Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیرونی آن بخشی از سیستم دیوارهای دفاعی بود. در قرن شانزدهم، برج این ساختمان نقش راهنمای کشتی ها در رودخانه نریس را ایفا می کرد. این زرادخانه گاهی به عنوان دفترهای اداری قلعه نیز مورد استفاده قرار می گرفت. در دوران حکومت تزاری، هر دو زرادخانه میزبان سربازان و تدارکات جنگی بودند. این ساختمان ها در جریان جنگ جهانی دوم دچار آسیب های جدی شدند. برخی بخش های آن ها پس از جنگ جهانی دوم و در سال های ۱۹۸۷ و ۱۹۹۷ بازسازی شدند. امروزه زرادخانه ها میزبان موزه هنرهای کاربردی و موزه ملی لیتوانی هستند. تحولات مدرن. برج گدیمیناس به عنوان یک نماد برجسته و متمایز در افق شهر قدیمی ویلنیوس قرار دارد. سکوی دیدبانی در بالای برج، نمایی پانورامیک از شهر ویلنیوس ارائه می دهد. در سال ۲۰۰۳، به مناسبت جشن های ۷۵۰مین سالگرد تاج گذاری میندوگاس، این برج از طریق ساخت یک آسانسور دسترس پذیرتر شد. این آسانسور طی ۳۰ ثانیه حدود ۷۰ متر ارتفاع را طی می کند و ظرفیت حمل ۱۶ مسافر را دارد. در بالای برج، در اول ژانویه ۱۹۱۹، پرچم سه رنگ لیتوانی برای اولین بار برافراشته شد. به منظور گرامیداشت این رویداد، روز اول ژانویه اکنون به عنوان «روز پرچم» شناخته می ش
ود و پرچم لیتوانی به صورت رسمی در این برج و دیگر نقاط کشور به اهتزاز درمی آید. در تاریخ ۷ اکتبر ۱۹۸۸، در جریان تلاش لیتوانی برای بازپس گیری استقلال خود، ۱۰۰ هزار نفر در مجموعه قلعه گرد هم آمدند و پرچم بار دیگر به اهتزاز درآمد. این برج و تپه، با پرچمی که بر فراز آن برافراشته شده است، نماد حاکمیت دولتی لیتوانی و مبارزات آن برای استقلال است و یادآور سنتی دیرینه است که در آن حاکمیت بر شهر از طریق پرچم برافراشته شده نمایش داده می شد. پس از اتمام کارهای حفاظتی برج گدیمیناس در سال ۱۹۶۸، این برج به یکی از شعبات موزه ملی لیتوانی تبدیل شد. طبقه اول برج، عکس هایی از ویلنیوس در قرون ۱۹ و ۲۰ و مدل هایی از شهر تاریخی ویلنیوس و مجموعه قلعه را به نمایش می گذارد. در طبقه دوم، پرچم هایی که توسط ارتش ویتوتاس بزرگ در نبرد گرونوالد استفاده شده اند، همراه با تسلیحات اصیل مربوط به قرون ۱۳ تا ۱۸ به نمایش گذاشته شده اند. سایر ساختمان های باقی مانده در مجموعه قلعه شامل دفاتر موزه ملی لیتوانی، بخش های باستان شناسی و سکه شناسی آن، و همچنین موزه هنرهای کاربردی هستند. این موزه حدود یک میلیون اثر تاریخی را در خود جای داده است که بازه ای گس
ترده از تاریخ را پوشش می دهند. مجموعه آن شامل آثاری از دوران ماقبل تاریخ لیتوانی، سکه هایی که در طول تاریخ این کشور استفاده شده اند، و طیف گسترده ای از اشیاء مربوط به قرون وسطی و دوره های بعدی است. سالانه حدود ۲۵۰ هزار گردشگر از این موزه بازدید می کنند.
میراث جهانی در بولیوی تا ژانویه ۲۰۲۵ شامل ۷ اثر در این کشور است. بولیوی همچنین دارای پنج سایت دیگر در فهرست آزمایشی است. اولین سایتی که در بولیوی فهرست شد، شهر پوتوسی در سال ۱۹۸۷ بود. ایالت چندملیتی بولیوی در تاریخ ۴ اکتبر ۱۹۷۶ پیمان را پذیرفت، و این امر باعث شد سایت های تاریخی آن واجد شرایط قرارگیری در فهرست شوند. سایت های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو مکان هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان طور که در پیمان نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. میراث فرهنگی شامل بناهای تاریخی مانند آثار معماری، مجسمه ها، کتیبه ها، مجموعه های ساختمانی و محوطه های باستانی است. از سوی دیگر، میراث طبیعی به ویژگی های فیزیکی و زیستی، شکل های زمین شناسی و زیستگاه گونه های در خطر انقراض حیوانات و گیاهان اطلاق می شود. همچنین مکان هایی که از نظر علمی، حفاظتی یا زیبایی طبیعی اهمیت دارند، جزو میراث طبیعی به شمار می روند. پارک ملی نوئل کمپف مرکادو یک میراث طبیعی است و شش سایت دیگر به دلیل ویژگی های فرهنگی آن ها فهرست شده اند. سیستم راه های اینکا یک میراث فراملی
است که به نام سیستم راه های آند شناخته می شود و با پنج کشور دیگر شامل آرژانتین، شیلی، کلمبیا، اکوادور و پرو به اشتراک گذاشته شده است. میراث جهانی. سایت ها با ده معیار فهرست می شوند. هر ورودی باید دست کم یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت های ثبت شده در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می توانند فهرستی از سایت های آزمایشی داشته باشند که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند. نامزدی ها برای فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار گرفته باشد. بولیوی ۵ مکان در فهرست آزمایشی خود دارد.
