Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسماعیل خان زیادخانوف یااسماعیل خان زیادخانلی ( (27) اوت 1867، یلیزاوتپول، فرمانداری تفلیس - 6 ژوئن 1920، جزیره نارگین، شهرستان باکو، جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان) — عضو دولت جمهوری آذربایجان، دیپلمات، و سرهنگ دوم ارتش جمهوری آذربایجان. یکی از پنج نماینده آذربایجانی منتخب در اولین دومای دولتی امپراتوری روسیه بود. او از بنیان گذاران حزب فدرالیست تُرک و سازمان "مدافع" بود. در دوران کشتار مارس، در شهرستان های شماخی و گوی چای علیه نیروهای داشناک مبارزه کرد و در جنبش قره باغ که در سپتامبر 1918 آغاز شد، شرکت داشت. پس از اشغال آوریل، توسط بلشویک ها بدون محاکمه تیرباران شد. اسماعیل خان از نوادگان جواد خان، خان گنجه و نوه عباس میرزا ، ولیعهد سلطنت قاجار بود. او برادر شاهوردی خان زیادخان، افسر ارتش تزار و ارتش جمهوری آذربایجان، و عادل خان زیادخانوف، معاون وزیر امور خارجه جمهوری آذربایجان و سفیر این جمهوری در ایران بود. زندگی. دوران روسیه تزاری. اسماعیل خان زیادخانوف در 15 (27) اوت 1867 در شهر گنجه به دنیا آمد . تحصیلات ابتدایی خود را در دبیرستان پسرانه گنجه گذراند و سپس وارد دانشکده حقوق دانشگاه امپراتوری مسکو شد
. پس از فارغ التحصیلی، به عنوان معاون دادستان در دادگاه ناحیه تفلیس آغاز به کار کرد. او در سال 1904 به عضویت انجمن خیریه مسلمانان گنجه درآمد. در سال 1906، اسماعیل خان از فرمانداری الیزابتپول به عنوان نماینده در اولین دومای دولتی امپراتوری روسیه انتخاب شد و یکی از پنج نماینده آذربایجانی بود که به دوما راه یافت . در دوما، او عضو دفتر فراکسیون مسلمانان و حزب "آزادی مردم" بود . در دوران فعالیت خود در دوما، او سیاست های مهاجرتی تزاریسم در مناطق مرزی، کشتارهای قومی در قفقاز و رویکرد روسیه نسبت به آذربایجانی ها را به شدت مورد انتقاد قرار داد . اسماعیل خان فقط به بی عدالتی های قفقاز اعتراض نکرد؛ همچنین نارضایتی خود را از بی عدالتی ها در مناطق بالتیک نیز اعلام کرد . اسماعیل خان زیادخانوف به دلیل امضای "بیانیه ویبورگ"، که در اعتراض به انحلال دوما توسط گروهی از نمایندگان ارائه شد، از حق انتخاب شدن در دوما محروم شد و به سه ماه حبس محکوم گردید . او دوران حبس خود را به مدت 3 ماه در زندان شکی سپری کرد . در ماه مارس 1907، در کنگره ای که با حضور نمایندگان مسلمانان قفقاز و کریمه در گنجه برگزار شد، به رهبری اسماعیل خان زیادخانو
ف، تصمیم به تأسیس "اتحادیه عمومی مسلمانان قفقاز" گرفته شد . در ماه مه همان سال، به سرپرستی اسماعیل خان، سازمانی به نام "مدافع" تأسیس شد که هدف آن ترویج دانش و فرهنگ میان مسلمانان، حمایت از حقوق، و مجازات کسانی بود که عدالت و وجدان را زیر پا می گذاشتند . در زمان جنگ جهانی اول، فرماندهی روسیه به منظور تقویت نیروی انسانی ارتش ضعیف شده روسیه، تصمیم گرفت از آذربایجان نیز سرباز جذب کرده و آنها را به جنگ با ترکیه بفرستد . برای جلوگیری از اجرای این تصمیم، هیأتی متشکل از خلیل بیگ خاص محمدوف، اسماعیل خان زیادخانوف و علی اکبربیگ رفیع بیگ لو در تفلیس با فرماندار کل قفقاز مذاکراتی انجام دادند . در نتیجه، تصمیم گرفته شد که آذربایجانی ها به صورت داوطلبانه و نه اجباری به ارتش پیوسته و خدمت کنند. پس از انقلاب فوریه 1917 در روسیه، اسماعیل خان در گنجه کمیته اجرایی سازمان های اجتماعی را تشکیل داد و به عنوان رئیس نیروی پلیس شهر منصوب شد . در آن دوره، امنیت شهر گنجه توسط نیروهای پلیس تحت فرماندهی او تأمین می شد . او از بنیان گذاران "حزب فدرالیست تُرک" بود که در سال 1917 تأسیس شد. در 18 مارس 1918، نیروهای داشناک تحت فرماندهی استپان
