Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ث هایی شده است که هم فیزیک دانان و هم اقتصاددانان بوم شناس را درگیر می کند. زندگی و جایگاه. زندگی نیکلاس جورجسکو-روگن در قرن بیستم، و از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۹۴ را دربر گرفته است. در زادگاهش رومانی، او پیش از فرار از کشور، دو جنگ جهانی و سه دیکتاتوری را پشت سر گذاشت. او که در نیمه دوم زندگی خود در تبعید سیاسی در ایالات متحده زندگی می کرد، از دور شاهد ظهور و سقوط سوسیالیسم در رومانی بود. او قبل از این که اقتصاد نئوکلاسیک شکل بگیرد، کمک های مهم زیادی به اقتصاد نئوکلاسیک انجام داد و اثر برجسته خود را در مورد "قانون آنتروپی و فرایند اقتصادی" منتشر کرد. اگرچه این کار برای استقرار اقتصاد بوم شناختی به عنوان یک زیررشته آکادمیک مستقل در اقتصاد تعیین کننده بود، اما جرجسکو-روگن ناامید و تلخ از دنیا رفت و از کار پارادایماتیک او در طول زندگی اش قدردانی نشد. دوران کودکی، نوجوانی و تحصیل. نیکولای جرجسکو در سال ۱۹۰۶ در کنستانسا، رومانی در خانواده ای ساده به دنیا آمد. پدرش یونانی تبار و افسر ارتش بود. مادرش که یک رومانیایی تبار بود، معلم خیاطی در یک مدرسه دخترانه بود. پدرش زمانی را صرف آموزش خواندن، نوشتن و محاسبه به او کرد و بذر ک
نجکاوی فکری را در ذهن پسرش کاشت. مادر نیکولا با کار سخت الگوی زنده ای برای سخت کوشی بود. پدرش پس از از دست دادن موقعیت خود در ارتش به دلایل انضباطی، زمانی که نیکولا تنها هشت سال داشت درگذشت. کنستانسا با ۲۵۰۰۰ نفر جمعیت در آن زمان یک بندر کوچک در دریای سیاه بود. ترکیبی از فرهنگ ها و گروه های قومی مختلف در شهر، روح نیکولا را از همان سال های اولیه اش شکل داد. در مدرسه ابتدایی، نیکولا در ریاضیات عالی بود، و معلمی او را تشویق کرد تا برای بورسیه تحصیلی در مدرسه متوسطه، دبیرستان صومعه تپه (به رومانیایی: "Lyceum Mânăstirea Dealu")، یک مدرسه جدید آمادگی نظامی در شهر درخواست کند. نیکولای در سال ۱۹۱۶ در آن جا بورسیه تحصیلی گرفت، اما با حضور رومانی در جنگ جهانی اول به تعویق افتاد. مادر بیوه او به همراه خانواده به بخارست، پایتخت کشور گریخت، و در طول بقیه جنگ نزد مادربزرگ مادری نیکولا ماندند. در این دوران سخت، نیکولا تجربیات آسیب زایی در دوران کودکی و به واسطه جنگ داشت. او می خواست معلم ریاضی شود، اما به سختی می توانست به تکالیف مدرسه اش ادامه دهد. پس از جنگ، نیکولا برای ادامه تحصیل به شهر خود بازگشت. استانداردهای تدریس با
لا بود و بسیاری از معلمان بعداً استاد دانشگاه شدند، اما نظم و انضباط با تمرینات بدنی نظامی و پوشیدن یونیفورم اجباری شد. دانش آموزان مجاز به ترک مدرسه نبودند مگر در تابستان و برای مدت کوتاهی در طول کریسمس و عید پاک. نیکولا ثابت کرد که دانش آموز ممتازی است، به ویژه در ریاضیات. او تحصیلات متوسطه را که به پایان رساند، و به خاطر ارائه تلاش فوق العاده ای که داشت، بعداً در زندگی حرفه ای اش به خوبی به دبیرستان خدمت کرد. او همچنین نظم و انضباط و انزوای رهبانی آن محل را به دلیل فروکاست توانایی های اجتماعی اش مقصر دانست، چیزی که او را در طول زندگی با آشنایان و همکارانش در تضاد قرار می داد. در دبیرستان معلوم شد که نیکولای جورجسکو یک هم نام دارد. برای جلوگیری از هر گونه سردرگمی، او تصمیم گرفت یک پسوند به نام خانوادگی خود اضافه کند که از حرف اول و آخر نام کوچکش، به اضافه چهار حرف اول نام خانوادگی خود، هر شش حرف به ترتیب معکوس تشکیل شده است. جرجسکو-روگن این پسوند را تا پایان عمر خود حفظ کرد. او بعداً در زندگی خود، نام کوچک خود را به شکل فرانسوی و انگلیسی آن، «نیکولاس» تغییر داد. جورجسکو-روگن در سال ۱۹۲۳ دیپلم خود را از دبیر
