Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و جلوگیری از تصرف الخسیراس توسط کاستیا شد، هم مرینیان و هم کاستیا را خشمگین کرد. هر دو، به همراه بنو اشقیلوله، در سال ۱۲۸۰ به محمد حمله کردند. مرینیان و بنو اشقیلوله به سمت مالقه حرکت کردند و به منطقه ماربیا در جنوب ناموفق حمله کردند. کاستیا از شمال حمله کرد، به رهبری اینفانته (شاهزاده) سانچو چهارم کاستیا، پسر آلفونسو، که توسط داوطلبان ایمان شمال آفریقا به رهبری ابن محلی و تاشفین بن معطی مهار شد. داوطلبان بخشی از ارتش غرناطه بودند که از جنگجویان شمال آفریقا، عمدتاً تبعیدیان سیاسی که با خانواده ها و قبایل خود مهاجرت کرده بودند، تشکیل شده بود. آنها با وجود اینکه غرناطه با دولت مرینی که از آنجا آمده بودند نیز در جنگ بود، همچنان از غرناطه در برابر کاستیا دفاع می کردند. در ۲۳ ژوئن، نیروهای غرناطه به یک نیروی بزرگ کاستیایی در موکلین کمین کردند. در ژوئن ۱۲۸۱، کاستیا دوباره حمله کرد، به رهبری خود آلفونسو و با همراهی اینفانته های سانچو، پدرو و خوان. آنها محمد را در نبردی در نزدیکی دیوارهای غرناطه در ۲۵ ژوئن شکست دادند، اما پس از شکست مذاکرات بعدی، کاستیایی ها غرناطه را ترک کردند. در پایان سال ۱۲۸۱، آلفونسو سانچو را ب
رای مذاکرات بیشتر به غرناطه فرستاد و محمد موافقت کرد که تبعیت خود را از کاستیا تجدید کند. با این حال، آلفونسو سانچو را به خیانت و تصاحب خراج محمد متهم کرد. شکافی بین پادشاه و پسرش ایجاد شد که تهدید کاستیا برای غرناطه را تضعیف کرد. آلفونسو در نهایت از ابویوسف برای کمک علیه سانچو درخواست کرد و دو پادشاه با هم علیه طرفداران سانچو در کاستیا جنگیدند. در همین حال، محمد در اواخر سال ۱۲۸۲ در پریگو با سانچو پیمان اتحاد بست. در پایان سال ۱۲۸۳، ابویوسف به مالقه حمله کرد و محمد را مجبور به درخواست صلح کرد. با میانجیگری پسر ابویوسف، ابویعقوب یوسف، آنها توافق کردند که آشتی کرده و با هم به مسیحیان حمله کنند. آلفونسو در سال ۱۲۸۴ درگذشت و سانچو جانشین او شد. سانچو با غرناطه دوستانه بود و نیروهای کاستیایی را عقب کشید، در حالی که محمد تبعیت خود را از او اعلام کرد. در سال ۱۲۸۶ ابویوسف درگذشت و پسرش ابویعقوب جانشین او شد. در ابتدای سلطنت، ابویعقوب بیشتر به امور داخلی مشغول بود و بنابراین نیروهای خود را از لشکرکشی ایبری خارج کرد. در سال ۱۲۸۸ ابویعقوب به بنو اشقیلوله زمین هایی در شمال آفریقا پیشنهاد داد. این خاندان این پیشنهاد را پ
ذیرفتند و به طور دسته جمعی از قلمرو غرناطه مهاجرت کردند. لشکرکشی های تاریفا. مرینیان پایگاه هایی را در ایبری، از جمله تاریفا، یک شهر بندری مهم در تنگه جبل الطارق، حفظ کردند. در سال ۱۲۹۰، محمد با سانچو و حاکم تلمسان به توافق رسید. کاستیا به تاریفا حمله می کرد، غرناطه به دیگر متصرفات مرینیان حمله می کرد و تلمسان در شمال آفریقا علیه مرینیان خصومت را آغاز می کرد. طبق این توافق، کاستیا سپس تاریفا را در ازای شش قلعه مرزی به غرناطه واگذار می کرد. در نوامبر و دسامبر ۱۲۹۱، خایمه دوم آراگون با سانچو ملاقات کرد و موافقت کرد که به جنگ علیه مرینیان بپیوندد. در اکتبر ۱۲۹۲ کاستیا، با کمک نیروی دریایی آراگون و تأمین تدارکات توسط غرناطه، در تصرف تاریفا موفق شد. کاستیا همچنین شش قلعه مرزی را طبق توافق از غرناطه گرفت، اما حتی پس از ملاقات محمد با سانچو در کوردوبا در دسامبر، از واگذاری تاریفا خودداری کرد. غرناطه که احساس فریب خوردگی می کرد، سپس به سمت مرینیان متمایل شد. محمد به شمال آفریقا سفر کرد و در ۲۴ اکتبر در طنجه با ابویعقوب ملاقات کرد و هدایای بسیاری را به همراه داشت و خواستار دوستی و بخشش او شد. هر دو پادشاه بر سر اتحاد
