Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گوردون ماکس گولوب (۱۶ ژوئن ۱۹۱۲–۷ سپتامبر ۱۹۸۷) نظامی بلندپایه و خلبان تک خال آلمانی زاده اتریش در دوره رایش سوم بود که در طول جنگ جهانی دوم در "لوفت وافه" خدمت کرد. او بیش از ۳۴۰ پرواز رزمی خود ۱۵۰ پیروزی هوایی تأیید شده کسب کرد که بیشتر آن ها در جبهه شرقی حاصل گشت. گولوب به جهت این موفقیت ها جزو یکی از تنها ۲۷ تنی که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ های بلوط، شمشیرها و الماس ها را دریافت کردند بود. سال های اولیه. گوردون گولوب روز ۱۶ ژوئن سال ۱۹۱۲ در وین در اتریش زاده شد. اصالت پدری او به اسکاتلند بازمی گشت و نام خانوادگی آن ها مک گولوب بود. خانواده او اهل گراتس و پدر و مادرش هر دو هنرمند بودند. گودرون از کودکی به مهندسی و هوانوردی علاقه داشت و سال ۱۹۳۱ در دوران دبیرستان نخستین گلایدر خود را در تیرول ساخت و در یک فرودگاه قدیمی در نزدیکی اینسبروک به پرواز درآورد. مدرک آ و ب گلایدررانی را اخذ کرد و خود به یک مربی تبدیل شد. در این زمان مشغول به تحصیل در رشته مهندسی مکانیک در دانشگاه گراتس بود. گولوب سال ۱۹۳۳ در رسته توپخانه به نیروی زمینی اتریش پیوست و یک سال بعد به نیروی هوایی منتقل شد. سه سال در دانشکده نظا
می ترزیان در وینر نویشتات مشغول به تحصیل بود. پس از دریافت آموزش به عنوان خلبان، روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۶ با درجه ستوان دومی خدمت خود را آغاز کرد. گولوب تا سال ۱۹۳۸ که اتریش به آلمان ملحق گشت، به عنوان مربی خلبانان تازه کار فعال بود. ورماخت. گولوب سال ۱۹۳۸ با درجه ستوان یکمی وارد "لوفت وافه"، نیروی هوایی رایش سوم شد. او از حامیان معتقد حاکمیت حزب ناسیونال سوسیالیست بر آلمان به حساب می آمد. در این هنگام پیشوند «مک» را از نام خانوادگی خود زدود اما همچنان به «مک» ملقب بود. جنگ جهانی دوم. لهستان و جبهه غربی. گولوب از روز نخست جنگ جهانی دوم با جنگنده سنگین دوموتوره مسرشمیت ب اف ۱۱۰ در قالب جناح ۷۶ جنگنده سنگین در نبرد لهستان شروع به پرواز رزمی کرد و نخستین پیروزی هوایی خود را روز ۵ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با ساقط کردن یک هواگرد دوباله پ وواس-۵۶ در ارتفاع پایین حاصل نمود. همان روز با حمله به یک پایگاه هوایی لهستانی، چندین هواگرد را بر روی زمین منهدم نمود. در تقدیر از این عملکرد نشان درجه دو صلیب آهنین به او اعطا گردید. با انتقال یگانش به جبهه غربی جهت مقابله با حملات بریتانیایی ها، روز ۱۸ دسامبر دومین پیروزی هوایی خود را نی
ز با ساقط کردن یک بمب افکن ولینگتون رقم زد. گولوب تا اوایل نبرد فرانسه همچنان خلبان جنگنده سنگین بود و در جریان آن یک قایق پرنده ساندرلند را در نزدیکی ساحل نروژ ساقط کرد. در همین هنگام نشان درجه یک صلیب آهنین را نیز دریافت نمود. پس از گذراندن یک دوره کوتاه جنگنده شبانه، داوطلب خلبانی جنگنده در روز گردید. سپس به عنوان فرمانده اسکادران ۴ جناح ۳ جنگنده خلبان جنگنده مسرشمیت ب اف ۱۰۹ شد و در نبرد بریتانیا مشارکت نمود. گولوب روز ۷ مه سال ۱۹۴۱ ششمین پیروزی هوایی خود را بر فراز کانال مانش کسب کرد. جبهه شرقی. مدت کوتاهی پیش از انتقال جناح ۳ جنگنده به جبهه شرق جهت مشارکت در تهاجم به شوروی، گولوب روز ۲۷ ژوئن به فرمانده گروه ۲ این جناح منصوب گشت. در این محیط پر درگیری موفقیت های گولوب شروع به رشد فزاینده کرد؛ به وجهی که تنها در ماه اوت ۱۹ هواگرد شوروی را ساقط کرد. گولوب با رساندن شمار پیروزی های هوایی خود به ۴۲ مورد، روز ۱۸ سپتامبر سال ۱۹۴۱ مفتخر به دریافت نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. ماه بعد موفقیت های بیشتری حاصل نمود و توانست ۳۷ هواگرد دشمن را سرنگون نماید. بدین شکل تنها پس از یک ماه تعداد پیروزی های هوایی او به ۸۵