ستان دریافت کرد. مدتی بعد در دانشگاه بخارست برای ادامه تحصیل در ریاضیات پذیرفته شد. برنامه درسی و روش های تدریس تقریباً همان روش هایی بود که در دبیرستان رایج بود. او در دانشگاه با زنی آشنا شد که بعداً تا آخر عمر همسرش شد، اوتیلیا بوسویوک. او برای گذران زندگی در دوران تحصیل، درس های خصوصی می داد و در مدرسه ای خارج از شهر به تدریس می پرداخت. پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۲۶، در امتحانی شرکت کرد تا به عنوان معلم دبیرستان پذیرفته شود. جرجسکو-روگن در دانشگاه با یکی از اساتید خود به نام ترایان لالسکو، ریاضی دان مشهور، که علاقه خاصی به کاربرد روش های ریاضی در اقتصاد و با استفاده از آمار داشت، آشنا شد. لالسکو نگران داده های کافی مورد نیاز برای تجزیه و تحلیل اقتصاد رومانی بود، بنابراین جورجسکو-روگن را تشویق کرد تا این خط تحقیقاتی را با مطالعات بیش تر در خارج از کشور دنبال کند. جرجسکو-روگن این توصیه را پذیرفت و در سال ۱۹۲۷ به فرانسه رفت تا در "مؤسسه آماری سوربن" پاریس تحصیل کند. تحصیل در پاریس و لندن. اقامت جرجسکو-روگن در پاریس زمینه مطالعاتی او را فراتر از ریاضیات محض گسترش داد. او نه تنها در سخنرانی های بهترین استادان
آمار و اقتصاد فرانسه شرکت می کرد، بلکه در فلسفه علم، به ویژه در آثار بلز پاسکال، ارنست ماخ و هانری برگسون غرق شد. زندگی روزمره برای یک دانشجوی خارجی فقیر در یک شهر بزرگ آسان نبود. عایدی ناچیزی که او از رومانی دریافت می کرد به سختی می توانست حتی اولیه ترین مایحتاج او را تأمین کند، و دانشجویان فرانسوی معمولاً به همه دانشجویان خارجی با اصطلاح تحقیرآمیز «غریبه ها» اشاره می کردند. اما مطالعات او به طرز شگفت انگیزی پیشرفت کرد: در سال ۱۹۳۰، جرجسکو-روگن از پایان نامه دکترای خود در مورد چگونگی کشف اجزای چرخه ای یک پدیده دفاع کرد. امیل بورل، یکی از استادان جرجسکو-روگن، به قدری از این پایان نامه استقبال کرد که آن را به عنوان یک شماره ویژه از یک مجله دانشگاهی فرانسوی منتشر کرد. جرجسکو-روگن در حین تحصیل در پاریس از کار کارل پیرسون در کالج دانشگاهی لندن مطلع شد. پیرسون یک محقق برجسته انگلیسی در آن زمان بود، که کار او با رشته ای از علایق جرجسکو-روگن هم خوانی داشت، یعنی ریاضیات، آمار، و فلسفه علم. جرجسکو-روگن در ملاقات با خانواده جوان انگلیسی که در پاریس بودند ترتیبی داد تا در خانه آن ها اقامت کند و در سال ۱۹۳۱ به انگلستان
رفت. در طول اقامتش در لندن، میزبانان او نه تنها جرجسکو-روگن را به عنوان میهمان خود پذیرفتند، بلکه اصول اولیه زبان انگلیسی را نیز به منظور آمادگی برای تحصیل در این کشور به او آموزش دادند. هنگامی که او به پیرسون و سیستم دانشگاهی انگلیسی نزدیک شد، از رفتار خودمانی و صراحتی که پیدا کرد شگفت زده شد. دیگر هیچ احساس «غریبه» بودن وجود نداشت. مطالعه با پیرسون برای دو سال بعد و خواندن کار پیرسون در مورد فلسفه علم با عنوان "گرامر علم"، روش شناسی و فلسفه علمی جرجسکو-روگن را بیش تر شکل داد. این دو با هم دوست شدند و پیرسون جورجسکو-روگن را تشویق کرد تا مطالعات خود را در زمینه آمار ریاضی ادامه دهد. آن ها پیش گام تحقیق در مورد مسئله «گشتاور (ریاضیات)» بودند، که یکی از دشوارترین موضوعات آمار در آن زمان بود، اما هیچ کدام نتوانستند مسئله را حل کنند. این یک ناامیدی بزرگ برای پیرسون بود، اما جرجسکو-روگن از تلاش مشترکشان راضی بود. هنگام تحصیل در لندن، نماینده بنیاد راکفلر مستقر در ایالات متحده با جورجسکو روگن تماس گرفت. با توجه به دستاوردهای آکادمیک او، این بنیاد می خواست به جورجسکو-روگن یک بورسیه تحقیقاتی در ایالات متحده اعطا کند.
