Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اعی. کتابخانه دانشگاه علم و فناوری خلیج در سال ۲۰۰۲ برای خدمت رسانی به اساتید، کارکنان، دانشجویان و فارغ التحصیلان دانشگاه تأسیس شد. در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۶، این کتابخانه به افتخار دکتر عبدالله مبارک الرفاعی، رئیس فقید از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵، به کتابخانه عبدالله مبارک الرفاعی (A. M. Al-Refai) تغییر نام داد. این کتابخانه دارای کتاب، کتاب الکترونیکی، مجله، نشریات الکترونیکی، مواد سمعی و بصری و پایگاه های داده کتابشناختی/متن کامل است. این کتابخانه مجموعه ای از ۱۹۰۰۰ عنوان کتاب، ۱۱۵۰۰۰ مجله علمی (شامل عناوین دسترسی آزاد) در قالب دیجیتال، ۱۹۴۰۰۰ کتاب الکترونیکی و ۸۲ پایگاه داده کتابشناختی و متن کامل را در اختیار دارد. فضاهای مطالعه و اتاق های بحث در طبقه پایین کتابخانه برای زنان و در طبقه بالا برای مردان فراهم شده است. دسترسی به شبکه وایرلس در سراسر کتابخانه امکان پذیر است؛ ۱۲۰ کامپیوتر برای تحقیق و دسترسی به اطلاعات وجود دارد. یک مرکز چاپ شبکه نیز در دسترس است. این کتابخانه دسترسی خارج از دانشگاه به منابع الکترونیکی اشتراکی خود را فقط برای دانشجویان، اساتید و کارکنان ثبت نام شده فراهم می کند. دانشکده ها. دانشکده هنر و علوم. دان
شکده هنر و علوم دارای پنج بخش است: دانشکده مدیریت بازرگانی. دانشکده مدیریت بازرگانی شامل چهار بخش است: حسابداری، مدیریت بازرگانی، اقتصاد و امور مالی، و سیستم های اطلاعات مدیریت (MIS)، و شش برنامه تحصیلی.
جولیان فردریک گوردون «پای» هستینگز (زاده ۲۱ ژانویه ۱۹۴۷) یک موسیقیدان بریتانیایی است. او که در اسکاتلند متولد و در کانتربری، کنت بزرگ شده است، گیتاریست و خواننده گروه موسیقی صحنه ای کانتربری، کاروان و برادر جیمی هستینگز است.
جیمز برایان گوردون هستینگز (۱۲ مه ۱۹۳۸–۱۸ مارس ۲۰۲۴) یک موسیقیدان بریتانیایی مرتبط با صحنهٔ کانتربری بود که ساکسیفون، فلوت و کلارینت می نواخت. او به همراه برادرش پای هستینگز در گروه کاروان، با گروه های سافت ماشین، هتفیلد اند د نورث، نشنال هلث، برایان فری، ترپز، کریس اسکوایر نوازندگی کرد. او در گروه جاز هشت نفره هامفری لیتلتون، ساکسیفون آلتو، کلارینت و فلوت می نواخت. او به همراه دیگر اعضای گروه لیتلتون، در آلبوم "فراموشکار" از گروه ردیوهد در سال ۲۰۰۱ اجرا داشت. هستینگز در ۱۸ مارس ۲۰۲۴، در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
جان راسل شلهاس (زاده ۱۱ مارس ۱۹۴۸) نوازنده انگلیسی است که بیشتر به عنوان نوازنده کیبورد در گروه های کاروان و کمل شناخته می شود. شلهاس تا سال ۱۹۸۱ با کمل همکاری داشت، در سال های ۱۹۷۸/۱۹۷۹ در آلبوم "«من می توانم خانه ات را از اینجا ببینم»" و در سال ۱۹۸۱ در آلبوم "«برهنه»" به همراه تور مربوطه، همکاری داشت. شلهاس همچنان عضوی از گروه کاروان است و در آلبوم های آنها، "Paradise Filter" محصول ۲۰۱۳ و "It’s Nothing of Your Business محصول ۲۰۲۱، حضور داشته است."
ارنست پینتاف (؛ – ) کارگردان فیلم و تلویزیون، فیلم نامه نویس و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. او برنده جایزه اسکار بهترین انیمیشن کوتاه برای "منتقد" (۱۹۶۳) شد که طنزی بود بر هنر مدرن به نویسندگی و روایت مل بروکس. از دیگر فیلم ها به کارگردانی وی می توان "بلید" را نام برد.
پیتر جفری ریچاردسون (متولد ۱۵ ژوئیه ۱۹۵۰) نوازنده ویولا و نوازنده چند ساز بریتانیایی است که بیشتر به خاطر همکاری اش با گروه های کاروان و ماری هد شناخته می شود. حرفه. پدر ریچاردسون نوازنده ای نیمه حرفه ای بود. و ریچاردسون خود در مدرسه هنر وینچستر تحصیل کرده است. ریچاردسون در سال ۱۹۷۲ به گروه اسپیروژیرا پیوست، اما گروه کمی بعد از هم پاشید و او به عنوان نوازنده ویولا به گروه کاروان پیوست.
