Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تدریج تغییر کردند. آرد که پیش تر برای افزایش ارزش کالریایی استفاده می شد، برای بهبود طعم حذف شد. ترکیب ادویه با فلفل سیاه و برگ بو غنی تر شد که در سده ۱۵ میلادی از بیزانس وارد روسیه شدند. گاهی گوشت با ماهی جایگزین می شد، به خصوص به خاطر روزه داری های کلیسای ارتدکس شرقی. در میان سبزیجات، هویج و جعفری (گیاه) نیز به شی اضافه می شد. در روسیه، گوشت گاو رایج ترین نوع گوشت برای شی بود، در حالی که در اوکراین گوشت خوک رواج بیشتری داشت. نسبت آب به کلم متغیر بود و در گذشته شی آن قدر غلیظ بود که قاشق در آن می ایستاد، اما بعدها تهیه رقیق تر آن مرسوم شد. مواد امروزی. گاهی، سس های گوجه فرنگی (مانند کچاپ) به شی اضافه می شود (که به سوپ گوجه فرنگی نزدیک می شود). برای کاهش تندی، شوری یا ترشی زیاد ناشی از کلم ترش (مثلاً کواشِنایا کاپوستا)، می توان مقدار کمی پاستا پخته شده (مثل ریگاتونی، پنه یا ماکارونی) به شی اضافه کرد. توشونکا نیز گاه به جای گوشت یا ماهی در شی استفاده می شود. در برخی موارد، خاویار بادمجان (پوره بادمجان پخته) یا خاویار کدو (پوره کدو سبز) برای افزایش غلظت سوپ به آن افزوده می شود. خاویار یا اشپل (مثلاً اشپل پولاک)
نیز به صورت افزودنی هنری و نه جزء اصلی، در شی یافت می شود. زبان شناسی. واژه دو حرفی щи شامل حرف اشچا است که معادل دقیقی در بیشتر الفباهای غیرسیریلیک ندارد و به شکل های گوناگونی آوانویسی می شود. در زبان آلمانی، щی به صورت هشت حرفی "Schtschi" نوشته می شود. خط دیواناگری می تواند щи را تنها با یک نویسه شچِی (श्ची) نمایش دهد، گرچه برای تایپ آن نیاز به چهار ضربه کلید ش ् چ ी هست که با هم ترکیب شده و श्ची را تشکیل می دهند.
فلات اِنِدی ()در شمال شرق چاد، در مناطق اندی غربی و اندی شرقی قرار دارد و بخشی از رشته کوه اندی به شمار می رود. این فلات ماسه سنگی در قلب صحرای بزرگ آفریقا واقع شده و بر اثر فرسایش ناشی از باد و دما شکل گرفته است. این منطقه در سال ۲۰۱۶ به عنوان «چهره نگار طبیعی و فرهنگی اندی» در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد و مساحتی در حدود ۲٬۴۴۱٬۲۰۰ هکتار را در بر می گیرد. این ناحیه نه تنها به خاطر پدیده های زمین شناسی و تنوع زیستی اش شناخته می شود، بلکه به خاطر آثار پرشمار هنر صخره ای که به حدود ۷۰۰۰ سال پیش بازمی گردد، دارای اهمیت فرهنگی بالایی است. این نقاشی ها به ویژه گاوها را به تصویر می کشند، حیواناتی که در زندگی اقتصادی و فرهنگی جوامع بومی نقش کلیدی داشتند. در حال حاضر، دو گروه نیمه کوچ رو، عمدتاً مسلمان، در فصل بارندگی در منطقه زندگی می کنند و در فصل خشک از آن عبور می کنند. معیشت آن ها بر پایه نگهداری شتر، الاغ، گوسفند و بز است. چشم انداز و اقلیم. فلات اندی با وسعتی حدود ۶۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (تقریباً هم اندازه سوئیس) و با بلندترین نقطه حدود ۱۴۵۰ متر، از ماسه سنگی تشکیل شده که بر بستر گرانیتی پیش کامبرین قرار گرفته
