ راهبه ها و مربوط به سال ۱۸۴۸ با عنوان "یادداشت هایی از پیتزاهای عید پاک در سال ۱۸۴۸" دیده می شود. همچنین در یک کتاب آشپزی گمنام از لورتو، مارکه به سال ۱۸۶۴ با عنوان "آشپز مارکه" نیز آمده است. دستور تهیه در گذر زمان. دستور کهن. کتاب های آشپزی مر
بوط به دههٔ ۱۸۰۰ میلادی دستور تهیه را چنین توصیف کرده اند: «برای ۳ "کرسچیا"، و یکی برای رهبر روحانی، ۱۶ پوند آرد، نیم شیر، ۴۰ تخم مرغ، ۳ اونس نمک، فلفل، یک و نیم اونس چربی خوک، ۳ پوند پنیر کهنه و ۸ پوند پنیر تازه، ۲ "فولیته" کوچک روغن، و نیم پائولو زعفران مرغوب لازم است. این میزان برای ۲۴ نفر و پدر روحانی کافی است.» وجود ۴۰ تخم مرغ در این دستور به یاد ۴۰ روز چله روزه بوده است. دستور دیگری که در "یادداشت های کرسچیاهای عید پاک در سال ۱۸۴۸" آمده، شامل این مواد است: «۵۰ پوند آرد، ۱۰ پوند پنیر کهنه رنده شده، مقدار مناسب پنیر تازه، ۳ و نیم کوزه شیر، ۴ و نیم پوند روغن (یا به مقدار لازم)، ۱ پوند و ۳ اونس نمک، و ۳ اونس فلفل.» دستور امروزی. مواد اصلی شامل آرد گندم، تخم مرغ، پکورینو رنده شده، پنیر پارمیجانو (یا گراناپادانو) رنده شده، پنیر پکورینوی خردشده، روغن زیتون، نمک، فلفل، نان خمیرترش و شیر است. برخی دستورها افزودن موادی مانند زعفران یا جایگزینی مواد مشابه مانند چربی خوک یا کره به جای روغن، و پنیر امنتال به جای پکورینو را هم پیشنهاد می کنند. خمیر باید به مدت طولانی ورز داده شود تا شبکهٔ گلوتن شکل گیرد و فرایند ورآم
دن بهتر انجام شود. سپس خمیر تقسیم شده و در قالب های ویژه قرار می گیرد. این قالب ها پوشانده شده و در محیطی مرطوب نگهداری می شوند تا یک فرایند ورآمدن طولانی طی شود و سپس، طبق سنت، در تنور هیزمی پخته می شوند (در گذشته برای پخت به نانوایی نزدیک سپرده می شدند). سنت مذهبی و اجتماعی. بر اساس سنت مذهبی، "پیتزا دی پاسکوا" باید در پنجشنبه فرمان یا آدینه نیک برای مصرف در عید پاک آماده شود؛ پس از دورهٔ روزه داری و پرهیز که با چله روزه تعیین می شود. تا پیش از معرفی سیستم های گرمایشی مدرن، خمیر پیتزاها با «ایل پرته» (؛ یک سورتمهٔ چوبی و ورق کاری) که درون آن اخگرهای اجاق قرار داشت، ورمی آمد. سپس آن ها را برای پخت به تنور روستا می بردند. هنگامی که آماده می شد، رسم بود که "پیتزا دی پاسکوا" را به کلیسا ببرند تا همراه با دیگر خوراکی هایی که قرار بود در روز عید پاک مصرف شوند، تبرک داده شود. گونهٔ شیرین. در مناطق اومبریا و مارکه گونه ای متفاوت از این خوراک وجود دارد که به عنوان «نوع شیرین» شناخته می شود. این نسخه از "پیتزا دی پاسکوا" برخلاف گونهٔ اصلی که پایهٔ آن بر استفاده از پنیرهای محلی استوار است، کاملاً بدون پنیر تهیه می شود
. خمیر این شیرینی می تواند همراه با میوه آب نباتی (تکه های میوهٔ قندی و خشک شده) باشد یا حتی بدون آن آماده گردد. ویژگی شاخص این نوع در درجهٔ اول شیرین بودن آن است؛ زیرا در ترکیبات آن مقدار قابل توجهی شکر به کار می رود. علاوه بر این، در بسیاری از دستورهای سنتی برای آراستن سطح کیک از «فیئوکا» ("fiocca") استفاده می شود. فیئوکا در واقع لایه ای از مرنگ سبک و سفیدرنگ است که پس از پخت، روی شیرینی قرار می گیرد و سپس با لعاب براق پوشیده می شود. در نهایت، برای زیبایی بیشتر، دانه های ریز قندی رنگی یا سفید روی آن پاشیده می شود که به شیرینی جلوه ای جشن گونه و نمادین می بخشد. این گونهٔ شیرین بیشتر به مناسبت عید پاک در سفره های صبحانه یا میان وعده های خانوادگی جای دارد و به نوعی مکمل گونهٔ شور و پنیری "پیتزا دی پاسکوا" به شمار می رود؛ به گونه ای که در برخی خانواده ها رسم است هر دو نوع—شور و شیرین—همزمان پخته و در جشن های عید مصرف شوند.