گنبد طلایی سیستم دفاعی چندلایه پیشنهادی برای ایالات متحده آمریکا است که برای شناسایی و نابودی تهدیدهای خارجی مختلف – از جمله موشک های بالستیک، هایپرسونیک و کروز – قبل از پرتاب یا در حین پرواز آنها در نظر گرفته شده است. این سیستم از یک صورت فلکی جهانی ماهواره های مجهز به حسگرها و رهگیرهای فضایی استفاده خواهد کرد. معماری آن مشابه مفهوم سنگریزه های درخشان دهه ۱۹۸۰ تلقی شده است. در صورت اجرا، اولین بار در تاریخ خواهد بود که سلاح های فضایی در مدار نگهداری می شوند. نمای کلی. در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۵، دونالد ترامپ، چهل و هفتمین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، فرمان اجرایی را امضا کرد که به نیروهای مسلح ایالات متحده دستور ساخت یک سیستم دفاع موشکی را می داد. این ایده با سامانه دفاعی گنبد آهنین در اسرائیل و همچنین طرح دفاع استراتژیک که توسط رونالد ریگان در سال ۱۹۸۳ پیشنهاد شد، مقایسه شده است. اطلاعیه. در ۲۰ مه ۲۰۲۵، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، از برنامه هایی برای یک سیستم دفاع موشکی فضایی جدید به نام «گنبد طلایی» خبر داد. این سیستم که قرار است ایالات متحده را در برابر تهدیدات موشکی دوربرد و مافوق صوت محافظت کند، از گنبد
آهنین اسرائیل الهام گرفته شده است، اما دامنه عملکرد آن به طور قابل توجهی گسترده تر است. ترامپ اظهار داشت که این پروژه ظرف سه سال تکمیل خواهد شد و تقریباً ۱۷۵ میلیارد دلار هزینه خواهد داشت. ژنرال مایکل ای. گتلین از نیروی فضایی ایالات متحده به رهبری این ابتکار منصوب شده است. انتظار می رود حدود ۲۵ میلیارد دلار از محل کاهش هزینه های فدرال و اصلاحات مالیاتی پیشنهادی حاصل شود. دفتر بودجه کنگره تخمین زده است که این امر می تواند بیش از ۵۴۲ میلیارد دلار هزینه داشته باشد. بنا بر گزارش ها، پیمانکاران دفاعی، از جمله اسپیس ایکس و لاکهید مارتین، برای مشارکت در این پروژه رقابت می کنند، در حالی که کارشناسان در مورد جدول زمانی، امکان سنجی و هزینه آن ابراز تردید کرده اند. جزئیات فنی خاص و برنامه های استقرار هنوز منتشر نشده است. مشارکت کانادایی ها. در ۶ فوریه ۲۰۲۵، بیل بلر، وزیر دفاع ملی کانادا، تمایل خود را برای مشارکت در پروژه گنبد طلایی ابراز کرد. ترامپ در جریان اعلامیه ای در مه ۲۰۲۵ اظهار داشت که کانادا «با ما تماس گرفته و می خواهد بخشی از آن باشد». ژنرال گرگ گیلوت، فرمانده نیروی هوایی ایالات متحده و فرمانده نوراد، توصیه می
کند که مشارکت در درجه اول بر توسعه فناوری های حسگر برای شناسایی تهدیدات ورودی و سپس وارد کردن داده ها به ماتریس تصمیم گیری برای سیستم گنبد طلایی متمرکز باشد.
لوچیانو لِجیو (متولد ۶ ژانویه ۱۹۲۵ - درگذشت ۱۵ نوامبر ۱۹۹۳) جنایتکار ایتالیایی و از چهره های برجسته مافیای سیسیل بود. او رهبر کورلئونزی ها بود، جناح مافیایی که در شهر کورلئون شکل گرفت. او با نام خانوادگی "لیجیو" شناخته می شود که نتیجه اشتباه تایپی در اسناد دادگاهی دهه ۱۹۶۰ بود. او نه تنها کورلئونزی ها را به مسیر سلطه بر مافیای سیسیل هدایت کرد، بلکه به دلیل فرار از محکومیت برای جنایات متعدد از جمله قتل نیز شهرت یافت، تا اینکه نهایتاً در سال ۱۹۷۴ به حبس ابد محکوم شد.
کاترین واکر (؛ زادهٔ ) بازیگر تئاتر، تلویزیون و سینمای آمریکایی است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان "بلید" را نام برد. کاترین واکر در فیلادلفیا، پنسیلوانیا زاده شد. او فارغ التحصیل انجمن فی بتا کاپا از کالج ولز در اورورا، نیویورک و یک دانشور فولبرایت در موسیقی و تئاتر بود.