لالایف شهر شماخی را محاصره کرده و حمله کردند. آنها هزاران غیرنظامی را کشتند، خانه ها را به آتش کشیدند و بناهای تاریخی را ویران کردند. نیروهای لالایف کودکان و سالمندان را می کشتند، به زنان تعرض کرده و آنان را از بالکن ساختمان ها به پایین پرتاب می کردند. همچنین زن ها و کودکانی را که در مساجد پناه گرفته بودند با به آتش کشیدن مساجد به قتل می رساندند . برای کمک به مردم منطقه، در 28 مارس 1918 اسماعیل خان با یک گروه 500 نفره سواره نظام از گنجه به شماخی رفت و شهر را از نیروهای مسلح مولاکان و ارمنی پاکسازی کرد . نیروهای ارمنی که از شهر خارج شدند به روستای مدرسه پناه بردند. اسماعیل خان آنها را تا این روستا تعقیب کرد و سپس در آنجا محاصره کرد. پس از نبردی که در اطراف روستا رخ داد، نیروهای ارمنی روستای مدرسه را نیز ترک کرده و به روستای قوزلوچای، محل سکونت مالاکان ها، پناه بردند . دوران جمهوری آذربایجان. در 28 مه 1918، در اولین کابینه تشکیل شده جمهوری آذربایجان، ژنرال خسروبیگ سلطانوف به عنوان وزیر دفاع منصوب شد. خسروبیگ این سمت را تا 11 ژوئن همان سال عهده دار بود. از 6 اکتبر تا 26 دسامبر همان سال، مسئولیت امور نظامی به اس
ماعیل خان زیادخانوف واگذار شد . او در ارتش جمهوری آذربایجان درجه سرهنگ دومی داشت . در دومین دولت جمهوری آذربایجان، اسماعیل خان به عنوان نماینده امور نظامی و سپس به عنوان معاون اول وزیر امور خارجه منصوب شد . پس از آزادسازی باکو از اشغال در 15 سپتامبر 1918 ، در 23 سپتامبر جنبش قره باغ آغاز شد . نیروهای شرکت کننده در این جنبش شامل لشکرهای 9 و 106 ترک، گروه های داوطلب ملی و لشکر اول آذربایجان بودند . ارتش اسلام قفقاز در 4 اکتبر از آغدام به سوی شوشا حمله کرده و در 8 اکتبر 1918، شهر شوشا را به طور کامل از نیروهای ارمنی-داشناک پاکسازی کرد . اسماعیل خان زیادخانوف، به عنوان نماینده دولت آذربایجان، در این نبردها حضور داشت . در 25 مارس 1919، اسماعیل خان به عنوان رئیس هیئت دیپلماتیک ویژه ای از سوی جمهوری آذربایجان به تهران فرستاده شد تا مذاکراتی با دولت قاجار انجام دهد . هدف از این ماموریت، بررسی تأسیس نمایندگی های دیپلماتیک جمهوری آذربایجان در تهران، تبریز، رشت و مشهد بود و همچنین تهیه پیش نویس معاهدات مربوط به تجارت، پست و تلگراف، گمرک، خطوط دریایی، راه آهن و جاده ها و اقدامات متقابل برای حفظ مرزها بود . در 4 ژوئن 1919
، اسماعیل خان زیادخانوف و معتصم السلطنه، نماینده وزارت امور خارجه دولت قاجار، پیش نویس توافق نامه ای 14 ماده ای را امضا کردند . در نتیجه این مأموریت، نمایندگی دیپلماتیک دائمی جمهوری آذربایجان در تهران و تأسیس کنسولگری هایی در برخی شهرهای دیگر ایران توسط دولت قاجار مورد توافق قرار گرفت . درگذشت. درباره کشته شدن اسماعیل خان زیادخانوف دیدگاه های مختلفی وجود دارد. انور چنگیزاوغلو در کتاب مونوگرافی خود با عنوان "اسماعیل خان زیادخانوف" بیان می کند که پس از اشغال آذربایجان توسط ارتش یازدهم سرخ، اسماعیل خان توسط دادگاه نظامی صحرایی ارتش سرخ تیرباران شد. در 5 مه 1920، با فرمان ویژه کمیته انقلابی آذربایجان، اموال و زمین های او مصادره شد . به گفته التفات علی یارلی و طاهر بهبودف، اسماعیل خان زیادخانوف پس از قیام گنجه، که در اعتراض به تهاجم و اشغال ارتش سرخ به آذربایجان که در گنجه رخ داد، دستگیر و به دستور رئیس بخش ویژه اداره سیاسی ارتش یازدهم سرخ، سمیون پانکراتوف، در 6 ژوئن 1920 در جزیره نارگین تیرباران شد. خانواده. پدر اسماعیل خان زیادخانوف، ابوالفتح آغای زیادخانوف، در سال 1843 به دنیا آمده و نوهٔ جواد خان است . ابوالفت