کلیسای نیکوغایوس مقدس (هورادیس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هورادیس، استان وایوتس جور ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
شاهزاده اودون، دوک مونتفرات (; – ) انسان گرا و نیکوکار ایتالیایی و عضو خاندان سلطنتی ساووی بود. او چهارمین فرزند و سومین پسر بزرگ پادشاه ویکتور امانوئل دوم ایتالیا و همسرش آدلاید اتریش بود. زندگی نامه. او که با یک بیماری ژنتیکی جدی متولد شده بود، از دو سالگی علائم شدیداً ناتوان کننده ای (کوتولگی و ناهنجاری های رشدی) را نشان داد؛ بنابراین به دلیل ضعف سلامتی اش، از زندگی درباری در خاندان ساووی به حاشیه رانده شد. او که از هوش، تدبیر و سرزندگی فکری بی نظیری برخوردار بود، در طول زندگی کوتاه خود، خود را وقف مطالعه کرد و به موضوعات مختلف، چه علمی و چه هنری، علاقه مند شد. او تابستان ۱۸۶۱ را در پگلی (که در آن زمان یک شهرداری خودمختار در نزدیکی جنوا بود) گذراند، جایی که ویلا لوملینی روستان را به عنوان خانه خود انتخاب کرد. علاوه بر آب و هوای معتدل، که به وضعیت جسمی ناپایدار او کمک می کرد، انتخاب او ناشی از اشتیاق زیادش به دریا بود که از دوران کودکی اش، زمانی که خانواده سلطنتی تعطیلات را در لا اسپتزیا می گذراندند، در او شکل گرفته بود. بازگشت او به دربار در پاییز کوتاه بود، اما کمی بعد، با توجه به تأثیرات مثبتی که اقامتش
در ریویرا بر جسم و روحش داشت، پدرش به او اجازه داد تا به طور دائم به جنوا نقل مکان کند و در کاخ سلطنتی اقامت کند. دوران حضور او در جنوا با مطالعه ای شاد و عمیق در رشته های فنی و هنری همراه بود: از جغرافیا گرفته تا موسیقی، از زبان ها گرفته تا دریانوردی (به دلیل همین علاقه، پدرش او را به نیروی دریایی سلطنتی فرستاد و به عنوان کاپیتان منصوب کرد). او که حامی و مروج هنر و آثار فکری بود، چهار جایزه سالانه برای دانشجویان آکادمی هنرهای زیبای لیگوریا، که به عنوان رئیس افتخاری آن مورد تحسین قرار گرفت، و همچنین انجمن تاریخ ملی لیگوریا، تأسیس کرد. خانه او که دارای کتابخانه ای با بیش از هزار جلد کتاب بود، به زودی به مکانی برای ملاقات و کانون فرهنگی برجسته ترین چهره های هنر و علم شهر تبدیل شد: مقامات کشوری و نظامی، اساتید دانشگاه، دانشگاهیان و هنرمندان، از جمله مجسمه ساز سانتو وارنی، که مشاور و دوست او بود، تامار لوکسورو، و دومنیکو پاسکواله کامبیاسو. در ۵ ژوئن ۱۸۶۲، او به همراه برادرانش در یک سفر آموزشی با کشتی بخار گوورنولو به شرق سفر کرد: آنها از کالیاری، پالرمو، کاتانیا، مسینا، ناپل و پمپئی بازدید کردند و در ۱۶ اوت به قس
