Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رادِ زادهٔ ساموآی آمریکا «اتباع ایالات متحده» هستند نه [[شهروند ایالات متحده آمریکا]]؛ این تنها وضعیتی است که در آن فرد «اتباع» است ولی «شهروند» نیست. از همین رو، ساموآیی ها می توانند به هاوایی یا سرزمین اصلی آمریکا نقل مکان کنند و نسبتاً آسان تر به شهروندی دست یابند. مانند بومیان هاوایی، ساموآیی ها نیز در سدهٔ بیستم به عنوان کارگران کشاورزی و کارگران کارخانه به سرزمین اصلی آمدند. در جاهای دیگر آمریکا، حضور ساموآیی ها در سراسر ایالت [[یوتا] و نیز در [[کایلین (تگزاس)|کایلین]]، [[نورفک (ویرجینیا)|نورفک]] و [[ایندیپندنس (میزوری)|ایندیپندنس]] چشمگیر است. [[آمریکایی های تونگایی تبار|آمریکایی تونگایی تبار]] به کسی گفته می شود که از تبار تونگایی باشد. [[یوتا]] بیشترین جمعیت تونگاییِ آمریکایی را دارد و پس از آن [[هاوایی]] قرار می گیرد. بسیاری از نخستین تونگایی هایی که به ایالات متحده آمدند به واسطهٔ پیوند با [[کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان]] مهاجرت کردند. آنان در بخش هایی از [[دره دریاچه نمک]] در یوتا، به ویژه [[وست ولی سیتی (یوتا)|وست ولی سیتی]] و سالت لیک سیتی، حضور پررنگی دارند. نسبت تونگایی ها در یوتا حدود ی
ک درصد است، که در برابر سهم کمتر از ۰٫۰۲٪ از کل جمعیت آمریکا رقم بالایی به شمار می رود. جامعه های تونگایی در [[ساحل غربی آمریکا]] نیز رایج ترند، مانند [[شهرستان سن ماتئو (کالیفرنیا)|شهرستان سن ماتئو]]، برخی نواحی [[South Bay (Los Angeles County)|ساوت بی]] در شهرستان لس آنجلس و کلان شهر سیاتل–تاکوما در واشینگتن. [[پورتلند (اورگن)|پورتلند ]] نیز میزبان جامعه ای از تونگایی هاست که مهاجرت شان از دههٔ ۱۹۷۰ آغاز شد. در پیرامون [[دالاس]]، حومهٔ [[یولس (تگزاس)]] نیز جمعیتی چند هزار نفری از تونگایی ها دارد. منابع. [[رده:پلینزیایی تبارهای اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:ساموآیی تبارهای اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:آمریکایی های میکرونزیایی تبار]] [[رده:اقوام در ایالات متحده آمریکا]] [[رده:جزیره های آمریکایی اقیانوس آرام]]
اولگا الکساندروونا سانفیرووا (به روسی: Ольга Александровна Санфирова؛ زادهٔ ۲ مه [۱۹ آوریل به تقویم قدیم] ۱۹۱۷ – درگذشتهٔ ۱۳ دسامبر ۱۹۴۴) کاپیتان و فرمانده یک اسکادران در «هنگ ۴۶ بمب افکن شبانه گارد تامان» در طول جنگ جهانی دوم بود. او پس از مرگش، در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۴۵، عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کرد و به این ترتیب نخستین زن تاتار شد که این افتخار را کسب کرد. زندگی غیر نظامی. سانفیرووا در ۲ مه ۱۹۱۷ (۱۹ آوریل به تقویم قدیم) در یک خانوادهٔ کارگری تاتار ولگا به دنیا آمد. او دوره دبیرستان را در ازبکستان شوروی گذراند و سپس برای تحصیل در مدرسهٔ خلبانی کولومنا به مسکو رفت. پس از فارغ التحصیلی از مدرسهٔ خلبانی، در ادارهٔ هوانوردی مسکو مشغول به کار شد و در سال ۱۹۴۰ به شهر تاتارسک، واقع در ناحیهٔ نووسیبیرسک، منتقل گردید تا به آموزش خلبانان اسکادران ۷۸ ادارهٔ هوانوردی غیرنظامی سیبری غربی بپردازد. او در دسامبر ۱۹۴۱ به ارتش پیوست و از سال ۱۹۴۲ عضو حزب کمونیست اتحاد شوروی بود. دوران نظامی. سانفیرووا با تشویق مارینا رسکوا به نیروی هوایی پیوست. او در مدرسهٔ نظامی هوانوردی انگلس آموزش دید و پس از فارغ التحصیلی از مد
رسهٔ نظامی هوانوردی باتایسک در سال ۱۹۴۲، به هنگ ۵۸۸ بمب افکن شبانه پیوست؛ هنگی که نیروهای آلمانی حریف آن ها را «جادوگران شب» می نامیدند. این واحد در فوریهٔ ۱۹۴۳ به هنگ ۴۶ گارد بمب افکن شبانهٔ تامان تغییر نام داد. در جریان یکی از پروازهای آموزشی در انگلس، زمانی که او به عنوان خلبان فرمانده پرواز می کرد، هواپیما با خطوط برق فشار قوی برخورد کرد و آسیب دید. دادگاه نظامی انگلس او را به ده سال زندان محکوم کرد، اما این حکم بعداً اصلاح شد و از او خواسته شد برای جبران خسارت وارده به هواپیما، به هنگ بمب افکن شبانه بپیوندد. در طول جنگ، او ۶۳۰ مأموریت رزمی شبانه را با مجموع ۸۷۵ ساعت پرواز در شرایط نبرد انجام داد و ۷۷ تن بمب بر روی مناطق تحت کنترل دشمن فرو ریخت. در نتیجهٔ این عملیات ها، یک انبار، دو دستهٔ نظامی نازی، پنج خودرو، سه برجک و دو اسکلهٔ شناور را نابود کرد. او همچنین ۲۵ محمولهٔ تدارکاتی شامل غذا و مهمات را برای نیروهای زمینی شوروی ارسال نمود.
