Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ون، بقایای هر پنج هواپیماربای پرواز ۷۷ از طریق فرایند حذف، به دلیل عدم تطابق با هیچ نمونه دی ان ای از قربانیان، شناسایی و در اختیار اف بی آی قرار گرفتند. پسایند. پس از این حملات، شناسایی المحضار یکی از اولین پیوندهایی بود که نشان می داد بن لادن در سازمان دهی آنها نقش داشته است، زیرا المحضار در کنفرانس مالزی در حال صحبت با نزدیکان بن لادن دیده شده بود. اف بی آی از فهد القوصو که در پی بمب گذاری یو اس اس کول دستگیر و در یمن بازداشت شده بود، بازجویی کرد. القوصو توانست المحضار، الحازمی و بن عتش را در عکس های ارائه شده توسط FBI شناسایی کند و همچنین مروان شحی، هواپیماربای پرواز شماره ۱۷۵ یونایتد ایرلاینز را نیز می شناخت. از طریق القوصو، اف بی آی توانست ارتباط القاعده را با این حملات پیدا کند. در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۱، تویوتا کرولا خریداری شده توسط المحضار در پارکینگ ساعتی فرودگاه بین المللی دالس پیدا شد. در داخل خودرو، مقامات نامه ای که توسط محمد عطا، هواپیماربای پرواز شماره ۱۱ امریکن ایرلاینز نوشته شده بود، نقشه های واشینگتن، دی سی و شهر نیویورک؛ یک چک در وجه یک مدرسه پرواز در فینیکس، آریزونا. چهار نقاشی از کاکپیت یک هوا
پیمای بوئینگ ۷۵۷؛ یک تیغ موکت بری؛ و صفحه ای با تعدادی یادداشت و شماره تلفن (که حاوی شواهدی بود که محققان را به سن دیگو هدایت کرد) پیدا کردند. در ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۱، شرکت بیمه سپرده فدرال (FDIC) هشدار ویژه ای را منتشر کرد که المحضار را هنوز زنده ذکر کرده بود و گزارش های دیگر حاکی از آن بود که تعدادی از هواپیماربایان ادعایی نیز هنوز زنده هستند. برای مثال، در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۱، بی بی سی نیوز مقاله ای را منتشر کرد که نشان می داد المحضار و دیگرانی که به عنوان هواپیماربایان نام برده می شدند هنوز فراری هستند. مجله آلمانی اشپیگل بعداً ادعاهای بی بی سی دربارهٔ هواپیماربایان «زنده» را بررسی کرد و گزارش داد که آنها مواردی از هویت اشتباه بودند. در سال ۲۰۰۲، مقامات عربستان سعودی اعلام کردند که اسامی هواپیماربایان صحیح است و ۱۵ نفر از ۱۹ هواپیماربا، شهروند عربستان سعودی هستند.. در سال ۲۰۰۶، بی بی سی در پاسخ به تئوری های توطئه ۱۱ سپتامبر دربارهٔ خبر اصلی خود، گفت که سردرگمی با نام های رایج عربی به وجود آمده است و گزارش های بعدی آن خبرگزاری دربارهٔ هواپیماربایان، ارجحیت دارد. در سال ۲۰۰۵، سرهنگ نیروی زمینی آنتونی شفر و نماینده ک
نگره کرت ولدون ادعا کردند که پروژه داده کاوی Able Danger وزارت دفاع، المحضار، الحازمی، الشهری و عطا را اوایل سال ۲۰۰۰ به عنوان اعضای یک سلول القاعده در بروکلین شناسایی کرده است. شفر تا حد زیادی ادعاهای خود را بر اساس خاطرات ناخدای نیروی دریایی اسکات فیلپات، که بعداً خاطرات خود را پس گرفت، بنا کرد و به بازرسان گفت که «متقاعد شده است که عطا در نموداری که ما داشتیم نیست». فیلپات گفت که شفر «۱۰۰ درصد به خاطرات من متکی بود» و گزارش بازرس کل وزارت دفاع نشان داد که فیلپات قویاً از تکنیک های تجزیه و تحلیل شبکه های اجتماعی استفاده شده در Able Danger حمایت می کند و ممکن است ادعاهای او درباره شناسایی هواپیماربایان اغراق آمیز بوده باشد.