طنطنیه رسیدند، جایی که سفر به پایان رسید. مسافران سلطنتی در ۱۵ سپتامبر به جنوا بازگشتند. این سفر تأثیر عمیقی بر روحیه اودون جوان گذاشت و علاقه او را به آثار باستانی و هنر کلاسیک برانگیخت و او را قادر ساخت تا مجموعه ای غنی از اشیاء هنری جمع آوری کند. در تابستان ۱۸۶۳، او توانست سفر دیگری به ساردینیا و ناپل داشته باشد، جایی که به باستان شناسی علاقه مند شد و کاوش هایی را که توسط باستان شناس برجسته جوزپه فیورلی هدایت می شد، تأمین مالی کرد. با بازگشت به جنوا، او خود را وقف مطالعه تاریخ طبیعی تحت هدایت میشل لُسِنا، به ویژه نرم تنان شناسی، کرد و مجموعه ای غنی از صدف ها، جلبک ها و مرغ های مگس خوار (مجموعه ای که اکنون در موزه تاریخ طبیعی جاکومو دوریا به نمایش گذاشته شده است) را گردآوری کرد. در تابستان ۱۸۶۴، پزشکان او به او اجازه سفر دیگری ندادند، بلکه در عوض حمام دریا را توصیه کردند؛ بنابراین، اودون جوان نزد مارکی آلا پونزونه در ویلای زیبای دوراتزو بمبرینی در شهر ساحلی کورنیگلیانو (که اکنون حومه ای در حومه غربی جنوا است) اقامت گزید. سال بعد، اُدونه به این ایده رسید که آن را به خانه دائمی خود، مرکز مجموعه ها و مطالعاتش
تبدیل کند و به لطف شفاعت پدرخوانده اش، شاهزاده اوژن کاریگنانو، ویتوریو امانوئله با خرید آن موافقت کرد. او در سن بیست سالگی در کاخ سلطنتی جنوا، در شب بین ۲۱ و ۲۲ ژانویه ۱۸۶۶ درگذشت. در وصیت نامه اش، مجموعه ای قابل توجه از گلدان های یونانی، برنز، سرامیک، شیشه و جواهرات رومی را برای شهر به جا گذاشت که اکنون در موزه باستان شناسی لیگوریا نگهداری می شود. سایر قطعات در گالری هنر مدرن در جنوا نگهداری می شوند که نام او را بر خود دارد. شهر جنوا بخشی از جاده کمربندی ساحلی معتبر تازه ساخته شده را به نام او نامگذاری کرده بود (به طور خاص بین پیازا کاوور و کورسو اورلیو سافی). در سال ۱۹۴۴، دولت جمهوری سالو، که مصمم بود پس از ۸ سپتامبر، با پاک کردن نام خانوادگی ساووی، خانواده او را مجازات کند، نام خیابان را تغییر داد و به جای اودونه، نام مازینیایی مائوریتزیو کوادریو را برگزید؛ نام جدید تا به امروز بدون تغییر باقی مانده است. شهر تورین، خیابان مهمی را که پیازا استاتوتو را به پیازا بالدیسرا، در حاشیه منطقه سن دوناتو، متصل می کرد، به نام او نامگذاری کرد. مرگ و تشییع جنازه. شاهزاده اودون در ۲۲ ژانویه ۱۸۶۶ در کاخ سلطنتی جنوا درگذشت
. پس از مراسم تشییع جنازه که توسط اسقف اعظم آندره چارواز در کلیسای جامع سنت لارنس در جنوا در ۲۴ ژانویه ۱۸۶۶ با حضور بستگان، مقامات و جمعیت زیادی برگزار شد، جسد او با قطار به اتاق سوم گورستان سلطنتی باسیلیکا سوپرگا در تورین منتقل و دفن شد. میراث. اتو در وصیت نامه خود، مجموعه ای مهم از گلدان های یونانی، برنز، سرامیک، شیشه و جواهرات رومی را برای شهر جنوا به ارث گذاشت که اکنون در موزه باستان شناسی لیگوریا نگهداری می شوند. سایر قطعات در گالری هنر مدرن که نام او را بر خود دارد، نگهداری می شوند. شهر جنوا نام او را به بخشی از جاده کمربندی ساحلی معتبر و تازه ساخته شده (به ویژه بین پیازا کاوور و کورسو اورلیو سافی) داده بود. اگرچه در سال ۱۹۴۴ دولت جمهوری سالو نام خیابان را تغییر داد و به جای اتو، مائوریتزیو کوادریو را انتخاب کرد، اما نام جدید تا به امروز بدون تغییر باقی مانده است. شهر تورین نام او را به مسیری مهم که پیازا استاتوتو و پیازا بالدیسرا را در حاشیه منطقه سن دوناتو به هم متصل می کند، داده است.
