Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ران دیگر برای فرزندانشان بودند، اما آلفرد و ماریا کسی را جز یکدیگر نمی خواستند. ماریا نه ویلهلم دوم، پادشاه وورتمبرگ و نه پرنس آدولفوس فردریک پنجم را که به عنوان گزینه معرفی شده بودند، نمی پسندید. از آنجا که امپراتریس نتوانست یک پرنس آلمانی قابل قبول برای دخترش پیدا کند، جلسه ای میان آلفرد، امپراتریس و دخترش در سورنتو، ایتالیا، در اواسط آوریل ۱۸۷۳ برگزار شد. اما این دیدار طبق برنامه پیش نرفت، زیرا ماریا به تب مبتلا شد و آلفرد تنها زمان کوتاهی توانست با او بگذراند. همان سال، اختلافی بین بریتانیا و روسیه بر سر مرز افغانستان رخ داد. وزرای ملکه بر این باور بودند که ازدواج ممکن است به کاهش تنش ها کمک کند، حتی با نزدیک تر کردن دو پادشاه به یکدیگر. در ژوئن ۱۸۷۳، الکساندر دوم به همسر و دخترش در باد امس پیوست و آلفرد برای دیدار با آنها به یوگنهایم دعوت شد. آلفرد اوایل ژوئیه رسید. در ۱۱ ژوئیه، او درخواست دست ماریا را کرد و ماریا پذیرفت. او تقریباً بیست و نه ساله و ماریا نوزده ساله بود. آلفرد از آلمان برای مادرش تلگراف فرستاد: «ماریا و من امروز نامزد شدیم. نمی توانم بگویم چقدر خوشحالم. امیدوارم برکت شما بر ما باشد.» ملک
ه تبریک گفت، اما تردیدهای خود را فقط در دفتر خاطراتش ثبت کرد: «ماریا را نمی شناسم و با توجه به اینکه هنوز ممکن است مشکلات زیادی وجود داشته باشد، افکار و احساساتم کمی مختلط است.» هنگام اطلاع دادن به بزرگ ترین دخترش، ویکتوریا، شاهدخت سلطنتی، ملکه ویکتوریا تنها گفت: «راز برملا شد.»
ورا واسیل یونا خولودنایا (نام خانوادگی هنگام تولد: لووچنکو; ; ؛ ۵ اوت ۱۸۹۳ – ۱۶ فوریه ۱۹۱۹) بازیگر سینمای روسیه بود. او نخستین ستاره سینمای صامت امپراتوری روسیه بود. تنها پنج فیلم او تا به امروز باقی مانده اند و تعداد دقیق فیلم هایش مشخص نیست؛ تخمین ها بین ۵۰ تا ۱۰۰ فیلم متغیر است. او عمدتاً در ژانرهای درام، ملودرام و فیلم کوتاه فعالیت داشت و با کارگردانانی چون یوجنی باور، پیوتر شاردینین و دیگران همکاری می کرد. هم بازی هایش شامل ویتولد پولونسکی، ولادیمیر ماکسیموف و اوسیاپ رونیچ بودند. وی برای بازی در فیلم هایی چون "ترانه عشق پیروز" (۱۹۱۵)، "سراب ها" (۱۹۱۵)، "زندگی برای زندگی" (۱۹۱۶)، "فراموش کن شومینه را…" (۱۹۱۷) و دیگر آثار مشهور شد. تنها پنج فیلم او باقی مانده اند، اگرچه تعداد واقعی فیلم ها ممکن است بین ۵۰ تا ۱۰۰ باشد. حتی پس از مرگش در ۲۵ سالگی، محبوبیت او در طول انقلاب روسیه ۱۹۱۷ و جنگ داخلی ادامه داشت. علت رسمی مرگ او آنفلوانزای اسپانیایی گزارش شد، اما شایعات و افسانه های زیادی دربارهٔ آن شکل گرفت. زندگی اولیه. ورا در پولتاوا (امپراتوری روسیه، اکنون اوکراین) به دنیا آمد و در سن ۲ سالگی نزد مادربزرگ بیوه
اش به مسکو رفت. او از کودکی رؤیای حرفه ای در باله کلاسیک داشت و در مدرسه باله تالار بولشوی ثبت نام کرد. از دوران کودکی در نمایش های خانوادگی شرکت می کرد. در سن ۱۰ سالگی، به مدرسه معروف گرامر «پریپلکینا» فرستاده شد. زندگی شخصی. در جشن فارغ التحصیلی، با ولادیمیر خولودنی، که در آن زمان دانشجو، سردبیر روزنامه ورزشی و راننده مسابقه بود، آشنا شد؛ او از نخستین رانندگان اتومبیل روسیه بود. آنها در سال ۱۹۱۰ ازدواج کردند، با وجود مخالفت خانواده ها. ورا اغلب او را در مسابقات همراهی می کرد، که باعث تصادفات جاده ای می شد. او