Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از دادگاه های تمیز در وست مینستر— و مری پارک بود. او ۵ ژانویهٔ ۱۸۴۷ در کلیسای سنت مری، ویمبلدون غسل تعمید داده شد. مادر پارک، پیش از سومین سالگرد تولد پسرش درگذشت. او در خانهٔ خانوادگی در خیابان ویمپُـل در مرکز لندن بزرگ شد، جایی که خواهرانش و یک زن معلم سرخانه، او را آموزش دادند. برادر بزرگ تر پارک که آترتون نام داشت، در حالی که پارک هنوز جوان بود، هنگام خدمت در پیاده نظام بومیان بومبای گردان ۲۴ در جانسی، هند کشته شد. برادر دیگر پارک، هری، در حدود ۱۶ سالگی —هنگامی که پارک ۱۱ یا ۱۲ ساله بود— برای اعمال همجنس گرایانه دستگیر شد. دوست پسر ایتالیایی هری تلاش کرده بود برای رابطه شان، از او باج بگیرد و چون هری پولی پرداخت نکرد، او را به پلیس گزارش داد. او به شدت این اتهامات را در یک دادگاه صلح رد کرد و پرونده بسته شد. هری با برادر کوچک ترش دربارهٔ همجنس گرایی خود صحبت می کرد و به عقیدهٔ مک کنا، هری احتمالاً حدس زده بود که برادر کوچک ترش نیز همجنس گرا است. هری از جوانی برادرش را «فن» یا «فنی» صدا می زد. در ۱ آوریل ۱۸۶۲، دو یا سه سال پس از حضور در دادگاه، هری برای تعرض شدید به یک افسر پلیس در ویماث میوز (خارج از خیا
بان ویماث) دستگیر شد. در دادگاه دوباره، وثیقه ای به مبلغ ۶۰۰ پوند تعیین شد. هری به یک سال کار سخت محکوم شد و سپس پدرش، او را به منظور پیشگیری از رسوایی بیشتر به اسکاتلند فرستاد. پدر پارک، تصمیم گرفت که بهترین حرفه برای فردریک در چارچوب قانون باشد و ترتیبی برایش داد که با یک سلیسیتر در چلمزفورد، اسکس دورهٔ کارآموزی را بگذراند. پارک یک مبدل پوش همیشگی بود و هنگام زنانه پوشی، از چندین نام استفاده کرد: از جمله فنی وینیفرد پارک، میبل فاستر، جین، میبل فولی و فنی گراهام. فنی و استلا. هیچ اطلاعاتی از هنگامی که بولتون و پارک برای نخستین بار همدیگر را دیدند در دست نیست، اما این دو با علاقهٔ مشترک به صحنه و مبدل پوشی، دوستانی صمیمی برای هم شدند. آن ها با پوشیدن لباس های مردانه یا زنانه —گاهی هم هردو— به بیرون و ملأ عام می رفتند. به عقیدهٔ مک کنا، این احتمال وجود دارد که هردوی آنان گاهی تن فروشی می کردند، اما ریچارد دَوِنپورت-هاینس برای "فرهنگ زندگی نامه ملی" نوشته است: «آنان تن فروش نبودند، اما گاهی از هواداران خود پول می خواستند». هنگامی که این دو با لباس زنانه در ملأ عام ظاهر شدند، خیلی از افرادی که آنان را دیدند، باو
ر کرده بودند که آن ها زن هستند. با لباس زنانه، آنان مسابقه قایقرانی آکسفورد و کمبریج ۱۸۶۹ را دیدند، در وست اند لندن خرید کردند، در رستوران ها غذا خوردند و به سالن های تئاتر و موسیقی رفتند. به گفتهٔ مورخ تئاتر لارنس سنلیک، «خنده ها و حرکات پُر اَدا و اطوار بولتون و پارک، [در هنگام اجرای نمایش هایشان زبانزد بود و] باعث شد از تالار موسیقی الحمرا (با لباس های زنانه) و برلینگتون آرکید (با لباس های مردانه) اخراج شوند». هنگامی که بولتون و پارک با لباس مردانه بیرون می رفتند، شلوارهای تنگ و پیراهن های یقه باز می پوشیدند و آرایش می کردند؛ بنا به اظهار سنلیک، این کارشان «برای رهگذران آزاردهنده و زشت تر از لباس های زنانهٔ آنان» بود. آن دو برای نگهداری از لباس ها، لوازم آرایشی و دیگر وسایل خود، یک آپارتمان کوچک در خیابان ویکفیلد، پلاک ۱۳، خارج از ریجنت اسکوئر اجاره کردند. در اواخر دههٔ ۱۸۶۰، بولتون و پارک در گروه تئاتری عضو بودند که در بریتانیا، تور و تئاتر خصوصی اجرا می کرد. به علاوهٔ خانه های شخصی، آنان در اجپشن هل، چلمزفورد؛ برنت وود و ساوتند، اسکس و اتاق های اسپا در اسکاربرو، یورک شر شمالی به روی صحنه رفتند. آن ها همی