علیه کاستیا توافق کردند. در سال ۱۲۹۴، مرینیان و غرناطه به طور ناموفق تاریفا را محاصره کردند. این شهر دیگر هرگز به دست مسلمانان نیفتاد. پس از این شکست، مرینیان تصمیم به عقب نشینی به شمال آفریقا گرفتند. غرناطه به بازپس گیری پایگاه های سابق خود، از جمله الخسیراس و — پس از مقاومت محلی — رندا پرداخت. سال های پایانی و مرگ. در سال ۱۲۹۵، سانچو درگذشت و پسر نه ساله اش فرناندوی چهارم کاستیا جانشین او شد. در دوران خردسالی او، کاستیا توسط نایب السلطنه ای به رهبری عمویش، اینفانته انریکه اداره می شد. پسرعموی او، آلفونسو د لا سردا ادعای رقیبی برای تاج و تخت کرد که توسط خایمه آراگون حمایت می شد. محمد از این وضعیت برای حمله به کاستیا استفاده کرد: در اواخر سال ۱۲۹۵ او کسادا را تصرف کرد و ارتش کاستیا را در نبرد ایزنالیوز شکست داد. فرناندو همچنین مورد حمله آراگون، دینیش، پادشاه پرتغال و عمویش، اینفانته خوان قرار گرفت. در سال ۱۲۹۶، غرناطه و آراگون پیمان دوستی منعقد کردند و توافق کردند که اهداف خود را تقسیم کنند: مورسیه به آراگون و اندلس به غرناطه می رسید. در ژوئن ۱۲۹۶، اینفانته انریکه به محمد پیشنهاد صلح داد و پیشنهاد کرد تاریفا
را واگذار کند، اما زمانی که فرمانده شهر، آلفونسو پرز د گوسمان، اعلام کرد که حتی اگر به او دستور داده شود، آن را تحویل نخواهد داد، این مذاکرات شکست خورد. اواخر همان سال، نیروهای غرناطه اینفانته انریکه را در نزدیکی آرخنا شکست دادند و تقریباً او را اسیر کردند. اسب انریکه به اسارت گرفته شد، اما محمد در یک حرکت جوانمردانه دستور بازگرداندن آن را داد. مرینیان برای حمایت از غرناطه به جنگ پیوستند و کاستیا را در یک نبرد بزرگ در نزدیکی سویا در مه یا ژوئن ۱۲۹۹ شکست دادند؛ سپس تاریفا را محاصره کردند. کاستیا پیشنهاد واگذاری تاریفا را در ازای اتحاد با غرناطه تجدید کرد، اما این بار نیز با امتناع آلفونسو پرز از اطاعت، ناکام ماند. جنگ ادامه یافت و محمد قلعه های مرزی بیشتری را تصرف کرد، از جمله آلکائودته در ژوئن ۱۲۹۹، و به شهرهای کاستیایی از جمله خائن و آندوخار حمله کرد. در آوریل ۱۳۰۱، محمد و خایمه اتحاد خود را تجدید کردند، اگرچه خایمه مخفیانه برای مسیحیان محاصره شده در تاریفا تدارکات می فرستاد. در ۶ سپتامبر، پاپ بونیفاس هشتم فرناندو را پادشاه مشروع کاستیا اعلام کرد که عزم و مشروعیت دشمنان مسیحی او را تضعیف کرد. در سپتامبر ۱۳۰۱
، غرناطه و آراگون اتحاد خود را در ساراگوسا تجدید کردند. آنها یک حمله جدید علیه کاستیا را برنامه ریزی کردند و اهداف جنگی خود را هماهنگ کردند؛ از جمله توافق کردند که غرناطه تاریفا را بازپس گیرد و چندین شهر مرزی را به دست آورد. این توافق در ژانویه ۱۳۰۲ به تصویب رسید و متعاقباً آلفونسو د لا سردا نیز به این اتحاد پیوست و حقوق محمد را بر تاریفا به رسمیت شناخت. با این حال، پیش از آغاز لشکرکشی، محمد دوم در ۸ آوریل ۱۳۰۲ (۸ شعبان ۷۰۱ ه .ق) درگذشت. پسرش، محمد سوم، جانشین او شد. اتهاماتی وجود داشت که محمد سوم، شاید برای به دست آوردن قدرت بی تاب بود و پدرش را مسموم کرده بود، اگرچه این موضوع هرگز تأیید نشد. حکمرانی و میراث. محمد بر پایه دولت نوپایی که پدرش ایجاد کرده بود، بنا نهاد و با اتحادهای متناوب با دیگر قدرت ها، به ویژه کاستیا و مرینیان، و گاهی تشویق آنها به جنگ با یکدیگر، به تأمین استقلال قلمرو خود ادامه داد. هویتی نیز در این قلمرو پدیدار شد که با دین (اسلام)، زبان (عربی آندلسی) و آگاهی از تهدید دائمی برای بقای خود از سوی همسایگان مسیحی رومیایی زبان خود، متحد شده بود. مورخ ابن خلدون اظهار داشت که این پیوندها جایگزین