مورد رسید و گیره برگ های بلوط صلیب شوالیه را روز ۲۶ اکتبر برای او به ارمغان آورد. با وجود متعدد بودن قربانیان، مقدار مصرف مهمات گولوب بسیار کم بود. او معمولاً از فاصله های نزدیک اقدام به تیراندازی می نمود و اغلب با کمتر از ۲۰ گلوله توپ خودکار به نتیجه می رسید. بدین ترتیب سوخت هواگرد زودتر از مهمات آن تمام می شد. گولوب اواخر ماه نوامبر با درجه سروانی به مرکز آزمایش "لوفت وافه" در رشلین منتقل شد تا به آزمایش سامانه های جدید تسلیحاتی بپردازد. او در این مرکز بر روی توسعه هواگردهایی چون مسرشمیت ام ئی ۲۶۲، مسرشمیت ام ئی ۱۶۳ و هاینکل هائی ۱۶۲ کار کرد. سرهنگ آدولف گالانت، بازرس نیروهای جنگنده، اوایل سال ۱۹۴۲ شخصاً توصیه کرد گولوب به فرماندهی جناح ۷۷ جنگنده منصوب گردد. بدین شکل گولوب به جبهه شرقی بازگشت و برای مدتی در ستاد جناح ۵۴ جنگنده تحت نظر سرگرد هانس تراوتلوفت بدین منظور آموزش دید. او روز ۱۶ مه سال ۱۹۴۲ با درجه سرگردی فرماندهی جناح ۷۷ جنگنده را در دست گرفت. با حضور در کارزار کریمه رشد قابل ملاحظه ای در موفقیت های او پدید آمد و تا روز ۲۰ مه پیروزهای هوایی او به ۱۰۰ مورد رسید. گولوب در خاطرات خود آورده است که از
ترس این که پس از رسیدن به صدمین پیروزی هوایی توسط مافوقانش زمین گیر شود، از گزارش چهار مورد از پیروزی های خود خودداری کرده است. به هر صورت روز ۲۴ ژوئن با دستیابی به صد و هفتمین پیروزی هوایی گیره شمشیرها نیز به او اعطا گردید. با مفقود شدن سرهنگ دوم فریدریش بک در روز ۲۱ ژوئن، گولوب موقتاً برای هشت هفته فرماندهی جناح ۵۲ جنگنده را بر عهده گرفت. در طول ماه اوت چهل پیروزی هوایی دیگر حاصل کرد تا روز ۲۹ اوت سال ۱۹۴۲ به نخستین خلبان جنگنده با ۱۵۰ پیروزی هوایی بدل گردد و به عنوان سومین فرد در ورماخت، گیره الماس های صلیب شوالیه را دریافت کند. او یکی از تنها ۹ خلبان جنگنده "لوفت وافه" بود که این گیره ها را دریافت می نمود. گولوب این مقدار پیروزی را در ۳۴۰ مأموریت رزمی به دست آورد. امور ستادی. به هر صورت، طبق معمول، این دستاورد به معنای توقف پروازهای رزمی گولوب بود. به عنوان افسر ستاد به قرارگاه فرماندهی جنگنده ۵ با مسئولیت کانال مانش منتقل شد. تا سال ۱۹۴۴ در این جایگاه بود تا این که ستاد جنگنده های وزارت هوانوردی رایش رفت. او با نوشتن گزارشی در ارتباط با توانایی عملیاتی آن ها، هواگردهای مسرشمیت ب اف ۱۰۹ و فوکه-وولف اف وه
۱۹۰ را بسیار ضعیف تر از جنگنده های دشمن توصیح نمود که دیگر قابل استفاده نیستند. گولوب حامی تولید انبوه هواگرد ام ئی ۲۶۲ بود و در ارائه نظر خود به رایشس مارشال هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت وافه"، آن را تنها راه حل پس گرفتن برتری هوایی دانست. به هر صورت به گزارش و پیشنهاد او هیچ پاسخ مساعدی دریافت نکرد. گولوب چندین بار درخواست کرد به پروازهای رزمی بازگردد اما هیچگاه مجدداً این اجازه به او داده نشد. با این حال خود بدون مجوز پروازهایی با هواگردهای در حال توسعه صورت می داد. سرهنگ دوم گولوب تنها افسر با درجه بالاتر از سرگرد بود که با هواگرد ام ئی ۱۶۳ پرواز کرد. تا حدودی به جهت پدیدار شدن روابط تنش آلود با سرتیپ گالانت، دیگر خلبان تک خال "لوفت وافه"، ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ به مرکز آزمایش رشلین بازگشت. گولوب ستاد ویژه شکاری با مأموریت پشتیبانی جنگنده از تهاجم بی ثمر آردن را در ماه دسامبر هدایت کرد که در جریان آن سیصد خلبان جنگنده "لوفت وافه" از بین رفتند. در پی عزل گالانت از مقام بارزس نیروهای جنگنده، گولوب به عنوان افسری از منظر سیاسی مطمئن، با درجه سرهنگی روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۵ به این جایگاه منصوب گردید. به هر صورت
