Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رتا بودند. دیگر خواهر و برادرانش جوزپه (کشیش)، ویرجینیا و آمالیا (۱۹۳۷–۱۹۱۰) بودند. او در ۱۱ اکتبر غسل تعمید گرفت. وقتی سه ساله بود، خانواده اش به برگامو نقل مکان کردند و او همان جا بزرگ شد. او نخستین عشای ربانی خود را در ۴ آوریل ۱۹۲۸ و تأیید (مسیحیت) را در ۹ ژوئن ۱۹۳۰ در کلیسای جامع برگامو از دست اسقف لوئیجی ماریا مارلی دریافت کرد. پس از مرگ خواهرش آمالیا در سال ۱۹۳۷، خانواده به جنوآ رفتند و در محله کوئینتو آل مار ساکن شدند و او در آنجا به مدرسه رفت. او در فعالیت های کلیسای سن پیترو مشارکت داشت و اسقف ماریو ریگتی نقش مهمی در شکل گیری معنوی او ایفا کرد تا اینکه خانواده در اکتبر ۱۹۴۱ به برگامو بازگشتند و نزد پدربزرگ و مادربزرگ مادری اش در سن ویجیلیو سکونت کردند. از ۱۶ تا ۱۸ مارس ۱۹۳۸ او تمرینات معنوی انجام داد، اما در سال های ۱۹۳۸ تا ۱۹۳۹ به دلیل بیماری، تحصیلش متوقف شد. در سال ۱۹۴۲، او تحصیل پزشکی را در میلان آغاز کرد. خارج از دانشگاه، در جنبش Azione Cattolica (اَسیزی کاتولیک) فعال بود. او در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۹ از دانشگاه پاویا مدرک پزشکی گرفت و در ۱۹۵۰ مطب خود را در مسه رو افتتاح کرد و در آنجا در رشته کودکان تخص
ص یافت. او امیدوار بود به برادرش جوزپه، کشیشی در مأموریت های برزیل، بپیوندد و خدمات زنان و زایمان را به زنان فقیر ارائه کند، اما بیماری مزمن مانع شد؛ بنابراین به کار در مطب ادامه داد. از ۷ ژوئیه ۱۹۵۲، در دانشگاه میلان در رشته کودکان تخصص گرفت. در دسامبر ۱۹۵۴، با پیئترو مولا (۱۹۱۲–۲۰۱۰)، مهندس، آشنا شد و در ۱۱ آوریل نامزد کردند. آن دو در ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۵ در ماجنتا، لمباردی ازدواج کردند و در ماه عسل به میدان سن پیترو رفتند. ثمره ازدواجشان چهار فرزند بود: خواهرشوهرهایش لویجیا (یک راهبه) و ترزینا (درگذشته ۱۹۵۰) بودند. در سال ۱۹۶۱، در ماه دوم بارداری چهارم، پزشکان تشخیص دادند که او فیبرومایی در رحم دارد. پس از معاینه، سه گزینه پیش رویش گذاشتند: سقط جنین، هیسترکتومی کامل یا برداشتن فیبروما به تنهایی. مولا گزینه سوم را انتخاب کرد زیرا می خواست جان فرزندش را حفظ کند. او به پزشکان گفت که زندگی فرزندش از زندگی خودش مهم تر است. صبح شنبه مقدس، ۲۱ آوریل ۱۹۶۲، او به بیمارستان منتقل شد و چهارمین فرزندش، جیانا امانوئلا، با عمل سزارین به دنیا آمد. اما دردهای شدید ادامه یافت و او یک هفته بعد، در صبح شنبه پاک، ۲۸ آوریل، بر اثر پ
ریتونیت عفونی درگذشت. تا ، دخترش جیانا امانوئلا پزشک سالمندان است. شوهرش در آوریل ۱۹۷۱ زندگی نامه ای از او نوشت و آن را به فرزندانشان تقدیم کرد. او اغلب به جیانا امانوئلا می گفت که انتخاب مادرش ناشی از وجدان او به عنوان یک مادر مهربان و یک پزشک بوده است.