کلیسای انکوزیک میانی (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای میناس مقدس (ماریامادزور) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ماریامادزور، استان هادروت جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای میناس مقدس (خوزناوار) (؛ Սուրբ Ստեփանոս Նախավկայի եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر خوزناوار، استان سیونیک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کریسمس در ایتالیا () در ۸ دسامبر، با جشن لقاح پاک، روزی که به طور سنتی درخت کریسمس نصب می شود، آغاز می شود و در ۶ ژانویه سال بعد با جشن تجلی مسیح () به پایان می رسد، در برخی مناطق، عروسک های زنانه ای را بر روی هیزم می سوزانند تا هم پایان دوره کریسمس و هم مرگ سال کهنه و آغاز سال نو را نمادین نشان دهند. ۲۶ دسامبر (روز سنت استفان) نیز یک تعطیل عمومی در ایتالیا است. اصطلاح ایتالیایی از واژه لاتین گرفته شده است که به معنای واقعی کلمه به معنای «تولد» است، (کریسمس و تعطیلات) و "فلیس ناتاله" (). سنت صحنهٔ میلاد مسیح از ایتالیا سرچشمه می گیرد. یکی از اولین نمونه های هنری میلاد مسیح در دخمهٔ رومی سنت ولنتاین در اوایل مسیحیت یافت شد. اولین صحنهٔ فصلی میلاد مسیح، که به نظر می رسد نمایشی بوده است تا مجسمه سازی، به سن فرانسیس آسیزی (متوفی ۱۲۲۶) نسبت داده می شود. صحنهٔ میلاد مسیح فرانسیس در سال ۱۲۲۳ در گرچیو در تقویم های مذهبی کاتولیک، لوتری و آنگلیکان گرامی داشته می شود، و نحوه خلق آن توسط سنت بوناونتوره در کتاب "«زندگی سنت فرانسیس آسیزی»" صحنه های میلاد مسیح از سال ۱۲۲۳ توسط سنت فرانسیس آسیسی رواج یافت و به سرعت در سراسر
اروپا گسترش یافت. به نظر می رسد اولین درخت کریسمس در ایتالیا به دستور ملکه مارگاریتا، در اواخر قرن نوزدهم در کاخ کوئیرینال برپا شد. درخت کریسمس کوه اینجینو در گوبیو بلندترین درخت کریسمس در جهان است. در ایتالیا، قدیمی ترین بازار کریسمس، بازار بولونیا در نظر گرفته می شود که برای اولین بار در قرن هجدهم برگزار شد و به جشن سنت لوسی مرتبط است. حاملان معمول هدایای دوره کریسمس در ایتالیا عبارتند از سنت لوسی (۱۳ دسامبر)، کودکی مسیح، "باببو ناتاله" (نامی که به بابانوئل داده شده است) و در روز ظهور، بفانا. طبق سنت، شام شب کریسمس نباید حاوی گوشت باشد. یک غذای محبوب روز کریسمس در ناپل و جنوب ایتالیا مارماهی یا کاپیتونه است که یک مارماهی ماده است. یک غذای سنتی روز کریسمس از شمال ایتالیا کاپون (مرغ خامه ای) است. آباکیو در مرکز ایتالیا رایج تر است. شام روز کریسمس به طور سنتی شامل غذاهای کریسمسی معمول ایتالیایی مانند آگنولینی، کاپلتی، آگنولوتی پاوسی، پانتونه، پاندورو، تورونه، پانفورته، استروفولی، موستاچیولی، بیسیولا، کاوالوچی، ونزیانا، پیتزا، زلتن یا غذاهای دیگر، بسته به غذاهای منطقه ای، است. کریسمس در ۲۵ دسامبر با یک ناهار خا