پرنسس کاترین الکساندرونا یوریفسکایا ( - ۲۲ دسامبر ۱۹۵۹) دختر تنی الکساندر دوم روسیه از معشوقه اش (که بعدها همسر او شد)، پرنسس کاترین دولگوروکووا بود. در سال ۱۸۸۰، او با ازدواج موروثی والدینش مشروع شناخته شد. در خانواده خودش، او را "کاتیا" می نامیدند. پس از ترور پدرش در سال ۱۸۸۱، مادرش او را در فرانسه بزرگ کرد. او در سال ۱۹۰۱ در آنجا ازدواج کرد و صاحب دو پسر شد، اما در سال ۱۹۱۰ بیوه شد. ازدواج دوم او در طول جنگ جهانی اول در روسیه اتفاق افتاد و او در طول جنگ داخلی روسیه که متعاقب آن رخ داد، سختی هایی را متحمل شد. در دهه ۱۹۲۰، او به یک خواننده حرفه ای تبدیل شد. در سال ۱۹۳۲، او به بریتانیا نقل مکان کرد و در جزیره هایلینگ در همپشایر اقامت گزید و در سال ۱۹۵۹ در همان جا درگذشت. اوایل زندگی. کاترین در ۹ سپتامبر ۱۸۷۸ در سن پترزبورگ، روسیه، متولد شد، در حالی که مادرش هنوز معشوقه تزار الکساندر دوم بود. وقتی کمتر از دو سال داشت، ازدواج ارگانیک والدینش در ۶ ژوئیه ۱۸۸۰ او را مشروع کرد و نام خانوادگی یوریفسکی، عنوان "کنیاگینا" (شاهزاده خانم) و سبک "سوتلوست" (والاحضرت آرام) را به دست آورد. پدرش در مارس ۱۸۸۱، زمانی که او سه س
اله بود، ترور شد و پس از آن با مادر، برادرش جورج و خواهرش اولگا زندگی کرد که با هم در فرانسه ساکن شدند. فرانسه و روسیه. مادر کاترین خانه ای در پاریس و خانه های دیگری در ریویرای فرانسه گرفت. در سال ۱۸۹۱، او خانه ای در نیس خرید که آن را ویلا ژرژ، در بلوار دوبوشاژ نامید. در فرانسه، خانواده توانستند حدود بیست خدمتکار و یک واگن قطار خصوصی تهیه کنند. در ۱۸ اکتبر ۱۹۰۱، کاترین در بیاریتز با شاهزاده الکساندر ولادیمیروویچ باریاتینسکی (۱۸۷۰–۱۹۱۰) ازدواج کرد. آنها صاحب دو پسر شدند، آندری (متولد پاریس در ۲ اوت ۱۹۰۲، درگذشت ۱۹۳۱) و الکساندر (متولد پائو، در پیرنه-آتلانتیک، درگذشت ۲۴ مارس ۱۹۰۵، درگذشت ۱۹۹۲). آنها در پلاک ۶، میدان ااتس-یونیس زندگی می کردند. باریاتینسکی در سال ۱۹۱۰، در سن سی و نه سالگی درگذشت. برادر کاترین، جورج، پس از یک بیماری طولانی، در ۱۳ سپتامبر ۱۹۱۳ در ماربورگ، هسن درگذشت و در کلیسای سنت الیزابت، ویسبادن به خاک سپرده شد. در ۶ اکتبر ۱۹۱۶، در یالتا، کاترین با شاهزاده سرگئی پلاتونوویچ اوبولنسکی (۱۸۹۰–۱۹۷۸)، پسر ژنرال پرنس پلاتون سرگئیویچ اوبولنسکی، ازدواج کرد. در زمان انقلاب ۱۹۱۷، او هنوز در روسیه بود و بعد