گالا ریتزاتو (؛ زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۷۵)، که با نام تک واژه ای گالا شناخته می شود، خواننده و ترانه سرای پاپ اهل ایتالیا است. نخستین آلبوم او با نام "Come into My Life" شامل تک آهنگ های چندپلاتینهٔ "Freed from Desire", "Let a Boy Cry" و "Come into My Life" بود که به رتبهٔ سه تای نخست جدول های موسیقی در اروپا، آمریکای جنوبی، روسیه و خاورمیانه رسیدند. گالا بیش از شش میلیون نسخه از آثار خود را در سراسر جهان فروخته است. در سال ۲۰۱۴ گزارش شد که او در بروکلین، نیویورک، ایالات متحده زندگی می کند. زندگی نامه. ۱۹۹۶–۲۰۰۱: آغاز حرفهٔ موسیقی. پیش از آغاز فعالیت حرفه ای در موسیقی، گالا در مدارس هنری در ایالات متحده آمریکا تحصیل کرد و در همان جا نخستین نوار دموی خود را ضبط کرد. در سال ۱۹۹۶، مجلهٔ "Musica e Dischi" او را به عنوان «بهترین خواننده زن سال» در ایتالیا انتخاب کرد. در ژوئیهٔ ۱۹۹۷، او جایزهٔ «Italian Dance Award» را به عنوان بهترین هنرمند پاپ-دنس سال دریافت کرد. گالا در فرانسه گواهی نامه فروش موسیقی ضبط شده دریافت کرد، همچنین در کشورهای بنلوکس و بریتانیا موفق به کسب گواهی نامه فروش موسیقی ضبط شده شد. در همان سال، او ب
رای دریافت جایزهٔ «Best Dance Act» در جوایز موبو بریتانیا در کنار پرادیجی، کمیکال برادرز و اوربیتال (گروه موسیقی) نامزد شد. در ژوئیهٔ ۱۹۹۷، او جایزهٔ «بهترین هنرمند خارجی سال» را در Midem کن در فرانسه دریافت کرد. میان سال های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸، گالا در برنامه های "بهترین های پاپ" شبکهٔ بی بی سی بریتانیا، "Taratata" در فرانسه، "Les Années Tubes"، برنامهٔ "Hit Machine" در ام ۶ (کانال تلویزیون)، همچنین در ام تی وی آلمان و سالن هایی مانند آکور آرنا در پاریس و لاس ونتاس در مادرید اجرا کرد. آلبوم "Come into My Life" در ۱۷ نوامبر ۱۹۹۷ منتشر شد و چهار تک آهنگ آن در میان ۲۰ آهنگ برتر اروپا جای گرفتند. این آلبوم تا سال ۱۹۹۸ بیش از شش میلیون نسخه در سراسر جهان فروخت. در سال ۱۹۹۸، هنگام اجرای آهنگ "Let a Boy Cry" در برنامهٔ "Taratata"، او با استیو فارگنولی مدیر برنامه های پرینس آشنا شد و او مدیریت گالا را بر عهده گرفت. در همان سال، گالا با یونیورسال رکوردز در ایتالیا قرارداد بست. پس از مرگ استیو فارگنولی بر اثر سرطان در سال ۲۰۰۱، گالا قرارداد خود با یونیورسال رکوردز را فسخ کرد و به نیویورک بازگشت.
آنا تاتانجلو (زادهٔ ۹ ژانویه ۱۹۸۷) خوانندهٔ موسیقی عامه پسند و شخصیت تلویزیونی اهل ایتالیا است. او در ۱۵ سالگی به عنوان جوان ترین فرد موفق شد جایزهٔ بخش «نوقام» را در جشنواره موسیقی سانرمو دریافت کند. رپرتوار او عمدتاً شامل موسیقی عامه پسند است و در برخی آثار ساخته شده برای او توسط جیجی دالسیو عناصر سبک نوآهنگین دیده می شود و همچنین در آلبوم های ترکیبی پنجم "Progetto B" این تأثیرات مشاهده شد. او در ترانه های خود به مسائل اجتماعی و معاصر مانند توانمندسازی زنان، تبعیض علیه همجنس گرایان، بی اشتهایی عصبی و خشونت علیه زنان پرداخته است. از سال ۲۰۰۷ او خود نیز ترانه سروده است. تاتانجلو طی ده سال شش بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد؛ او در سال ۲۰۰۲ با ترانهٔ «دوپیامانته فراتیل» برنده شد و سه بار دیگر مقام کسب کرد: در سال ۲۰۰۵ با ترانهٔ «رگاتزا دی پریفریا» سوم شد، در ۲۰۰۶ سوم کلی و نخست در بخش زنان با ترانهٔ «اِسِرِ اونا دونا» شد و در ۲۰۰۸ با ترانهٔ «ایل میو آمیچو» به مقام دوم رسید. آخرین حضور او در ۲۰۱۱ با ترانهٔ «باستاردو» ثبت شد. او از فوریهٔ ۲۰۰۵ تا مارس ۲۰۲۰ با خواننده جیجی دالسیو رابطهٔ عاشقانه داشت. تاکنون
نزدیک به یک میلیون نسخه از آثار او در سراسر جهان فروخته شده است. زندگی نامه. آنا تاتانجلو در شهر سورا در خانواده ای تولیدکنندهٔ چامبلا، نان حلقه ای سنتی سورانا، به دنیا آمد. از سال ۱۹۹۴ و در ۷ سالگی، او در نمایش ها و رقابت های استانی و منطقه ای شرکت کرد و جوایز بسیاری کسب کرد. در سال ۱۹۹۹، در مسابقهٔ «مینیفستیوال دلا کانزونه» شهر ویتربو دوم شد و سال بعد همان رقابت را برنده شد. در سال ۲۰۰۱ او در کنسرت «لا نوتا د'اورو دی بلرا» شرکت کرد، در توقف «براویسی می این تور» در سورا برنده شد و در فینال ملی کاسانو نیز پیروز شد. او همچنین در فینال رقابت «اونا وُچه پر …» دوم شد و در «کاستلّیری این موزیکا» نیز مقام نخست را کسب کرد. در اوت همان سال، در ۱۴ سالگی، توسط رای برای برنامهٔ «جروفستیوال» انتخاب شد و نخستین ترانهٔ خود با عنوان «دووئه ایل کوراجیو» («کجاست شجاعت») را اجرا کرد و در بخش نوقام سوم شد و برای حضور در جشنوارهٔ «نُووه وُچه پر سانرمو» (صداهای نو برای سانرمو) در گروپارلو انتخاب شد. برای همان ترانه نخستین ویدئوی موسیقی خود را ساخت و با شرکت CSB Italy – Casalba نخستین قرارداد ضبط موسیقی خود را امضا کرد. او سبک هنر
ی خود را در آکادمی موسیقی سورا کامل کرد و در گروه کر جوانان آن اجرا داشت. در سپتامبر همان سال، او در جشنوارهٔ «سانگ آف سانرمو» آکادمی شرکت کرد و با اجرای ترانهٔ «آنجلو» از سوریه پیروز شد. این موفقیت باعث شد تا او به طور مستقیم وارد بخش جوانان جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۰۲ شود.
