Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و می کردند. پیش زمینه. شهر گوانگ ژو (کانتون)، پایتخت استان گوانگ دونگ و مرکز فرهنگ کانتونی، از دیرباز یک مرکز بازرگانی بوده و بسیاری از غذاها و مواد وارداتی در آشپزی کانتونی به کار می رود. علاوه بر گوشت خوک، گاو و مرغ، این آشپزی تقریباً همهٔ گوشت های خوراکی را دربرمی گیرد؛ از جمله دل و جگر، پای مرغ، زبان اردک، ران قورباغه، مار و حلزون. با این حال، گوشت بره و بز کمتر از آشپزی های شمالی یا غربی چین به کار می رود. روش های پخت بسیاری استفاده می شود، اما بخارپز کردن و تفت سریع (stir-fry) به دلیل سرعت و سهولت بیش از همه محبوب اند. روش های دیگر شامل سرخ کردن کم روغن، بخارپز دوبل، آب پز کردن و سرخ کردن عمیق هستند. در مقایسه با دیگر آشپزی های منطقه ای چین، طعم های بیشتر غذاهای سنتی کانتونی باید متعادل و بدون چربی زیاد باشد. همچنین ادویه ها باید به مقدار کم استفاده شوند تا طعم مواد اصلی تحت الشعاع قرار نگیرد و خود مواد غذایی در اوج تازگی و کیفیت باشند. در آشپزی کانتونی استفادهٔ گسترده ای از سبزی های معطر تازه وجود ندارد، برخلاف آشپزی هایی مثل آشپزی سیچوانی، آشپزی ویتنامی، آشپزی لائو، آشپزی تایلندی و آشپزی اروپایی. سیر
کوهی و گشنیز استثنا هستند؛ هرچند اولی معمولاً به عنوان سبزی مصرف می شود و دومی بیشتر به عنوان تزئین غذا کاربرد دارد.
چاک () یک مجله معروف سینمایی ایتالیایی است که در میلان، ایتالیا منتشر می شود. این مجله محبوب ترین مجله سینمایی در ایتالیا است. عنوان آن واژه ای ایتالیایی (که به صورت ciac هم نوشته می شود) برای کلاکت فیلم است. تاریخچه و مشخصات. چاک در سال ۱۹۸۵ توسط آرنولدو موندادوری ادیتوره تأسیس شد. هر ساله این مجله فهرستی به نام «فهرست اقتدار» را منتشر می کند: فهرستی از تأثیرگذارترین چهره ها در صنعت سینمای ایتالیا. چاک زرین. چاک زرین یک جایزه سینمایی سالانه ایتالیایی است. این جایزه در سال ۱۹۸۶ توسط مجله چاک تأسیس شد. این تنها جایزه سینمایی ایتالیا است که مخاطبان به عنوان هیئت داوران آن عمل می کنند: خوانندگان مجله بهترین فیلم، بهترین کارگردان، بهترین بازیگران اصلی و بهترین فیلم خارجی فصل را انتخاب می کنند، در حالی که بهترین بازیگران مکمل و برندگان جایزه چاک زرین در دسته بندی های فنی و بهترین رونمایی (اثر نخست) توسط هیئت داوران متشکل از منتقدان سینما و خبرنگاران تخصصی انتخاب می شوند.
ملکه مونمیونگ (هانجا: 文明王后) ملکه شیلا و همسر پادشاه ته جونگ مویول از شیلا بود. نام اصلی او مونهی و نام دوران کودکی اش آجی ذکر شده است. وی دختر دوم کیم سو هیون، صاحب منصب سوپان، و خواهر دوم سردار نامدار کیم یوشین به شمار می رفت. ملکه مونمیونگ به خردمندی و شخصیت برجسته شهرت داشت. در روایت های افسانه ای آمده است که او رویای خواهر بزرگ ترش بو هی را خرید و سپس با کیم چونچو ازدواج کرد. همچنین در اثر تاریخی سامگوک یوسا (یادگارهای سه پادشاهی)، از او با عنوان بانو هونجه (訓帝夫人) یاد شده است. داستان. ده روز پس از ماجرای خواب، کیم چونچو به خانه ی کیم یوشین آمد و هنگام بازی با توپ، بند لباسش پاره شد. کیم یوشین خواهرش بوهی را فراخواند تا بند را وصله بزند، اما او نپذیرفت. در این هنگام، مون هی پیش آمد و خود بند لباس را دوخت. زیبایی چشمگیر مون هی، کیم چونچو را شیفته ی او ساخت و از آن پس، وی بارها به خانه ی کیم یوشین رفت وآمد می کرد. در پی این دیدارها، مون هی باردار شد. کیم یوشین که خواهرش را به سبب بارداری پیش از ازدواج سرزنش می کرد، شایعه ای در میان اطرافیان خود پخش نمود مبنی بر آنکه او به عمد، تصمیم دارد خواهرش را به قتل برس