گولوب که از مشکلات سلامتی در ناحیه شکم رنج می برد و همچنین در برابر مقاومت مقامات بالا نمی توانست ایده های خود را عملی کند، روز ۷ آوریل با نوشتن نامه ای به گورینگ، ضمن ارائه تحلیل جامعی از شرایط، خواهان مرخص شدن از این جایگاه شد. با عدم تأیید این درخواست او تا پایان جنگ در این مقام باقی ماند. گولوب پس از عزیمت ستادش، روز ۱۰ آوریل برلین را به مقصد جنوب آلمان ترک کرد. هشت روز در بیمارستان ایگلس در نزدیکی اینسبروک، مورد عمل جراحی قرار گرفت. روز ۲۴ آوریل به بیمارستان "لوفت وافه" در کیتسبوهل در میانه استحکامات موسوم به قلعه آلپ، منتقل شد. در این مکان با فیلدمارشال روبرت ریتر فن گرایم، جانشین گورینگ در مقام فرماندهی کل "لوفت وافه" که خود در پرواز به برلین در محاصره مجروح شده بود، دیدار کرد. گولوب در نهایت در کیتسبوهل به اسارت نیروهای آمریکایی درَآمد. پس از جنگ. گولوب روز ۱ ژوئن توسط ژاندارمری اتریش که تحت امر آمریکایی ها بود، دستگیر و در لباس غیرنظامی به زندان کیتسبوهل برده شد. او را به پس از جابه جایی در چند اردوگاه، به لودویکسبورگ و از آن جا به انگلستان منتقل کردند. سال ۱۹۴۶ از اسارت آمریکایی ها آزاد شد. به محض
رسیدن به کیتسبوهل این بار توسط فرانسوی ها که ناحیه تیرول شمالی را تحت اشغال خود داشتند، بازداشت شد. گولوب در ارتباط با مسائل فنی "لوفت وافه" مورد بازجویی قرار گرفت. پس از گذراندن یک نیم سال در فرانسه مجدداً آزاد گردید و به وطن بازگشت. گولوب برای گذران زندگی ابتدا برای مجلات هوانوردی نگارش می کرد و سخنرانی می نمود. سال ۱۹۴۸ دبیرکل حزب فدراسیون مستقلین اتریش شد. سال ۱۹۵۱ از این مقام کناره گرفت و به نیدرزاکسن در آلمان مهاجرت کرد تا در یک شرکت تولید خودرو فعالیت نماید. گولوب به مدیر فروش این شرکت در شمال آلمان بدل گشت. گولوب تا سن ۷۵ سالگی که دچار یک حمله قلبی شد، همچنان با هواگردهای موتوردار و گلایدر پرواز می کرد. سرهنگ گوردون گولوب پس از بازنشستگی روز ۱۷ سپتامبر سال ۱۹۸۷ در زولینگن در آلمان درگذشت. زندگی شخصی. گولوب و همسرش دو پسر و یک دختر داشتند.
واکنش هابر-وایس واکنشی است که طی آن و بر اثر واکنش هیدروژن پراکسید و سوپراکسید، رادیکال هیدروکسیل تولید می شود. این واکنش توسط آهن کاتالیز می شود. واکنش هابر-وایس، اولین بار توسط فریتز هابر و شاگردش جوزف جاشوا وایس در سال ۱۹۳۲ پیشنهاد. مرحله اول: مرحله دوم: واکنش خالص:
اپوکسیداسیون جیکوبسن یا اپوکسی دار کردن جیکوبسن که بعضی اوقات به عنوان اپوکسیداسیون جیکوبسن-کاتسوکی نیز نامیده می شود، یک واکنش شیمیایی است که امکان اپوکسیداسیون انتخابی آلکن ها را به صورت آنتی فراهم می کند. این واکنش مکمل واکنش اپوکسیداسیون شارپلس است و نحوه انجام آن برخلاف واکنش شارپلس که می تواند به صورت سین یا آنتی باشد، منحصراً به صورت سین است. یک طرح کلی واکنش به شرح زیر است: جستارهای وابسته. بازآرایی جاکوبسن
اریک ان. جاکوبسن (زاده ۲۲ فوریه ۱۹۶۰ در شهر نیویورک)، استاد شیمی شلدون امری و رئیس سابق گروه شیمی و زیست شناسی شیمیایی در دانشگاه هاروارد است. او یکی از چهره های برجسته در زمینه شیمی آلی است و بیشتر به خاطر توسعه اپوکسیداسیون جیکوبسن و کارهای دیگر در کاتالیز انتخابی شناخته شده است.