فرانکا رامِه (۱۸ ژوئیه ۱۹۲۹ – ۲۹ مه ۲۰۱۳) بازیگر تئاتر، نمایشنامه نویس و فعال سیاسی ایتالیایی بود. او با نمایشنامه نویس جایزه نوبل ادبیات داریو فو ازدواج کرد و مادر نویسنده ژاکوپو فو بود. فو جایزهٔ نوبل خود را به او تقدیم کرد. زندگی نامه. فرانکا رامِه در سال ۱۹۲۹ در پارابیاگو، لمباردی، ایتالیا، در خانواده ای با سنت طولانی در تئاتر متولد شد. او در سال ۱۹۵۱ اولین تجربهٔ تئاتری خود را انجام داد. اندکی پس از آن، با داریو فو آشنا شد و در سال ۱۹۵۴ با او ازدواج کرد. پسرشان، ژاکوپو، در ۳۱ مارس ۱۹۵۵ به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۸، او شرکت تئاتر «داریو فو–فرانکا رامِه» را در میلان تأسیس کرد که فو مدیر و نویسنده بود و رامِه بازیگر اصلی و مدیر شرکت بود. رامِه همچنان با فو در بسیاری از نمایش ها و شرکت های تئاتری همکاری کرد و موفقیت عمومی و سانسور دولتی را تجربه کرد. او در سازمان «کمک سرخ» فعال بود، نامه نوشت، کتاب برای زندانیان فراهم کرد و به خانواده ها و وکلا کمک کرد. در دههٔ ۱۹۷۰، رامِه شروع به نوشتن نمایشنامه های خود کرد (اغلب تک گوییهای صحنه ای) مانند «چاق زیباست!» و «همه خانه، تخت و کلیسا»، که رویکردی مشخص به فمینیسم نشان
دادند. در مارس ۱۹۷۳، فاشیست هایی که گفته می شود به دستور مقامات ارشد کارابینیری میلان عمل می کردند، رامِه را ربودند، او را تهدید به اسلحه کردند و در ون رها کردند. آن ها او را مورد تجاوز قرار دادند، کتک زدند، با سیگار سوزاندند، با تیغ بریدند و در پارکی رها کردند. او پس از دو ماه با تک گویی های ضد فاشیستی جدید به صحنه بازگشت. رامِه در سال ۱۹۶۷ عضو حزب کمونیست ایتالیا شد. او نمایندهٔ سنای جمهوری ایتالیا از حزب ایتالیا ارزش ها (IdV) بود. در سال ۲۰۰۶، رهبر IdV، آنتونیو دی پیترو، او را به عنوان نامزد رئیس جمهور ایتالیا معرفی کرد، اما او در اولین رأی گیری تنها ۲۴ رأی کسب کرد. از سال ۲۰۱۰، او همراه با داریو فو، عضو مستقل حزب بازآفرینی کمونیست شد. او در سال ۲۰۱۳ در میلان درگذشت و در گورستان یادمانی این شهر به خاک سپرده شد.