او پیش تر از به کارگیری تجزیه و تحلیل سری های زمانی توسط فشارسنج اقتصادی معروف هاروارد در دانشگاه هاروارد مطلع شده بود، بنابراین او این کمک هزینه را پذیرفت. با این حال، سفر حدود یک سال به تعویق افتاد، زیرا او تعهدات مبرم تری در رومانی داشت: او باید اولین پروژه سرمقاله ملی خود را به پایان می رساند، کتابچه راهنمای ۵۰۰ صفحه ای دربارهٔ "روش آمار"، همچنین باید از مادر پیرش که بیمار بود نیز مراقبت می کرد. سفر به ایالات متحده، ملاقات با شومپیتر. در پاییز ۱۹۳۴، جرجسکو-روگن به ایالات متحده رفت. با ورود به دانشگاه هاروارد، او متوجه شد که پروژه فشارسنج اقتصادی سال ها قبل تعطیل شده بود: این پروژه در پیش بینی سقوط وال استریت در سال ۱۹۲۹ به طور کامل شکست خورده بود، و به کلی کنار گذاشته شده بود. پس از چندین تلاش ناموفق برای یافتن حامی دیگری برای تحقیقات خود، سرانجام موفق شد با استاد چرخه های تجاری تدریس دانشگاه ملاقات کند تا ببیند آیا فرصت های دیگری برای او وجود دارد یا خیر؛ این استاد یوزف شومپیتر بود. ملاقات با شومپیتر در این مرحله مسیر زندگی و حرفه جرجسکو-روگن را کاملاً تغییر داد. شومپیتر به گرمی از جرجسکو-روگن در هاروار
د استقبال کرد و او را به گروه «حلقه»، یکی از برجسته ترین گروه های اقتصاددانی که در آن دانشگاه کار می کردند آشنا کرد؛ با افرادی چون واسیلی لئونتیف، اسکار لانگه، فریتز ماخلوپ و نیکلاس کالدور. جرجسکو-روگن اکنون در یک محیط روشن فکری هیجان انگیز با گردهمایی های شبانه هفتگی و بحث های آکادمیک غیررسمی قرار داشت، جایی که خود شومپیتر به عنوان «استاد این حلقه» ریاست آن را بر عهده داشت. جرجسکو-روگن یک مربی شایسته و دل سوز پیدا کرده بود. اگرچه او هرگز به طور رسمی در هیچ کلاس اقتصاد ثبت نام نکرد، اما به این ترتیب او یک اقتصاددان شد: «شومپیتر مرا به یک اقتصاددان تبدیل کرد… تنها مدرک من در اقتصاد از دانشگاه شومپیتریان (به رومانیایی: "Universitas Schumpeteriana)" است». جورجسکو-روگن در هاروارد چهار مقاله مهم منتشر کرد که پایه های تئوری های بعدی مصرف و تولید را پایه ریزی کرد. کیفیت علمی این مقالات شومپیتر را تحت تاثیر قرار داد. سفر جورجسکو-روگن به ایالات متحده تماماً در هاروارد سپری نشد. او موفق شد برای خود و همسرش اوتیلیا کمک هزینه ای دریافت کند که به آن ها امکان داد تا در سراسر کشور سفر کنند و تا کالیفرنیا بروند. از طریق تماس
های شومپیتر، جرجسکو-روگن این فرصت را داشت که با ایروینگ فیشر، هارولد هتلینگ و دیگر اقتصاددانان برجسته روز ملاقات کند. او همچنین آلبرت انیشتین را نیز در دانشگاه پرینستون ملاقات کرد. در طول اقامت او، رابطه جورجسکو-روگن با شومپیتر بهتر شد. شومپیتر با درک این که جورجسکو-روگن یک محقق جوان آینده دار بود، می خواست او را در هاروارد نگه دارد. او سمتی در دانشکده اقتصاد به جرجسکو-روگن پیشنهاد کرد و از او خواست که به عنوان یک کار مشترک با او بر روی یک رساله اقتصادی کار کند، اما جرجسکو-روگن نپذیرفت. او می خواست به رومانی برگردد تا به میهن عقب مانده خود خدمت کند، که تا به حال حامی هزینه تحصیلات او را بوده. جرجسکو-روگن در اواخر زندگی خود از رد پیشنهاد سخاوت مندانه شومپیتر در آن مرحله از حرفه خود ابراز پشیمانی کرد. در بهار ۱۹۳۶، جرجسکو-روگن ایالات متحده را ترک کرد. سفر او به رومانی تقریباً یک سال به طول انجامید، زیرا در راه بازگشت به خانه از فردریش هایک و جان هیکس در مدرسه اقتصاد لندن دیدن کرد. او عجله ای برای بازگشت نداشت. «تبعید» رومانیایی و فرار از آن جا. از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۸، جرجسکو-روگن در رومانی زندگی می کرد، جایی که ش