نوادگی جشن گرفته می شود که شامل انواع مختلف پاستا و غذاهای گوشتی، پنیر و شیرینی های محلی نیز می شود. تاریخچه. مسیحیت خیلی زود به ایتالیا گسترش یافت و تا قرن چهارم، کریسمس برای اولین بار به عنوان تولد عیسی مسیح جشن گرفته می شد. کلیسای کاتولیک ۲۵ دسامبر را به عنوان تاریخ رسمی کریسمس تعیین کرد و آن را با جشنواره رومی سول اینویکتوس (تولد "خورشید شکست ناپذیر") که تقریباً در همان زمان جشن گرفته می شد، هماهنگ کرد. این امر به تسهیل تبدیل آداب و رسوم بت پرستی به جشن های مسیحی کمک کرد. سول اینویکتوس، «خورشید شکست ناپذیر» یا «خورشید فتح نشده»، خدای رسمی خورشید در اواخر امپراتوری روم و نسخهٔ بعدی خدای سول بود. امپراتور اورلیان در سال ۲۷۴ میلادی فرقهٔ خود را احیا کرد و سول اینویکتوس را به عنوان خدای اصلی امپراتوری ارتقا داد. از اورلیان به بعد، سول اینویکتوس اغلب بر روی سکه های امپراتوری ظاهر می شد، که معمولاً با تاج خورشید و در حال راندن ارابه ای اسبی در آسمان نشان داده می شد. برجستگی او تا زمانی که امپراتور کنستانتین اول مسیحیت را قانونی و بت پرستی را محدود کرد، ادامه داشت. آخرین کتیبهٔ شناخته شده ای که به سول اینویکتوس
اشاره دارد، مربوط به سال میلادی است. ۳۸۷، اگرچه در قرن پنجم میلادی به اندازه کافی پیرو وجود داشت که متکلم مسیحی، آگوستین، لازم دید علیه آنها موعظه کند. در سال های اخیر، جامعه علمی در مورد خورشید بین سنت گرایان و گروه رو به رشدی از تجدیدنظرطلبان دچار اختلاف شده است. در دیدگاه سنتی، "خورشید اینویکتوس" دومین خدای خورشید از دو خدای خورشید مختلف در روم بود. اولین مورد از این خدایان، "خورشید ایندیگس" یا "خورشید" سول، به عنوان یک خدای اولیه رومی با اهمیت کم شناخته می شد که فرقه اش تا قرن اول میلادی از بین رفته بود. از سوی دیگر، "خورشید اینویکتوس" یک خدای خورشید سوری بود که فرقه اش برای اولین بار در روم تحت حکومت هلیوگابال ترویج شد، اما موفقیتی نداشت. حدود پنجاه سال بعد، در سال ۲۷۴ میلادی، اورلیان آیین "خورشید اینویکتوس" را به عنوان یک دین رسمی تأسیس کرد. هرگز در مورد اینکه او "کدام" خدای خورشید سوری ممکن است بوده باشد، اجماعی وجود نداشته است: برخی از محققان خدای آسمان امسا، الاگابال، را انتخاب کردند در حالی که برخی دیگر مالاکبل پالمیرا را ترجیح دادند. در دیدگاه تجدیدنظرطلبان، تنها یک آیین خورشید در روم وجود داشت که
از دوران سلطنت تا پایان دوران باستان ادامه داشت. حداقل سه معبد سول در روم وجود داشت که همگی در دوران امپراتوری فعال بودند و قدمت همه آنها به اوایل جمهوری برمی گشت. پیش از اتحاد ایتالیا، بخش بزرگی از شبه جزیره ایتالیا بخشی از ایالات پاپی بود. پس از اتحاد در سال ۱۸۶۰، به دلیل کمک فرانسه، پاپ کنترل رم و لاتزیو را حفظ کرد. این امر در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰، اندکی پس از شکست ناپلئون سوم، پایان یافت. پادشاهی ایتالیا پایتخت خود را به رم منتقل کرد و کلیسای کاتولیک هرگونه قدرت دنیوی باقی مانده را از دست داد. شکست پاپ توسط پادشاهی ایتالیا منجر به دوره ای طولانی از خصومت بین قدرت های کلیسایی و ایتالیایی شد. این امر منجر به این شد که کلیسای کاتولیک به پیروان خود پیشنهاد دهد که در امور کشور شرکت نکنند و در نتیجه سیاست ایتالیا سکولاریزه شود. پادشاهی ایتالیا و کلیسای کاتولیک با انعقاد پیمان لاتران، دوباره به ایتالیای فاشیست نزدیک شدند. از جمله موارد دیگر، این پیمان امکان تأسیس شهر واتیکان، یک کشور کوچک که سریر مقدس بر آن صلاحیت کامل دارد، را فراهم کرد. پیمان لاتران پس از سقوط فاشیسم و تأسیس جمهوری پابرجا ماند و در سال ۱۹۸۴ به طور