لیلانا سگره (؛ زادهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۰) بازماندهٔ ایتالیایی هولوکاست است که توسط رئیس جمهور سرجو ماتارلا در سال ۲۰۱۸ به عنوان سناتور مادام العمر به دلیل خدمات میهن پرستانه برجسته در حوزه اجتماعی منصوب شد. او در ۱۹۳۰ در خانواده ای یهودی در میلان به دنیا آمد. در ۱۹۳۸ پس از تصویب قوانین نژادی ایتالیا از مدرسه ابتدایی اخراج شد. در ۱۹۴۳، او همراه خانواده اش دستگیر و به اردوگاه آشویتس تبعید شد. تنها بازماندهٔ خانواده بود و با پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵ به میلان بازگشت. پس از دهه ها سکوت، در دهه ۱۹۹۰ شروع به صحبت با عموم مردم، به ویژه دانش آموزان جوان، دربارهٔ تجربهٔ خود کرد. زندگی نامه. لیلانا سگره در میلان در خانواده ای یهودی متولد شد و با پدرش آلبرتو و پدربزرگ و مادربزرگ پدری اش، جوزپه سگره و اولگا لووی، زندگی کرد. مادرش، لوسیا فولینیو، زمانی که لیلانا هنوز یک ساله نشده بود درگذشت. خانوادهٔ او غیرمذهبی بود و آگاهی از یهودی بودن او تنها پس از بحران قوانین نژادی ایتالیا در ۱۹۳۸ به او رسید، پس از آن از مدرسه اخراج شد. با تشدید آزار و اذیت یهودیان ایتالیایی، پدرش او را در خانهٔ دوستی پنهان کرد و از مدارک جعلی استفاده
کرد. در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۳، در سن سیزده سالگی، همراه با پدرش، سگره تلاش کرد به سوئیس فرار کند، اما هر دو توسط مقامات سوئیسی رد شدند. در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۳، او توسط فاشیست ها در استان وارزه در سلوتتا دی ویجو دستگیر شد. پس از شش روز زندان در وارزه، به کومو و در نهایت به میلان منتقل شد و ۴۰ روز بازداشت شد. در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴، سگره از سکوی ۲۱ ایستگاه راه آهن مرکزی میلان به اردوگاه آشویتس تبعید شد و هفت روز بعد رسید. او بلافاصله از پدرش آلبرتو جدا شد و هرگز او را ندید؛ پدرش در ۲۷ آوریل ۱۹۴۴ کشته شد. در ۱۸ مه ۱۹۴۴ پدربزرگ و مادربزرگ پدری او در اینوریگو، استان کومو دستگیر و چند هفته بعد به آشویتس تبعید شدند و در هنگام ورود در ۳۰ ژوئن کشته شدند. در جریان انتخاب، سگره با شمارهٔ ۷۵۱۹۰ خالکوبی شد. او حدود یک سال در کارخانهٔ مهمات اتحادیه، متعلق به زیمنس، به کار اجباری مشغول شد. در طول زندان، سه بار دیگر تحت انتخاب قرار گرفت. در ژانویه ۱۹۴۵، پس از تخلیهٔ اردوگاه، او به راه پیمایی مرگ (هولوکاست) به سمت اردوگاه کار اجباری راونسبروک در آلمان منتقل شد. پس از چند هفته در شرایط وحشتناک، به اردوگاه تابع مالچو منتقل شد و در ۱ مه ۱۹۴۵ توس
ط ارتش سرخ آزاد شد. از میان ۷۷۶ کودک ایتالیایی ۱۴ ساله یا کمتر که به اردوگاه آشویتس تبعید شدند، تنها ۳۵ نفر زنده ماندند. پس از هولوکاست، سگره به منطقهٔ مارکه نقل مکان کرد و با مادربزرگ و پدربزرگ مادری خود، تنها بازماندگان خانواده، زندگی کرد. در ۱۹۴۸، او با آلفردو بلی پاسی، زندانی سیاسی کاتولیک که او نیز از اردوگاه های نازی جان سالم به در برده بود، آشنا شد. این دو در ۱۹۵۱ ازدواج کردند و سه فرزند داشتند.
جیوکوندا بلی (؛ زادهٔ ) شاعر، مؤلف، رمان نویس اهل نیکاراگوئه است. سال های آغازین. جیوکوندا بلی در خانواده ای ثروتمند در ماناگوآ بزرگ شد. پدر او هامبرتو بلی زاپاتا و برادرش هامبرتو بلی است. او در مدرسه شبانه روزی در اسپانیا تحصیل کرد، از مدرسه سلطنتی سانتا ایزابل در مادرید فارغ التحصیل شد و سپس تبلیغات و روزنامه نگاری را در مدرسه تبلیغات و روزنامه نگاری چارلز موریس پرایس در فیلادلفیا آموخت. او ازدواج کرد و در ۱۹ سالگی، پس از بازگشت به نیکاراگوئه، نخستین دختر خود را به دنیا آورد. زندگی حرفه ای. بلی فعالیت حرفه ای خود را در پپسی آغاز کرد و به عنوان رابط با آژانس تبلیغاتی این شرکت، پابلیسا، مشغول شد و سپس به عنوان مدیر حساب در همان آژانس استخدام شد. او از طریق یکی از همکارانش در آژانس تبلیغاتی با کامیلو اورتگا آشنا شد و او را به جبهه آزادی بخش ملی ساندینیستا معرفی کرد و از او خواست به این گروه بپیوندد. در سال ۱۹۷۰، بلی به مبارزه علیه خانواده سوموزا و دیکتاتوری آن ها پیوست و لیا اورتگا، همسر کامیلو اورتگا، او را به جنبش سوگند داد. فعالیت او در این جنبش باعث شد که در سال ۱۹۷۵ به تبعید در مکزیک وادار شود. او در سال
۱۹۷۹، درست پیش از پیروزی ساندینیست ها، به کشور بازگشت و در سال ۱۹۸۲ به عنوان رابط مطبوعاتی بین المللی جبهه آزادی بخش ملی ساندینیستا و در سال ۱۹۸۴ به عنوان مدیر ارتباطات دولتی منصوب شد. در همان دوران با چارلز کاستالدی، روزنامه نگار آمریکایی ان پی آر آشنا شد و در سال ۱۹۸۷ با او ازدواج کرد. او پس از سال ۱۹۹۰ زمان خود را میان ماناگوآ و لس آنجلس تقسیم کرد. او پس از آن از جبهه آزادی بخش ملی ساندینیستا جدا شد و به یکی از منتقدان جدی دولت دانیل اورتگا تبدیل شد. او اکنون در تبعید در مادرید زندگی می کند.