شه نقش های زنانه را می گرفتند و متناسب با آن نقش، لباس می پوشیدند؛ برای اشاره به آن ها، در برنامه های تئاتر از نام بولتون و پارک استفاده می شد و مخاطبان، می دانستند که این نقش ها را دو مرد بازی می کنند. در ۱۸۶۸، آنان به یک تور از لرد آرتور کلینتون —عضو مجلس بریتانیا که از حزب لیبرال و برای حوزهٔ نیوآرک بود— پیوستند، که در صنعت سرگرمی نقش های مردانه را اجرا می کرد. بولتون و پارک، روی صحنه نقش زن و شوهر را بازی کردند و یکدیگر را بوسیدند؛ این باعث شکایت مخاطبان یا نشریات محلی نشد. کلینتون تقریباً یک سال با بولتون در رابطه بود؛ اگرچه هیچ مدرکی ثابت نمی کند که رابطهٔ آن ها جنسی بوده است، این موضوع خیلی محتمل دانسته می شود و چند مورخ، از جمله چارلز آپچرچ، شان بریدی و مک کنا همچنین دیدگاهی دارند. بولتون خودش را همسر کلینتون نامید و پس از آن، برای اشاره به او روی کارت ها، از نام لیدی آرتور کلینتون استفاده می شد. بولتون و پارک، آشکارا از خودشان رفتارهای همجنس گرایانه نشان می دادند و همین باعث شد که توجه پلیس به آن ها جلب شود و هردویشان برای دوره ای یک ساله، تحت نظارت پلیس بودند تا این که دستگیر شدند. دستگیری و بازجویی
. در عصر ۲۸ آوریل ۱۸۷۰، بولتون و پارک هردو با لباس های زنانه به تئاتر استرند رفتند؛ دو دوست آن ها را همراهی کردند: هیو ماندل و سیسیل توماس که هردویشان لباس های مردانه به تن داشتند. در لحظه ای که گروه تئاتر را ترک کرده بودند و داشتند سوار کب می شدند، بولتون و پارک دستگیر شدند؛ توماس فرار کرد و ماندل آن دو را تا کلانتریِ خیابان بو همراهی کرد. چون پلیس دربارهٔ زن یا مرد بودن بولتون و پارک مطمئن نبود، —اگرچه هردو گفته بودند برای «شوخی» لباس زنانه پوشیده اند— به آن ها دستور داده شد که لباس های خود را در برابر چندین مرد پلیس دربیاورند. این دو مرد، یک شب در خیابان بو نگه داشته شدند و ماندل نیز همراه آن ها بود، چون از دادن نام و نشانی خود به کلانتری، خودداری کرده و دستگیر شده بود. صبح روز بعد، بولتون و پارک از آن سوی جاده به سوی دادگاه صلح خیابان بو برده شدند؛ آن ها هنوز لباس های خود را از عصر روز قبل به تن داشتند. جماعتی متشکل از صدها نفر، به آنجا آمدند تا رفتن آن ها به سوی دادگاه را ببینند. مک کنا می گوید که زمان دستگیری آن ها، خیلی دیرتر از این بود که در روزنامه های صبحگاهی پوشش داده شود و معلوم نیست که چگونه اخبا
ر به طور خیلی گسترده ای، در چنین فاصلهٔ زمانی کوتاهی پخش شدند. اتاق دادگاه همچنین سرشار از ناظران بود. اتهامات بولتون و پارک از این قرار بود: با یکدیگر به شکل مجرمانه ای، مرتکب تخلف نفرت انگیز لواط شده اند، همچنین با یکدیگر و با افراد زیاد دیگری، به طور غیرقانونی برای ارتکاب جرم مزبور تبانی و مشارکت کرده اند و نیز با اشخاص متعدد جهت ترغیب و تحریک سایرین، به ارتکاب جرم مذکور همکاری کرده اند و علاوه بر این ها، اگرچه این دو «مرد» هستند، به طور غیرقانونی با هم و با افراد مختلفی، تبانی کرده اند تا خود را به شکل زنان درآورند و به مکان های تفریحی عمومی، رفت وآمد کنند و با این زنانه پوشی، به شکل آشکار و ننگ آوری عفت و اخلاق عمومی را لکه دار و تباه کرده اند. دادگاه چهار مرد پلیس را احضار کرد، یکی از آن ها آپارتمان خیابان ویکفیلد را همان صبح دیده بود و به قاضی، مجموعه ای از عکس های بولتون و پارک را با لباس های مردانه و زنانه نشان داد. او به دادگاه گفت که در یک سال گذشته، روی بولتون و پارک نظارت داشته است. مرد پلیس دیگری گفت که برای دو هفتهٔ گذشته، روی آپارتمان خیابان ویکفیلد نظارت می کرده و رفت وآمدهای آخرشبی دو مرد را