ساختمان باشگاه افسران پادگان کاوناس () یکی از لوکس ترین بناهای لیتوانی در دوران میان دوجنگ است که در شهر کاوناس، لیتوانی واقع شده است. این ساختمان که در کنار خیابان اصلی عابرپیاده لایس وِس اَلِیا قرار دارد، با هزینه ای بیش از ۱٫۲۷ میلیون لیتاس لیتوانی ساخته شد و دارای نمادگرایی ملی گرایانه و طرح های تزئینی مبتنی بر هنر عامه است. طبقه دوم از چهار طبقه این بنا شامل چهار سالن رسمی با طراحی های بزرگ و التقاطی است. طراحی داخلی این سالن ها ادای احترام به دوک نشین بزرگ لیتوانی است و توسط هنرمندان برجسته لیتوانی طراحی شده است. این ساختمان که در سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ ساخته شد، به عنوان مقر باشگاه افسران نیروهای مسلح لیتوانی و مکانی برای برگزاری رویدادهای رسمی استفاده می شد. تاریخچه. اولین باشگاه سربازان در ژوئیه ۱۹۱۹ تأسیس شد و تا سال ۱۹۲۴ به باشگاه افسران () تبدیل شد که محل گردهمایی افسران نظامی، پزشکان و کشیشان لیتوانی بود. نام این باشگاه «رامووه» (Ramovė) توسط یوناس یابلونسکیس، پدر زبان استاندارد لیتوانیایی، انتخاب شد. او این باشگاه را مکانی آرامش بخش و امن توصیف کرد که مشابه معبد رامووه، پناهگاهی در برابر آشوب جنگ
بود. تا دهه ۱۹۳۰، این باشگاه در ساختمانی دوطبقه در گوشه خیابان "آ. میتسکه ویچائوس" و "لایس وِس اَلِیا" مستقر بود. در سال ۱۹۳۱، رقابتی بین المللی برای طراحی مقر جدید برگزار شد که طرح برندگان، معماران استونیایی المار لوک و هربرت یوهانسون، با تغییرات توسط ولادیمیر دوبنکسیس و پس از مرگ او توسط اجرا شد. ساخت بنا که به دلیل مشکلات مالی تا سال ۱۹۳۵ به تعویق افتاده بود، در آوریل ۱۹۳۷ به اتمام رسید. هزینه ساخت آن از حقوق رسمی سربازان و همچنین وامی از بانک پس انداز دولتی تأمین شد. این ساختمان با استفاده از مصالح محلی لیتوانیایی ساخته شد و هر طبقه آن کاربری خاصی داشت؛ از جمله رستوران عمومی در طبقه اول، سالن های رسمی در طبقه دوم، فضاهای خصوصی افسران در طبقه سوم، و یک هتل در طبقه چهارم. دوران جنگ و اشغال. در طول اشغال کشورهای بالتیک توسط شوروی (۱۹۴۰), این بنا توسط ارتش سرخ تصرف شد و نمادهای ملی گرایانه آن تخریب شد. در زمان اشغال آلمان، لیتوانیایی ها اجازه استفاده محدود از ساختمان را داشتند. پس از اشغال مجدد توسط شوروی در سال ۱۹۴۴، ساختمان به باشگاه افسران شوروی تبدیل شد و دچار تخریب گسترده شد. بازیابی و بازسازی. پس از است
قلال لیتوانی، در سال ۱۹۹۲، این بنا از ارتش روسیه پس گرفته شد. در سال ۲۰۰۰، ساختمان تحت مالکیت نیروهای مسلح لیتوانی قرار گرفت و بازسازی های گسترده ای برای بازآفرینی دکور اصلی دوران میان دوجنگ صورت گرفت. در سال ۲۰۱۵، این بنا به عنوان یکی از ۴۴ بنای کاوناس، نشان میراث فرهنگی اروپا را دریافت کرد. نمای خارجی. نمای خارجی ساختمان به عنوان «معماری رنسانس مدرن شده» توصیف شده است. این نما با ترکیب مجسمه ای به نام «سه غول» تزئین شده که سه جنگجوی دوک نشین بزرگ لیتوانی را به تصویر می کشد. سپرهای آنها نشان دهنده ستون های گدیمیناس هستند. این مجسمه اصلی در دوران شوروی سالم ماند زیرا در آن زمان در برابر آن تخته کوبی شده بود. درهای ورودی با نشان های سه شهر تزئین شده اند: «تائوروس» با صلیب کاوناس، کریستوفر قدیس متعلق به ویلنیوس و برج های قلعه کلایپدا. این نشان ها بیانگر یک بیانیه سیاسی واضح بودند: در دوران میان دوجنگ، لیتوانی درگیر منازعات سرزمینی با جمهوری دوم لهستان در مورد منطقه ویلنیوس و با آلمان در مورد منطقه کلایپدا بود. این مجسمه و نشان ها توسط ساخته شده اند. پنجره های طبقه اول بیشتر به عنوان تزئینات و نه به عنوان وسیله