است. در این منطقه، چشمه ها و گودال های آبی دائمی و فصلی وجود دارد. چشم انداز طبیعی آن شامل برج ها، ستون ها، پل های سنگی و طاق هایی ست که جاذبه های گردشگری محسوب می شوند. این منطقه بخشی از ساوانای آکاسیایی ساحلی است و در گذشته زیستگاه گونه های گوناگون جانوری بوده که اکنون بسیاری از آن ها کاهش یافته اند. بارش در این منطقه در تابستان از طریق بادهای موسمی حدود ۵۰ تا ۱۵۰ میلی متر در سال است و منطقه دارای اقلیم ساحل شمالی در بخش جنوبی خود است. تغییرات اقلیمی از حدود ۶۰۰۰ سال پیش تاکنون نیز در این منطقه مستند شده است. تاریخچه حفاظت. گرچه کمتر از یک دهم میراث های جهانی در قاره آفریقا قرار دارند، اما فلات اندی در فوریه ۲۰۱۶ در فهرست یونسکو ثبت شد. طی این روند، بحث هایی در مورد مرزها و مشارکت محلی وجود داشت. در نهایت ثبت آن به افزایش درآمد حاصل از گردشگری برای چاد کمک کرد. با این حال، دولت چاد بعدها به دلیل اکتشاف نفت، بخشی از منطقه حفاظت شده را کاهش داد. گفته می شود قراردادهایی میان دولت و شرکت های نفتی برای اجارهٔ زمین و حفاری بسته شده است. این روند نگرانی هایی دربارهٔ کاهش سطح حفاظت شده و آلودگی های ناشی از نشت های
نفتی و مواد شیمیایی ایجاد کرده است. از اوایل ۲۰۱۸، سازمان پارک های آفریقا مدیریت منطقه را با همکاری دولت چاد بر عهده گرفته است. این سازمان با کمک اتحادیه اروپا (۴٫۷ میلیون یورو) و قرعه کشی پستی هلند (۳ میلیون یورو)، در تلاش است زیرساخت ها را توسعه دهد و گردشگری را برای حمایت مالی از منطقه و مردم محلی تقویت کند. در ژانویه ۲۰۱۹، دولت چاد حدود ۵۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع از فلات را به عنوان «ذخیره گاه طبیعی و فرهنگی اندی» اعلام کرد. بانک جهانی نیز طرحی برای مدیریت و توزیع درآمدهای نفتی پیشنهاد داده است که بر اساس آن ۷۰٪ درآمد مستقیم نفت به بخش های اولویت دار، ۱۵٪ به سرمایه گذاری عمومی، ۵٪ به استان نفت خیز، و ۱۰٪ برای نسل های آینده اختصاص یابد. با این حال، دولت چاد به دلیل عدم پایبندی به این برنامه مورد انتقاد قرار گرفته است. زمین شناسی. فلات اندی عمدتاً از ماسه سنگ متعلق به دوره های کامبرین، اردویسین تا کربنیفر تشکیل شده که بر روی سکوی شمالی گوندوانا قرار گرفته است. بستر زیرین آن از گرانیت، گنیس یا کوارتزیت متعلق به دوره پان آفریکن ساخته شده است. خطوط یخچالی و ساختارهای چین خورده و فرورفته در منطقه نشان دهندهٔ وقوع یخبن
دان آندی-صحرا در گذشته اند. ترجمهٔ کامل بخش های خواسته شده به فارسی، با حفظ ساختار و دقت علمی و نگارشی: زیاگان. متأسفانه به دلیل مشکلات امنیتی، شرایط سخت اقلیمی، جنگ ها و راه زنی، مطالعات چندانی در مورد شمال چاد انجام نشده است. با این حال، پژوهشگران دریافته اند که به سبب وجود ذخیرهٔ آبی وسیع در این منطقه، فلات اندی دارای تنوع زیاگانی غنی ای است. به عنوان نمونه، دست کم ۱۹۹ گونه از پرندگان مهاجر ثبت شده اند که از این منطقه عبور می کنند. نمونه های دیگری از زیاگان شامل تمساح آفریقای غربی هستند که با عنوان «تمساح بیابانی» نیز شناخته می شود و در زمانی که بارندگی در صحرای بزرگ آفریقا بیشتر بود، در سراسر آن منطقه می زیست. ویژگی بارز جمعیت کنونی این تمساح ها کوتاه قامتی آن هاست که به دلیل انزوای جغرافیایی ایجاد شده و آن ها را به نمونه ای نادر تبدیل کرده است (جمعیت های مشابهی پیش تر در موریتانی و الجزایر نیز وجود داشته اند). آن ها اکنون تنها در چند برکهٔ طبیعی در ژرف دره های منطقه از جمله قلته آرشی زنده مانده اند و در معرض انقراض قرار دارند. آخرین شیرهای شمالی که در صحرا زندگی می کردند، تا دههٔ ۱۹۴۰ در این منطقه زنده ب
