Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وجود دارد و آن برنده ایالات متحده آمریکا است.» در ماه مه ۲۰۲۳، او به مناسبت روز پیروزی روسیه به همراه صدراعظم سابق گرهارد شرودر، ، اگون کرنتس و در شرکت کرد و کراواتی به رنگ سه رنگ روسیه بر تن داشت. در پاسخ به انتقادات AfD در یک گفتگو با سیاستمداران ارشد AfD، او اعتراض کرد که برخلاف گزارش ها، از سفیر روسیه برای آزادی از ناسیونال سوسیالیسم تشکر نکرده است. او در پاسخ به مجله آلمانی «"Secession"»، موضع خود را با بیان اینکه مفهوم پیروزی روسیه بر آلمان برای او بدون مشکل به نظر می رسد، روشن کرد: «این بیشتر در مورد انحلال میهن پرستی آلمانی ها یا تحمیل گناهی محو نشدنی بر ما نبود». روس ها در سال ۱۹۹۴ عقب نشینی کردند و «روابط اقتصادی خوب و برابر» برقرار شده بود. اما «آمریکایی ها مانده اند و کشور ما را از نظر اقتصادی وابسته نگه می دارند - به ضرر شهروندان.» در سخنرانی ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین در بوندستاگ در سال ۲۰۲۴، کروپالا و وایدل اعلام کردند که از «گوش دادن به سخنرانی شخصی با لباس غیر رایج سیاستمداران» خودداری می کنند. دوره ریاست جمهوری زلنسکی «به پایان رسیده» و او «فقط به عنوان رئیس جمهور جنگ طلب و گدای جنگ
در قدرت است». هیئت اجرایی گروه پارلمانی AfD بنابراین تصمیم گرفته بود که در این سخنرانی شرکت نکند. کروپالا از با مشارکت روسیه حمایت کرد. در مصاحبه ای با دی ولت در دسامبر ۲۰۲۴، کروپالا عضویت آلمان در ناتو را زیر سؤال برد. یک جامعه دفاعی نباید فقط "منافع آمریکاً را دنبال کند، بلکه باید "منافع همه کشورهای اروپایی - از جمله منافع روسیه را بپذیرد و به آنها احترام بگذارد". آلمان ممکن است نیاز داشته باشد "در نظر بگیرد که این اتحاد تا چه حد هنوز برای ما مفید است". کروپالا همچنین از دولت آلمان خواست که پیروزی روسیه در جنگ اوکراین را به رسمیت بشناسد. روسیه "این جنگ را برده" و "واقعیت" "کسانی را که ادعا پیروزی دارند، و می خواهند اوکراین را قادر به پیروزی در جنگ کنند، گرفتار کرده است". کروپالا گفت که دولت آلمان باید "بالاخره به این نکته برسد که می خواهد به جنگ پایان دهد". در ژانویه ۲۰۲۵، کروپالا دعوت حزب جمهوری خواه را پذیرفت و در دومین مراسم تحلیف دونالد ترامپ در واشینگتن دی سی شرکت کرد. در فوریه ۲۰۲۵، برخی از اعضای بلندپایه AfD از موضع طرفدار مسکو کروپالا در سیاست خارجی انتقاد کردند. چین. کروپالا با محدودیت های فناوری
چینی مخالفت کرده است و در سال ۲۰۲۳ از چین گانگ وزیر امور خارجه چین در تلاش هایش برای میانجیگری صلح در اوکراین پس از حمله روسیه حمایت کرد. صربستان. در نوامبر همان سال، کروپالا و هم حزبی اش در بوندستاگ، آقای پتر بیسترون با ، رهبر حزب راست افراطی صربستانی دیدار کردند. استامنکوفسکی به دعوت AfD از بوندستاگ در برلین بازدید کرد و AfD را به عنوان «رهبری یک گزینه حاکمیتی و دولت ساز در آلمان» تأیید کرد. اسرائیل. در سال ۲۰۲۴، AfD موضع قبلی طرفدار اسرائیل خود را معکوس کرد و کروپالا خواستار پایان دادن به روابط فعلی آلمان با اسرائیل شد، کروپالا آن را «یک طرفه» توصیف کرد، و همچنین پایان را خواستار شد. این تصمیم انتقاد برخی دیگر از اعضای گروه پارلمانی AfD را برانگیخت و نشان دهنده تداوم اختلاف داخلی در این زمینه است. کروپالا از در طول جنگ غزه انتقاد کرد و «اسلام هراسی کلی» را رد کرد. کووید-۱۹. در دسامبر ۲۰۲۱، کروپالا در جریان مناظره در برنامه گفتگوی تلویزیونی «ZDF-Morgenmagazin» مخالفت خود را با واکسیناسیون اجباری کووید-۱۹ ابراز کرد؛ او استدلال کرد که واکسیناسیون برای سالمندان و کسانی که قبلاً بیمار شده اند منطقی خواهد بود. ه
نگامی که مجری، ، اظهار داشت که پزشکان ICU تأیید کرده اند که حدود ۸۰ تا ۹۰ درصد از بیماران کووید-۱۹ در بخش های مراقبت های ویژه واکسینه نشده اند، کروپالا ادعا کرد که چنین ارقامی تأیید نشده است. او در عوض، کاهش بودجه و کوچک سازی بخش های پزشکی را عامل غلبه اخیر ICUها در آلمان دانست.