آستریکس و اوبلیکس ایکس ایکس ال (به فرانسوی: Astérix &amp; Obelix XXL) یک بازی ویدئویی در ژانر اکشن و ماجراجویی است که توسط آتاری اس ای برای پلی استیشن دو، گیم کیوب و گیم بوی ادونس در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. این بازی اقتباسی از کمیک استریپ های آستریکس و اوبلیکس اثر آلبر اودرزو و رنه گوسینی می باشد. تنها نسخه پلی استیشن دو، با نام آستریکس و اوبلیکس: لگد بوتیکس (به انگلیسی: Asterix &amp; Obelix: Kick Buttix) در آمریکا منتشر شد. داستان این بازی حول محور شخصیت های اصلی و جنگیدن آن ها با ارتش روم به رهبری جولیوس سزار است. گیم پلی. این بازی با تعویض بین شخصیت های اصلی داستان، آستریکس و اوبلیکس شکل می گیرد که بازیکن باید در قالب هر شخصیتی وظایف خاص خود را انجام دهد. مانند تخریب جعبه های فلزی، روشن کردن مشعل و منفجر کردن دینامیت. همچنین این بازی تماماً اکشن و جنگ با رومی ها و وایکینگ ها می پردازد. ریمستر. این بازی در سال ۲۰۲۰، برای پلی استیشن ۴، نینتندو سوییچ و آی اواس و ایکس باکس وان و در سال ۲۰۲۲ برای پلی استیشن ۵ ریمستر شد که گرافیک، دوربین و موسیقی ارتقا یافت. دنباله. دنباله این بازی در سال ۲۰۰۶ تحت عنوان آستریکس و اوب
لیکس ایکس ایکس ال ۲ برای پلی استیشن دو و مایکروسافت ویندوز منتشر شد که گیم پلی تغییر چندانی نکرده بود اما گرافیک ارتقا پیدا کرده بود. قسمت دوم این بازی هم برای کنسول های نسل هشتم و نهم ریمستر شد.
کاروانسرای ایرانی عبارت است از مجموعهٔ ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران که در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفتند. این مجموعه به عنوان بیست و هفتمین اثر جهانی ایران شناخته شدند. کاروانسراهای ایرانی ثبت شده در فهرست میراث جهانی متعلق به دوره ساسانی تا پایان دوره قاجار هستند. پیشینه و کارکرد. کاروانسراهای ایران از دوران باستان نقش استراحت گاهی در کنارهٔ راه ها برای مسافران ایفا کرده و برای کاروان ها، زائران و مسافران سرپناه، غذا و آب فراهم می کردند. این کاروانسراها محلی برای تبادل ارزش های انسانی بوده و در طول تاریخ کاروانیان مختلف در این محل به تبادل افکار، فرهنگ ها و ارزش های انسانی می پرداختند و کاروانسرا از این جهت اهمیت بسیاری داشته است. این کاروانسراها مستقیماً درگیر تحولات اجتماعی، فرهنگی بوده اند، به گونه ای که تأثیر آن را در ادبیات، شعر، نقاشی، مینیاتور، موسیقی و همچنین معماری می توان دید. آرتور پوپ، ایران شناس برجسته، کاروانسراها را هم قدمت تاریخ تجارت می داند و معتقد است کاروانسراها در وحدت و رفاه ایران مؤثر بودند و به همین جهت شاه عباس صفوی تشویق شده تا ساخت کاروانسراها در سراسر ایر
ان را رونق دهد. به گفته پوپ، برحسب یک توافق عمومی تمام کاروانسراهای زیبا به شاه عباس نسبت داده شده اما ساخت کاروانسرا از قدیم رونق داشته و در طول تاریخ ایران ادامه پیدا کرده است. گفته می شود زمانی در امتداد شاهراه های ایران ۱۰۰۰ کاروانسرا (در هر ۳۶ کیلومتر یک کاروانسرا) وجود داشته است تا رفت وآمد و تجارت بین شهرها و حتی بین کشورها را رونق ببخشد. هرچند حالا تعداد کمتری از کاروانسراها باقی مانده اما همچنان صدها کاروانسرا در سراسر ایران وجود دارد و حدود ۷۰۰ کاروانسرا در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده اند. ایران تنها در مسیرهای تجاری تاریخی خود از جمله جاده ابریشم که آسیا و اروپا را به هم متصل می کند، بیش از ۲۰۰ کاروانسرا دارد. معماری. معماری کاروانسراهای ایرانی متناسب با استفاده از آن بوده و سازندگان تلاش می کردند تا بیشترین سودمندی را در ساخت سازه لحاظ کرده و با کمترین سازه، بیشترین استفاده از فضا را داشته باشند. در میان چند صد کاروانسرای موجود در ایران، هیچ دو کاروانسرایی پلان های مشابه یکدیگر ندارند و حتی دو کاروانسرای پشت سر هم در یک مسیر کاروانی نیز مانند هم نیستند. آرتور پوپ، کاروانسراهای ایران را "یکی