دیده است. قاضی بولتون و پارک را به مدت هفت روز در بازداشت گذاشت تا جلسهٔ دادرسی برگزار شود؛ آن ها در زندان کُلدبَـث فیلدز نگه داشته شدند. بولتون و پارک دادگاه را ترک کردند و به زندان رفتند، جایی که جیمز پل، پزشکی که با بخش خیابان بو پلیس متروپولیتن کار می کرد، آن ها را بدون رضایت بررسی جسمی کرد. پل، مقعد هردو مرد را معاینه کرد. او دربارهٔ بولتون گزارش داد که: «مقعد گشاد شده بود و بیشتر هم می توانست گشاد شود و عضلات اطراف مقعد، به آسانی باز می شوند»؛ دربارهٔ پارک او گفت: «مقعد خیلی گشاد شده بود … و می توانست به اندازهٔ زیادی گشادتر شود. راست روده، بزرگ بود و مقداری رنگ رفتگی در لبهٔ مقعد هست، که احتمالاً به علت زخم ایجاد شده است». اگرچه او در زمینهٔ جنسی تخصصی نداشت، پنداشت که: «در این مردان، نشانه هایی بود که در مردانِ مرتکبِ بزه های غیرطبیعی، می توانم انتظار دیدنشان را داشته باشم». او همچنین ذکر کرد که هم بولتون و هم پارک، آلات بزرگی داشتند و بولتون همچنین دارای کیسه بیضه «با طول زیاد» بود؛ او گفت که این نتیجهٔ لواط آنان بوده است. برای پاسخ دهی به مدارک، دفاعیات از شش پزشک، از جمله فردریک لگروس کلارک —بازرس
دانشگاه لندن— و پزشک کُلدبَـث فیلدز خواست که بولتون و پارک را معاینهٔ جسمی کنند. همهٔ آن ها به این نتیجه رسیدند که لواط صورت نگرفته و هیچ چیز ناهنجاری، در اندازهٔ آلت هردو مرد وجود نداشته است. تنها نکتهٔ غیرعادی، جای زخم بولتون از جراحی برداشتن فیستول بود. هنگامی که بولتون و پارک، هفتهٔ بعد در دادگاه خیابان بو برای معاینهٔ دوباره حاضر شدند، جماعتی متشکل از حدوداً هزار نفر بیرون دادگاه بودند، تا آنان را هنگام ورود به دادگاه ببینند و ظرفیت سالن دادگاه پر شده بود. عده ای از آن مردم، از دیدن آن ها در لباس های مردانه ناامید شده بودند. هنگام معاینه، ماندل گفت که «به زن بودن بولتون» باور داشته و بر این پایه، ارتباط جنسی خود را با او بیشتر کرده است. فهرست وسایل ضبط شده از آپارتمان خیابان ویکفیلد، در صحن دادگاه خوانده شد: این فهرست شامل وسایل متعددی بود، از لباس های زنانه گرفته تا کفش ها و چکمه های زنانه، کلاه گیس ها، تارهای مو، تجهیزات آرایش مو، لوازم آرایش و لایی—که آخری برای بالشتک استفاده می شد. وثیقهٔ پیشنهادی رد شد و بولتون و پارک دوباره بازداشت شدند؛ به آن ها گفته شد که برای بررسی بیشتر باز هم در دادگاه حضور پ
یدا خواهند کرد. بولتون و پارک برای بازرسی تا ۲۸ مه، هفت بار در دادگاه صلح حضور پیدا کردند و جزئیات مدارکی که پلیس گردآوری کرده بود، در جلسات دادرسی مورد بررسی قرار گرفت. بازجویی پلیس، تحت نظارت سرپرست جیمز تامپسون ادامه داشت، در حالی که بولتون و پارک در بازداشت بودند و نتایج آن در دادگاه صلح بررسی شد. شاهدانی که نزد پلیس آمدند، شامل جان ریو —مدیر تالار موسیقی الحمرا— و جرج اسمیت —منادی برلینگتون آرکید— بودند؛ هردو مرد گزارش دادند که آنان بولتون و پارک را خودشان بارها، در خیلی از مواقع بیرون انداخته بودند. تامپسون به ادینبرو سفر کرد و با صاحبخانهٔ لوئی هرت، نقشه بردار در ادارهٔ پست و دوستی که بولتون با او اقامت داشته بود، مصاحبه کرد. تامپسون تلاش کرد صاحبخانه را قانع کند که بولتون و هرت همیشه با هم در یک تختخواب می خوابیده اند، اما او به کارآگاه گفت که بولتون در اتاق جداگانه ای می خوابیده است. تامپسون عکس های بولتون و مکاتبات میان این دو مرد را برداشت. با پیگیری رد مکاتبات، پلیس همچنین با جان سفورد فیسک، کنسولگر آمریکایی در لیث مصاحبه کرد و دوباره عکس ها و مکاتبات را برداشت. بولتون و پارک، در ۱۱ ژوئیهٔ ۱۸۷۰ پس