لوردانا برتِه (؛ زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۵۰) خواننده، ترانه سرا و بازیگر ایتالیایی است. او با ترانه سرایان برجستهٔ ایتالیایی مانند پینو دانیله، ایوانو فوساتی، ماریو لاوتزی، منگو (خواننده) و انریکو روجری همکاری کرده است؛ خواهرش میا مارتینی (میمی برتِه) نیز خوانندهٔ شناخته شده ای بود. او با سبک های مختلف موسیقی از راک اند رول تا رِگی و از فانک تا موسیقی پاپ تجربه اندوخته است. برتِه به دلیل پوشش های عجیب و غریبش در اجراهای صحنه ای شناخته شده است. زندگی اولیه. برتِه در بانیارا کالابرا، استان رجو کالابریا در جنوب ایتالیا به دنیا آمد، سومین فرزند از چهار دختر، سه سال پس از خواهرش میا مارتینی بود. والدینش، جوزپه رادامس برتِه و ماریا سالوینا داتو، هر دو معلم مدرسه بودند. لوردانا دوران کودکی خود را در پورتو رکاناتی و سپس در آنکونا گذراند. پس از جدایی والدین، برتِه همراه مادرش به رم نقل مکان کرد و در مؤسسهٔ هنر محلی تحصیل کرد. حرفه. در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، او به عنوان رقاصهٔ گو-گو در برنامه های تلویزیونی و رادیویی مانند «باندیرا جیالا» و «استاسرا ریتا!» اجرا کرد. او بعداً به گروه رقص کلاب پایپر در رم پیوست، جایی که با رناتو زیر
و آشنا شد. در سال ۱۹۶۹، برتِه، زیرو و تئو تئوکولی در نسخهٔ ایتالیایی موزیکال «هیر» ایفای نقش کردند. در سال ۱۹۷۰، لوردانا و خواهرش دومنیکا، که نام خود را به میا مارتینی تغییر داده بود، به عنوان همخوان برای چیکو بوارکه د هالاندا اجرا کردند. در حالی که مارتینی مسیر موفقیت آمیز موسیقی خود را آغاز کرد و آهنگ هایی مانند «پیکولو اومانو» و «مینوئتو (آهنگ)» ضبط کرد، لوردانا به دنبال تئاتر ادامه داد. در ۱۹۷۲، او در «چائو رودی» و «اُرفئو ۹» اجرا کرد. در ۱۹۷۴، تهیه کنندگان آلفردو چرّوتی و انریکو ریکارِدی او را قانع کردند تا اولین آلبوم خود، "استریکینگ"، را ضبط کند. دومین آلبوم برتِه، «نورماله او سوپر»، شامل «سِی بللیسیما» بود که نخستین موفقیت داخلی او به شمار می رفت. در ۱۹۷۸، برتِه رابطه ای با ایوانو فوساتی آغاز کرد. فوساتی تک آهنگ «اِ لا لونا بوسّو» را تولید کرد که یکی از نخستین آهنگ های رِگی شناخته شده در ایتالیا محسوب می شود. در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، برتِه یک سال در نیویورک گذراند تا روی آلبوم بعدی خود کار کند. الیو فیوروچی او را با اندی وارهول در کارخانهٔ وارهول آشنا کرد. وارهول و برتِه در موزیک ویدئوی آهنگ «مووی» همکاری
کردند. در ۱۹۸۲، او با آهنگ «نون سونو اونا سینورا» در فستیوال بار برنده شد. در ۱۹۸۵، آلبوم "کاریوکا" را با همکاری جوان ضبط کرد. در ۱۹۸۶، او با آهنگ «رِ» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در ۱۹۸۸، با بیورن بوری ملاقات و ازدواج کرد. این ازدواج در ۱۹۹۲ پایان یافت. در ۱۹۹۳، برتِه و میا مارتینی در آهنگ «استیامو کومه استیامو» همکاری کردند. در ۱۲ مه ۱۹۹۵، مارتینی در آپارتمان خود در کاردانو آل کامپو (وارزه) بی هوش یافت و مرگ او لحظهٔ سختی در زندگی برتِه بود. در اوایل دههٔ ۲۰۰۰، لوردانا دوباره به تئاتر بازگشت و با کارلا فراچی در «جرُسالِمه» در حمام های کاراکالا رم اجرا کرد. او کارگردانی سه ویدئوی موجود در مینی-سی دی «دیمی که می آمی» ۲۰۰۲ را بر عهده گرفت. دو سال بعد، او در «میوزیک فارم»، نخستین برنامهٔ واقع نمای تلویزیون ایتالیا با حضور خوانندگان مشهور، شرکت کرد. با استفاده از درآمدهای این برنامه، آلبوم جدید «بیبی برتِه» (۲۰۰۵) را به تنهایی تولید کرد.