همچنین نام خانوادگی همسرش را پذیرفت که معنای آن «سرد» است و بسیاری آن را به اشتباه به عنوان یک نام مستعار زیبا برداشتند. دخترشان، یوجنیا، در سال ۱۹۱۲ و دختر خوانده شان، ناتا، یک سال بعد به دنیا آمدند. آغاز حرفه. در سال ۱۹۰۸، ورا اجرای "فرانچسکا دا ریمینی" را با بازی Vera Komissarzhevskaya دید و تحت تأثیر هنر بازیگری او قرار گرفت و تصمیم گرفت وارد سینما شود. او به ولادیمیر گاردین، کارگردان برجسته روس، مراجعه کرد و در نقش کوچکی در تولید بزرگ او "آنا کارنینا" بازی کرد. در سال ۱۹۱۵، یوگنی باور فیلم "ترانه
عشق پیروز" ("Pesn Torzhestvuyushchey Lyubvi") را کارگردانی کرد، یک ملودرام عاشقانه با تم های عرفانی (با الهام از ایوان تورگنیف) و به دنبال بازیگری با زیبایی استثنایی بود. وقتی ورا خولودنایا به باور معرفی شد، فوراً برای نقش تأیید شد، زیرا زیبایی او او را تحت تأثیر قرار داد. "ترانه عشق پیروز" موفقیتی عظیم بود و یوجنی باور بلافاصله فیلم دیگری با بازی خولودنایا ساخت: "شعله آسمان" ("Plamya Neba")، ملودرامی دربارهٔ عشق گناه آلود زنی جوان که به یک بیوه پیر و پسرش داده شده بود. اگرچه "شعله آسمان" بعد از "ترانه عشق پیروز" فیلم برداری شد، اما نخستین فیلمی بود که روی پرده رفت و باعث شهرت ورا شد. در ابتدا انتقال پیچیدگی های روانشناختی برای ورا دشوار بود و او تقلید بازیگری آستا نیلسن را انجام می داد، اما به تدریج سبک خود را توسعه داد. لباس های پرزرق و برق و چشمان خاکستری بزرگ او، حضور مرموزی در پرده نقره ای ایجاد می کرد که تماشاگران سراسر امپراتوری روسیه را مجذوب خود می کرد. فیلم بعدی او "فرزندان عصر" ("Deti veka")، در سال ۱۹۱۵ پخش شد، یک درام با تم آشکارسازی مشکلات اجتماعی. موفقیت عظیم با ملودرام تراژیک پیوتر ایوانوویچ ش
اردینین "سراب ها" (۱۹۱۶) بدست آمد، و پس از آن درام فانتزی "زیبایی باید در جهان حکومت کند" از یوجنی باور، ملودرام "شیطان آتشین" و ملودرام "زندگی برای زندگی" که به یکی از محبوب ترین فیلم های ورا خولودنایا تبدیل شد و لقب «ملکه پرده نقره ای» را برای او به ارمغان آورد. مؤلف این لقب الکساندر ورتینسکی بود که بازیگر را تحسین می کرد و اغلب به خانه او رفت و آمد داشت. در سال ۱۹۱۶ شرکت الکساندر خانژونکف فیلم "پیررو" را با بازی ورتینسکی و خولودنایا در نقش های اصلی آغاز کرد، اما متأسفانه فیلم کامل نشد. در اوایل سال ۱۹۱۷، یکی از بهترین فیلم ها با حضور ورا خولدنا با عنوان «کنار شومینه» ("U kamina") بر اساس یک رمانس محبوب منتشر شد. این فیلم تراژیک دربارهٔ خانواده ای است که توسط عشقی ثروتمند از هم می پاشد و با مرگ شخصیت اصلی، که توسط ورا خولدنا بازی شده، پایان می یابد. موفقیت این درام فراتر از تمام فیلم هایی بود که تا آن زمان در روسیه ساخته شده بودند. این وضعیت تا سال ۱۹۱۸ ادامه داشت، زمانی که فیلم "ساکت باش، غم من، ساکت باش" ("Molchi, grust, molchi") اکران شد و با استقبال حتی بیشتری مواجه گردید. مانند بسیاری از فیلم های او، ا