ای برای امنیت با میله های فلزی پوشانده شده اند؛ زیرا بدون این میله ها، پنجره های بزرگ تر شبیه ویترین های نمایشگاهی به نظر می رسیدند. اتاق های رسمی. سالن بزرگ. سالن بزرگ میزبان رویدادهای مهم است. در دوران عملیات باگراتیون، در تابستان ۱۹۴۴، سالن بزرگ به طور موقت به عنوان بیمارستان نظامی استفاده شد. دکور داخلی آن با سپرهای شش شاخه اصلی نیروهای مسلح میان دوجنگ لیتوانی تزئین شده است: نیروی هوایی لیتوانی، مهندسان، نیروی دریایی لیتوانی، پیاده نظام، توپخانه و سواره نظام. این سالن دارای دو بالکن است: یکی برای تماشاگران و دیگری برای موسیقی دانان. بالکن ها با باس ریلیف هایی از پترس ریما تزئین شده اند که چهار شاخه نظامی را به تصویر می کشد. سقف سالن ارتفاع دارد و دارای یک کوفِر با طراحی گل های لاله است. سقف سفید با نورهای زرد، سبز و قرمز که رنگ های پرچم لیتوانی هستند، روشن می شود. این نورپردازی هنگام ساخت ساختمان نصب شده بود. ستون ها با مرمر پوشانده شده اند، پنجره ها با نقش های لاله تزئین شده و رادیاتورها با مشبک های برنز پنهان شده اند. پیانوی سیاه رنگی که در سال ۱۹۳۶ توسط استاین وی و پسران ساخته شده، احتمالاً هدیه ای از
طرف بانوی اول سُفیا اسمِتونیِنِه در سال ۱۹۳۹ بود. پشت پیانو، درهایی به یک باغ زمستانی کوچک باز می شوند که در دوران میان دوجنگ دارای یک فواره بود. سالن کوچک یا سالن دوک ها. سالن دوک ها در جلوی سالن بزرگ قرار دارد. این سالن مبلمان و لوسترهایی از ساختمان قدیمی باشگاه را بازسازی کرده است. این سالن به فهرست حاکمان لیتوانی و میندوون اختصاص دارد. پرتره های تمام قد آن ها در سال ۱۹۳۷ توسط پترس کالپوکس تکمیل شدند. پس از جنگ جهانی دوم، این نقاشی ها برای سال ها گم شده بودند. آن ها به طور غیرمنتظره ای در موزه جنگ ویتائوتاس بزرگ پیدا شدند – از قاب ها خارج شده و به صورت لوله شده به عنوان «نقاشی های ناشناخته از دوک ها» فهرست شده بودند. این نقاشی ها پادشاه میندوگاس، دوک های بزرگ ویتنیس، کستوتیس، گدیمیناس (پدر دودمان گدیمینیدها)، آلگیرداس و ویتائوتاس را به تصویر می کشد. نقاشی گدیمیناس به شدت آسیب دیده است و بر این باورند که سربازان شوروی از آن برای بازی دارت استفاده کرده اند. اتاق نشیمن ویتاوتاس بزرگ. اتاق نشیمن ویتاوتاس بزرگ شباهت زیادی به سالن یک قلعه قرون وسطی دارد و به ویتائوتاس اختصاص دارد. طراح آن، معمار ، معماری گوتیک ر
ا با بازدید از مالبورک (دژ) و دژ کورسارهها مطالعه کرده است. این اتاق مجلل ترین اتاق است اما در دوران شوروی بیشترین آسیب را دید. سالن با هفت نقاشی دیواری از تزئین شده است که لحظات کلیدی از زندگی ویتاوتاس را به تصویر می کشد، از جمله پیروزی در نبرد گرونوالد (تطبیق "بَتل آو گروون والد" اثر یان ماتیکو) و مجمع لوتسک که وی را پادشاه لیتوانی اعلام کرد. در دوران شوروی، نقاشی های دیواری رنگ شده بودند (احتمالاً به قصد محافظت از آنها در برابر تخریب توسط شوروی ها) اما در سال ۲۰۰۶ ترمیم شدند. اتاق نشیمن همچنین دارای یک شومینه سنگ مرمر خاکستری و سفید است که با نقوش برجسته اصیل از پِتراس ریـم شا تزئین شده است که ویتاوتاس بزرگ و نقشه دوک نشین بزرگ لیتوانی در دوران سلطنت او را به تصویر می کشد. نقوش برجسته توسط برادرزاده اش، معمار آیداس ریمشا نجات داده شدند. این اتاق همچنین با نمادهای هنر مردمی لیتوانیایی تزئین شده است؛ به عنوان مثال، نماد خورشیدی سواستیکا روی نیمکت هایی که توسط جاناس پراپولنیس ساخته شده است، مشاهده می شود. کاشی های کف چوبی طرح هایی شبیه به پارچه های بافته شده لیتوانیایی دارند. دیوارها با لوسترهایی ساخته شده از