ح آغا با آذرهمایون خانم قوانلی-قاجار، دختر بهمن میرزا قوانلی-قاجار، ازدواج کرد و از این ازدواج، سه پسر به نام های اسماعیل خان، شاهوردی خان و عادل خان و چهار دختر به نام های سلطان بیگم، فخرالتاج بیگم، شیرین بیگم، خیردا بیگم و قمرالتاج بیگم به دنیا آمدند . اسماعیل خان زیادخانوف، نوه آخرین خان خانات نخجوان، احسان خان کنگرلی، با صنوبر نخجوانسکی، دختر شاعر خانبیکه خانم، دختر خورشیدبانو ناتوان و سرهنگ امان الله خان نخجوانسکی، ازدواج کرده است.. از این ازدواج، چهار فرزند به نام های ابولفتح خان، جواد خان، ملیکه و خورشید به دنیا آمدند . برادر میانسال اسماعیل خان، شاهوردی خان زیادخان، افسر ارتش تزار و ارتش جمهوری آذربایجان بود . برادر کوچک تر او، عادل خان زیادخانوف، معاون وزیر امور خارجه جمهوری آذربایجان و سفیر جمهوری آذربایجان در ایران بود . یادبود. محمد امین رسول زاده در سال 1923 در کتاب خود با عنوان "جمهوری آذربایجان: مراحل تشکیل و وضعیت کنونی" از اسماعیل خان زیادخانوف به عنوان شهید استقلال آذربایجان یاد کرده است . پس از بازیابی استقلال آذربایجان، یکی از خیابان های شهر گنجه به نام اسماعیل خان زیادخانوف نام گذاری شد و
نقش برجسته ای از او بر دیوار خانه عادل خان زیادخانوف نصب گردید. این خانه از سال 1972 میزبان موزه دولتی تاریخ و مردم شناسی گنجه بوده است . در مجتمع یادبود نسل کشی قوبا، که در سال 2014 در شهر قوبا ساخته شده و به نسل کشی مارس اختصاص دارد، در بخشی که به منطقه شماخی مربوط است، عکس های اسماعیل خان زیادخانوف و اطلاعاتی درباره مبارزات او علیه داشناک ها در آن دوره ذکر شده است.. در سال 2021، بر اساس تصمیم شورای علمی موسسه نسخه های خطی محمد فضولی وابسته به فرهنگستان ملی علوم آذربایجان، مونوگرافی *"اسماعیل خان زیادخانوف"* که توسط انور چنگیزاوغلو و آیدین زیادخانلی نگاشته شده بود، به چاپ رسید
رشد روانی-جنسی، مفهومی است که توسط زیگموند فروید مطرح شده و به مراحل رشد شخصیت در طول کودکی اشاره دارد. در روانکاوی، رشد روانی-جنسی عنصر اصلی نظریه میل جنسی است. به گفته زیگموند فروید شخصیت از طریق مجموعه ای از مراحل کودکی رشد می کند که در آن انرژی های لذت جویانه کودک بر روی نواحی شهوت خیز متمرکز می شوند. نواحی شهوت خیز به عنوان ناحیه ای از بدن شناخته می شود که به طور خاص به تحریک حساس است. پنج مرحله روانی-جنسی عبارت است از: دهانی، مقعدی، آلتی، نهفتگی و تناسلی. ناحیه شهوانی مرتبط با هر مرحله به عنوان منبع لذت عمل می کند. عدم رضایت در هر مرحله خاص می تواند منجر به تثبیت شود. از سوی دیگر رضایت می تواند منجر به یک شخصیت سالم شود. زیگموند فروید اظهار داشت که اگر کودک در هر یک از مراحل رشد روانی-جنسی دچار سرخوردگی شود اضطرابی را تجربه خواهد کرد که تا بزرگسالی به عنوان یک روان نژندی و یا یک اختلال روانی عملکردی ادامه خواهد یافت. مراحل. مرحله دهانی. اولین مرحله از رشد روانی-جنسی، مرحله دهانی یا (Oral stage) است که از بدو تولد تا یک سالگی ادامه دارد جایی که دهان نوزاد کانون ارضای شهوانی ناشی از لذت تغذیه از سینه مادر