از دو ماه بازداشت آزاد شدند. بازجویی پلیس ادامه یافت و به غیر از بولتون و پارک، اتهاماتی به کلینتون، هرت، فیسک و سه نفر دیگر که فهمیده بودند با این پرونده در ارتباط هستند، زده شد: ویلیام سامرویل، مارتین کامینگ و سی. اف. توماس. سامرویل همراه بولتون و پارک به یک مجلس رقص بال رفته بود؛ بولتون و پارک لباس های زنانه به تن داشتند، اما سامرویل لباس های مردانه به تن داشت. او همچنین نامه هایی به بولتون نوشته بود که پلیس پیدایشان کرد؛ همین نامه ها باعث شدند که به او اتهام زده شود. توماس مرد پولدار و مستقلی بود که با کالسکهٔ شخصی خود به دیدار دیگران می رفت. او و کامینگ، هردو با لباس های زنانه در اماکن عمومی حاضر می شدند. سامرویل، کامینگ و توماس همه پیش از جلسهٔ دادرسی گریختند. اتهامات علیه ماندل کنار گذاشته شدند و او برای پیگرد قانونی، در فهرست شاهدان قرار گرفت. در ۱۸ ژوئن ۱۸۷۰، گزارش شد که کلینتون به علت مخملک مرده است. او در بستر مرگ، یک تکذیب نامه علیه اتهام لواط نوشت و یادداشتی به وکیل خود دیکته کرد: «به جز تقلید احمقانه از شخصیت های تئاتر، که از شوق ساده ای برای بازیگری در من برمی خاست، اتهامی نمی توان به من وارد
کرد.» او ۲۳ ژوئن در کرایست چرچ، همپشر به خاک سپرده شد. با توجه به وضعیت کلینتون، احتمالش هست که او خودکشی کرده باشد، مک کنا گفته است که احتمالاً خودکشی در کار نبوده، بلکه او از کشور خارج شده و احتمالاً به پاریس، سیدنی یا نیویورک رفته است. در آغاز، ترجیح بر این بود که پرونده در اولد بیلی بررسی شود، اما در ۴ ژوئیه وکیل بولتون درخواست کرد که پرونده، به دادگاه مسند قضای پادشاهی منتقل شود تا در برابر سِـر الکساندر کوبرن، رئیس کل دادگستری خوانده شود. مورخ حقوقی جودیت روباتم گفته است که این، «نخستین نشانهٔ بهم ریختنِ پیگرد قانونی بود». دونپورت-هاینس معتقد است پرونده به این دلیل شکست خورد که «[پلیس] نتوانست طرفین را قانع کند که یکدیگر را محکوم کنند یا شاهدان متقاعدکننده ای پیدا کنند». جلسه دادرسی. جلسهٔ دادرسی از ۹ تا ۱۵ مهٔ ۱۸۷۱ مقابل یک هیئت منصفهٔ ویژه برگزار شد. کیفرخواست را سِـر رابرت کولیر —وکیل کل— و سِـر جان کُـلریج —سلیسیتر کل— رهبری کردند و هاردینگ گیفارد —که بعدها لرد اعظم شد— و هنری جیمز عضو گروه کیفرخواست بودند؛ هردویشان بعدها به ترتیب وکیل کل و سلیسیتر کل شدند. سِـر جُرج لوئیس وکالت متهمان را بر عهده گر
فت. هم بولتون و هم پارک، در جلسهٔ دادرسی لباس های مردانه به تن داشتند و هردو در یک سالی که از دستگیری آنان می گذشت، ریش و سبیل گذاشته بودند؛ دونپورت-هاینس معتقد است که آنان این کار را احتمالاً به دستور لوئیس انجام دادند. با نبود شواهد جسمی از وقوع لواط و نبود شاهدانی برای اعمال همجنس گرایانه در میان هرکدام از متهمان، کیفرخواست اظهار کرد که سبک زندگی دو مرد —دگرجنس پوشی در ملأ عام— گواهی بر اعمال همجنس گرایانه است. دفاعیات، اعمال بولتون و پارک را نه مجرمانه، بلکه از روی سست عنصری و خامی دانست. پیشینهٔ تئاتری آنان در ایفای نقش های زنانه، برای دفاع مورد استفاده قرار گرفت و توضیحی برای زنانه پوشی آنان شد. روباتم ذکر می کند که کلینتون با اعتراف در بستر مرگ، روی هیئت منصفه تأثیر گذاشت؛ این گونه اظهارات با جدیت جلب توجه می کنند و پایهٔ پروندهٔ کیفرخواست را به سستی می کشانند. شاهدان احضارشده به دادگاه، برای کیفرخواست ناامیدکننده بودند و خیلی هایشان به دادگاه گفتند که هیچ شواهدی مبنی بر رفتار همجنس گرایانه یا غیراخلاقی، مشاهده نکرده اند. ماندل به دادگاه گفت که بولتون و پارک، به او چندین بار —شفاهی و در مکاتبات— گفته ا
