Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«چرا» (به ) ترانه ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از نسخه دیلاکس ژاپنی سومین آلبوم استودیویی او به نام "" (۲۰۱۸) است. متن ترانه توسط سابرینا کارپنتر، برت مک لافلین و جوناس جبرگ نوشته شده و تهیه کنندگی آن برعهدهٔ جبرگ بوده است. این ترانه در ۷ ژوئیه ۲۰۱۷ توسط هالیوود رکوردز منتشر شد. «چرا» به عنوان قطعهٔ الکتروپاپ و دارک پاپ توصیف می شود که با یک لوپ سینث سایزر هیپنوتیزیک و ضربات انگشتی در کنار ریتمی خاص در قسمت کورس همراه است.
«بیگانه» () ترانه ای از خواننده آمریکایی سابرینا کارپنتر و دی جی و تهیه کننده موسیقی بریتانیایی جوناس بلو است. این ترانه در نسخه های دیلاکس ژاپنی نخستین آلبوم جوناس بلو به نام "بلو" و سومین آلبوم کارپنتر به نام "" قرار دارد. متن ترانه توسط کارپنتر، جانی بنت و تهیه کنندهٔ آن، بلو نوشته شده است. این ترانه در ۱۶ مارس ۲۰۱۸ توسط هالیوود رکوردز منتشر شد. «بیگانه» دربارهٔ تجربه گم شدن در احساسات کسی و احساس غریبگی ای که ممکن است به همراه داشته باشد صحبت می کند. این ترانه به جایگاه اول در جدول ترانه های باشگاه رقص "بیلبورد" رسید. همچنین یک موزیک ویدئو برای این ترانه به کارگردانی کارلی کاسون ساخته شد و در تاریخ ۲۹ مارس ۲۰۱۸ در کانال ویووی کارپنتر منتشر شد.
«تقریباً عشق» () ترانه ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از سومین آلبوم استودیویی او به نام "" (۲۰۱۶) و نخستین قطعهٔ این آلبوم است. این ترانه به سبک دنس پاپ است و توسط سابرینا کارپنتر، استف جونز، نیت کامپنی و میکل اریکسن نوشته شده و تهیه کنندگی آن بر عهدهٔ استارگیت بوده است. این ترانه در ۶ ژوئن ۲۰۱۸ توسط هالیوود رکوردز به عنوان تک آهنگ آغازین این آلبوم منتشر شد. این ترانه با موزیک ویدئو همراه بود که توسط هانا لوکس دیویس کارگردانی شد و در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۸ در کانال ویووی کارپنتر منتشر شد. این موزیک ویدئو در مه ۲۰۱۸ در موزه تاریخ پاسادنا، کالیفرنیا فیلمبرداری شد و در آن نوآم سیگلر، به عنوان پارتنر عاشقانهٔ سابرینا کارپنتر نیز حضور دارد. کارپنتر برای تبلیغ «تقریباً عشق» چندین بار به طور زنده از جمله در برنامه های ونگو تانگو در ۲ ژوئن ۲۰۱۸ و "برنامه آخر آخر شب با جیمز کوردن" اجرا کرد.
«بازدم» () ترانه ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از چهارمین آلبوم استودیویی او به نام "" (۲۰۱۹) است و در ۳ مه ۲۰۱۹ به عنوان دومین تک آهنگ این آلبوم منتشر شد. کارپنتر قبل از انتشار رسمی، این ترانه را به عنوان یک قطعهٔ اجرای اضافه در تور منحصربه فرد اجرا کرده بود.
«اینطوری نمی شه» () ترانه ای از خواننده و ترانه پرداز آمریکایی، چارلی پوث با همکاری گروه موسیقی دونفرهٔ کانتری پاپ آمریکایی، دن + شی است. این ترانه در ۳۱ مارس ۲۰۲۳ به عنوان یک تک آهنگ توسط آتلانتیک رکوردز منتشر شد. تهیه کنندگی ترانه بر عهدهٔ پوث و دن سمایرز از دن + شی بوده است و متن ترانه توسط این دو نفر به همراه جردن رینولدز نوشته شده است. این دومین باری است که دن + شی در یک ترانه همکاری می کنند (پیش از این در «بگو» از ری لین نیز حضور داشتند). نسخهٔ دوئت این ترانه که خواننده آمریکایی سابرینا کارپنتر در آن حضور دارد و در موزیک ویدئوی رسمی آن بازی می کند، در ۱۴ آوریل ۲۰۲۳ منتشر شد.