خواهران چِینگ (, 𠄩婆徵، به معنای تحت اللفظی «دو بانوی [به نام] چِینگ»، ۱۴ – حدود ۴۳ میلادی) رهبران نظامی لوئویوئه بودند که پس از رهبری شورشی از قبایل لوئویوئه و دیگر قبایل در سال ۴۰ میلادی علیه اولین سلطه چینی ها بر ویتنام، به مدت سه سال حکومت کردند. آن ها به عنوان قهرمانان ملی ویتنام شناخته می شوند. چِینگ تَرَک نخستین فرمانروای زن در ویتنام و همچنین نخستین ملکه حاکم در تاریخ ویتنام بود (لی چیئو هوآنگ آخرین زنی بود که سلطنت را در دست داشت و تنها ملکه حاکم به شمار می رود). در کتاب "سالنامه کامل دای ویت"، او با لقب ملکه چِینگ مورد خطاب قرار گرفته است. این دو خواهر در جیاوژو (Giao Chỉ)، یکی از گونهای دودمان هان چین در شمال ویتنام امروزی به دنیا آمدند. تاریخ دقیق تولد آن ها مشخص نیست، اما چِینگ تَرَک از چِینگ نْیی بزرگ تر بود. همچنین، تاریخ دقیق مرگ آن ها نیز نامعلوم است، اما هر دو حدود سال ۴۳ میلادی، پس از نبرد با نیروی اعزامی تنبیهی تحت فرمان ما یوان، ژنرال دودمان هان، جان خود را از دست دادند. پیش زمینه تاریخی. فرمانده پیشین دودمان چین، ژائو توئو (در ویتنامی: "Trieu Da")، در سال ۲۰۴ پیش از میلاد، دولت نانیو را تأ
سیس کرد و در سال ۱۸۰ پیش از میلاد، Âu Lạc را فتح نمود و قلمرو ویتنامی را در قلمرو خود ادغام کرد. در سال ۱۱۲ پیش از میلاد، امپراتور وو هان نیروهایی را علیه نانیو اعزام کرد و این پادشاهی در سال ۱۱۱ پیش از میلاد، طی فتح نانیو توسط هان، ضمیمه امپراتوری هان شد. برای اداره این منطقه، ۹ گون (تقسیمات کشوری) تأسیس شد، که سه مورد از آن ها در منطقه ای قرار داشتند که امروزه شمال ویتنام محسوب می شود. در سال ۴۰ میلادی، قبایل محلی به رهبری خواهران چِینگ علیه دودمان هان شورش کردند. زندگی نامه. خواهران چِینگ دختران خانواده ای ثروتمند و اشرافی از قوم لَک بودند (لَک ها مجموعه ای از مردمان چندقومیتی بودند). پدر آن ها یکی از فرمانروایان لَک در منطقه مِه لین (امروزه ناحیه مه لین، هانوی) بود. همسر چِینگ تَرَک، تی ساچ (شی سوئو) نیز فرمانروای لَک در چو دیین (امروزه ناحیه خوای چاو، استان هونگ ین) بود. سو دینگ، فرماندار چینی جیاوژو در آن زمان، به دلیل ظلم و ستمش در تاریخ ثبت شده است. طبق "تاریخ هان متأخر"، تی ساچ «طبیعتی سرسخت» داشت و سو دینگ تلاش کرد او را با اعمال قانون مهار کند و حتی قصد داشت او را بدون محاکمه اعدام کند. چِینگ تَرَک
شوهرش را به قیام ترغیب کرد و به چهره ای محوری در بسیج فرمانروایان لَک علیه چینی ها تبدیل شد. در مارس سال ۴۰ میلادی، چِینگ تَرَک و خواهر کوچک ترش، چِینگ نْیی، قیام لَک ویت ها علیه هان را رهبری کردند. "تاریخ هان متأخر" ثبت کرده است که چِینگ تَرَک این شورش را برای انتقام از قتل شوهرش آغاز کرد. قیام در دلتای رود قرمز آغاز شد، اما به سرعت در میان قبایل لَک و سایر مردمان غیرچینی از فرمانداری هپو تا رینان گسترش یافت. سکونتگاه های چینی به تصرف درآمدند و سو دینگ گریخت. این شورش حمایت حدود ۶۵ شهر و سکونتگاه را به دست آورد. چِینگ تَرَک به عنوان ملکه حاکم اعلام شد. وضعیت چِینگ نْیی در "سالنامه کامل دای ویت" ذکر نشده است. طبق "تاریخ مختصر ویتنام"، چِینگ نْیی به طور مشترک به عنوان هم پادشاه/ملکه حکومت کرد، اما بر اساس ادبیات شفاهی، چِینگ نْیی نایب الملک شد. در سال ۴۲ میلادی، امپراتور گوانگ وو هان ژنرال ما یوان را با ۲۰٬۰۰۰ سرباز برای سرکوب قیام اعزام کرد. در سال بعد، این قیام سرکوب شد و ما یوان، چِینگ تَرَک و چِینگ نْیی را اسیر و گردن زد، سپس سرهای آن ها را به دربار هان در لوئویانگ فرستاد. شاعر و خوشنویس دودمان سونگ، هوان
