Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ضور، با یکی از دختران سادات تهرانی ازدواج کرد. حاج حسن در سال ۱۳۰۵، با دختر یکی از خویشاوندان دور از خانواده ای متوسط به نام ربابه، دختر حاج رضا احمد، صاحب یک آجرپزی کوچک، ازدواج کرد. حاصل این ازدواج پنج پسر به نام های امیر، منصور، هاشم، محسن و اسماعیل بود. حاج حسن در سال ۱۳۲۷، در نیمه راه زندگی، و آغاز موفقیت تجاری، شبی که به خانه بازمی گشت، احساس بیماری کرد. پسر کوچکش اسماعیل، در آن زمان دوساله بود. حاج حسن به مدت هشت ماه در خانه بستری بود. یک شب سرد زمستانی، فرزندانش را به دور خود جمع کرد و آنها را وصیت کرد و از دومین پسرش منصور، خواست مدرسه را ترک کند و به بازار به کمک برادرش برود. او، طلوع روز بعد را ندید. پسر بزرگش امیر را وصی خود قرار داده بود و فروش اموال را تا پیش از آنکه اسماعیل، کوچک ترین فرزندش، به سن قانونی برسد، ممنوع کرده بود. حاج حسن اجازه نداده بود تا قبل از رسیدن پسرانش به سن قانونی، اموالش را تقسیم کنند. او همچنین، سهمی مساوی سهم هر یک از فرزندانش برای همسرش به ارث گذاشته بود و همین امر موجب شد همسرش تا پایان عمر، مدیریت خاندان عمیدحضور را بر عهده داشته باشد. تا دهه ۵۰ خانواده تنها در بخش ع
مده فروشی کفش فعالیت می کرد ولی در صدد تغییر شیوه تجارت خود بود. در آن زمان شرکت تازه تاسیس «کفش ملی» به مدیریت رحیم ایروانی، تامین کننده اصلی کفش ایران بود. ایروانی، در یک سفر تجاری، با هاشم عمید حضور ملاقات کرده بود و از تصمیماتش برای گسترش کارخانه و مکانیزه کردن آن با هاشم سخن گفته بود. در آن سال ها، حکومت، برای رشد اقتصاد کشور از بخش خصوصی حمایت می کرد. هاشم در نامه ای طولانی به برادرانش، جزییات برنامه های ایروانی را شرح داد و فهرستی بلندبالا از ماشین آلات خریداری شده توسط ایروانی را برای آنان فرستاد و توصیه کرد جهت ورود به حوزه صنعت، باید از حمایت های سخاوتمندانه دولت استفاده کرد. به این ترتیب اندکی بعد، برادران عمیدحضور زمین نسبتاً وسیعی را در حوالی تهران خریداری کردند و کفش بلّا متولد شد. شروع به کار. کفش بلّا در سال ۱۳۴۱ توسط نهاپت مرادیانس و همسرش، نوارت طومانیانس روبن پور و سه فرزندش، استپان، ایزابل و ریدا، با سرمایه سه میلیون ریال به ثبت رسید. چند ماه بعد، امیر و منصور عمید حضور شرکت بلّا را که هنوز وارد مرحله تولید نشده بود، خریداری کردند. منصور عمیدحضور که معتقد بود رونق یا سودآوری در تولید است ن
ه توزیع، برای همین شرکت جم را در سال ۴۲ ثبت کرد. «شرکت و کارخانجات لاستیک و کفش سازی جم» اولین شرکت صنعتی خانواده عمیدحضور است. یکی از برادران عمیدحضور، نقش گروه بلّا در پیشبرد صنعت مدرن ایران را این گونه شرح می دهد: ما در برابر انحصار تولید کفش که در دستان ایروانی و کفش ملی بود، ایستادیم و نه تنها به فکر رونق کسب و کار خویش بودیم، به حقوق مشتری نیز احترام می گذاشتیم. این مبارزه، در ابتدا، مبارزه ای سخت و دشوار بود، چراکه ایروانی شبکه گسترده ای از سیاستمداران، بانکداران و تکنوکرات ها را به حامیان خود بدل کرده بود و به شدت در مقابل هر رقیب نوپایی مقاومت می کرد. هاشم عمید حضور در سال ۱۳۴۳، بدون گذراندن پایان نامه پیش از به پایان رساندن دوره فوق لیسانس، به ایران سفر کرد و به خواست مادر و برادر بزرگ تر در ایران ماند و در وزارت اقتصاد و دارایی مشغول به کار شد. او پس از استخدام، مدت پنج سال در بخش کارشناسی روابط ایران و اروپای شرقی وزارت اقتصاد به عنوان معاون محمد یگانه فعالیت کرد. او به عنوان کارشناس و مدیر میانی در اکثر مذاکرات و انعقاد همکاری های فنی، اقتصادی و بازرگانی با اروپای شرقی و شوروی مشارکت داشت. تجارت