شاخ گوزن و صندلی هایی که با پوست گراز پوشیده شده اند تزئین شده است. این اتاق دارای پنجره های شیشه رنگی است (اصلی ها توسط استاسیس اوشینسکاس، بازسازی شده توسط ویوتاس شوارلیس) که نشان دهنده نشان های قرون وسطی هستند. اتاق ریاست جمهوری. اتاق ریاست جمهوری با پرتره ای از رئیس جمهور کنونی دالیا گریبائوسکایته تزئین شده است که در سال ۲۰۱۴ از این اتاق بازدید کرد. یک اتاق کوچک لباس برای رئیس جمهور در نزدیکی اتاق قرار دارد که به عنوان اتاق تعویض لباس برای رئیس جمهور طراحی شده است. اتاق به سبک آرت دکو توسط نقاش جرارداس باگدوناویچیوس طراحی شده است. این اتاق به عنوان نمادی از حال و هوای لیتوانی طراحی شده است. این اتاق دارای یکی از دو شومینه موجود در ساختمان است؛ این شومینه از سنگ مرمر سیاه مصنوعی ساخته شده است. اتاق با یک میز و صندلی های دست ساز که توسط باگدوناویچیوس در سال ۱۹۳۷ طراحی شده اند، مبله شده است: یک میز کنفرانس به طول ، ۱۲ صندلی دسته دار، ۱۲ صندلی، ۱۲ تابوره، دو میز جانبی و یک ویترین. در این اتاق گلوله های توپ از جنگ استقلال لیتوانی، بوم کتانی و نشان ملی لیتوانی قاب شده به نمایش گذاشته شده اند. اتاق های دیگر. ورو
دی و رستوران. ورودی ساختمان دارای سه در است که در وسط آن ها درب های چرخان قرار دارد. نزدیک درها یک اتاق لباس وجود دارد. در طبقه اول از سال ۱۹۳۷ یک رستوران به نام "سه غول" قرار دارد. در ابتدا، این رستوران توسط افسران نیروهای مسلح لیتوانی و دیگر مقامات بلندپایه مورد استفاده قرار می گرفت. امروزه از سال ۱۹۹۴، این رستوران به یک پیتزریا به نام "Milano" تبدیل شده است که تحت سرپرستی یک سرآشپز ایتالیایی اداره می شود. با این حال، رستوران مدرن دارای دکوراسیون داخلی، رنگ ها، مبلمان، بار و روشنایی های بازسازی شده از دوران بین دو جنگ است. بالای ورودی رستوران، تابلو "Restoranas kavinė TRYS MILŽINAI" (به انگلیسی: Restaurant cafe THE THREE GIANTS) نیز نصب شده است. طبقات دیگر. اتاق دفتر در طبقه اول، دفتر تحریریه مجله تصویری "Kardas" () بود که مخصوص افسران نظامی بود. سردبیران این مجله عبارت بودند از:کازیس اسکوتاس، وینکاس یونوشکا، پترس بیرژیس، یونس آسویچیوس-آتسوکاس، یوُزاس بالچیوناس، ویتاوتاس استپونایتیس، آلکساندرس شیمکوس، لیوداس زیبایویچوس. این اتاق اکنون به یک موزه کوچک تبدیل شده که اقلام نظامی اصیل را به نمایش می گذارد: نقاشی
ها، نقشه ها، مدل ها، تفنگ ها، دستگاه های اتو کشیدن رومیزی، تایپ نویس، تلفن های عملیاتی و دیگر اقلام. ارزشمندترین نمایش ها نقشه سیاسی اروپا ساخته شده در سال ۱۹۲۴ و نشان ملی لیتوانی هستند. آسانسور ساختمان از شرکت آسانسور شیندلر یکی از قدیمی ترین آسانسورهای کاملاً عملیاتی در کاوناس است. این آسانسور هنوز دارای دروازه های آهنی اصلی خود است. این آسانسور از زیرزمین تا طبقه چهارم را جابه جا می کند و بیشتر از ظرفیت ندارد. در طبقه سوم یک کتابخانه و سالن افسران وجود دارد که همچنین یک اتاق بازی کوچک برای فرزندان افسران دارد. طبقه چهارم به عنوان یک هتل استفاده می شود و همچنین دفاتر وزارت دفاع لیتوانی و فضاهای جمع آوری هنر در آن قرار دارد. زیرزمین. زیرزمین در سال ۲۰۱۵ بازسازی های عمده ای را تجربه کرد و در آوریل ۲۰۱۶ یک اتاق تیراندازی لیزری مدرن تأسیس شد. این اتاق به سربازان و اعضای خانواده آن ها این امکان را می دهد که با تفنگ دستی گلوک و تفنگ اتوماتیک هکلر و کخ ژ۳۶ تمرین کنند – صدای شلیک و ارتعاش آن ها شبیه سازی شده است. زیرزمین همچنین دارای یک باشگاه ورزشی است. اتاق دیگری به تاریخ لیتوانی و تاریخ اوکراین اختصاص یافته است