ین اثر نیز بر اساس یک ترانه سنتی روسی ساخته شده بود. همزمان، احتمالاً هیچ فیلم دیگری به این اندازه مورد نقد قرار نگرفت، به ویژه پس از انقلاب. تا اواسط سال ۱۹۱۸، ورا خولدنا از یک بازیگر محبوب و مورد تحسین به یک پدیده واقعی سینمای روسیه تبدیل شد. آخرین فیلم های او شامل "Krasnaya zarya" (۱۹۱۸)، "Zhivoy trup" (۱۹۱۸) و "آخرین تانگو" (۱۹۱۸) بودند. با این حال، تنها پنج اثر از ورا خولدنا باقی مانده اند. "بچه های عصر" قدیمی ترین آن هاست. چهار فیلم دیگر باقی مانده عبارتند از: "سراب ها" (۱۹۱۶)، "یک زندگی در ازای یک زندگی" (۱۹۱۶)، "جسد زنده" (۱۹۱۸) و "ساکت باش، غم من، ساکت باش" (۱۹۱۸). "یک زندگی در ازای یک زندگی" فیلمی بود که رسماً جایگاه ستاره ای خولدنا را تثبیت کرد. جنگ جهانی اول و انقلاب روسیه. پس از آن که همسرش برای خدمت در جنگ جهانی اول فراخوانده شد، خولدنا با استودیوی رقیب الکساندر خانژونکف قرارداد بست. در طول جنگ جهانی اول، خولدنا در کنسرت های خیریه شرکت می کرد و هدایا را برای حمایت از سربازان و خانواده هایشان می فروخت. سربازان به او علاقه داشتند و او را «ورچکا ما» می نامیدند. در زمان های استراحت بین فیلم برداری،
خولدنا برای دیدار با همسرش به جبهه سفر می کرد. تا زمان انقلاب روسیه، هر سه هفته یک فیلم جدید از خولدنا منتشر می شد. "کنار شومینه" (۱۹۱۷) موفقیت عظیمی در زمینه تجاری داشت: این فیلم تا سال ۱۹۲۴ در سینماها اکران شد، زمانی که مقامات شوروی بسیاری از آثار خولدنا را نابود کردند. "کنار شومینه" یک درام مبتنی بر مثلث عشقی بود. موفقیت این فیلم باعث شد کارگردان آن، پتر چاردینین، دنباله ای با عنوان "فراموش کن آتش را، شعله خاموش شد" (۱۹۱۷) بسازد که در زمان انقلاب اکتبر منتشر شد. "فراموش کن آتش" به همراه فیلم دیگری با عنوان "ساکت باش، غم من، ساکت باش" (۱۹۱۸) – هر دو با موضوع سیرک – تمام رکوردهای تجاری سینمای پیش از انقلاب روسیه را شکستند. در طول جنگ داخلی روسیه، مقامات بلشویک از شرکت های فیلم سازی خواستند که کمتر درام های ملودرام بسازند و بیشتر به اقتباس های کلاسیک بپردازند. بر این اساس، خولدنا در نسخه سینمایی "جسد زنده" اثر لئو تولستوی ایفای نقش کرد. توانایی های بازیگری او در این فیلم مورد تحسین کنستانتین استانیسلاوسکی قرار گرفت، که از او دعوت کرد تا به گروه تئاتر هنری مسکو بپیوندد. در این زمان، بازیگر تصمیم گرفت به همراه
شرکت فیلم سازی خود به اودسا نقل مکان کند، جایی که در سن ۲۵ سالگی در اثر آنفلوانزای اسپانیایی درگذشت. پس از اطلاع از مرگ او، الکساندر ورتینسکی یکی از تأثیرگذارترین ترانه های خود را با این مضمون نوشت: «انگشتانت بوی عطر کلیسا می دهند و مژه هایت در غم خوابیده اند…» کارگردانی که سال ها با او همکاری کرده بود، مراسم تشییع جنازه بزرگ او را فیلم برداری کرد. طنز تلخ این است که این فیلم امروز یکی از شناخته شده ترین آثار او محسوب می شود.
شاهزاده بزرگ ماریا نیکولایونا روسیه () (۱۸ اوت ۱۸۱۹ – ۲۱ فوریه ۱۸۷۶) دختر امپراتور نیکلای یکم و خواهر الکساندر دوم، امپراتور روسیه بود. در سال ۱۸۳۹ با ماکسیمیلیان، دوک لیشتنبرگ ازدواج کرد. او مجموعه دار هنر و رئیس آکادمی امپریال هنر در سنت پترزبورگ بود. دوران کودکی. شاهزاده بزرگ ماریا نیکولایونا در در کراسنویه سلو در سنت پترزبورگ به دنیا آمد. او دومین فرزند از هفت فرزند زنده خانواده و بزرگ ترین دختر بود. والدینش، نیکلای یکم و آلکساندرا فیودوروفنا (شارلوت پروس), که پرنسس شارلوت پروس بود، نسبت به یکدیگر و فرزندانشان دلسوز و مهربان بودند. آنها والدینی گرم و دوست داشتنی بودند، اما فرزندان خود را افراطی دل باز نمی کردند. شب ها، آلکساندرا فیودوروفنا با فرزندانش بازی می کرد، شامل معماها و نمایش های کوتاه. تزار از خواندن آوازهای گروهی با آن ها لذت می برد. خواهر و برادران او در یک خانواده نزدیک بزرگ شدند و در طول عمر خود روابط خوبی با یکدیگر داشتند. ماریا نیکولایونا همراه با خواهرانش اولگا و الکساندرا بزرگ شد. اتاق های آن ها، که در طبقه همکف کاخ زمستانی قرار داشت، ساده و بدون تجمل بود. به دختران در تمام فصل ها هوای تا