اهد همه آشفتگی های جنگ جهانی دوم و متعاقب آن به قدرت رسیدن کمونیست ها در این کشور بود. در طول جنگ، جورجسکو-روگن تنها برادر خود را به دلیل واکنش بدن به واکسن سل از دست داد. جورجسکو-روگن پس از بازگشت از ایالات متحده به بخارست، به زودی به چندین پست دولتی منصوب شد. پایان نامه دکترای او از "سوربن" و همچنین سایر مدارک تحصیلی او شهرت قابل احترامی را در همه جا برای او به ارمغان آورد و مهارت هایش در زبان های فرانسوی و انگلیسی در بخش روابط خارجی مورد نیاز بود. او معاون مؤسسه آماری مرکزی شد و مسئول جمع آوری داده های تجارت خارجی کشور شد. او همچنین در هیئت ملی تجارت، قراردادهای تجاری را با قدرت های بزرگ خارجی منعقد کرد. او حتی در مذاکرات دیپلماتیک در مورد تغییر مرزهای ملی رومانی با مجارستان شرکت کرد. جرجسکو-روگن خود را درگیر سیاست کرد و به حزب ملی دهقانان طرفدار سلطنت پیوست. اقتصاد کشور هنوز توسعه نیافته بود و از طرفی کشور پایگاه کشاورزی وسیعی داشت، اما توده دهقانان در عقب ماندگی و فقر زندگی می کردند. اگر قرار بود وحشتناک ترین نابرابری ها بین بخش های روستایی و شهری از نظر جمعیت برطرف شود، اصلاحات ارضی اساسی مورد نیاز بود.
جرجسکو-روگن تلاش متقاعد کننده ای برای این کار انجام داد و به زودی به رده های بالاتر حزب ارتقا یافت و به عضویت شورای ملی حزب درآمد. جرجسکو-روگن در این دوره از زندگی خود کار آکادمیک کمی انجام داد. او به غیر از ویرایش مشترک دایرةالمعارف ملی، "دایرةالمعارف رومی"، و گزارش وضعیت اقتصادی کشور در برخی از نشریات آماری جزئی، هیچ چیز مهم علمی منتشر نکرد. گرچه او در کشور مادری خود اقامت داشت اما بعدتر، از این دوره از زندگی خود به عنوان «تبعید» رومانیایی یاد کرد: تبعید برای او یک دوره فکری بود. در پایان جنگ، رومانی توسط اتحاد جماهیر شوروی اشغال شد. جرجسکو-روگن که یک مقام دولتی مورد اعتماد و یکی از اعضای برجسته حزب سیاسی بانفوذ بود، به عنوان دبیرکل کمیسیون آتش بس که مسئول مذاکره در مورد شرایط صلح با قدرت اشغال گر بود، منصوب شد. مذاکرات به مدت شش ماه به طول انجامید و بحث های طولانی و استرس زا را دربر گرفت: در طول بیش تر جنگ، با آلمان نازی بود، بنابراین نمایندگان اتحاد جماهیر شوروی با این کمیسیون به عنوان چیزی جز ابزاری برای اخذ امتیاز نگاه می کردند. پس از جنگ، نیروهای سیاسی در کشور شروع به تجاوز به جرجسکو-روگن کردند. قبل و
در طول جنگ، رومانی از سه دیکتاتوری متوالی عبور کرده بود، و چهارمین آن قریب الوقوع بود. در کارنامه جرجسکو-روگن برای دشمنی با کمونیست های بومی رومانی و مقامات شوروی که هنوز کشور را اشغال کرده بودند موارد زیادی موجود بود: عضویت اصلی او در حزب دهقانان، در مخالفت آشکار با حزب کمونیست. سمت مذاکره کننده اصلی در کمیسیون آتش بس، دفاع از حاکمیت رومانی در برابر قدرت اشغال گر، و وابستگی قبلی او به آمریکای سرمایه داری به عنوان محقق مؤسسه راکفلر در دانشگاه هاروارد. سرکوب سیاسی در کشور با به قدرت رسیدن کمونیست ها تشدید شد و جرجسکو-روگن سرانجام متوجه شد که زمان فرار رسیده است: «... من مجبور شدم از رومانی فرار کنم قبل از این که به زندانی بیفتم که هیچ کس از آن زنده بیرون نیامده است.» با کمک جامعه یهود - او پیش تر جان خود را با کمک کردن به یهودیان در طول جریان هولوکاست به خطر انداخته بود - جرجسکو-روگن و همسرش کارت های هویت جعلی را در دست گرفتند که عبور آن ها از کشور را تضمین می کرد، توسط قاچاقچیان و در انبار یک کشتی باری که به سمت ترکیه حرکت می کرد، از رومانی خارج شدند. جورجسکو-روگن که قبلاً برای کارهای رسمی از ترکیه دیدن کرده