جرالد رودریک چارلز دیکنز (متولد ۹ اکتبر ۱۹۶۳) بازیگر و مجری انگلیسی است که بیشتر به خاطر نمایش های تک نفره اش که بر اساس رمان های پدربزرگ پدربزرگش چارلز دیکنز ساخته شده، شناخته می شود. او از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ رئیس انجمن دیکنز بود.
حزب سوسیالیست بعث عرب - منطقه سودان (به عربی: حزب البعث "العربی الاشتراکی - وطن فی السودان")، که قبلاً در حزب سوسیالیست بعث عرب شناخته می شد، یک حزب سیاسی سودان است. این حزب، شاخه منطقه ای سودان از حزب بعث به رهبری عراق در سودان است. اگرچه این شاخه همیشه کوچک بوده و در سال ۲۰۰۳ حدود ۱۰۰۰ عضو داشته است، اما توانسته تأثیر بیشتری نسبت به تعداد ناچیز اعضایش داشته باشد، که عمدتاً به دلیل تأمین مالی این شاخه توسط عراق است.[ "" ] حزب بعث پس از سال ها همکاری با دولت ملی گرای عرب سودان، در سال ۱۹۹۰ روابط خود را قطع کرد و به یک حزب مخالف تبدیل شد؛ اگر سودان در طول بحران ۱۹۹۱ خلیج فارس از آن حمایت نمی کرد، این امر عراق را آشفته می کرد. در سال ۱۹۹۰، این حزب عمدتاً از دانشجویانی تشکیل شده بود که در عراقِ بعثی تحصیل کرده بودند. این حزب که در سال ۱۹۹۰ کوچک بود، در بخش های خاصی نفوذ داشت و با جبهه ملی اسلامی مخالف بود و سرسختانه سکولار بود. اعضا از نظر تاریخی بین حزب بعث و دیگر جنبش های حزبی سکولار، مانند حزب کمونیست سودان، در نوسان بوده اند. علیرغم رابطه دوستانه صدام حسین با شورای فرماندهی انقلاب برای نجات ملی، نهاد حاکم بر
سودان در آن زمان، شاخه بعث توسط مقامات سرکوب می شد. بعداً در سال ۱۹۹۰، ۲۶ افسر نظامی بعثی پس از یک کودتای نظامی نافرجام در خارطوم اعدام شدند.[ "" ] در سال ۲۰۰۲، گروهی به رهبری محمدعلی جدعین از این شاخه جدا شد و حزب بعث سودانی مستقل را تأسیس کرد که هیچ وابستگی به حزب بعث عراق یا سوریه ندارد. سال بعد، پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق، به ۸۰ نفر از بعثی های سودانی اجازه داده شد تا به سودان بازگردند، مشروط بر اینکه از سیاست دوری کنند.[ "" ]
بوزین و آنفیِل، گونه هایی از نوعی شیپور مستقیم (راست ساخت) قرون وسطایی بودند که معمولاً از فلز ساخته می شد و به آن «شیپور شاهی» نیز گفته می شد. هرچند می توان این دو را یک ساز واحد دانست، اما نام های متفاوت آن ها نشان دهندهٔ دو سنت جداگانه اند؛ سنت هایی که در آن ها، سازی به نام نَفیر (از خاستگاه های ایرانی، عربی و ترکی) در دوره ها و مناطق مختلف وارد فرهنگ اروپا شده است. واژهٔ بوزین (در فرانسوی کهن: "buisine"؛ همچنین به صورت های "busine"، "buysine" و "buzine" نیز آمده) ریشه در واژهٔ لاتین "Buccina" دارد که به شیپور نظامی رومیان گفته می شد. این شیپور عمدتاً برای مقاصد نظامی و آیینی به کار می رفت .هنگامی که اروپایی ها در جنگ های صلیبی شرکت می کردند، این ساز به عنوان هدفی ارزشمند در میدان نبرد تلقی می شد (همچون پرچم یا نشان نظامی) که باید تصاحب و به کشور خود برده می شد. واژهٔ آنافیـل ریشه در "نَفیر" ("al-Nafir") دارد؛ شیپور ایرانی–عربی–اسلامی که پیش از جنگ های صلیبی توسط ارتش های مورها در اسپانیا به کار گرفته می شد.[۱] در دوران «ریکونکیستا» (بازپس گیری شبه جزیره ایبری از مورها، ۷۲۲ تا ۱۴۹۲ میلادی)، واژهٔ آنافیل وا
رد زبان ساکنان سرزمین هایی شد که بعدها اسپانیا نام گرفت. یکی از نخستین تصویرسازی های اروپایی از این ساز، برگرفته از همین سنت است و در اثر اسپانیایی سدهٔ سیزدهمی به نام«کانتیگاس دِ سانتا ماریا» دیده می شود.