زه توصیه می شد و پزشکان رژیم غذایی آن ها را کنترل می کردند. کلاس ها ساعت ۸ صبح آغاز می شد. آموزش ماریا زیر نظر مشاور خصوصی لیبرال و شاعر واسیلی ژوکوفسکی، که پیش تر معلم روسی الکساندرا فیودوروفنا بود، قرار داشت. ژوکوفسکی تا زمان مرگ با شاگردان سلطنتی خود در ارتباط نزدیک بود. ماریا و خواهرانش درس های رقص، موسیقی و نقاشی دریافت کردند. دفترچه نقاشی دوران کودکی او (۱۸۲۶–۱۸۳۰) هنوز باقی مانده و در اختیار نوادگانش در ایالات متحده است. شاهزاده بزرگ ماریا که نقاشی خوبی داشت، بعدها آبرنگ نیز می کشید. او هرگز علاقه اش به هنر را از دست نداد و به جمع آوری آثار هنری و حمایت از هنر ادامه داد. از نظر هنری با استعداد بود و از همان کودکی به طراحی داخلی علاقه نشان داد و اتاق های خود را به سبک شخصی تزئین می کرد. بعدها قصر خود در سنت پترزبورگ را به یکی از زیباترین قصرهای شهر تبدیل کرد. هر سه خواهر دارای توانایی های موسیقی بودند و در فعالیت های خیریه شرکت می کردند. از سال ۱۸۳۵، ماریا نیکولایونا عضو فعال جامعه وطن پرستان بود که توسط الیزابت الکسی یوونا تأسیس شده بود. این جامعه گاهی جلسات خود را در اتاق ماریا در کاخ زمستانی برگزار م
ی کرد. شاهزاده بزرگ روسیه. ماریا نیکولایونا به دلیل شخصیت قوی، ذکاوت و قدرت اخلاقی خود مشهور بود. خواهرش، شاهزاده بزرگ اولگا، در دفتر خاطرات کودکی خود نوشت که ماریا «آتشین مزاج، توجه مند و بخشنده نسبت به فقرا، دلسوز و علاقه مند به کارهای خوب است، اما تحمل تظاهر و اجبار را ندارد. او صد برابر از من بافضیلت تر و فعال تر از همه هفت نفر ماست؛ تنها چیزی که ندارد حس مسئولیت است». ماریا نیکولایونا شجاع و مبتکر بود، نوآوری را می ستود و تقریباً نسبت به نظر جامعه اشرافی بی تفاوت بود. او پرانرژی، باهوش، با استعداد و عجول بود. از نظر ظاهر و شخصیت شبیه پدرش بود. او فرزند مورد علاقه نیکلای یکم و بیشترین شباهت را از نظر ظاهر و شخصیت به او داشت. همانند پدرش جدی و جدی به نظر می رسید و نگاهش یادآور نگاه نافذ پدر بود. شباهت های جسمی او با پدرش در پرتره ها و عکس ها مشهود بود و اغلب او را در نماهای نیم رخ مانند پدرش به تصویر کشیده اند. ملکه آلکساندرا فیودوروفنا نگران پیدا کردن همسری مناسب برای با استعدادترین و احساساتی ترین دخترش بود. از سوی خود، ماریا نیکولایونا نمی خواست پس از ازدواج روسیه را ترک کند یا دین خود را تغییر دهد. ازد
واج. در سال ۱۸۳۷، پادشاه لودویگ یکم، پادشاه بایرن برادرزاده اش ماکسیمیلیان، دوک لیشتنبرگ را برای شرکت در مانورهای سواره نظام به روسیه فرستاد. ماکسیمیلیان تنها پسر زنده اوژن دو بوآرنه و نوه ژوزفین بوآرنه بود. او خوش چهره، تحصیل کرده و علاقه مند به امور فرهنگی بود. یک سال بعد، در اکتبر ۱۸۳۸، او دوباره به روسیه آمد. با ظاهر و رفتار مناسب خود، ماریا نیکولایونا را تحت تأثیر قرار داد، همان طور که شاهزاده بزرگ اولگا در دفتر خاطراتش نوشت: «در چهار روز کاملاً مشخص شد که ماکس و ماریا برای یکدیگر ساخته شده اند.» این ازدواج برای دختر یک امپراتوری روسیه مطلوب نبود. ماکسیمیلیان در رتبه سلطنتی پایین تر بود و فقط حق استفاده از عنوان Serene Highness را به عنوان عضو شاخه فرعی خاندان تاریخ باواریا داشت. او همچنین کاتولیک رومی بود و خانواده اش، به ویژه مادرش پرنسس آگستا بایرن، مخالف این ازدواج بودند. ماکسیمیلیان آخرین عضو خانواده لیشتنبرگ – بوآرنه بود و مادرش نگران بود که نوادگانش که در ایمان ارتدکس بزرگ می شوند، کاملاً روسی شوند و تاریخ فرزندش را سرزنش کند. با این حال، تزار اجازه ازدواج را صادر کرد به شرطی که دخترش روسیه را ترک