اند. مدتی بعد، ملکه بزرگ سوندوک قصر را ترک گفت و به سوی نامسان رفت. در آنجا، کیم یوشین توده ای از هیزم را افروخته بود. ملکه که از دیدن دودی که از دور برمی خاست هراسان شده بود، علت را جویا شد. اطرافیانش توضیح دادند که خواهر کیم یوشین با وجود آن که هنوز باکره است، باردار شده و او قصد دارد وی را با آتش بسوزاند. هنگامی که ملکه سوندوک پرسید پدر کودک کیست، چهره ی کیم چونچو با شنیدن سخنان او دگرگون شد. ملکه که حقیقت ماجرا را دریافت، فرمان داد تا مون هی نجات یابد. در پی این دستور، کیم چونچو بی درنگ بر اسب خود نشست، فرمان ملکه را ابلاغ کرد و سپس با مون هی ازدواج نمود. سوالات مربوط به داستان. کیم چونچو در سال ۶۰۳ میلادی زاده شد و در زمان به سلطنت رسیدن ملکه سوندوک در سال ۶۳۲، سی سال داشت. اگر بنا بر روایت ها او به دستور ملکه بزرگ سوندوک با مون هی ازدواج کرده باشد، فرزندانشان باید پس از این تاریخ به دنیا آمده باشند. با این حال، نخستین پسر آن دو، کیم بوپ مین (که بعدها با عنوان پادشاه مونمو شناخته شد)، در سال ۶۲۶ میلادی متولد گردید. این موضوع نشان می دهد که مون هی پنج سال پیش از آغاز سلطنت ملکه سوندوک، و در زمان سلطنت پاد
شاه جین پیونگ، از کیم چونچو باردار بوده است. بنابراین، زمان بندی روایت های سنتی با واقعیت تاریخی هم خوانی ندارد. از سوی دیگر، گفته می شود که کیم چونچو تمایل چندانی به پیگیری ازدواج با مون هی نداشت. علت این امر را دو نکته دانسته اند: نخست، بیم او از آن که پیوند با خاندان سلطنتی گایا ـ که پادشاهی اش پیش تر سقوط کرده بود ـ نقطه ضعفی در برابر خاندان سلطنتی شیلا به شمار آید. دوم، آن که او پیش تر همسری دیگر داشته است. اگر دلیل نخست صحیح باشد، می توان چنین برداشت کرد که روایت های مربوط به ازدواج او و مون هی، با هدف برجسته سازی و نمایشی کردن اتحاد سیاسی میان خاندان سلطنتی شیلا و خاندان سلطنتی گایا پرداخته شده اند. اگر دلیل دوم درست باشد، شواهدی چون داستان قلعه دایا و نیز وجود دخترش گوتاسو (Gotasu) نشان می دهد که کیم چونچو پیش از مون هی همسر دیگری داشته است. با این حال، در منابع تاریخی هیچ اشاره ی روشنی به نام یا هویت همسر نخست او وجود ندارد و در نتیجه، این موضوع همچنان قطعی نیست.
روزنامه شفق در سال ۱۳۲۸ هجری قمری مصادف با سال ۱۲۹۰ شمسی (۱۹۱۱ میلادی) در تبریز منتشر شده است. مدیر مسئول این روزنامه ح.ا. رضازاده بوده است. این روزنامه راه و روش کار خود را بر طرفداری از استقلال ایران و حفاظت از حقوق ایرانیان بنا نهاده است. محتوا. این روزنامه حاوی اخبار و مقالات سیاسی و اجتماعی، به خصوص علیه سیاست روسها در ایران بود. پایان انتشار روزنامه. این روزنامه با کودتای روس ها در تبریز تعطیل شد.
«روزها» () شعری کوتاه از فیلیپ لارکین است. این شعر ده خطی در سال ۱۹۵۳ نوشته شد. این شعر وجود انسان و ماهیت زمان را مورد کاوش قرار داده و در مورد هدف زندگی روزمره و گذر گریزناپذیر زمان پرسش می کند.
در کرانه باختری تحت اشغال اسرائیل، گروه های مختلف شبه نظامی محلی فلسطینی، با تشکیلات خودگردان فلسطین، دولت خودمختار حاکم بر مناطق محصور فلسطینی، دارای درگیری مسلحانه بوده اند. این درگیری، در نتیجه عدم محبوبیت گسترده تشکیلات خودگردان در میان فلسطینی ها و این تصور رایج که این تشکیلات، یک نهاد همدست و مطیع اسرائیل است، پدید آمده است. در مقابل، تشکیلات خودگردان، شبه نظامیان را به «راهزنی» و ایجاد بی ثباتی، متهم می کند. نارضایتی گسترده از تشکیلات خودگردان فلسطین، به همراه عوامل متعدد مرتبط با درگیری فلسطین و اسرائیل، باعث گسترش گسترده ستیزه جویی فلسطینیان در کرانه باختری در دهه ۲۰۲۰ شد. درگیری های مسلحانه بین نیروهای امنیت ملی تشکیلات خودگردان و شبه نظامیان محلی که در ابتدا، نادر بود، در طول جنگ غزه، به طور قابل توجهی، تشدید شد. در دسامبر ۲۰۲۴، بزرگ ترین و خشونت آمیزترین درگیری با عملیات گسترده تشکیلات خودگردان در جنین، آغاز شد.