گ تینجیان (۱۰۴۵–۱۱۰۵) خواهران چِینگ را با لو جیا، وزیر اعظم نانیو که در سال ۱۱۲ پیش از میلاد در برابر سپاه امپراتور وو هان مقاومت کرد، مقایسه کرده است: لو جیا رشوه خیانت را نپذیرفت؛چِینگ تَرَک سپر برافراشت تا در برابر ظلم مقاومت کند. تاریخ نگاری. منبع اصلی تاریخی دربارهٔ خواهران ترونگ، اثر "تاریخ هان متاخر" است که در قرن پنجم توسط مورخ فان یه گردآوری شده و تاریخ دودمان هان شرقی را از سال ۶ تا ۱۸۹ میلادی پوشش می دهد. منابع چینی دیگر شامل "تفسیر رودنامه" (قرن ششم)، "کتاب سوئی" (قرن هفتم)، "تونگ دیئن" (قرن هشتم) و "کتاب بربرهای جنوبی" (نوشته شده در ۸۶۲ میلادی توسط فان چوو) هستند. منبع ثانویه، اما مشهورترین منبع در فرهنگ عامه، سالنامهٔ کامل دای ویت است که توسط نگو سی لین تحت فرمان امپراتور تدوین و در سال ۱۴۷۹ تکمیل شد. منابع چینی. روایات سنتی چینی دربارهٔ خواهران ترونگ بسیار مختصر هستند. این روایات در بخش های مختلفی از "تاریخ هان متاخر"، تاریخ دودمان هان، که خواهران ترونگ علیه آن قیام کردند، آمده است. کتاب هان متاخر؛ قرن پنجم میلادی. فصل هشتاد و ششم "کتاب هان متاخر"، با عنوان "زندگینامهٔ بربرهای جنوبی و جنوب غربی
"، این متن کوتاه را شامل می شود: در سال شانزدهم دورهٔ جیان وو (۴۰ میلادی)، زنی به نام ژنگ چه (徵側؛ SV: ترونگ تچ) و خواهر کوچک ترش ژنگ ار (徵貳؛ SV: ترونگ نی) شورش کرده و به پایگاه های فرمانداری حمله کردند. ژنگ چه دختر ژنرال لوئو در شهرستان میلینگ (麊泠؛ SV: مِلین) بود. او با شی سوئو (詩索؛ SV: تی سچ) از منطقهٔ ژویوان (朱鳶؛ SV: چو دیِن) ازدواج کرده بود. او/آن ها قهرمان و شجاع بودند. سو دینگ (蘇定؛ WD: سو تینگ)، فرماندار جیاوزی، او را با قانون محدود کرد؛ ژنگ چه خشمگین شد، شورش کرد و حمله نمود؛ بنابراین، بربرهای Jiuzhen (九眞؛ WD: چیوچن)، Rinan (日南؛ WD: جیه نان)، شهرستان هپو (合浦؛ WD: هپو) از او حمایت کردند. در مجموع، او ۶۵ پایگاه را تصرف کرد و خود را به عنوان ملکه حاکم منصوب کرد. فرماندار و مقامات جیاوزی تنها توانستند از خود دفاع کنند. امپراتور گوانگ وو هان فرمان داد که چانگشا (長沙؛ WD: چانگ شا)، هپو و جیاوزی، همگی ارابه ها و قایق های جنگی تهیه کنند، جاده ها و پل ها را تعمیر کنند، مسیرهای آبی را بازسازی کنند و مواد غذایی و تجهیزات انبار نمایند. در سال هجدهم (۴۲ میلادی)، او ژنرال موج شکن ما یوان (馬援؛ WD: ما یوآن)، ژنرال کشتی
های برج دار دوآن ژی (段志؛ WD: توآن چی) و [ژنرال خانگی لیو لانگ (劉隆؛ WD: لیو لانگ)] را فرستاد که بیش از ۱۰٬۰۰۰ سرباز از چانگ شا، گویلین (桂陽؛ SV: کوئه دایونگ)، لینگلینگ (零陵؛ SV: لینگ لَنگ)، و تسانگ وو (蒼梧؛ SV: تسانگ وو) را در یک لشکرکشی مجازات گرانه رهبری کنند. در تابستان سال بعد (۴۳ میلادی)، در ماه چهارم، ما یوان جیاوزی را ویران کرد، ژنگ چه و ژنگ ار را گردن زد و دیگران یا تسلیم شدند یا پراکنده گشتند. او به سوی شورشیان جیوزن، دو یانگ (都陽؛ SV: دو دیانگ) و دیگران پیشروی کرده و آن ها را شکست داد. بیش از ۳۰۰ تن از رهبران شورشی را به لینگلینگ تبعید کرد. از این پس، مناطق فراتر از سلسله کوه ها کاملاً آرام شدند. فصل بیست و چهارم، که به زندگینامهٔ ما یوان و برخی از فرزندان مرد برجسته اش می پردازد، این توصیف موازی را ارائه می دهد: سپس زن جیاوزی، ژنگ چه، و خواهر کوچک ترش ژنگ ار شورش کردند؛ آن ها حمله کردند و فرمانداری سقوط کرد. بربرهای جیوزن، رینان و هپو از خواهران ژنگ حمایت کردند. شورشیان بیش از ۶۰ پایگاه را تصرف کردند و ژنگ چه خود را به عنوان ملکه منصوب کرد. … در بهار سال هجدهم [دورهٔ جیان وو] (۴۰ میلادی)، ارتش تا لانگبو