مسعود عبدالحفیظ ژنرال ارتش لیبی در دوران حکومت معمر قذافی بود. او پس از کودتای ۱۹۶۹ معمر قذافی، مناصب اصلی مختلفی را در دولت بر عهده داشت، از جمله فرمانده امنیت نظامی، فرماندار فزان و رئیس امنیت شهرهای بزرگ. او چهره ای برجسته در لیبی بود و نقش مهمی در ایجاد روابط با کشورهای همسایه چاد و سودان ایفا کرد. عبدالحفیظ در طول درگیری چاد و لیبی، فرمانده ارشد ارتش لیبی بود. او که به خاطر رهبری شورش ها و جنگ های تحت حمایت لیبی در چاد شناخته می شد، به عنوان «آقای چاد» شناخته می شد. او نقش های مهمی در ارتش و دولت ایفا کرد و در دوران رژیم، چهره ای کلیدی محسوب می شد. او با خواهر احمد قذاف-الدم ازدواج کرد. جنگ داخلی ۲۰۱۱ لیبی. شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه ای را تهیه کرد که در آن نام ۲۳ مقام ارشد لیبیایی در رژیم معمر قذافی برای تحریم ذکر شده است. این قطعنامه که شامل ممنوعیت سفر و مسدود کردن دارایی ها می شد، از مسعود عبدالحفیظ نام برد. پس از جدایی عبدالفتاح یونس، قذافی عبدالحفیظ را به عنوان وزیر کشور منصوب کرد. ژنرال مسعود عبدالحفیظ در طول نبرد سبها و لشکرکشی فزان، نیروهای طرفدار قذافی را در شهر سبها رهبری می کرد. گزار
ش شده است که عبدالحفیظ به همراه وزیر کشور، ناصر المبروق عبدالله، به مصر گریخته است.
فرمانده نیروی هوایی روسیه () ارشدترین جایگاه در نیروی هوایی روسیه است، که فرماندهی و کنترل نیروی هوایی روسیه را برعهده دارد. تا پیش از سال ۲۰۱۵ و زمان تأسیس نیروی هوافضای روسیه و تبدیل نیروی هوایی به عنوان زیرمجموعه نیروی هوافضا، سمتی با عنوان فرمانده کل نیروی هوایی روسیه وجود داشت، که پیشینه شکل گیری آن به سال ۱۹۱۷ و وقوع انقلاب روسیه بازمی گشت. فرمانده نیروی هوایی روسیه توسط رئیس جمهور روسیه منصوب می شود و به فرمانده کل نیروهای هوافضای روسیه گزارش می کند.
سرگئی کوبیلاش (؛ زادهٔ ) سپهبد نیروی هوافضای روسیه است، که از ژوئیه ۲۰۲۴ به عنوان فرمانده نیروی هوایی روسیه فعالیت می کند. کوبیلاش فعالیت نظامی را از سال ۱۹۹۰ در نیروی هوایی شوروی آغاز کرد. او در فاصله سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۴ فرماندهی هوانوردی دوربرد را برعهده داشت. وی در جنگ نخست چچن، جنگ دوم چچن، جنگ روسیه و گرجستان و جنگ روسیه و اوکراین حضور داشت و برندهٔ جوایزی همچون مدال شجاعت، نشان شایستگی نبرد و قهرمان فدراسیون روسیه شده است.
فرمانده کل نیروهای هوافضای روسیه () فرمانده ارشد نیروهای هوافضای روسیه است، که فرماندهی و کنترل تمامی یگان های هوایی، موشکی، پدافندی و فضایی روسیه را برعهده دارد. این سمت در سال ۲۰۱۵ ایجاد شد، زمانی که نیروی هوایی روسیه، نیروهای پدافند هوایی و موشکی روسیه و نیروهای فضایی روسیه تحت یک فرماندهی واحد قرار گرفتند. فرمانده کل نیروهای هوافضای روسیه توسط رئیس جمهور روسیه منصوب می شود، عضوی از ستاد کل نیروهای مسلح فدراسیون روسیه است و به رئیس ستاد کل روسیه گزارش می دهد. فرمانده فعلی ژنرال ویکتور افضلوف است.
ویکتور افضلوف (؛ زادهٔ ) ارتشبد نیروی هوافضای روسیه است، که از اوت ۲۰۲۳ به عنوان فرمانده کل نیروهای هوافضای روسیه فعالیت می کند. افضلوف فعالیت نظامی را از سال ۱۹۹۰ در نیروی هوایی شوروی آغاز کرد، از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ فرماندهی نیروی هوایی و پدافند هوایی یازدهم ارتش را برعهده داشت و در فاصله سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳ جانشین فرمانده نیروی هوافضای روسیه بود.