از پیروزی های بزرگ معماری ایران" توصیف می کند و معتقد است هیچ جای دیگر جز کاروانسرا نمی توانیم هماهنگی کامل تری در عملکرد و ساختار پیدا کنیم. بیشترین نوع پلان معماری استفاده شده در ساخت کاروانسراهای ایرانی، پلان های چهارگوشه و دارای حیاط مرکزی است. در این نوع پلان، کاروانسراها در ظاهر به یکدیگر شبیه هستند؛ اما در جزئیات، معماری و چینش فضاها با یکدیگر تفاوت های زیادی دارند. معماری حیاط مرکزی نیز به این دلیل رونق داشته که در شرایط بد آب وهوایی این شکل از معماری درون گرا کارکرد بهتری داشته است. در این نوع معماری، اطراف حیاط حجره ها و شاه نشین ها قرار داشتند و در پشت حجره ها، به صورت طولی و دالانی، شترخوان قرار داشته که ورودی و شکل آن بسته به هر کاروانسرا متفاوت بوده است. هرچند معماری عمده کاروانسراها به شکل حیاط مرکزی بوده؛ اما این شکل نیز فرم های مختلفی داشته است؛ برای نمونه برخی کاروانسراها مانند کاروانسرای امین آباد معماری هشت ضلعی یا در مناطق سردسیر کاروانسرای سرپوشیده نیز مرسوم بوده است؛ مانند کاروانسرای خوی. فرم دایره ای نیز در برخی کاروانسراها استفاده شده؛ مانند کاروانسرای زین الدین در یزد و همچنین فرم هش
ت ضلعی نامنتظم مانند کاروانسرای سنگی انجیره. کاروانسراهای داخل بافت شهری مانند کاروانسرای سعدالسلطنه در قزوین و کاروانسرای افضل در شوشتر نیز با وجود حیاط های مستطیل، فرم ارگانیک خود را دارند. از نظر مقایسه، تفاوت کاروانسراهای ایرانی با چند نوع دیگر از کاروانسراهای موجود در خارج از ایران در شکل و نقشه است، زیرا به نظر می رسد نوع دیگر کاروانسراها از نمونه های اولیه ایرانی آمده است. ثبت جهانی. در چهل و پنجمین کمیته میراث جهانی یونسکو که در شهریور ۱۴۰۲ در شهر ریاض عربستان سعودی برگزار شد، پرونده ۵۶ کاروانسرای تاریخی ایران از ۲۴ استان مورد بررسی قرار گرفت. به دنبال گزارش مثبت نماینده ایکوموس (کنوانسیون میراث جهانی) دربارهٔ وضعیت مرمت و نگهداری و ارزش تاریخی این کاروانسراها و اظهارات نمایندگان برخی کشورها در موافقت با این پرونده، و پس از حذف دو کاروانسرای صفوی در آذربایجان شرقی (کاروانسرای یام) و اصفهان (کاروانسرای عباسی) و با انجام اصلاحاتی در بخش ها و بندهایی از آن، سرانجام در مجموع ۵۴ کاروانسرا در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت جهانی شد. به دلیل بازسازی دو کاروانسرای یام و عباسی (مادرشاه) اصفهان با مصالح جدید، یون
سکو اصالت این بنا را قانع کننده ندانست و این دو کاروانسرا که به هتل تبدیل شده اند، از فهرست پیشنهادی ایران حذف شدند. نماینده وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی ایران در اجلاس یونسکو توضیح داد که ایران پرونده ۵۶ کاروانسرا را ارائه کرده، در حالی که بیش از ۷۰۰ کاروانسرا را ثبت ملی کرده است. به گفته وی، ایران چند معیار را برای انتخاب این ۵۴ کاروانسرا از جمله معماری و دوره های تاریخی درنظر گرفته است و این آمادگی را دارد که دو کاروانسرا را به پیشنهاد ایکوموس حذف و در آینده آن ها را به این پرونده الحاق کند. معیارها. در پرونده مربوط به کاروانسراهای ایران در یونسکو تأکید شده است که کاروانسراها یکی از مهم ترین اشکال معماری ایرانی هستند که باعث توسعه مسیرها و نیازهای مرتبط با خواسته ها و مقتضیات سفر شده اند. کاروانسراهای ثبت شده با مقایسه نقشه ۲۰۰ کاروانسرا انتخاب شده اند که دربارهٔ ویژگی آن ها در پرونده موجود در یونسکو آمده است که هیچ یک از آن ها نقشه تکراری ندارند، بنابراین مشهود است که کاروانسراها نتیجه و محصول خلاقیت و نبوغ معماران ایرانی در طول تاریخ است. از نظر قدمت، کاروانسراهای ثبت شده متعلق به دوره ساسانی