اً گزارش شد که او «در طول انقلاب کیلومترها بدون غذا پیاده روی کرده و سختی های زیادی را متحمل شده است». همسر جدیدش، اوبولنسکی، در طول جنگ داخلی روسیه در ارتش سفید جنگید. مادر کاترین در سال ۱۹۲۲ درگذشت و تنها خانه اش در نیس، ویلا ژرژ، از او باقی ماند. خانه های دیگر خانواده، در پاریس، نویی و بیاریتز، در طول سال ها با ضرر فروخته شده بودند. در همان سال، اوبولنسکی کاترین را به خاطر آلیس آستور، دختر جان جیکوب آستور چهارم، ترک کرد. پس از طلاق از او در سال ۱۹۲۳، کاترین به یک خواننده حرفه ای تبدیل شد و حدود دویست آهنگ به زبان های انگلیسی، فرانسوی، روسی و ایتالیایی خواند. زندگینامه او، "کتاب من: چند صفحه از زندگی من"، در سال ۱۹۲۴ در لندن منتشر شد. انگلستان. در سال ۱۹۳۲، کاترین خانه ای به نام «هیون» در جزیره هایلینگ، همپشایر خریداری کرد که آن را به دلیل آب و هوایش انتخاب کرد، زیرا از آسم رنج می برد. در ۲۹ نوامبر ۱۹۳۴، او در کلیسای وست مینستر در مراسم عروسی نوه خواهرش ، پرنسس مارینا از یونان و دانمارک، با پرنس جورج، دوک کنت، شرکت کرد. در ۲۴ اوت ۱۹۳۵، هنری چانون و همسرش برای دیدن کاترین به جزیره هایلینگ رفتند، اما او را پی
دا کردند. او در دفتر خاطرات خود اشاره کرد که کاترین در «ویلایی وحشتناک به نام پناهگاه در کوچه سینا زندگی می کند؛ دریا در نزدیکی آن است، صلح، فقر و یک پکنی! تنها چیزی که از شکوه رومانوفی او باقی مانده است.» کاترین سال های زیادی با کمک هزینه ای از ملکه مری، بیوه شاه جورج پنجم، امرار معاش می کرد، اما پس از مرگ ملکه در مارس ۱۹۵۳، تقریباً بی پول شد و شروع به فروش دارایی های خود کرد. او برای زندگی به خانه سالمندان در جزیره هایلینگ رفت و در ۲۲ دسامبر ۱۹۵۹ در آنجا درگذشت. او آخرین فرزند بازمانده از الکساندر دوم و همچنین آخرین نوه نیکلاس اول بود. او در ۲۹ دسامبر در حیاط کلیسای سنت پیتر، نورثنی، با مراسم تشییع جنازه انگلیکان به خاک سپرده شد. تنها دو عضو خانواده در مراسم تشییع جنازه او شرکت کردند، همسر سابقش سرژ اوبولنسکی و برادرزاده اش، شاهزاده الکساندر یوریفسکی (۱۹۰۱–۱۹۸۸)، پسر برادرش جورج. او همچنین پسرش الکساندر و نوه اش النا باریاتینسکی (۱۹۲۷–۱۹۸۸) را به یادگار گذاشت که چند ماه قبل از مرگ مادربزرگش ازدواج کرده بود و در فرانسه بود. در سال ۱۹۶۱، زنی در براملی، یورکشایر، به نام اولگا ماری، ادعا کرد که دختر طبیعی کاتری
ن است، اما اطلاعات بیشتری از او در دست نیست. در سال ۲۰۱۶، جامعه ارتدکس محلی پس از مرمت سنگ قبر او، مراسم یادبود پانی خیدا را بر سر مزارش برگزار کرد.