"عصبیت" یا همبستگی قبیله ای شدند که به نظر ابن خلدون برای ظهور و سقوط یک دولت اساسی بود. محمد دوم با اصلاحات خود در اداره و ارتش، سازمان دهنده واقعی دولت نصری بود. فعالیت قانون گذاری قابل توجه او شامل تأسیس پروتکل سلطنتی نصری ("رسوم الملک")، و دیوان دربار ("الکتابة") بود که در آن شخصیت اصلی دوران سلطنت او، وزیر آینده ابوعبدالله بن الحکیم بود. دوران سلطنت او همچنین شاهد گسترش و نهادینه سازی داوطلبان ایمان (که در عربی "غازی" نیز نامیده می شوند) بود: سربازانی که از شمال آفریقا برای دفاع از غرناطه در برابر مسیحیان استخدام شده بودند. بسیاری از آنها اعضای قبایل یا خانواده هایی بودند که از دولت مرینی تبعید شده بودند. برخی از آنها در شهر غرناطه ساکن شدند و محله زنته (که به نام قبیله بربر زناته نامگذاری شده است) را تأسیس کردند، و برخی در مناطق غربی قلمرو، مانند رندا و مناطق اطراف آن ساکن شدند. آنها از دولت حقوق دریافت می کردند، اما اغلب با مردم محلی در مناطقی که ساکن بودند، درگیر می شدند. هنگامی که در اوایل دهه ۱۲۸۰، غرناطه با مرینیان درگیر شد، داوطلبان وفادار ماندند و از غرناطه در برابر حمله همزمان کاستیا دفاع کردند
. با گذشت زمان، داوطلبان به مهم ترین نیروی نظامی غرناطه تبدیل شدند و در پایان حکومت محمد به ۱۰٬۰۰۰ نفر رسیدند و ارتش محلی غرناطه را تحت الشعاع قرار دادند. رهبر آنها، "شیخ الغزاة"، موقعیت تأثیرگذاری در سیاست غرناطه داشت. افراد مختلفی در مقاطع مختلف سلطنت محمد به عنوان "شیخ" منصوب شدند، از جمله علی بن ابی ایاد بن عبدالحق، تاشفین بن معطی، موسی بن رحو، عبدالحق بن رحو و ابراهیم بن یحیی. از نظر سرزمینی، محمد قلمرو خود را تثبیت کرد و چندین دژ مستحکم در پادشاهی خائن، از جمله کسادا و آلکائودته را به دست آورد. او تاریفا را به کاستیا از دست داد و از این پس این شهر دیگر هرگز به دست مسلمانان نیفتاد. تهدید داخلی از سوی بنو اشقیلوله از بین رفت و محمد نه تنها حملات مکرر مرینیان را با موفقیت دفع کرد، بلکه آنها را از متصرفاتشان در اندلس نیز محروم ساخت. محمد بر یک پروژه بزرگ استحکامات برای دفاع از پادشاهی نظارت داشت و مجموعه ای از دژهای مستحکم با موقعیت استراتژیک و تدارکات خوب را از غرب به شرق ساخت که ستون فقرات دفاع مرزی غرناطه را در قرن های آینده تشکیل داد. او در حین ساخت خندق ("خندق") در آلکائودته با دستان خود کار می کرد. اس
تحکاماتی که او ساخت همچنین برای اجرای اقتدار سلطنتی مفید بود زیرا توسط فرمانداران نظامی ("قائد"ها) که توسط دربار منصوب و جابجا می شدند، کنترل می شدند، نه توسط اربابان موروثی. آنها اغلب در مناطق کوهستانی یا صعب العبور قرار داشتند و تنها با جنگ های محاصره ای پرهزینه قابل تسخیر یا نفوذ بودند. محمد اهمیت وزیر را در دولت نصری افزایش داد. او در طول سلطنت طولانی خود تنها یک وزیر داشت، ابوسلطان عزیز بن علی بن المنعم الدانی، که به متحد مورد اعتماد او تبدیل شد. او همچنین به عنوان سفیر محمد در دربار مرینیان خدمت کرد، برخی عملیات نظامی را فرماندهی کرد و