تا قاجار هستند ولی به دلیل رونق ساخت کاروانسراها در دوره صفوی، تعداد آثار ثبت شده آن دوره بیشتر از دیگر دوره های تاریخی است. سه کاروانسرا از این مجموعه دارای پیشینه ساسانی هستند:کاروانسرای پرند تهران که مربوط به اواخر دوره ساسانی است، کاروانسرای نوشیروان سمنان که به نظر باستان شناسان احتمالاً پیشینه ساسانی دارد و کاروانسرای دیر گچین قم که به استناد منابع مختلف پیشینه ساسانی دارد؛ هرچند که ساختمان فعلی این کاروانسرا مربوط به دوره صفوی است. کاروانسراهای جدیدتر شامل سعدالسلطنه، بستک و فخرآباد است که در دوره قاجار ساخته شده و در فهرست جهانی قرار گرفته اند. علاوه بر قدمت تاریخی و تنوع طرح و پلان کاروانسراها، یکی از مهم ترین معیارهای انتخاب آنها وضعیت مرمت، نگهداری و حفظ اصالت آنها بوده است. محل قرارگیری و تنوع اقلیمی، معیار دیگری است که در انتخاب کاروانسراها برای ثبت جهانی مدنظر قرار گرفته است. از اقلیم های کوهستانی، جلگه ای، دشت و کویر و همه نقاط ایران، کاروانسراهایی در این پرونده وجود دارد. پیامدها. تا پیش از ثبت جهانی کاروانسراها، ایران ۲۶ پرونده و حدود ۵۰ اثر و پهنه منفرد را به ثبت جهانی رسانده بود که با ثبت
۵۴ کاروانسرا در قالب پرونده زنجیره ای کاروانسراهای ایرانی، تعداد پرونده های ثبت جهانی ایران به ۲۷ پرونده و تعداد آثار منفرد ثبت شده دو برابر و بالغ بر ۱۰۰ اثر شد. پرونده ثبت جهانی زنجیره ای کاروانسراهای ایرانی یکی از بزرگ ترین پرونده های ثبت جهانی در عرصه ملی و بین المللی از نظر گستردگی تعداد آثار منفرد (۵۴ اثر در قالب یک پرونده) در تاریخ شش دهه ای ثبت های جهانی پس از کنوانسیون ۱۹۷۲ در یونسکو به شمار می رود. همچنین یکی از مهم ترین دستاوردهای پرونده ثبت جهانی کاروانسراهای ایران، توزیع آثار ثبت جهانی در ایران بود و این پرونده ۲۴ استان ایران را صاحب اثر جهانی کرد. استان هایی مانند البرز، هرمزگان، بوشهر، خراسان شمالی، کهگیلویه و بویراحمد و قزوین پیش از کاروانسراها اثر ثبت جهانی نداشتند و به واسطه این پرونده دارای یک کاروانسرای ثبت جهانی شدند. بااین حال هفت استان گلستان، مازندران، زنجان، کردستان، ایلام، چهارمحال و بختیاری و سیستان و بلوچستان از حضور در این پرونده بازماندند. دلیل این موضوع، نبودن کاروانسرای واجد ارزش ثبت جهانی یا تخریب آن ها در این استان ها بوده است. فهرست. فهرست زیر، ۵۴ کاروانسرا و رباطی هستند که
در پروندهٔ «کاروانسراهای ایرانی» در فهرست جهانی یونسکو ثبت شده اند:
کلودیا مانفرین آلنده (زاده ۹ اکتبر ۱۹۹۶) یک هنرپیشه و خواننده برزیلی/آمریکایی، صاحب بلان مدیا و موسس Burger Babes است. آلنده در فرانسیسکو بلترائو ، پارانا به دنیا آمد و در 20 سالگی به سائوپائولو نقل مکان کرد. او دختر کلودیو آلنده(دکتر ) و دولورس مانفرین آلنده(وکیل ) است. در کودکی، او را یک تام بوی می دانستند. او هیچ علاقه ای به دنبال کردن حرفه مدلینگ نداشت و ترجیح می داد وقت خود را صرف بازی های ویدیویی کند.
شیائومی می میکس ۲ (انگلیسی: Xiaomi Mi MIX 2) یک فبلت اندرویدی است که توسط شیائومی ساخته شده است. اولین بار در سپتامبر ۲۰۱۷ در چین عرضه شد و بعداً در هند در رویدادی در دهلی در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۷ راه معرفی شد این گوشی جانشین شیائومی می میکس است. بدنه سرامیکی این موبایل توسط فیلیپ استارک طراحی شده است. این گوشی دارای اندروید ۷٫۰ "نوقا" و MIUI 9 است. این گوشی به عنوان دنباله دستگاه می میکس معرفی شد.