(浪泊؛ SV: لانگ بک) پیشروی کرد، با شورشیان جنگید، آن ها را شکست داد، هزاران نفر را گردن زد و ده ها هزار نفر تسلیم شدند. یوان ژنگ چه را تا تنگهٔ ممنوع (禁谿؛ SV: کَم خِی) تعقیب کرد؛ شورشیان پس از چندین شکست، پراکنده و فراری شدند. در نخستین ماه سال بعد (۴۳ میلادی)، ژنگ چه و ژنگ ار گردن زده شدند و سرهایشان به لوئویانگ فرستاده شد…
بیبلیوکامنز (به انگلیسی: BiblioCommons) یک شرکت خصوصی مستقر در تورنتو، انتاریو، کانادا است که فهرست تعاملی فرانت اند و خدمات وب را برای کتابخانه ها توسعه می دهد. این شرکت در فوریه ۲۰۲۰، توسط گروه ولاریس خریداری شد. در حال حاضر، سرتاسر جهان به اُپک بیبلیوکامنز دارای بیش از ۲۰۰ کتابخانه عمومی در چهار کشور دسرسی دارد. بیبلیوکور، فهرست آنلاین، با سیستم های کتابخانه یکپارچه موجود (ILS) ادغام می شود و یک جایگزین کامل اُپک ایجاد می کند که شامل جستجو، ادغام حساب، ابزارهای جدید، ادغام کتاب الکترونیکی، توصیه های کارکنان کتابخانه، و توانایی ایجاد یک جامعه در حوزه مجموعه کتابخانه است.
لائودیسه سوم (; ) که با نام لائودیکا نیز شناخته می شود، شاهزاده ای از پنتوس و ملکه ای از دودمان سلوکی بود. او در خلال لشکرکشی آناپازیس همسرش، آنتیوخوس سوم، در سال های ۲۱۲ تا ۲۰۶ پیش از میلاد، به عنوان نایب السلطنه برای پسر ارشدش، آنتیوخوس (پسر آنتیوخوس سوم بزرگ), خدمت کرد. آنتیوخوس سوم در سال ۱۹۳ پیش از میلاد یک آیین سلطنتی به افتخار او تأسیس کرد. اما در ۱۹۲ پیش از میلاد، با ازدواج مجدد همسرش، از صحنه سیاسی کنار گذاشته شد. آخرین فعالیت های ثبت شده او به سال های ۱۷۷–۱۷۶ پیش از میلاد بازمی گردد و مربوط به دربار پسرش، سلوکوس چهارم، است. زندگی نامه. او دختر شاه مهرداد دوم، پادشاه پنتوس و همسرش لائودیسه بود. خواهر او لائودیسه پنتوس و برادرش مهرداد سوم، پادشاه پنتوس بود. لائودیسه حدود سال ۲۲۱ پیش از میلاد با آنتیوخوس سوم ازدواج کرد و در انطاکیه (شهر باستانی) به مقام ملکه رسید. پولیبیوس می نویسد که او به عنوان «دوشیزه ای که قبلاً به همسری شاه درآمده بود» به آنتیوخوس سوم وعده داده شده بود. نامگذاری او به سبک نام های سلطنتی زنان سلوکی نشان می دهد که والدینش از همان ابتدا این ازدواج را در نظر داشتند. ازدواج او بخشی از
یک استراتژی دیپلماتیک برای تقویت روابط بین سلوکیان و پنتوس بود. لائودیسه نخستین فرزند خود، آنتیوخوس (پسر آنتیوخوس سوم بزرگ), را هنگامی به دنیا آورد که همسرش آنتیوخوس سوم در حال لشکرکشی علیه مولون بود. گفته می شود که او و فرزندانش گاهی آنتیوخوس را در سفرهای نظامی همراهی می کردند. لائودیسه سوم و آنتیوخوس سوم هشت فرزند داشتند: آنتیوخوس (پسر آنتیوخوس سوم بزرگ), سلوکوس چهارم، Ardys, یک دختر ناشناس که با دمتریوس اول باکتریا نامزد شد، لائودیسه چهارم، کلوپاترا یکم، آنتیوخیس و آنتیوخوس چهارم (نام اصلی میتراداتس). بسیاری از کتیبه ها از لائودیسه با عنوان «خواهر» یا «ملکه-خواهر» آنتیوخوس سوم یاد کرده اند و او نیز آنتیوخوس را «برادر» خطاب می کرد، هرچند که این دو تنها از طریق مادری پسرعمو و دخترعمو بودند. این عنوان به طور رسمی به او داده نشده بود، اما به دلایل مختلفی مورد استفاده قرار می گرفت، از جمله تأکید بر وفاداری و همفکری آن ها و همچنین تثبیت جایگاه لائودیسه در دودمان سلطنتی. همچنین، این عنوان در راستای سنت های دودمان هکاتومنیدها در کاریا بود که در سده چهارم پیش از میلاد بر آن منطقه حکومت می کردند. این رسم در دودمان ب