لیم جونگ-وو (متولد ۲ آوریل ۱۹۹۱) یک پرتاب کننده بیسبال حرفه ای اهل کره جنوبی است که برای تیم LG Twins در لیگ KBO بازی می کند.
«شاهکار» () نخستین تک آهنگ خواننده ایتالیایی، گازبو است که در سال ۱۹۸۲ توسط «بیبی رکوردز» منتشر شد. این ترانه توسط مازولینی، پل میچیونی و پیرلوئیجی جومبینی نوشته شده و توسط پل و پیتر میچیونی و روبرتو فوزار پُلی تولید شده است. این آهنگ در ایتالیا به رتبهٔ دوم جدول رسید و در جمع ۱۰ ترانهٔ برتر قرار گرفت. همچنین این ترانه در سوئیس و آلمان غربی نیز به ترتیب به رتبه های پنجم و سی و پنجم دست یافت.
«مجنون» () ترانه ای از خواننده و ترانه سرای ایتالیایی گازبو است که در نخستین آلبوم استودیویی او با عنوان "گازبو" در سال ۱۹۸۳ منتشر شد.
ایمپلنت شبکیه یا کاشتنی شبکیه نوعی اندام وارهٔ دیداری است که برای بازگردانی بینایی در بیماران نابینا بر اثر تحلیل رفتگی شبکیه به کار می رود. این سامانه برای بازیابی نسبیِ بیناییِ کارآمد در افرادی طراحی شده است که گیرنده های نوری خود را به دلیل بیماری های شبکیه مانند رتینیت پیگمانتوزا (RP) یا دژنراسیون ماکولا وابسته به سن (AMD) از دست داده اند. ایمپلنت های شبکیه توسط شرکت های خصوصی و نهادهای پژوهشی متعددی در حال توسعه هستند و سه گونه از آن ها در کارآزمایی بالینی قرار دارند: اپی رتینال (روی شبکیه), ساب رتینال (پشت شبکیه) و سوپراکوروئیدال (میان کوروئید و صلبیه). این ایمپلنت ها با تحریک الکتریکیِ نورون های باقی ماندهٔ شبکیه، اطلاعات دیداری را وارد شبکیه می کنند. تاکنون ادراکات ایجادشده وضوح پایینی داشته اند و بیشتر برای درک نور و تشخیص اشیای ساده مناسب بوده اند. تاریخچه. فورستر نخستین کسی بود که دریافت تحریک الکتریکیِ قشر پس سری می تواند به ایجاد ادراکات دیداری یا فسفن ها منجر شود. نخستین کاربرد یک تحریک کنندهٔ ایمپلنت برای بازگردانی بینایی در سال ۱۹۶۸ توسط دکتر برندلی و لوین توسعه یافت. این آزمایش نشان داد که ای
جاد ادراکات دیداری با استفاده از تحریک الکتریکی مستقیم امکان پذیر است و موجب انگیزش توسعهٔ دستگاه های ایمپلنت دیگر برای تحریک مسیر دیداری، از جمله ایمپلنت های شبکیه شد. دستگاه های تحریک شبکیه به طور ویژه مورد توجه پژوهشگران قرار گرفتند زیرا حدود نیمی از موارد نابینایی ناشی از آسیب شبکیه است. توسعهٔ ایمپلنت های شبکیه همچنین تا حدی از پیشرفت و موفقیت ایمپلنت حلزون گوش الهام گرفته است که نشان داده انسان می تواند با ورودی محدود، کارکرد حسی چشمگیری را دوباره به دست آورد. ایمپلنت شبکیهٔ آرگوس II که توسط شرکت Second Sight Medical Products ساخته شد، در فوریهٔ ۲۰۱۳ در ایالات متحده و در فوریهٔ ۲۰۱۱ در اروپا تأیید بازار گرفت و نخستین ایمپلنت مورد تأیید شد. این وسیله می تواند به بزرگسالانی با RP که توانایی تشخیص شکل ها و حرکت را از دست داده اند کمک کند تا تحرک بیشتری داشته باشند و فعالیت های روزانه را انجام دهند. دستگاه اپی رتینال دیگری با نام «رتینا ایمپلنت» در آلمان توسط شرکت Retina Implant AG توسعه یافت. این وسیله یک کارآزمایی چندمرکزی در اروپا را به پایان رساند و در سال ۲۰۱۳ نشان CE دریافت کرد و بدین ترتیب نخستین وسی