لیاندرا لیل (زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۹۸۲) بازیگر، خواننده، کارگردان فیلم، تهیه کننده و نمایشنامه نویس برزیلی است. او نوه آمریکو لیل تهیه کننده فرهنگی و دختر آنجلا لیال بازیگر است. او در هفت سالگی در تلویزیون، زمانی که در آخرین فصل از سریال "پانتانال" که مادرش نیز در آن کار می کرد حضور داشت.
معصومه محمدیان (زاده ۱۰ خرداد ۱۳۶۶ در تهران) تکواندوکار و مربی تکواندو ایرانی است. او که دارای گواهینامه مربیگری بین المللی از فدراسیون جهانی تکواندو است، گواهینامه کوکیوون ۵ را هم از فدراسیون جهانی دریافت کرده و دارای کمربند سیاه دان۵ است. محمدیان از سال ۱۳۸۱ فعالیت خود را در رشته تکواندو آغاز کرده و بعد از کسب تجربه در مسابقات استانی و کشوری، با دریافت کمربند مشکی فعالیت خود در عرصه مربیگری را آغاز کرده است. محمدیان در سال ۲۰۱۶ به عنوان مربی تیم ملی تکواندو زنان ایران برای حضور در مسابقات جهانی انتخاب شد. او بعد از گذراندن دوره ای پرفرازونشیب در تیم ملی تکواندو ایران، در سال ۲۰۲۲ به کشور کانادا مهاجرت کرد و در حال حاضر در باشگاه فارست هیل تورنتو کار خود را می دهد. وی در دوران فعالیت خود به عنوان مربی سابقه کسب عنوان بهترین مربی جهان را در سال ۲۰۲۲ در کارنامه خود دارد و همچنین تجربه قهرمانی در رقابت های آسیایی و جهانی را همراه تیم ملی تکواندو ایران به عنوان مربی به دست آورده است.
حقوق بشر (به انگلیسی: Rights of Man)، کتابی از توماس پین، شامل 31 مقاله، که در سال ۱۷۹۱ نوشته شده است. او در این کتاب چنین بیان می کند که انقلاب سیاسی مردمی زمانی مجاز است که یک دولت از حقوق طبیعی مردم خود محافظت نکند. با استفاده از این مقاله ها به عنوان یک پایگاه اطلاعات، از انقلاب فرانسه در برابر حمله به ادموند برک در "تأملاتی بر انقلاب در فرانسه" (۱۷۹۰) دفاع می کند. این کتاب در دو بخش، در مارس ۱۷۹۱ و فوریه ۱۷۹۲ منتشر شد. زمینه. پین از حامیان انقلاب فرانسه بود که در سال ۱۷۸۹ آغاز شد. او سال بعد از فرانسه دیدن کرد. بسیاری از متفکران بریتانیایی از آن حمایت کردند، از جمله ریچارد پرایس، که با موعظه و جزوه ای که شباهت های مطلوبی بین انقلاب شکوهمند ۱۶۸۸ و انقلاب فرانسه ترسیم می کرد، جنجال های انقلاب را آغاز کرد. ادموند برک، روشن فکر محافظه کار، با حمله ای ضدانقلابی در کتابی تحت عنوان "تأملاتی بر انقلاب در فرانسه" (۱۷۹۰) به این انقلاب تاخت، که به شدت برای طبقه زمین دار جذابیت داشت و ۳۰۰۰۰ نسخه فروخت. "حقوق بشر" پین در ۲۱ فوریه ۱۷۹۱، توسط جوزف جانسون چاپ شد، بعدتر به دلیل ترس از پیگرد قانونی خودسانسوری کرد و انتشار
را متوقف کرد. اما جی اس جردن وارد عمل شد و آن را در ۱۶ مارس مجدداً منتشر کرد. این کتاب ۹۰۰۰۰ کلمه ای در ۱۳ مارس، سه هفته دیرتر از زمان برنامه ریزی شده منتشر شد و تا یک میلیون نسخه فروخته شد، و «با اشتیاق از سوی اصلاح طلبان، مخالفان پروتستان، دموکرات ها، صنعتگران، و کارگران ماهر کارخانه های صنعتی جدید خوانده شد». استدلال ها. پین استدلال می کند که منافع پادشاه و مردمش یکی است، و اصرار دارد که انقلاب فرانسه باید به عنوان انقلابی در نظر گرفته شود که به اصول استبدادی سلطنت فرانسه حمله می کند، نه خود پادشاه. مردم باستیل زندان اصلی پاریس را که نماد استبداد است را می گیرند. حقوق بشر از طبیعت سرچشمه می گیرد؛ بنابراین، حقوق را نمی توان از طریق منشور سیاسی اعطا کرد، زیرا این بدان معناست که حقوق از نظر قانونی قابل فسخ است، بنابراین، امتیاز خواهد بود: تنها هدف دولت حفاظت از فرد و حقوق ذاتی و مسلم اوست. هر نهاد اجتماعی که به نفع ملت نباشد نامشروع است، به ویژه سلطنت و اشرافیت. تیزبینی کتاب از عصر روشن گری نشأت می گیرد و به "رساله دوم دولت"، نوشته جان لاک مرتبط شده است (هر چند خود پین ادعا می کرد که هرگز این اثر را نخوانده