طلمیوسیان نیز رواج داشت، جایی که بطلمیوس دوم با خواهرش ازدواج کرد و این پیوند با ازدواج خدایان زئوس و هرا مقایسه شد. لائودیسه و آنتیوخوس سوم این سنت را با ترتیب دادن ازدواج دو تن از فرزندانشان، آنتیوخوس و لائودیسه، در سال ۱۹۵ پیش از میلاد ادامه دادند. در سال ۱۹۲ پیش از میلاد، آنتیوخوس با ائوبوئیا از خالکیس ازدواج کرد که موجب شد لائودیسه از صحنه سیاسی کنار گذاشته شود. برخی معتقدند که او به نفع همسر جدیدش طرد شد، اما هیچ مدرکی برای این ادعا وجود ندارد. با اینکه همسر دوم آنتیوخوس نفوذ سیاسی لائودیسه را نداشت، نام او تا پس از مرگ آنتیوخوس از اسناد عمومی ناپدید شد. قدرت سیاسی. نیابت سلطنت. در سال ۲۱۰ پیش از میلاد، آنتیوخوس، پسر ارشد شاه، در سن ۱۰ یا ۱۱ سالگی به عنوان نایب السلطنه منصوب شد تا در غیاب پدرش که در شرق لشکرکشی می کرد، تاج وتخت را حفظ کند. در این مدت، لائودیسه احتمالاً به عنوان نایب السلطنه حکومت می کرد. اثری از یک مُهر گِلی نشان می دهد که آنتیوخوس پسر در پیش زمینه و لائودیسه در پس زمینه قرار دارد، که شاید بیانگر نمایش آشکار قدرت او به عنوان نایب السلطنه باشد. آیین سلطنتی که آنتیوخوس سوم در سال ۱۹۵ پیش
از میلاد به افتخار لائودیسه بنا نهاد، احتمالاً برای قدردانی از مدیریت او در دوران غیبتش بود.
احمس-نفرتاری (مصری کهن: "Jꜥḥ ms Nfr trj") نخستین همسر بزرگ سلطنتی در دودمان هجدهم مصر بود. او دختر تائو دوم و اهمسه حتپ یکم و همچنین خواهر و همسر احمس یکم بود. پسرش آمنهوتپ یکم فرعون شد و ممکن است در دوران خردسالی او، احمس- نفرتاری به عنوان نایب السلطنه حکومت کرده باشد. پس از مرگش، او ایزدبانو شد. خانواده. احمس-نفرتاری دختر تائو دوم و اهمسه حتپ یکم و نوه تائو یکم و ملکه تتی شری بود. او احتمالاً در تبس و در دوران حکومت تائو یکم متولد شد. زندگی. احمس-نفرتاری در اواخر دودمان هفدهم مصر به دنیا آمد. پدرش تائو دوم علیه هیکسوس جنگید و ممکن است در نبرد کشته شده باشد. پس از او، کاموس به سلطنت رسید. احتمال دارد که او با کاموسه ازدواج کرده باشد، اما شواهدی برای این ازدواج در دست نیست. پس از مرگ کاموس، اهمسه یکم بر تخت نشست. در آن زمان او بسیار جوان بود و مادرش اهمسه حتپ یکم به عنوان نایب السلطنه حکومت کرد. اهمسه-نفرتاری در این زمان ملکه بود. او عناوین متعددی داشت، از جمله «شاهزاده ارثی»، «بزرگ در لطف»، «بزرگ در ستایش ها»، «مادر شاه»، «همسر بزرگ شاه»، «همسر خدای آمون»، و «خواهر شاه». ملکه به عنوان «ایزدبانوی رستاخیز» پرس
تش می شد و یکی از محبوب ترین زنان تاریخ مصر باستان بود. نوبه (منطقه) به داشتن سنت های مادرشاهی مشهور بود، و این ویژگی در دودمان هفدهم کاملاً مشهود است. برخی پژوهشگران باور دارند که نفوذ مادرشاهی در سلطنت احمس-نفرتاری از نوبه نشأت گرفته است. سنگ نوشته ای از کرنک نشان می دهد که احمس، منصب «دومین پیامبر آمون» را خرید و به این مقام زمین، کالا و مدیرانی اختصاص داد. این مقام به احمس-نفرتاری و فرزندانش انتقال یافت. او همچنین عنوان «پرستنده الهی» را داشت. آمنهوتپ یکم در دوران