لهٔ الکترونیکی بی سیم اپی رتینال بود که تأییدیه گرفت. نامزدها. نامزدهای بهینه برای ایمپلنت های شبکیه بیماران دارای بیماری های شبکیه مانند رتینیت پیگمانتوزا یا دژنراسیون وابسته به سن ماکولا هستند. این بیماری ها با آسیب به یاخته های گیرندهٔ نور در لایهٔ بیرونی شبکیه باعث نابینایی می شوند در حالی که لایه های میانی و درونی شبکیه را دست نخورده باقی می گذارند. حداقل شرط لازم برای نامزدیِ دریافت ایمپلنت شبکیه وجود یک لایهٔ دست نخوردهٔ یاخته های گانگلیونی است. این وضعیت را می توان به طور غیرتهاجمی با تصویربرداری OCT ارزیابی کرد. عوامل دیگر مانند میزان بینایی باقیمانده، سلامت عمومی و تعهد خانواده به بازتوانی نیز در تعیین نامزدیِ دریافت ایمپلنت در نظر گرفته می شوند. در بیماران مبتلا به دژنراسیون ماکولای وابسته به سن، که ممکن است دید پیرامونی سالم داشته باشند، ایمپلنت شبکیه می تواند به ایجاد شکلی ترکیبی از بینایی منجر شود. در این حالت، ایمپلنت دید مرکزی را تکمیل کرده و با دید پیرامونی باقیمانده ترکیب می کند. انواع. دو نوع اصلی از ایمپلنت های شبکیه بر اساس محل قرارگیری وجود دارد. ایمپلنت های اپی رتینال روی سطح داخلی شبکی
ه قرار می گیرند، در حالی که ایمپلنت های ساب رتینال میان لایهٔ بیرونی شبکیه و اپی تلیوم رنگدانه ای شبکیه کاشته می شوند. ایمپلنت های اپی رتینال. اصول طراحی. ایمپلنت های اپی رتینال روی سطح شبکیه، بالای لایهٔ فیبرهای عصبی قرار می گیرند و مستقیماً یاخته های گانگلیونی را تحریک می کنند و دیگر لایه های شبکیه را دور می زنند. آرایه ای از الکترودها با استفاده از میکرو-میخ هایی که به صلبیه نفوذ می کنند روی شبکیه تثبیت می شود. معمولاً یک دوربین خارجی روی عینک تصاویر را دریافت می کند و اطلاعات پردازش شدهٔ ویدئویی را از طریق تله متری بی سیم به الکترودهای تحریک کننده منتقل می کند. یک فرستندهٔ خارجی نیز برای تأمین انرژیِ ایمپلنت از طریق سیم پیچ های القای فرکانس رادیویی یا لیزرهای فروسرخ لازم است. پردازش تصویر در زمان واقعی شامل کاهش وضوح، افزایش کنتراست، شناسایی لبه ها و تبدیل آن ها به الگوی فضایی-زمانی تحریک برای آرایهٔ الکترودی است. بیشتر اجزای الکترونیکی در بخش های خارجی جای می گیرند، که باعث کوچک تر شدن خود ایمپلنت و امکان ارتقای آسان بدون جراحی می شود. همچنین الکترونیک خارجی کنترل کامل پردازش تصویر برای هر بیمار را فراهم
می کند. مزایا. ایمپلنت های اپی رتینال مستقیماً یاخته های گانگلیونی را تحریک می کنند و دیگر لایه های شبکیه را دور می زنند؛ بنابراین، در اصل این ایمپلنت ها می توانند حتی در صورت آسیب دیدن تمام لایه های دیگر شبکیه، ادراک دیداری ایجاد کنند. معایب. از آنجا که لایهٔ فیبرهای عصبی آستانهٔ تحریکی مشابه یاخته های گانگلیونی دارد، آکسون های عبوری زیر الکترودهای اپی رتینال تحریک می شوند و ادراکات قوسی ایجاد می کنند که نقشهٔ شبکیه ای را دچار اعوجاج می سازد. تاکنون هیچ یک از ایمپلنت های اپی رتینال پیکسل های حساس به نور نداشته اند و بنابراین متکی به دوربین خارجی برای دریافت اطلاعات دیداری هستند. از این رو، برخلاف بینایی طبیعی، حرکت چشم ها تصویر منتقل شده را روی شبکیه جابه جا نمی کند و وقتی بیمار جهت نگاه خود را تغییر می دهد، توهم حرکت جسم ایجاد می شود. به همین دلیل به بیماران توصیه می شود چشم ها را حرکت ندهند و به جای آن میدان دید را با حرکت سر اسکن کنند. افزون بر این، رمزگذاری اطلاعات دیداری در لایهٔ گانگلیونی به فنون پردازش تصویر بسیار پیشرفته نیاز دارد، زیرا انواع مختلف یاخته های گانگلیونی ویژگی های متفاوتی از تصویر را ر