قابل توجهی اصلاح شد. یکی از نمادین ترین سنت های کریسمس ایتالیا، "پرسپه" یا صحنهٔ تولد مسیح است. این رسم به سنت فرانسیس آسیزی نسبت داده می شود که در سال ۱۲۲۳، اولین صحنهٔ زندهٔ تولد مسیح را در گرچیو خلق کرد تا به زنده کردن داستان کریسمس برای مردم کمک کند. با گذشت زمان، "پرسپه" به یک سنت محبوب تبدیل شد و خانواده ها و شهرها نمایش های پیچیده ای از تولد مسیح خلق کردند. ناپل به ویژه به خاطر پرسپه (جمع پرسپه) پر زرق و برق خود مشهور است، که اغلب شامل طیف گسترده ای از چهره ها و حتی صحنه هایی از زندگی روزمره از ناپل قرن ۱۸ است. جشن لقاح پاک در ۸ دسامبر، یک جشن ملی در ایتالیا است. تزئینات "کریسمس"، از جمله صحنه تولد و همچنین درخت کریسمس، معمولاً در این روز برپا می شوند. ۲۶ دسامبر (روز سنت استفان نیز یک تعطیلات عمومی در ایتالیا است. جشن ها تا پایان سال و سپس تا روز تجلی مسیح در ۶ ژانویه ادامه دارند. عمومیت. جشن لقاح پاک در ۸ دسامبر، یک جشن ملی در ایتالیا است. تزئینات "کریسمس"، از جمله صحنه تولد و همچنین درخت کریسمس، معمولاً در این روز برپا می شوند. ۲۶ دسامبر (روز سنت استفان نیز یک تعطیلات عمومی در ایتالیا است. جشن ها تا
پایان سال و سپس تا روز تجلی مسیح در ۶ ژانویه ادامه دارند. در ایتالیا، روز سنت استفان در سال ۱۹۴۷ به یک تعطیل عمومی تبدیل شد، در حالی که پیش از آن یک روز کاری عادی بود؛ کلیسای کاتولیک نیز آن را به عنوان یک تعطیل مذهبی جشن می گیرد، حتی اگر مانند آلمان و سایر کشورهای آلمانی زبان، به عنوان یک دستور مذهبی نباشد. دلیل تعطیلی عمومی در ایتالیا، که با وجود شهرت این قدیس، توسط کلیسای کاتولیک الزامی نیست، را می توان در قصد طولانی تر کردن تعطیلات کریسمس و ایجاد دو تعطیلات عمومی متوالی جستجو کرد، که در مورد دوشنبه عید پاک، یک تعطیلات غیرمذهبی نیز اتفاق می افتد. قبل از سال ۱۹۴۷، این دو روز، روزهای کاری بودند و بانک ها و ادارات باز بودند. سنت های مربوط به تبادل هدایا از منطقه ای به منطقه دیگر متفاوت است، زیرا این کار ممکن است در شب کریسمس یا روز کریسمس انجام شود. هدایای کودکان توسط بابانوئل (به نام "") یا طبق روایات قدیمی تر، توسط خود عیسی نوزاد زیر درخت کریسمس گذاشته می شود. در برخی مناطق، کودکان زودتر (در روز سنت لوسی) یا دیرتر (در روز تجلی مسیح) هدایا دریافت می کنند. در ۶ ژانویه (تجلی مسیح، در زبان ایتالیایی "، اپیفانیا"
) معمولاً تزئینات برداشته می شود و در برخی مناطق، عروسک های زن بر روی توده ای از آتش (به نام "فالو") سوزانده می شوند تا علاوه بر پایان دوره کریسمس، نماد مرگ سال کهنه و آغاز سال نو باشند. کریسمس در ایتالیا به شیوه ای مشابه سایر کشورهای اروپای غربی جشن گرفته می شود، با تأکید فراوان بر معنای مسیحی این تعطیلات و برگزاری آن توسط کلیسای کاتولیک، که با سنت هنوز گسترده برپایی مراسم "«پرِسپِپه»" ، سنتی که توسط سنت فرانسیس آسیزی آغاز شد، تقویت می شود. شرکت در مراسم عشای ربانی نیمه شب در شب کریسمس و انجام رسم قدیمی پرهیز از گوشت در آن روز (اما نه روزه گرفتن، که توسط کلیسای ارتدکس شرقی رعایت می شود) کاملاً رایج است. شام روز کریسمس به طور سنتی شامل غذاهای مخصوص کریسمس ایتالیایی مانند آگنولینی، کاپلتی، آگنولوتی پاوزی، کاپون، بره، مارماهی، پانتونه، پاندورو، تورونه، پانفورته، استروفولی، موستاچیولی، بیسیولا، کاوالوچی، ونزیانا، پیزل، زلتن یا غذاهای دیگر، بسته به غذاهای منطقه ای، می شود. کریسمس در ۲۵ دسامبر با یک ناهار خانوادگی جشن گرفته می شود که شامل انواع مختلف پاستا و غذاهای گوشتی، پنیر و شیرینی های محلی نیز می شود. جشن های