جوانی به سلطنت رسید و ممکن است مادرش تا زمان بلوغ او، به عنوان نایب السلطنه حکومت کرده باشد. برخی بر این باورند که او آغازگر ساخت دره پادشاهان بوده است. احمس-نفرتاری در اوایل حکومت تحوتموس یکم زنده بود. او در نوبه، در کنار نایب السلطنه کوش اهمسه نامیده شده به تورو، در همراهی با شاه تازه تاج گذاری شده، به تصویر کشیده شده است. یک قطعه سفال در آرامگاه KV20 با نام او و تحوتموس یکم یافت شده است که نشان می دهد او در آن زمان زنده بوده است. یک تندیس بزرگ از او در کرنک احتمالاً آخرین تصویری است که در دوران حیاتش ساخته شده است. مرگ و ایزدانگاری. احتمالاً
احمسه-نفرتاری در حدود سال پنجم یا ششم پادشاهی تحوتمس یکم درگذشت. مرگ او در استلای یک کاهن واب به نام نفر ثبت شده است. در متن آمده است که «همسر الهی احمسه-نفرتاری، که در نزد خدای بزرگ، سرور غرب، موجه است، به آسمان پرواز کرد». هلک پیشنهاد داده است که جشن آیینی سالانه (II شمو ۱۴) که در دیر المدینه به احمسه-نفرتاری اختصاص داده شده بود، احتمالاً سالروز درگذشت او را گرامی می داشت. پدر نفر، که احتمالاً ناظر بر کارهای سلطنتی اینه-نی بود، بر مراسم خاکسپاری او نظارت داشت. او احتمالاً در ذراع ابوالنجا به خاک سپرده شد و معبدی یادبودی در آنجا داشت. پس از مرگ، احمسه-نفرتاری ایزدانگاری شد و عنوان «بانوی آسمان» و «بانوی غرب» را به خود گرفت. مومیایی. مومیایی احمسه-نفرتاری احتمالاً در اواخر دوره پادشاهی نوین از آرامگاهش خارج شد و به مخزن سلطنتی در DB320 منتقل گردید. جسدی که به او منتسب است، بدون هیچ نشانه شناسایی، در قرن نوزدهم کشف و در ۱۸۸۵ توسط امیل بروگش باز شد. در یک تابوت دو مومیایی یافت شد که یکی از آن ها با دقت بیشتری پیچیده شده بود. مسئولان موزه این مومیایی را به ملکه احمسه-نفرتاری نسبت دادند، در حالی که مومیایی دیگر د
ر اتاقی مرطوب نگهداری شد که باعث تجزیه آن شد، به حدی که در باغ موزه دفن گردید. گستون مسپرو بعدها فرض کرد که مومیایی دفن شده در باغ متعلق به احمسه-نفرتاری بوده است. مالکیت اصلی آرامگاه مورد تردید قرار گرفته است. احمسه-نفرتاری در دهه ۷۰ زندگی خود درگذشت. مانند تتی شری، مادربزرگش، موهای او در حال کم پشت شدن بود و بافت هایی از موهای مصنوعی با موی طبیعی او ترکیب شده بود تا این موضوع را بپوشاند. بدن او در دوران باستان آسیب دیده و دست راستش مفقود شده بود. طبق توصیف گرافتن الیوت اسمیت در ۱۹۱۲، پوست مومیایی به همان شیوه اغلب مومیایی های هم دوره اش سیاه شده است. او همچنین رشته های موی افزوده شده را مشابه مدل موی زنان نوبی ها در زمان خودش می داند. او اضافه می کند که شکل جمجمه نشان دهنده منشأ خارجی او است. چندین نویسنده به برجستگی قابل توجه دندان های جلویی احمسه-نفرتاری که در تصاویر رادیوگرافی پروجکشن آشکار شده، اشاره کرده اند. این ویژگی به عنوان پیش آمدگی آرواره شدید ماگزیلاری یا دندانی-آلوئولار توصیف شده است. همین ویژگی در مومیایی مادربزرگش، تتی شری، نیز مشاهده شده که نشان دهنده وراثتی بودن آن است. هریس و ونته بیان می
کنند که این ویژگی در میان نوبی ها، چه در دوران باستان و چه در زمان نگارش آن ها، شایع بوده است. همچنین ذکر شده که احمسه-نفرتاری از نظر خلوص نسب با مادرش، اح حتپ یکم، اشتراک دارد. در آوریل ۲۰۲۱، مومیایی احمسه-نفرتاری همراه با مومیایی های سه ملکه و هجده فرعون دیگر در رویدادی با عنوان رژه طلایی فراعنه به موزه ملی تمدن مصر منتقل شد.