مزگذاری می کنند. کارآزمایی بالینی. نخستین ایمپلنت اپی رتینال، دستگاه «آرگوس»، شامل آرایه ای سیلیکونی-پلاتینی با ۱۶ الکترود بود. کارآزمایی بالینی فاز I این دستگاه در سال ۲۰۰۲ آغاز شد و شش بیمار ایمپلنت دریافت کردند. همهٔ بیماران گزارش کردند که توانسته اند نور و فسفن های مجزا را ادراک کنند و عملکرد بینایی برخی از آن ها در طول زمان به طور چشمگیری بهبود یافت. نسخه های آیندهٔ دستگاه آرگوس با آرایه های متراکم تر الکترودی در دست توسعه هستند تا وضوح مکانی بهبود یابد. تازه ترین دستگاه آرگوس II دارای ۶۰ الکترود است و نسخه ای با ۲۰۰ الکترود توسط چشم پزشکان و مهندسان در مؤسسه چشم USC در حال توسعه است. دستگاه آرگوس II در فوریهٔ ۲۰۱۱ تأییدیهٔ CE (ایمنی و کارکرد) دریافت کرد و در آلمان، فرانسه، ایتالیا و بریتانیا عرضه شد. نتایج میانیِ کارآزمایی بلندمدت ۳۰ بیمار در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. همچنین، این دستگاه در ۱۴ آوریل ۲۰۱۳ تأییدیهٔ FDA آمریکا را گرفت. دستگاه اپی رتینال دیگری با نام «لِرنینگ رتینال ایمپلنت» توسط شرکت IIP Technologies GmbH توسعه یافته و وارد کارآزمایی بالینی شده است. ایمپلنت اپی رتینال سوم با نام EPI-RET توسعه یافت
و در شش بیمار آزموده شد. این دستگاه دارای ۲۵ الکترود است و نیاز دارد که عدسی طبیعی با یک تراشهٔ گیرنده جایگزین شود. همهٔ آزمودنی ها توانایی تمایز الگوهای فضایی و زمانی تحریک را نشان دادند. ایمپلنت های ساب رتینال. اصول طراحی. ایمپلنت های ساب رتینال روی سطح بیرونی شبکیه و میان لایهٔ گیرنده های نوری و اپی تلیوم رنگدانه ای شبکیه قرار می گیرند. این ایمپلنت ها مستقیماً یاخته های شبکیه را تحریک می کنند و بر پردازش طبیعی لایه های میانی و درونی شبکیه تکیه دارند. جای گذاری ایمپلنت ساب رتینال نسبتاً ساده است، زیرا فاصلهٔ اندک میان شبکیهٔ بیرونی و اپی تلیوم رنگدانه ای آن را به طور مکانیکی محدود می کند. این نوع ایمپلنت از یک ویفر سیلیکونی با میکروفوتودیودهای حساس به نور تشکیل شده است که سیگنال را مستقیماً از نور ورودی تولید می کنند. نور ورودی با عبور از شبکیه جریان هایی درون میکروفوتودیودها ایجاد می کند که سپس به طور مستقیم به یاخته های شبکیه از طریق آرایهٔ چندالکترودی تزریق می شوند. الگوی فعال شدهٔ میکروفوتودیودها با نور ورودی باعث تحریک الگوی یاخته های دوقطبی، افقی، آماکرین و گانگلیونی می شود و در نهایت ادراکی دیداری پ
دیدمی آورد که نمایندهٔ تصویر اصلی است. در اصل، ایمپلنت های ساب رتینال نیازی به سخت افزار خارجی فراتر از آرایهٔ میکروفوتودیود کاشته شده ندارند. با این حال، برخی از آن ها برای تقویت سیگنال تصویری به انرژی مدارهای خارجی نیاز دارند. مزایا. ایمپلنت زیرشبکیه ای نسبت به ایمپلنت روی شبکیه ای تا حدی به دلیل طراحی ساده تر آن مزیت دارد. دریافت نور، پردازش و تحریک همگی توسط ریزفوتودیودهایی که روی یک تراشه نصب شده اند انجام می شود، در حالی که در ایمپلنت روی شبکیه ای نیاز به دوربین خارجی، تراشهٔ پردازشی و آرایهٔ الکترود کاشته شده وجود دارد. جای گذاری زیرشبکیه ای همچنین ساده تر است، زیرا آرایهٔ تحریک کننده را مستقیماً در مجاورت گیرنده های نوری آسیب دیده قرار می دهد. با تکیه بر عملکرد لایه های باقی ماندهٔ شبکیه، ایمپلنت های زیرشبکیه ای امکان پردازش طبیعی درونی شبکیه، از جمله تقویت سیگنال ها را فراهم می کنند و در نتیجه آستانهٔ پایین تری برای پاسخ بینایی به دست می آید. علاوه بر این، ایمپلنت های زیرشبکیه ای به افراد اجازه می دهند که از حرکات طبیعی چشم برای تغییر جهت نگاه خود استفاده کنند. تحریک رتینوتوپیک ناشی از ایمپلنت های زی