است). به نظر می رسد که شکل گیری این موضوع یک شب در فرانسه، و پس از شبی که با توماس جفرسون و لافایت گذرانده بود، در مورد جزوه ای توسط جیمز ویلسون محافظه کار فیلادلفیا در مورد قانون اساسی پیشنهادی فدرال بود، اتفاق افتاده است. اصلاحات دولت انگلیس. "حقوق بشر" در پیشنهاد اصلاحات عملی دولت انگلیس مانند قانون اساسی مکتوب که توسط مجلس ملی نوشته شد، شکل داده شده است. با حذف عناوین اشرافی، بودجه ملی بدون هزینه های تخصیصی نظامی و جنگی، کاهش مالیات برای فقرا و آموزش یارانه ای برای آن ها، و مالیات بر درآمد تصاعدی که در برابر املاک ثروتمندان قرار می گیرد تا از ظهور مجدد اشرافیت ارثی جلوگیری کند. اشرافیت. اصولاً، "حقوق بشر" با ایده حکومت موروثی مخالفت می کند. این اعتقاد که حکومت دیکتاتوری به دلیل ماهیت فاسد انسان ضروری است. اگرچه سایر نویسندگان اواخر قرن هجدهم مانند جیمز موری و سرگرد جان کارترایت از نقش بزرگ اشراف در دولت انتقاد کردند، پین احتمالاً اولین کسی بود که از ریشه کنی القاب و حکومت موروثی حمایت کرد. ادموند برک در "تأملاتی بر انقلاب در فرانسه" (۱۷۹۰) می گوید که ثبات اجتماعی واقعی زمانی به وجود می آید که اکثریت فقیر
کشور توسط اقلیتی از اشراف ثروتمند اداره شوند و میراث قانونی قدرت (ثروت، مذهبی، حکومت داری) شایسته بودن سیاست را تضمین می کند. قدرت قلمرو انحصاری طبقه اجتماعی نخبه کشور (اشراف) است. "حقوق بشر" ادعای برک در مورد "خرد ذاتی اشراف" را محکوم می کند. مقابله با این مفهوم که یک ملت حق تشکیل دولت برای اداره خود را ندارد. پین تعریف برک از دولت را به عنوان «تدبیر خرد انسانی» رد می کند. در عوض، استدلال می کند که دولت تدبیر انسان است، و نتیجه می شود که جانشینی موروثی و حقوق موروثی برای حکومت نمی تواند یک دولت را تشکیل دهد؛ زیرا خرد برای حکومت کردن به ارث نمی رسد. وراثت. "تأملات بر انقلاب در فرانسه" ادموند برک، مشروعیت حکومت اشرافی را با قطعنامه ۱۶۸۸ پارلمان که ویلیام و مری اورن، و وارثان آن ها، را حاکمان واقعی انگلستان اعلام می کرد، ترسیم می کند. پین دو استدلال علیه این دیدگاه ارائه می کند. اول این که، او استدلال می کند که «هر عصر و نسلی باید به اندازه عصر و نسل های قبل از خود در همه موارد آزاد باشد تا برای خود تصمیم گرفته و عمل کند.» دوم این که، پین می گوید که نهاد سلطنت را نباید از نظر تاریخی از سال ۱۶۸۸ دنبال کرد، بلکه
از سال ۱۰۶۶، زمانی که ویلیام یکم به زور حکومت نورمان خود را بر انگلیسی ها تحمیل کرد، ریشه یابی کرد. تأثیر فکری توماس پین در دو انقلاب بزرگ سیاسی قرن هجدهم قابل درک است. او "حقوق بشر را" به جورج واشینگتن و مارکی دو لافایت تقدیم کرد و با اذعان به اهمیت انقلاب های آمریکا و فرانسه در تدوین اصول حکومت دموکراتیک مدرن. بنابراین، اعلامیه حقوق بشر و شهروند (به فرانسوی: "Déclaration des droits de l'Homme et du citoyen") را می توان به این صورت خلاصه کرد: ۱) انسان ها به دنیا می آیند و همیشه آزاد و برابر با حقوق خود هستند؛ بنابراین، تمایزات مدنی را می توان تنها بر اساس منافع عمومی استوار کرد. ۲) غایت همه انجمن های سیاسی حفظ حقوق طبیعی و غیرقابل توصیف انسان است. و این حقوق عبارتند از آزادی، مالکیت، امنیت و مقاومت در برابر ظلم. و ۳) ملت اساساً منبع تمام حاکمیت است. نه هیچ فرد و نه هیچ گروهی نمی توانند از هیچ قدرتی برخوردار باشند که صریحاً از آن ناشی نشده باشد. این موارد چیزی شبیه به مفهوم حقایق بدیهی است که اعلامیه استقلال ایالات متحده بیان می کند. رفاه. در فصول پایانی "حقوق بشر"، پین به وضعیت فقرا می پردازد و یک پیشنهاد رف