بسیاری از اسناد سلطنتی را امضا کرد. محمد همچنین الحمرا را گسترش داد و به تدریج یک منطقه مسکونی سلطنتی را در مجموعه ای که عمدتاً یک قلعه ساخته شده توسط پدرش بود، ایجاد کرد. او ساخت دیوار محوطه اطراف منطقه سلطنتی و همچنین چندین ساختمان مسکونی و حمام را که پدرش آغاز کرده بود، ادامه داد. گاه شماری هر بخش از الحمرا در دوره اولیه نصری همیشه مشخص نیست — تا حدی به دلیل تغییرات و بازسازی ها در دوران حاکمان مسلمان یا مسیحی بعدی— اما محمد دوم قطعاً کاخ اصلی را که امروزه به صومعه سان
فرانسیسکو تبدیل شده و همچنین دارالمملکة السعیدة اصلی را در خنرالیفه ساخته است. او همچنین برج بانوان ("Torre de las Damas"، محل کاخ پارتال امروزی که توسط پسرش محمد سوم ساخته شد) و برج پیکوها ("Torre de los Picos") را ساخت. دورتر، ساختار کاخ نصری که اکنون به نام "کوارتو رئال د سانتو دومینگو" شناخته می شود و در امتداد لبه دیوارهای جنوبی غرناطه قرار دارد، نیز توسط محققان به دوران سلطنت او نسبت داده شده است. در عرصه خارجی، محمد به دنبال افزایش تجارت با اروپای مسیحی، به ویژه با بازرگانان ایتالیایی از جمهوری جنوا و جمهوری پیزا بود. در ۱۸ آوریل ۱۲۷۹، محمد با سفیر جنوا پیمانی منعقد کرد که به این جمهوری حق صادرات کالاهای غرناطه با عوارض بسیار پایین ۶٫۵٪ و تأسیس یک مرکز تجاری در امارت را در ازای تأمین کشتی برای غرناطه در صورت درگیری با یک قدرت مسلمان دیگر که با جنوا متحد نبود، اعطا می کرد. محمد دوم با لقب "الفقیه" شناخته می شد که به معنای واقعی کلمه «فقیه» است، اما می توان آن را «دانا» نیز فهمید و نه تنها نشان دهنده تحصیلات عالی او، بلکه ترجیحش به محاصره خود با دانشمندان و شاعران است. محمد، بسیار شبیه به هم عصر خود، پا
دشاه آلفونسوی دهم کاستیا، شعر می سرود — به گفته ابن خطیب، او خود شاعر شایسته ای بود — و فعالیت فرهنگی قابل توجهی را در دربار خود پرورش داد. او با آلفونسو در جذب دانشمندان، به ویژه دانشمندان مسلمان از سرزمین های فتح شده توسط مسیحیان، رقابت می کرد. از جمله کسانی که او در دربار خود از آنها استقبال کرد، ریاضیدان-پزشک محمد الرقوطی و منجم-ریاضیدان محمد بن الرقام بودند که با وجود پیشنهادهای مالی قابل توجه از سوی آلفونسو برای تغییر دین و ماندن در قلمرو مسیحی، به غرناطه مهاجرت کردند. مورخ اسپانیایی، آنا ایزابل کاراسکو مانچادو می نویسد: «"الفقیه" یک لقب غیرمعمول در میان حاکمان اندلسی است؛ این لقب بر شخصیتی سیاسی تأکید می کرد که قصد داشت خود را از طریق ارتباط با فعالیت فکری و ایمان، و همچنین با عدالت و هنجارهای قانونی، جنبه هایی که در فعالیت "فقها" با هم تداخل دارند، تثبیت کند».
رکنا یک پایگاه خبری و اطلاع رسانی فارسی زبان در ایران است که از ۲۲ بهمن ۱۳۹۴ (۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۶) فعالیت خود را آغاز کرد. این رسانه توسط مؤسسهٔ «نگاه تیزبین وقایع شهر» اداره می شود و مدیرمسئول آن مسعود ابراهیمی است. رکنا به دلیل تمرکز گسترده بر پوشش اخبار حوادث و مسائل اجتماعی شناخته می شود و در سال های بعد بخش های سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و ورزشی را نیز به فعالیت های خود افزود. تاریخچه. رکنا در ۲۲ بهمن ۱۳۹۴ با مجوز شمارهٔ ۷۷۰۴۶ از هیئت نظارت بر مطبوعات آغاز به کار کرد. صاحب امتیاز این رسانه مؤسسهٔ «نگاه تیزبین وقایع شهر» و مدیرمسئول آن مسعود ابراهیمی است. بنیان گذاران رکنا گروهی از