رشبکیه ای ذاتاً دقیق تر است، زیرا الگوی نور ورودی بر ریزفوتودیودها بازتاب مستقیم تصویر مورد نظر است. این ایمپلنت ها نیاز کمی به ثابت سازی دارند، زیرا فضای زیرشبکیه به طور مکانیکی محدود است و اپی تلیوم رنگدانه ای شبکیه فشار منفی در فضای زیرشبکیه ایجاد می کند. معایب. مهم ترین عیب ایمپلنت های زیرشبکیه ای، نبود نور ورودی کافی برای تولید جریان مناسب توسط ریزفوتودیودها است؛ بنابراین، این ایمپلنت ها اغلب نیازمند یک منبع تغذیهٔ خارجی برای تقویت اثر نور ورودی هستند. فضای فشردهٔ زیرشبکیه محدودیت های قابل توجهی بر اندازهٔ ایمپلنت اعمال می کند. نزدیکی زیاد بین ایمپلنت و شبکیه همچنین احتمال آسیب حرارتی به شبکیه ناشی از گرمای تولیدشده توسط ایمپلنت را افزایش می دهد. ایمپلنت های زیرشبکیه ای نیازمند لایه های درونی و میانی سالم شبکیه هستند، بنابراین در بیماری های شبکیه ای که فراتر از لایهٔ گیرنده های نوری گسترش می یابند مفید نیستند. علاوه بر این، از دست دادن گیرنده های نوری می تواند منجر به تشکیل یک غشاء در مرز گیرنده های نوری آسیب دیده شود که می تواند تحریک را مختل کرده و آستانهٔ تحریک را افزایش دهد. مطالعات بالینی. شرکت Opto
bionics نخستین شرکتی بود که یک ایمپلنت زیرشبکیه ای توسعه داد و طراحی آن را در یک کارآزمایی بالینی ارزیابی کرد. گزارش های اولیه نشان داد که روش کاشت ایمن بوده و همهٔ افراد مورد آزمایش نوعی ادراک نور و بهبود خفیف در عملکرد بینایی را گزارش کردند. نسخهٔ کنونی این دستگاه در ۱۰ بیمار کاشته شده است و هر یک بهبودهایی در درک جزئیات بینایی، از جمله کنتراست، شکل و حرکت را گزارش کرده اند. Retina Implant AG در آلمان نیز یک ایمپلنت زیرشبکیه ای توسعه داده که در ۹ بیمار مورد آزمایش بالینی قرار گرفت. این آزمایش به دلیل خرابی های مکرر متوقف شد. دستگاه Retina Implant AG شامل ۱۵۰۰ ریزفوتودیود است که امکان افزایش وضوح فضایی را فراهم می کند، اما نیازمند منبع تغذیهٔ خارجی است. این شرکت نتایج ۱۲ ماههٔ مطالعه Alpha IMS را در فوریهٔ ۲۰۱۳ گزارش کرد که نشان داد در ۶ نفر از ۹ بیمار، دستگاه طی ۹ ماه پس از کاشت از کار افتاده است "Proceedings of the Royal Society B"، و پنج نفر از هشت بیمار باقی مانده انواع مختلفی از ادراک های بصری ناشی از ایمپلنت را در زندگی روزمره گزارش کردند. یکی از بیماران به دلیل آسیب به عصب بینایی هیچ تحریکی را درک نکر
د. پروژهٔ ایمپلنت زیرشبکیه ای بوستون نیز چندین نسخهٔ آزمایشی از یک ایمپلنت زیرشبکیه ای کاربردی را توسعه داده و بر تحلیل کوتاه مدت عملکرد دستگاه متمرکز بوده است. نتایج همهٔ کارآزمایی های بالینی تاکنون نشان داده که بیماران دریافت کنندهٔ ایمپلنت های زیرشبکیه ای ادراک فوسفن ها را گزارش کرده اند و برخی توانایی انجام وظایف سادهٔ بینایی مانند تشخیص شکل و تشخیص حرکت را به دست آورده اند. وضوح فضایی. کیفیت بینایی مورد انتظار از یک ایمپلنت شبکیه ای تا حد زیادی بر اساس حداکثر وضوح فضایی ایمپلنت تعیین می شود. نمونه های کنونی ایمپلنت های شبکیه ای قادر به فراهم کردن تصاویر کم وضوح و پیکسلی شده هستند. ایمپلنت های «پیشرفته» شامل ۶۰ تا ۱۰۰ کانال هستند که برای وظایف پایه ای مانند تمایز و شناسایی اشیا کافی اند. با این حال، شبیه سازی این تصاویر پیکسلی شده فرض می کند که همهٔ الکترودهای ایمپلنت با سلول شبکیهٔ مورد نظر در تماس اند؛ در واقعیت وضوح فضایی کمتر از حد انتظار است، زیرا برخی الکترودها ممکن است به طور بهینه عمل نکنند. آزمایش های عملکرد خواندن نشان داده که یک ایمپلنت ۶۰ کاناله برای بازگرداندن بخشی از توانایی خواندن کافی است،