هدایت الله دیده بان (زادهٔ ۱۳۴۶ – درگذشتهٔ ۱۳ خرداد ۱۴۰۴) محیط بان و مسئول منطقه حفاظت شده خائیز در استان کهگیلویه و بویراحمد بود. او که به دلیل شجاعت و تعهدش به «رستم زاگرس» شهرت داشت، پس از ۱۵ سال خدمت، در یک کمین از پیش طراحی شده توسط شکارچیان غیرمجاز، در حین انجام وظیفه به قتل رسید. کشته شدن او که یکی از برجسته ترین محیط بانان کشور بود، بازتاب گسترده ای در سطح ملی داشت و به تسریع روند اصلاحات قانونی برای حمایت از محیط بانان ایران منجر شد. زندگی و خدمات. زندگی شخصی و تعهد. هدایت الله دیده بان در زمان درگذشت، مردی ۵۸ ساله و متأهل بود. همسر او، نسترن منصوری نژاد، پس از درگذشت وی، پیگیر پرونده قضایی او شد. در منابع موجود اشاره ای به داشتن فرزند نشده است. تعهد او به حفاظت از طبیعت به قدری عمیق بود که به گفته یکی از همکارانش، ازدواج را به تأخیر انداخته بود تا مبادا تعهدات خانوادگی او را از خدمت به منطقه خائیز بازدارد. فاجعه قتل او به همین جا ختم نشد و پیامدهای ویرانگری برای خانواده اش به همراه داشت. خواهر وی، قمر دیده بان، تنها چند روز پس از کشته شدن برادرش، در تاریخ ۱۷ خرداد ۱۴۰۴، بر اثر فشار روحی شدید و اندوه
فراوان دچار سکته قلبی شد و درگذشت. این واقعه تلخ نشان می دهد که خشونت علیه محیط بانان تنها به قربانی اصلی محدود نمی شود، بلکه با ایجاد موجی از آسیب های روانی، خانواده ها را متلاشی کرده و جامعه محلی را داغدار می کند. سوابق حرفه ای و اعتبار. دیده بان با ۱۵ سال سابقه خدمت، از محیط بانان کهنه کار و باتجربه کشور محسوب می شد او مسئولیت مهم ریاست منطقه حفاظت شده خائیز را بر عهده داشت. با وجود سابقه طولانی و جایگاه مدیریتی، او همچنان به عنوان نیروی قراردادی در اداره کل حفاظت محیط زیست کهگیلویه و بویراحمد فعالیت می کرد. این وضعیت استخدامی، یک تناقض آشکار را نمایان می سازد؛ فردی با ۱۵ سال سابقه در یکی از پرخطرترین مشاغل دولتی و با مسئولیتی کلیدی، فاقد امنیت شغلی یک کارمند رسمی بود. او در میان همکاران و فعالان محیط زیست به عنوان یکی از بهترین و متعهدترین محیط بانان استان و کشور شناخته می شد. همکارانش او را «معلمی» توصیف کرده اند که «بی حاشیه، بی ادعا و بی نیاز از ستایش دیگران» بود. به دلیل شجاعت و نقش بی بدیلش در حفاظت از طبیعت منطقه، به او لقب «رستم زاگرس» داده بودند. او «عاشق بوم ناحیه های زاگرس» بود و «خائیز را با ت
مام وجودش دوست داشت». افتخارات و تقدیرهای ملی. او در سال ۱۳۹۴ شمسی (۲۰۱۵-۲۰۱۶ میلادی) موفق به دریافت «جایزه یحیی» شد. این جایزه که به یاد محیط بان، یحیی شاهکوه محلی، نام گذاری شده، هر ساله از سوی سازمان حفاظت محیط زیست به محیط بانان برجسته کشور اهدا می شود. کسب این جایزه، جایگاه او را به عنوان «محیط بان نمونه کشوری» تثبیت کرد. در مصاحبه ای در تاریخ ۱۵ فروردین ۱۴۰۲، او اشاره کرده بود که برخی متخلفان را تا ۱۰ بار دستگیر کرده است. آخرین گشت؛ روایتی از یک ترور برنامه ریزی شده. کمین در تاریخ ۱۳ خرداد ۱۴۰۴. در حوالی ساعت ۱۷:۵۰ روز سه شنبه ۱۳ خرداد ۱۴۰۴، هدایت الله دیده بان گزارشی فریبنده مبنی بر حضور شکارچیان غیرمجاز در منطقه خائیز دریافت کرد. تماس گیرنده، او را به محلی مشخص در حوالی «تنگه بیستم» کشاند. هنگامی که در جاده آسفالته بهبهان به سد مارون، در محلی به نام «تنگ بستانک» در حال تردد بود، شکارچیان که در آنجا کمین کرده بودند، خودروی او را به رگبار بستند. مهاجمان او را در حالی که پشت فرمان بود، هدف قرار دادند. گلوله ای به صورت مستقیم به سمت چپ سر او اصابت کرد و منجر به کشته شدن فوری وی شد. برخی گزارش ها حاکی از آ