روزنامه نگاران باسابقه در مطبوعات ایران بودند که پیش تر در روزنامه ها و هفته نامه های حوزهٔ حوادث و اجتماعی فعالیت داشتند. خط مشی و حوزه فعالیت. تمرکز اصلی رکنا بر انتشار خبرهای حوزهٔ حوادث، جنایی و اجتماعی است. این رسانه از ابتدای کار به انتشار عکس و ویدئو همراه خبر توجه ویژه ای داشت و خود را یک پایگاه چندرسانه ای معرفی کرده است. از سال ۱۳۹۵ بخش سیاسی رکنا راه اندازی شد و در جریان انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۶، اخبار و گزارش های انتخاباتی
متعددی را منتشر کرد. با وجود این، حوزهٔ حوادث و اجتماعی همچنان اصلی ترین بخش محتوایی این پایگاه محسوب می شود. مدیریت و تحریریه. مدیرمسئول رکنا مسعود ابراهیمی است؛ او روزنامه نگاری باسابقه متولد ۱۳۴۹ در شهرستان خوی است که از اوایل دههٔ ۱۳۷۰ در مطبوعات ایران فعالیت داشت. سردبیر کنونی رکنا مهدی ابراهیمی (متولد ۱۳۵۳) است که از سال ۱۳۷۴ وارد عرصهٔ مطبوعات شد. از اعضای شاخص شورای سردبیری و تحریریه رکنا می توان به افراد زیر اشاره کرد: محتوای جنجالی و نقدها. رکنا به خاطر تمرکز بر خبرهای حوادث و جنایی، از سوی برخی رسانه ها به داشتن رویکرد «جنجالی» متهم شده است. خبربرگزاری رکنا را به دلیل سرعت انتشار اخبار یکی از رسانه های تأثیرگذار اجتماعی دانسته است، هرچند در مواردی دقت خبری رکنا مورد پرسش قرار گرفته است. توقیف در سال ۱۴۰۰. در ۱۷ بهمن ۱۴۰۰ (۶ فوریه ۲۰۲۲) هیئت نظارت بر مطبوعات رأی به توقیف پایگاه خبری رکنا داد. دلیل این تصمیم انتشار ویدیویی از قتل موسوم به «قتل ناموسی اهواز» بود. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام کرد این اقدام به استناد بند ۲ ماده ۶ و تبصره ماده ۱۲ قانون مطبوعات انجام شده است. این ماجرا بازتاب گسترده
ای در رسانه های داخلی و خارجی داشت. رسانه هایی مانند فارس، ایلنا، اعتمادآنلاین و مهر در ایران و رسانه های بین المللی مانند بی بی سی فارسی و اسپوتنیک آن را پوشش دادند. واکنش مدیرمسئول. مدیرمسئول رکنا، مسعود ابراهیمی، در گفت وگو با ایرنا اعلام کرد: «اشتباه رسانه را می پذیریم و پاسخگوی هیئت نظارت خواهیم بود». او همچنین در مصاحبه ای با مهر توضیح داد که ویدئو پس از مدتی حذف شد. وب سایت رکنا نیز یادداشتی در واکنش به توقیف منتشر کرد. رفع توقیف. در فروردین ۱۴۰۱، با دستور مقام قضایی، توقیف رکنا لغو شد و این پایگاه مجدداً مجاز به فعالیت شد. حواشی و مسائل قضایی. رکنا علاوه بر توقیف ۱۴۰۰ در موارد دیگری نیز با حاشیه مواجه بوده است. انتشار تصاویر صحنه های خودکشی در دهه ۱۳۹۰ با واکنش منفی برخی رسانه روبه رو شد. در تیر ۱۴۰۳ خبرنگار رکنا فاطمه قلی پور به دلیل گزارشی درباره حمله به یک هیئت مذهبی در تبریز، توسط پلیس فتا احضار شد. سازمان گزارشگران بدون مرز این ماجرا را نمونه ای از فشار امنیتی بر روزنامه نگاران دانست. برخی منابع خارجی به اشتباه رکنا را «خبرگزاری دولتی» معرفی کرده اند، اما این پایگاه خود را مستقل و غیردولتی معرفی
می کند. جایگاه و اهمیت در رسانه ایران. رکنا به ویژه در حوزهٔ حوادث به یکی از منابع پرمخاطب در فضای رسانه ای ایران تبدیل شده است. این پایگاه در مقاطعی جزو وب سایت های خبری پربازدید ایران بوده است. بسیاری از رسانه های دیگر نیز اخبار حوادث رکنا را بازنشر می کنند که نشان دهنده نفوذ آن در چرخه خبری کشور است. همزمان، به دلیل سبک محتوایی خاص، رکنا بارها در معرض انتقاد و فشار نهادی قرار گرفته است.