ند که مردانی در لباس های زنانه هستند، اما او باورشان نمی کرده است؛ ماندل در ادامه بیان داشت که بولتون، او را از دخول جنسی، با توسل به خشونت و ناگهانی منع می کرد و به جای آن، به هر عمل همجنس گرایانهٔ دیگری میل داشت. اسمیت، منادی، دربارهٔ اخراج آنان به علت پذیرفتن انعام های تن فروشان زن در جهت راه اندازی تجارتشان در برلینگتون آرکید، نظراتی جامع داد؛ او به دادگاه گفت که «در حال گردآوری شواهدی برای پلیس در این رویداد کوچولو» بوده است و انتظار داشت که بابت ارائهٔ شواهد، از سوی پلیس پولی دریافت کند. کیفرخواست، نمونه هایی از مکاتبات وابسته به مردان متهم را ارائه داد و آن ها را با صدای بلند در دادگاه خواند، دفاعیات استدلال کرد که این ها نشانه های وجود محبت میان نویسندگان هستند —البته با چرب زبانی، «تمایلات تئاتری» — و نشانه های برقراری رابطهٔ جسمی نیستند. یکی از شاهدان دفاعیات، مادر بولتون بود و به دادگاه گفت که از دوستی پسرش با کلینتون، اطلاع داشته و موافق بوده است. به دیدگاه روباتم، شهادت مری بولتون «منجر به این عقیده می شد که عملکرد بولتون، در ادامه دادن به پوشیدن لباس زنانه خارج از … اجراها[یش در تئاتر] احمقانه ب
ود و ادامه دادن آن ها به نقش آفرینی خارج از صحنه [را نیز ثابت کرد]». والدین بولتون، او و کلینتون را تا تئاتر همراهی کردند —بولتون لباس های مردانه به تن داشت— و هردوی والدینش او را هنگام اجرا روی صحنه دیدند. به دیدگاه موریس کاپلان در کتابش "تاریخ همجنس گرایی در اواخر سدهٔ نوزدهم"، مادر بولتون «گروه مبدل پوشان و هوادارانشان را محفلی صمیمانه از دوستان مرد جوان تصور می کرد». جمع بندی کوبرن در نقد پروندهٔ کیفرخواست و رفتار پلیس بود. او گفت که بازرسی در اسکاتلند و اتهامات علیه فیسک و هرت، بیهوده بوده اند. او در ادامه گفت که پلیس، هیچ حوزهٔ قضایی برای عمل بدون حکم در اسکاتلند ندارد و در اختیار دادگاه نیست که مردم را به خاطر اعمالشان در اسکاتلند محاکمه کند، تنها دادگاه های اسکاتلند می توانستند چنین کاری انجام دهند و احکام آن ها مطابق قانون اسکاتلند صادر می شدند. او اعتقاد داشت که معاینهٔ جسمی پل نادرست بود و تردید داشت که پلیس، پرونده ای به اندازهٔ کافی محکم ساخته تا ثابت کند اعمال همجنس گرایانه انجام شده است. او گفت تردیدی نیست که برخی از متهمان، با لباس زنانه در انظار عمومی ظاهر شده اند و بهتر است با وضع قوانینی تا
زه در آینده، چنین اهانت هایی به عفت عمومی «با دو یا سه ماه حبس همراه کار سخت مواجه شوند و به نظرم در صورت تکرارِ جرم نیز، افزودن اندکی تنبیه بدنیِ بی خطر، نه تنها در چنین مواردی، بلکه در صورتِ ارتکابِ هرگونه هتکِ حرمت به عفتِ عمومی، مؤثر و عبرت آموز خواهد بود». پس از گفتگو به مدت پنجاه و سه دقیقه، هیئت منصفه هر چهار مرد را بی گناه دانست. در اعلام این خبر، بولتون از حال رفت؛ هواداران برایش دست زدند، هلهله و گریه کردند و آفرین گفتند. کاپلان می گوید که این پرونده «پر از مسائلی بود که به زیر سؤال برده شدند، مانند جنسیت، گرایش جنسی، طبقهٔ اجتماعی و فرهنگ شهروندی». در ۶ ژوئن ۱۸۷۱، آخرین مسئلهٔ باقی مانده از پروندهٔ دادگاه به پایان رسید. بولتون و پارک یک اتهام باقی مانده داشتند: حضور در ملأ عام با لباس های زنانه، که «توهین به اخلاق و عفت عمومی» بود. آنان با کوبرن در دفتر کارش ملاقات کردند و در آنجا از دادخواست هایشان بنا بر بی گناهی دست کشیدند و پذیرفتند که هرکدام به مدت دو سال، ملتزم به پرداخت مبلغ ۵۰۰ گینی بشوند. زندگی پس از جلسه دادرسی. پس از جلسهٔ دادرسی، بولتون به اجرا برگشت و سپتامبر ۱۸۷۱ در ایست بورن حضور پید