گروه بلّا، در اوایل دهه ۱۳۵۰، با بازگشت اسماعیل عمید حضور رونق بسیار گرفت. او در سال ۱۳۵۱، دکترای اقتصاد خود را از دانشگاه کلرمونت کالیفرنیا دریافت کرد و پایان نامه اش را در اقتصاد نفت نوشت و مدتی نیز در صندوق بین المللی پول، کار کرد. در سال ۱۳۵۱، با دعوت جمشید آموزگار وزیر دارایی و مسوول تیم مذاکرات نفتی، به عنوان مشاور نفتی به ایران بازگشت. هاشم و اسماعیل با وجود کار در بخش دولتی، به برادران خود در گروه صنعتی بلّا، کمک فکری می کردند. هاشم در سال ۱۳۵۶، به اصرار برادرانش از کار دولتی کناره گرفت، به گروه بلّا پیوست و تمام حواس خود را بر رونق تجارت خانوادگی متمرکز کرد. او نقش مؤثری در توسعه فعالیت گروه بلّا و خصوصاً کارخانه جم پیش از انقلاب داشت. شبکه فروش. گروه صنعتی بلّا رشد کرد و در میانه دهه ۵۰، علاوه بر کفش، چرم، کارتن و جوراب نیز تولید می کرد و حتی برای فروش کالاهای خود در شبکه های ارتباطی، در حدود سال ۱۳۵۲، از کامپیوتر استفاده می کردند. محصولات گروه بلّا، انواع کفش های پلاستیکی، لاستیکی، گالش، پوتین، ورزشی، دمپایی، کفش تنیس مردانه و… بود. یکی از محصولات بلّا، در آغاز، کتانی تخت پلاستیکی بود. پس از چند سا
ل از مواد PVC برای تولید کفش استفاده کردند؛ چون سبک و راحت بود. آنان در شش سال اول، فروشگاه پخش نداشتند، تا اینکه در خرداد ۱۳۴۷ در سرچشمه و بعدها در چهارراه گلوبندک، فروشگاه کفش بلّا به بهره برداری رسید. فعالیت های اداری و بخشی از توزیع کفش را در این پاساژ انجام می دادند. شرکت بلّا، بخشی از تولید را به صورت انحصاری به بنکدارها می فروخت و مقداری از آن را خودش در بازار تهران و شهرستان ها پخش می کرد. به تدریج از سال ۱۳۴۹ فروشگاه ها در سطح تهران و شهرستان ها گسترش یافت. پس از آن همچنین قسمت بنکداری و عمده فروشی به توزیع کفش می پرداخت. گروه بلّا در سال ۱۳۵۷، دومین شرکت بزرگ تولید انواع کفش ماشینی، دارای ۱۸۹ نمایندگی فروش در سطح کشور بود. ۵۹ فروشگاه در تهران و ۱۳۰ فروشگاه در شهرستان ها، به توزیع کفش می پرداختند. نواحی استانی به ۹ منطقه تقسیم شده بود. در هر منطقه، یک فروشگاه مرکزی بود که محصولات را بین فروشگاه های زیرمجموعه خود پخش می کرد. مالکیت و مدیریت به سه شکل زیر طراحی شده بود. ۱- فروشگاه های شرکتی: این فروشگاه ها، متعلق به شرکت بود و پرسنل آن کارمندان گروه محسوب می شدند. فروشنده ها تا سه درصد پورسانت می گرفتن
د که ۶۵ درصد از این مبلغ، سهم مسوول فروشگاه و ۳۵ درصد سهم فروشنده بود. از مجموع این فروشگاه ها، ۱۱۵تای آنها شرکتی بودند. ۲- فروشگاه های درصدی: این فروشگاه ها شخصی بودند، ولی پرسنل آن کارمندان شرکت بودند. مالکان فروشگاه، ۹ درصد پورسانت دریافت می کردند. از میان این فروشگاه ها، شش فروشگاه شخصی بودند. ۳- فروشگاه های حق العمل کاری: این فروشگاه ها نیز شخصی بودند. پرسنل آن، غیرشرکتی و فروشنده تا ۲۰ درصد پورسانت می گرفت. ۶۸ تا از این فروشگاه ها، حق العمل کاری بودند. با گسترش تولید و بهبود کیفیت، از طریق معاملات پایاپای، در اوایل دهه ۵۰، بخش اندکی از محصولات کارخانه های کفش ماشینی از جمله شرکت بلّا به اروپای شرقی، شوروی، افغانستان و کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس صادر شد. گروه صنعتی بلّا. موسسات گروه، شامل شرکت تولیدی و صنعتی بلّا، تولیدکننده انواع کفش پلاستیکی و چرمی (تأسیس ۱۳۴۱)، شرکت جم، تولیدکننده انواع کفش لاستیکی (تأسیس ۱۳۴۸)، پخش جمشید، اداره فروشگاه ها (تأسیس ۱۳۴۹)، شرکت مهپوش، تولیدکننده انواع کفش چرمی (تأسیس ۱۳۵۱)، شرکت بلّا انواع کفش (تأسیس ۱۳۵۴)، ایران و فرانسه، جوراب گیلان (تأسیس ۱۳۵۰)، مرکز دیتا سنتر (تأسی