اما تنها با متن های به طور قابل توجهی بزرگ شده. آزمایش های مشابهی که توانایی حرکت در اتاق با تصاویر پیکسلی را ارزیابی کردند نشان دادند که ۶۰ کانال برای افراد باتجربه کافی است، در حالی که افراد تازه کار به ۲۵۶ کانال نیاز داشتند. این آزمایش نه تنها کارایی بازخورد بصری کم وضوح را نشان داد، بلکه توانایی افراد برای سازگاری و بهبود در طول زمان را نیز ثابت کرد. با این حال، این آزمایش ها صرفاً بر پایهٔ شبیه سازی های دید کم وضوح در افراد عادی بوده و نه بیماران دارای ایمپلنت. تعداد الکترودهای مورد نیاز برای خواندن یا حرکت در اتاق ممکن است در افراد دارای ایمپلنت متفاوت باشد و لازم است آزمایش های بیشتری در این جمعیت بالینی انجام شود. نتایج شبیه سازی ها نشان می دهند که ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ الکترود برای انجام طیف وسیعی از وظایف از جمله خواندن، تشخیص چهره و حرکت در محیط لازم است. بنابراین، وضوح فضایی ایمپلنت های شبکیه ای باید ۱۰ برابر افزایش یابد، در حالی که دستگاه همچنان به اندازهٔ کافی کوچک باشد تا قابل کاشتن باقی بماند. شایان ذکر است که تحریک با چگالی بالا الزاماً معادل با دقت بینایی (وضوح) بالا نیست، زیرا این امر نیازمند عوامل
بسیاری در سخت افزار (الکترودها و پوشش ها) و نرم افزار (راهبردهای تحریک بر اساس نتایج جراحی) است. وضعیت کنونی و توسعه های آینده. گزارش های بالینی تاکنون موفقیت های متفاوتی را نشان داده اند، به طوری که همهٔ بیماران دست کم نوعی احساس نور از الکترودها را گزارش کرده اند و تنها بخشی از آن ها توانسته اند عملکرد بینایی دقیق تری، مانند تشخیص الگوهای نواحی روشن و تاریک را کسب کنند. این گزارش ها نشان می دهند که حتی با وضوح پایین، ایمپلنت های شبکیه می توانند دید ابتدایی را برای افرادی که در غیر این صورت هیچ احساس بینایی نداشتند، فراهم کنند. با این حال، آزمایش های بالینی بر روی افراد دریافت کنندهٔ ایمپلنت هنوز محدود است و بیشتر شبیه سازی های وضوح فضایی بر روی افراد سالم انجام شده است. همچنان نامشخص است که آیا سطح پایین بینایی حاصل از ایمپلنت های فعلی برای جبران خطرات ناشی از عمل جراحی کافی هست یا خیر، به ویژه برای بیمارانی که هنوز دید محیطی سالم دارند. جنبه های دیگری از ایمپلنت های شبکیه نیز نیازمند بررسی در تحقیقات آینده است، از جمله پایداری بلندمدت ایمپلنت ها و امکان پلاستیسیتهٔ نورونی در پاسخ به تحریک طولانی مدت. بیمار
ستان رویال منچستر و پروفسور پائولو ئی. استنگا در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۵ نخستین کاشت موفق Argus II ساخت شرکت Second Sight را در بیماران مبتلا به دژنراسیون ماکولا وابسته به سن (AMD) شدید اعلام کردند. این نتایج بسیار چشمگیر بودند، زیرا به نظر می رسد بیماران توانسته اند دید باقی ماندهٔ خود را با دید مصنوعی ادغام کنند. این امر می تواند امکان استفاده از ایمپلنت های شبکیه را برای میلیون ها بیمار مبتلا به AMD فراهم کند.