مذهبی. از ۱۶ دسامبر تا شب کریسمس، نوونای کریسمس در کلیسای کاتولیک خوانده می شود. در ۲۴ دسامبر، شب کریسمس، مراسم عشای ربانی شب کریسمس که به آن مراسم نیمه شب نیز می گویند، برگزار می شود. در شب ۳۱ دسامبر، شب سال نو، در مراسم عشای ربانی شامگاهی مربوط به بزرگداشت مریم، مادر خدا، معمولاً سرود تِ دئوم به نشانهٔ خشنودی از سال گذشته خوانده می شود. روز سن استفان. در ایتالیا، روز سنت استفان در سال ۱۹۴۷ به یک تعطیل عمومی تبدیل شد، در حالی که پیش از آن یک روز کاری عادی بود؛ کلیسای کاتولیک نیز آن را به عنوان یک تعطیل مذهبی جشن می گیرد، حتی اگر مانند آلمان و سایر کشورهای آلمانی زبان، به عنوان یک دستور مذهبی نباشد. دلیل تعطیلی عمومی در ایتالیا، که با وجود شهرت این قدیس، توسط کلیسای کاتولیک الزامی نیست، را باید در قصد طولانی تر کردن تعطیلات کریسمس و ایجاد دو تعطیلات عمومی متوالی جستجو کرد، که در مورد دوشنبه عید پاک، یک تعطیلات غیرمذهبی، نیز اتفاق می افتد، اما فقط می خواهد عید پاک را طولانی تر کند. قبل از سال ۱۹۴۷، این دو روز، روزهای کاری بودند و بانک ها و ادارات باز بودند. سنت های رایج. صحنه میلاد مسیح. سنت صحنه میلاد مسیح ا
ز ایتالیا سرچشمه می گیرد. یکی از قدیمی ترین نمونه های هنری از میلاد مسیح در دخمه رومی سن ولنتاین در اوایل مسیحیت یافت شد. قدمت آن به حدود سال ۳۸۰ میلادی می رسد. یکی دیگر، با تاریخ مشابه، در زیر منبر در سنت آمبروجیو، میلان قرار دارد. اولین صحنهٔ فصلی میلاد مسیح، که به نظر می رسد نمایشی و نه مجسمه سازی بوده است، به سنت فرانسیس آسیزی نسبت داده می شود. صحنهٔ میلاد مسیح فرانسیس در سال ۱۲۲۳ در گرچیو در تقویم های تقویم های مذهبی کاتولیک، لوتری و آنگلیکان گرامی داشته می شود،و خلق آن توسط سنت بوناونتوره در کتاب "«زندگی سنت فرانسیس آسیزی»" حدود سال ۱۲۶۰ توصیف شده است. صحنه های میلاد مسیح توسط سنت فرانسیس آسیزی از سال ۱۲۲۳ رواج یافت و به سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت. در ایتالیا، سنت های منطقه ای گهواره ای مانند گهوارهٔ بولونیایی، گهوارهٔ جنوایی و گهوارهٔ ناپلیایی گسترش یافت. در جنوب ایتالیا، صحنه های زنده نمایش مولودی خوانی میلاد مسیح بسیار محبوب هستند. این صحنه ها ممکن است نمایش های مفصلی باشند که نه تنها صحنهٔ کلاسیک میلاد مسیح، بلکه یک روستای روستایی قرن نوزدهمی را نیز به تصویر می کشند، به همراه صنعتگرانی با لباس ه
