Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از یک ماه ۲۴ پیروزی هوایی دیگر به کارنامه خود افزود و با مجموع ۴۲ پیروزی، به عنوان نخستین فرد در جناح، روز ۲۴ ژوئیه سال ۱۹۴۱ برگ های بلوط صلیب شوالیه را در "ولفس شانتسه" از دست آدولف هیتلر، پیشوای رایش آلمان دریافت کرد. در این زمان ستاد جناح و گروه ۱ از پایگاه بیِلایا-زیرکوف در ۸۰ کیلومتری جنوب کی یف عمل می کردند. اوایل ماه اوت دستور گرفتند هواگردهای ب اف ۱۰۹اف خود را تحویل جناح ۳ شکاری در همان پایگاه بدهند و با قطار به پایگاه اصلی خود در مانهایم-زانتهوفن در آلمان بازگردند تا به مدل جدید ب اف ۱۰۹اف-۴ باز تجهیز شوند. گروه ۲ برای مشارکت در عملیات بارباروسا به پروس شرقی در قسمت شمالی خط مقدم فرستاده شد. البته تنها دو اسکادران از آن به آن جا رفت؛ اسکادران ۶ برای دفاع از سواحل دریای شمال از این گروه جدا شد. گروه ۲ تحت امر جناح ۵۴ شکاری در ناوگان یکم هوایی لوفت وافه، از پایگاه نویزیدل در نزدیکی مرز لیتوانی شوروی عمل می کرد. دقایقی پیش از با آغاز عملیات، جنگنده های گروه ۲ وارد آسمان لیتوانی شدند اما مواجهه ای صورت نگرفت. سه ساعت بعد گزارشی از آرایش بمب افکن های توپولف اس بی-۲ دریافت شد. خلبانان گروه هنگام بازگشت ای
ن بمب افکن ها به آن ها رسیدند و شش فروند از آن ها را سرنگون کردند. در این درگیری آتش دفاعی بمب افکن ها آسیب جدی به هواگرد سروان فون برتنوتس، فرمانده گروه وارد آورد و او را زخمی کرد. فون برتنوتس وادار به فرود در پشت خط دشمن شد. مردم محلی او را یافتند و تا هنگام رسیدن نیروهای آلمانی در چهار روز بعد، از او مراقبت کردند. به هر صورت تا این زمان زخم های فون برتنوتس عفونت کرده بودند. او را بلافاصله برای درمان به آلمان بازگرداندند اما روز ۲۷ ژوئن در بیمارستان درگذشت. بدین شکل فون برتنونتس دومین فرمانده گروه در جناح ۵۳ شکاری بود که در هفته های آغازین عملیات بارباروسا کشته می شد و هر دوی آن ها هنگام حمله به بمب افکن های توپولف دچار این سرنوشت شدند. سروان والتر اشپیس، یکی از اعضای دسته ستاد جناح، بلافاصله جایگزین فون برتنونتس در فرماندهی گروه ۲ شد. دو اسکادران ۴ و ۵ گروه ۲ تا عصر روز ۲۲ ژوئن پنج بمب افکن دیگر را هم سرنگون کردند تا شمار پیروزی های هوایی گروه در این روز به ۱۷ مورد برسد. با پیشروی گروه ۲ همراه با نیروهای زمینی در اراضی منطقه بالتیک به سمت شمال شرقی، بمب افکن های توپولف همچنان هدف اصلی خلبانان گروه ۲ بودند.