«پوست» () ترانه ای از خواننده آمریکایی سابرینا کارپنتر است که در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۱ از طریق آیلند رکوردز منتشر شد. این نخستین انتشار او از طریق آیلند رکوردز است و پیش تر از سال ۲۰۱۴ با هالیوود رکوردز قرارداد داشت. متن ترانه توسط کارپنتر، تیا اسکولا و تهیه کنندهٔ ترانه، رایان مک ماهون نوشته شده است. «پوست» یک بالاد سینث پاپ است.
«تمام شدن ماه عسل» () ترانه ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر است که در ۱۴ فوریه ۲۰۲۰ به عنوان آخرین انتشار او از طریق هالیوود رکوردز، منتشر شد. این اولین انتشار کارپنتر پس از چهارمین آلبوم استودیویی او به نام "" در ژوئیه ۲۰۱۹ است.
«شست ها» () ترانه ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از دومین آلبوم استودیویی او به نام "تکامل" (۲۰۱۶) و سومین قطعهٔ این آلبوم است. متن ترانه توسط مانی لانگ و استیو مک نوشته شده است. ابتدا در ۷ اکتبر ۲۰۱۶، یک هفته پیش از انتشار آلبوم، به عنوان سومین تک آهنگ تبلیغاتی آلبوم منتشر شد. سپس در ۳ ژانویه ۲۰۱۷ به عنوان دومین تک آهنگ آلبوم منتشر شد. «شست ها» یک ترانهٔ الکتروپاپ پرانرژی است که عناصری از هاوس و پاپ در آن به کار رفته است.
«عمداً» () ترانه ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از دومین آلبوم استودیویی او "تکامل" (۲۰۱۶) است و نخستین قطعهٔ این آلبوم است. متن ترانه توسط سابرینا کارپنتر و تهیه کننده اش ایدو زمیشلانی نوشته شده است. این ترانه در ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۶ به عنوان تک آهنگ آغازین آلبوم منتشر شد. «عمداً» یک آهنگ رقص است و دربارهٔ رابطه ای صحبت می کند که قرار نبوده پیش بیاید. این آهنگ همراه با یک موزیک ویدئو به کارگردانی جیمز میلار در ۱۲ اوت ۲۰۱۶ در کانال ویووی کارپنتر منتشر شد. در این ویدئو، کارپنتر در حال قدم زدن و گشت و گذار در لندن است.
گرادیوا "به معنای" "«قَدَم زَن، زَنِ راهرو (زنی که گام برمی دارد)»،" یک شخصیت اسطوره ای است که ویلهلم ینسن او را به عنوان شخصیت اصلیِ رمانش به همین نام آفرید. این شخصیت از یک نقش برجسته رومی الهام گرفته شده است. این نقش بعداً پس از انتشار مقاله ای در تفسیرِ این اثرِ ینسن توسط زیگموند فروید، به موضوع برجسته ای در هنر سوررئالیستی تبدیل شد. خاستگاه. این شخصیت برای نخستین بار در رمانی به همین نام ("Gradiva)" اثر ویلهلم ینسن ظاهر شد. در این رمان، قهرمانِ داستان، مجذوبِ یک شخصیتِ زن در یک نقش برجسته باستانی می شود و نام او را «گراویدا» می گذارد که در لاتین به معنای «اویی که گام برمی دارد» است. همچنین باور بر این است که این نام ادای احترامی به مارس گراویدوس، خدایِ جنگ رومیان است. اوایل پس از انتشارِ رمانِ "Gradiva"، کارل یونگِ روان کاو این رمان را به همکارش زیگموند فروید پیشنهاد داد. فروید این حکایت را مُجاب کننده یافت و مقالهٔ تأثیرگذارش با عنوانِ «"توهم و رؤیا در گرادیوایِ ینسن»" (به آلمانی: Der Wahn und die Träume in W. Jensen's Gradiva) را در سال ۱۹۰۷ منتشر نمود. پس از آن، او چند نامه با ینسن رد و بدل کرد و «ینس