ناسیونالیسم سیاهان نوعی ناسیونالیسم نژادی یا پان ناسیونالیسم است که از این باور که سیاه پوستان یک نژاد هستند حمایت می کند و به دنبال توسعه و حفظ هویت نژادی و ملی سیاه پوستان است. کنشگری ملی گرای سیاه پوستان حول توانمندسازی اجتماعی، سیاسی و اقتصادی جوامع و مردم سیاه پوست می چرخد، به ویژه برای مقاومت در برابر همسان سازی آنها با فرهنگ سفیدپوست (از طریق ادغام یا غیره)، و حفظ هویت متمایز سیاهان از دیگر نژادها. ملی گرایان سیاه پوست معمولاً جدایی طلبی سیاه پوستان را ترویج می کنند، که معتقد است سیاه پوستان باید دولت ملی مجزا تشکیل دهند. بدون دستیابی به این هدف، برخی از جدایی طلبان سیاه پوست از رویکرد «ملت در یک ملت» استفاده می کنند و از درجات مختلف جدایی محلی حمایت می کنند. ملی گرایان سیاهپوست پان آفریقایی به طور مختلف از وحدت قاره آفریقا (با هدف دور شدن از ناسیونالیسم نژادی) یا وحدت فرهنگی در میان مهاجران آفریقایی حمایت می کنند که مستلزم بازگشت به آفریقا یا برقراری ارتباط پایدار بین کشورهای سیاه پوست آفریقایی و آمریکایی است. با رد جدایی طلبی سیاه پوستان، برخی از ملی گرایان سیاه پوست مستقر در ایالات متحده، ملت سیاه پ
وست را از نظر فرهنگی به عنوان بخشی از پلورالیسم آمریکا می دانند. برخی از ملی گرایان سیاه پوست برتری سیاه پوستان را ترویج می کنند که برتری سیاه پوستان را بر دیگر گروه های نژادی پیش بینی می کند. ملی گرایان سیاه پوست اغلب این اصطلاح و مقایسه با برتری طلبان سفیدپوست را رد می کنند و جنبش آنها را واکنشی ضد نژادپرستی به برتری سفیدپوستان و لیبرالیسم سفید کوررنگ را نژادپرست توصیف می کنند. منتقدان ملی گرایی سیاه پوستان استدلال می کنند که این ناسیونالیسم خشونت، خصومت نژادی و سایر اشکال تبعیض را ترویج می کند. این جنبش در جامعه آفریقایی آمریکا در ایالات متحده به وجود آمد. در اوایل قرن بیستم، گاروییسم، که توسط مارکوس گاروی مستقر در ایالات متحده ترویج شد، ایده های ملی گرایانه سیاه پوستان را تقویت کرد. عقاید ناسیونالیستی سیاه پوستان همچنین بر جنبش اسلام سیاه، به ویژه بر گروه هایی مانند "ملت اسلام"، که توسط والاس فرد محمد بنیان گذاری شد، تأثیر گذاشت. در طول دهه ۱۹۶۰، ناسیونالیسم سیاهان بر حزب پلنگ سیاه و جنبش گسترده قدرت سیاه تأثیر گذاشت. تاریخ اولیه. مارتین دلانی (۱۸۱۲–۱۸۸۵)، یک آمریکایی آفریقایی تبار، مخالف با بردگی، مسلماً
اولین طرفدار ناسیونالیسم سیاهان بود. دلانی را با شعار پان آفریقایی «آفریقا برای آفریقایی ها» نسبت می دهند. با الهام از موفقیت انقلاب هائیتی، خاستگاه ناسیونالیسم سیاه پوست و بومی آفریقایی در اندیشه سیاسی در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم با افرادی مانند مارکوس گاروی، بنجامین «پاپ» سینگلتون، هنری مک نیل ترنر، مارتین دلانی، هنری هایلند، گارنت، ادوارد ویلموت بلایدن، پل کاف و دیگران نهفته است. بازگرداندن بردگان آفریقایی-آمریکایی به لیبریا یا سیرالئون یکی از موضوعات رایج ملی گرای سیاه پوست در قرن نوزدهم بود. انجمن جهانی بهبود سیاهپوستان مارکوس گاروی در دهه های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰، قدرتمندترین جنبش ملی گرای سیاهپوست تا به امروز بود که میلیون ها عضو داشت. جنبش گاروی با مخالفت رهبران اصلی سیاهپوست مواجه شد و با اقدامات دولت سرکوب شد. به گفته ویلسون جرمیا موزس، ناسیونالیسم سیاه پوستان به عنوان یک فلسفه می تواند از سه دوره مختلف بررسی شود و دیدگاه های ایدئولوژیکی مختلفی را برای آنچه که امروزه می توانیم ناسیونالیسم سیاهان در نظر بگیریم، به وجود آورد. اولین دوره ناسیونالیسم سیاه پوستان پیش از کلاسیک زمانی آغاز شد که اولین آفریقایی