و کاوش دهانی محیط خود یعنی تمایل به قرار دادن اشیاء در دهان است. کودک به پرستارش وابسته است (کسی که به او غذا میدهد) نوعی حس اعتماد و آسایش از طریق این تحریک دهانی در او رشد مییابد. از آنجایی که ایگو در این مرحله فراتر از ابتدایی ترین شکل خود رشد نکرده است (در مرحله دهانی، نهاد کاملاً وجود دارد، خود شروع به ظهور می کند و فراخود هنوز توسعه نیافته است)، هر عملی بر اساس اصل لذت نهاد انجام می شود. با این وجود خود نوزادی در طول مرحله دهانی در حال شکل گیری است. فروید اظهار داشت که اگر اشتهای کودک شیرخوار در هر مرحله از رشد لیبیدو سرکوب شود اضطراب تا بزرگسالی به عنوان یک روان رنجوری (اختلال روانی عملکردی) ادامه خواهد یافت. بنابراین تثبیت دهانی نوزادی به صورت وسواس با تحریک دهانی آشکار می شود. اگر خیلی زود یا خیلی دیر از شیر گرفته شود، ممکن است نوزاد نتواند تعارضات عاطفی مرحله دهانی رشد روانی-جنسی را حل کند و ممکن است تثبیت دهانی ناسازگارانه ای را ایجاد کند. مرحله مقعدی. مرحله دوم رشد روانی-جنسی، مرحله مقعدی یا (Anal stage) است که از هجده ماهگی تا سه سالگی ادامه دارد. در آن ناحیه شهوت خیز نوزاد از دهان (دستگاه گوارش
فوقانی) به مقعد (دستگاه گوارش تحتانی) تغییر می کند این در حالی است که شکل گیری ایگو ادامه دارد. آموزش توالت رفتن، تجربه کلیدی کودک در مرحله مقعدی است که تقریباً در سن دو سالگی اتفاق می افتد. این مرحله شامل تضاد بین نهاد (خواستار ارضای فوری) و ایگو (خواستار ارضای تأخیری) در دفع مواد زائد بدن و انجام فعالیت های مرتبط به طور مثال دستکاری مدفوع، مقابله با خواسته های والدین است. موفقیت در این مرحله صرفاً به والدین و رویکردی که در آموزش توالت رفتن به کار می برند بستگی دارد. فروید معتقد بود که والدین باید با تشویق و پاداش آموزش توالت رفتن را ترویج دهند. استفاده از تقویت مثبت پس از استفاده از توالت در زمان های مناسب نتایج مثبت را تشویق می کند. این به تقویت این احساس که کودک قادر به کنترل مثانه خود است کمک می کند. اگر والدین کودک را تحسین کنند و به خاطر استفاده ی صحیح و در زمان مناسب از توالت پاداش دهند، کودک با موفقیت از این مرحله عبور خواهد کرد. با این حال اگر والدین در این مرحله کودک را مسخره و تنبیه کنند کودک می تواند به شیوه های منفی واکنش نشان دهد. کودک ممکن است با سرپیچی پاسخ دهد که منجر به "شخصیت دفع مقعدی" ا
غلب نامرتب، بی پروا و سرکش یا با حفظ آن که منجر به "شخصیت نگه دارنده مقعدی" معمولاً مرتب دقیق و منفعل-پرخاشگر می شود. مرحله آلتی. مرحله سوم رشد روانی-جنسی، مرحله آلتی یا (Phallic stage) است که از سنین سه تا شش سالگی را در بر می گیرد جایی که ناحیه اصلی شهوت خیز در اندام تناسلی کودک قرار دارد. کودکان از بدن خود بدن کودکان دیگر و بدن والدینشان آگاه می شوند. آنها با درآوردن لباس و کاوش یکدیگر و همچنین اندام تناسلی خود، کنجکاوی فیزیکی خود را ارضا می کنند و بنابراین تفاوت های فیزیکی (جنسی) بین زن و مرد و نقش های اجتماعی مرتبط با آنها را می آموزند. در مرحله آلتی، تجربه تعیین کننده روانی-جنسی یک پسر عقده ادیپ است، رقابت پسر-پدر برای تصاحب مادرش. به گفته زیگموند فروید او معتقد بود که در طول مرحله آلتی پسران جوان میل جنسی به مادران خود را تجربه می کنند و بنابراین پدران خود را به عنوان رقیب می بینند و بنابراین این تجربه روانی-جنسی را عقده ادیپ می نامند. برای حل این مشکل همان والد جنسی-جنسی ارزش ها و رفتارهای آنها را اتخاذ می کند. به عنوان مثال یک پسر ممکن است اعمال یا رفتارهای پدرش را تقلید کند تا به طور غیرمستقیم محبت