ن است که او با سه گلوله از یک سلاح جنگی به قتل رسیده است. قاتلان از پیکر بی جان او عکس گرفته و آن را منتشر کردند. تاریخچه مستند درگیری ها. متهم اصلی فراری، سابقه درگیری و تلاش برای قتل او را در پرونده خود داشت. حدود چهار ماه پیش از این واقعه، در تاریخ ۱۱ بهمن ۱۴۰۳، همین متهم به همراه فردی دیگر قصد ترور دیده بان را داشتند و از فاصله پنج متری به سمت او و سایر محیط بانان شلیک کرده بودند. این سوءقصد نافرجام به طور رسمی به دادستان عمومی و انقلاب بهبهان گزارش شده بود. با این حال، متهم با وجود چنین اقدام آشکاری، زندانی نشد و آزاد بود. علاوه بر این، متهم اصلی دارای سوابق کیفری متعددی از جمله اقدام به آدم ربایی، ضرب و جرح، سرقت و استفاده از سلاح سرد بود و پیش از این نیز به خانه دیده بان دستبرد زده و سلاح سازمانی او را به سرقت برده بود. پیگیری ها و تلاش برای اجرای عدالت. تحقیقات و تعقیب قضایی. بلافاصله پس از این جنایت، تحقیقات گسترده ای آغاز شد و هماهنگی هایی با دادستان های اهواز، گچساران و دهدشت صورت گرفت. در کمتر از ۴۸ ساعت، دو نفر از متهمان پرونده دستگیر شدند. متهم اصلی و عامل تیراندازی که هویت او «فردین سیاسی» اعلا
م شده است، متواری شد. مقامات قضایی با انتشار تصویر بدون پوشش او، از مردم برای شناسایی و دستگیری وی درخواست کمک کردند. احمدرضا رادان، فرمانده کل انتظامی جمهوری اسلامی ایران (فراجا)، دستور ویژه ای برای پیگیری جدی و دستگیری هرچه سریع تر قاتل فراری صادر کرد. فرآیند قضایی و مشکلات خانواده. پرونده قتل دیده بان در دادسرای بهبهان در حال رسیدگی است. صدور رأی نهایی تا زمان دستگیری متهم سوم امکان پذیر نیست. همسر وی، نسترن منصوری نژاد، اعلام کرد که وکلای شهرستان بهبهان به دلیل اینکه متهم فراری از «اشرار» شناخته شده منطقه است، از پذیرش وکالت پرونده هراس دارند. در پاسخ، مسئولان سازمان حفاظت محیط زیست اعلام کردند که معاونت حقوقی سازمان پیگیر پرونده بوده و وکیلی برای آن تعیین شده است. میراث و تأثیرات ملی. بزرگداشت و سوگواری عمومی. مراسم تشییع پیکر دیده بان با حضور مقامات عالی رتبه از جمله شینا انصاری، رئیس سازمان حفاظت محیط زیست، و اقشار مختلف مردم در آرامستان بهشت رضوان بهبهان برگزار شد. مراسم بزرگداشت باشکوهی نیز در حسینیه ثارالله یاسوج برگزار گردید. دامنه این بزرگداشت ها حتی به خارج از کشور نیز کشیده شد و زائران ایرانی در
صحرای منا در ایام حج، مراسمی برای یادبود او برپا کردند. یکی از مهم ترین اقدامات برای زنده نگه داشتن یاد او، تصویب نام گذاری یک بلوار اصلی در شهر بهبهان به نام «بلوار محیط بان شهید هدایت الله دیده بان» بود. این اقدام در ابتدا با حساسیت هایی مواجه شد، اما فرمانداری بهبهان با صدور بیانیه ای اعلام کرد که مکان جدیدی به نام شهید دیده بان نام گذاری خواهد شد. نقطه عطفی برای اصلاحات قانونی. کشته شدن دیده بان، به همراه جان باختن چند محیط بان دیگر، به تشدید درخواست ها برای اصلاح قوانین حمایتی از محیط بانان منجر شد. این بحث ها بر روی «قانون نحوه به کارگیری سلاح» متمرکز شد. بسیاری از کارشناسان اذعان داشتند که قانون فعلی، محیط بانان را در یک موقعیت دو سر باخت قرار می دهد. در پی این حوادث، نمایندگان مجلس، از جمله رئیس کمیسیون قضایی و حقوقی، اعلام کردند که اصلاح این قانون در اولویت قرار گرفته است. هدف از این اصلاحیه، قرار دادن محیط بانان در زمره «ضابطان مسلح» است تا از حمایت های قانونی مشابه با سایر نیروهای انتظامی برخوردار شوند. کشته شدن دیده بان، اراده سیاسی لازم برای تسریع این اصلاحات را ایجاد کرد. زمینه گسترده تر حفاظت
از محیط زیست در ایران. تا مردادماه ۱۴۰۴، آمار شهدای محیط بانی در ایران به ۱۲۸ نفر و تعداد جانبازان این عرصه به بیش از ۳۵۰ نفر رسیده است. پرونده او بسیاری از چالش های ساختاری در حوزه حفاظت از محیط زیست ایران را نمایان ساخت: کمبود شدید نیرو، تجهیزات ناکافی و فرسوده و حمایت های ناکافی سازمانی. در رسانه ها. در مستند «امیدبان» که بخش هایی از آخرین گشت ها و مصاحبه های هدایت الله دیده بان را به تصویر می کشد، او دیدگاه های خود را درباره سختی ها، انگیزه ها و واقعیت های شغل محیط بانی بیان می کند. این صحبت ها عمق دغدغه مندی و تعهد او به حفاظت از طبیعت را آشکار می سازد. مواجهه با خطر و نابرابری در تجهیزات. دیده بان در این مستند، بزرگ ترین خطر شغل خود را نه حیوانات وحشی، بلکه انسان های قانون شکن معرفی می کند. او تأکید داشت: «خطرناک ترین لحظه کاری ما با انسان بوده. ما با حیات وحش هیچ مشکلی نداشتیم. به فاصله دو متری، سه متری پلنگ رسیدم، خرس دیدم، گرگ دیدم، هیچ آسیبی به ما نرسوندن. ولی انسان به ما آسیب رسوند، چه با تفنگ ساچمه زنی، چه با تفنگ جنگی.» او همچنین به نابرابری آشکار میان تجهیزات محیط بانان و سلاح های جنگی شکارچیان