باربارا لونگی ( , ؛ ۲۱ سپتامبر ۱۵۵۲ – ۲۳ دسامبر ۱۶۳۸) نقاش ایتالیایی بود. او در دوران زندگی خود به عنوان پرتره نگار بسیار مورد تحسین قرار گرفت، اگرچه بیشتر پرتره هایش اکنون از بین رفته یا نامشخص هستند. آثار او، مانند نقاشی های متعدد مدونا (هنر)، شهرت خوبی برایش به عنوان هنرمند به ارمغان آورد. زندگی و آثار. باربارا لونگی در ۲۱ سپتامبر ۱۵۵۲ در شهر شمالی ایتالیا، راونا، متولد شد و تمام عمر خود را در آنجا گذراند. پدر او، لوکا لونگی (۱۵۰۷–۱۵۸۰)، نقاش مشهور تکلف گرایی بود، و برادر بزرگترش فرانچسکو (۱۵۴۴–۱۶۱۸) نیز نقاش بود. هر دو خواهر و برادر آموزش نقاشی را از پدر دریافت کردند و بخشی از کارگاه او بودند، و باربارا در پروژه هایی مانند کار روی قطعه محرابهای بزرگ کمک کرد. او همچنین مدل شد و با فرایند بازاریابی آثار هنری خود به مشتریان آشنا شد. اگرچه آموزش او تا سال ۱۵۷۰ کامل شد، ارتباط او با خانواده و کارگاه پدرش همچنان قوی باقی ماند. اطلاعات کمی دربارهٔ زندگی او در دست است و حتی مشخص نیست که آیا ازدواج کرده بود یا نه. لونگی به عنوان پرتره نگار بسیار مورد احترام بود، اما تنها یکی از پرتره های او، "راهب کامالدولزی"، امر
وزه شناخته شده است. این همچنین تنها نقاشی شناخته شده او است که یک مرد بالغ را نشان می دهد و یکی از معدود نقاشی هایی است که تاریخ دارد (اگرچه رقم آخر کاملاً خوانا نیست؛ ممکن است ۱۵۷۰ یا ۱۵۷۳ باشد). پدر لونگی او را به عنوان سنت باربارا در نقاشی ۱۵۷۰ خود "مریم و کودک بر تخت با قدیسان" به تصویر کشید. احتمالاً او برای نقاشی پدرش "عروسی کانا" نیز مدل شد. نقاشی "سنت کاترین اسکندریه" (بالا) شباهت زیادی به تصویر پدر از او در دو نقاشی یادشده دارد و عموماً به عنوان خودنگاره شناخته می شود. دربارهٔ تصویر خود از کاترین اسکندریه اشرافی و فرهنگی، ایرنه گرازیانی نوشته است که «وقتی او تصویری از خود ارائه می دهد، باربارا نیز طبق مدل زن فضیلت مند، باوقار و دانشمند ارائه می شود، و موضوعاتی را بازمی یابد که لاوینیا فونتانا چند سال قبل در بولونیا توسعه داده بود، مطابق با سبک مرتبط با مَنریسم پایانی». پیشنهاد شده است که لونگی ممکن است خودنگارهٔ خود را به عنوان تصویر عبادتی یک قدیس ارائه کرده باشد تا ظاهر خودپسندی را نشان ندهد. این نقاشی که در ابتدا برای صومعهٔ سانتا آپولیناره در کلاس سفارش داده شده بود، در سال ۱۸۲۹ توسط موزهٔ هنر شه
ر راونا خریداری شد و در ۱۹۸۰ مرمت شد. چندین نسخهٔ دیگر از تصاویر کاترین اسکندریه توسط او وجود دارد. بیشتر نقاشی های لونگی امضا نشده اند، اما در یکی از آنها حروف اختصاری "B.L.F." وجود دارد که به معنای "باربارا لونگی ساخته" است. و در نقاشی دیگر "B.L.P." نوشته شده است که به معنای "باربارا لونگی نقاشی کرده" است. از آنجا که تقریباً همهٔ آثار او بدون امضا هستند، مشخص نیست که چند نقاشی ایجاد کرده یا هنوز موجود هستند. تنها حدود پانزده اثر به طور قطعی به او نسبت داده شده اند. از این تعداد، حدود دوازده نقاشی از مدونا (هنر) هستند؛ چنین نقاشی هایی در دوران اصلاح کاتولیک بسیار محبوب بودند. گمان می رود برخی آثار او به اشتباه به پدرش نسبت داده شده باشند. از نقاشی های لونگی که مدونا را نشان نمی دهند، "جودیت با سر هولوفرنس" (حدود ۱۵۷۰–۷۵) است. سر بریدن هولوفرنس توسط جودیت همچنین توسط دیگر هنرمندان زن از جمله فده گالیزیا، الیزابتا سیرانی و آرتمیزیا جنتیلسکی نقاشی شده است. نسخهٔ لونگی تفاوت زیادی با نقاشی های دیگر دارد زیرا عمل خشونت آمیز را نشان نمی دهد؛ بلکه جودیت او به دنبال آمرزش است و به سوی آسمان نگاه می کند. این با ایده