وجه واقع نما () (به اختصار REAL) گونه ای از وجه دستوری است که اساساً برای بیان این به کار می رود که چیزی به عنوان یک واقعیت مطرح می شود؛ به عبارت دیگر، برای ابراز آنچه گوینده آن را وضعیت شناخته شده ای در جهان واقع می داند، مانند جملات خبری. بیشتر زبان ها تنها یک وجه واقع نما دارند که آن را وجه اخباری می نامند، اما برخی زبان ها ممکن است وجه های واقع نمای بیشتری داشته باشند تا سطوح گوناگون یقین را نشان دهند. در مقابل، وجه غیرواقع نما برای بیان چیزی به کار می رود که معلوم نیست در واقعیت روی داده باشد یا نه. برای نمونه، در زبان انگلیسی، تفاوت میان وجه واقع نما و غیرواقع نما را می توان در دو جملهٔ زیر دید: «He works» (او کار می کند) و «It is necessary that he work» (ضروری است که او کار کند). در جملهٔ نخست، «works» شکل فعلی در زمان حال حال اخباری (وجه واقع نما) است و برای بیان مستقیم یک واقعیت در دنیای بیرونی به کار رفته است. در جملهٔ دوم، «work» در وجه التزامی آمده که گونه ای از وجه غیرواقع نما است – در این جا، «که او کار کند» لزوماً بیانگر یک واقعیت در جهان بیرون نیست (او ممکن است ضرورت را نپذیرد و از کارکردن سر
باز زند)، بلکه اشاره به وضعیتی مطلوب یا خواستنی دارد. با این حال، از آن جا که وجه، یک مقوله دستوری است – یعنی به شکل فعل در زبان اشاره دارد و نه الزاماً به معنای آن در بافت – ممکن است یک زبان از شکل های وجه واقع نما برای مقاصدی غیر از کاربرد اصلی آن، یعنی بیان مستقیم واقعیت ها، نیز استفاده کند. برای مثال، بسیاری از زبان ها از شکل اخباری فعل برای پرسش گری بهره می برند (که گاهی آن را وجه پرسشی می نامند) یا در موقعیت های دیگری که معنای جمله در واقع غیرواقع نما است – مانند جملهٔ انگلیسی «I hope it works» (امیدوارم کار کند)، که در آن «works» با آن که در وجه اخباری آمده، به حالتی آرزویی و نه واقعی اشاره دارد؛ بنابراین، می توان گفت که وجه اخباری وجهی است که هر جا زبان به صراحت خواهان کاربرد وجه دیگری نباشد، از آن استفاده می شود. وجه واقع نما و وجه اخباری را می توان با مخفف های REAL و IND در نمایش بین المللی یا واژه نویسی نشان داد.
فرمانده کل نیروهای زمینی روسیه () ارشدترین جایگاه در نیروی زمینی روسیه است، که فرماندهی و کنترل کلیه تیپ ها، لشکرها، سپاه ها و ارتش های نیروی زمینی این کشور را برعهده دارد. فرمانده کل نیروهای زمینی روسیه توسط رئیس جمهور روسیه منصوب می شود، عضوی از ستاد کل نیروهای مسلح فدراسیون روسیه است و به رئیس ستاد کل روسیه گزارش می دهد. پیشینه شکل گیری این سمت به دوره امپراتوری روسیه برمی گردد. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱، این سمت به طور خلاصه رئیس اداره اصلی نیروهای زمینی نامیده می شد. فرمانده کل فعلی نیروهای زمینی روسیه ژنرال آندری موردویچف است که از ۱۵ مه ۲۰۲۵ در این سمت مشغول به کار است.