ودند، اما در اثر بهره برداری از زمین و شکار نابود شدند. بازمانده های احتمالی تیزشاخ آفریقایی و یوزپلنگ شمال شرقی آفریقا نیز ممکن است تنها در نواحی دورافتادهٔ فلات اندی باقی مانده باشند. پژوهشگران با استفاده از تله های دوربین، جمعیت منزوی ای از شترمرغ شمال آفریقا را شناسایی کردند که هنوز در این منطقهٔ حفاظت شده زندگی می کنند. برای تقویت این جمعیت، سازمان پارک های آفریقا، ۱۱ جوجهٔ شترمرغ را از پارک ملی زاکوما به ذخیره گاه منتقل کرد. این جوجه ها در یک مرکز نگهداری تا رسیدن به بلوغ پرورش یافتند و سپس در منطقهٔ وسیع تری رهاسازی شدند. تا سال ۲۰۲۲، شمار شترمرغ ها در اندی به ۲۵ عدد رسیده است. همچنین گفته می شود که جانوری افسانه ای به نام «ببر اندی» که برخی آن را بازماندهٔ یک گربه سان دندان خنجری می دانند، ممکن است هنوز در آن جا زندگی کند. گونه های دیگری از غزال و آهو نیز در این منطقه حضور دارند. اما شکار و شکار غیرقانونی باعث کاهش تعداد گونه ها شده است. در نهایت، کشف گونه های ماهی مانند "P. senegalus" و "P. normani" برای پژوهشگران اهمیت ویژه ای دارد، چرا که وجود این گونه ها در دل صحرای بزرگ، ارتباط میان دریاچه های او
نیانگا و دریاچه چاد را نشان می دهد. پژوهشگران برای انجام این مطالعه در شب و روز، با استفاده از تور و مشاهده مستقیم به نمونه برداری پرداختند. به طور کلی، به گفته پژوهشگر «داژه»، تنها هفت گونه ماهی در فلات اندی یافت شده اند. گیاهان. در مجموع ۲٬۱۷۳ گونهٔ گیاهی بومی در چاد شناسایی شده اند و برخی از نخستین گیاه شناسانی که در دههٔ ۱۹۵۰ در منطقه فعالیت داشتند، شامل آر. کورتی، اچ. ژیله، آر. مایر و پی. کزل بودند. تا امروز بیش از ۵۲۵ گونهٔ گیاهی در منطقهٔ اندی فهرست شده اند. به طور مشخص، پژوهشگر ژیله یک سامانهٔ طبقه بندی برای توصیف هفت شکل اصلی زیستی گیاهان منطقه ارائه کرد: ۴۱٫۳٪ تروفیت (گیاهان یک ساله)، ۳٪ ژئوفیت (پیازدار یا ریشه دار)، ۵٫۱٪ هلوفیت (گیاهان آب دوست)، ۱٫۱٪ هیدروفیت (آبزی)، ۷٪ همی کریپتوفیت (نیمه نهفته)، ۱۸٫۴٪ کمافیت (بوته های کوچک)، و ۱۵٫۱٪ فانروفیت (درختان و درختچه ها). گونه هایی نادر مانند "Rauwolfia afra" که معمولاً در مناطق گرمسیری و استوایی آفریقا یافت می شود، در این منطقه نیز دیده شده است. بیشتر پوشش گیاهی منطقه توسط ژرف درهها و گولتاهای عمیق محافظت می شود. تنها ۲٪ از زمین های چاد قابل کشت است، حدو
د ۵۰٪ برای چرا استفاده می شود، و غلات بخش اصلی تغذیهٔ ساکنان را تشکیل می دهند. در دوره های خشک، این منطقه پناهگاهی برای گونه های نیمه گرمسیری مانند نخل ها و علف هاست. رایج ترین انواع خاک در چاد شامل «لپتوسول»، «رگوسول» و «آرنوسول» در مناطق مرکزی و شمالی، و «فلوویسول»، «پلینتوسول»، «پلانوسول»، «سولونچاک» و «ورتیسول» در مناطق جنوبی هستند. ملخ بیابانی نیز به دلیل تأثیر منفی اش بر پوشش گیاهی محلی، به ویژه محصولات زراعی و مراتع، شناخته شده است. فرهنگ. با آن که تاریخ گذاری دقیقی برای هنر صخره ای اندی در دست نیست، اما تصاویر یافت شده به حدود ۵۰۰۰ پیش از میلاد بازمی گردند. نبود مواد آلی باعث شده تاریخ گذاری با دشواری انجام شود، به جز موارد معدودی مانند یک فک گاو از حدود ۶۳۰ پیش از میلاد. پژوهشگران برای تعیین قدمت این مکان ها از کربن۱۴ به روی زغال چوب و استخوان های دام بهره می برند. تاکنون حدود شش مکان و نزدیک به ۴۰ تصویر شناسایی شده اند. از جمله نمونه های نقوش یا نقاشی های صخره ای می توان به محل موسوم به «دیدگاه گم شده» در نیولا دوئا اشاره کرد. هزاران نگاره از انسان ها و حیوانات در سراسر منطقه وجود دارد که تخمین زده