یک مجموعه لایت ناول ژاپنی به نویسندگی تویوشی یوشیوکا و تصویرگری سیدی کیکوچی است. این کتاب در ژانویه ۲۰۱۵ در وبگاه شوستسوکا نی نارو به صورت آنلاین منتشر شد. این کتاب توسط اینتربرین خریداری شد که از ژوئیه ۲۰۱۵ به بعد ۱۷ جلد را منتشر کرد. یک اقتباس مانگا با تصویرسازی شونسوکه اوگاتا از مارس ۲۰۱۶ در وبگاه کادو کاوا شوتن شروع به پخش سریال کرد. در بیست و شش جلد "تانکوبون" جمع آوری شده است. یک مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباسی از آوریل تا ژوئن ۲۰۱۹ پخش شد. خلاصه داستان. در دنیایی دیگر که پر از سحر و جادو بود، حکیم مرلین ولفورد، نوزادی را پیدا کرد. مسلماً چنین مکانی برای این نوزاد خطرناک بود. مرلین نوزاد را به خانهٔ خود برد تا از او مراقبت کند. مرلینِ حکیم نام او را شین گذاشت و او را مانند نوهٔ خودش بزرگ کرد. شین بزرگ شد و از آموره های مرلین بهره مند شد و تبدیل به یکی از قدرتمندترین پسران شهر شد. با این حال، هنگامی که شین به سن ۱۵ سالگی رسید، مرلین حکیم از دنیا رفت. او پیش از مرگش به خاطر آورد که فراموش کرده به شین عقل سلیم بیاموزد! عملاً شین همه قدرتی داشت اما از عقل بی بهره بود. حال باید دید فهرمان قصهٔ ما چگونه در دنی
ایی پر از جادو و شیاطین دوام خواهد آورد.
مدل سازی سیگنال کوچک یک فنّ تحلیل رایج در مهندسی الکترونیک است که برای تقریب رفتار مدارهای الکترونیکی حاوی افزاره های غیرخطی با معادلات خطی استفاده می شود. برای مدارهای الکترونیکی که در آنها سیگنال های AC (یعنی جریان ها و ولتاژهای متغیر با زمان در مدار) نسبت به جریان ها و ولتاژهای بایاس DC کوچک هستند، کاربرد دارد. یک مدل سیگنال کوچک یک مدار معادل AC است که در آن عناصر مدار غیرخطی با عناصر خطی جایگزین می شوند که مقادیر آنها با تقریب مرتبه اول (خطی) منحنی مشخصه آنها در نزدیکی نقطه بایاس داده می شود. نمای کلی. بسیاری از اجزای الکتریکی مورد استفاده در مدارهای الکتریکی ساده مانند مقاومت ها، سلف ها و خازن ها خطی هستند.مدارهای ساخته شده با این مولفه ها که مدارهای خطی، توسط معادلات دیفرانسیل خطی اداره می شوند و می توانند به راحتی با روش های قدرتمند حوزه فرکانس ریاضی مانند تبدیل لاپلاس حل شوند. در مقابل، بسیاری از اجزای تشکیل دهنده مدارهای "الکترونیکی"، مانند دیودها، ترانزیستورها، مدارهای مجتمع و لامپ های خلاء غیرخطی هستند. که جریان از طریق آنها متناسب با ولتاژ نیستند و خروجی افزاره های دوقطبی مانند ترانزیستورها متناس
ب با ورودی آنها نیست. رابطه بین جریان و ولتاژ در آنها با یک منحنی روی یک نمودار، منحنی مشخصه آنها (منحنی I-V) ارائه می شود. به طور کلی این مدارها راه حل های ریاضی ساده ای ندارند. برای محاسبه جریان و ولتاژ در آنها به طور کلی نیاز به روش های گرافیکی یا شبیه سازی در رایانه با استفاده از برنامه های شبیه سازی مدارهای الکترونیکی مانند اسپایس است. با این حال در برخی از مدارهای الکترونیکی مانند گیرنده های رادیویی، مخابرات، حسگرها، مدارهای ابزار دقیق و پردازش سیگنال، سیگنال های AC در مقایسه با ولتاژها و جریان های DC در مدار «کوچک» هستند. در اینها، نظریه پَریشیدگی می توان برای استخراج یک مدار معادل AC تقریبی که خطی است، استفاده کرد و به راحتی رفتار AC مدار را محاسبه کرد. در این مدارها یک جریان یا ولتاژ ثابت DC از منبع تغذیه، که "بایاس" نامیده می شود، به هر قطعه غیرخطی مانند ترانزیستور و لامپ خلاء اعمال می شود تا نقطه کار آن را تنظیم کند و جریان متناوب یا ولتاژ متناوب AC که نشان دهنده سیگنالی است که باید پردازش شود، به آن اضافه می شود. نقطه ای در نمودار منحنی مشخصه که نشان دهنده جریان بایاس و ولتاژ است، "نقطه سکون" (نقط