بود، توانست از ارتباطات خود در آن جا استفاده کند تا شومپیتر و لئونتیف را در دانشگاه هاروارد در ایالات متحده در مورد پرواز خود مطلع کند. لئونتیف به جرجسکو-روگن موقعیتی در هاروارد را پیشنهاد داد و مقدمات لازم را برای این زوج پیش از ورودشان به آن جا فراهم کرد. اقامت در ایالات متحده، سال ها در دانشگاه واندربیلت. جورجسکو روگن و همسرش پس از سفری از ترکیه، از راه قاره اروپا، به شربور-اکتویل فرانسه رسیدند و از آن جا با کشتی از اقیانوس اطلس عبور کردند. ورود جورجسکو-روگن به هاروارد در تابستان ۱۹۴۸ چیزی شبیه بازگشت او بود. فقط شرایط با آنچه در دهه ۱۹۳۰ بود بسیار متفاوت بود. او یک پناهنده سیاسی میان سال بود که از دیکتاتوری کمونیستی پشت پرده آهنین گریخته بود. او در هاروارد مورد استقبال قرار گرفت و به عنوان مدرس و همکار پژوهشی استخدام شد، با واسیلی لئونتیف در پروژه تحقیقات اقتصادی هاروارد و موضوعات دیگر همکاری کرد. زمانی که در هاروارد کار می کرد، دانشگاه واندربیلت با جورجسکو روگن تماس گرفت و به او یک کرسی دائمی به عنوان استاد اقتصاد پیشنهاد داد. جورجسکو-روگن این پیشنهاد را پذیرفت و در سال ۱۹۴۹ به واندربیلت در نشویل، تنسی
نقل مکان کرد. گفته می شود که تصمیم جرجسکو-روگن برای انتقال از هاروارد به ماندگاری و ثبات واندربیلت (دانشگاهی با اعتبار کمتر ناشی از تجربیات نامطمئن دوران جنگ و احساس ناامنی او به عنوان یک پناهنده سیاسی در کشور جدیدش بوده است. همچنین استدلال شده است که جوزف شومپیتر در این مرحله بیش تر نفوذ سابق خود را از دست داده بود که می توانست موقعیت دائمی جورجسکو-روگن را در هاروارد تضمین کند (شومپیتر در سال ۱۹۵۰ درگذشت). جورجسکو-روگن تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۷۶ در سن ۷۰ سالگی در واندربیلت ماند. به جز سفرهای کوتاه، او دیگر هرگز نشویل را ترک نمی کرد. جرجسکو-روگن در طول سال های تحصیل در دانشگاه واندربیلت، کارهای آکادمیک چشم گیری را دنبال کرد. او قرار ملاقات ها و بازدیدها و کمک هزینه های تحقیقاتی متعددی را در سرتاسر قاره ها برگزار کرد و به عنوان سردبیر مجموعه ای از مجلات دانشگاهی از جمله اکونومتریکا ("Econometrica)" خدمت کرد. او چندین افتخار آکادمیک، از جمله جایزه برجسته هاروی برانسکامب، که در سال ۱۹۶۷ توسط کارفرمایش، دانشگاه واندربیلت، اعطا شد، دریافت کرد. در سال ۱۹۷۱، درست در همان سالی که اثر بزرگ او منتشر شد، به عنوان عضو
ممتاز انجمن اقتصادی آمریکا تجلیل شد. در اوایل دهه ۱۹۶۰، جرجسکو-روگن به عنوان استاد هرمان دالی بود. دالی بعداً به یک اقتصاددان برجسته زیست محیطی و همچنین وفادارترین، پی گیرترین و تأثیرگذارترین طرف دار اقتصاد جرجسکو-روگن در بین اقتصاددان ها تبدیل شد. با این حال، جرجسکو-روگن، بعدتر از کار شاگردش انتقاد کرد. انتشار اثر بزرگ جرجسکو-روگن در سال ۱۹۷۱ هیچ بحث مهمی را به دنبال نداشت، و تنها بررسی آن در یک مجله جریان اصلی در مورد «گزاره های نادرست و تعمیم های فلسفی» ارائه شده و توسط نویسنده هشدار داده شد. اما جرجسکو-روگن چهار بررسی مثبت از اقتصاددانان دگرگرا و تکاملی دریافت کرد. در طول دهه ۱۹۷۰، جرجسکو-روگن همکاری کوتاه مدتی با پروژه باشگاه رم در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) داشت. در حالی که کار بزرگ خود ژرژسکو-روگن تا حد زیادی مورد توجه اقتصاددانان جریان اصلی (نئوکلاسیک) قرار نگرفت، گزارش "محدودیت های رشد"، که در سال ۱۹۷۲ توسط پروژه باشگاه رم منتشر شد، غوغایی در حرفه اقتصاد ایجاد کرد. در جنجال های داغی که پس از این گزارش رخ داد، جرجسکو-روگن تا حد زیادی خود را در کنار پروژه و مخالف اقتصاددانان جریان اصلی یافت. با یک مت
حد، او به پروژه نزدیک شد و به عضویت آن جا درآمد. کار تئوریک جرجسکو-روگن به طور قابل توجهی بر پروژه تأثیر گذاشت. یکی دیگر از نتایج مهم این همکاری، انتشار مقاله جدل برانگیز در مورد "انرژی و اسطوره های اقتصادی" بود، جایی که جرجسکو-روگن با اقتصاددانان جریان اصلی و مناظره کنندگان مختلف دیگر به چالش کشیده شد. این مقاله در دهه ۱۹۷۰ مخاطبان زیادی پیدا کرد. بعدها، همکاری با باشگاه کاهش یافت: جرجسکو-روگن پروژه باشگاه را به دلیل اتخاذ نکردن موضع سیاسی قطعی ضدرشد مورد سرزنش قرار داد. او همچنین نسبت به شیوه نخبه گرایانه و تکنوکرات باشگاه در تلاش برای نظارت و هدایت واقعیت اجتماعی جهانی با ساختن شبیه سازی های رایانه ای انتزاعی متعدد از اقتصاد جهانی، و سپس انتشار همه یافته ها برای عموم مردم، بدبین بود. در اوایل دهه ۱۹۸۰، دسته های پروژه از هم جدا شدند. (در زیر بخوانید) جرجسکو-روگن و کارهایش از دهه ۱۹۷۰ در قاره ای اروپا نفوذ پیدا کردند. هنگامی که جرجسکو-روگن در سال ۱۹۷۴ در دانشگاه ژنو در سوئیس سخنرانی کرد، تأثیر ماندگاری بر مورخ و فیلسوف فرانسوی جوان و تازه فارغ التحصیل شده گذاشت. همکاری و دوستی متعاقب آن دو منجر به ترجمه فران
سوی منتخبی از مقالات جرجسکو-روگن با عنوان "رشدزدایی فردا: آنتروپی – اکولوژی – اقتصاد" (به فرانسوی: "Demain la décroissance: Entropie – Écologie – Économie)" شد که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. مقاله جرجسکو-روگن در مورد "انرژی و اسطوره های اقتصادی"، مشابه مشارکت او با پروژه باشگاه رم، نقش مهمی در انتشار دیدگاه های او در میان پیروان بعدی مهار رشد داشت. در دهه ۱۹۸۰، جرجسکو-روگن با خوان مارتینز آلیه، اقتصاددان کشاورزی و مورخ اندیشه اقتصادی کاتالانی آشنا شد و با او دوست شد، که پس از مدت کوتاهی به نیروی محرکه ای در تأسیس انجمن بین المللی اقتصاد اکولوژیکی و جنبش مهار رشد تبدیل شد. از زمانی که جنبش مهار رشد در فرانسه و ایتالیا در اوایل دهه ۲۰۰۰ شکل گرفت، سرژ لاتوش، قهرمان برجسته فرانسوی جنبش، جرجسکو-روگن را به عنوان «منبع نظری اصلی رشد مجدد» می داند. به همین ترتیب، مائورو بونایوتی، نظریه پرداز ایتالیایی رشدزدایی، کار جرجسکو-روگن را «یکی از پایه های تحلیلی دیدگاه رشدزدایی» می داند. جرجسکو-روگن جدا از مشارکت با پروژه باشگاه رم و چند محقق اروپایی، در طول سال ها در واندربیلت مردی تک رو باقی ماند. او به ندرت در مورد کار مداوم خود