که اطلاعاتی در مورد پروژه تاریخ جهانی "Gediminaičių kelias" (مسیر گِدِمینیدها) ارائه می دهد. این پروژه همکاری میان ده شهر در اوکراین، دو شهر در بلاروس، یک شهر در لهستان و جمهوری چک و همچنین چهار شهر در لیتوانی (کاوناس، تاوراگه، اوکمرگه و تراکای) است. این اتاق همچنین اطلاعاتی در مورد قلعه لوبارت، یکی از بهترین قلعه های حفظ شده از دوک نشین بزرگ لیتوانی، و بازسازی مدرن زره های قرون وسطایی که وزن آن ها است، به نمایش می گذارد. این زره به عنوان زره ویتائوتاس در بازسازی سالانه نبرد گرونوالد استفاده می شود.
ابرآلیاژ واسپالوی(waspaloy) یک نوع ابرآلیاژ پایه نیکل است و عمدتاً برای قطعات توربین هواپیما، دیسک های کمپرسور و شفت ها استفاده می شود. تراشکاری ابرآلیاژ واسپالوی مانند بسیاری از ابرآلیاژ های پایه نیکل در دمای محیط (تراشکاری مرسوم) دشوار است. ابرآلیاژهای پایه نیکل به دلیل دارا بودن خواص مکانیکی منحصر به فرد مانند مقاومت در برابر خستگی، پایداری حرارتی و مقاومت در برابر خوردگی، دارای کاربرد گسترده ای در صنایع هوافضا، موتورها و توربین های گازی، تجهیزات کارخانه های پتروشیمی، تجهیزات دریایی هستند. این آلیاژها در صنعت به عنوان موادی با قابلیت ماشین کاری پایین شناخته شده اند. بیش از ۵۰ درصد وزنی موتورهای هواپیما و توربین های گازی را به خود اختصاص داده اند. ترکیب شیمیایی و ساختار. این آلیاژ ترکیبی از ۵۸٪ نیکل، ۱۹٪ کروم، ۱۳٪ کبالت، ۴٪ مولیبدن، ۳٪ تیتانیوم و ۱٫۴٪ آلومینیوم است. در ادامه به علت وجود هریک از این عناصر می پردازیم: نیکل (Ni): فلز اصلی آلیاژ است که به واسپالوی استحکام و پایداری در دماهای بالا می بخشد. کروم (Cr): این عنصر به مقاومت در برابر خوردگی و اکسیداسیون کمک می کند و باعث ایجاد لایه ای محافظ روی سطح آل
یاژ می شود. کبالت (Co): افزوده شدن کبالت باعث افزایش استحکام آلیاژ در دماهای بالا می شود. مولیبدن (Mo) و تنگستن (W): این دو عنصر موجب افزایش مقاومت آلیاژ در برابر فرسایش و دمای بالا می شوند. تیتانیوم (Ti) و آلومینیوم (Al): این دو عنصر باعث تشکیل فازهای سخت در آلیاژ شده و موجب سخت شدن آن در دماهای بالا می گردند. این ترکیب شیمیایی به گونه ای طراحی شده است که ویژگی های مطلوبی مانند استحکام بالا در دماهای بسیار زیاد، مقاومت در برابر خوردگی و اکسیداسیون و همچنین سختی بالا را برای آلیاژ فراهم کند. تاریخچه. این آلیاژ در دهه ١٩٥٠ توسط شرکت برات وویتنى ساخته شد وعمدتاً براى قطعات توربین هواپیما، دیسک هاى کمپرسور و شفت ها استفاده مى شود.همچنین کاراگوزل و همکارانش در سال ٢٠١۴ به بررسی افزایش عمر ابزار درفرایند تراشکاری غیر مرسوم براى ابرآلیاژ هاى اینکونل ٧١٨،واسپالوى وتیتانیوم (Ti6Al4V) (فلزاتى با قابلیت برشکارى پایین) پرداختند. ویژگی ها. واسپالوی یک ابرآلیاژ پایه نیکل با قابلیت سخت شدن از طریق پیرسختی است که دارای خواص استحکام بسیار عالی در دماهایی تا حدود ۹۸۰ درجه سانتی گراد (۱۸۰۰ درجه فارنهایت) می باشد. سایر ویژگی ها