ها به عنوان برده در دوره انقلاب آمریکا به قاره آمریکا آورده شدند. دوره دوم ناسیونالیسم سیاهان پس از جنگ انقلاب آمریکا آغاز شد. این دوره به زمانی اشاره دارد که تعداد قابل توجهی از آفریقایی های تحصیل کرده در مستعمرات (به ویژه در نیوانگلند و پنسیلوانیا) از شرایط اجتماعی ناشی از ایده های روشنگری منزجر شده بودند. از این طرز تفکر، ظهور افرادی در جامعه سیاه پوستان بود که به دنبال ایجاد سازمان هایی بودند که سیاهان را متحد کند. هدف این سازمان ها، این بود که سیاه پوستان را دور هم جمع کنند تا بتوانند نگرانی های خود را بیان کنند و به پیشرفت جامعه خود کمک کنند. این شکل از تفکر را می توان در شخصیت های تاریخی مانند؛ پرنس هال، ریچارد آلن و ابسالوم جونز، جیمز فورتن، سایروس باستیل، ویلیام گری دید که سازمان هایی مانند لژهای فراماسونی آفریقایی، انجمن آزاد آفریقایی، و موسسات کلیسایی مانند کلیسای اسقفی آفریقایی را تأسیس کردند. این مؤسسات به عنوان پایه های اولیه برای توسعه سازمان های مستقل و مجزا برای سیاهپوستان عمل کردند. هدف آنها حمایت از سیاهانی بود که بارها از جوامع سفیدپوست و سازمان های دولتی کنار گذاشته شده بودند. سومین دوره
ناسیونالیسم سیاهپوستان در دوران پس از بازسازی آمریکا، به ویژه در میان محافل مختلف روحانیون آفریقایی-آمریکایی به وجود آمد. آمریکایی های آفریقایی تبار ظلم برده داری و جیم کرویسم را در ایالات متحده برای مدت طولانی تحمل کرده بودند. پدیده روحانی منجر به تولد شکل مدرنی از ناسیونالیسم سیاه شد که بر لزوم جداسازی سیاهان از غیرسیاهان و ایجاد جوامع جداگانه ای که غرور نژادی را ترویج می کند، تأکید می کرد. ایدئولوژی جدید به فلسفه گروه هایی مانند معبد علم مور و "ملت اسلام" تبدیل شد. در سال ۱۹۳۰، والاس فرد محمد، "ملت اسلام" را تأسیس کرد. روش او برای انتشار اطلاعات دربارهٔ "ملت اسلام" از تاکتیک های غیر متعارف برای استخدام افراد در دیترویت، میشیگان استفاده کرد. بعدها، الیجا محمد رهبری "ملت اسلام" را بر عهده گرفت و مربی افرادی مانند مالکوم ایکس شد. شاهزاده هال. شاهزاده هال یکی از رهبران اجتماعی مهم شهر بوستون پس از جنگ انقلابی بود. او به عنوان بنیانگذار فراماسونری سیاه شناخته شده است. زندگی و گذشته او مشخص نیست، اما اعتقاد بر این است که او یک برده سابق بوده که پس از بیست و یک سال بردگی آزاد شده است. در سال ۱۷۷۵، پانزده مرد سیا
ه پوست دیگر به همراه هال به لژ فراماسون سربازان بریتانیایی پیوستند، پس از خروج سربازان، آنها لژ آفریقایی شماره ۱ خود را ایجاد کردند. علیرغم قد و قامت آنها، سایر لژهای فراماسون سفید در آمریکا با آنها یکسان رفتار نمی کردند و بنابراین هال شروع به کمک به سایر لژهای ماسونی سیاه پوست در سراسر کشور کرد تا به آرمان خود کمک کنند - به عنوان یک جامعه با هم پیشرفت کنند علیرغم مشکلاتی که نژادپرستان برای آنها ایجاد می کنند. هال بیشتر به خاطر کمکش به جامعه سیاهپوستان و درخواست هایش (که بسیاری رد شدند) به نام ملی گرایی سیاه پوستان شناخته شد. در سال ۱۷۸۷ او از قانونگذار ماساچوست درخواست کرد تا سیاهان را به آفریقا بازگرداند (برای به دست آوردن آزادی «کامل» از برتری سفیدپوستان). در سال ۱۷۸۸، هال یکی از مشارکت کنندگان شناخته شده در تصویب قانون غیرقانونی بودن تجارت برده و از کسانی بود که در آن نقش داشتند. هال به تلاش های خود برای کمک به جامعه خود ادامه داد و در سال ۱۷۹۶ درخواست خود را از بوستون برای تصویب بودجه برای مدارس سیاه پوستان ادامه داد. هال و دیگر سیاه پوستان بوستونی خواستار مدارس جداگانه ای بودند تا از برتری سفیدپوستان فا