گروه های شبه نظامی محلی فلسطینی متنوعی در کرانه باختری، برای مبارزه با اسرائیل، که از سال ۱۹۶۷، این منطقه را اشغال کرده است، تشکیل شده اند. این شبه نظامیان، عمدتاً نقش های دفاعی را بر عهده گرفته اند و در جریان حملات نیروهای دفاعی اسرائیل به مناطق فلسطینی نشین کرانه باختری، با آن ها درگیر می شوند، در حالی که گاهی عملیات تهاجمی علیه پاسگاه های نظامی، ایست های بازرسی و شهرک نشینان اسرائیلی نیز انجام می دهند.
جایزه البرز که به «نوبل ایرانی» نیز شهرت دارد جایزه ای علمی است که هر ساله توسط بنیاد فرهنگی البرز به دانشمندان، پژوهشگران، دانشجویان و دانش آموزان برگزیده ایرانی اعطا می شود. این جایزه با هدف تجلیل از مقام علم و فرهنگ و تشویق نخبگان کشور در سال ۱۳۴۲ توسط حسینعلی البرز، کارآفرین و نیکوکار ایرانی، بنیان گذاشته شد. تاریخچه. بنیاد فرهنگی البرز از زمان تأسیس تاکنون نقش مهمی در حمایت از استعدادهای درخشان ایرانی داشته است. این بنیاد علاوه بر اهدای جایزه حسن تحصیل به بیش از ۴۶۵۰ نفر، به بیش از ۳۰۰۰ دانشجو نیز وام های تحصیل و اشتغال اعطا کرده است. طی دهه اخیر، بنیاد البرز با برگزاری همایش های ملی و استانی، به ۱۷۸۲ نفر از دانشمندان، مخترعان، دانشجویان و دانش آموزان برتر کشور، جایزه البرز را تقدیم کرده است. این جایزه در گذشته با عنوان جایزه بنیاد البرز نیز شناخته می شد اما اکنون با نام جایزه البرز معرفی می شود. مراسم اهدای جایزه البرز همواره با حضور مقامات عالی رتبه کشوری برگزار شده است. پیش از انقلاب، نخست وزیر و وزرای آموزش عالی و آموزش و پرورش در این مراسم حضور داشتند و پس از انقلاب نیز، وزرا و مسئولین فرهنگی و علمی
کشور در این همایش شرکت می کنند. حسینعلی البرز. حسینعلی البرز (زادهٔ ۱۲۸۵ خورشیدی در تهران - درگذشتهٔ ۱۳۷۷ خورشیدی در کانادا) یک کارآفرین و نیکوکار ایرانی بود. او به دلیل وقف بخش عمده ای از ثروت خود در راستای حمایت از علم و فرهنگ، به عنوان چهره ماندگار وقف علمی شناخته می شود. زندگی و تحصیلات. البرز تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در ایران گذراند و در سال ۱۳۰۴ از کالج آمریکایی ها (دبیرستان البرز کنونی) دیپلم گرفت. او به زبان های انگلیسی و روسی تسلط داشت. فعالیت های اقتصادی و فرهنگی. حسینعلی البرز در طول حیات خود یکی از ۵۰ کارآفرین برجسته ۱۵۰ سال اخیر ایران محسوب می شود. او در زمینه فعالیت های اقتصادی و فرهنگی نقش مهمی ایفا کرد و از جمله اعضای اولین هیئت امنای دانشگاه صنعتی شریف (آریامهر سابق) و دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی (مدرسه عالی فنی تهران سابق) بود. بنیاد فرهنگی البرز و فعالیت های خیرخواهانه. حسینعلی البرز در سال ۱۳۴۲ با سرمایه ای معادل یک بانک خصوصی، بنیاد فرهنگی البرز را تأسیس کرد. هدف اصلی این بنیاد، تشویق و حمایت از نخبگان و دانشجویان مستعد ایرانی بود. او تمامی اموال خود را وقف این بنیاد کرد و
شخصاً مدیرعامل آن شد. البرز تا پایان عمر، از دریافت هرگونه حقوق یا مزایایی خودداری کرد و این عمل به عنوان «وقف وجود» شناخته می شود. نوآوری ها و وصیت نامه. حسینعلی البرز مبتکر برخی طرح های حمایتی بود که برای اولین بار در ایران اجرا شدند: البرز همچنین در وصیت نامه خود، جسدش را برای کالبدشکافی و استفاده در تحقیقات علمی به دانشکده پزشکی دانشگاه تهران اهدا کرد که از آن به عنوان «وقف پیکر» یاد می شود. ویژگی های جایزه البرز. برخی از ویژگی های انحصاری جایزه البرز که به صورت سالانه به برترین های علمی کشور در دو بخش نخبگان و دانش آموزی اهدا می شود، عبارتند از: برخی منتخبین. تعدادی از منتخبانی نیز که در دهه های اخیر مفتخر به کسب جایزه البرز شده اند، عبارتند از: