Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عدالتخواهی، حتی یک قطره خون توسط نیروهای واگنر ریخته نشد. پیش از این الکساندر لوکاشنکو، رئیس جمهور بلاروس اعلام کرد که پریگوژین، پیشنهاد لوکاشنکو در مورد توقف پیشروی نیروهایش به سمت مسکو را پذیرفت. مرگ. در ۲۳ اوت ۲۰۲۳ جت حامل یوگنی پریگوژین در شمال مسکو سقوط کرد. پریگوژین و دیمیتری اوتکین، که به عنوان «دست راست» پریگوژین شناخته می شد، به همراه ۸ سرنشین جت کشته شدند. سخنگوی کاخ کرملین اشاره کشورهای غربی به این که پریگوژین، به دستور ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، کشته شده است را «دروغ محض» خواند. مقامات روسی در &lt;bdi&gt;۲۷ اوت ۲۰۲۳&lt;/bdi&gt; رسماً تأیید کردند آزمایش های ژنتیکی نشان داده که پریگوژین در جریان سقوط ۲۳ اوت جان خود را از دست داد. پس از سقوط هواپیما پوتین ضمن تسلیت به خانواده او، پریگوژین را مردی بااستعداد اما پیچیده توصیف کرد که در مناطق مختلف جهان به نتایج موفقیت آمیزی دست یافت. همچنین جو بایدن، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا اظهار کرد که از شنیدن خبر مرگ احتمالی رئیس گروه واگنر تعجب نکرد و آن غیرقابل انتظار نخواند. پریگوژین &lt;bdi&gt;۲۹ اوت ۲۰۲۳&lt;/bdi&gt; در مراسمی خصوصی در گورستان پروخ
وستکوی سن پترزبورگ دفن شد. زلنسکی در گفتگویی مدعی شد که او به دستور پوتین کشته شده است.
ایان کار (; – ) موسیقی دان، آهنگساز، نویسنده و آموزگار اهل اسکاتلند بود. او نویسنده زندگینامه کیت جرت و مایلز دیویس است.
بابی جسپر (; – ) نوازنده و آهنگساز سبک جاز اهل بلژیک بود. وی در نواختن سازهای ساکسوفون و فلوت تبحر داشت و بین سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۳ میلادی فعالیت می کرد.
سنت گودلیو ( 1052 ۶ ژوئیه ۱۰۷۰) که همچنین با نام های گودلوا، گودلیو و گودلینا نیز شناخته می شود یک قدیس فلاندری بود. او با نیکوکاری و ملایمت با همه رفتار کرد و ازدواجی را که مرسوم بود پذیرفت، اما مشخص شد که همسر و خانواده اش سواستفاده گر بودند که سرانجام او را با کمک خدمت کارش خفه کردند. هر سال، یکشنبه بعد از ۴ ژوئیه، یک راهپیمایی بزرگداشت سنت گودلیو در ژیستل برگزار می شود.
داستان موسیقایی ژانری از داستان است که در آن موسیقی هم به عنوان موضوع و هم از طریق ریتم و جریان روایت، از اهمیت بالایی برخوردار است. از نویسندگان برجسته ای که رمان های تخیلی موسیقایی نوشته اند می توان به دان دلیلو ("خیابان جونز بزرگ")، تام پروتا ("استخوان آرزوها")، رادی دویل ("تعهدات")، نیک هورن بای ("وفاداری بالا") اشاره کرد.
زیبیله بدفورد (، – ) رمان نویس و روزنامه نگار آلمانی-بریتانیایی بود. آغاز زندگی. او با نام زیبیله آلاید الزا فون شونبک در محله شارلوتنبورگ در غرب برلین در پادشاهی پروس زاده شد. پدرش ماکسیمیلیان یوزف فون شونبک یک اشراف زاده آلمانی، سرهنگ دوم بازنشسته و کلکسیونر بود و مادرش الیزابت برنهارت یک آلمانی یهودی بود. زیبیله با عقاید کاتولیک پدرش در قلعه فلدکیرش در منطقه بادن بزرگ شد. او یک خواهر ناتنی از ازدواج اول پدرش داشت. والدینش در سال ۱۹۱۸ طلاق گرفتند و زیبیله پیش پدرش ماند که با شرایط مالی نه چندان مناسب همچنان به جمع آوری اشیای هنری و شراب می پرداخت. زمانیکه پدرش در سال ۱۹۲۵ درگذشت، زیبیله ۱۴ ساله بود و برای زندگی همراه با مادر و ناپدریش که یک دانشجوی معماری بود، به ایتالیا رفت. اون در آن سالها در انگلستان به تحصیل پرداخت و در همپستید ساکن شد. در ابتدای دهه ۱۹۲۰ میلادی، زیبیله اغلب میان انگلستان و ایتالیا در سفر بود. با طلوع فاشیسم در ایتالیا، مادر و ناپدریش در روستای ساحلی ساناری-سیور-مر در پروانس در جنوب فرانسه در نزدیکی تولون و مارسی مستقر شدند. زیبیله نوجوان هم در همان جا ساکن شد و با آلدوس هاکسلی که در آن
نزدیکی زندگی می کرد دوست شد. او در این زمان با تعداد زیادی از نویسندگان آلمانی که در آن منطقه ساکن بودند به تعامل پرداخت و از آنها تأثیر پذیرفت از جمله توماس مان و برتولت برشت. مدتی بعد مادرش به مورفین اعتیاد پیدا کرد که توسط یک پزشک محلی تجویز شده بود. در سال ۱۹۳۳ زیبیله در مجله ادبی زاملونگ که به دست کلاوس مان، پسر توماس مان اداره می شد، مقاله ای در انتقاد از رژیم نازی منتشر کرد. در این زمان بود که اصل و نسب یهودی او توسط نازی ها کشف گردید و حسابهای بانکیش در آلمان مسدود شدند. برای او مشکل بود که گذرنامه آلمانی خود را تمدید کند و ماندن در ایتالیا بدون یک پاسپورت معتبر یا منبع درآمد با خطر دیپورت شدن به آلمان همراه بود. ماریا همسر آلدوس هاکسلی در سال ۱۹۳۵ راه حلی پیدا کرد. زیبیله با یک افسر ارتش انگلیسی به نام والتر «تری» بدفورد ازدواج مصلحتی کرد که خود دوست پسر سابق خدمتکار مرد ویستن هیو اودن بود و توانست به این روش پاسپورت بریتانیایی دریافت کند. اگرچه این ازدواج اندکی بعد پایان یافت، زیبیله نام خانوادگی شوهرش را انتخاب کرد و تمام آثار بعدی خود را با نام زیبیله بدفورد منتشر ساخت. او پیش از نبرد فرانسه با ی
اری آلدوس و ماریا هاکسلی فرانسه را به مقصد آمریکا ترک کرد. او به دنبال هاکسلیها به کالیفرنیا رفت و ادامه جنگ جهانی دوم را در ایالات متحده گذراند. حرفه نویسندگی. پس از جنگ، زیبیله به مدت یکسال در مکزیک به سفر پرداخت. تجربه هایش در آن سفر مبنای چاپ نخستین کتابش در سال ۱۹۵۳ شد که سفرنامه ای به نام "" بود. بدفورد باقی دهه ۱۹۴۰ را در فرانسه و ایتالیا گذراند. در این زمان رابطه عاشقانه ای با زن آمریکایی به نام اولین دابلیو. جندل داشت که شوهرش را بخاطر او ترک کرد و خود نویسنده و ویراستار شد. "یک میراث"، دومین کتاب بدفورد و نخستین رمان او بود که در سال ۱۹۵۶ منتشر شد. فرنسیس کینگ از آن به عنوان یکی از آثار بزرگ قرن بیستم یاد کرده است. اگرچه یک کار داستانی است اما بیانگر زندگی پدرش و خاطرات کودکی بدفورد در آلمان است که آن را شبیه به یک خودزندگی نامه می کند. بدفورد در ۱۹۴۵ استر مورفی را ملاقات کرد که بعدها با او رابطه ای عاشقانه را آغاز کرد. اگرچه این رابطه تنها چندین سال دوام داشت، آنها در تمام مدت زندگی دوست باقی ماندند. بدفورد در دهه های ۱۹۵۰، ۱۹۶۰، و ۱۹۷۰ میلادی در فرانسه، ایتالیا، بریتانیا و پرتغال زندگی کرد. در این
زمان رابطه ای بیست ساله با رمان نویس آمریکایی ادا لرد داشت. او در ۱۹۷۹ در چلسی لندن ساکن شد. در سال ۱۹۸۱ نشان امپراتوری بریتانیا را دریافت کرد. او برای انجمن جهانی قلم کار کرد و همکار انجمن پادشاهی ادبیات انگلستان بود. آخرین اثر بدفورد "شن های سریع" بود که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. زندگی نامه وی به قلم سلینا هستینگز به نام "" در سال ۲۰۲۰ منتشر شد.
همدردی با شیطان (به فرانسوی: Sympathie pour le diable) یک فیلم جنگی و درام محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی گیوم دو فونتنی که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. این فیلم بر اساس کتابی به همین نام توسط خبرنگار جنگی فرانسوی پل مارچند (با بازی نیلس اشنایدر در نقش مارچند) که جنگ بوسنی در دهه ۱۹۹۰ را پوشش می دهد ساخته شده است. این فیلم که محصول مشترک شرکت هایی از کانادا، فرانسه و بلژیک است در جشنواره فیلم سینمانیا در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۹ به نمایش درآمد که پیش از نمایش تجاری آن در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۹ بود.
تاریخچه باشگاه فوتبال منچستر سیتی، یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در منچستر، انگلستان، به تشکیل باشگاه در سال ۱۸۸۰ توسط اعضای کلیسای سنت مارک انگلستان در وست گورتون بازمی گردد. منچستر سیتی در طول تاریخ خود ۳۶ افتخار بزرگ کسب کرده است: ده عنوان لیگ، هفت جام حذفی، هشت جام اتحادیه، هفت جام خیریه، یک لیگ قهرمانان اروپا، یک سوپرجام اروپا، یک جام باشگاه های جهان و یک جام برندگان جام اروپا. ۱۸۸۰–۱۹۲۸. اعضای کلیسای سنت مارک انگلستان، وست گورتون، منچستر، باشگاه فوتبالی را که به منچستر سیتی معروف شد، برای اهداف عمدتاً بشردوستانه بنیان گذاشتند. دو ناظر کلیسا با ایجاد فعالیت های جدید برای مردان محلی به دنبال مهار خشونت باندهای محلی و اعتیاد به الکل بودند، در حالی که بیکاری بالا در شرق منچستر، به ویژه گورتون، گرفتار شد. از همه مردان صرف نظر از مذهب استقبال می شود. یک باشگاه کریکت کلیسا در سال ۱۸۷۵ تشکیل شده بود، اما هیچ معادلی برای ماه های زمستان وجود نداشت. برای اصلاح این موضوع، و به عنوان بخشی از فشار کلی رئیس آرتور کانل برای مداخله در آسیب های اجتماعی، سرپرستان کلیسا ویلیام بیستو و توماس گودبره، که سمت های ارشدی در اتح
ادیه آهن کار داشتند، در زمستان ۱۸۸۰ یک تیم فوتبال کلیسا به نام سنت مارکز (وست گورتون) راه اندازی کرد (گاهی اوقات به عنوان West Gorton (سنت مارکز) نوشته می شود. اولین مسابقه ثبت شده تیم در ۱۳ نوامبر ۱۸۸۰ در برابر یک تیم کلیسایی از مک کلسفیلد رخ داد. سنت مارکس بازی را ۲–۱ باخت و تنها در یک بازی در فصل افتتاحیه ۸۱–۱۸۸۰ با پیروزی بر استالیبریج کلارنس در مارس ۱۸۸۱ پیروز شد سیتی نخستین افتخارات خود را با قهرمانی در دسته دوم در سال ۱۸۹۹ به دست آورد. با آن صعود به بالاترین سطح در فوتبال انگلیس، دسته اول، رسید. آنها اولین افتخار بزرگ خود را در ۲۳ آوریل ۱۹۰۴ به دست آوردند و بولتون واندررز را ۱–۰ در کریستال پالاس شکست دادند و جام حذفی را بردند. سیتی پس از نایب قهرمانی در لیگ، در آن فصل به سختی از کسب دو قهرمانی در لیگ و جام حذفی دست یافت، اما سیتی به اولین باشگاه منچستر تبدیل شد که یک افتخار بزرگ را به دست آورد. در فصل های پس از قهرمانی جام حذفی، باشگاه با اتهامات بی نظمی مالی مواجه شد که به تعلیق هفده بازیکن در سال ۱۹۰۶ منجر شد، از جمله کاپیتان بیلی مردیت، که متعاقباً در شهر به منچستریونایتد نقل مکان کرد. آتش سوزی در ه
اید رود در سال ۱۹۲۰ جایگاه اصلی را ویران کرد و در سال ۱۹۲۳ باشگاه به ورزشگاه جدید خود در مین رود در ماس ساید نقل مکان کرد. ۱۹۲۸–۱۹۶۵. در دهه ۱۹۳۰، منچسترسیتی به دو فینال متوالی جام حذفی رسید، با شکست مقابل اورتون در سال ۱۹۳۳، پیش از اینکه با شکست دادن پورتسموث در سال ۱۹۳۴، قهرمان جام شود در طول مسابقات جام حذفی ۱۹۳۴، منچسترسیتی رکورد بیشترین حضور خانگی در تاریخ فوتبال انگلیس را شکست، زیرا ۸۴٬۵۶۹ هوادار مین رود را برای بازی در دور ششم جام حذفی مقابل استوک سیتی در سال ۱۹۳۴ جمع کردند - رکوردی که هنوز هم پابرجاست. روز این باشگاه برای اولین بار در سال ۱۹۳۷ عنوان لیگ دسته اول را به دست آورد، اما در فصل بعد، علیرغم به ثمر رساندن گل های بیشتر از هر تیم دیگری در این بخش، سقوط کرد. بیست سال بعد، یک تیم سیتی با الهام از یک سیستم تاکتیکی به نام "Revie Plan" دوباره به فینال های متوالی جام حذفی در سال های ۱۹۵۵ و ۱۹۵۶ رسید. همان طور که در دهه ۱۹۳۰، آنها اولین را به نیوکاسل یونایتد باختند و دومی را بردند. فینال سال ۱۹۵۶، که در آن منچسترسیتی ۳–۱ بیرمنگام سیتی را شکست داد، یکی از معروف ترین فینال های همه دوران است و به خاطر بر
ت تراتمن، دروازه بان سیتی که پس از شکستن ناخودآگاه گردنش به بازی ادامه داد، به یادگار مانده است. ۱۹۶۵–۲۰۰۱. پس از سقوط به دسته دوم در سال ۱۹۶۳، آینده با حضور کم سابقه ۸٬۰۱۵ تماشاچی خانگی در مقابل سویندون تاون در ژانویه ۱۹۶۵، بد به نظر می رسید در تابستان ۱۹۶۵، تیم مدیریت جو مرسر و مالکوم آلیسون منصوب شد. در فصل اول زیر نظر مرسر، سیتی عنوان دسته دوم را به دست آورد و خریدهای مهمی را در مایک سامربی و کالین بل انجام داد. دو فصل بعد، در ۶۸–۱۹۶۷، منچسترسیتی برای دومین بار قهرمان لیگ شد و در آخرین روز فصل با پیروزی ۴–۳ در نیوکاسل یونایتد عنوان قهرمانی را به دست آورد و همسایه نزدیک خود منچستریونایتد را شکست داد و به مقام دوم رسید. جام های بیشتری به دنبال داشت: سیتی در سال ۱۹۶۹ جام حذفی را برد، پیش از اینکه با فتح جام برندگان جام اروپا در سال ۱۹۷۰ به موفقیت های اروپایی دست پیدا کرد و گورنیک زابرزه را ۲–۱ در وین شکست داد. سیتی در آن فصل قهرمان لیگ کاپ شد و دومین تیم انگلیسی شد که در همان فصل یک جام اروپایی و یک جام داخلی را به دست می آورد. این باشگاه در طول دهه ۱۹۷۰ به رقابت برای کسب افتخارات ادامه داد و در دو نوبت یک ا
متیاز کمتر از قهرمان لیگ به پایان رساند و به فینال جام لیگ ۱۹۷۴ رسید. یکی از بازی های این دوره که هواداران منچستر سیتی آن را با علاقه به یاد می آورند، بازی آخر فصل ۷۴–۱۹۷۳ در برابر رقیب سرسخت منچستریونایتد است که برای داشتن هر گونه امیدی برای اجتناب از سقوط به برد نیاز داشت. دنیس لاو بازیکن سابق یونایتد با یک ضربه پشتی گلزنی کرد تا سیتی با نتیجه ۱–۰ در اولدترافورد به پیروزی برسد و سقوط رقبای خود را تأیید کند. جام پایانی موفق ترین دوره باشگاه در سال ۱۹۷۶ به دست آمد، زمانی که نیوکاسل یونایتد در فینال جام اتحادیه با نتیجه ۲–۱ شکست خورد. پس از موفقیت دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، دوره ای طولانی افول داشت. مالکوم آلیسون مجدداً در سال ۱۹۷۹ به باشگاه پیوست تا برای دومین بار سرمربی شود، اما مبالغ زیادی را برای خریدهای ناموفق مانند استیو دیلی هدر داد. پس از آن تعدادی از مدیران دنبال شدند - هفت نفر تنها در دهه ۱۹۸۰. سیتی تحت هدایت جان باند به فینال جام حذفی ۱۹۸۱ رسید اما در یک بازی مجدد به تاتنهام هاتسپر شکست خورد. این باشگاه دو بار در دهه ۱۹۸۰ از لیگ برتر سقوط کرد (در سال های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۷)، اما دوباره در سال ۱۹۸۹ به لیگ برتر با
زگشت و در سال های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲ با مدیریت پیتر رید به مقام پنجم رسید. با این حال، این تنها یک مهلت موقت بود، و پس از جدایی رید، ثروت منچسترسیتی همچنان رو به زوال بود. سیتی پس از ایجاد لیگ برتر در سال ۱۹۹۲، بنیانگذاران لیگ برتر بودند، اما پس از کسب رتبه نهم در فصل اول، سه فصل مبارزه را تحمل کردند تا اینکه در سال ۱۹۹۶ سقوط کردند. پس از دو فصل حضور در دسته یک، سیتی به پایین ترین نقطه تاریخ خود سقوط کرد و به دومین قهرمان اروپا تبدیل شد که پس از ماگدبورگ ۱ آلمان به رده سوم لیگ کشورش سقوط کرد. ۲۰۰۱–اکنون. پس از سقوط، باشگاه دچار تحولات خارج از زمین شد و دیوید برنشتاین، رئیس جدید، نظم مالی بیشتری را معرفی کرد. سیتی در نخستین تلاش صعود کرد و در بازی پلی آف مقابل گیلینگهام به شکلی نمایشی به دست آمد. دومین صعود متوالی باعث شد که سیتی به لیگ برتر بازگردد، اما ثابت شد که این یک گام بسیار دور برای باشگاه در حال بهبودی بود و در سال ۲۰۰۱ سیتی یک بار دیگر سقوط کرد. کوین کیگان به عنوان سرمربی جدید در فصل نزدیک به زمین آمد و بازگشت فوری به لیگ دسته اول را به ارمغان آورد زیرا باشگاه در فصل ۰۲–۲۰۰۱ قهرمانی دسته یک را به دست آورد و
رکوردهای باشگاهی برای تعداد امتیازات و گل های زده شده در یک فصل را شکست. فصل ۰۳–۲۰۰۲ آخرین فصل در مین رود بود و شامل پیروزی ۳–۱ در دربی مقابل رقبای منچستریونایتد بود که به یک دوره ۱۳ ساله بدون پیروزی در دربی پایان داد. سیتی همچنین برای نخستین بار در ۲۵ سال گذشته به مسابقات اروپایی راه یافت. در سال ۲۰۰۳، باشگاه به ورزشگاه جدید شهر منچستر نقل مکان کرد. چهار فصل اول در ورزشگاه همگی منجر به پایان جدول میانی شد. سون گوران اریکسون، سرمربی سابق تیم ملی انگلیس، در سال ۲۰۰۷، نخستین مربی باشگاه از خارج از کشور شد پس از یک آغاز درخشان، اجراها در نیمه دوم فصل کم رنگ شدند و اریکسون در ژوئن ۲۰۰۸ اخراج شد دو روز بعد در ۴ ژوئن ۲۰۰۸، مارک هیوز جایگزین اریکسون شد. تا سال ۲۰۰۸، باشگاه از نظر مالی در وضعیت نامطمئنی قرار داشت. تاکسین شیناواترا یک سال پیش کنترل باشگاه را به دست گرفته بود، اما مشقات سیاسی او باعث مسدود شدن دارایی هایش شد. سپس، در اوت ۲۰۰۸، باشگاه توسط گروه ابوظبی یونایتد خریداری شد. این تصاحب بلافاصله با انبوهی از پیشنهادها برای بازیکنان برجسته همراه شد. این باشگاه با به خدمت گرفتن روبینیو بازیکن برزیلی از رئال ما
درید به مبلغ ۳۲٫۵ میلیون پوند، رکورد نقل و انتقالات بریتانیا را شکست. با وجود هجوم پول، عملکردها نسبت به فصل پیش پیشرفت چندانی نداشتند، با این حال، تیم دهم شد، اگرچه آنها برای رسیدن به یک چهارم نهایی جام یوفا خوب عمل کردند. در تابستان ۲۰۰۹، باشگاه هزینه های نقل و انتقالات را با هزینه ای بیش از ۱۰۰ میلیون پوند به سطح بی سابقه ای رساند. بازیکن گرت بری، روکه سانتا کروز، کولو توره، امانوئل آدبایور، کارلوس توز و جولئون لسکات. در دسامبر ۲۰۰۹، مارک هیوز - که اندکی پیش از تغییر مالکیت استخدام شده بود، اما در ابتدا توسط هیئت مدیره جدید حفظ شد - روبرتو مانچینی به عنوان مدیر جایگزین شد. سیتی فصل را در رده پنجم لیگ برتر به پایان رساند و به سختی از حضور در لیگ قهرمانان اروپا غافل شد و در لیگ اروپا در فصل ۱۱–۲۰۱۰ شرکت کرد. سرمایه گذاری مداوم بر روی بازیکنان در فصول متوالی دنبال شد و نتایج با بهبود کیفیت بازیکنان مطابقت داشت. سیتی پس از شکست دادن رقبای دربی منچستریونایتد در نیمه نهایی به فینال جام حذفی ۲۰۱۱، نخستین فینال بزرگ خود در بیش از ۳۰ سال، رسید، نخستین باری که از سال ۱۹۷۵ رقیب خود را از مسابقات جام حذفی حذف کرد. آنه
ا در فینال استوک سیتی را ۱–۰ شکست دادند و پنجمین جام حذفی خود را به دست آوردند، نخستین جام مهم باشگاه از زمان قهرمانی در جام اتحادیه در سال ۱۹۷۶. در همان هفته، این باشگاه برای نخستین بار از سال ۱۹۶۸ با پیروزی ۱–۰ در لیگ برتر مقابل تاتنهام هاتسپور، به لیگ قهرمانان اروپا راه یافت. در آخرین روز فصل ۱۱–۲۰۱۰، سیتی از آرسنال گذشت و مقام سوم لیگ برتر را کسب کرد و بدین ترتیب جواز حضور مستقیم در مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا را تضمین کرد. در فصل ۱۲–۲۰۱۱ عملکردهای قوی ادامه یافت، با این که باشگاه فصل بعد را با فرمی عالی آغاز کرد، از جمله شکست دادن ۵–۱ تاتنهام در وایت هارت لین و شکست منچستریونایتد با نتیجه ۶–۱ در ورزشگاه اختصاصی یونایتد. اگرچه فرم قوی در نیمه فصل رو به افول گذاشت و سیتی در یک برهه هشت امتیاز از رقیب سرسخت خود عقب افتاد و تنها ۶ بازی مانده به پایان بازی باقی مانده بود، افت بی سابقه قهرمانان قبلی به تیم آبی منچستر این امکان را داد تا به تساوی برسد. دو بازی مانده به پایان، یک فینال هیجان انگیز را برای هر دو تیم با امتیاز برابر در روز آخر رقم زدند. علیرغم اینکه سیتی تنها به برد خانگی مقابل تیمی در منطقه سق
وط نیاز داشت، آنها همچنان موفق شدند تا پایان زمان عادی یک گل عقب بیفتند و باعث شد برخی از بازیکنان یونایتد بازی خود را با این باور که قهرمان لیگ شده اند، به پایان برسانند. دو گل در وقت پایانی - از جمله یک گل که تقریباً پنج دقیقه پس از سپری شدن وقت عادی به ثمر رسید - منجر به یک قهرمانی تقریباً واقعی در آخرین لحظه، اولین قهرمانی سیتی در ۴۴ سال گذشته شد و تنها پنجمین تیمی شد که از زمان بنیانگذاری لیگ برتر قهرمان شده است. در سال ۱۹۹۲ پس از آن، این رویداد توسط منابع رسانه ای از بریتانیا و سراسر جهان به عنوان بزرگ ترین لحظه در تاریخ لیگ برتر توصیف شد. پس از پایان فصلی که بسیاری باورمند بودند تنها سیتی را تشویق می کند، با این حال، فصل بعد نتوانست از هیچ یک از دستاوردهای دو فصل اول سلطنت مانچینی استفاده کند. در پنجره نقل و انتقالات عملاً هیچ بازیکنی به باشگاه ملحق نشد تا آخرین روز فصل، زمانی که در آخرین لحظه فعالیت، چهار بازیکن مختلف در فاصله حدود ۱۰ ساعت به هم پیوستند. فوتبال آزاد فصل پیش به طور ناگهانی نادر بود، و در حالی که به نظر می رسید سیتی به ندرت از رتبه دوم جدول سقوط کند، آنها در کل فصل چالش کمی برای عنوان ق
هرمانی داشتند. در لیگ قهرمانان اروپا، این باشگاه در مرحله گروهی برای دومین فصل متوالی حذف شد، نتیجه ای که به نظر می رسید شهرت مانچینی را در مدیریت بازی های داخلی به مراتب بهتر از اروپا تأیید می کند، در حالی که دومین فینال جام حذفی در سه فصل به پایان رسید. در شکست ۱–۰ مقابل ویگان اتلتیک سقوط کرده. این باخت منجر به اخراج مانچینی شد، ظاهراً به دلیل اینکه او نتوانسته بود به اهداف خود در فصل برسد اما بسیاری در مطبوعات از خراب شدن روابط بین مانچینی و بازیکنانش و همچنین بین ایتالیایی و او خبر دادند. مافوق سطح هیئت مدیره، در حالی که امتناع از ارتقاء بازیکنان جوان نیز ذکر شد. به جای او مانوئل پلگرینی شیلیایی منصوب شد، که رکورد بسیار چشمگیرتری در لیگ قهرمانان داشت، اما شهرت کمتری برای برنده شدن جام داشت. در نخستین فصل پیگرینی، سیتی قهرمان لیگ کاپ شد و در آخرین بازی فصل ، قهرمانی لیگ برتر را دوباره به دست آورد. با این حال، فرم لیگ تیم در چند سال آینده کمتر چشمگیر بود: اگرچه آنها در فصل ۱۵–۲۰۱۴ به عنوان نایب قهرمانی دست یافتند، اما در فصل ۱۶–۲۰۱۵ سیتی با تفاضل گل در رده چهارم قرار گرفت که پایین ترین موقعیت آنها از سال ۲۰
۱۰ است. از سوی دیگر، پلگرینی یک قهرمانی دیگر در جام اتحادیه به ارمغان آورد و مهم تر از آن، او سیتی را به نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا رساند که با اختلاف کم به قهرمان آینده رئال مادرید باخت. این بالاترین قهرمانی باشگاه در تاریخ لیگ قهرمانان اروپا بود، اما با این وجود، سلطنت پلگرینی در انتظار سرمربی رؤیایی سیتی به پایان رسید. پپ گواردیولا، سرمربی سابق بارسلونا و بایرن مونیخ، در ۱ فوریه ۲۰۱۶، ماه پیش از پایان دوره مربیگری پلگرینی، به عنوان سرمربی جدید منچستر سیتی تأیید شد و تا به امروز در این سمت باقی مانده است. در دوران گواردیولا، سیتی عنوان قهرمانی لیگ برتر ۱۸–۲۰۱۷ را با بالاترین مجموع امتیازات تاریخ به دست آورد و در این مسیر رکوردهای متعدد باشگاهی و لیگ انگلیس را شکست. آنها همچنین جام لیگ را در آن فصل بردند و سرخیو آگوئرو بهترین گلزن تاریخ باشگاه شد. در فصل بعد، گواردیولا باشگاه را هدایت کرد تا عناوین خود در لیگ برتر و جام اتحادیه را حفظ کند، اولین بار در تاریخ که سیتی موفق به دفاع از عنوان قهرمانی شد. این تیم سپس در فینال جام حذفی پیروز شد و یک سه گانه داخلی بی سابقه از عناوین مردان انگلیس را تکمیل کرد. در