های دوران مقابله با-اصلاحات دربارهٔ آمادگی برای اعتراف به گناه و ایمان به آمرزش برای توبه کننده همخوانی دارد. سادگی ترکیب و پالت رنگی ملایم در نقاشی های او نیز منعکس کنندهٔ آموزه های دوران مقابله با-اصلاحات است. آثار نسبتاً کوچک او، در مقابل قطعات بزرگ محراب که پدرش خلق کرده بود، نشان دهندهٔ تأکید بر تفکر عبادتی بودند. او تلاش می کرد همدلی بیننده را با موضوعات خود ایجاد کند و از روند ایجاد صحنه های عظیم کتاب مقدس اجتناب کرد و بر نمایش های آرام مدونا و کودک تمرکز کرد. تأثیرات هنری او شامل رافائل، آنتونیو دا کورجو، پارمیجانینو، مارکانتونیو ریماندی و آگوستینو ونیزیانو بودند. موفقیت بین المللی نقاش مشهور زن ایتالیایی سوفونیسبا آنگیسولا نیز ممکن است الهام بخش او بوده باشد. در حالی که تحت تأثیر این چهره های برجسته بود، سبک منحصر به فرد خود را توسعه داد؛ به عنوان مثال، ترسیم دقیق ویژگی هایی مانند بازو و گردن در مدوناهایش و استفاده از «پالت طلایی گرم و ملایم». او «ترکیب سنتی را با شدت احساس و رنگ آمیزی نوآورانه پیوند می دهد.» او در ۲۳ دسامبر ۱۶۳۸ در راونا درگذشت و ۸۶ ساله بود.
ماریانا فرانچسکا مازکاتو (متولد ۱۶ ژوئن ۱۹۶۸) اقتصاددان و استاد دانشگاه ایتالیایی-آمریکایی او استاد اقتصاد نوآوری و ارزش عمومی در کالج دانشگاهی لندن (UCL) و مدیر بنیان گذار مؤسسه نوآوری و ارزش عمومی UCL (IIPP) است. او بیشتر به دلیل پژوهش هایش دربارهٔ دینامیک تغییرات فناوری، نقش بخش عمومی در نوآوری (شامل سیاست های مدرن «مأموریت محور») و مفهوم ارزش (علم اقتصاد) شناخته شده است. "نیو ریپابلیک" او را یکی از «مهم ترین متفکران نوآوری» توصیف کرده است. مازکاتو آثار متعددی در زمینه های اقتصاد نوآوری، نظریه ارزش و اقتصاد سیاسی منتشر کرده و اخیراً دربارهٔ تغییرات اقلیمی و بحران سه گانه سیاره ای پژوهش کرده است. او نویسنده کتاب های متعددی است، از جمله "", "The Value of Everything: Making and Taking in the Global Economy" و "Mission Economy: راهنمای مأموریت محور برای تغییر سرمایه داری". آخرین کتاب او، "کلاه بزرگ: چگونه صنعت مشاوره کسب وکارها را ضعیف، دولت ها را کودکانه و اقتصادها را تحریف می کند" که با همکاری روزی کالینگتون نوشته شده است، رابطه مشکل ساز صنعت مشاوره با کسب وکارها و اداره های دولتی را تحلیل کرده است. فعالیت ح
رفه ای او بر تبدیل ایده های اقتصادی به سیاست های عملی تمرکز کرده و او در سمت های متعدد سیاست گذاری سطح بالا فعالیت داشته است. مازکاتو در حال حاضر عضو گروه کارشناسان ارشد یونسکو در زمینه حکمرانی هوش مصنوعی در سطح اکوسیستم و عضو هیئت مشورتی مرکز اقتصاد و جامعه جدید مجمع جهانی اقتصاد است. او همچنین در سال ۲۰۱۹ توسط رئیس جمهور سیریل رامافوسا به عضویت شورای مشاوره اقتصادی ریاست جمهوری (PEAC) آفریقای جنوبی منصوب شد. از جمله سمت های پیشین او می توان به هم ریاست گروه کارشناسان کارگروه G20 برای بسیج جهانی علیه تغییرات اقلیمی به همراه دکتر ورا سونگوه، هم ریاست کمیسیون جهانی اقتصاد آب(GCEW) با مدیرکل سازمان تجارت جهانی نگوزی اکنجو–ایوه آلا، استاد Johan Rockström و وزیر ارشد سنگاپور ثارمان شانموگاراتنام، ریاست شورای اقتصاد سلامت برای همگان سازمان جهانی بهداشت، عضویت در دولت اسکاتلند شورای مشاوران اقتصادی و عضویت در هیئت مشورتی سطح بالای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد را بر عهده داشته است. در سال ۲۰۲۱، به پاس دستاوردهایش در نظریه و سیاست اقتصادی، مازکاتو نشان شایستگی جمهوری ایتالیا، بالاترین نشان مدنی کشور، را از رئیس
جمهور ایتالیا دریافت کرد.