مادرش را به دست آورد. این نام از شخصیت اسطوره ای یونانی قرن پنجم پیش از میلاد ادیپ گرفته شده است که ناخواسته پدرش را کشت و مادرش را از نظر جنسی تسخیر کرد. پسر مشاهده می کند که پدرش مانع عشق و تمایل او به تصاحب مادرش است. بنابراین او نسبت به پدرش احساس پرخاشگری و حسادت می کند اما همچنین می ترسد که رقیب بسیار قوی تر او به او حمله کند. از آنجایی که پسر متوجه شده است که زنان به ویژه مادرش آلت تناسلی ندارند به ویژه از این ترس که پدرش آلت تناسلی او را نیز بردارد متأثر می شود. این اضطراب اختگی از میل او به مادرش پیشی می گیرد بنابراین این میل سرکوب می شود. اگرچه پسر می بیند که نمی تواند مادرش را تصاحب کند اما استدلال می کند که می تواند با همانند سازی با پدرش و تا حد امکان شبیه او شدن او را به طور غیرمستقیم تصاحب کند این همانند سازی تجربه اصلی است که ورود پسر را به نقش جنسی مناسب خود در زندگی هدایت می کند. یکی از نشانه های ماندگار تعارض ادیپی، فراخود، صدای پدر در درون پسر است. در ابتدا فروید نظریه عقده ادیپ را در مورد رشد روانی-جنسی پسران به کار برد اما بعداً جنبه های زنانه این نظریه را به عنوان نگرش ادیپ زنانه و عقده
ادیپ منفی توسعه داد. عقده ادیپ زنانه ریشه در کشف دختربچه ای دارد که او همراه با مادرش و همه زنان دیگر فاقد آلت تناسلی مردانه ای است که پدر و سایر مردان دارند. سپس عشق او به پدرش هم شهوانی و هم حسادت آمیز می شود زیرا او آرزوی داشتن آلت تناسلی مردانه پدر خود را دارد. او مادرش را به خاطر اختگی ادراک شده اش سرزنش می کند و دچار رشک قضیب یا حسادت به آلت تناسلی مردانه می شود که همتای آشکار اضطراب اختگی پسر است. بعد ها کارل گوستاو یونگ شاگرد و همکار فروید اصطلاح عقده الکترا را در سال ۱۹۱۳ ابداع کرد. مرحله نهفتگی. مرحله چهارم رشد روانی-جنسی، مرحله نهفتگی یا (Latency stage) است که از ۶ سالگی آغاز می شود و تا سن بلوغ ادامه دارد. که در آن کودک عادات شخصیتی را که در سه مرحله قبلی ایجاد کرده است تثبیت می کند. چه کودک با موفقیت تعارض ادیپی را حل کرده باشد و چه نه رانه های غریزی کودک برای ایگو غیرقابل دسترسی هستند، زیرا در مرحله آلتی تحت مکانیسم سرکوب قرار گرفته اند. از این رو از آنجا که رانه ها نهفته هستند و ارضای آنها به طور نامحدود به تأخیر می افتد کودک باید لذت ارضا را از تفکر فرآیند ثانویه که انرژی رانه ها را به سمت فع
الیت های بیرونی مانند تحصیل، دوستی، سرگرمی و غیره هدایت می کند، به دست آورد. هرگونه روان رنجوری که در مرحله نهفتگی رشد روانی-جنسی ایجاد شود ممکن است از حل ناکافی تعارض ادیپ یا از شکست ایگو در تلاش برای هدایت انرژی ها به سمت فعالیت های قابل قبول اجتماعی ناشی شود. مرحله تناسلی. مرحله پنجم رشد روانی-جنسی، مرحله تناسلی یا (Genital stage) است که از سن بلوغ شروع می شود و با مرگ پایان می یابد و معمولاً بخش عمده ای از زندگی فرد را تشکیل می دهد. هدف آن جدایی و استقلال روانی از والدین است. در مرحله تناسلی، فرد با تعارضات روانی-جنسی باقی مانده دوران کودکی خود روبرو می شود و به دنبال حل آنها می گردد. همانند مرحله آلتی، مرحله تناسلی بر اندام تناسلی متمرکز است، اما تمایلات جنسی به جای انفرادی و کودکانه، توافقی و بالغانه است. تفاوت روانشناختی بین مراحل آلتی و تناسلی این است که خود (ایگو) در مرحله دوم تثبیت می شود، دغدغه فرد از ارضای غریزه اولیه به استفاده از تفکر فرآیند ثانویه برای ارضای میل به صورت نمادین و فکری از طریق دوستی، رابطه عاشقانه، خانواده و مسئولیت پذیری بزرگسالان تغییر می کند. برای مثال، یک جوان بالغ با اعتماد
به نفس و آگاه از نظر عاطفی، ممکن است به دنبال یک رابطه جدی و متعهدانه باشد که به گفته فروید، راه حلی موفقیت آمیز برای مراحل اولیه روانی-جنسی است. مرحله تناسلی آخرین مرحله است و بالاترین سطح بلوغ محسوب می شود. انتقادات. به گفته انتقادی که به اعتبار علمی نظریه روانکاوی رشد روانی-جنسی انسان وارد است این است که فروید بر تمایلات جنسی انسان متمرکز بوده است. برخی از فمینیستم ها نظریه رشد روانی-جنسی فروید را به عنوان نظریه ای جنسیت زده و فالوسنتریک مورد انتقاد قرار می دهند.