سال ۲۰۲۰، یوفا منچسترسیتی را به دلیل نقض قوانین بازی جوانمردانه مالی یوفا به مدت دو فصل از حضور در مسابقات اروپایی محروم کرد. باشگاه به دادگاه حکمیت ورزش شکایت کرد، که این محرومیت را در عرض چند ماه لغو کرد و دریافت که برخی از اتهامات بالاتر از سقف پنج ساله برای چنین تحقیقات یوفا هستند، در حالی که سایر اتهامات اثبات نشده بودند. CAS همچنین جریمه یوفا را از ۳۰ یورو به ۱۰ میلیون یورو کاهش داد. در فصل ۲۱–۲۰۲۰ لیگ برتر تحت تأثیر کووید-۱۹، منچسترسیتی عنوان خود را از لیورپول پس گرفت و برای سومین بار در چهار سال گذشته قهرمان شد. آنها فصل را با ۱۲ امتیاز بیشتر از منچستریونایتد رتبه دوم به پایان رساندند و با سه بازی باقی مانده عنوان قهرمانی را به دست آوردند. آنها همچنین برای چهارمین بار پیاپی و هشتمین بار در مجموع با شکست ۱–۰ تاتنهام، قهرمان جام اتحادیه شدند. پیروزی سیتی در لیگ دهمین عنوان قهرمانی در لیگ و جام حذفی در دوره پنج ساله گواردیولا بود که او را به موفق ترین سرمربی تاریخ باشگاه تبدیل کرد. این فصل با موفقیت سیتی در اروپا برجسته شد، و این باشگاه به نخستین فینال خود در تاریخ لیگ قهرمانان رسید، جایی که آنها با چلسی
دیدار کردند و آن را به سومین فینال تمام انگلیسی در تاریخ مسابقات تبدیل کردند. با این حال، آبی ها با گل کای هاورتز در ورزشگاه دو دراگائو در پورتو ۱–۰ شکست خوردند. با این حال، موفقیت سیتی موفق ترین کمپین اروپایی آنها تا به امروز بود. آبی ها در فصل ۲۲–۲۰۲۱ کمپین دیگری برای به یاد ماندن ایجاد کردند، با حفظ عنوان لیگ خود، پس از یک رقابت نزدیک دیگر با لیورپول و کسب چهار عنوان قهرمانی در پنج فصل. در مورد دیگری از «سیتی معمولی» که نیاز به چهار امتیاز از دو بازی اخیر خود داشت، آبی ها در هر دو بازی با دو گل عقب افتاده بودند، اما پس از تساوی ۲–۲ مقابل وستهم خارج از خانه، و پیروزی ۳–۲ در خانه استون ویلا در فینال فصل به نتیجه رسیدند. این سه گل آخر همگی در یک بازی برق آسا پنج دقیقه ای بین دقایق ۷۶ و ۸۱ به ثمر رسیدند، در لحظاتی که در کنار پیروزی های معروف در فینال پلی آف ۱۹۹۹ مقابل گیلینگهام و فینال لیگ برتر ۱۲–۲۰۱۱ مقابل QPR قرار می گرفت. سیتی همچنین در آن فصل بار دیگر به نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا رسید (و تنها برای سومین بار در تاریخ خود)، اما در آنجا توسط رئال مادرید ۶–۵ در مجموع دو بازی نزدیک و بسیار دراماتیک شکست خ
ورد. تا پایان فصل ۲۲–۲۰۲۱، منچسترسیتی چهار عنوان قهرمانی لیگ را در پنج فصل تحت فرمانروایی گواردیولا به دست آورد و در دو نوبت آنها را حفظ کرد. آنها دو بار با یک امتیاز از لیورپول این عنوان را کسب کرده بودند و در جریان ایجاد یک رقابت شدید جدید بودند که به مدیران گواردیولا و یورگن کلوپ و همچنین هواداران باشگاه های مربوط نیز ترجمه شد. گواردیولا همچنین سیتی را به نخستین فینال لیگ قهرمانان اروپا و یک نیمه نهایی دیگر هدایت کرده بود که در شرایطی دراماتیک به رئال مادرید باخت. فصول ۲۱–۲۰۲۰ و ۲۲–۲۰۲۱ نیز به عنوان پایان دوران رکورددار گلزن سیتی، سرخیو آگوئرو در باشگاه پس از ۱۰ فصل و ۲۶۰ گل، قابل توجه بود. آبی ها تلاش کردند تا فوراً یک جانشین جذب کنند و بنابراین نقش ۹ نادرست را به طور گسترده در دستیابی به اهداف خود در این فصول به کار گرفتند، پیش از اینکه ارلینگ هالند را از بوروسیا دورتموند برای حدود ۵۰ میلیون یورو به خدمت بگیرند.