می شود قدمتی حدود ۸۰۰۰ سال داشته باشند. بخش بزرگی از این آثار به دلیل استفاده از رنگ ها، بیان گری بالایی دارند؛ به گونه ای که بیش از ۸۶٪ از آن ها نقاشی شده و تنها ۱۴٪ حکاکی شده اند. این آثار بر کف، سقف و دیوارهای پناهگاه هایی که بر اثر فرسایش بادی ایجاد شده اند، نقش بسته اند و معمولاً در مکان هایی مرتفع قرار دارند. هنر صخره ای. این هنرها انسان و حیوان را همان گونه که در زندگی واقعی بوده اند به تصویر کشیده اند، با حداقل یا بدون نشانی از زندگی شکارچی گردآورنده. متأسفانه بسیاری از نقاشی ها به دلیل فرسایش و تخریب انسانی، آسیب دیده اند. اهمیت. نقاشی های آغازین تک رنگ بودند و انسان هایی را نشان می دادند که با دام هایشان کار می کردند. بسیاری از آن ها با تجهیزات شکار به تصویر کشیده شده اند. این تصاویر شیوهٔ زندگی مردم در دورهٔ آغازین عصر آهن در آفریقا (از حدود سدهٔ دوم میلادی تا ۱۰۰۰ میلادی) را نشان می دهند. در گذر زمان، نگاره ها رنگارنگ تر شدند و سلاح های جنگی بیشتری در آن ها دیده می شود که احتمالاً بیان گر شدت یافتن درگیری ها و شکل گیری سلسله مراتب اجتماعی بوده است. تغییرات اقلیمی ناشی از کاهش منابع آبی و چراگاه ها
نیز ممکن است در این سلاح ها بازتاب یافته باشد. جانوران. از حیوانات اهلی، تقریباً ۶۹٪ از نقش ونگارهای سنگی فلات اندی را تشکیل می دهند. بیشترین اهمیت در هنر صخره ای به گاوهای اهلی اختصاص دارد. در یک محل به نام «موردی»، پژوهشگران فراوانی تصاویر انسان و حیوان را بررسی کردند: بیش از ۵۰٪ کل نگاره ها مربوط به گاو است، حدود ۱۰٪ بز و نزدیک به ۵٪ سگ بوده اند. نخستین تصویر سنگی کشف شده شامل «آپولون گارامانته» است که دو چهره ماسک زده را کنار گاوها نشان می دهد. گاوها با شاخ هایی خاص، به ویژه گونه های شاخ بلند، شناخته می شوند. برخی شاخ ها به صورت شبه-لیرا بودند و برای جداسازی فردی این حیوانات از هم استفاده می شد. نقش ونگارها گاوها را با طرح هایی هندسی و پرنقش ونگار در سایت هایی مانند «چیگوئو II» نمایش داده اند. سایر حیوانات اهلی مانند گوسفند و سگ نیز به تصویر کشیده شده اند. در دوره آهن، نگرش سبک زندگی بیشتر کوچ گرایانه بود و شتر و به ویژه اسب در نقش ونگارها ظاهر شدند. برخلاف گاوها، حیوانات بزرگ تر مانند اسب ها معمولاً با طرح رنگی متمایز نمایش داده نشده اند، اما اسب ها معمولاً در حالت دویدن تصویر شده اند، که جلوه ای هنرمند
انه به آن آثار بخشیده است. حیوانات وحشی نیز در آثار هنری با معانی مذهبی و اسطوره ای به تصویر کشیده شده اند. زرافه ها رایج ترین حیوان وحشی هستند و بیشتر در دوره شکارچی-گردآورنده مصور شده اند. همچنین شاخ دراز بسیاری از گونه های کرگدن به همراه انسان هایی با سر گرد نقش شده اند، که رفتاری نادر برای کرگدن هاست که معمولاً به صورت جفت یا تنها زندگی می کنند. مردم. تصویرپردازی از انسان ها در هنر صخره ای انِدی نسبتاً رایج است و از میان نگاره های انسانی، تنها ۴٪ به صورت کنده کاری شده هستند. در میان این نگاره ها، ردّ دستان بسیاری از مردان و زنان دیده شده است. مردان اغلب در حال ایستادن در برابر گاوها، در حالی که نیزه و سپر به دست دارند، به تصویر کشیده شده اند؛ این صحنه ها بیشتر حالت دفاع از دام ها را نمایش می دهند. زنان به اندازهٔ مردان نمایش داده نشده اند. در نموداری که پیش تر اشاره شد و به فراوانی انسان ها و جانوران می پردازد، در محوطهٔ «موندی» مردان در ۲۰٪ موارد و زنان تنها در ۱۰٪ موارد تصویر شده اند. با این حال، زنان اغلب با آرایش های پرزرق وبرق ترسیم شده اند، همانند مواردی که در «نیولا دوا» دیده می شود. این زنان با خط