داماد فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۸ و به کارگردانی راجات راکشیت است. در این فیلم بازیگرانی همچون آمل پالکار و رانجیتا کائور ایفای نقش کرده اند.
مجازات قهرمان فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی سکندر بهارتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون نصیرالدین شاه، مانک بدی، عایشا جولکا، ایندر کومار، تیسکا چوپرا، پارش راوال و ساتین کاپو ایفای نقش کرده اند.
رابطه با درد فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۲ و به کارگردانی سونیل دات است. در این فیلم بازیگرانی همچون سونیل دات، آشوک کومار، رینا روی، اسمیتا پاتیل، خوشبو ساندار، پادمینی، سیمی گریوال، افتخار، جانی لور، ساتین کاپو و پادمینی کولاپوری ایفای نقش کرده اند.
آماپیانو (به انگلیسی: "Amapiano") یک سبک موسیقی رقص الکترونیک است که در اوایل دهه ۲۰۱۰ میلادی در آفریقای جنوبی شکل گرفت. نام «Amapiano» در زبان زولو به معنی «پیانوها» است و به نوعی اشاره به ساز کلیدی این ژانر دارد. آماپیانو تلفیقی از ژانرهای هاوس، جاز، دیپ هاوس و موسیقی سنتی آفریقایی است و با بیس های عمیق، آکوردهای پیانو پررنگ، و ریتم های آرام و روان شناخته می شود. این سبک در شهرهای ژوهانسبورگ و پرتوریا به ویژه میان جوانان محبوب شد و سپس به سرعت در سراسر آفریقای جنوبی و کشورهای همسایه گسترش یافت. در سال های اخیر، آماپیانو به یک پدیده جهانی تبدیل شده و در جشنواره ها و کلاب های اروپایی و آمریکایی هم شنیده می شود. تأثیر فرهنگی. آماپیانو نه تنها در صحنه موسیقی آفریقای جنوبی بلکه در سطح بین المللی الهام بخش بسیاری از دی جی ها و تهیه کنندگان شده است. این ژانر همچنین بخشی از جنبش اجتماعی جوانان در آفریقاست و به نوعی بازتاب هویت فرهنگی جدیدی در شهرهای بزرگ آفریقای جنوبی به شمار می آید
در طیف شناسی مولکولی، نمودار یابلونسکی نموداری است که حالت های الکترونی و اغلب سطوح ارتعاشی یک مولکول و همچنین گذارهای بین آنها را نشان می دهد. حالت ها بر اساس انرژی به صورت عمودی مرتب شده اند و بر اساس چندگانگی اسپین به صورت افقی گروه بندی شده اند. گذارهای غیرتابشی با فلش های کج و معوج و گذارهای تابشی با فلش های مستقیم نشان داده شده اند. حالت های پایه ارتعاشی هر حالت الکترونی با خطوط ضخیم و حالت های ارتعاشی بالاتر با خطوط نازک تر نشان داده شده اند. این نمودار به نام فیزیکدان لهستانی، الکساندر یابلونسکی، که اولین بار آن را در سال ۱۹۳۳ پیشنهاد داد، نامگذاری شده است. گُذارها. وقتی یک مولکول فوتون جذب می کند، انرژی فوتون تبدیل می شود و سطح انرژی داخلی مولکول را افزایش می دهد. به همین ترتیب، وقتی یک مولکول برانگیخته انرژی آزاد می کند، می تواند این کار را به شکل فوتون انجام دهد. بسته به انرژی فوتون، این می تواند مربوط به تغییر در سطوح انرژی ارتعاشی، الکترونیکی یا چرخشی باشد. تغییرات بین این سطوح «گُذار» نامیده می شوند و روی نمودار یابلونسکی رسم می شوند. گذارهای تابشی شامل جَذبش یا گُسیلش فوتون می شوند. همان طور که