غیرمجاز اشاره کرده و این وضعیت را یک چالش اساسی برای حافظان طبیعت می دانست: «اسلحه ما همینه، اسلحه جنگی ما همینه. ما با همین اسلحه می ریم با متخلفی که کلاشنیکف دستشه، ژ-۳ دستشه، باهاش درگیر می شیم. خب این نابرابریه.» انگیزه خدمت و فشار روانی. او انگیزه اصلی خود و همکارانش برای تحمل این شرایط دشوار را «عشق و علاقه» به طبیعت معرفی می کند و معتقد بود بدون این عامل، فعالیت در این عرصه با توجه به حقوق و مزایای ناچیز و خطرات جانی، غیرممکن است: «شما حساب بکن یه محیط بانی که ماهی یک میلیون و پونصد، یک میلیون و ششصد حقوقشه، بیاد جون خودشو به خطر بندازه... اگه عشق نباشه، اگه علاقه نباشه، کسی این کارو نمی کنه.» دیده بان همچنین به فشار روانی شدید و استرس مداوم این شغل اشاره می کند و می گوید: «اگه بخوایم حساب بکنیم، هر محیط بانی باید حداقل روزی یه دونه قرص اعصاب بخوره... از صبح که میایم تا شب، همه اش استرسه. همه اش درگیری فکریه.» او ناامیدی را بزرگ ترین آفت برای کار حفاظت می دانست و بر ضرورت امیدوار بودن تأکید داشت: «اگه ما ناامید باشیم، مطمئن باش کیفیت کار ما هم پایین میاد. وقتی حال محیط زیست خوب نباشه، مطمئن باش ما هم ب
یمار می شیم... ناامیدی خوب نیست. ما باید امیدوار باشیم.» مصاحبه با فصلنامه بوم کره. در مصاحبه ای که در تاریخ ۱۵ فروردین ۱۴۰۲ با فصلنامه علمی فرهنگی اجتماعی «بوم کره» انجام شد و در بهار ۱۴۰۳ به چاپ رسید، هدایت الله دیده بان به تشریح جنبه های مختلف فعالیت حرفه ای و دیدگاه های شخصی خود پرداخت. او در این گفتگو به بازگشت پلنگ به منطقه حفاظت شده خائیز به عنوان یک دستاورد مهم اشاره کرد و گفت: «تا ده سال اول کارم سرگین و ردپای پلنگ را ندیدم اما در حال حاضر بارها از ردپای پلنگ در صفحه اینستاگرامم منتشر کرده ام.» دیده بان همچنین به خطرات جانی و چالش های حقوقی شغل خود اشاره کرد. او بیان داشت که با وجود داشتن مجوز حمل سلاح، تا آن زمان دو بار هدف گلوله قرار گرفته بود. در یک مورد، یک شکارچی شبانه کانکس محل سکونت او را به آتش کشید و هنگام خروج، به سمت او شلیک کرد. او همچنین به حادثه ای دیگر اشاره کرد که در آن با وجود مسلح نبودن، به همراه همکارانش به مدت ۱۷ روز بازداشت شد و همکارش برای مدتی زندانی گردید، در حالی که از تمام آن اتفاقات فیلم برداری کرده بود. او ضعف قوانین و عدم بازدارندگی مجازات ها را یکی از معضلات اصلی می دانس
ت و گفت: «شکارچیانی هستند که ۱۰ بار آنها را دستگیر کرده ام یا کسی را به خاطر می آورم که ۱۲ قبضه اسلحه از او گرفتم ولی هنوز هم ممکن است در این اطراف پیدایش کنم.» دیده بان در بخش دیگری از این مصاحبه، به کمبود بودجه و امکانات اشاره کرد و توضیح داد که حتی پس از کسب جایزه ملی یحیی در سال ۱۳۹۴، حمایت سازمان از منطقه افزایش نیافته و او با هزینه شخصی اقدام به ساخت آبشخور و نصب تابلوهای هشدار در جاده کرده است. او همچنین از تهدیدهای شخصی مانند اسیدپاشی روی خودرو و به آتش کشیدن موتورسیکلتش سخن گفت. در پایان، او انگیزه اصلی خود برای ورود به این عرصه را خاطره ای از دوران کودکی و تذکر پدرش دانست که به او گفته بود: «پرنده ای که به خانه تو پناه آورده را نباید بکشی.» او همچنین از دانشجویان و جامعه دانشگاهی خواست تا با «رسانه ای کردن گزارش ها، پیگیری مسائل محیط زیست و داشتن فعالیت های میدانی» به حفاظت از طبیعت کمک کنند.