ی واسپالوی شامل مقاومت خوب در برابر خوردگی و مقاومت نسبی در برابر اکسیداسیون است که آن را برای استفاده در محیط های بسیار سخت و دشوار مناسب می سازد. واسپالوی در دماهای تا ۷۶۰–۸۷۰ درجه سانتی گراد (۱۴۰۰–۱۶۰۰ درجه فارنهایت) استحکام مفیدی دارد و در محیط های موتور توربین گازی تا ۸۷۰ درجه سانتی گراد (۱۶۰۰ درجه فارنهایت) مقاومت خوبی در برابر اکسیداسیون نشان می دهد. مقاومت در برابر خزش و گسیختگی واسپالوی در دماهای بالای ۶۲۰–۶۵۰ درجه سانتی گراد (۱۱۵۰–۱۲۰۰ درجه فارنهایت) برتر از آلیاژ ۷۱۸ است. با این حال، استحکام کششی کوتاه مدت در دماهای تا ۷۳۰ درجه سانتی گراد (۱۳۵۰ درجه فارنهایت) نسبت به RA718 پایین تر است. آلیاژ واسپالوی از قابلیت سخت شدن از طریق فرایند سخت شدن با بارش (precipitation hardening) برخوردار است. این فرایند باعث افزایش استحکام و سختی آلیاژ در دماهای بالا می شود. کاربردها. صنعت هوافضا: آلیاژ واسپالوی به دلیل استحکام بالا در دماهای زیاد و مقاومت در برابر خوردگی، به طور گسترده ای در ساخت موتورهای جت، توربین های گازی و سایر اجزای حساس هوافضا مورد استفاده قرار می گیرد. صنایع نیروگاهی: این آلیاژ در ساخت تجهیزات
نیروگاه های گازی، توربین های بخار و سایر تجهیزات مشابه که نیاز به تحمل دماهای بالا و فشار زیاد دارند، کاربرد دارد. صنایع شیمیایی: آلیاژ واسپالوی به دلیل مقاومت بسیار خوبی که در برابر محیط های خورنده دارد، در ساخت تجهیزات شیمایی که در معرض مواد خورنده و دماهای بالا قرار دارند، استفاده می شود. صنایع نفت و گاز: این آلیاژ در ساخت قطعات تجهیزات حفاری و پمپ های فشار بالا که در محیط های سخت نفتی و گازی به کار می روند، نیز استفاده می شود. صنایع دریایی: در محیط های دریایی که نیاز به مقاومت در برابر خوردگی و فشارهای مکانیکی است، از واسپالوی برای ساخت قطعات مختلف استفاده می شود. شرکت هواپیماسازی بریتانیا TSR-2، یک هواپیمای ضربتی مافوق صوت که از اواخر دهه ۱۹۵۰ ساخته شد، دارای یک روپوش آیرودینامیکی به بدنه عقب خود در اطراف نازل های اگزوز بود. به دلیل دمای بالا در این منطقه، فیرینگ از واسپالوی تشکیل شده و رنگ نشده است. ساخت این آلیاژ به عنوان «بسیار مقاوم» توصیف شد و توسط متخصصان موتور بریستول به جای سازندگان بدنه هواپیما BAC انجام شد. مزایای آلیاژ واسپالوی نسبت به سایر آلیاژها. آلیاژ واسپالوی در مقایسه با سایر ابرآلیاژهای
پایه نیکل، مانند اینکونل (Inconel) و مونل (Monel)، دارای ویژگی های برتری است. یکی از این ویژگی ها استحکام بالاتر آن در دماهای بالا است که به ویژه در کاربردهای صنعتی مانند موتورهای جت و توربین های گازی اهمیت زیادی دارد. علاوه بر این، واسپالوی به دلیل ترکیب شیمیایی خاص خود، مقاومت بالاتری در برابر خوردگی و اکسیداسیون نشان می دهد. آزمایش های تجربی. جنس قطعه کار ابرآلیاژ پایه نیکل واسپالوی بود. واسپالوی به دلیل خواص خوب مکانیکی، شیمیایی و عملکرد مناسب در درجه حرارتهای بالا، به عنوان مادهای با قابلیت ماشینکاری پایین درصنعت شناخته شده است. قطعه کار مورد استفاده میلگرد به قطر ۲۵ میلی متر بود. در ابتدا میلگرد واسپالوی با عملیات حرارتی مطابق با استاندارد 5708 AMS از سختی حدود ۵+۲۷۰ ویکرز به سختی حدود ۳+۳۸۲ ویکرز افزایش یافت و سپس عملیات ماشینکاری انجام شد. عملیات حرارتی جهت ایجاد رسوب فاز گاما پریم 'Y انجام شد که شامل:عملیات حرارتی انحلال، عملیات پیر سازی، عملیات رسوب سختیو عملیات پیرسازی بود. پس از انجام عملیات حرارتی آزمایش سختی سنجی ویکرز (۱۰ کیلوگرم نیرو) در ه ناحیه به صورت تصادفی روی سطح قطعه کار انجام شد میانگی