ه Q) نامیده می شود. در مدارهای فوق سیگنال AC در مقایسه با بایاس کوچک است، که نشان دهنده یک پریشیدگی کوچک ولتاژ یا جریان DC در مدار در مورد نقطه Q است. اگر منحنی مشخصه افزاره به اندازه کافی بر روی ناحیه اشغال شده توسط سیگنال، تخت باشد، با استفاده از بسط سری تیلور می توان تابع غیرخطی را نزدیک نقطه بایاس با مشتق جزئی مرتبه اول آن تقریب زد (این معادل تقریب منحنی مشخصه توسط یک خط مستقیم مماس بر آن در نقطه بایاس است). این مشتقات جزئی نشان دهنده ظرفیت، مقاومت، اندوکتانس و بهره جزءبه جزء است که توسط سیگنال مشاهده می شود، و می توانند برای ایجاد یک مدار معادل خطی که پاسخ مدار واقعی را به یک سیگنال AC کوچک می دهد، استفاده شوند. این مدل «مدل سیگنال کوچک» نامیده می شود. مدل سیگنال کوچک به جریان های بایاس DC و ولتاژ در مدار (نقطه Q) وابسته است. تغییر بایاس نقطه کار را روی منحنی ها به سمت بالا یا پایین حرکت می دهد، بنابراین مقاومت AC سیگنال کوچک معادل، بهره و غیره که توسط سیگنال مشاهده می شود تغییر می کند. هر قطعه غیرخطی که ویژگی های آن با یک منحنی پیوسته، تک مقداری، هموار (مشتق پذیر) داده می شود، می تواند توسط یک مدل خطی س
یگنال کوچک تقریب شود. مدل های سیگنال کوچک برای لامپ های الکترونی، دیودها، ترانزیستورهای اثرمیدانی (FET) و ترانزیستورهای دوقطبی، به ویژه مدل هایبرید-پای و شبکه های دوقطبی مختلف وجود دارد. سازندگان اغلب مشخصه های سیگنال کوچک چنین اجزایی را در مقادیر بایاس «نمونه» در برگه های داده خود فهرست می کنند. دیودهای پیوندی پی اِن. معادله شاکلی (سیگنال بزرگ) برای یک دیود را می توان در مورد نقطه بایاس یا نقطه سکون (که گاهی به آن نقطه Q می گویند) خطی کرد تا رسانایی سیگنال کوچک، ظرفیت و مقاومت دیود را پیدا کند. این رویه با جزئیات بیشتر در مدل سازی دیودی#مدل سازی سیگنال کوچک توضیح داده شده است که نمونه ای از روش خطی سازی دنبال شده در مدل های سیگنال کوچک افزاره های نیم رسانا را ارائه می دهد. تفاوت بین سیگنال کوچک و سیگنال بزرگ. سیگنال بزرگ هر سیگنالی است که اندازهٔ کافی برای آشکارکردن رفتار غیرخطیِ مدار داشته باشد. این سیگنال ممکن است یک سیگنال DC یا یک سیگنال AC یا در واقع هر سیگنالی باشد. اینکه یک سیگنال باید چقدر بزرگ باشد (از نظر بزرگی) قبل از اینکه "سیگنال بزرگ" در نظر گرفته شود به مدار و زمینه ای که سیگنال در آن استفاده
می شود بستگی دارد. در برخی از مدارهای بسیار غیرخطی عملاً همه سیگنال ها باید به عنوان سیگنال های بزرگ در نظر گرفته شوند. سیگنال کوچک بخشی از مدل سیگنال بزرگ است. برای جلوگیری از سردرگمی، توجه داشته باشید که چیزی به نام "سیگنال کوچک" (بخشی از یک مدل) و "مدل سیگنال کوچک" (یک مدل از سیگنال بزرگ) وجود دارد. یک مدل سیگنال کوچک از یک سیگنال کوچک (با مقدار متوسط صفر، به عنوان مثال یک سینوسی، اما هر سیگنال AC می توان استفاده کرد) تشکیل شده است که بر روی یک سیگنال بایاس (یا روی سیگنال ثابت DC سوارشده) قرار گرفته است، به طوری که مجموع سیگنال کوچک به اضافه سیگنال بایاس، سیگنال کل را می دهد که دقیقاً برابر با سیگنال اصلی (بزرگ) است. این تفکیک سیگنال به دو جزء اجازه می دهد تا از فنّ برهم نهی برای ساده سازی بیشتر تحلیل استفاده شود. (اگر برهم نهی در زمینه اعمال شود) در تحلیل سهم سیگنال کوچک به مدار، اجزای غیرخطی، که اجزای DC هستند، به طور جداگانه با در نظر گرفتن غیرخطی بودن تحلیل می شوند.