در ابتدا بیشتر وقت صرف گشت زنی آزاد در سواحل دریای بالتیک می شد. گروه ۲ از اواخر ماه ژوئن، با استقرار در کرویتسبرک در ۱۲۰ کیلومتری شرق ریگا، پایتخت لتونی، در کنار یگان های جناح ۵۴ شکاری، به شکل مستقیم تری مشغول پشتیبانی از نیروهای زمینی بود که بیشتر حول پیشروی پرسرعت گروه زرهی ۴ هوپنر به سمت لنینگراد بود. اسکادران های گروه ۲ با سرعت زیاد سرنیزه زرهی ورماخت را در ورود به خاک روسیه از استونی از راه جنوب دریاچه پیپوس، همراهی می کردند. علاوه بر حفاظت از نیروی زمینی در مقابل بمب افکن های دشمن، ماموریت های پوششی برای حملات بمب افکن ها و اشتوکاهای ناوگان یکم هوایی لوفت وافه نیز انجام می شد. تعداد زیادی پیروزی هوایی در این مدت نصیب گروه ۲ شد که گاهی به ۹ یا ۱۰ مورد در روز می رسید. در این حال پس از کشته شدن فون برتنوتس که هنگام مرگ ۳۲ پیروزی در کارنامه داشت، پیروزی های کسب شده به شکل متوازنی بین خلبانان جناح پخش بود و هیچ کسی به صورت خاصی بر دیگران از این منظر برتری نداشت. حضور در کارزار شرق به شکل غیرقابل اجتنابی موجب فرسایش تجهیزات گروه ۲ شد. بدین ترتیب درحالی که حدوداً نیمی از هواگردهای آن در حالت عملیاتی بودند، ا
ین گروه روز ۱۹ ژوئیه دستور به بازگشت به استونی و از آن جا به پروس شرقی گرفت تا هواگردهای مدل جدید ب اف ۱۰۹اف-۴ باز تجهیز شود. گروه ۲ تا این هنگام از این کارزار ۸۳ پیروزی هوایی کسب کرده بود. بیشتر این پیروزی ها با سرنگون کردن موج های خودکشی گونه بمب افکن های بدون حفاظت شوروی به دست آمد و تنها کمتر از ۱۰ جنگنده بین این شمار بود. هنگامی که گروه ۲ میانه ماه اوت دوباره به جبهه شرقی بازگشت، نیروهای زمینی به حومه بیرونی لنینگراد رسیده بودند. گروه در پایگاه هایی در جنوب لنینگراد مستقر شد. در این زمان دیگر توان هوایی دشمن رو به افزایش بود و تجهیزات منسوخ آن رفته رفته با نمونه های جدید جایگزین می شد. خلبانان اسکادران ۵ روز ۸ سپتامبر برای نخستین بار سه هواگرد تهاجمی ایل-۲ "اشتورمویک" را سرنگون کردند. به هر صورت هواگردهای ب اف ۱۰۹ لوفت وافه همچنان برتری زیادی بر رقبای خود در نیروی هوایی شوروی داشت و با تحمل کم ترین مقدار تلفات، بیشترین خسارت را به آن ها می شد. گروه ۲ در طول هفت هفته ای که در جبهه لنینگراد بود تنها سه خلبان خود را از دست داد. یکی از آن ها در درگیری نزدیک هوایی، یکی دیگر با آتش ضدهوایی و سومی در اثر حادثه
در هنگام برخاستن کشته شدند. استوار دوم اشتفان لیتیِنس از اسکادران ۴ هم هنگام مأموریت پوشش اشتوکاها روز ۱۱ سپتامبر توسط یک جنگنده آی-۱۶ دشمن به شدت زخمی شد. او بر فراز اراضی خودی از هواگرد بیرون پرید. او را به سرعت به بیمارستانی در ریگا بردند اما به هر شکل امکان حفظ بینایی چشم راست نبود. لیتیِنس پیش از این ۲۳ پیزوی هوایی در کارنامه داشت. دو خلبان دیگر گروه ۲ هم در قسمت شمالی جبهه شرقی شمار پیروزی های هوایی خود را به بیش از ۲۰ مورد رساند. این ها یکی ستوان یکم گرهارت میشالسکی، آجودان گروه با ۲۲ و دیگری ستوان یکم کورت برِندْله، فرمانده اسکادران ۵ با ۲۹ پیروزی هوایی بودند. حدود یک سال پیش از این ۲۰ پیروزی هوایی تقریباً به صورت قطع نشان صلیب شوالیه را برای خلبانان به ارمغان می آورد؛ با این حال همین افزایش بسیار زیاد شمار پیروزی های هوایی سبب شد استانداردها برای اعطای چنین نشان هایی افزایش یابد. بدین شکل هنگامی که گروه ۲ جناح روز ۶ اکتبر سال ۱۹۴۱ برای بار دوم و آخرین بار به آلمان بازگشت، هیچ یک از خلبانان آن نشان صلیب شوالیه را نداشتند. گروه ۳ روز ۱۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ پایگاه خود در ویسبادن-اربنهایم را ترک کرد و همانند گ