صله بگیرند و شهروندان سیاه پوست تحصیل کرده ایجاد کنند. علیرغم ناتوانی شهر در تهیه ساختمان، هال ساختمان خود را برای اداره مدرسه به امانت داد. تا زمان مرگش در سال ۱۸۰۷، هال به کار برای حقوق سیاهان و به طور کلی پیشرفت جامعه سیاهان ادامه داد. جامعه آزاد آفریقایی. در سال۱۷۸۷، ریچارد آلن و آبسالوم جونز، وزیران سیاه پوست پنسیلوانیا، انجمن آزاد آفریقایی پنسیلوانیا را تشکیل دادند. هدف این سازمان ایجاد کلیسایی بود که عاری از محدودیت های یک مذهب باشد و راه را برای ایجاد عبادتگاهی منحصر به جامعه سیاهان هموار کند. آنها با ایجاد کلیسای اسقفی آفریقایی سنت توماس در سال ۱۷۹۳ در انجام این کار موفق بودند. آلن به دنبال اعتقادات خود مبنی بر اینکه عبادت باید با صدای بلند و صریح باشد، دو سال بعد سازمان را ترک کرد. او بعداً فرصتی یافت تا کشیش کلیسا شود، اما این پیشنهاد را رد کرد و آن را به جونز سپرد. این جامعه خود یک سازمان خیریه به یاد ماندنی بود که به اعضای خود اجازه می داد با سایر شرکای تجاری خود ارتباط اجتماعی برقرار کنند و در تلاش برای بهبود جامعه سیاهان باشند. فعالیت های آن به عنوان یک رشد انگیزشی برای شهر عمل کرد و الهام بخش
بسیاری از جوامع سیاه پوست دیگر شد. علاوه بر این، جامعه آزاد آفریقایی به دلیل کمک های خود در طول همه گیری تب زرد در سال ۱۷۹۳ به خوبی شناخته شد. کلیسای اسقفی آفریقایی سنت توماس در فیلادلفیا. کلیسای آفریقایی یا کلیسای اسقفی آفریقایی سنت توماس فیلادلفیا، پنسیلوانیا، در سال ۱۷۹۲ برای کسانی که تبار آفریقایی داشتند، به عنوان یک کلیسای پرورش دهنده تأسیس شد. در آغاز تأسیس کلیسا، جلسات آن در خانه ها و مدارس محلی برگزار می شد. یکی از بنیانگذاران انجمن آفریقای آزاد، اولین کشیش اسقفی با تبار آفریقایی آمریکایی، آبسالوم جونز بود. خانه اصلی کلیسا در خیابان ۵ ادلفی در فیلادلفیا، محل فعلی سنت جیمز، ساخته شد و در ۱۷ ژوئیه ۱۷۹۴ وقف شد. کلیسا و اعضای آن نقش کلیدی در جنبش ضد برده داری و حقوق برابر در دهه ۱۸۰۰ ایفا کرده اند. سنت توماس از سال ۱۹۶۰ در جنبش حقوق مدنی محلی و ملی از طریق همکاری با انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان (NAACP)، اتحادیه اسقف های سیاه پوست، مرکز صنعتی سازی فرصت ها (OIC) مشارکت داشته است. مهم تر از همه، این جنبش در خط مقدم حرکت برای حفظ دانش و ارزش حضور سیاه پوستان در کلیسای اسقفی بوده است. امروزه، این سنت با عضویت
در تعدادی از وزارتخانه ها مانند تشکیلات مسیحی، گروه کر انجیل، گروه جاز، انجمن مردان، جوانان بزرگسالان و وزارتخانه های جوانان، مدرسه کلیسا، وزارت بهداشت، وزارت مراقبت، و یک برنامه چوپانی در حال رشد می باشد. قرن ۲۰. مارکوس گاروی. مارکوس گاروی مردم آفریقا را در سراسر جهان تشویق کرد تا به نژاد خود افتخار کنند و زیبایی را در نوع خود ببینند. این شکل از ناسیونالیسم سیاه بعدها به عنوان گاروییسم شناخته شد. ایده اصلی گاروییسم این بود که مردم آفریقا در هر بخش از جهان یک مردم هستند و اگر تفاوت های فرهنگی و قومی خود را کنار نگذارند و تحت تاریخ مشترک خود متحد نشوند، هرگز پیشرفت نخواهند کرد. او به شدت تحت تأثیر آثار قبلی بوکر تی واشینگتن، مارتین دلانی و هنری مک نیل ترنر قرار گرفت. گاروی از مغناطیس شخصی خود و درک روان شناسی سیاهان و «روان شناسی مقابله» برای ایجاد جنبشی استفاده کرد که سیاهان بورژوا را برای ذهن و روح آمریکایی های آفریقایی تبار به چالش کشید. بازگشت مارکوس گاروی به آمریکا به تمایل او برای ملاقات با مردی که بیش از همه الهام بخش او بود، بوکر تی. واشینگتن، مربوط می شد، اما گاروی به موقع برای ملاقات با بوکر تی واشی