در بالا ذکر شد، این گذارها با فلش های توپر نشان داده شده اند که دُم آنها در سطح انرژی اولیه و نوک آنها در سطح انرژی نهایی قرار دارد. گذارهای غیرتابشی از طریق چندین سازوکار مختلف رخ می دهند که همگی در نمودار با برچسب های متفاوتی مشخص شده اند. به کاهش حالت برانگیخته تا پایین ترین سطح ارتعاشی، آرامش ارتعاشی (VR) گفته می شود. این فرایند شامل اتلاف انرژی از مولکول به محیط اطراف آن است و بنابراین نمی تواند برای مولکول های منزوی رخ دهد. نوع دوم گذار غیرتابشی، تبدیل داخلی (IC) است که زمانی رخ می دهد که یک حالت ارتعاشی از یک حالت برانگیخته الکترونیکی بتواند با یک حالت ارتعاشی از یک حالت الکترونیکی پایین تر جفت شود. سپس مولکول می تواند از طریق آرامش ارتعاشی، بیشتر به حالت آرامش برسد. نوع سوم، تقاطع بین سیستمی (ISC) است؛ این گذار به حالتی با چندگانگی اسپینی متفاوت است. در مولکول هایی با جفت شدگی اسپین-مدار بزرگ، عبور بین سیستمی بسیار مهم تر از مولکول هایی است که فقط جفت شدگی اسپین-مدار کوچکی از خود نشان می دهند. ISC می تواند با فسفرسانس دنبال شود.
تاریخچه عفونت های فلج اطفال (فلج اطفال) به دوران پیشاتاریخبرمی گردد. اگرچه همه گیری های بزرگ فلج اطفال قبل از قرن بیستم ناشناخته بودند، این بیماری در طول تاریخ انسان باعث فلج و مرگ بسیاری شده است. در طول هزاره، ویروس فلج اطفال به صورت بیماری بومی و در مقیاس کوچک در جمعیت ها وجود داشت تا اینکه در اوایل قرن بیستم، اپیدمی های گسترده ای در اروپا آغاز شد. بلافاصله پس از آن، اپیدمی های وسیع در سایر نقاط جهان نیز پدید آمدند. تا سال ۱۹۱۰، اپیدمی های مکرر به صورت منظم در سراسر کشورهای توسعه یافته، به ویژه در شهرها و در فصل تابستان رخ می داد. در اوج خود در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، فلج اطفال سالانه بیش از نیم میلیون نفر را در سراسر جهان فلج کرد یا کشت. ترس و واکنش جمعی نسبت به این اپیدمی ها باعث ایجاد واکنش های عمومی فوق العاده و بسیج گسترده ای شد که منجر به توسعه روش های جدید برای پیشگیری و درمان بیماری گردید و تحول بزرگی در زمینه امور خیریه پزشکی ایجاد کرد. اگرچه توسعه دو واکسن فلج اطفال باعث ریشه کنی ویروس وحشی فلج اطفال در همه کشورها به جز دو کشور افغانستان و پاکستان شده است، میراث فلج اطفال همچنان در پیشرفت روش های مدر
ن پزشکی فیزیکی و توانبخشی و رشد جنبش حقوق معلولین در سراسر جهان باقی مانده است. تاریخچه اولیه. نقاشی ها و حجاری های مصر باستان افرادی را نشان می دهند که از نظر ظاهری سالم بوده اند اما اعضای بدنشان خشکیده بوده است و کودکانی که در سنین کم با عصا راه می روند. فرض بر این است که امپراتور روم، کلادیوس، در کودکی به این بیماری مبتلا شده بود و همین باعث شد تا در تمام عمرش لنگ راه برود. شاید قدیمی ترین مورد ثبت شده از فلج اطفال مربوط به سر والتر اسکات باشد. گفته می شود در سال ۱۷۷۳، اسکات دچار «تب شدیدی در زمان رویش دندان» شد که باعث از دست دادن قدرت پای راستش گردید. در آن زمان، فلج اطفال برای پزشکان شناخته شده نبود. تشخیص گذشته نگر فلج اطفال برای این مورد قوی محسوب می شود به دلیل شرح مفصلی که اسکات بعدها ارائه کرد، و لنگی پای راست او تأثیر مهمی بر زندگی و آثارش داشت. اپیدمی ها. اپیدمی های بزرگ فلج اطفال پیش از قرن بیستم شناخته شده نبودند؛ اپیدمی های موضعی فلج اطفال که باعث فلج می شدند، حدود سال ۱۹۰۰ در اروپا و ایالات متحده آغاز به ظهور کردند. اولین گزارش موارد متعدد فلج اطفال در سال ۱۸۴۳ منتشر شد و مربوط به شیوع بیماری