ن فروید را بابتِ تحلیلِ رمانش، تملق کرد.» اصالت. این نقش برجسته، یک نقش برجسته رومی از دوران نوآتیک (Neo-Attic) است که احتمالاً به نوبهٔ خود یک کپی از یک نسخهٔ قدیمی تر یونانی مربوط به سدهٔ چهارم پیش از میلاد است. نقش برجستهٔ کامِل، دارایِ نقشِ سه زن (الهه های شبنم و فرزندانِ کِکرُپس) است که به نام های هورای و آگرولیدس (Agraulids) شناخته می شوند: هرس (Heres Of Athens)، پاندروسوس (Pandrosus) و آگلولوس (Aglaulus, daughter of Cecrops). این سه زن را در داستان اسطورهٔ اریختونیوس می بینیم که برخلافِ گوشزدِ آتِنا، مادرِ اریختونیوس، قُنداقِ اریختونیوسِ کودک را گشودند و دیدند که او نیمه مار است و وحشت کردند. این نقش برجسته توسط فردریش هاوزرِ (Friedrich Hauser) باستان شناس از قطعاتِ یافت شده در چندین مجموعه موزهٔ جداگانه کامل شد. قطعهٔ مربوط به این نقشِ به خصوص که گرادیوا نامیده می شود، در مجموعه موزهٔ کیارامونتیِ (Chiaramonti) واتیکان در رم نگهداری می شود. بقیهٔ قسمت های نقش برجسته در موزه اوفیزی در فلورانس به نمایش گذاشته شده است. در واقع در تاریخ، شخصیتی به نامِ گرادیوا وجود ندارد بلکه ویلهلم ینسن، با رمان خود، هویت
ِ گرادیوا را به این نقش برجسته که در آن زمانْ ماهیت و تاریخش مشخص نبود، بخشید. در فرهنگ عامه. سالوادور دالی به همسرش، گالا دالی، لقبِ «گرادیوا» داده بود. در تعدادی از نقاشی هایش، شکل گرادیوا برایش الهام بخش واقع شد و اغلب از همسرش به عنوان مدل کمک می گرفت. از این نقاشی ها می توان به «گردیوا» (۱۹۳۱)، «گرادیوا ویرانه های آنتروپومورفوس را می یابد» (۱۹۳۱) و «ویلیام تِل و گرادیوا» (۱۹۳۱) اشاره کرد. گرادیوا الهام بخش دیگر نقاشی های سبک سوررئالیست نیز بود. یکی از این نمونه ها به نام «گرادیوا» (۱۹۳۹) اثر آندره ماسون، نمادهای جنسی شخصیت را بررسی می کند. در سال ۱۹۳۷، آندره برتون، نویسندهٔ سوررئالیست، که به عنوان رهبر جنبش شناخته می شود، یک گالری هنری به نام "گرادیوا" در رودخانهٔ ریوْگوش (Rive Gauche) افتتاح کرد. این استودیو توسط مارسل دوشان طراحی شده است که درب را نمادین به شکلِ گرادیوا همراه با یک چهرهٔ مَرد خلق کرده است. فیلم هنری کوتاهِ "Gradiva Sketch 1" (۱۹۷۸، دوربین: برونو نویتن) ساختهٔ ریموند کاراسکو، فیلمساز فرانسوی، به عنوان «برساختی شاعرانه دربارهٔ بُت شدگیِ (فَتیش شدگیِ) مِیل، که گویا برخلاف خوانشِ فروید، حر
کت مهربانانه پای دختر، خودِ شیء است، نه مَرجَعِ صِرفِ مِیلِ مَردانه.» توصیف شد. در سال ۱۹۶۸، میشل لیریس، نویسنده و قوم نگار سوررئالیست فرانسوی، همراه با ژان جامین، مجله ای آکادمیکِ "Gradhiva را" بنیان نهادند و در آن موضوعاتی پیرامون انسان شناسی را پوشش دادند. این مجله از سال ۲۰۰۵، توسط Musée du quai Branly در پاریس منتشر می شود.
«تمام چیزی که داریم عشق است» () ترانه ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از دومین آلبوم استودیویی او به نام "تکامل" (۲۰۱۶) و آخرین قطعهٔ این آلبوم است. این ترانه توسط کارپنتر، افشین سلمانی و جاش کومبی نوشته شده و گروه نان فیکشن (همکاری افشین سلمانی و جاش کومبی) آن را تولید کرده اند. این ترانه در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۶ به عنوان اولین تک آهنگ تبلیغاتی از آلبوم "تکامل" منتشر شد و همزمان با پیش خرید آلبوم، سه هفته قبل از انتشار رسمی آلبوم در دسترس قرار گرفت. «تمام چیزی که داریم عشق است» یک آهنگ رقص است که دربارهٔ شادی، خوشبینی و عشقی صحبت می کند که در یک رابطهٔ جدید به وجود می آید. به گفتهٔ سابرینا، این ترانه مثبت ترین ترانهٔ آلبوم است.
«در آستانه ۲۰ سالگی» () ترانه ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از چهارمین آلبوم استودیویی او به نام "" (۲۰۱۹) است که به عنوان تک آهنگ آغازین این آلبوم در ۸ مارس ۲۰۱۹ توسط هالیوود رکوردز منتشر شد. متن ترانه توسط کارپنتر، پاول گای شلتون تو و وارن «اوک» فلدر نوشته شده است. از نظر موسیقایی، «در آستانه ۲۰ سالگی» تحت تأثیر هیپ هاپ و ترپ است و «صدای پاپ خاصی» دارد. از نظر محتوایی، این ترانه دربارهٔ کارپنتر است که می خواهد مسئولیت های خودش را بر عهده بگیرد و به جای اهمیت به نظرات دیگران، خودش تصمیم بگیرد.