نکند. از آنجا که دوک لیشتنبرگ عضو خانواده سلطنتی حاکم نبود، اقامت او در سنت پترزبورگ آسان بود. عروسی در ۲ ژوئیه ۱۸۳۹ در کلیسای بزرگ کاخ زمستانی برگزار شد. مراسم توسط Marquis de Custine، که در آن زمان از سنت پترزبورگ بازدید می کرد، به تفصیل توصیف شد. او از زیبایی شاهزاده بزرگ تمجید کرد اما دوک لیشتنبرگ را دوست نداشت. نیکلای یکم برای عروسی دخترش هزینه فراوان کرد و جشن ها دو هفته ادامه یافت. زوج در روسیه ماندند و هفت فرزندشان در حلقه خانواده سلطنتی بزرگ شدند. کاخ بزرگ دوشس ماریا. در روز عروسی شان، تزار نیکلای یکم تصمیم گرفت کاخی را به ماریا هدیه دهد. او مکانی در مرکز سن پترزبورگ، درست مقابل کلیسای سنت ایساک و در کرانه رود مویکا انتخاب کرد. هیچ هزینه ای برای تجهیز این کاخ برای زوج جوان دریغ نشد و طراحی آن به آرشیتکت Andrei Stackensneider سپرده شد، به گونه ای که نزدیک کاخ زمستانی بود تا تزار بتواند روزانه از دخترش دیدن کند. کاخ تا پایان سال ۱۸۴۴ تکمیل شد و به نام کاخ مارینسکی، به افتخار ماریا نیکولایونا، نام گذاری شد. در حالی که کاخشان در حال ساخت بود، ماریا سه فرزند به دنیا آورد. زوج جوان در کاخ وورونتسوف سکونت
داشتند تا اقامتگاه خود را تکمیل کنند. دوشس بزرگ نقش فعالی در دکوراسیون خانه خود ایفا کرد و سلیقه و ذوق خود را به نمایش گذاشت. به دلیل مشکلات گردش خون در پاهای ماریا، کاخ مارینسکی با پله بدون پله در بال راست طراحی شد تا همه سه طبقه را به هم متصل کند و از اتاق های اصلی دور باشد. کاخ با آثار هنری و یادگارهای خانوادگی پر شد، برخی از آن ها از ملکه ژوزفین به ارث رسیده بودند. ماریا جشن ها، نمایش های تئاتری و کنسرت های باشکوه برگزار می کرد. ماریا نیکولایونا همچنین دارای ملک روستایی سرگیفکا بود که از خانواده ناریشکین خریداری و به عنوان هدیه عروسی به او داده شد. این ویلای واقع در غرب کاخ پترهوف در خلیج کوچکی روبروی کرونشتات، به محل تفریح مورد علاقه خانواده تبدیل شد. دوشس بزرگ و همسرش ماه عسل خود را در آنجا گذراندند و بین سال های ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۲ از Stackensneider خواستند آن را بازسازی کند. این ملک از یک عمارت قدیمی به کاخ تابستانی به سبک ویلاهای پاتریسیای روم تبدیل شد. در تابستان معمولاً در گاتچینا و Tsarskoye Selo اقامت داشتند. رئیس آکادمی هنر. ماریا نیکولایونا و همسرش گرایش های هنری داشتند و در امور خیریه و هنری فعال بود