اندونزی دارای چهار سطح تقسیمات اداری به ترتیب، سطح نخست استان ، سطح دوم به صورت یکسان ریجنسی (معادل شهرستان) ، و شهر ، سطح سوم کچامتان (معادل بخش) و سطح چهارم به طور یکسان روستا و محلهٔ شهری می باشد. استان ها، شهرستان ها و شهرها دارای دولت های محلی و نهادهای پارلمانی خود هستند. از هنگام اجرای قانون شماره ۲۲ سال ۱۹۹۹ درباره دولت محلی (این قانون با قانون های شماره ۳۲ سال ۲۰۰۴، شماره ۲۳ سال ۲۰۱۴، و قانون جامع اشتغال زایی سال ۲۰۲۳ مورد بازنگری قرار گرفته است) دولت های محلی اکنون در اداره مناطق خود نقش پررنگ تری ایفا می کنند. با این حال، سیاست خارجی، دفاع (شامل نیروهای مسلح و پلیس ملی)، نظام حقوقی، و سیاست پولی، همچنان در حوزه صلاحیت دولت ملی باقی مانده اند. از سال ۲۰۰۵ و با اجرای قانون شماره ۳۲ سال ۲۰۰۴، رؤسای دولت های محلی (استانداران، فرمانداران و شهرداران) از طریق انتخابات مردمی به صورت مستقیم انتخاب می شوند. سطح نخست تقسیمات. تقسیمات سطح اول در اندونزی استان نام دارد. استان توسط یک استاندار اداره می شود. هر استان دارای شورای منطقه ای ویژهٔ خود است که به آن «شورای نمایندگان مردم منطقه» گفته می شود. استانداران
و نمایندگان با رأی مستقیم مردم برای دوره های پنج ساله انتخاب می شوند. استان ها پیش تر با عنوان «مناطق سطح یک» نیز شناخته می شدند. اندونزی به ۳۸ استان تقسیم شده است. نه استان دارای وضعیت ویژه اند، شامل: سطح دوم تقسیمات. تقسیمات سطح دوم اندونزی، متشکل از شهرستان یا ریجنسی ، و شهر می باشد. این تقسیمات، سطحی از حکومت محلی اند که زیر سطح استان قرار دارند. با این حال، آن ها از میزان بیشتری از تمرکززدایی امور، مانند فراهم کردن مدارس دولتی و مراکز بهداشت عمومی، نسبت به نهاد استانی برخوردارند. آن ها پیش تر به طور کلی با عنوان مناطق سطح دوم شناخته می شدند. شهرستان و شهر هر دو در یک سطح قرار داشته و هرکدام دارای دولت محلی و نهاد قانون گذاری ویژهٔ خود هستند. تفاوت بین شهرستان و شهر، در جمعیت شناسی، اندازه و اقتصاد آن ها می باشد. به طور کلی، شهرستان ها وسعت بیشتری نسبت به شهرها داشته و شهرها دارای فعالیت های اقتصادی غیر کشاورزی می باشند. شهرستان توسط یک فرماندار اداره می شود و شهر توسط یک شهردار اداره می شود. فرماندار یا شهردار و اعضای شورای نمایندگان با رأی مستقیم مردم برای دوره ای پنج ساله انتخاب می شوند. سطح سوم تقسیما
ت. شهرستان ها (ریجنسی ها) و شهرها به بخش هایی تقسیم می شوند که شامل اصطلاحات مختلف زیر می باشد: سطح چهارم تقسیمات. طبق بند «۲» ماده (۲) قانون ۲۳/۲۰۱۴ درخصوص دولت محلی، کچامتان ها (بخش ها) به روستاها و محله های شهری تقسیم میشوند. اصطلاح دسا، بیشتر برای ریجنسی ها (شهرستان) و اصطلاح کلوراهان بیشتر برای شهرها به کار میرود. هر دو روستا (desa) و محله شهری (kelurahan) در یک سطح تقسیم بندی قرار دارند، اما روستا (desa) در امور محلی از قدرت بیشتری نسبت به محله شهری (kelurahan) برخوردار است. در یک استثنا در آچه، بخش ها نخست به موکیم (mukim) تقسیم شده و سپس با تقسیم بندی های بیشتری به گامپونگ (gampong) تقسیم می شوند. روستا (Desa). در زبان اندونزیایی، واژه روستا (desa) معادل واژه انگلیسی «village» بار معنایی روستایی دارد. در زمینهٔ تقسیمات اداری، روستا می تواند به عنوان نهادی که بر اساس سنت های محلی شناخته شده منطقه، بر مردم محلی اختیار و قدرت دارد، تعریف شود. روستا توسط «دهیار» اداره می شود که با رأی مستقیم مردم انتخاب می شود. جمعیت دسا، حدود 65 درصد از کل جمعیت اندونزی را تشکیل میدهد. بیشتر روستاهای اندونزی از واژه (des
a) استفاده می کنند، اما در برخی مناطق از اصطلاحات دیگری،به شرح زیر، استفاده می شود: محلهٔ شهری (Kelurahan). اگرچه روستا (desa) و محله شهری (kelurahan) هر دو بخشی از یک بخش اند، محله شهری استقلال کمتری نسبت به روستا دارد. محله شهری توسط یک لورا (lurah) اداره می شود. «لوراها» کارمندان دولت هستند که مستقیماً به «کامت ها یا بخش دارها» پاسخگو هستند. وضعیت. جدول زیر فهرست استان ها، شهرستان ها و شهرهای کنونی اندونزی را نشان می دهد.
در زبان شناسی، وجه های غیرواقع نما () (به اختصار IRR) مجموعهٔ اصلی وجه های دستوری ای هستند که نشان می دهند یک وضعیت یا کنش در لحظهٔ سخن گفتن گوینده، معلوم نیست که روی داده باشد. این وجه ها در تضاد با وجه واقع نما هستند. وجه های غیرواقع نما در جملاتی به کار می روند که ارزش درستی ندارند (مانند جملات امری، پرسشی، وابسته و غیره). هر زبان به شیوه ای دستوری، امکان بیان «غیروطنی بودن» یا «غیرواقعی بودن» را دارد. زبان شناسان معمولاً اصطلاح «غیرواقع نما» را برای نشانه های صرفی خاص یا گونه هایی از بندهای دستوری به کار می برند. بسیاری از زبان هایی که وجه غیرواقع نما دارند، در درون این دسته نیز تقسیم بندی های بیشتری میان انواع مختلف وجه غیرواقع نما قائل اند. این نکته به ویژه در میان زبان های آلگانکی، مانند زبان بلک فوت، صادق است.