«پاریس» () ترانه ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از سومین آلبوم استودیویی او به نام "" (۲۰۱۸) و دومین قطعهٔ این آلبوم است. متن ترانه توسط کارپنتر، برت مک لافلین و جیسون اویگن نوشته شده است و تهیه کنندگی آن بر عهدهٔ مک لافلین و اویگن و گیان استون بوده است. این ترانه در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۸ توسط توسط هالیوود رکوردز به عنوان اولین تک آهنگ تبلیغاتی این آلبوم، همزمان با پیش سفارش آلبوم منتشر شد. این ترانه دربارهٔ پاریس، شهر عشق است و اینکه چگونه در آنجا به یاد یک معشوق در لس آنجلس می افتیم.
«زمان بد» () ترانه ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از سومین آلبوم استودیویی او به نام "" (۲۰۱۶) و ششمین قطعهٔ این آلبوم است که در ۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط هالیوود رکوردز به عنوان دومین تک آهنگ تبلیغاتی این آلبوم منتشر شد. این ترانه توسط سابرینا کارپنتر، جولیا کارلسون و اسکار گورِس نوشته شده است. موضوع ترانه دربارهٔ کسی است که به دنبال «زمان خوبی» می گردد، اما دعوت او رد می شود.
«در تخت من» () ترانه ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از چهارمین آلبوم استودیویی او به نام "" (۲۰۱۹) و اولین قطعهٔ این آلبوم است. متن ترانه توسط کارپنتر، استف جونز و تهیه کنندهٔ ترانه، مایک سابف نوشته شده است. هالیوود رکوردز «در تخت من» را به عنوان تک آهنگ سوم و پایانی این آلبوم همزمان با پیش فروش آلبوم در ۷ ژوئن ۲۰۱۹ منتشر کرد.
«دل منو به دست بیار» () ترانه ای از خواننده آمریکایی سابرینا کارپنتر از ششمین آلبوم استودیویی او به نام "مختصر و مفید" (۲۰۲۴) است. کارپنتر این ترانه را همراه با جولیا مایکلز، ایمی آلن و تهیه کنندگان جان رایان و جولیان بونتا نوشت. این ترانه در ۲۳ اوت ۲۰۲۴ توسط آیلند رکوردز به عنوان سومین قطعهٔ آلبوم منتشر شد.
«الان به من نیاز داری؟» () ترانه ای از خواننده و ترانه پرداز نروژی گرل این رد و خواننده آمریکایی سابرینا کارپنتر است. متن ترانه توسط این دو نفر به همراه تهیه کنندهٔ آن، ماتیاس تیلز نوشته شده است. این ترانه در ۲۲ مارس ۲۰۲۴ به عنوان سومین تک آهنگ از دومین آلبوم استودیویی گرل این رد به نام "من دوباره انجامش می دهم عزیزم!" (۲۰۲۴) منتشر شد.
«دارم وانمود می کنم» () ترانه ای از خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر از چهارمین آلبوم استودیویی او به نام "" (۲۰۱۹) و چهارمین قطعهٔ این آلبوم است. متن ترانه توسط کارپنتر، جکسون مورگان، کیتی پرل من و تهیه کنندگان ترانه، مائوریکیو رنگیفو و اندرس تورس نوشته شده است. این ترانه در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۸ توسط هالیوود رکوردز به عنوان اولین تک آهنگ تبلیغاتی این آلبوم یک هفته پیش از انتشار رسمی آلبوم، منتشر شد. «دارم وانمود می کنم» با تأثیرات تراپیکال هاوس و پاپ، ترانه ای تروپیکال است که متن آن دربارهٔ فراز و نشیب های یک رابطه صحبت می کند.
گوست هاوس () با نامِ اصلیِ خانه ۳ - گوست هاویس () یک فیلم ترسناک به کارگردانی اومبرتو لنتسی است که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به دانلد اوبراین، مری سلرز، لارا وندل اشاره کرد. موفقیت تجاری فیلم سبب شد که دنباله ای برای این فیلم به نام "افسونگری" ساخته شود.