س ۱۳۵۳)، شرکت مدار بودند. از دیگر فعالیت های این خانواده، شرکت کارتن کار، چرم زوک (در سال های ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۶)، و بانک داریوش (در سال ۱۳۵۳) بود. آنان در زمینه سرمایه گذاری، کامپیوتر، توزیع و تولید کفش چرمی، کتانی، چکمه، پوتین، چرم و جوراب (خصوصاً در فاصله سال های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۵) مشارکت داشتند. گروه بلّا طی ۱۵ سال، فعالیتش را گسترش داد. این موسسات، بیش از ۲۵۰۰ پرسنل داشت. به نظر می رسد گسترش قابل توجه فعالیت شرکت ها در پنج سال آخر، به علت افزایش درآمدهای نفتی اتفاق افتاد. همین نکته پاشنه آشیل برخی از شرکت های گروه، در ارتباط با برخی از بانک ها شد. به نظر می رسد گروه از نظر توانایی در صنعت کفش و گسترش فعالیت بعد از کفش ملی، قرار داشت. گاهی اوقات گروه بلّا از برخی محصولات کفش ملی تقلید می کرد. در سال ۱۳۵۲، برخی تجار مذهبی نظیر کاظمی، توسلی، رفیق دوست، علیزاده، اسماعیل کارور و خانواده عمیدحضور در قم، کارخانه کارتن کار را به منظور تهیه انواع کارتن بسته بندی، تأسیس کردند. در تیر ۱۳۵۵، سهامداران شرکت با ریاست هاشم و اسماعیل عمیدحضور و اسماعیل کارور (مدیرعامل شرکت در سال های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۷)، افزایش سرمایه شرکت را به ۲۸۰ میل
یون ریال، پیشنهاد کردند، تا زیان های گذشته جبران و امکان پیشرفت آینده و تحصیل تنخواه گردان فراهم شود. در اواسط دهه ۵۰، گروه صنعتی بلّا، صاحب ۴۲۵۳۲ سهم از ۵۰ هزار سهام شرکت کارتن کار بود. این افزایش سرمایه، در سال ۱۳۶۶ موجب شد سهامداران سابق شرکت، علیه عمیدحضور شکایت کنند؛ مبنی بر اینکه افزایش صوری سرمایه از ۲۲۰ میلیون ریال به ۵۰۰ میلیون ریال در غیاب و بدون اجازه سایر سهامداران بوده است. بعد از این ادعا، مبلغ افزایش سرمایه به صاحبان سهام مسترد شد. سرانجام پس از حدود هشت سال، در سال ۱۳۷۳، شعبه یک دادگاه حقوقی، حکم کرد که برخلاف ادعای شاکیان، افزایش سرمایه شرکت در سال ۱۳۵۵، با اجازه اکثریت صاحبان سهام صورت گرفته و جعل و تزویری در افزایش سرمایه شرکت رخ نداده است. شرکت کارتن کار، در سال ۱۳۵۴ حدود ۲۰۰ پرسنل داشت، یک مهندس، ۱۸ کارمند و ۱۸۰ کارگر در آن مشغول به کار بودند. امور رفاهی در کفش بلّا. سیاست های رفاهی با استفاده از تجربه بازار بود. اگر کسی بیشتر تلاش می کرد، مدیرعامل از تنخواه به او پاداش می داد. گاهی وامی به یک کارگر نیازمند می داد، یا بازپرداخت آن را می بخشید. برای ازدواج خانواده های نیازمند و جهیزیه آنها