با همکاران و دانش جویان صحبت می کرد، و در طول کار خود در پروژه های مشترک بسیار کمی همکاری داشت. علاوه بر این، چندین منبع مستقل این مشاهدات را تأیید می کنند که شخصیت سازش ناپذیر و بدخلقی جرجسکو-روگن او را به شخص آشنای نسبتاً ناخوشایندی تبدیل کرده است. رفتار بی پرده و مطالبه گرانه او بیشتر افراد در دانشگاه و جاهای دیگر را آزار می داد و در نتیجه نفوذ و جایگاه او را تضعیف می کرد. در بازنشستگی رسمی جرجسکو-روگن در سال ۱۹۷۶، سمپوزیومی به افتخار او توسط سه نفر از همکارانش در واندربیلت ترتیب داده شد و مقالات ارائه شده در آن جا بعدتر به عنوان گلچین منتشر شد. کمتر از چهار برنده جایزه نوبل در میان اقتصاددانان مشارکت کننده بودند. اما هیچ یک از همکاران دپارتمان جرجسکو-روگن در واندربیلت شرکت نکردند، واقعیتی که از آن زمان به عنوان شاهدی بر انزوای اجتماعی و آکادمیک او در آن مکان تلقی می شود. بازنشستگی، سال های بعد، و مرگ. پس از بازنشستگی رسمی جرجسکو-روگن از واندربیلت در سال ۱۹۷۶، او تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۴ بازنشسته ای بود که در خانه خود در نشویل به زندگی و کار ادامه داد. در این سال های بعد، او چندین مقاله نوشت و دیدگاه های
خود را گسترش و توسعه داد. او همچنین با دوستان معدود و همکاران سابق خود مکاتبات زیادی داشت. در سال ۱۹۸۸، جرجسکو-روگن برای پیوستن به هیئت تحریریه مجله دانشگاهی تازه تأسیس اکولوژیکال اکونومیکز ("Ecological Economics)"، که توسط انجمن بین المللی اقتصاد اکولوژیکی منتشر شده بود، دعوت شد. اما اگرچه اکثر افرادی که مجله را سازمان دهی می کردند کار جرجسکو-روگن را می شناختند و آن را تحسین می کردند، او دعوت را رد کرد: او هم مجله و هم جامعه را چیزی جز ابزاری برای ترویج مفاهیمی مانند توسعه پایدار و اقتصاد پایدار نمی دانست. مفاهیمی را که او خودش به عنوان نادرست رد می کرد. جرجسکو-روگن اهداف بلندپروازانه تری را در سر داشت: او می خواست پارادایم غالب، اما معیوب، جریان اصلی اقتصاد نئوکلاسیک را با «اقتصاد زیستی» خود واژگون و جایگزین کند. کاهش مقیاس (رشدزدایی) اقتصاد سریع. جرجسکو-روگن به اندازه کافی عمر کرد تا از دیکتاتوری کمونیستی در رومانی که در اوایل زندگی خود از آن فرار کرده بود جان سالم به در برد. او حتی دیرتر از سرزمین پدری خود به رسمیت شناخته شد: در پی فروپاشی دیوار برلین و متعاقب آن انقلاب رومانی در سال ۱۹۸۹، جورجسکو-روگن به
عضویت آکادمی رومانیایی در بخارست انتخاب شد. او از انتخاب خود راضی بود. سال های آخر او با گوشه گیری و کناره گیری از دنیا همراه بود. جرجسکو-روگن یک پیرمرد بود. اگرچه گذشته حرفه ای آکادمیک، سازنده و موفق را پشت سر داشت، اما از این که کارش آن طور که در طول زندگی انتظار داشت، منتشر و شناخته نشد، ناامید بود. او معتقد بود که مدت هاست علیه جریانی می دویده است. جرجسکو-روگن در حالی که خود را به یک بدشانس و شهید افسانه ای علم، از دوران رنسانس ایتالیا تشبیه می کرد، شکایت داشت و این مثل معروف را به کار می برد: «"و هنوز در حرکت است" (به ایتالیایی: "E pur si muove") این مثل به گالیله نسبت داده می شود، از طرفی گفته می شود که این کلمات آخرین کلماتی بودند که توسط جووردانو برونو در سوزانه شدن گفته است!» او متوجه شده بود که در کار و زندگی، در هشدار دادن به عموم مردم و تغییر نظر مردم در مورد فرسودگی منابع معدنی که بسیار نگران آن بود، شکست خورده است. او سرانجام دریافت که بدبینی فلسفی ای که دارد ممکن است موضعی باشد که مورد پسند روشن فکرانی مانند خودش باشد، اما از چنین موضعی مانند یک تابو در فرهنگ گسترده تر بشری اجتناب می شود: «[شخ