ند. همسر ماریا در سراسر روسیه به عنوان دانشمند شناخته شد. او به علوم علاقه داشت و تکنولوژی معدن را مطالعه می کرد و عضو آکادمی علوم بود. در سال ۱۸۴۴، نیکلای یکم او را رئیس بخش مهندسی معدن منصوب کرد. در سال ۱۸۴۳، وی به ریاست آکادمی هنر منصوب شد. ماریا به موفقیت های همسرش افتخار می کرد و او را دانشمند می خواند. با این حال، در اواخر دهه ۱۸۴۰، زندگی زوج از هم جدا شد. هر یک زندگی مستقل خود و روابط عاشقانه ای داشتند. ماکسیمیلیان به یک زن باز مشهور شد در حالی که ماریا رابطه طولانی مدتی با کنت گریگوری الکساندروویچ استروگانوف آغاز کرد. شایعات دربار نسبت به فرزندش جورج، او را به دوستش نسبت می دادند. دوک لایختن برگ در خلال اکتشافات معدنی در اورال مبتلا به سل شد. تلاش ها برای بهبود سلامتش با سفر به آب و هوای گرم تر موفقیت آمیز نبود و او در ۱ نوامبر ۱۸۵۲ درگذشت. دوشس بزرگ مجموعه دار پرشوری بود و پس از مرگ همسرش، جای او را به عنوان رئیس آکادمی هنر گرفت. از آن زمان، ماریا نیکولایونا با اشتیاق بیشتری به جمع آوری آثار هنری پرداخت. او ولخرجی می کرد و به همین دلیل، وضعیت مالی اش به ویژه پس از مرگ پدرش کاهش یافت. الکساندر دوم، اگ
رچه به خواهرش نزدیک بود، اما بودجه او را به شدت کنترل می کرد. ازدواج دوم. ماریا نیکولایونا در سال ۱۸۵۴ با کنت گریگوری الکساندروویچ Stroganov (۱۶ ژوئن ۱۸۲۴ – ۱۳ مارس ۱۸۷۹) ازدواج کرد. این یک ازدواج ناهم تراز بود و تا زمان زندگی پدرش مخفی ماند. ازدواج رسمی تا ۱۶ نوامبر ۱۸۵۶، پس از مرگ نیکلای یکم، انجام نشد. Anna Tyutcheva نوشت: «تزار پیشین، ماشا را به صومعه می فرستاد و کنت را به قفقاز تبعید می کرد»، اما برادر ملایم تر او، الکساندر دوم، امپراتور روسیه، به عنوان رئیس جدید خانواده ترجیح داد وانمود نکند که از ازدواج مخفی آگاه است. ماریا از برادرش درخواست کرد ازدواج دوم او را به رسمیت بشناسد و اجازه دهد در روسیه زندگی کنند، اما او جرات نکرد این اجازه را بدهد و به جای آن پیشنهاد کرد او در خارج زندگی کند و او از ازدواجشان بی اطلاع بماند. از آنجا که نمی توانست ازدواج او را به رسمیت بشناسد، توجه ویژه ای به فرزندانش از ازدواج اول داشت که بدون مادرشان در سنت پترزبورگ زندگی می کردند. در سال ۱۸۶۲، ماریا نیکولایونا در فلورانس در ویلا کوارتو که متعلق به Jérôme Bonaparte بود مستقر شد و نقاش و مجموعه دار کارل لیفارد را به عنوان
مشاور خود منصوب کرد. آن ها تقریباً هر روز به بازدید از موزه ها، مجموعه های خصوصی و فروشندگان آثار عتیقه می رفتند. در ایتالیا، دوشس بزرگ در خرید نقاشی، مجسمه و مبلمان برای بازسازی کامل اقامتگاه خود بسیار کوشا بود. احتمالاً ماریا نیکولایونا از واریس یا نوعی بیماری استخوان رنج می برد و تا پایان عمر به معلولیت مبتلا شد. او در ۲۱ فوریه ۱۸۷۶ در سن ۵۶ سالگی در سن پترزبورگ، امپراتوری روسیه درگذشت. مجموعه های هنری. پس از مرگ ماریا نیکولایونا در سال ۱۸۷۶، مجموعه های هنری او بین فرزندان بازمانده اش تقسیم شد: پرنس نیکلای لایختن برگ، برادرانش یوجین و جورج، خواهرانشان پرنسس ماریا از بادن و پرنسس اوژنیای اولدنبرگ و ناتنی شان، کنتس النا استروگانوا. در سال ۱۸۸۴، پسرش، نیکلای دوک لایختن برگ، با استفاده از مجموعه پیشین دوشس بزرگ، نمایشگاهی در آکادمی هنرهای زیبا سن پترزبورگ برگزار کرد. در سال ۱۹۱۳ نمایشگاه دیگری با عنوان «میراث دوشس بزرگ ماریا نیکولایونا» در موزه ارمیتاژ برپا شد. پس از انقلاب، این مجموعه پراکنده شد و اکنون می توان آثار آن را در موزه های مسکو، سنت پترزبورگ، وین و ایالات متحده مشاهده کرد. سه تن از پسران ماریا از
دوک لایختن برگ تا سال ۱۸۸۴ در اقامتگاه سابق او، کاخ مارینسکی زندگی می کردند، تا اینکه کاخ به خزانه فروخته شد تا بدهی های روزافزون خانواده پرداخت شود. امروزه این کاخ میزبان مجلس قانونگذاری سن پترزبورگ است.