دوک اعظم الکساندر میخائیلوویچ روسیه ( (زاده ۱۳ آوریل ۱۸۶۶ - درگذشته ۲۶ فوریه ۱۹۳۳) دوک بزرگ روس و از دودمان رومانوف بود. او همچنین افسر نیروی دریایی، نویسنده، جهانگرد و همچنین پسرعموی امپراتور نیکلاس دوم و مشاور او بود. اوایل زندگی. الکساندر در تفلیس، در استان تفلیس امپراتوری روسیه (گرجستان امروزی) متولد شد. او پسر دوک بزرگ میخائیل نیکولاویچ روسیه، کوچک ترین پسر نیکلاس اول روسیه و دوشس بزرگ اولگا فئودوروونا (سیسیلیه بادن) بود. او بیشتر با نام «ساندرو» شناخته می شد. ساندرو از سنین جوانی آرزوی پیوستن به نیروی دریایی را داشت، که والدینش با آن مخالفت کردند. پس از مداخله پسر عمویش، الکساندر سوم، او توانست افسر نیروی دریایی شود. در جوانی، او به نمایندگی از امپراتوری روسیه، سفری خیرخواهانه به امپراتوری ژاپن و در سال ۱۸۸۷ سفری دیگر به امپراتوری برزیل داشت. در آنجا، او اولین رابطه عاشقانه خود را با یک دختر ۱۶ ساله برزیلی تجربه کرد. او در با دختر عموی اول خود، دوشس بزرگ زنیا الکساندرونا، دختر ارشد الکساندر سوم، ازدواج کرد. او برادر همسر و مشاور نزدیک تزار نیکلاس دوم شد. ساندرو مانند پدرش، یک دختر و شش پسر داشت: قبل از
انقلاب، دوک بزرگ دوست داشت تعطیلات خود را در فرانسه، به ویژه بیاریتز و کوت دازور، جایی که برادر بزرگترش، دوک بزرگ میخائیل میخائیلوویچ از روسیه در سال ۱۹۰۸ هزینه ساخت هتل کارلتون در کن را تأمین کرده بود، بگذراند. حرفه دریایی. در سال ۱۸۸۵، الکساندر با درجهٔ ناوبان دوم ( از دانشکدهٔ نیروی دریایی فارغ التحصیل شد. او در نیروی دریایی خدمت کرد و در سفرهای دریایی شرکت داشت. از سال ۱۸۹۱، او اولین نسخه از فهرست سالانه "ناوگان های نظامی" روسیه ( را آغاز و تأسیس کرد) که تا سال ۱۹۰۶ ویرایش آن را بر عهده داشت. در سال ۱۸۹۵ او برنامه ای برای تقویت نیروی دریایی روسیه در اقیانوس آرام تدوین کرد. از سال ۱۸۹۶، او در کلاس های علوم دریایی آکادمی نیروی دریایی، بازی دریایی را تدریس می کرد. بین سال های ۱۹۰۱ و ۱۹۰۲ او به عنوان فرمانده کشتی جنگی دریای سیاه "روستیسلاو" فعالیت داشت و در سال ۱۹۰۳ به عنوان افسر ارشد پرچم ناوگان دریای سیاه منصوب شد. به موازات آن، بین سال های ۱۹۰۱ و ۱۹۰۵ او به عنوان سرپرست ارشد و رئیس چندین شورای مربوط به کشتیرانی تجاری و بندرها فعالیت داشت. در این سمت ها، او در توسعه کشتیرانی تجاری، ساخت و تجهیز بندرها جدید،
آموزش دریانوردان تجاری، تأسیس خطوط کشتیرانی راه دور و بهبود قوانین تجارت دریایی نقش داشت. در طول جنگ روسیه و ژاپن در سال های ۱۹۰۴–۱۹۰۵، او بر رزم ناوهای کمکی ناوگان داوطلب نظارت داشت. اسکندر در تدوین برنامه هایی با هدف بازسازی ناوگان شرکت کرد، آنها را مورد توجه دولت ها و عموم مردم قرار داد و مشتاقانه از ساخت کشتی های جنگی جدید حمایت کرد. در سال ۱۹۰۹ به درجه معاون دریاسالار ارتقا یافت. جنگ جهانی اول. الکساندر نقش مهمی در ایجاد هوانوردی نظامی روسیه ایفا کرد. او مبتکر مدرسه هوانوردی افسری در نزدیکی سواستوپول در سال ۱۹۱۰ و بعداً رئیس سرویس هوایی امپراتوری روسیه در طول جنگ جهانی اول بود. از دسامبر ۱۹۱۶، الکساندر بازرس کل میدانی سرویس هوایی امپراتوری روسیه بود. در آغاز سال ۱۹۱۷، او از تشکیل دولت با مشارکت چهره های عمومی حمایت کرد و علیه «وزارتخانه مسئول» صحبت کرد. انقلاب و پس از آن. تأثیر او بر نیکلاس هم مورد انتقاد و هم مورد قدردانی قرار گرفته است. خاطرات او نشان می دهد که او آشکارا نفوذ سیاسی ملکه الکساندرا بر شوهرش را به چالش می کشید، اما آرزو می کرد که نیکلاس از سربازان برای مقاومت در برابر انقلاب استفاده می ک