نگتن برنگشت. با وجود این، گاروی با تلاش های خود به جلو حرکت کرد و دو سال بعد، یک سال پس از مرگ بوکر تی واشینگتن، سازمانی مشابه را در آمریکا تأسیس کرد که به نام انجمن بهبود سیاهپوستان متحد نامیده می شود. ملت اسلام. والاس دی فرد، «ملت اسلام» را در دهه ۱۹۳۰ تأسیس کرد. والاس دی فرد الیجا محمد را شاگرد خود کرد که بعداً رهبر سازمان شد. اساس این گروه بر این باور بود که مسیحیت منحصراً یک دین سفیدپوست است که در دوران برده داری به سیاه پوستان تحمیل شده بود و تبلیغ می کرد که اسلام دین اصلی سیاه پوستان است. الیاس محمد با انحراف از جریان اصلی اسلام، تعلیم داد که والاس دی فرد یک مسیحی است و خود او از طرف خدا فرستاده شده است تا سیاهان را برای برتری جهانی و نابودی «شیطان سفید» آماده کند. «ملت اسلام» خودکفایی اقتصادی را برای سیاه پوستان ترویج کرد و به دنبال ایجاد یک ملت سیاه پوست جداگانه در جورجیا، آلاباما و می سی سی پی بود. اعضای امت اسلام به مسلمانان سیاه پوست معروف هستند. همان طور که این گروه بیشتر با شخصیت های عمومی مانند مالکوم ایکس به عنوان سخنرانان آن معروف می شد، توجه بیگانگان به آن افزایش یافت. در سال ۱۹۵۹، این گروه
موضوع مستندی به نام "نفرت تولید" کرد، شد که توجه منفی رسانه ها را به خود جلب کرد. هنگامی که الیاس محمد درگذشت، پسرش واریث به عنوان رهبر سازمان جانشین او شد. او تحت تأثیر خروج مالکوم ایکس، «ملت اسلام» را به اسلام سنی ارتدکس تبدیل کرد و نام این سازمان را به جامعه جهانی اسلام در غرب و بعداً مأموریت مسلمانان آمریکا تغییر داد و در نهایت ناسیونالیسم سیاهان را کنار گذاشت. در سال ۱۹۸۵، محمد رسماً استعفا داد و هیئت مسلمانان آمریکا را منحل کرد و پیروان خود را به سازمان های اصلی مسلمان هدایت کرد. چند تن از اعضای سابق «ملت اسلام»، از جمله سیلیاس محمد و برادر الیاس محمد، جان محمد، گرویدن به ارتدکس را رد کردند و دو سازمان جدید را تشکیل دادند که نام اصلی «ملت اسلام» و آموزه های الیاس محمد را حفظ کردند. پس از مالکوم ایکس به عنوان رهبر مسلمانان نیویورک، لوئیس فراخان برجسته ترین سخنگوی «ملت اسلام» شد و سومین «ملت اسلام» را در سال ۱۹۷۸ تأسیس کرد. فراخان که تشکیلات خود را با هزاران طرفدار آغاز کرد، شهرت ملی خود را دوباره تثبیت کرد و در نهایت مسجد سابق الیجا محمد در شیکاگو را خریداری کرد تا آن را به عنوان مقر سازمان بازسازی کند.
فراخان سازمان را در سطح بین المللی گسترش داد و شعبه هایی را در انگلستان، فرانسه، غنا و جزایر کارائیب باز کرد، با کشورهای مسلمان خارجی روابط برقرار کرد و با معمر القذافی، دیکتاتور لیبی ارتباط برقرار کرد. او با حمایت از مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری آمریکا در سال ۱۹۸۸ جسی جکسون، و ترویج اصلاحات اجتماعی در جوامع آفریقایی-آمریکایی، شهرت خود را تقویت کرد. پس از یک تجربه نزدیک به مرگ در سال ۲۰۰۰، فراخان به دنبال تقویت روابط با سایر گروه های اقلیت نژادی ایالات متحده در نهایت نقش خود را در «ملت اسلام» کاهش داد. مرکز حقوقی فقر جنوب، «ملت اسلام» را به عنوان گروهی نفرت انگیز طبقه بندی می کند و می گوید: «الاهیات آن مبنی بر برتری ذاتی سیاه پوستان بر سفیدپوستان و لفاظی های عمیقاً نژادپرستانه، یهودی ستیزانه و ضد دگرباشان جنسی رهبران آن، موقعیت برجسته ای را برای «ملت اسلام» به ارمغان آورده استن». مالکوم ایکس. بین سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۴، در حالی که بیشتر رهبران آفریقایی در جنبش حقوق مدنی برای ادغام مردم آفریقایی-آمریکایی در جریان اصلی زندگی آمریکایی کار می کردند، مالکوم ایکس از مدافعان مشتاق استقلال سیاه پوستان و بازپس گیری غر