«معبد کتاب» (به عبری: היכל הספר، هِیخَل هَسِفِر) بخشی از موزه اسرائیل در محله گیوات رام اورشلیم است که طومارهای دریای مرده و کدکس حلب، در کنار دیگر آثار، در آن نگهداری می شوند. تاریخچه. این بنا در سال ۱۹۶۵ ساخته شد و هزینه آن توسط خانواده دیوید ساموئل گوتسمن، نیکوکار یهودی-مجار، تأمین گردید. ساختمان طی هفت سال توسط آرماند فیلیپ بارتوس، فردریک جان کیسلر و گزر هِلر طراحی شد.این معبد به شکل یک گنبد سفید ساخته شده است که بر روی سازه ای قرار دارد که دو سوم آن در زیر زمین است و در حوضی از آب که پیرامون آن را فرا گرفته، بازتاب می یابد. در مقابل گنبد سفید، دیواری از سنگ بازالت سیاه قرار دارد. بر اساس یک تفسیر، رنگ ها و اشکال ساختمان برگرفته از تصویرپردازی «طومار جنگ پسران نور علیه پسران تاریکی» است؛ گنبد سفید نماد پسران نور و دیوار سیاه نماد پسران تاریکی است. به دلیل شکنندگی طومارها، نمایش مداوم همه آن ها امکان پذیر نیست و از یک سیستم چرخشی استفاده می شود. هر طومار پس از آنکه به مدت ۳ تا ۶ ماه به نمایش گذاشته می شود، از ویترین خارج شده و موقتاً در انبار ویژه ای قرار می گیرد تا از مواجهه مستقیم «استراحت» کند. این معبد
طومار اشعیا، مربوط به قرن دوم پیش از میلاد ــ سالم ترین طومار دریای مرده ــ و کدکس حلب، مربوط به سده دهم میلادی ــ کهن ترین کتاب مقدس عبری موجود ــ را در خود جای داده است. یک نسخه فکسیمیله از طومار اصلی اشعیا هم اکنون در معبد کتاب به نمایش گذاشته شده است.
در اپتیک، شکست منفی (به انگلیسی: Negative refraction) پدیده ای در الکترومغناطیس است که در آن پرتوهای نور در یک سطح مشترک به شکلی شکسته می شوند که مخالف خواص شکست مثبت رایج تر است. شکست منفی را می توان با استفاده از یک فراماده به دست آورد که برای دستیابی به مقادیر منفی برای گذردهی الکتریکی("ε") و تراوایی مغناطیسی ("μ") طراحی شده است؛ در چنین مواردی، می توان به ماده یک ضریب شکست منفی اختصاص داد. چنین موادی گاهی «مواد دوگانه منفی» (double negative) نامیده می شوند. شکست منفی در سطوح مشترک بین موادی رخ می دهد که یکی دارای سرعت فاز مثبت معمولی (یعنی ضریب شکست مثبت) است و دیگری دارای سرعت فاز منفی غیرمعمول تر (ضریب شکست منفی) است. سرعت فاز منفی. سرعت فاز منفی (NPV) یکی از ویژگی های انتشار نور در یک محیط است. تعاریف مختلفی برای NPV وجود دارد؛ رایج ترین آنها پیشنهاد اصلی ویکتور وسلاگو مبنی بر تقابل بردار موج و بردار پوینتینگ (آبراهام) است. تعاریف دیگر شامل تقابل بردار موج با سرعت گروهی و انرژی با سرعت است. «سرعت فاز» به طور معمول استفاده می شود، زیرا سرعت فاز همان علامتی را دارد که بردار موج دارد. یک معیار معمول برای
تعیین NPV وسلاگو این است که ضرب داخلی بردار پوینتینگ و بردار موج منفی باشد (یعنی formula_1)، اما این تعریف هموردا نیست. اگرچه این محدودیت در عمل اهمیت چندانی ندارد، این معیار به یک شکل هموردا تعمیم یافته است. محیط های NPV وسلاگو «(فرا) مواد چپ گرد» (left-handed) نیز نامیده می شوند، زیرا اجزای امواج تختی که از آنها عبور می کنند (میدان الکتریکی، میدان مغناطیسی و بردار موج) به جای قاعده دست راست، از قاعده دست چپ پیروی می کنند. از اصطلاحات «چپ گرد» و «راست گرد» عموماً اجتناب می شود، زیرا برای اشاره به محیط های کایرال نیز به کار می روند. ضریب شکست منفی. می توان از بررسی مستقیم بردار پوینتینگ و بردار موج یک میدان نور در حال انتشار اجتناب کرد و به جای آن، مستقیماً پاسخ مواد را در نظر گرفت. با فرض اینکه ماده غیرکایرال است، می توان بررسی کرد که چه مقادیری از گذردهی (ε) و تراوایی (μ) منجر به سرعت فاز منفی (NPV) می شوند. از آنجایی که هم ε و هم μ به طور کلی مختلط هستند، بخش های موهومی آنها برای اینکه یک ماده غیرفعال (یعنی تلفاتی) شکست منفی را نشان دهد، لزوماً نباید منفی باشند. در این مواد، معیار سرعت فاز منفی توسط دپین و
لاکتاکیا به صورت زیر استخراج شده است: که در آن formula_3 به ترتیب بخش های حقیقی ε و μ هستند. برای مواد فعال، این معیار متفاوت است. وقوع NPV لزوماً به معنای شکست منفی (ضریب شکست منفی) نیست. به طور معمول، ضریب شکست n با استفاده از رابطه زیر تعیین می شود: که در آن طبق قرارداد، برای n ریشه دوم مثبت انتخاب می شود. با این حال، در مواد NPV، ریشه دوم منفی انتخاب می شود تا این واقعیت را که بردار موج و سرعت فاز نیز معکوس شده اند، بازتاب دهد. ضریب شکست یک کمیت مشتق شده است که توصیف می کند چگونه بردار موج به فرکانس نوری و جهت انتشار نور مربوط می شود؛ بنابراین، علامت n باید طوری انتخاب شود که با وضعیت فیزیکی مطابقت داشته باشد. در مواد کایرال. ضریب شکست n به پارامتر دست سانی (کایرالیته) formula_5 نیز بستگی دارد، که منجر به مقادیر متمایز برای امواج با قطبش دایره ای چپ گرد و راست گرد می شود که توسط رابطه زیر داده می شود: اگر formula_5 &gt; formula_8 باشد، برای یک قطبش، ضریب شکست منفی رخ می دهد؛ در این حالت، formula_9 و/یا formula_10 لزوماً نباید منفی باشند. ضریب شکست منفی ناشی از دست سانی توسط پندری و ترتیاکوف و همکاران پیش
بینی شد، و برای اولین بار به طور همزمان و مستقل توسط پلام و همکاران و ژانگ و همکاران در سال ۲۰۰۹ مشاهده شد. شکست. نتیجه شکست منفی این است که پرتوهای نور هنگام ورود به ماده، در همان سمت خط عمود (نرمال) شکسته می شوند، همان طور که در نمودار نشان داده شده است و طبق شکل کلی قانون اسنل. هنگامی که شکست بدون بازتاب همراه باشد، آن را شکست کلی (total refraction) می نامند.