ایناروس دوم که با نام ایناروس نیز شناخته می شود، (حدوداً ۴۶۰ پیش از میلاد) یک فرمانروای شورشی مصری بود که پسر یک شاهزاده مصری به نام پسامتیک، احتمالاً از نسل قدیمی سائیت و نوه پسامتیک سوم بود. او در سال ۴۶۰ پیش از میلاد با کمک متحدان آتنی خود به فرماندهی دریاسالار چاریتیمید بر ضد ایرانیان قیام کرد و ارتش ایران به فرماندهی ساتراپ هخامنش را شکست داد. ایرانیان به ممفیس عقب نشینی کردند، اما آتنیان سرانجام در سال ۴۵۴ پیش از میلاد توسط ارتش ایرانی به رهبری بغابوخش دوم، ساتراپ سوریه و آرتاباز یکم، ساتراپ فریگیه هلسپونت، پس از دو سال محاصره شکست خوردند. ایناروس دستگیر شد و به شوش برده شد، جایی که گفته می شود در سال ۴۵۴ پیش از میلاد به صلیب کشیده شد. منشأ درگیری های مصر. او از ماریا (بالا فاروس) و بخشی از دلتای نیل در اطراف سائیس بر لیبیایی ها سلطنت داشت. ایناروس با کمک آمیرتائوس، همچنین از سایس، که باتلاق های شمالی را تصرف کرد، باجگیران را در حین جمع آوری مزدوران بیرون راند. هنگامی که خشایارشا در سال ۴۶۵ پیش از میلاد ترور شد، پسرش اردشیر یکم جانشین او شد، اما به زودی چندین قسمت از شاهنشاهی هخامنشی شورش کردند، که عمده
ترین آنها باختر و مصر بودند. ایناروس مصری، ساتراپ پارسی مصر هخامنش، عموی اردشیر را شکست داد و کنترل مصر سفلی را به دست گرفت. وی با یونانیان که هنوز رسماً با ایران در جنگ بودند تماس گرفت و در سال ۴۶۰ پیش از میلاد، آتن یک نیروی اعزامی متشکل از ۲۰۰ کشتی و ۶۰۰۰ پیاده نظام سنگین اسلحه (هوپلیت) را برای حمایت از ایناروس اعزام کرد. سپاهیان مصر و آتن نیروهای محلی پارسی مصر را شکست داده و شهر ممفیس، به جز ارگ پارسی که چندین سال در محاصره آنها بود را تصرف کردند. محاصره ممفیس (۴۵۹–۴۵۵ پیش از میلاد). آتنی ها و مصری ها برای شکست دادن نیروهای محلی پارسی در مصر که در قلعه سفید مستقر شده بودند اقدام به محاصره دژ کردند. بدیهی است که محاصره پیشرفت خوبی نداشته و احتمالاً حداقل چهار سال به طول انجامیده است، زیرا توسیدید می گوید که کل اعزام آنها ۶ سال طول کشید، و در این زمان ۱۸ ماه آخر با محاصره پروسوپتیس اشغال شد. به گفته توسیدید، ابتدا اردشیر بغابوخش (مگابازوس) را برای امتحان و رشوه دادن به اسپارتی ها برای حمله به آتن فرستاد تا نیروهای آتن را از مصر بیرون بکشد. وقتی این امر ناکام ماند، او در عوض ارتش بزرگی را زیر نظر بغابوخش دو
م ساتراپ سوریه جمع کرد و آن را به مصر اعزام کرد. دیودور سیسیلی نیز با جزئیات بیشتر، کمابیش همین داستان را نقل می کند. پس از ناکامی تلاش برای رشوه، اردشیر بغابوخش و آرتاباز یکم ساتراپ فریگیه هلسپونت را با دستوراتی برای سرکوب شورش، به فرماندهی ۳۰۰هزار سرباز منصوب کرد. آنها ابتدا از پارس به کیلیکیه رفتند و ناوگان به اندازه ۳۰۰ کشتی از کیلیکیه، فنیقی و قبرسی ها را جمع کردند و یک سال به آموزش مردان خود پرداختند. سپس عازم مصر شدند. با این حال، تخمین های مدرن، با توجه به این که سلب قدرت از ساتراپی های تنش زا از بیش از این حد، غیرعملی بود، تعداد نیروهای ایرانی را در رقم نسبتاً کمتری از بیست و پنج هزار نفر قرار می دهد. توسیدید از آرتاباز یکم، که توسط هرودوت گزارش شده است که در دومین تهاجم ایرانیان به یونان شرکت کرده است، نامی نمی برد. دیودور ممکن است در مورد حضور او در این لشکرکشی اشتباه کند.به وضوح ممکن است که نیروهای ایرانی مدت طولانی را در آموزش گذرانده باشند، زیرا چهار سال طول کشید تا آنها به پیروزی در پاپریمیس پاسخ دهند. اگرچه هیچ یک از نویسندگان جزئیات زیادی را بیان نکردند، اما روشن است که بغابوخش سرانجام به مصر