در سال ۱۸۴۱ در لوئیزیانا بود. پس از آن، فاصله پنجاه ساله ای تا گزارش بعدی در آمریکا وجود داشت؛ گزارشی از ۲۶ مورد در بوستون در سال ۱۸۹۳. نخستین اپیدمی شناخته شده فلج اطفال در آمریکا در سال بعد در ورمانت رخ داد که شامل ۱۳۲ مورد (۱۸ مرگ) بود و چندین مورد نیز در بزرگسالان دیده شد. اپیدمی های متعددی با شدت های مختلف در سراسر کشور شروع به ظهور کردند؛ تا سال ۱۹۰۷ تقریباً ۲۵۰۰ مورد فلج اطفال در شهر نیویورک گزارش شده بود. در روز شنبه، ۱۷ ژوئن ۱۹۱۶، اعلام رسمی شیوع اپیدمی فلج اطفال در بروکلین، نیویورک صورت گرفت. در آن سال، ۲۷٬۳۶۳ مورد ابتلا و ۷٬۱۳۰ مورد مرگ ومیر ناشی از فلج اطفال در ایالات متحده گزارش شد که بیش از ۲٬۰۰۰ مورد مرگ تنها در شهر نیویورک اتفاق افتاد. اسامی و آدرس افرادی که ابتلای آن ها به فلج اطفال تأیید شده بود، روزانه در مطبوعات منتشر می شد، خانه های آن ها با تابلوهای مشخص علامت گذاری می شد و خانواده هایشان تحت قرنطینه قرار می گرفتند. هیرام ام. هیِلِر جونیور یکی از پزشکانی بود که در چند شهر متوجه ماهیت بیماری شد، اما ذات بیماری تا حد زیادی ناشناخته باقی ماند. اپیدمی ۱۹۱۶ باعث ترس و وحشت گسترده ای شد و هزا
ران نفر از شهر به سوی مناطق کوهستانی اطراف فرار کردند؛ سالن های سینما تعطیل شدند، جلسات لغو شد، تجمعات عمومی تقریباً وجود نداشت و به کودکان هشدار داده شد که از نوشیدن آب از آب خوری ها خودداری کنند و از پارک های تفریحی، استخرها و سواحل دوری کنند. از سال ۱۹۱۶ به بعد، هر تابستان حداقل در یکی از مناطق کشور اپیدمی فلج اطفال رخ می داد که شدیدترین آن ها در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ اتفاق افتاد. در اپیدمی سال ۱۹۴۹، ۴۲٬۱۷۳ مورد ابتلا در ایالات متحده گزارش شد و ۲٬۷۲۰ نفر بر اثر بیماری فوت کردند. کانادا و بریتانیا نیز تحت تأثیر این اپیدمی قرار گرفتند.
هولیگاردها یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی-پرتغالی در سبک فراطبیعی به کارگردانی کوین اسپیسی و نویسندگی سرگئی تورچیلین و لادو اوخوتنیکوف است. در این فیلم اسپیسی، دولف لاندگرن، تایریس گیبسون، برایانا هیلدبرند، دشا پاتنی و اریک رابرتس بازی می کنند. این فیلم اولین قسمت از مجموعه فیلم های «استاتیگاردز در برابر هولیگاردها» می باشد. خلاصه داستان. داستان «هولیگاردها» در آینده ای نزدیک می گذرد وقتی که نیروهای ماورائی پنهان به زمین نفوذ کرده اند و دو فرقه باستانی به نام های «هولیگاردها» و «استاتیگاردها» جنگی سری برای تسلط بر سرنوشت بشر آغاز کرده اند. در این کشمکش، زن جوانی کشف می کند که دختر رهبر رقیب است و شاید بتواند به جنگ پایان دهد. در همین اثنا، یکی از نیروهای استاتیگارد آماده می شود تا به پاریس حمله اتمی کند و سبب بیداری یک نیرویی باستانی موسوم به «نخست» شود. ساخت. در ماه مه ۲۰۲۵، تریلری از این فیلم در جشنواره فیلم کن نمایش داده شد که پس از اتهامات متعدد سوء رفتار جنسی، توسط کوین اسپیسی در اولین تلاش کارگردانی اش از زمان فیلم «فراسوی دریا» (۲۰۰۴) کارگردانی شد. در این فیلم، او در کنار دولف لاندگرن، تایریس گیبسون
، برایانا هیلدبرند، دشا پاتنی، اریک رابرتس، هری گودوینز، سون تمل و سونیا پیم کولینگ بازی می کند. فیلمبرداری اصلی در سال ۲۰۲۴ در مکزیک با بودجه ۱۰ میلیون دلار انجام شد.