مشاور ارشد بنگلادش () بالاترین مقام اجرایی در دولت موقت و دولت سرپرست بنگلادش است که به عنوان رئیس دولت در دوره انتقالی بین دو دولت منتخب فعالیت می کند. قدرت اجرایی مشاور ارشد تقریباً معادل نخست وزیر یک دولت منتخب است اما توسط قانون اساسی محدود می شود. مشاور ارشد یک کمیته مشاوره متشکل از چندین مشاور (معادل وزیر) را رهبری می کند که همگی از افراد بی طرف سیاسی انتخاب می شوند تا برای تمام احزاب عمده قابل قبول باشند. دفتر مشاور ارشد به نام دفتر مشاور ارشد شناخته می شود.
تاریخچه درگیری فلسطین و اسرائیل، به اواخر قرن نوزدهم برمی گردد، زمانی که صهیونیست ها در پی ایجاد سرزمینی برای قوم یهود در فلسطین تحت کنترل عثمانی بودند، منطقه ای که تقریباً معادل سرزمین اسرائیل، در سنت یهودی است. اعلامیه ۱۹۱۷ بالفور که توسط دولت بریتانیا صادر شد، ایده ایجاد سرزمین یهودیان در فلسطین را تأیید کرد که منجر به هجوم مهاجران یهودی به منطقه شد. پس از جنگ جهانی دوم و هولوکاست، فشارهای بین المللی برای تأسیس یک دولت یهودی در فلسطین، افزایش یافت و منجر به ایجاد اسرائیل در سال ۱۹۴۸ شد. تأسیس اسرائیل و جنگی که پیش و پس از آن رخ داد، منجر به آوارگی صدها هزار فلسطینی و پناهنده شدن آن ها شد و جرقه درگیری چند دهه ای بین اسرائیل و مردم فلسطین را زد. فلسطینی ها، به دنبال تأسیس کشور مستقل خود در حداقل یک بخش از فلسطین تاریخی هستند. دفاع اسرائیل از مرزهای خود، کنترل بر کرانه باختری، محاصره نوار غزه توسط مصر و اسرائیل و سیاست های داخلی فلسطین در حال حاضر، هدف فلسطینی ها را دور از دسترس می کند. مذاکرات صلح متعددی، در طول سال ها، انجام شده، اما توافق صلح بلندمدتی حاصل نشده است. این درگیری، با خشونت، از جمله خشونت سیا
سی فلسطینیان و عملیات نظامی اسرائیل در کرانه باختری و نوار غزه، همراه بوده است. ایالات متحده آمریکا و سایر کشورها، نقش کلیدی در تلاش برای میانجی گری صلح ایفا کرده اند، اما موانع بسیاری از جمله مسئله شهرک های اسرائیلی در کرانه باختری، وضعیت اورشلیم و سرنوشت نهایی پناهندگان فلسطینی، همچنان پابرجاست.