وط موج دار و نقش مایه های هندسی پوشیده شده اند که این الگوها با نگاره های سبک «سَرگِرد» در الجزایر مقایسه شده است. در مکان هایی مانند «نابارا ۲» که در پایهٔ سمت شمالی کوه «سائودومانگا» قرار دارد، کنده نگاره هایی بیضی شکل از جانورانی چون شتر، گاو و زرافه دیده می شود. جنگجویان در پشت سپرهای گرد پنهان شده اند و زنان با لباس هایی بلند به تصویر کشیده شده اند. زنان در این نگاره ها فاقد سلاح اند، در حالی که مردان معمولاً با سلاح نشان داده شده اند. محوطهٔ مهم دیگر «نیولا دوا» است که در زبان محلی به معنای «جای دختران» است. این مکان دیگر تحت حمایت یونسکو نیست، ولی همچنان از مهم ترین محوطه های صخره نگاری در صحرای بزرگ به شمار می رود. بسیاری از پیکره ها در این مکان عریان هستند، در حالی که پیکره های کوچک تر دامن هایی به تن دارند. برخی از این پیکره ها دارای ویژگی هایی هستند که نشان دهندهٔ ابتلا به یک بیماری ژنتیکی به نام کلان کپلی است؛ این وضعیت ناشی از انباشت چربی در ناحیهٔ ران ها و نشیمن گاه است. سفالگری. در فاصلهٔ سال های ۵۰۰۰ تا ۴۰۰۰ پیش از میلاد (بر اساس گاه شمار کالیبره شده)، مردم انِدی در قالب گروه های شکارچی، ماهی
گیر و گردآورنده در دشت ها زندگی می کردند. آن ها عمدتاً در مکان های سکونتی می ماندند، زیرا شرایط محیطی مساعد بود. ظروف سفالی مورد استفاده در این مکان ها دارای الگوهای خط موج دار نقطه ای بودند که مختص این دوره است. تا حدود ۴۰۰۰ پیش از میلاد، جوامع شکارچی و گردآورنده به دام پروری گاو تغییر رویه دادند. با این دگرگونی، سبک سفالگری نیز دگرگون شد. به عنوان مثال، ظروف دارای نقش مایه های تزئینی بیشتری شدند و شکل های متنوع تری یافتند. همچنین، ابزارهای سنگی خاصی برای نخستین بار پدیدار شدند، مانند تبرها. در نهایت، با افزایش خشکی در فاصلهٔ ۳۰۰۰ تا ۲۰۰۰ پیش از میلاد، سکونتگاه های تثبیت شده تری به وجود آمد و دام پروری بیشتر با دام های کوچک گسترش یافت. در این دوره، سفال ها برای نخستین بار دارای نقش مایه های هندسی شدند و ابزارهای سنگی شامل تراشه های بازتراش خورده و ابزارهای ساینده بود. پژوهش و آگاهی رسانی. همان طور که در نگاره های صخره ای بازتاب یافته، در گذر زمان به دلیل تغییرات اقلیمی و همچنین شکار و قاچاق، گونه های جانوری در منطقه کاهش یافته اند. افزون بر آن، خرابکاری نیز لطمهٔ زیادی به آثار وارد کرده است. برای نمونه، برخی
از جوانان محلی مظنون به آسیب رساندن به آثار هستند؛ آن ها با نوشتن نام خود به زبان فرانسوی یا عربی روی نگاره ها، آن ها را مخدوش کرده اند. آخرین مورد در ژانویهٔ ۲۰۱۷ ثبت شده است. وزیر فرهنگ چاد، «محمد صالح حرون» دراین باره گفت: «این داستانی آفریقایی است و آن ها می خواستند آن را نابود کنند.» هرچند رئیس یونسکو در چاد، «عبدالکریم آدوم بهار»، باور دارد که می توان این آسیب را ترمیم کرد، اما سازمان های دیگری نیز وارد عمل شده اند. از جمله «بنیاد اعتماد برای هنر صخره ای آفریقا» که با همکاری «بنیاد فاکتوم»، اقدام به مستندسازی آثار انِدی با استفاده از عکس کرده اند تا مشکلات مربوط به حفاظت از این آثار را نشان دهند. به دلیل فرسایش طبیعی و خرابکاری انسانی، آثار هنری انِدی در معرض نابودی بوده اند، اما اکنون این هنر به صورت سه بعدی مستند شده تا آگاهی بخشی در مورد زیبایی و ارزش آن افزایش یابد. همچنین مستندهایی دربارهٔ این مناظر ساخته شده اند، از جمله فیلم «برج های انِدی» به کارگردانی «رنَن اوزتورک» که زیبایی این منطقه را به تصویر می کشد.