ا کرد؛ در اکتبر همان سال، او روی صحنه در بورسلم و هنلی، استافوردشر حاضر شد و سپس در بولتون، لانکاشر اجرا کرد. از ۱۸۷۴، او مدتی را در نیویورک سپری کرد و با نام ارنست برن به اجرا پرداخت و احتمالش هست که آنجا با کلینتون دیدار کرده باشد. بولتون در ۱۸۷۷ به بریتانیا بازگشت و دوباره تور برگزار کرد. او ۳۰ سپتامبر ۱۹۰۴ در بیمارستان ملی عصب شناسی و جراحی مغز و اعصاب، لندن به علت تومور مغزی درگذشت. پارک نیز به نیویورک سفر کرد و روی صحنه با نام فرد فنتون حاضر شد، جایی که او در نقش آفرینی شخصیت ها موفقیتی محدود داشت و برای مدتی، اجراکننده ای مقیم در تئاتر خیابان پنجم بود. او سال ۱۸۸۱ در سن ۳۳ یا ۳۴ سالگی، به دیدگاه مک کنا احتمالاً بر اثر سیفلیس درگذشت. پوشش روزنامه ها. جلسات تفهیم اتهام و محاکمه، به طور گسترده در نشریات ملی و محلی بریتانیا گزارش شدند و بیشتر روزنامه های لندن، فضایی مفصل برای پوشش خبر فراهم کردند. زندگی خصوصی بولتون و پارک —و برخی از دوستان و همکاران شناخته شدهٔ آنان— در جراید زیر ذره بین رفت و با تیترهای هیجان انگیز منتشر شد، از جمله: «مردانی در زیردامنی»، «آقایانی که خود را زن جا می زنند»، «پروندهٔ آقایا
ن-زنان» و «زن مردان در خیابان بو». خیلی از روزنامه ها، شامل سرمقاله هایی می شدند که از همجنس گرایی در انگلستان —که رفتاری بیگانه دانسته می شد— خشمگین بودند. پس از تبرئه، برخی نویسندگان سرمقاله موضع شان را تغییر دادند و "تایمز" نوشت: «از اینکه شکست یک کیفرخواست را امروز صبح خبر دادیم، احساس آرامش خاطر به خصوصی [داریم]»؛ نویسندهٔ سرمقاله ادامه داد: «[حکم گناهکاری،] بازتابی از اخلاقیات ملی ما در میهن و خارج از کشور محسوب می شد». در گزارش های پس از نخستین حضور آنان در دادگاه صلح، بیشتر روزنامه های مهم شامل توصیفات جامعی از لباس و سبک موی بولتون و پارک می شدند. این موضوع، مورد پوشش مطبوعات معتبر از جمله "تایمز" نیز بود، که نوشت: هنگامی که بولتون در جایگاه متهم [در دادگاه] قرار گرفت، یک لباس شب ابریشمی به رنگ گیلاسی تن داشت که با توری سفید تزئین شده بود. بازوهایش برهنه بود و دستبندهایی به دست داشت. او همچنین کلاه گیسی با شینیون رنگی بر سر گذاشته بود. پوشش پارک، شامل یک لباسِ ساتنِ سبزِ تیره با یقه ای کوتاه و یک توریِ مشکیِ تزئین شده بود، که با همان جنس پارچه، شالی هم روی شانه هایش انداخته بود. موهایش بور و فر بود و
یک جفت دستکش سفید بچگانه در دست داشت. علاوه بر پوشش گستردهٔ روزنامه ها، چندین رسالهٔ چاپی پنی با عناوینی همچون «مردانی در زیردامنی»، «تاریخچهٔ غیرطبیعی و راز زیردامنی بولتون و پارک»، «استلا، ستارهٔ استرند»، «زندگی بولتون و پارک: حقیقت های لورفتهٔ فوق العاده»، «زندگی و بازرسی از بانوان بالقوه» و «زندگی و بازرسی از بولتون و پارک، مردانی در لباس زنان» تهیه و تصاویر زیادی از بولتون و پارک در لباس های مردانه و زنانه نمایش داده شدند. میشل لیو کرایگر، در بررسی خود از رسالهٔ پنی، تغییری در رویکرد تصویرگران را بیان می کند: در مطالب نخستین، بولتون و پارک را بانوانی جذاب به تصویر کشیده اند، اما پس از گذشتن چهار هفته از آغاز جلسات قاضی، آنان به شکل بازیگرانی «مشخصاً مردانه و مضحک» نشان داده شده اند. این موضوع به ویژه در تصاویر یکی از نشریات زرد آن هنگام به نام "اخبار مصور پلیس" مشهود بود. کاپلان بیان می کند که خیلی از رساله های چاپی پنی، از «محکومیت تشریفاتی» مردان متهم حمایت می کردند، که با طبیعت مهیج تصاویر و جزئیات موجود در این نشریات سازگاری نداشت. تاریخ نگاری. مورخ هری کاکس بیان می کند که برداشت از تاریخ دستگیری و