یا در ایام عید مواد غذایی مانند برنج و روغن و خاکه زغال در زمستان بین کارگران توزیع می شد. برادران عمیدحضور، در مواقعی همچون ازدواج، بیماری، یا خرید خانه پرسنل، حمایت هایی پدرانه از آنان می کردند. گسترش فعالیت شرکت ها، پرسنل و توسعه فعالیت صنعتی، موجب شد گروه بلّا از اوایل سال ۱۳۵۲، از برخی افراد برجسته دانشگاهی برای سازماندهی مدیریتی، دعوت به کار کرد. آنها شروع به تغییراتی در الگوی اداره شرکت ها کردند، اما مدیریت جدید به دلیل فرصت اندک و فشار بدهی ها، موفقیتی به دست نیاورد. پرسنل دفتر تجاری، در چندین سال اول اشتغال، بیمه نشده بودند، از این رو در موقع بیماری، بخشی از هزینه درمان آنها را می پرداخت. به مدت چندین سال در دفتر تجاری، برای اضافه کار، پولی پرداخت نمی شد؛ برای همین در مواقع مشکلات، به آنها کمک می کرد. پرسنل کارخانه، زودتر از کارکنان دفاتر تجاری بیمه شدند. در چند سال اول برای کارگران، سرویس رفت و آمد وجود نداشت و کارگران با کامیون های باربری جابه جا می شدند. پس از مدتی، کارخانه برای کارگران مناطق اسلامشهر و شهرری سرویس گذاشت. در اوایل دهه ۱۳۵۰، کارخانه های کفش بلّا، به دلیل افزایش تقاضا، توسعه بازار
و گسترش فروشگاه هایش در سه شیفت کار می کرد. به نظر می رسد تا اواخر سال ۱۳۵۴، ایده توسعه فعالیت در آنها وجود داشت؛ به همین دلیل برای توسعه کارخانه ها و متمرکز کردن کلیه واحدهای صنعتی که در اطراف تهران، گیلان و قم قرار داشتند، حدود ۱۰۰ هکتار زمین، در اطراف ساوه خریداری کردند. افول بلّا. مدیریت گروه بلّا، تا اوایل سال ۵۰، به صورت سنتی بود. تحصیلات امیر و محسن در حد سوم ابتدایی و کلاس هشتم و تحصیلات منصور و کریم در حد دیپلم بود. آنان فاقد آموزش مدیریتی صنعتی مدرن بودند. همین ویژگی باعث شد تعدادی از کارکنان گروه بلّا با وجود نزدیکی به امیر و منصور، و سال ها کار در مجموعه، در اعتراض به نظام پرداخت دستمزد، شرکت را رها کنند و بار دیگر با اصرار برادران عمیدحضور بر سرکار برگردند. تعدادی از شرکت های گروه بلّا، ناتوان در پرداخت بدهی بودند. در فضایی که دیدگاه های مختلف درون خانواده برای چگونگی مواجهه با بدهی به وحدت نرسیدند، پیشنهادهای مختلفی مانند فروش برخی از واحدهای صنعتی، فروش تعدادی از فروشگاه ها و تقسیم سایر واحدها بین برادران طرح شد. اما بر سر این آرا، به توافق نرسیدند. سرانجام مدیریت دوساله تمام واحدها تحت مدیریت
بانک ملی قرار گرفت. این امر همراه با وقوع انقلاب، سبب شد امیر تصمیم به انتقال فعالیت به کالیفرنیای آمریکا بگیرد. خانواده ای که کار خود را با محرومیت و فقر در بازار تهران شروع کرده بود و فرزندانش توانسته بودند دومین شرکت زنجیره ای توزیع کفش را مدیریت کنند، پس از قریب به ۳۰ سال، به دلایل استفاده از اعتبارات کوتاه مدت برای فعالیت صنعتی، آتش سوزی انبار کارخانه در سال ۱۳۵۶ و ناتوانی کوتاه مدت در عرضه کفش بلّا و جم، دچار مشکل در بازپرداخت بدهی شدند. از اواسط سال ۱۳۵۶، به دلیل کمبود نقدینگی تعدادی از کارخانه های کفش تحت فشار قرار داشتند. در همین دوره، تنش هایی بین برادران در مورد نحوه تخصیص منابع گزارش شده است. این تنش ها گاهی در نحوه رفتار با کارکنان دفتری هم تأثیر می گذاشت و آنان نیز مورد شماتت یا توهین قرار می گرفتند. گروه صنعتی بلّا، در سوم اردیبهشت ۱۳۵۷ در پرداخت وام ۷۰۰ میلیون تومانی برای کلیه شرکت ها همچنین بدهی بیمه ای کارکنان و پرداخت مالیات ناتوان شد. هشت بانک شامل دو طلبکار بزرگ، بانک ملی و بانک توسعه صنعتی، و شش بانک کوچک تر طلبکار بودند. از این رو بلّا تحت نظارت و مدیریت بانک ها قرار گرفت. مقامات وزارت