دوسوکوتاه () گونه ای پایه عروضی در اشعار لاتین و یونانی است. این پایه از یک هجای بلند میان دو هجای کوتاه ساخته می شود. نام این پایه در زبان های اروپایی از واژه یونانی ἀμφίβραχυς، "amphíbrakhys"، به معنای «کوتاه در هر دو سو» گرفته شده است. کاربرد. انگلیسی. در شعر تکیه ای ـ هجایی انگلیسی، دوسوکوتاه یک هجای پرتکیه است که دو هجای بی تکیه در دو سویش قرار دارد. این وزن به ندرت در کل یک شعر به کار می رود و بیشتر در مقدار اندکی از اشعار طنز، شعر کودکان و آثار آزمایشی دیده می شود. پایهٔ دوسوکوتاه غالباً در میان وزن های دیگر، همچون دوکوتاه آغاز، به صورت متناوب ظاهر می شود. این پایه رکن اصلی در ساخت لیمریک است، مانند: «There once was / a girl from / Nantucket.» و نیز در شعر روایی ویکتوریایی به کار رفته است، همچون «سطل بلوطی کهنه» (۱۸۱۷) اثر ساموئل وودورث با این آغاز: «How dear to / my heart are / the scenes of / my childhood." شعر «O where are you going?» (۱۹۳۱) از ویستن هیو اودن نمونه ای تازه تر و اندکی آزادتر از این وزن است. همچنین دوسوکوتاه در ترانه ها و شعرهای سبک نیز فراوان به کار می رود، مانند سطرهای بلندِ شعر «تأ
ملی در بزرگراه A30» (۱۹۶۶) از سِر جان بجمَن. روسی. دوسوکوتاه وزنی رایج در شعر روسی است. یک دگرگونی معمول در این وزن، در روسی و انگلیسی، آن است که مصراع با بلندپایان بسته شود، چنان که توماس هاردی در شعر «دوشیزهٔ تباه شده» (۱۹۰۱) آورده است: «Oh did n't / you know I'd / been ru in'd / said she." لهستانی. وزن دوسوکوتاه در ادبیات لهستانی بس محبوب است. در برخی آثار آدام میتسکیه ویچ و یولیوش سواتسکی به چشم می خورد. شناخته شده ترین نمونه، شعر «باران پاییزی» (۱۹۰۸) از لئوپولد استف است. باور بر این است که این وزن برای لالایی ها مناسب است. معمولاً سطرهای دوسوکوتاه لهستانی دارای پایان های مؤنث هستند، ولی برخی شاعران با پایان های مذکر نیز آزمودند. برای نمونه در شعر «والس» (۱۹۴۵) از چسواو میوش، نخستین سطر مؤنث و دومی مذکر است، و به همین ترتیب در سراسر شعر. یان بولسواف اوژوگ نیز با دوسوکوتاه های نامنظم و تعداد متغیر پایه ها در سطرها آزمایش کرد، نمونه اش در کتاب "دارواش" (۱۹۶۶). نمونه ها. دکتر زوس. در برخی کتاب های دکتر زوس، سطرهای بسیاری در وزن دوسوکوتاه سروده شده اند، مانند در "اگر من سیرک را می گرداندم" (۱۹۵۶): ملاقات با
سنت نیکلاس. شعر معروف کریسمسی کلمانت کلارک مور «ملاقات با سنت نیکلاس» بیشتر در چهارپایه ای دوکوتاه آغاز سروده شده است («'Twas the Night before Christmas…») اما هنگام فراخواندن گوزن ها، وزن به دوسوکوتاه تغییر می کند: بارانی معروف آبی رنگ. بخش زیادی از ترانهٔ لئونارد کوهن «بارانی معروف آبی رنگ» (۱۹۷۱) در وزن دوسوکوتاه سروده شده است. برای نمونه در بند نخست: ورساچه. ترانهٔ میگوس با نام «ورساچه» (۲۰۱۳) وزن دوسوکوتاه سه تایی را در رَپ رایج کرد: I know that / you like it / Versace / my neck and / my wrist is / so sloppy
شاهزاده زینایدا نیکولایونا یوسوپوا (؛ ۲ سپتامبر ۱۸۶۱ – ۲۴ نوامبر ۱۹۳۹)، نجیب زاده ای روس و تنها وارث بزرگ ترین ثروت خصوصی روسیه در زمان خود بود. او به خاطر زیبایی، میهمان نوازی باشکوه و فعالیت های خیریه گسترده اش مشهور بود و یکی از شخصیت های برجسته جامعه پیش از انقلاب روسیه به شمار می آمد. در سال ۱۸۸۲ با کنت فلیکس فلیکسویچ سوماراکوف-الستون ازدواج کرد که مدتی کوتاه به عنوان فرماندار کل منطقه نظامی مسکو خدمت کرد (۱۹۱۴–۱۹۱۵). زینایدا بیشتر به عنوان مادر شاهزاده فلیکس یوسوپوف، قاتل گریگوری راسپوتین شناخته می شود. در آوریل ۱۹۱۹ او روسیه را ترک کرد و باقی عمرش را در تبعید گذراند. زندگی اولیه. شاهزاده زینایدا نیکولایونا یوسوپوا تنها فرزند بازمانده شاهزاده نیکولای بوریسوویچ یوسوپوف (۱۲ اکتبر ۱۸۲۷ – ۳۱ ژوئیه ۱۸۹۱)، مارشال دربار امپراتوری، و کنتس تاتیانا الکساندروونا د ریبوپیِر (۲۹ ژوئن ۱۸۲۸ – ۱۴ ژانویه ۱۸۷۹) بود. شاهزاده یوسوپوف حامی هنرها بود و در دفتر نیکلای یکم خدمت می کرد. مادر زینایدا، یکی از مهمانداران دربار برای ملکه آلکساندرا فیودوروفنا (شارلوت پروس), دختر کنت الکساندر ایوانوویچ د ریبوپیِر و همسرش اکاترینا میخ