شترمرغ گردن سرخ ("Struthio camelus camelus") یا شترمرغ شمال آفریقا یا شترمرغ بَربَری زیرگونهٔ شاخص شترمرغ معمولی است که در شمال آفریقا و غرب آفریقا زندگی می کند. این زیرگونه بزرگ ترین میان همهٔ زیرگونه های شترمرغ است و از این رو، بزرگ ترین پرندهٔ زنده به شمار می آید. تاریخچه فرگشتی. در دههٔ ۱۹۹۰، بررسی های دی ان ای میتوکندریایی در ناحیهٔ کنترل ژنوم، نزدیکی ژنتیکی شترمرغ عربی با شترمرغ گردن سرخ را آشکار کرد. در سال ۲۰۱۷، مؤسسه دیرین گیاه شناسی بیربال ساهنی اعلام کرد که شترمرغ های معمولی حدود ۲۵٬۰۰۰ سال پیش در هند می زیسته اند. تحلیل دی ان ای یازده پوستهٔ فسیل شدهٔ تخم شترمرغ از هشت پایگاه باستان شناسی در راجستان، گجرات و مادیا پرادش نشان داد که ۹۲٪ شباهت ژنتیکی با شترمرغ گردن سرخ دارند. ویژگی ها. شترمرغ گردن سرخ بزرگ ترین زیرگونهٔ "S. camelus" است و بلندی آن به حدود ۲٫۷۴ متر و وزنش به ۱۵۴ کیلوگرم می رسد. گردنش صورتی-سرخ است، پرهای نرها سیاه و سفید و پرهای ماده ها خاکستری رنگ اند. زیستگاه و پراکندگی. این زیرگونه پیش تر در گستره ای وسیع از اتیوپی و سودان در شرق تا موریتانی و سنگال در غرب و تا شمال مصر و مراکش پر
اکنده بود، اما اکنون در بیشتر این مناطق منقرض شده و فقط در شش کشور از هجده کشور پیشین حضور دارد. شترمرغ گردن سرخ در دشت های باز و گرم دشتهای ساحل صحرا دیده می شود. وضعیت حفاظتی. جمعیت این زیرگونه به شدت کاهش یافته و در فهرست کنوانسیون بین المللی تجارت گونه های جانوری و گیاهی وحشی در حال انقراض آمده است و در برخی منابع در زمرهٔ گونه های در بحران انقراض محسوب می شود. صندوق حفاظت از صحرای بزرگ آفریقا (SCF) پروژه هایی را برای نجات این زیرگونه و بازگرداندن آن به زیستگاه های پیشینش در صحرای بزرگ آفریقا و ساحل صحرا آغاز کرده است. برنامه های بازمعرفی. آفریقا. شترمرغ گردن سرخ گسترده ترین زیرگونهٔ شترمرغ بوده و امروزه تنها در بخش هایی پراکنده از چاد، کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی و سنگال زنده مانده است. در مراکش، شترمرغ ها از چاد وارد و در پارک ملی سوس-ماسا بازمعرفی شدند. در تونس، این پرنده از سال ۱۸۸۷ منقرض شده بود. اما در سال ۲۰۱۴، پس از ۱۲۷ سال، شترمرغ گردن سرخ دوباره به پارک ملی دغومس بازگردانده شد و سپس به پارک ملی سیدی تویی و ذخیره گاه حیات وحش اورباته نیز انتقال یافت. در کشورهایی مانند نیجر و نیجریه نیز پروژه های
مشابهی برای احیای این پرنده در حال اجراست. آسیا. شترمرغ گردن سرخ نزدیک ترین خویشاوند شترمرغ عربی است که در آسیای غربی منقرض شده. در پی تأیید نزدیکی ژنتیکی این دو زیرگونه، برنامه هایی برای بازمعرفی شترمرغ گردن سرخ در زیستگاه های پیشین شترمرغ عربی آغاز شد. در سال های ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹، شترمرغ هایی از سودان به عربستان سعودی منتقل شدند و در سال ۱۹۹۴ در منطقه حفاظت شده محازة الصید معرفی شدند. اکنون ۹۰ تا ۱۰۰ شترمرغ در آن منطقه زندگی می کنند. همچنین پیشنهاد شده تا در منطقه حفاظت شده الخنفة نیز بازمعرفی شوند. در زیستگاه حیات وحش یوت واتا در اسرائیل نیز تعدادی شترمرغ گردن سرخ معرفی شدند که قرار بود در صحرای نگب آزاد شوند، اما این پروژه شکست خورد و پرندگان ناپدید شدند. احتمال می رود که به مصر رفته باشند. ادامهٔ این پروژه به تعویق افتاده ولی امکان ازسرگیری آن در آینده وجود دارد و همکاری اردن و مصر با اسرائیل در این زمینه مطرح شده است. در اسارت. شترمرغ های گردن سرخ در اسارت عمدتاً در باغ وحش های اروپا و خاورمیانه مانند باغ وحش هانوفر، باغ وحش هامبورگ و باغ وحش پیگنتون نگه داری و پرورش می یابند.