کیارا آپندینو (زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۸۴) سیاستمدار و مدیر ورزشی ایتالیایی است که از ۳۰ ژوئن ۲۰۱۶ تا ۲۷ اکتبر ۲۰۲۱ شهردار تورین و شهر کلان شهری تورین بود و از ۲ اکتبر ۲۰۲۰ معاون رئیس فدراسیون تنیس ایتالیا شد. او عضو جنبش پنج ستاره (M5S) است. زندگی نامه. آپندینو در مونکالیری به دنیا آمد. او در مدرسهٔ وینچنزو جیوبرتی در تورین تحصیل کرد و از دانشگاه بوکونی در میلان با مدرک اقتصاد بین الملل و مدیریت، با گرایش اقتصاد و مالی فارغ التحصیل شد. از سپتامبر ۲۰۰۷ تا ژانویه ۲۰۱۰، او به عنوان "" برای تیم فوتبال باشگاه فوتبال یوونتوس کار کرد؛ و از ۱ ژانویه ۲۰۱۰، مدیر مالی در کسب وکار همسرش شد. فعالیت سیاسی. اولین فعالیت سیاسی آپندینو در حزب چپ، اکولوژی، آزادی بود. در سال ۲۰۱۲، او به جنبش تازه تأسیس M5S پیوست. در انتخابات محلی تورین ۲۰۱۱، آپندینو به عنوان عضو شورای شهری برای M5S انتخاب شد و ۶۲۳ رأی کسب کرد. در ۸ نوامبر ۲۰۱۵، آپندینو رسماً نامزدی خود برای شهرداری تورین در انتخابات محلی ایتالیا ۲۰۱۶ را اعلام کرد. در دور اول، ۳۰٫۹۲٪ آرا را به دست آورد. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۶، او با کسب ۵۴٫۵۶٪ آرا در دور دوم به عنوان شهردار تورین انتخاب شد و
شهردار وقت پیرو فاسینو را که ۴۵٫۴۴٪ آرا داشت، شکست داد. او در انتخابات محلی ایتالیا ۲۰۲۱ نامزد نشد و به جای او استفانو لو روسو از حزب دموکراتیک ایتالیا شهردار شد.
فعالیت حرفه ای او بر تبدیل ایده های اقتصادی به سیاست های عملی تمرکز کرده و او در سمت های متعدد سیاست گذاری سطح بالا فعالیت داشته است. مازکاتو در حال حاضر عضو گروه کارشناسان ارشد یونسکو در زمینه حکمرانی هوش مصنوعی در سطح اکوسیستم و عضو هیئت مشورتی مرکز اقتصاد و جامعه جدید مجمع جهانی اقتصاد است. او همچنین در سال ۲۰۱۹ توسط رئیس جمهور سیریل رامافوسا به عضویت شورای مشاوره اقتصادی ریاست جمهوری (PEAC) آفریقای جنوبی منصوب شد. از جمله سمت های پیشین او می توان به هم ریاست گروه کارشناسان کارگروه G20 برای بسیج جهانی علیه تغییرات اقلیمی به همراه دکتر ورا سونگوه، هم ریاست کمیسیون جهانی اقتصاد آب(GCEW) با مدیرکل سازمان تجارت جهانی نگوزی اکنجو–ایوه آلا، استاد Johan Rockström و وزیر ارشد سنگاپور ثارمان شانموگاراتنام، ریاست شورای اقتصاد سلامت برای همگان سازمان جهانی بهداشت، عضویت در دولت اسکاتلند شورای مشاوران اقتصادی و عضویت در هیئت مشورتی سطح بالای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد را بر عهده داشته است. در سال ۲۰۲۱، به پاس دستاوردهایش در نظریه و سیاست اقتصادی، مازکاتو نشان شایستگی جمهوری ایتالیا، بالاترین نشان مدنی کشور، را
از رئیس جمهور ایتالیا دریافت کرد.