ائیلوونا پوتیمکینا و خواهرزاده گریگوری پوتمکین بود. تنها برادر زینایدا، شاهزاده بوریس نیکولایویچ یوسوپوف، در دوران کودکی درگذشت. او همچنین یک خواهر کوچکتر، شاهزاده تاتیانا نیکولایونا داشت. به عنوان تنها فرزند بازمانده یک زوج برجسته، صاحب موقعیت بالا و بسیار ثروتمند، زینایدا مورد توجه ویژه دربار قرار داشت. او بزرگ ترین وارث روسیه در زمان خود و آخرین عضو خانواده House of Yusupov بود. خانواده یوسوپوف که اصالتاً تاتار-نوگایی داشتند، ثروت زیادی داشتند که نسل ها قبل به دست آمده بود. املاک آن ها شامل چهار کاخ در سنت پترزبورگ، سه کاخ در مسکو، ۳۷ ملک در نقاط مختلف روسیه (مانند آرخانگلسکویه، کورسک، ورونژ و پولتاوا) بود. آن ها بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ جریب (۴۰۰ کیلومتر مربع) زمین داشتند و صنایعشان شامل کارخانه های چغندر قند، آجرسازی، کارخانه چوب بری، نساجی و مقوا، معادن آهن، آسیاب های آرد، کارخانه های تقطیر و میدان های نفتی در دریای خزر بود. شاهزاده زینایدا به خاطر هوش، میهمان نوازی، مهارت های اجتماعی و زیبایی اش شناخته می شد؛ ویژگی هایی که تا اواخر عمرش باقی ماندند. ازدواج. شاهزاده نیکولای بوریسوویچ یوسوپوف امیدوار بود زینایدا ا
زدواجی برجسته و شکوهمند داشته باشد، اما در یک مراسم پذیرایی که برای ازدواج او با Alexander of Battenberg ترتیب داده شده بود، زینایدا با کنت فلیکس فلیکسویچ سوماراکوف-الستون (۵ اکتبر ۱۸۵۶ – ۱۰ ژوئن ۱۹۲۸)، ستوان در گارد سواره و پسر کنت فلیکس نیکولایویچ سوماراکوف-الستون ملاقات کرد و عاشق او شد. آن ها در ۴ آوریل ۱۸۸۲ در سن پترزبورگ ازدواج کردند. شاهزاده زینایدا و همسرش چهار پسر داشتند که دو نفر از آن ها دوران کودکی را پشت سر گذاشتند: نیکلاس یوسوپوف (۱۸۸۳–۱۹۰۸) و شاهزاده فلیکس فلیکسویچ یوسوپوف (۱۸۸۷–۱۹۶۷). پس از مرگ پدر همسرش در ۱۸۹۱، فلیکس با اجازه ویژه الکساندر سوم، امپراتور روسیه عنوان شاهزاده یوسوپوف و همچنین کنت سوماراکوف-الستون را دریافت کرد و توانست هر دو عنوان را به وارث خود و فرزندان زینایدا منتقل کند. شاهزاده فلیکس در ۱۹۰۴ به عنوان دستیار دوک بزرگ سرگئی الکساندروویچ منصوب شد و فرمانده سواره نظام گارد امپراتوری گردید. در ۱۹۱۴، او به عنوان فرماندار کل مسکو منصوب شد و این سمت را مدتی کوتاه برعهده داشت. علاوه بر کاخ مویکا بزرگ (که به نام کاخ یوسوپوف نیز شناخته می شود) در سنت پترزبورگ و املاک متعددشان، این زوج
همچنین دارای یک عمارت در Liteyny Avenue بودند که اکنون محل مؤسسه تجارت بین الملل، اقتصاد و حقوق سن پترزبورگ است. زینایدا همچنین مالک کاخ در Nevsky Prospect 86 بود. جامعه پسندی و خیریه. به عنوان یکی از شخصیت های برجسته جامعه پیش از انقلاب روسیه، زینایدا به خاطر زیبایی، ظرافت و میهمان نوازی باشکوهش مشهور بود. در کتاب خاطراتش "Ladies of the Russian Court"، مریِل بوکانان (۱۸۸۶–۱۹۵۹)، دختر آخرین سفیر بریتانیا در روسیه امپراتوری، شاهزاده زینایدا را این گونه توصیف کرده است: زینایدا یوسوپوا همچنین به خاطر سخاوتش شناخته می شد؛ در آرخانگلسکویه او مدرسه، بیمارستان، خانه، کلیسا و حتی تئاتر ساخت، همه برای استفاده خدمتکاران و ساکنان املاک، و به زندگی آن ها توجه زیادی داشت. پسرش فلیکس بعدها یادآور شد که هیچ کس با درخواستی نزد او نیامد و رد نشد و سخاوت او بسیاری را به تحسین واداشت. دوستی او با دوشس بزرگ الیزابت فیودوروونا، بر اساس خیریه مشترک و ایمان، بی شک الهام بخش الیزابت برای اختصاص دادن خود به کلیسا و فقرا بود. نقاش والنتین سرُف که از قدرتمندان خوشش نمی آمد و کسی را چاپلوسی نمی کرد، به او گفت: «اگر همه ثروتمندان، شاهزا