ن سختی به دست آمده ۳۸۲۳ ویکرز بود. در این پژوهش از دستگاه ماشین تراش هاردینگ (Harding) مدلHLV-Hساخت کشور انکلستان، با حداکثر توان اسپیندل ۱/۱۲کیلووات و دور متغیر از ۱۲۵ الی ۳۰۰۰ دور بر دقیقه، نرخ پیشروی متغیر از ۲/۵ الی ۱۳ میلی متر بر دقیقه مستقل از یک دیگر و پیشروی شعاعی ابزار با دقت ۰/۰۲ میلیمتر استفاده شد. نیروهای ماشینکاری توسط دینامومتر کیستلر مدل ۹۱۲۱ اندازه گیری شد. به منظور داده برداری نیروهای ماشینکاری از آمپلی فایر ۵۰۷۰کیستلر به همراه کارت داده برداری A5697 کیستلر و نرم افزار داینور(DynoWare) استفاده شد. به منظور اندازه گیری دمای براده در محل تماس قطعه کار با ابزار، از دوربین حرارتی (فروسرخ) فلوک(Fluke) مدل TI400 استفاده شد. عملیات تراشکاری با استفاده ابزار برشی کاربیدی بدون پوشش و بدون براده شکن ساخت شرکت سندویک (Sandvik) انجام شد. شعاع نوک ابزار ۰/۴ میلی متر بود. عدم وجود براده شکن در ابزار، امکان بررسی هندسه لبه برشی ابزار را با دقت بیشتری فراهم می کند. هر آزمایش منحصراً با یک لبه ابزار انجام شد.
رالی پرتغال ۲۰۲۳ (همچنین با عنوان وودافون رالی پرتغال ۲۰۲۳ شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۱۱ و ۱۴ می ۲۰۲۳ در کشور پرتغال برگزار شد. این رویداد پنجاه و ششمین دوره مسابقات رالی پرتغال بود، پنجمین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۳، مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲ و رالی قهرمانی جهان ۳ بود این رالی در ماتوسینوس در ناحیه پورتو برگزار شد و در ۱۹ مرحله ویژه مسافتی رقابتی کل را پوشش داد. کاله رووانپرا و یون هالتونن برندگان سال گذشته این رالی بودند. تیم آنها، تویوتا گازو ریسینگ دبلیوآرتی، برنده سازندگان سال گذشته بود. یوهان راسل و والنتین سارو برندگان سال گذشته در کلاس رالی رالی۲ بودند. سامی پاجاری و انی مالکونن مدافعان برد در کلاس رالی۳ بودند.
نواف عبدالله سلیم سلام (زاده ) دیپلمات، حقوقدان، و استاد دانشگاه است که از ۸ فوریه ۲۰۲۵ به عنوان ۵۳اُمین نخست وزیر لبنان فعالیت می کند. او در ۹ نوامبر ۲۰۱۷ به عنوان قاضی دیوان بین المللی دادگستری برای دوره ۲۰۱۸–۲۰۲۷ انتخاب شد و اکثریت آرا را در مجمع عمومی و شورای امنیت سازمان ملل متحد بدست آورد. وی از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷ به عنوان سفیر و نماینده دائم لبنان در سازمان ملل در نیویورک خدمت کرد و در این مدت سمت های رئیس شورای امنیت و معاونت مجمع عمومی را بر عهده داشت. او از ۶ فوریه ۲۰۲۴ تا ۱۴ ژانویه ۲۰۲۵ به عنوان رئیس دیوان بین المللی دادگستری فعالیت کرد. سلام دومین عرب و نخستین لبنانی است که به عنوان رئیس دیوان بین المللی دادگستری انتخاب شده است. او پس از انتخاب به نخست وزیری لبنان از این سمت استعفا کرد. در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۵ وی توسط بیش از نیمی از نمایندگان مجلس لبنان نامزد شد و او را به عنوان نخست وزیر لبنان معرفی کردند. نامزدی او با مخالفت شدید شیعیان و حزب الله روبرو شد. نواف سلام در سال ۲۰۱۲ از نیکولا سارکوزی نشان لژیون دونور دریافت کرد. او از جمله سیاستمدارانی است که بر لزوم اصلاحات در لبنان تاکید دارند. پیشینه و ت
حصیلات. نواف، پسر عبدالله سلام و رکات بیهم در ۱۵ دسامبر ۱۹۵۳ در خانواده ای برجسته از بیروت، لبنان زاده شد. پدربزرگ او، سلیم سلام، رهبر جنبش اصلاحات بیروت در سال ۱۹۱۲ به عنوان نماینده بیروت در پارلمان عثمانی انتخاب شد. عموی او صائب سلام برای استقلال لبنان از قیمومت فرانسه مبارزه کرد و سپس چهار بار بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۷۳ نخست وزیر لبنان بود. پسرعموی او تمام سلام نیز بین سال های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ نخست وزیر