ص] بدبین تلقی می شود و با دیده حامل اخبار بد به او نگاه می شود. و… هرگز مورد استقبال قرار نمی گیرد…» با این حال، علیرغم ناامیدی و سرخوردگی عمیق خود، تا زمانی که از نظر جسمی قادر به انجام کار بود، به نوشتن و تبلیغ نظرات خود ادامه داد. در پایان وضعیت سلامتی او رو به وخامت گذاشت، و نسبتاً ناشنوا شد و عوارض ناشی از دیابت او را ناتوان از بالا رفتن از پله ها کرده بود. در سال های پایانی زندگی خود را کاملاً منزوی کرد. او تمام تماس ها را قطع کرد، حتی با همکاران و دانشجویان سابقش که از سهم او در اقتصاد قدردانی می کردند. او در سن ۸۸ سالگی به تلخی و (تقریبا) تنها در خانه اش درگذشت. همسرش اوتیلیا حدود چهار سال بعد از او زنده ماند. این زوج فرزندی نداشتند. به درخواست او، خاکسترش به رومانی برده شد و در گورستان بلو، در بخشی که برای دانشگاهیان در نظر گرفته شده است، به خاک سپرده شد. هرمان دالی در مقاله ترحیم خود در مورد جرجسکو-روگن، به طرز تحسین برانگیزی از معلم و مربی درگذشته خود نوشت و به این نتیجه رسید که «آنچه او به دیگران اعطا کرد بیش از مطالباتی بود که داشت.» در مقاله ترحیم دیگری، جرجسکو-روگن به دلیل «نوآوری و اهمیت مشارک
ت هایش» مورد ستایش قرار گرفت، که به همین دلیل باید جایزه نوبل اقتصاد را دریافت می کرد. حرفه. جرجسکو-روگن در کار خود به عنوان یک اقتصاددان تحت تأثیر فلسفه ارنست ماخ و مکتب پوزیتیویسم منطقی برگرفته از ماخ قرار گرفت. جرجسکو-روگن دریافت که دو منبع اصلی الهام او، یعنی کارل پیرسون و آلبرت انیشتین، نیز دیدگاهی عمدتاً ماچیان داشتند. «فلسفه من در روح ماچیان است: این فلسفه… دربارهٔ مشکل بازنمایی تحلیلی معتبر از روابط بین حقایق مربوط می شود.» بسیاری از انتقادات او هم از اقتصاد نئوکلاسیک و هم از مارکسیسم بر اساس این دیدگاه بود. پس از جنگ جهانی دوم به ایالات متحده آمد؛ پیشینه جورجسکو-روگن به زودی او را در تضاد با مکتب نظری غالب اقتصاد نئوکلاسیک قرار داد. او که در رومانی، با اقتصادی توسعه نیافته و تحت سلطه دهقانان زندگی می کرد، دریافت که اقتصاد نئوکلاسیک تنها می تواند شرایط اجتماعی حاکم بر اقتصادهای پیشرفته سرمایه داری را توضیح دهد، و نه در سایر محیط ها. او همچنین از استفاده روزافزون از فرمالیسم جبری انتزاعی که بر هیچ واقعیتی از واقعیت اجتماعی مبتنی نیست انتقاد داشت. هر دوی این مسائل او را به پدیده های اجتماعی که توسط تحلی
ل های اقتصادی نئوکلاسیک جریان اصلی نادیده گرفته می شد یا نادرست معرفی می شد، جلب کرد. عنوان شده که مسیر کار جرجسکو-روگن در تئوری محض در سال های اولیه، از طریق نوشته های او دربارهٔ اقتصاد دهقانان در دهه ۱۹۶۰ می گذرد، که منجر به اشتغال او به آنتروپی و اقتصاد زیستی در ۲۵ سال آخر زندگی اش شد. اثر بزرگی در قانون آنتروپی و فرایند اقتصاد. با توجه به خاطرات خود جرجسکو-روگن، ایده های ارائه شده در کار بزرگ پارادایمی او در طی یک دوره بیست ساله یا بیش تر، قبل از انتشار نهایی در ذهن او کاشته شده است. سه منبع مهم الهام بخش کار او، تک نگاری امیل بورل در مورد ترمودینامیک بود، که در حین تحصیل در پاریس خوانده بود. دیدگاه یوزف شومپیتر مبنی بر این که تغییرات تکاملی برگشت ناپذیر ذاتی سرمایه داری هستند. و سابقه تاریخی رومانیایی از تبدیل شدن پالایشگاه های نفتی در پلویشت به هدف حملات نظامی استراتژیک در هر دو جنگ جهانی، که اهمیت منابع طبیعی را در درگیری های اجتماعی ثابت می کند. کاستی های اقتصاد نئوکلاسیک و مارکسیسم. جرجسکو-روگن بیان می کند که هر دو جریان اصلی تفکر اقتصادی از پایان قرن نوزدهم بر جهان تسلط داشته اند. - یعنی اقتصاد نئوک