جلسهٔ دادرسی بولتون و پارک، «مراحل مشخصی را پشت سر گذاشته است»؛ استاد انگلیسی سایمون جویس، معتقد است که تفسیرها از برخورد با بولتون و پارک در نقش مرد، تناقضی با هم ندارند. کاکس متوجه این موضوعات شد: وکیل ویلیام راف هد فکر می کرد رابطهٔ بولتون و پارک، خیلی بی گناهانه بوده و از رمانتیسم که در عصر ویکتوریا مورد پسند بود ناشی می شده است؛ وکیل مدافع اچ. مونتگومری هاید نوشته است که بولتون و پارک، همجنس گرایانی بودند که به دلیل عدم وجود شواهدی کافی برای ارائه در دادگاه، به زندان انداخته نشدند. ویکس و آلن سینفیلد، استاد مطالعات جنسیت، استدلال می کنند که دادگاه احتمال همجنس گرایی را نادیده گرفته و این به معنای عدم امکان محکومیت بود. کاکس در بررسی هایش، این نکته را از آپچرچ و بارتلت آورده است که دادگاه ها، «نادیده گیری عمدی» را پیش گرفتند و امکان وجود رکن همجنس گرایی در جامعه را رد کردند. سنلیک، بولتون و پارک را از منظر نقش آن ها روی صحنهٔ نمایش و دِرَگ مورد مطالعه قرار داده است. جویس متوجه این نکته شده است که بولتون و پارک را در آن هنگام و در مطالعات بعدی، دو مرد زنانه پوش نامیده اند. او داستان بولتون و پارک را از دید
گاه تاریخ ترنسجندر مورد بررسی قرار می دهد. او متوجه می شود که یکی از روزنامه های مهم بریتانیایی و برخی از جلسات محاکمه در دادگاه های صلح، از ضمایر مؤنث برای توصیف متهمان استفاده و از شهادت مری بولتون، که پسرش «از شش سالگی به صورت زنانه ظاهر می شود» یاد کرده اند. جویس استدلال می کند که: ماجرای فنی و استلا، پر از لحظات ادراک و شناخت است و جنبه هایی دارد که امروزه به سختی قابل درک هستند و من مایلم ادعا کنم چنین نکاتی، که آشکارا با تفکرات کنونی ما غیرقابل سنجش و قیاس هستند، برای درک بهتر ما از وضعیت افراد ترنسجندر ارزشمند هستند، تا دریابیم که این افراد نیز برای خود تاریخچه و سرگذشتی دارند؛ هرچند که گاهی گسیخته و غیرخطی [نامنظم] باشد. میراث. کاکس جلسهٔ دادرسی بولتون و پارک را «یکی از بخش های مرکزی هر تاریخی از همجنس گرایی مردانه» می داند؛ جیسون بوید، در کتابش "فهرست افراد نامور تاریخ گی و لزبین"، جلسهٔ دادرسی را این گونه توصیف می کند: «لحظه ای مهم در تاریخ ظهور محتاطانه [و تدریجی] گفتمانی عمومی [برای شناختن] هویت همجنس گرایی. شاید مهم تر از آن [پرونده]، این واقعه به طور چشم گیری خرده فرهنگ «پیشاهمجنس گرا» را آشکار
ساخت که به وضوح گسترده، متنوع و رایج بود و مردانی از همهٔ قشرهای جامعه را با نقش ها و درجات مختلف، درگیر می کرد» شکست دولت در مجازات بولتون و پارک، نشان داد که دشواری هایی در بازجویی از فعالیت های شخصی و به ویژه جرایم وابسته به فعالیت های همجنس گرایانه وجود دارد. شکست در محکومیت این مردان، یکی از عوامل معرفی متمم لابوشر در سال ۱۸۸۵ بود. این متمم —رسماً بخش ۱۱ مصوبه اصلاح حقوق کیفری ۱۸۸۵، بعدها نام اسپانسرش هنری لابوشر را رویش گذاشتند— منجر به تشدید مجازات اعمال همجنس گرایانهٔ مردان تا دو سال کار سخت شد. به دیدگاه مورخ ویلیام ای. کوهن، در روزگار پروندهٔ بولتون و پارک، همجنس گرایی «در یک آرایه شناسیِ جنسیِ اجتماعی-پزشکی قابل شناسایی [بود]، اما هنوز موضوعی حقوقی دانسته نمی شد». معرفی متعاقب متمم لابوشر، «خودش عملاً همجنس گرایی مردان را جرم انگاری [کرد]». در طول جلسات محاکمه در مهٔ ۱۸۷۰، "رینولدز نیوز" گزارش داد که یک شاهد گفته است: «'ما با درگ می آییم'، که به معنای پوشیدن لباس های زنانه است»؛ قاضی گفت که: «این نخستین باری است که معنای واژهٔ 'درگ' در مدارک ذکر شده است؟» "فرهنگ انگلیسی آکسفورد" نخستین استفادهٔ شن