اه اجتماعی مفصل را بیان می کند که بر اساس تغییر جهت مخارج دولت است. از همان ابتدا، پین ادعا می کند که همه شهروندان یک ادعای ذاتی برای رفاه دارند. برخلاف نویسندگانی مانند جیمز برگ که به دنبال محدود کردن کمک به اقشار مرفه تر بود، پین اعلام می کند که رفاه خیریه نیست، بلکه یک حق غیرقابل برگشت است. درک پین از رفاه ظاهراً از ایده او از حکومت سیاسی پیروی می کند. وی خاطرنشان می کند: «انسان نه برای این که بدتر از قبل شود و نه برای این که حقوقی کم تر از قبل داشته باشد، وارد جامعه نشد، بلکه برای این که این حقوق بهتر تأمین شود». پین در تطابق با آثار قبلی خود بر سازگاری بین حقوق فردی و رفاه اجتماعی تأکید می کند. او شدیداً ادعا می کند که فقر فلج کننده حقوق یک فرد و در نتیجه مشروعیت حکومت را تضعیف می کند. پس جای تعجب نیست که پین به شدت با قوانین ضعیف انگلیسی که در آن زمان وجود داشت مخالفت کرد و از آن انتقاد کرد و ادعا کرد که قوانین بسیار بی اثر و با ماهیتی ابتدایی هستند. جوانان و آموزش و پرورش. آموزش سنگ بنای طرح رفاه پین است. پین ادعا می کند: «ملتی که تحت سیطره یک دولت خوب است، نباید به هیچ کس اجازه دهد که بی آموزه بماند».
پین تا حد زیادی بر آموزش جمعیت جوان متمرکز است. او معتقد است که آموزش کودکان در نهایت باعث بهبود جامعه خواهد شد. پین اصرار دارد که یک سیستم رفاه اجتماعی که جوانان کشور را آموزش می دهد، به عنوان یک اقدام پیشگیرانه عمل می کند و دانش بیش تری را در میان مردم ایجاد می کند. او توضیح می دهد که کودکان و جوانان فقیر معمولاً از دسترسی برابر به آموزش محروم هستند. کودکان فقیری که از خانواده های فقیر می آیند اغلب مجبور می شوند به دنبال کار باشند و در نتیجه توانایی ادامه تحصیل از آن ها سلب می شود. پس فقر ماهیتی چرخه ای پیدا می کند و بدون شک با گذشت زمان افزایش می یابد. پین معتقد است که فقدان آموزش در میان جمعیت جوان منجر به افزایش خشونت و جنایت خواهد شد. برای مبارزه با این مشکل، پین کاهش مالیات برای خانواده های فقیر را پیشنهاد می کند. ۴ پوند در سال برای هر کودک زیر ۱۴ سال، به والدین کودکان اجازه می دهد آن ها را به مدرسه بفرستند. پین برای ۶۳۰۰۰۰ کودک، هزینه را ۲۵۲۰۰۰۰ پوند تخمین زده است. او می گوید: «با اتخاذ این روش نه تنها فقر والدین برطرف می شود، بلکه جهل و نادانی از نسل در حال ظهور بیرون می رود و تعداد فقرا از این پس ک
م تر می شود، زیرا توانایی های آن ها به کمک آموزش، بیش تر خواهد بود». در همین راستا، پین همچنین پیشنهاد می کند که زنان باید فوراً پس از تولد فرزند از مزایای زایمان بهره مند شوند. سال خوردگان. مهم ترین برنامه رفاهی پین، مراقبت از جمعیت سال مند است. او درد سن را به دو دسته تقسیم می کند. اولی را طبقه «رویکرد سن» و دومی را طبقه «سال مندی» می نامد. کسانی که در گروه «رویکرد سنی» طبقه بندی می شوند، بالای پنجاه سال سن دارند اما کمتر از ۶۰ سال سن دارند، درحالی که «سال مندی» از سن شصت سالگی شروع می شود. پین اعلام می کند آن هایی که در سنین بالا هستند، قادر به انجام