کیک میکادو ()، که با نام میکادو نیز شناخته می شود، یک کیک لایه ای ارمنی است که در جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان اختراع شد و با شیر عسلی یا کرم کره ای دولسه د لچه، خامه ترش و روکش شکلات رنده شده تهیه می شود.
سم اوکویه (به انگلیسی: Sam Okoye؛ ۱ مهٔ ۱۹۸۰ – ۳۱ اوت ۲۰۰۵) دروازه بان فوتبال نیجریه ای بود که در مسابقات قهرمانی جوانان جهان ۱۹۹۹ نمایندهٔ نیجریه بود. درگذشت. چهار ماه پس از بیست و پنجمین سالگرد تولدش، در حالی که در تهران زندگی می کرد، بنا به گزارش ها پس از چند روز بیماری در آنجا درگذشت. علت و شرایط مرگ او به طور کامل روشن نشده است و مقامات ایرانی تا ماه مهٔ ۲۰۰۶ بقایای او را برای بازگرداندن به میهن و دفن در نیجریه تحویل ندادند. عرفان اولروم و سانی اوکویه که در فوتبال ایران بازی می کردند، گزارش دادند که مقامات باشگاه فوتبال سرخ پوشان موافقت کرده اند که هزینه های پرواز این فوتبالیست فقید را پرداخت کنند.
سرنوشت مارتی فاین فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی مایکل هکر است. در این فیلم بازیگرانی همچون نورمن فل، مایکل ایرون ساید، آلن گلفانت، کاترین کینر، جیمز لوگرو، گلن پلامر، جان دیهل، مارک رافلو و کاترین لاناسا ایفای نقش کرده اند.
ثروت و دارایی فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۰ و به کارگردانی هریش شاه است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجندرا کومار، مالا سینها، ریشی کاپور، نیتو سینگ، پریم چوپرا، پران، قادرخان و آقا ایفای نقش کرده اند.
کَلان کَپَلی () اصطلاحی در مردم نگاری و کالبدشناسی است که به انباشت چشمگیر چربی در ناحیهٔ نشیمن گاه و ران ها به ویژه در زنان اشاره دارد. کلان کپلی وضعیتی است که در آن مقدار زیادی از بافت چربی در ناحیهٔ نشیمنگاه و ران ها انباشته می شود، که به ایجاد ظاهری زاویه دار نزدیک به ۹۰ درجه می انجامد و معمولاً با کاوپشتی همراه است. این ساختار تنها به ناحیهٔ ماهیچه های سرینی محدود نمی شود، بلکه به بخش بیرونی و جلوی ران ها نیز گسترش می یابد و تا زانو باریک می شود، که در مجموع پیکری منحنی خط ایجاد می کند. این ویژگی معمولاً به صورت ژنتیکی در برخی جمعیت ها از جمله برخی گروه های آفریقایی مانند قوم سان (بوشمن ها) و برخی از مردم جنوب صحرای آفریقا دیده می شود. این ویژگی از دوران پیشاتاریخ در آثار هنری (مانند تندیس های ونوس پارینه سنگی) نیز ثبت شده است. ریشه شناسی واژهٔ Steatopygia از یونانی باستان آمده است که در آن ( (stéar) به معنای «پیه» و ( (pugḗ) به معنای «کفل» است. کلان کپلی یک فنوتیپ ژنتیکی است که منجر به تجمع بیشتر بافت چربی در ناحیهٔ باسن می شود و بیش از همه در میان خویسان جنوب آفریقا دیده شده است. این ویژگی همچنین در می
ان پیگمه های مرکز آفریقا و نیز برخی از اقوام آندامان مانند قبیلهٔ انگ ها در جزایر آندامان گزارش شده است. نقاشی های غارها و پناهگاه ها نشان می دهند که این ویژگی در میان جمعیت های اروپایی و شمال آفریقایی در دوران پارینه سنگی پسین نیز وجود داشته است. این ویژگی ژنتیکی عمدتاً در زنان دیده می شود، اما در مردان نیز به میزان کمتری وجود دارد. گمان رفته است که این ویژگی روزگاری بسیار رایج تر بوده است. برخی پیکرک های ونوس در دوران پارینه سنگی، که گاه «ونوس های کلان کپل» خوانده می شوند، از اروپا تا آسیا کشف شده اند که رشد چشمگیر ران ها و حتی لبه های کشیدهٔ فرج را نشان می دهند. بااین حال، هنوز روشن نیست که این پیکره ها بازنمایی واقع گرایانه، اغراق آمیز یا آرمانی از بدن زنانه بوده اند. این پیکره ها معمولاً زاویه ای حدود ۱۲۰ درجه بین پشت و باسن نشان می دهند، در حالی که کلان کپلی با زاویهٔ ۹۰ درجه توصیف می شود. از دیدگاه کالبدشناختی، شکل بافت های ماهیچه ای و چربی در ناحیهٔ پشتی با ساختار کلی لگن در ارتباط است. لگن ژنیکوئید با شکل باسن گرد، لگن پلاتی پلوئید با شکل مثلثی، لگن آنتروپوئید با شکل مربعی و لگن اندروئید با ناحیهٔ سُ