اخته شده از اصطلاح «درگ» به معنای مبدل پوشی را در این گفتگو می داند. بازنمودها. بولتون و پارک در "گناهان شهرهای دشت" (۱۸۸۱) نمود یافتند؛ اثری ادبی در ژانر اروتیک همجنس گرایانه به قلم مردی تن فروش به نام جان سال. در این اثر، بولتون «لورا» و پارک «سلینا» نام گذاری شده اند. در این داستان، راوی مبدل پوش بازگو می کند که چگونه با بولتون و پارک ملاقات کرده است و در هتل هکسل واقع در استرند، او و کلینتون لباس های زنانه پوشیده اند. بعداً، راوی شب را در اتاق های بولتون و پارک در ایتن اسکوئر می گذراند و روز بعد، با آن ها که «همگی لباس های زنانه بر تن داشتند» صبحانه می خورد. به گفتهٔ کوهن، این اثر «متممی تند و تلخ برای روایت های دیگر از زندگی آن هاست، که هم به سبب ایجاد تغییرات بنیادین در دیدگاه ها و هم به دلیل تأکید بر سوگیری هر گزارشی دربارهٔ 'لواط'، ارزشمند است.» بولتون و پارک در نمایشنامه های "تختخواب لرد آرتور" (۲۰۰۸) اثر نمایشنامه نویس مارتین لوتن، "فنی و استلا: داستان واقعی شوکه کننده" (۲۰۱۵) اثر گلن چندلر و "استلا" اثر نیل بارتلت حضور داشتند؛ نمایشنامهٔ آخری، مشترکاً توسط جشنوارهٔ بین المللی تئاتر لندن، جشنوارهٔ ه
لند و جشنوارهٔ برایتون در ۲۰۱۶ سفارش داده شده بود. بولتون و پارک همچنین سوژه های یک لیمریک ویکتوریایی هستند، که در روزگار پرونده محبوب بود. کوهن معتقد است که این لیمریک، «آمیزه ای نابهنگام از لواط و حیوان خواهی» را به نوشتن درآورده است. مورخ انگس مک لارن استدلال می کند که این لیمریک نشان می دهد در آن هنگام، «باور رایج [این بود] که همجنس گرایی و دگرجنس پوشی جدانشدنی بودند». به دیدگاه مورخ کاترین آرنولد، این لیمریک نشان داد که پروندهٔ بولتون و پارک «در فرهنگ مردمی زندگی می کرد». &lt;poem&gt; پیرمردی بود اهل سارک که با خوکی در تاریکی لواط کرد؛ خوک که غافل گیر شده بود زیر لب شِکوه کرد: «الهی کور شوی، مگر من بولتون یا پارک هستم؟»&lt;/poem&gt;
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; لامبورگینی ال ام ای۰۰۲ (به انگلیسی: Lamborghini LMA002؛ Lamborghini Mimran Anteriore 002؛ لامبورگینی، میمران، موتور جلو 002) یک نمونه اولیه خودروی آفرود بود که توسط لامبورگینی طراحی و ساخته شد درحالی که این شرکت توسط پاتریک میمران ۲۶ ساله در آن زمان رهبری می شد. این مدل دنباله دار ال ام۰۰۱ بود و نخستین بار در نمایشگاه خودرو ژنو در سال ۱۹۸۲ ارائه شد. لامبورگینی در نهایت با دیدن مشکلات طراحی اولیه خود (چیتا و ال ام۰۰۱)، تصمیم گرفت موتور را به جلو منتقل کند. این نیاز به طراحی دوباره کل شاسی داشت. همچنین این نخستین باری بود که موتور وی۱۲ کانتاش واقعاً در یک خودروی آفرود استفاده شد که و گشتاور تولید می کرد که به طور قابل توجهی قدرت بیشتری نسبت به پیشینیان خود داشت. در طراحی دوباره از یک قاب فولادی لوله ای استفاده شد و وزن کلی را حدود ۵۰۰ تا افزایش داد. حرکت موتور همچنین فضای زیادی را در عقب آزاد کرد که فضای کافی برای جا دادن ۶ سرنشین دیگر را برای مجموع ۱۱ سرنشین فراهم کرد. افزایش وزن نیاز به طراحی دوباره سامانه تعلیق و افزودن فرمان برقی