کارهای پرزحمت نیستند و نهایتاً در جامعه کنونی به سمت مرگ سوق داده می شوند. پین تصمیم می گیرد که سالانه ۶ پوند از مالیات مازاد را به افراد مسن بپردازد و سالیانه ۱۰ پوند به افراد مسن بپردازد. پیشنهاد کارخانه فقرا. پین در کنار تغییر جهت مخارج دولت، چیزی را پیشنهاد می کند که برخی ممکن است آن را «کارخانه» یا محل کار برای افراد فقیر بنامند. خانه کار پین را به عنوان یک ساختمان یا ساختمانی با ظرفیت حداقل ۶۰۰۰ نفر توصیف می کند. در این ساختمان ها، کسب وکارهای فعال درخوا
ست ها را می پذیرفتند تا هر شهروندی بتواند شغلی پیدا کند. برای این که طرح پین به طور مؤثر اجرا شود، او شرایطی را ذکر می کند که باید رعایت شود. او پیشنهاد می دهد که هر فردی که به دنبال استخدام از این خانه های کاری است باید حداقل سه ماه در برنامه بماند. با این حال، در طول اقامت خود، همه کارکنان باید وعده های غذایی سالم، اقامتگاه های گرم دریافت کنند، برای کاری که انجام داده اند، دست مزد متناسب دریافت کنند و ممکن است تا زمانی که مناسب می دانند کار کنند. پین اعلام می کند که این پناهگاه به هر فردی که در مضیقه موقت باشد کمک می کند و به حدود ۲۴۰۰۰ نفر در سال خدمات می دهد. برای تأمین مالی توسعه این پروژه، پین استفاده از درآمد حاصل از مالیات زغال سنگ را پیشنهاد می کند. تحلیل و تأثیر عمومی. به گفته مارک فیلپ، «از بسیاری جهات "حقوق بشر" ترکیبی نابه سامان از روایت، استدلال و جذابیت بلاغی است، که به مواد ترکیبی استفاده شده پین و سرعت ساخت آن خیانت می کند.» این کتاب به سرعت تجدید چاپ، و به طور گسترده منتشر شد و نسخه های آن با صدای بلند در مسافرخانه ها و قهوه خانه ها خوانده می شد؛ به طوری که تیراژ آن تا ماه مه حدود ۵۰۰۰۰ نسخه
بود. از میان ۳۰۰ جزوه ای که جنجال های انقلابی به راه انداخت، "حقوق بشر" اولین جزوه ای بود که به پرونده برک آسیب جدی زد و اعتبار فرانسوی ها را هم در بریتانیا و هم در آمریکا بازگرداند. انتشار "حقوق بشر" باعث خشم در انگلستان شد. پین "غیابی" محاکمه شد و به اتهام افترای فتنه انگیز علیه ولی عهد محکوم شد. توماس پین تنها مدافع حقوق بشر یا تنها نویسنده اثری با عنوان "حقوق بشر" نبود. توماس اسپنس، رادیکال طبقه کارگر، از اولین کسانی است که در انگلستان از این عبارت استفاده می کند.
جان لوئیس بنتلی ()؛ (زاده ۲۰ فوریه ۱۹۵۳) یک دانشمند رایانه آمریکایی است که به ایجاد الگوریتم پارتیشن بندی مبتنی بر اکتشافی درخت کی دی نسبت داده می شود. تحصیلات و حرفه. بنتلی در سال ۱۹۷۴ مدرک کارشناسی علوم ریاضی را از دانشگاه استنفورد و مدرک کارشناسی ارشد و دکترا را در سال ۱۹۷۶ از دانشگاه کارولینای شمالی در چاپل هیل دریافت کرد. زمانی که دانشجو بود، دوره های کارآموزی را در مرکز تحقیقات زیراکس پالو آلتو و مرکز شتاب دهنده خطی استنفورد گذراند. پس از دریافت مدرک دکترا، به عنوان استادیار علوم رایانه و ریاضیات به هیئت علمی دانشگاه کارنگی ملون پیوست. در دانشگاه کارنگلی ملون، شاگردان او شامل برایان رید ، جان اوسترهات ، جف اپینگر ، جاشوا بلوخ و جیمز گاسلینگ بودند و او یکی از مشاوران چارلز لیزرسون بود. بعداً، بنتلی به آزمایشگاه های بل نقل مکان کرد، جایی که با همکاری داگ مک ایلروی، یک الگوریتم مرتب سازی سریع بهینه سازی شده را نوشت. او یک راه حل بهینه برای حالت دو بعدی مسئله اندازه گیری کلی پیدا کرد: با توجه به مجموعه ای از "n" مستطیل، مساحت اتحاد آنها را پیدا کنید. او و توماس اوتمن الگوریتم بنتلی-اتمن را اختراع کردند، یک