اسکوبرت «اسکوبی» دو شخصیت همنام و قهرمان فرنچایز پویانمایی تلویزیونی به همین نام است که در سال ۱۹۶۹ توسط شرکت پویانمایی آمریکایی هانا باربرا خلق شده است. او یک گریت دین نر و همراه مادام العمر کارآگاه آماتور شگی راجرز است که ویژگی های شخصیتی بسیاری را با او به اشتراک می گذارد. او ترکیبی از رفتارهای سگ و انسان را نشان می دهد (یادآور حیوانات ناطق دیگر در مجموعه هانا باربرا) و دوستانش کم و بیش با او به عنوان یک برابر برخورد می کنند. اسکوبی غالباً به شیوه ای روتاسیک صحبت می کند و حروف جایگزین می کند و حروف اول بسیاری از واژه ها را با 'r' جایگزین می کند. تکیه کلام او «اسکوبی-دوبی-دو!» است. تاریخچه. نویسندگان جو روبی و کن اسپیرز مجموعه اصلی "اسکوبی دو" را با عنوان "اسکوبی دو، کجایی!" برای استودیوی هانا-باربرا ساختند. این مجموعه بخشی از برنامه کارتونی صبح های شنبه شبکه سی بی اس در ۱۹۶۹–۱۹۷۰ بود. در ابتدا، این مجموعه با نام "پنج اسرار" معرفی شده بود و سگی که بعدها به اسکوبی تبدیل شد، در اصل یک شخصیت فرعی بود — یک سگ نوازنده بانگو به نام «خیلی زیاد» که در مراحل مختلف توسعه، گاهی نژادش گریت دین و گاهی سگ چوپان در نظر گر
فته می شد. تا اوایل سال ۱۹۶۹، زمانی که این مجموعه با نام "چه کسی ت-ت-ترسیده است؟" به شبکه ارائه شد، شخصیت «خیلی زیاد» به یک گریت دین ترسو تغییر یافته بود. اما بین ارائه ناموفق اولیه و ارائه دوم که منجر به تأیید مجموعه شد، فرد سیلورمن، مدیر برنامه های روزانه سی بی اس، نام سگ و مجموعه را به اسکوبی-دو تغییر داد. سیلورمن ادعا کرد که این نام را از هجاهای «دو-بی-دو-بی-دو» در ترانه معروف «غریبه ها در شب» از فرانک سیناترا الهام گرفته است. با این حال، چند ماه پیش از آن در سال ۱۹۶۸، نامی مشابه در عنوان ترانه «احساس خیلی خوب (ا.س.ک.و.ب.ی.-د.و.)» از گروه موسیقی آرچی ها دیده شده بود. این گروه ساختگی در مجموعه "نمایش آرچی" حضور داشت که آن نیز تحت نظارت سیلورمن بود. همچنین، در یک قسمت آزمایشی پخش نشده از یک مجموعه تلویزیونی به نام "تاب خوردن با هم" که در سال ۱۹۶۳ از سی بی اس پخش شد، شخصیتی با نام اسکوبی دو وجود داشت. ایوائو تاکاموتو، طراح تولید، با راهنمایی یکی از همکارانش در هانا-باربرا که در پرورش گریت دین نیز تخصص داشت، شخصیت اسکوبی دو را طراحی کرد. او ویژگی های ظاهری اسکوبی را برعکس یک گریت دین اصیل و برنده جایزه قرار د
اد؛ از جمله چانه شیب دار، لکه های روی بدن، دم بلند، پشت خمیده و پاهای پرانتزی. برای تعریف شخصیت اسکوبی، روبی و اسپیرز از نقش های باب هوپ در کمدی های ترسناکش الهام گرفتند — یک ترسو که در لحظات حساس، وقتی دوستانش در خطر هستند، شجاعت از خود نشان می دهد. دان مسیک، صداپیشه باسابقه هانا-باربرا، اولین کسی بود که به اسکوبی صدا بخشید و دهه ها روی این شخصیت کار کرد. "اسکوبی دو، کجایی!" در ۱۳ سپتامبر ۱۹۶۹ ساعت ۱۰:۳۰ صبح به وقت شرق آمریکا از "سی بی اس" پخش شد. این مجموعه دو فصل ادامه داشت و در مجموع ۲۵ قسمت تولید شد. آخرین قسمت از پخش اولیه آن در ۳۱ اکتبر ۱۹۷۰ به نمایش درآمد. شخصیت. در بیشتر نسخه های این مجموعه، اسکوبی یک گریت دین منحصر به فرد در نظر گرفته می شود که توانایی صحبت کردن دارد، اما انگلیسی را شکسته و نامفهوم ادا می کند و معمولاً قبل از واژه ها یا صداهای مختلف، حرف «R» را اضافه می کند. با این حال، در برخی نسخه ها مانند "توله سگی به نام اسکوبی دو"، او به عنوان سگی با اختلال گفتاری به تصویر کشیده می شود و در دنیای خیالی مجموعه، هیچ کس در کولزویل از این که او صحبت می کند، تعجبی ندارد. در سال های اخیر، به ویژه در