صومعه سلطنتی سان خوان د لا پنیا () یک مجموعه مذهبی است که در شهر سانتا کروز د لا سروس، در جنوب غربی شهر خاکا در استان اوئسکا، اسپانیا قرار دارد. این صومعه در دوران قرون وسطی یکی از مهم ترین صومعه های منطقه آراگون به شمار می رفت. کلیسای دوطبقه این صومعه بخشی از خود را در دل صخره عظیمی که بالای آن قرار دارد، کنده کاری کرده است. نام سان خوان د لا پنیا به معنای «سان خوآنِ صخره» یا «سان خوآنِ پرتگاه» است. صومعه جدید سان خوان د لا پنیا در سال ۱۷۰۵ بر روی فلاتی در ارتفاع بالاتر ساخته شد. کلیسای پایینی هنوز عناصری از هنر معماری مستعربی (سبکی مربوط به مسیحیان تحت حکومت مسلمانان اندلس) را در خود حفظ کرده است، هرچند بخش اعظم بنا (از جمله صحن چشمگیر صومعه در زیر صخره) به سبک معماری رمانسک ساخته شده اند. پس از آتش سوزی سال ۱۶۷۵، صومعه ای جدید بنا گردید. صومعه قدیمی که ساخت آن به سال ۹۲۰ بازمی گردد، در تاریخ ۱۳ ژوئیه ۱۸۸۹ به عنوان بنای ملی اعلام شد و صومعه جدید نیز در سال ۱۹۲۳ به این مقام رسید. در قرن یازدهم، این صومعه به مجموعه صومعه های فرقه بندیکت پیوست و نخستین صومعه در اسپانیا بود که مراسم عشای ربانی را به زبان لاتین
برگزار کرد. صحن (کلوستر) صومعه که حدود سال ۱۱۹۰ ساخته شد، مجموعه ای از سرستون هایی با صحنه های کتاب مقدس دارد که در ابتدا به صورت روایی و به ترتیب زمانی چیده شده بودند، طرحی که در نقاط دیگر این منطقه نیز مشاهده می شود. این صومعه در زیر صخره ای عظیم ساخته شده که گاه با کوه افسانه ای «مونته پانو» مرتبط دانسته می شود. طبقه دوم صومعه شامل آرامگاه سلطنتی پادشاهان آراگون و ناوارا است. اتاق فعلی که با سنگ مرمر و مدالیون های گچی که به نبردهای تاریخی اشاره دارند تزئین شده، در دوران سلطنت کارلوس سوم اسپانیا در سال ۱۷۷۰ طراحی و ساخته شد. در این مکان آرامگاه پادشاهان زیر قرار دارد: رامیرو یکم، سانچو رامیرس، و پدرو یکم از آراگون و ناوارا. افسانه ای وجود دارد که بر اساس آن جام مقدس (جام آخرین شام مسیح) برای محافظت در برابر حمله مسلمانان به شبه جزیره ایبری، به این صومعه منتقل شد. گفته می شود همان جامی است که بعدها در سال ۱۴۳۸ توسط آلفونسوی پنجم، پادشاه آراگون به کلیسای جامع والنسیا اهدا شد. این صومعه همچنین نام خود را به وقایع نامه سن خوآن د لا پِـنیا داده است؛ اثری تاریخی که بخشی از پژوهش و نگارش آن در همین مکان انجام شده
آندری موردویچف (؛ زادهٔ ) ارتشبد نیروی زمینی روسیه است، که از مه ۲۰۲۵ به عنوان فرمانده کل نیروهای زمینی روسیه فعالیت می کند. موردویچف فعالیت نظامی را از سال ۱۹۹۷ در نیروی زمینی روسیه آغاز کرد، از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲ فرماندهی ارتش هشتم ترکیبی را برعهده داشت و در فاصله سال های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ فرمانده منطقه نظامی مرکزی بود.
صومعه سانتا کریستینا د ریباس د سیل () یک صومعه تاریخی در منطقه گالیسیا، واقع در شمال غرب اسپانیا است. این صومعه در کنار رودخانه سیل (Sil) و در دل چشم اندازهای سرسبز و کوهستانی منطقه ریبیرا ساکرا قرار دارد. صومعه سانتا کریستینا یکی از نمونه های برجسته معماری رمانسک در گالیسیا به شمار می رود و قدمت آن به قرون وسطی، به ویژه بین سده های دهم تا دوازدهم میلادی، بازمی گردد. بنای اصلی شامل یک کلیسا با نقشه صلیبی و طاق هایی به سبک معماری رمانسک است. مانند بسیاری از صومعه های منطقه، سانتا کریستینا نیز در طول قرون وسطی نقشی مهم در زندگی مذهبی و فرهنگی ایفا می کرد، اما با گذر زمان و کاهش جمعیت رهبانان، اهمیت آن کم شد و نهایتاً متروکه گردید. امروزه، این صومعه به دلیل موقعیت زیبا، معماری تاریخی و فضای آرامش بخش، یکی از جاذبه های گردشگری محبوب در منطقه ریبیرا ساکرا است.