لبنان بود. او از ژانویه ۲۰۱۸ با سحر بعاصیری، ستون نویس و سفیر لبنان در یونسکو ازدواج کرد و دو پسر به نام های عبدالله و مروان دارد. سلام دیپلم خود را در سال ۱۹۷۴ از مدرسه مطالعات عالی در علوم اجتماعی دریافت نمود. او دکترای تاریخ را در سال ۱۹۷۹ از دانشگاه سوربن کسب کرد. کارشناسی ارشد حقوق (LLM) را از دانشکده حقوق هاروارد در سال ۱۹۹۱ به دست آورد. دکترای علوم سیاسی خود را از مؤسسه مطالعات سیاسی پاریس در سال ۱۹۹۲ دریافت کرد. مشاغل. رویه حقوقی و دانشگاهی. سلام از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ به عنوان استاد تاریخ معاصر خاورمیانه در دانشگاه سوربون تدریس کرد. او در سال ۱۹۸۱ پاریس را ترک کرد و یک سال تحصیلی را به عنوان پژوهشگر مهمان د
ر مرکز امور بین المللی ودرهد در دانشگاه هاروارد گذراند. وی بین سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹ استاد دانشگاه آمریکایی بیروت بود و در همان زمان به عنوان همکار در دفتر حقوقی تکلا به وکالت مشغول شد. او از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ پژوهشگر مهمان در دانشکده حقوق هاروارد بود و از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ به عنوان مشاور حقوقی خارجی در شرکت ادواردز و آنجل LLP فعالیت داشت. سلام در سال ۱۹۹۲ به فعالیت خود در دفتر حقوقی تکلا و همچنین تدریس حقوق بین الملل و روابط بین الملل در دانشگاه آمریکایی بیروت بازگشت. او در سال ۲۰۰۳ به عنوان استاد مدعو علوم سیاسی منصوب شد و در سال ۲۰۰۵ به استادی علوم سیاسی ارتقا یافت. بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ رئیس دپارتمان مطالعات سیاسی و مدیریت عمومی بود. خدمات اجتماعی. نواف سلام از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ به عنوان عضو دفتر اجرایی شورای اقتصادی و اجتماعی لبنان فعالیت کرد و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ عضو کمیسیون ملی لبنان در یونسکو بود. در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ او عضو و دبیرکل کمیسیون ملی اصلاحات انتخاباتی بود که مأموریت تهیه پیش نویس قانون جدید انتخابات برای لبنان را بر عهده داشت. وی همچنین در هیئت امنای مرکز مطالعات سیاست های لبنان خدمت کرد
که یک اندیشکده غیرحزبی است و مأموریت آن تولید و ترویج سیاست هایی برای بهبود حکمرانی در لبنان و جهان عرب است. در سال ۱۹۹۶ او انجمن لبنانی برای انتخابات دموکراتیک را هم بنیان گذاری کرد که یک سازمان غیردولتی نظارت است و برای ارتقاء برگزاری منصفانه و شفاف انتخابات پارلمانی و شهرداری تلاش می کند. سفیر و نماینده دائم لبنان در سازمان ملل متحد. نواف سلام از ژوئیه ۲۰۰۷ تا دسامبر ۲۰۱۷ او به عنوان سفیر و نماینده دائم لبنان در سازمان ملل متحد در نیویورک خدمت کرد. مأموریت سلام در سازمان ملل با درخواست مکرر او در شورای امنیت برای تأمین امنیت و ثبات در جنوب لبنان از طریق اجرای قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد، ترویج سیاست بی طرفی از جنگ داخلی سوریه، و تلاش برای پایان دادن به مصونیت از مجازات از طریق تأسیس دادگاه ویژه لبنان برای رسیدگی به موضوع ترور نخست وزیر پیشین لبنان، رفیق حریری بر پایه قطعنامه ۱۷۵۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد بود. او در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ لبنان را در شورای امنیت نمایندگی کرد. در مه ۲۰۱۰ و سپتامبر ۲۰۱۱ او ریاست دوره ای شورای امنیت را بر عهده داشت. نواف سلام از سپتامبر ۲۰۱۲ تا سپتامبر ۲۰۱۳ به عنو