ای سنتی که در حال کار در حرفهٔ خود هستند. این نمایش ها بازدیدکنندگان زیادی را به خود جذب می کنند و از طریق RAI، شرکت پخش عمومی ملی ایتالیا، پخش تلویزیونی شده اند. در سال ۲۰۱۰، شهر قدیمی ماترا، باسیلیکاتا، میزبان بزرگ ترین صحنهٔ زندهٔ میلاد مسیح در آن زمان بود که در مرکز تاریخی، ساسی، اجرا شد. درخت کریسمس. سنت درخت کریسمس، که ریشه آلمانی دارد، در قرن بیستم به طور گسترده در ایتالیا نیز پذیرفته شد. به نظر می رسد اولین درخت کریسمس در ایتالیا به دستور ملکه مارگاریتا، در اواخر قرن نوزدهم، در کاخ کوئیرینال برپا شد. در دوران فاشیسم، این رسم مورد انتقاد و مخالفت قرار گرفت (چون تقلیدی از یک سنت خارجی تلقی می شد) و صحنهٔ معمول تولد عیسی مسیح در ایتالیا ترجیح داده می شد. در سال ۱۹۹۱، درخت کریسمس گوبیو، با ارتفاع ۶۵۰ متر و تزئین شده با بیش از ۷۰۰ چراغ، به عنوان بلندترین درخت کریسمس جهان در کتاب رکوردهای گینس ثبت شد. بازارهای کریسمس. در ایتالیا، قدیمی ترین بازار کریسمس، بازار بولونیا در نظر گرفته می شود که برای اولین بار در قرن هجدهم برگزار شد و به جشن سنت لوسی مرتبط است. با این حال، سنت بازارها به ویژه از دهه ۱۹۹۰ قرن بیس
تم، با تولد اولین بازارهای مدرن، در ایتالیا گسترش یافته است: در میان این بازارها، اولین بازار، بازار بولزانو بود که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد و پس از آن بازارهای دیگری در منطقه آلتو آدیجه، به ویژه در مرانو، برسانونه، ویپیتنو و برونیکو برپا شدند. بازار کریسمس ترنتو که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد، در ترنتینو مشهور است. در ناپل، جایی که سنت صحنه میلاد مسیح ناپلی قرن هاست که مشهور است، نمایشگاه صحنه های میلاد مسیح ساخته شده در مغازه های صنایع دستی شهر هر ساله در خیابان سن گرگوریو آرمنو برگزار می شود. بازارهای کریسمس در میدان ناوونا در رم، در ورونا، در گوبیو، در آلبروبلو، در آئوستا، در تورینو، در آستی، در آرتزو، در فلورانس، در تریست، در لیویگنو، در سانتا ماریا ماگیوره، آرکو، و در سانتا ماریا ماگیوره، آرکو، و در بازارهای کریسمس قابل توجه هستند. حاملان هدایا. حاملان معمول هدایای دوران کریسمس در ایتالیا عبارتند از سنت لوسی (۱۳ دسامبر)، مسیح کودک، "باببو ناتاله" (نامی که به بابانوئل داده شده است) و در روز ظهور و تجلی عیسی، بفانا. سنت لوسی. سنت لوسی، حامل سنتی هدایا در برخی مناطق شمال ایتالیا، مانند ورونا، لودی، کرمونا، پاویا، برش
ا، برگامو و پیاچنزا، در شب بین ۱۲ و ۱۳ دسامبر است. در سیراکیوز، سیسیل، جشن محلی با همین نام از ۱۳ تا ۲۰ دسامبر برگزار می شود. طبق سنت ایتالیایی، سنت لوسی سوار بر الاغ خود ظاهر می شود و بچه ها باید یک فنجان چای برای سنت و یک بشقاب آرد برای حیوان بگذارند. کودکی مسیح. کودکی مسیح (به ایتالیایی: "Bambino Gesù"، "Gesù Bambino" یا "Santo Bambino") که با نام های نوزاد الهی، عیسی نوزاد، عیسی نوزاد، کودک الهی، عیسی کودک و کودک مقدس نیز شناخته می شود، به عیسی مسیح از زمان تولد عیسی تا سن ۱۲ سالگی اشاره دارد. چهار انجیل رسمی که امروزه مورد قبول اکثر مسیحیان هستند، هیچ روایتی از سال های بین نوزادی عیسی و پیدا شدن در معبد در ۱۲ سالگی او ندارند. در ایتالیا، تا قرن بیستم، قبل از اینکه سنت نامه نگاری خطاب به بابانوئل در سراسر کشور گسترش یابد، در بسیاری از خانواده ها رسم بود که فرزندان نامه هایی خطاب به مسیح کودک بنویسند، انشاهایی که در آنها نیت های خوب برای سال نو ابراز می شد و درخواست هدایای خوشامدگویی برای روز کریسمس می شد. چندین تصویر مهم تاریخی از مسیح کودک توسط پاپ تاجگذاری شده اند، از جمله بامبینو گسو دی آرنتزانو و سانت