صنایع و فعالان صنعتی پیشنهاد کردند که شرکت امنای صنعتی عمید با مدیرعاملی بیژن امیرشاهی و عضویت اسماعیل عمیدحضور در هیئت مدیره، تأسیس شود تا برای بازپرداخت دوساله بدهی اقدام کنند. در همین زمان، طبق ارزیابی بانک، دارایی شرکت، کمی بیش از بدهی آن بود. روایت متفاوتی از ارزش دارایی های گروه در آن زمان وجود داشت. بانک های مذکور، همزمان با استمهال دوساله وام، مقداری نقدینگی برای گردش امور به شرکت امنای صنعتی عمید دادند. صاحبان شرکت بلّا، عامل ناتوانی خود در بازپرداخت وام را کمبود نقدینگی و فقدان وام های درازمدت صنعتی می دانستند. بنا بر تصمیم هیئت امنا، هرگونه امضای اسناد مالی باید از سوی مدیر منصوب بانک، تأیید می شد. در این دوره، دکتر اسماعیل عمیدحضور، نقش قابل توجهی در همکاری با مدیریت بانک برای حل بدهی ها ایفا کرد؛ اما پس از چند ماه، وقوع انقلاب آن تلاش ها را ناکام گذاشت. در مورد ناتوانی شرکت در بازپرداخت بدهی ها، دو روایت متفاوت وجود دارد. یک روایت بر نحوه استفاده از اعتبارات کوتاه مدت و نقش آن تأکید می کند و روایت ضعیف بر تصمیم امیر در سرمایه گذاری در خارج از کشور را عامل ناتوانی در پرداخت بدهی می داند. شاید تصمی
م حکومت بر واگذاری ۴۹ درصد سهام به کارگران و مردم، سیاست قیمت گذاری بر روی کالاها و اقدام حکومت پهلوی در دستگیری برخی از فعالان اقتصادی از سال ۱۳۵۴ به بعد، نقش مؤثری در اتخاذ خروج فعالان اقتصادی داشته باشد. مشکلاتی قبل از کنترل بانک ها، در برخی شرکت ها پدید آمد. این مسئله سبب بروز برخی سوءتفاهم ها در میان برادران، پیش از شکل گیری هیئت امنا شد. به امیر اتهام خروج چند میلیون دلاری ارز از کشور را زدند؛ در حالی که مشخص نیست این خروج ارز در چه زمانی صورت گرفته است؛ زیرا تا تابستان ۱۳۵۷، هنوز خروج ارز، غیرقانونی نبود. به نظر می رسد پیش از اینکه انقلاب، فراگیر شود، امیر در محلی که سه پسرش مشغول تحصیل بودند، منزلی برای اقامت خود و فرزندانش خرید. اسماعیل که تحصیل کرده اقتصاد بود؛ قبل از کنترل بانک ملی، ناکامی گروه را پیش بینی می کرد. به نظر او الگوی مدیریت سنتی و تکیه بیش از حد بر منابع بانکی کوتاه مدت، دلیل این ناکامی است. مجموعه تولیدی بلّا، مهپوش، جم، چرم زوک و جوراب گیلان، از دهه ۷۰ به بعد، با زیان گسترده و ناتوانی در رقابت مواجه شدند و بر اثر مدیریت دولتی و شبه دولتی، به تدریج به تعطیلی گراییدند. شرکت کارتن کار و
تعدادی از شرکت های چرمی هم، اکنون گرفتار زیان انباشته یا در حال تعطیلی هستند و هنوز بخش قابل توجهی از فروشگاه های آن، فعال هستند و به فروش کفش کارخانه ها و کارگاه های دیگر می پردازند. در زمانی که فضای احساسی پس از انقلاب بر همه ارکان اقتصادی غالب بود و مفهومی به نام «برند» در تولید و توزیع اهمیتی نداشت، نام گروه بلّا به شرکت فخرالاسلام تغییر یافت. تقارن این حادثه با انقلاب، موجب شد امیر به همراه خانواده اش در دی ماه ۱۳۵۷ به آمریکا مهاجرت کند. امیر تا زمان مرگ به همراه پسرانش، در زمینه تجارت فرش، صنایع آب و ملک داری از فعالان موفق ایرانی در آمریکا به شمار می رفت. سرانجام امیر عمیدحضور پس از ۳۵ سال فعالیت تجاری صنعتی در مهرماه ۱۳۷۹، در سن ۷۲سالگی در آمریکا درگذشت. شرکت های تولیدی کفش بلّا، پس از کنترل دولت، همانند اکثر شرکت های دولتی، با زیان های گسترده مواجه شدند. آنهایی که به موسسات عمومی غیردولتی واگذار شدند، تا حدی توانستند به فعالیت خود ادامه دهند، اما شرکت هایی که در دست سازمان های دولتی بودند، به علت زیان گسترده، تعطیل شدند. شرکت بازرگانی مربوط به فروشگاه ها هم اکنون هم فعال است.