کلیسای جامع سانتو دومینگو د لا کالسادا () یک کلیسای جامع کاتولیک رومی است که در روستای سانتو دومنیگو د لا کالسادا در منطقه لاریوخای اسپانیا واقع شده است. این کلیسا به مسیح نجات دهنده و مریم مقدس تقدیم شده است. تاریخچه. سانتو دومینگو د لا کالسادا در مسیر کامینو د سانتیاگو (راه سنت یعقوب) قرار دارد. این شهر به نام سنت دومینیک دِ لا کالسادا نام گذاری شده؛ کسی که به زائرانی که از این منطقه عبور می کردند یاری می رساند. دومینیک در سال ۱۱۰۹ درگذشت. او در کلیسای روستا به خاک سپرده شد، کلیسایی که بعدها در سده دوازدهم به کلیسای صومعه ای تبدیل شد و سپس به شکل گسترده تری بازسازی گردید. این بنا در قرن سیزدهم به رتبه کلیسای جامع ارتقا یافت. امروزه، این کلیسا یکی از مجموعه کلیساهای جامع دیاسِ کاتولیک رومی کالائورا و لا کالسادا-لوگرونیو است. دو کلیسای جامع دیگر این مجموعه در شهرهای کالائورا و لوگرونیو قرار دارند. تندیس ها. در نمای بیرونی کلیسای جامع، تندیس هایی از امِتِریوس و سِلِدونیوس دیده می شود، که هر دو از قدیسان مرتبط با شهر کالائورا هستند. محراب اصلی (رتابلو) کلیسا بین سال های ۱۵۳۷ تا ۱۵۴۰ توسط دامیان فورمنت در سبک رن
سانس ساخته شد. در قرن بیستم، این محراب از انتهای شرقی کلیسا به مکان دیگری منتقل شد. قفس مرغ ها. بر اساس یکی از معجزاتی که به سنت دومینیک نسبت داده می شود، دو مرغ پخته و سر بریده دوباره زنده شدند تا به بی گناهی زائری که به اشتباه به دزدی متهم شده بود، شهادت دهند. یک جفت از نسل های امروزی آن مرغ ها همواره در گالری همسرایان (بالکن مخصوص گروه کر) کلیسا نگهداری می شوند. مرغ و خروس های دیگری نیز در مهمانسرای زائران در همان منطقه نگهداری می شوند. معجزه ای مشابه نیز در مورد خروس بارسلوس در پرتغال روایت شده است. حفاظت و ثبت جهانی. مسیر کامینو دِ سانتیاگو به عنوان یک میراث جهانی زنجیره ای در فهرست یونسکو به ثبت رسیده است.
فیلیپ لازارینی (زادهٔ ۱۹۶۴) یک بشردوست سوئیسی-ایتالیایی است که از سال ۲۰۲۰ به عنوان کمیسرکل آژانس امداد و کار سازمان ملل متحد برای پناهندگان فلسطینی در خاور نزدیک (آنروا) خدمت می کند. اوایل زندگی و تحصیلات. لازارینی دارای مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی از دانشکده بازرگانی و اقتصاد دانشگاه لوزان و مدرک لیسانس اقتصاد از دانشگاه نوشاتل است. شغل. لازارینی فعالیت بین المللی خود را در سال ۱۹۸۹ آغاز کرد، زمانی که به کمیته بین المللی صلیب سرخ پیوست و به عنوان نماینده در چندین منطقه از جمله جنوب سودان، لبنان، اردن و غزه خدمت کرد. لازارینی سپس رهبری عملیات کمیته بین المللی صلیب سرخ در بوسنی، آنگولا و رواندا را بر عهده داشت. او به عنوان معاون رئیس بخش ارتباطات کمیته بین المللی صلیب سرخ خدمت کرد. در سپتامبر ۱۹۹۹، لازارینی به عنوان رئیس بخش بازاریابی به بانک یوبی پی در ژنو پیوست و در آنجا بر روی مسئولیت اجتماعی شرکت ها و دستور کار سرمایه گذاری اخلاقی بانک کار کرد. در سال ۲۰۰۳، لازارینی به عنوان هماهنگ کننده منطقه ای در موصل، عراق به دفتر سازمان ملل متحد برای هماهنگی امور بشردوستانه پیوست. او سپس به عنوان رئیس دفتر اوس