روه ۱، راهی بخش مرکزی جبهه شرقی شد. با این حال در سوبولوو در منتهی الیه جناح چپ گروه ارتش مرکز، در نزدیکی مرز با گروه ارتش شمال، قرار گرفت. گروه ۳ به همراه گروه ۲، در آغاز عملیات بارباروسا تحت امر جناح ۲۷ شکاری بود. خلبانان گروه ۳ در حمله ارتفاع پایین به پایگاه های هوایی خط مقدم شوروی مشارکت داشتند و چندین ماموریت حفاظت از اشتوکاها را نیز به انجام رساندند. گروه ۳ با سرنگون کردن ۳۶ هواگرد در روز نخست، بهترین گروه در میان تمامی گروه های شکاری ظاهر در جبهه شرقی بود. علاوه بر این ۲۸ هواگرد هم بر روی زمین منهدم شدند. همه این ها تنها به قیمت دو جنگنده گروه بود که هنگام فرود اضطراری از بین رفتند. با این وجود، در دو روز بعدی حضور دشمن در آسمان بسیار کم رنگ بود و گروه ۳ در این روزها حتی یک پیروزی هم کسب نکرد. گروه ۳ روز ۲۵ ژوئن، یک روز پس از تصرف ویلنیوس، به این شهر در لیتوانی در اراضی داخلی تر شوروی منتقل شد. خلبانان گروه ضمن ماموریت های تهاجم زمینی و پوشش بمب افکن ها، از پیشروی سرنیزه گروه زرهی ۳ هوت نیز به سمت مینسک، پایتخت بلاروس پشتیبانی می کرد. گروه ۳ تا روز ۲۷ ژوئن که محاصره منطقه مینسک تکمیل شد، ۵۶ پیروزی هوای
ی دیگر بر هواگردهای شوروی کسب کردند. در جریان مراحل اولیه نبرد برای پاکسازی منطقه در محاصره، خلبانان گروه ۳ نواحی شمالی و شرقی مینسک را گشت می زدند تا از نیروهای زمینی در برابر حملات بمب افکن های شوروی محافظت کنند که قصد گشودن راهی برای یگان های در محاصره ارتش سرخ داشتند. توان گروه ۳ جناح ۵۳ شکاری با الحاق گروه ۲ جناح ۵۲ به آن تقویت و بدین ترتیب «گروه شکاری "ویلکه"» تشکیل شد. این یگان موقت تا روز ۱ ژوئیه مجموعاً ۳۶ بمب افکن ایلیوشین دی بی-۳ و چندین جنگنده و انواع دیگر از هواگردها را سرنگون کرد. ستوان دوم اریش اشمیت از اسکادران ۹ جناح روز ۴ ژوئیه سال ۱۹۴۱ یک جنگنده آی-۱۶ شوروی را سرنگون کرد و شمار پیروزی های هوایی خود را به ۳۰ مورد رساند. نوزده روز بعد نشان صلیب شوالیه، به عنوان پنجمین فرد در جناح و دومین فرد گروه ۳، بدین جهت، از دست سپهبد ولفرام فون ریشتوفن، فرمانده سپاه ۸ هوایی، به او اعطا شد. در میانه نبرد منطقه مینسک گروه زرهی ۳ پیشروی پرسرعت به سمت شرق این بار جهت ناحیه اسمولنسک را از سر گرفت. گروه ۳ نیز هم پای یگان های زرهی در عمل خاک شوروی پیش می رفت. این گروه ابتدا روز ۶ ژوئیه در لیپیل در جنوب شرقی ویت
بسک و سپس در پایان ماه در موژنا در شمال شرقی اسمولنسک مستقر شد. جنگنده های گروه غالباً تنها چند ساعت پس از تصرف پایگاه های هوایی توسط نیروی زمینی، وارد آن ها می شدند. مقاومت هوایی شوروی به شکل روزافزونی در میانه ماه ژوئیه افزایش می یافت. نتیجتاً تعداد پیروزی های هوایی گروه ۳ هم با سرعت زیاد می شد. تنها در دو روز ۲۶ و ۲۷ ژوئیه ۳۶ هواگرد شوروی قربانی خلبانان گروه شدند. تمامی این شمار جز چهار مورد، بمب افکن های دو موتوره بودند. ستاد جناح ۲۷ شکاری به همراه گروه ۲ جناح ۵۲ شکاری، روز ۲ اوت جدا و به جبهه لنینگراد منتقل شدند. گروه ۳ همچنان در بخش مرکزی