"اسکوبی دو! رمز و راز گنجانده شده"، توانایی گفتاری اسکوبی پیشرفت کرده و می تواند جملات کامل بگوید، هرچند همچنان بخشی از مشکل گفتاری اش باقی مانده است. سطح هوش او معمولاً با دوستانش برابر است، اما درست مانند آنها، گاهی دچار دست و پاچلفتی بودن و حواس پرتی می شود. شخصیت اسکوبی در نسخه های مختلف از مجموعه های پویانمایی و فیلم های لایو اکشن به طور متنوعی توسعه یافته و گاهی متناقض به نظر می رسد. برای مثال، در مجموعه اصلی و فیلم های لایو اکشن جدید، شگی و اسکوبی برای اولین بار در نوجوانی با یکدیگر آشنا می شوند. اما این روایت با مجموعه پویانمایی "توله سگی به نام اسکوبی دو" تضاد دارد، زیرا در آن، شگی و اسکوبی از دوران کودکی یکدیگر را می شناسند. البته، فیلم ها ممکن است در یک خط زمانی متفاوت نسبت به کارتون ها قرار بگیرند. در نقش یک سگ بالغ، اسکوبی معمولاً ترکیبی از یک حیوان خانگی و یک دوست صمیمی برای همراهانش محسوب می شود. در تمامی نسخه های این شخصیت، اسکوبی و شگی چندین ویژگی مشترک دارند؛ مهم ترین آنها ترسو بودن و همیشه گرسنه بودن است. بااین حال، دوستانشان (فرد، دافنه و ولما) معمولاً آنها را با وعده «اسنک های اسکوبی» تشو
یق می کنند تا به دنبال شرورهای نقاب دار بروند. این خوراکی شبیه به بیسکویت استخوانی یا، در نسخه های جدیدتر، به شکل پلاک گردن اسکوبی طراحی شده است. با این وجود، وفاداری ذاتی و شجاعت اسکوبی گاهی باعث می شود که حتی بدون هیچ مشوقی، رفتار قهرمانانه ای از خود نشان دهد. همچنین، اسکوبی بسیار قلقلکی است و این ویژگی در بسیاری از مجموعه ها و فیلم های او دیده می شود. اسکوبی اختلال گفتاری دارد و معمولاً بیشتر واژه ها را طوری تلفظ می کند که انگار با حرف «R» شروع می شوند. بااین حال، اکثر شخصیت ها او را تقریباً بدون مشکل متوجه می شوند. در اغلب نسخه ها، جملاتش کوتاه هستند و اگر بخواهد چیزی طولانی تر از سه یا چهار کلمه بگوید، معمولاً از بازی با حرکات دست و بدن (پانتومیم) استفاده می کند. عبارت معروف او که معمولاً در پایان هر قسمت فریاد می زند، «اسکوبی-دوبی-دو!» یا «روبی-روبی-رو» است. دان مسیک از آغاز تا سال ۱۹۹۴ در "شب های عربی" صداپیشگی اسکوبی را بر عهده داشت. پس از آن، به دلیل ترک سیگار، صدای او تغییر کرد و دیگر نتوانست همان افکت خشن و گرفته را ایجاد کند. او در سال ۱۹۹۶ دچار سکته مغزی شد که به پایان دوران حرفه ای اش انجامید و
در سال ۱۹۹۷، قبل از اینکه در پروژه دیگری از "اسکوبی" "دو" حضور یابد، درگذشت. مسیک همچنین صداپیشه سگ های آسترو در "جتسون ها" و ماتلی (که خنده خاصی داشت) بود. ویژگی مشکل گفتاری اسکوبی و آسترو آن قدر به هم شباهت دارد که بسیاری عبارت معروف «Ruh-roh!» را که در واقع متعلق به آسترو است، به اشتباه به اسکوبی نسبت می دهند (مثلاً «Ruh-roh, Raggy!»). بااین حال، صدای اسکوبی نسبت به آسترو بم تر و خش دارتر بود. طبق گفته فرد در "اسکوبی دو: پشت صحنه ها"، در ابتدا داشتن سگی با سیب گلو کمی عجیب به نظر می رسید، اما کم کم به آن عادت کردند، بنابراین وقتی اسکوبی شروع به حرف زدن کرد، دیگر چیز عجیبی نبود. بااین حال، علیرغم توانایی خاصش در صحبت کردن، نقاط ضعفی هم داشت، از جمله ترس بیش از حدش. اما با گذشت زمان و قوی تر شدن پیوند اعضای گروه شرکت رمز و راز، او رابطه ای ویژه با شگی شکل داد و خودشان را با شرلوک هولمز و دکتر واتسن مقایسه کردند. شگی می گوید که از همان ابتدا همه چیز بین آنها هماهنگ بود و هر وقت گروه به طعمه ای برای فریب شرورها نیاز داشت، او و اسکوبی داوطلب می شدند. او همچنین می گوید که هیچ کس را بهتر از اسکوبی برای همکاری نمی