رینی ذوزنقه ای مرتبط دانسته می شوند. شکل ذوزنقه ای همان ویژگی خاص کلان کپلی است که از نمای روبرو، کنار و پشت دیده می شود. کلان کپلی خطر هیپرتروفی پستان در زنان و بزرگ شدن پستان مردانه در مردان را افزایش می دهد. همچنین با التهاب در ناحیهٔ تناسلی مرتبط است که موجب رشد بیشتر لبه کوچک و لبه بزرگ در زنان می شود (پدیده ای که به آن «ماکرونیمفا» گفته می شود) و در مردان قطر و طول آلت نری را افزایش می دهد. این ویژگی پیکری مثلثی، ورزیده و از نظر جنسی غالب ایجاد می کند و هم در زنان و هم مردان، چهره ای بیضی شکل و کودک گونه به همراه دارد. در دوران گرجی در انگلستان، نمایش عجیب الخلقه ها گاه زنانی با کلان کپلی را به نمایش می گذاشتند. شناخته شده ترین نمونه، زنی از قوم خویسان به نام سارا بارتمن بود که احتمالاً به بیماری لیپیدما نیز مبتلا بوده است. علل و ژنتیک. کلان کپلی نتیجهٔ تعامل بین ساختار اندروئید زیربغلی، استخوان ران و ژن های چربی ساز است. گمان می رود که ژنتیک، دسترسی به غذا و انتخاب جنسی، همگی در شکل گیری این ویژگی نقش داشته اند. برخی مردم شناسان می گویند که «باسن بزرگ… بخش عمده ای از جذابیت جنسی زنان بوش من را تشکیل می
دهد» و «انتخاب جنسی احتمالاً نقش مهمی در شکل گیری کلان کپلی ایفا کرده است». کلان کپلی پیکری مثلثی شکل ایجاد می کند که مستقل از وزن فرد است، به گونه ای که حتی افراد بسیار لاغر نیز این فرم بدنی را حفظ می کنند. بحث های معاصر. برداشت امروزی از کلان کپلی تنها به نشانگرهای ژنتیکی محدود نیست. در گذشته، نژادپرستی علمی گاه از این ویژگی برای جنسی سازی بدن زنان استفاده می کرد، مانند نمونهٔ مشهور «ونوس هاتنتوت».
یاکوف میلاتوویچ (به زبان سیریلیک مونته نگرویی: Јаков Милатовић، تلفظ [jakoʋ mǐlatoʋitɕ]؛ متولد ۷ دسامبر ۱۹۸۶) سیاستمدار و اقتصاددان مونته نگرویی است که از ماه مه ۲۰۲۳ رئیس جمهور فعلی مونته نگروست. او پیش از این از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ به عنوان وزیر توسعه اقتصادی در کابینه زدراوکو کریووکاپیچ و به عنوان اقتصاددان در بانک اروپایی بازسازی و توسعه در لندن و پودگوریتسا خدمت کرده است . [۱] او یکی از بنیانگذاران و تا ۲۴ فوریه حزب سیاسی لیبرال و طرفدار اروپا، اروپا جدید، بود که بزرگ ترین حزب واحد در پارلمان مونته نگروست. زندگی نامه. اوایل زندگی. در تیتوگراد، جمهوری سوسیالیستی مونته نگرو، جمهوری سوسیالیستی یوگسلاوی سابق متولد شد، جایی که از مدرسه ابتدایی و متوسطه «اسلوبودان شکروویچ» فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۰۵، او در سالنامه دبیرستان خود آرزوی خود را برای تبدیل شدن به رئیس جمهور مونته نگرو در عرض ده سال نوشت. پدربزرگ و پدربزرگش در جنگ جهانی دوم به عنوان اعضای پارتیزان های یوگسلاوی جنگیدند. پدربزرگش نیز در جنگ جهانی اول شرکت کرده بود و در نبرد مویکواچ در سال ۱۹۱۶ جنگیده بود. پدرش یک اتحادیه گرا و یکی از بنیانگذاران حزب سوس