نخست وزیر بنگلادش ( بنگالی : বাংলাদেশের প্রধানমন্ত্রী ، رومی شده : Bāṓrātrālād) به طور رسمی نخست وزیر جمهوری خلق بنگلادش رئیس دولت بنگلادش است . نخست وزیر و کابینه به طور جمعی در قبال سیاست ها و اقدامات خود در برابر پارلمان ، حزب سیاسی خود و در نهایت در برابر رأی دهندگان پاسخگو هستند. نخست وزیر به طور تشریفاتی توسط رئیس جمهور بنگلادش منصوب می شود . نخست وزیر جمهوری خلق بنگلادش، رئیس دولت بنگلادش است. نخست وزیر و کابینه به طور جمعی در برابر پارلمان، حزب سیاسی خود و در نهایت در برابر رأی دهندگان مسئولیت دارند. نخست وزیر به صورت تشریفاتی توسط رئیس جمهور بنگلادش منصوب می شود. این نشان در دفتر نخست وزیر، اقامتگاه رسمی و وسایل نقلیه او استفاده می شود. این سمت در سال های ۱۹۷۵-۱۹۷۸، ۱۹۸۲-۱۹۸۶ و ۱۹۹۰-۱۹۹۱ به دلیل حکومت نظامی تحمیلی، توسط ارتش تصاحب شد. در هر یک از این دوره ها، رهبری دولت ملی توسط ارتش با اختیارات اجرایی رئیس جمهور و نخست وزیر کنترل می شد. در دوره بین سال های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۸، مشاور ارشد دولت موقت، طبق قانون اساسی به عنوان رئیس اجرایی به مدت ۹۰ روز در طول انتقال از یک دولت منتخب به دولت منتخب دیگر، اختیارا
ت را اعمال می کرد. مشاور ارشد ریاست یک کمیته مشورتی متشکل از ده مشاور را بر عهده داشت. با اختیاراتی تقریباً معادل یک نخست وزیر منتخب، قدرت اجرایی او با محدودیت های خاص قانون اساسی محدود می شد. این سیستم در سال ۲۰۱۱ با اصلاحیه پانزدهم قانون اساسی لغو شد تا به هر دولت سیاسی اجازه دهد در آینده انتخابات عمومی برگزار کند. با این حال، در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴، اصلاحیه پانزدهم توسط دیوان عالی بنگلادش غیرقانونی اعلام شد. شیخ حسینه تا زمان استعفایش در ۵ آگوست ۲۰۲۴، طولانی ترین دوره نخست وزیری را در تاریخ این کشور داشت و پس از آن سمت خالی شد.
مسئله اتلاف گرما در مدارهای مجتمع در سال های اخیر به دلیل کوچک سازی قطعات نیم رسانا، مورد توجه فزاینده ای قرار گرفته است. افزایش دما برای مواردی که سیم ها دارای سطح مقطع نسبتاً کوچکی هستند، اهمیت پیدا می کند، زیرا چنین افزایش دمایی ممکن است بر رفتار عادی قطعات نیم رسانا تأثیر بگذارد. گرمایش ژول. گرمایش ژول یک سازوکار گرمایی غالب برای تولید گرما در مدارهای مجتمع است و یک اثر نامطلوب است. انتشار. معادله حاکم بر فیزیک مسئله ای که باید مورد تحلیل قرار گیرد، معادله پخش گرما است. این معادله، شار گرما در فضا، تغییرات آن در زمان و تولید توان را به هم مرتبط می کند. که در آن formula_2 رسانندگی گرمایی است، formula_3 چگالی محیط است، formula_4 گرمای ویژه است ضریب نفوذ گرمایی و formula_6 نرخ تولید گرما در واحد حجم است. گرما از منبع طبق معادله نفوذ پخش می شود و محلول در یک محیط همگن معادله نفوذ دارای توزیع گاوسی است.
در ۱ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۰ به وقت محلی، نیروهای روسی حمله موشکی به یک پایگاه آموزشی ارتش اوکراین در منطقه دنیپرو انجام دادند. کیلومتر از خط مقدم در داخل اوکراین. این میدان آموزشی توسط مرکز آموزشی ۲۳۹ مستقر در چرکاسی اداره می شد. پس از حمله، فرمانده نیروهای زمینی اوکراین، سرلشکر میخائیلو دراپاتی، از سمت خود استعفا داد. پیشینه. در ۱ مارس ۲۰۲۵، یک موشک ۹کا۷۲۰ اسکندر روسی به یک زمین تمرین اوکراینی در چرکاسی برخورد کرد و ۳۲ تا ۳۹ سرباز را کشت و ۹۰ نفر دیگر را زخمی کرد. پس از حمله، دراپاتی قول داد که تحقیقاتی را در مورد این حمله و تلفات جانی آغاز کند. در ۲۰ مه ۲۰۲۵، یک حمله موشکی روسیه به یک مرکز آموزشی اوکراین در استان سومی اصابت کرد و طبق اعلام گارد ملی اوکراین، ۶ سرباز کشته و ۱۰ نفر زخمی شدند. رویداد. در ۱ ژوئن ۲۰۲۵، یک موشک روسی، احتمالاً از نوع اسکندر، به یک محوطه آموزشی نظامی فاش نشده اوکراینی واقع در ۱۰۰ کیلومتری … برخورد کرد. کیلومتر از خط مقدم فاصله داشت و حداقل ۱۲ سرباز کشته و بسیاری دیگر زخمی شدند. به گفته سخنگوی ارتش اوکراین، ویتالی سارانتسف، سربازان به موقع مطلع شده و در پناهگاه ها ماندند، دیگران وقت ن