شناسد. فرد نیز معتقد است که تنها چیزی که اسکوبی را بیشتر از هیولاها می ترساند، رفتن به دامپزشکی است. ظاهر و کالبدشناسی. اسکوبی از سر تا پا قهوه ای است و چند لکه سیاه مشخص روی بالاتنه خود دارد، اما ماسک تیره ای روی صورتش ندارد. او معمولاً چهارپا راه می رود اما گاهی ویژگی های دوپا و انسان مانند از خود نشان می دهد. اسکوبی دارای انگشتان شست مخالف است و می تواند از پنجه های جلویی خود مانند دست ها استفاده کند. او بینی سیاه رنگی دارد و یک قلاده آبی با پلاک زرد الماسی شکل به گردن دارد که روی آن حرف «SD» (مخفف نامش) حک شده است. همچنین، او در هر پا چهار انگشت دارد. برخلاف سگ های معمولی، هر پنجه او فقط یک پد دارد، ویژگی ای که برای ساده تر شدن طراحی در سالنامه های اسکوبی دو اضافه شد. دم اسکوبی کاملاً انعطاف پذیر است و می تواند از آن برای تاب خوردن یا فشار دادن دکمه ها استفاده کند. همچنین، سر و دم او قابلیت تغییر شکل دارند و برای برقراری ارتباط یا ایجاد حواس پرتی مفید هستند. ایوائو تاکاموتو، خالق اسکوبی، بعدها توضیح داد که قبل از طراحی این شخصیت، ابتدا با یک پرورش دهنده سگ های گریت دین صحبت کرده بود. این پرورش دهنده، ویژ
گی های یک سگ اصیل و برنده جایزه را برای او توصیف کرد، اما تاکاموتو برعکس آن را طراحی کرد. او گفت: «من تصمیم گرفتم برعکس آن عمل کنم و به او یک پشت خمیده، پاهای پرانتزی، چانه کوچک و چیزهایی از این قبیل بدهم. حتی رنگش هم نادرست است.» طبق مجله رسمی که همراه با فیلم ۲۰۰۲ منتشر شد، سن اسکوبی هفت سال است. صداپیشگان. دان مسیک اولین کسی بود که ویژگی های گفتاری اسکوبی را خلق کرد و از سال ۱۹۶۹ تا زمان بازنشستگی اش در سال ۱۹۹۶، در تمامی تولیدات "اسکوبی دو" صداپیشه این شخصیت بود. پس از او، هدلی کی در سال ۱۹۹۷ برای مدت کوتاهی در دو قسمت از "جانی براوو" و چند تبلیغ تلویزیونی، صداپیشگی اسکوبی را بر عهده گرفت. اسکات اینس (که در آن زمان صداپیشه شگی نیز بود)، از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ در فیلم های پویانمایی ویدئویی به اسکوبی صدا بخشید و تا سال ۲۰۰۸ همچنان در بازی های ویدئویی (مانند "اسکوبی-دو! شب ۱۰۰ لولو")، اسباب بازی ها و برخی تبلیغات، نقش این شخصیت را ادامه داد. در فیلم لایو اکشن ۲۰۰۲ و دنباله اش در ۲۰۰۴، نیل فنینگ صداپیشگی اسکوبی کامپیوتری را انجام داد. از سال ۲۰۰۲، فرانک ولکر (که از ۱۹۶۹ صداپیشه فِرِد بوده است) به طور رسمی صداپیشه جد
ید اسکوبی شد. او کارش را از "چه خبر، اسکوبی دو؟" شروع کرد و در دیگر اسپین آف ها، از جمله فیلم های لایو اکشن "اسکوبی دو، راز آغاز می شود" و "اسکوبی دو، نفرین هیولای دریاچه"، این نقش را ادامه داد. همچنین، دیو کولیر و ست گرین در مجموعه "مرغ ربات" صداپیشگی اسکوبی را بر عهده داشته اند. بازخورد. کیسی کیزم، صداپیشه اصلی شگی راجرز، معتقد بود که اسکوبی ستاره اصلی این مجموعه است و او را با شکیل اونیل مقایسه کرد. کیسم توضیح داد: «مردم حیوانات را بیشتر از انسان ها دوست دارند. درست می گویم یا نه؟ آنها به حیوانات خانگی شان بیشتر از آدم ها محبت می کنند. اسکوبی آسیب پذیر، دوست داشتنی و ترسو است، درست مثل بچه هایی که او را تماشا می کنند. اما همان طور که بچه ها دوست دارند فکر کنند که شجاع هستند، اسکوبی هم همین تصور را دارد.»