رد. او همچنین اعتراف کرد که طوری تربیت شده بود که دیدگاه های یهودستیزانه ای را که ادعا می کرد قبل از انقلاب در روسیه رایج بود، به اشتراک بگذارد. درخواست او از نیکلاس، با نزدیک شدن فرزندانش به بزرگسالی، برای کاهش الزام ازدواج برابر برای سلسله های رومانوف رد شد و هر هفت فرزند او با اشراف روس صاحب عنوان اما غیر سلطنتی ازدواج کردند، اما فقط دخترش از نیکلاس اجازه این کار را گرفت. هنگامی که پسر ارشد الکساندر، آندری الکساندروویچ، در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۸ در یالتا در کریمه ازدواج کرد، نیکلاس، که در ۱۵ مارس ۱۹۱۷ از سلطنت کناره گیری کرده بود، به همراه خانواده اش در یکاترینبورگ زندانی بود. آنها کمی بیش از یک ماه بعد توسط بلشویک ها اعدام شدند. الکساندر در پاریس زندگی می کرد و خاطرات خود را می نوشت. "«روزی یک دوک بزرگ»" منبعی از زندگی دودمانی و درباری در نیم قرن آخر امپراتوری روسیه است. او همچنین مدتی را به عنوان مهمان امپراتور آینده راس تافاری گذراند. او در کتاب "«همیشه یک دوک بزرگ»" دربارهٔ دلیل دعوتش به امپراتوری اتیوپی صحبت می کند. او در روکبرون-کاپ-مارتین، فرانسه درگذشت. او آخرین نوه مشروع نیکلاس اول روسیه بود که زنده ماند. ا
و در روکبرون به خاک سپرده شد. همسرش، زنیا، در سال ۱۹۶۰ در کاخ همپتون کورت درگذشت. در دوران تبعید پس از سال ۱۹۱۷، او مجذوب باستان شناسی شد و تعدادی سفر اکتشافی موفق انجام داد.
کالج فنی مرکزی اوهایو کالج فنی مرکزی اوهایو (COTC) یک کالج فنی دولتی در نیوآرک، اوهایو است که دارای پردیس های گسترده ای در پاتاسکالا، ناکس و کوشاکتون می باشد. COTC که در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد، یک پردیس مشترک با دانشگاه ایالتی اوهایو در نیوآرک دارد و ۳۱ برنامه مدرک کاردانی و ۱۲ برنامه گواهینامه، از جمله مدارک کاردانی علوم کاربردی (A.A.S.)، کاردانی تجارت کاربردی (A.A.B.) و کاردانی مطالعات فنی (A.T.S.) ارائه می دهد.
شاهزاده آندری الکساندروویچ از روسیه ( - ۸ مه ۱۹۸۱) پسر اول و فرزند دوم گراند دوک الکساندر میخائیلوویچ روسیه و گراند دوشس زنیا الکساندرونا روسیه بود. او همچنین برادرزاده ارشد نیکلاس دوم روسیه، آخرین تزار، بود. او که در دوران سلطنت عمویش نیکلاس دوم در امپراتوری روسیه متولد و بزرگ شده بود، دوران خدمت نظامی اش در نیروی دریایی روسیه و گارد شوالیه ها با انقلاب روسیه کوتاه شد. او با فرار به ملک والدینش در کریمه، از سرنوشت بسیاری از بستگانش که توسط بلشویک ها کشته شده بودند، جان سالم به در برد. در آنجا به همراه گروه بزرگی از اعضای خانواده اش در حصر خانگی بود و پس از چند سال ازدواج کرد. در دسامبر ۱۹۱۸، او به همراه همسر و پدرش روسیه را ترک کرد. آنها چند سالی در پاریس، فرانسه، که جمعیت زیادی از پناهندگان روسی را در خود جای داده بود، زندگی کردند. سرانجام او در انگلستان در خانه مادرش ساکن شد. همسرش در طول جنگ جهانی دوم، قربانی حمله هوایی لندن، درگذشت. او در سال ۱۹۴۲ دوباره ازدواج کرد. او به خانه پرووندر در فاورشام، کنت، که متعلق به خانواده همسر دومش بود، نقل مکان کرد. الکساندروویچ تا زمان مرگش به عنوان یک ملاک انگلیسی در آ