ور و مردانگی سیاه پوستان بود. او مدعی بود که در ارزش های ادعایی فرهنگ غربی- از سنت های مذهبی یهودی-مسیحی گرفته تا نهادهای سیاسی و اقتصادی آمریکا - در اقدامات نژادپرستانه آنها، ریاکاری وجود دارد. او اظهار داشت که جدایی طلبی و کنترل سیاست و اقتصاد در جامعه خود بهتر از تاکتیک های حقوق مدنی به سیاهان خدمت می کند. مالکوم ایکس اعلام کرد که خشونت پرهیزی «فلسفه احمق ها» است، و برای دستیابی به هر چیزی، آمریکایی های آفریقایی تبار باید هویت ملی خود را بازیابند، حقوق مشمول متمم دوم قانون اساسی را بپذیرند و از خود در برابر هژمونی سفیدپوستان و خشونت فراقانونی دفاع کنند. مالکوم ایکس در سخنرانی معروف کینگ «رویایی دارم»، با کنایه گفت: «در حالی که کینگ خواب می بیند، ما سیاه پوست ها در حال دیدن یک کابوس هستیم.» مالکوم ایکس قبل از زیارت خود به مکه معتقد بود که آمریکایی های آفریقایی تبار باید جامعه و ارزش های اخلاقی خود را توسعه دهند، از جمله شرکت های خودیاری و مبتنی بر جامعه، که مسلمانان سیاه پوست از آن حمایت می کنند. او همچنین فکر می کرد که آمریکایی های آفریقایی تبار باید ادغام یا همکاری با سفیدپوستان را رد کنند تا زمانی که بتو
انند به همکاری و اتحاد داخلی دست یابند. او معتقد بود که اگر مشکل نژادپرستی در آمریکا نادیده گرفته شود، «خونریزی خواهد شد» و «سازش» با سفیدپوستان را کنار گذاشت. در آوریل ۱۹۶۴، مالکوم ایکس در یک حج شرکت کرد. مالکوم متوجه شد که باید دیدگاه های خود را بازسازی کند و در تغییر دیدگاه های خود به جریان اصلی اسلام، چندین عقیده افراطی را رد کرد. مالکوم ایکس با دیدگاه های معتدلی که شامل کنار گذاشتن تعهد خود به جدایی طلبی نژادی بود، از مکه بازگشت. با این حال، او همچنان از ملی گرایی سیاه پوستان حمایت می کرد و از آمریکایی های آفریقایی تبار در ایالات متحده به جای تکیه بر شهروندان قفقازی برای تغییر قوانین حاکم بر جامعه، در کمپین خود برای حقوق بشر برابر، فعالانه عمل کردند. اصول فلسفه جدید مالکوم ایکس در منشور سازمان وحدت آفریقایی-آمریکایی او (یک گروه سکولار پان آفریقایی که الگوی سازمان وحدت آفریقا بود) بیان شده است و او الهام بخش برخی از جنبه های جنبش پلنگ سیاه آینده است. در سال ۱۹۶۵، مالکوم ایکس نسبت به ناسیونالیسم سیاه پوستان ابراز احتیاط کرد و گفت: «من مردمی را که انقلابیون واقعی بودند و به هر وسیله ای برای سرنگونی سیستم اس
تثماری تلاش می کنند را از خودم مبری می کنم؛ بنابراین مجبور شدم تعریف خود از ناسیونالیسم سیاهان را بررسی و تغییر دهم. آیا می توانیم راه حل مشکلات پیش روی مردم ما را در ناسیونالیسم سیاه خلاصه کنیم؟ و اگر متوجه شده اید چند ماه است که از این عبارت استفاده نمی کنم.» استوکلی کارمایکل. استوکلی کارمایکل در "قدرت سیاه" ۱۹۶۷ ملی گرایی سیاهان را معرفی کرد. او شکوفایی نژاد سیاه در ایالات متحده را وابسته به اجرای حاکمیت سیاهان نشان می دهد. بر اساس نظریه او، ناسیونالیسم سیاه پوستان در ایالات متحده به سیاه پوستان اجازه می دهد تا از نظر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به شیوه ای قدرتمند شوند که هرگز در تاریخ آمریکا قابل قبول نبوده است. یک ملت سیاه پوست برای معکوس کردن استثمار نژاد سیاه پوستان در آمریکا تلاش می کند، همان طور که سیاه پوستان ذاتاً برای سود بردن از وضعیت خود تلاش می کنند. آمریکایی های آفریقایی تبار در محیطی از اداره کسب و کار، بانک ها، دولت، رسانه ها و غیره خود عمل می کنند. ناسیونالیسم سیاهان مخالف ادغام است و کارمایکل مدعی است ادغام برای جمعیت سیاه پوست مضر است. با ادغام سیاهان با جوامع سفیدپوست، سیستمی را تداوم می بخ