گرادیوا رمانی به قلمِ ویلهلم ینسن است که ابتدائاً در حواشیِ اول ژوئن تا بیستم جولایِ ۱۹۰۲ روزنامهٔ وینیِ «Neue Freie Presse» منتشر شد. این اثر از نقش برجسته ای رومی به همین نام الهام گرفته شد و مبنایی برای مطالعهٔ معروف زیگموند فروید در سال ۱۹۰۷ "به نام «هذیان و رؤیا در گرادیوایِ ینسن»" گَشت. فروید صاحبِ نسخه ای از این نقش برجسته بود که در سال ۱۹۰۷ با شَعف آن را در موزه های واتیکان مشاهده کرده بود. این نسخه را می توان روی دیوار اتاقش (که دَرَش درگذشت و اینک به عنوان موزهٔ فروید در لندن شناخته می شود) یافت. داستان. داستان پیرامونِ یک باستان شناسِ بی احساس به نام «نوربرت هانولد» است که ناگهان با زنِ درونِ نقش برجسته ای که در موزه ای در رم می بیند و مخصوصاً با نحوهٔ گام برداشتنِ آن زن و حالتِ پای عقبِ او، اشتغالِ ذهنی می یابد. او آن زن را «گرادیوا» می نامد که به لاتین «قَدَم زَن» (اویی که گام برمی دارد). پس از بازگشت به آلمان، او کپی ای از نقش برجسته را در اتاق کارش به دیوار آویزان می کند و هر روز به آن می اندیشد. او احساس می کند که رفتار آرام و ساکتِ زن متعلق به رم شلوغ و جهان وطنی نیست، بلکه متعلق به یک شهرِ ک
وچکتر است و به دلش می افتد که دخترِ نقش برجسته، در حال راه رفتن بر مَعبری در شهر پمپئی است. مَعبری عرضی مانند خطوط عابر پیاده که بینشان شیار وجود دارد و برای جلوگیری از گِل آلودشدنِ پاها تعبیه شده اند. به نظرِ او این دختر را در حالِ جهیدن از روی شیارهاست. اندکی پس از آن، هانولد در خواب می بیند که او را در زمان به عقب برده اند تا با این دختری که راه رفتنِ خاصش او را مجذوبِ خود کرده، ملاقات کند. هانولد، او را مانندِ تصوراتِ پیش ترش، در حال قدم زدن در خیابان های پمپئی می بیند در که ناگهان خاکستر داغِ وزوویوس، شهر و طبعاً دختر را در سال ۸۹ پس از میلاد، فرو می برد. او از خواب برمی خیزد و متوجهِ هیاهوی مردم خیابان می شود که متناظر با هیاهوی مردم پمپئی در خوابش بوده. این رؤیای خارق العاده و این ایدهٔ ناشی از آن که گرادیوای ذهنِ او واقعیت دارد، هانولد را به سفری واقعی به رم، ناپل و در نهایت پمپئی هدایت می کند، جایی که به طور شگفت انگیزی، او گرادیوای نقش برجسته اش را می بیند که آرام و شناور از روی سنگ های گدازه ای قدم می زند. دخترک را دنبال می کند، او را گم می کند، سپس او را می بیند که روی پله های پایین، بین دو ستون ن
شسته است. هانولد ابتدا گمان می کند که توهم زده است اما متوجه می شود که یک مارمولک هم متوجهِ حضورِ گرادیوا شده و از گرادیوا می گریزد؛ این باعث شد هانواد گمان کند که گرادیوا، واقعی است. هانولد به زبان لاتین به گرادیوا سلام می کند و دختر جواب می دهد: «اگر می خواهی با من صحبت کنی، باید به آلمانی صحبت کنی.»، قتی هانولد ماجرای نقش برجسته و رؤیایش را برای دختر می گوید ادختربی نکه بفهمد به او می نگرد، بلند می شود و می رود. هانولد به دنبال او صدا می زند: «فردا در ساعت ظهر دوباره به اینجا می آیی؟» اما او برنمی گردد، جوابی نمی دهد و چند لحظه بعد در گوشهٔ دیواری ناپدید می شود. هانولد با عجله دنبالش می رود، اما او هیچ جا دیده نمی شود. آنچه در پِی می آید، تلاش او برای تعیین این است که آیا زنی که دیده، واقعی است یا یک توهم است. هانولد به دنبال دخترک، در دو هتلِ شهر با نام های «سوئیس» و «دیومِن» کند و کار می کند اما گرادیوا را در آنجا نمی یابد. روز بعد دوباره به سمت محل ملاقات اولیه حرکت می کند. در راه یک شاخه از «سوسن وحشی» (آسفُدِل) برای هدیه به گرادیوا برمی چیند. دوباره گرادیوا را می بیند و گل را هدیه می دهد و دوباره با گ