مایک آدامل (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون، روزنامه نگار، بازیکن فوتبال آمریکایی، گزارشگر ورزشی، و مجری رادیو اهل ایالات متحده آمریکا است. آدامل مجری ورزشی اغلب ایستگاه های تلویزیونی شیکاگو، از جمله تلویزیون دابلیو ال اس از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۹ تا قبل از میزبانی در برنامه گلادیاتورهای شورشی آمریکایی بوده است، او اولین دوره کار خود را از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ درتلویزیون WMAQ سپری کرد، سپس از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ درتلویزیون WBBM شاغل بود و بعد از آن به کانال ۵ منتقل شد و تا ۲۰۱۷ در آنجا مشغول به کار بود، تا اینکه پزشکان CTE که نوعی زوال عصبی که با زوال عقل همراه می باشد را در مورد او تشخیص دادند. آدامل با عارضه زوال عقل مجبور به بازنشستگی شد. در بیشتر سال های ۲۰۰۸، آدامل برای دبلیودبلیوئی در نقش های مختلفی از جمله مصاحبه گر، گزارشگر ورزشی بازی به بازی و مدیر کل برنامه ایفای نقش داشت. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به شیکاگو بیرز، کانزاس سیتی چیفس و نیویورک جتز اشاره کرد. اوایل زندگی. آدامل در مولین، ایلینوی متولد شد، در کنت بزرگ شد و در سال ۱۹۶۷ از دبیرستان تئودور روزولت فارغ التحصیل شد. پدرش، تونی آدامل، نیز در دهه های ۱۹۴
۰ و ۱۹۵۰ با کلیولند براونز موفقیت هایی پیدا کرد و سپس پزشک شد. فوتبال کالجی. آدامل فوتبال کالجی را در دانشگاه نورث وسترن در کنفرانس همایش ۱۰تای بزرگ بازی کرد. او در سال ۱۹۷۰ یک کاپیتان تیم، یک مدافع کناری تمام آمریکایی، و جزو باارزش ترین بازیکن ۱۰تای بزرگ بود. دوی ۳۱۶ یارد آدامل در برابر ویسکانسین در سال ۱۹۶۹ رکورد مدرسه را (با فاصله ۹۸ یارد) ثبت کرد که هنوز این رکورد پابرجاست. او همچنین رکورد ضربات برگشتی را در یک سال به نام خود ثبت کرد و در سال ۱۹۷۱ فارغ التحصیل شد. لیگ ملی فوتبال حرفه ای. آدامل شش سال در لیگ ملی فوتبال بازی کرد، هر سال در دو فصل با سه تیم. او در دور پنجم رقابت ها (۱۲۰ امتیاز در کل) برای کانزاس سیتی چیفس در دوره رقابتهای بازیکن آزاد لیگ ملی فوتبال به دست آورد و بعداً برای نیویورک جتز و شیکاگو بیرز بازی کرد. دوران حرفه ای او زمانی به پایان رسید که خرس های شیکاگو قبل از فصل ۱۹۷۷ از او چشم پوشی کردند تا میدان گسترده ای برای جان گیلیام باز کنند. پست حرفه ای لیگ ملی فوتبال. گزارشگر و مفسر فوتبال. پس از بازنشستگی از فوتبال حرفه ای، آدامل به ان بی سی اسپورتس پیوست، جایی که او هم میزبان استودیو و ه
م گزارشگر حاشیه ای برای رویدادهای مختلف بود. او شش سال را با NBC ورزشی گذراند و میزبان اسپورتس ورلد و نمایش های قبل از بازی بود. او همچنین میزبان برنامه تلویزیونی گرند استند بود، که هم یک نمایش قبل از بازی برای لیگ ملی فوتبال (NFL) بود و هم یک مجموعه گلچین ورزشی در خارج از فصل NFL بود. در سال ۱۹۸۴، او گزارشگر جانبی ABC برای لیگ فوتبال ایالات متحده شد. در سال ۲۰۰۱، آدامل زمانی به فرد روگین از KNBC پیوست و در تیم پخش اولیه XFL NBC به تهیه گزاش حاشیه فوتبال بازگشت، گلادیاتورهای آمریکایی. او همچنین از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۶ مجری مشترک برنامه گلادیاتورهای آمریکایی (مجموعه تلویزیونی ۱۹۸۹) بود. آدامل همچنین میزبان گلادیاتورهای بین المللی با میزبانان بریتانیا و استرالیا بود و در یک سریال در کنار جان ساکس، مفسر بریتانیایی، شرکت داشت. او در اولین پخش فصل چهارم سریال مسائل خانوادگی در نقش خودش در یک قسمت از داستان گلادیاتورهای آمریکایی ظاهر شد. پس از پایان کار گلادیاتورهای آمریکایی، او خبرنگار ESPN شد. سایر رقابت ها. او همچنین بازی های المپیک زمستانی ۱۹۸۸ و المپیک تابستانی ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ را پوشش داد. در تابستان ۲۰۰۵، آدامل میزبا
ن یکی دیگر از مجموعه برنامه های NBC، نبرد براوو از شبکه ستارگان واقعی بود. در ژوئیه ۲۰۰۶، آدامل یک مفسر تبلیغ خودرو فورد تحت عنوان گاو سواران حرفه ای (PBR) از شرکت فورد موتور شد (برنامه ای که NBC حقوق آن را تقسیم کرد). دبلیودبلیوئی (۲۰۰۸). در ۲۷ ژانویه ۲۰۰۸، آدامل در رویال رامبل به عنوان مصاحبه کننده برای دبلیودبلیوئی شروع به کار کرد. او سپس در دبلیو دبلیوئی راو یا به عبارتی راو دوشنبه شب که یک برنامه تلویزیونی کشتی حرفه ای است به عنوان مصاحبه کننده نیز شاغل بود و اغلب با هر بار ظاهر شدن روی صفحه اشتباه می کرد. در طول اولین بازی خود، او به اشتباه از جف هاردی به عنوان «جف هاروی» یاد کرد. او بعداً در ۱۵ آوریل گوینده بازی به بازی ECW شد و جایگزین جوی استایلز گردید. آدامل طی این مدت با تغییر سمت خود در ECW به اشتباهات مکرر ادامه داد، در این خصوص مالک سابق و رزرو کننده ECW، پل هیمن و لنس استورم او را به خاطر این اشتباهات مورد انتقاد قرار دادند. در ۲۹ آوریل، آدامل پخش ECW را قبل از مسابقه اصلی ترک کرد و از شریکش تاز خواسته شد که همین کار را انجام دهد. این موضوع به داستانی تبدیل شد زیرا WWE گزارش کرد آدامل و تاز ممک
ن است به دلیل انتقاد طرفداران از تفسیر آدامل برنامه را ترک کرده باشند. هفته بعد، او تبلیغ برنامه را قطع کرد و از اقدامات خود عذرخواهی نمود. در ۲۸ ژوئیه راو، معاون اجرایی شین مک ماهون اعلام کرد که آدامل مدیر کل جدید برند راو است. آدامل در طول تصدی خود به عنوان مدیر کل، مسابقات مختلفی را تبلیغ کرد که آنها را «آدامل اورجینال» نامید. در اپیزود ۲۷ اکتبر راو، به عنوان بخشی از اجرای داستانی خود، پس از اینکه اورتن شخصاً به او توهین کرد، به رندی اورتن سیلی زد. هفته بعد در راو، در بخش برنامه درون رینگ که بین شین مک ماهون و اورتون بود، آدامل از سمت خود به عنوان مدیر کل استعفا داد.
کف دریا ، کف اقیانوس، کف ساحلی یا اسپوم spume نوعی کف است که در اثر هم زدن آب دریا ایجاد می شود، به ویژه زمانی که دارای غلظت های بالاتری از مواد آلی محلول (شامل پروتئین ها، لیگنین ها و لیپیدها) باشد که از منابعی مانند تجزیه فراساحلی از شکوفایی های جلبکی به دست می آید. این ترکیبات می توانند به عنوان ماده فعال سطحی یا عوامل کف کننده عمل کنند. همان طور که آب دریا با امواج شکننده در ناحیه موج سواری مجاور ساحل متلاشی می شود، مواد فعال سطحی در این شرایط متلاطم هوا را به دام می اندازند و حباب های پایداری را تشکیل می دهند که از طریق کشش سطحی به یکدیگر می چسبند.
اریش شدلر (; – ) بازیکن فوتبال آلمانی تبار اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال داندی، باشگاه فوتبال هیبرنین، و باشگاه فوتبال دومبارتون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
جیم استوارت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دومبارتون، باشگاه فوتبال رنجرز، باشگاه فوتبال کیلمارنوک، باشگاه فوتبال پاتریک تیسل، باشگاه فوتبال میدلزبرو و باشگاه فوتبال سنت میرن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
جان بلکلی (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پرستون نورث اند، باشگاه فوتبال هیبرنین، باشگاه فوتبال همیلتون آکادمیکال، و باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
فصل چهارم مجموعه تلویزیونی درام آمریکایی بهتره با سال تماس بگیری در ۶ اوت ۲۰۱۸ پخش شد و در ۸ اکتبر ۲۰۱۸ به پایان رسید. فصل چهارم شامل ۱۰ قسمت است که دوشنبه شب ها در ایالات متحده از شبکه ای ام سی پخش شد. اسپین آف بریکینگ بد، بهتره با سال تماس بگیری توسط وینس گیلیگان و پیتر گولد ساخته شد که هر دو در بریکینگ بد نیز کار کرده بودند. قسمت ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
حباب گلبولی از یک ماده در ماده دیگر است که معمولاً گاز در مایع است. به دلیل اثر مارانگونی، حباب ها ممکن است دست نخورده باقی بمانند که به سطح ماده غوطه ور می رسند. پژوهش ها دربارهٔ پیدایش حیات روی زمین نشان می دهد که حباب ها ممکن است نقش مهمی در محدود کردن و متمرکز کردن مولکول های پیش ساز برای حیات داشته باشند، عملکردی که در حال حاضر توسط غشای سلولی انجام می شود.
کرانه سنگی یا کرانه صخره ای یک منطقه کشندی از سواحل دریا است که در آن سنگ جامد غالب است. سواحل صخره ای محیط های زیست شناختی غنی هستند و یک «آزمایشگاه طبیعی» مفید برای مطالعه بوم شناسی کشندی و دیگر فرآیندهای زیست شناختی هستند. به دلیل دسترسی بالا، مدت زیادی است که مورد مطالعه قرار گرفته اند و گونه های آنها به خوبی شناخته شده است.
لاخ ، کلمه اسکاتلندی و ایرلندی برای دریاچه یا خلیجک دریا است. این با واژه های مانکس Lough، کورنی logh و یکی از واژه های ولزی برای دریاچه llwch، هم خانواده است. دریاچه های ورودی دریا اغلب دریاچه های دریایی نامیده می شوند. برخی از این پیکره های آبی را می توان فرت، آبدره، مصب، تنگه یا خلیج نیز نامید.
رنی یوشیس (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه پرداز و تهیه کننده موسیقی اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مجرد" اشاره نمود.
پیوتر گارلیتسکی (؛ زادهٔ ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "هانس کلوس، قماری بالاتر از زندگی"، "شور"، "دهن به دهن"، "مرز سایه"، "استتار"، "مارپیچ"، "رمز انیگما"، "در خوشی و سختی"، "هوس های امپراتور" و "من یک قاتلم" اشاره نمود.
سم آمیزان تیسازوگ () یکی از گزارش های مطبوعاتی اثرگذار در مورد زنانی از تیسازوگ مجارستان بود که بین ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۹ حدود ۳۰۰ (یا بر اساس پژوهشی دیگر ۴۰) نفر را با آرسنیک موجود در کاغذ مگس گیر مسموم کرده و به قتل رساندند. بیشتر این موارد مربوط به روستای نادی رِو بود و چندین روستای دیگر در تیسازوگ از جمله مشترسالاش، کون سنت مارتون، تیسافولدوار، تیساکچکه، تیساکورت، اوچود نیز به این پرونده مربوط بودند. اکثر زنان نادی رِو توسط مامای محلی به نام خانم فازِکاش (نام تولد: ژوژانا اولاه، زادهٔ ۲۰ مه ۱۸۶۱ در نادی رِو – درگذشتهٔ ۱۹ ژوئیه ۱۹۲۹) به استفاده از آرسنیک تشویق شده بودند. با این حال، بر اساس تحقیقات بعدی زنان دیگری نیز در پخش آرسنیک نقش داشتند. او در مراحل اولیه دادرسی کیفری، در ژوئیه ۱۹۲۹، پس از مشخص شدن نقش اصلی اش با سود سوزآور خودکشی کرد. وی از سال ۱۸۹۳ به عنوان ماما در روستا کار می کرد؛ بین سالهای ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۱ بارها به دلیل انجام سقط جنین غیرقانونی تحت تعقیب قرار گرفت، اما هفت بار تبرئه شد. مطبوعات محلی و بین المللی آن زمان پوشش گسترده ای از پرونده ارائه و فازکاش را که دیگر قادر به دفاع از خود نبود، شیطانی جلوه
دادند. علیرغم گزارش های مشکوک مطبوعاتی که به موضوع رنگ و لعاب می دانند و اغلب لحنی اغراق آمیز داشتند، شکی نیست که فازکاش شخصیت اصلی این پرونده بود، اما زنان دیگری نیز در توزیع آرسنیک و قتل دست داشتند که به او مربوط نبود. پرونده قتل به لحاظ تاریخ مطبوعات بسیار شناخته شده است به خصوص پس از مقاله ای که ژیگموند موریتس دربارهٔ جلسه های دادگاه نوشت. تاریخ. به طور سنتی در جامعه آن زمان مجارستان رسم بر این بود که همسران آیندهٔ دختران جوان توسط خانواده انتخاب شوند و شوهر انتخابی تحمیل می شد. در صورت هرگونه مشکلی طلاق راه حل محسوب نمی شد و از نظر اجتماعی پذیرفته شده نبود، مگر در مواردی نادر که شوهر الکلی بود یا خیلی دست بزن داشت. در طول جنگ جهانی اول، که مردان برای جبهه اتریش-مجارستان فرستاده شدند و نادی رو مکان مناسبی برای اسکان اسیران در نظر گرفته شد بسیاری از زنان می توانستند یک یا حتی چند معشوقه در زمان دوری شوهرانشان داشته باشند. پس از بازگشت مردان، زنان با روابط عاشقانه پیچیده شان همسران خود را پذیرا نبوده و میل به سبک زندگی قبلی داشتند. در این هنگام بود که ماما مخفیانه زنان روستا را، که می خواستند از وضعیت سخت