جبهه شرقی باقی ماند و هم اینک بخشی از «گروه شکاری "هاگِن"» بود. این یگان نام خود را از سرگرد والتر هاگن، فرمانده گروه ۱ بمب افکن شیرجه ای گرفته بود و هدف از تشکیل آن پشتیبانی از حمله پیش روی ارتش نهم به شهر ولیکیه لوکی، بر سر راه شمالی به سمت مسکو، بود. سروان دیتریش ویلکه، فرمانده گروه ۳ سه روز پیش از پیوستن به گروه جدید و ستوان یکم هربرت شرام از اسکادران ۸ جناح سه روز پس از آن، هر یک پیروزی های خودشان را به ۲۵ مورد رساندند تا متعاقباً بدین جهت روز ۶ اوت سال ۱۹۴۱ نشان
صلیب شوالیه را از دست فیلدمارشال آلبرت کسلرینگ، فرمانده ناوگان دوم هوایی دریافت کنند. این دو ششمین و هفتمین نفر در جناح ۵۳ شکاری و همچنین دومین و سومین فرد در گروه ۳ این جناح بودند که این نشان به آن ها اعطا می شد. گروه ۳ بیشتر ماه اوت را صرف پشتیبانی از نبردهای اطراف ولیکیه لوکی کرد. به هر شکل شش هفته عملیات رزمی مداوم توان گروه را کاهش داده بود. مشکلات تدارکاتی و نرسیدن قطعات یدکی سبب شد در حدود نیمه ماه اوت دیگر هیچ هواگرد فعالی در این گروه باقی نماند. به هر صورت شرایطی به آرامی بهتر شد و گروه ۳ در هفته پایانی ماه اوت، درحالی که با نصف توان سازمانی عمل می کرد، توانست بیش از ۵۰ هواگرد شوروی را سرنگون کند. ستوان یکم فرانتس گوتس، فرمانده اسکادران ۹ روز ۳۱ اوت به بیست وپنجمین پیروزی خود دست یافت. البته همان روز ستوان دوم اریش اشمیت از همان اسکادران ۹ که کمتر از یک ماه پیش نشان صلیب شوالیه را دریافت کرده بود، هنگام حمله به یک پایگاه هوایی دشمن در شرق ولیکیه لوکی در اثر آتش ضدهوایی از دست رفت. البته ستوان یکم یوزف کرونشنابل، هم بال اشمیت در این موقعیت، دید که او از هواگرد بیرون پرید و با سلامت روی زمین آمد اما بع
داً هیچ خبری از او نشد و مفقودالاثر تلقی گردید. اشمیت در این هنگام با ۴۷ پیروزی هوایی، بهترین خلبان گروه ۳ بود. گروه ۳ روز ۵ سپتامبر دستور گرفت به اوسیاکی در قسمت جنوب خط مقدم برود. این گروه با جدا شدن از گروه "هاگن"، این جا تحت امر سپاه ۵ هوایی بود که عمدتاً متشکل از نیروی بمب افکن بود. گروه ۳ در ابتدا مشغول گشت زنی آزاد در پشتیبانی از سرنیزه های زرهی گروه زرهی ۱ شد که به سمت کی یف در جنوب شرقی می رفت. خلبانان گروه ۳ در طول ماه سپتامبر به شدت درگیر عملیات های ناحیه کی یف شدند. نقش آن ها عموماً محافظت از بمب افکن ها و اشتوکاها بود که به تمرکز نیروها و ادوات دشمن را درون منطقه در محاصره حمله می کردند. گاهی هم خود به ستون های کامیون های تدارکاتی یا نفرات دشمن حمله می بردند. شمار پیروزی های هوایی گروه ۳ همچنان قابل توجه بود و در عرض سه هفته در دیگری های اطراف کی یف به ۶۰ مورد رسید. ستوان یکم فریدریش-کارل مولر از دسته ستاد گروه روز ۱۴ سپتامبر، به عنوان هشتمین نفر در جناح، نشان صلیب شوالیه را دریافت کرد. این چهارمین نشان صلیب شوالیه گروه ۳ بود که در عرض کم تر از دو هفته نصیب آن می شد. اعطای این نشان به مولر که در
این هنگام تنها ۲۰ پیروزی هوایی داشت، برای این زمان از جنگ غیرمعمول بود. در این زمان دست کم چهار نفر در گروه ۳ بودند که بیش از ۲۰ پیروزی داشتند. این که چرا مولر بدین منظور انتخاب شد روشن نیست. گروه ۳ در آخرین حرکت خود در جبهه شرقی، روز ۱۶ سپتامبر به کونوتوپ در حدود ۵۰ کیلومتری شمال شرقی محاصره ناحیه کی یف، رفت. این جا هم حدود ۲۰ پیروزی هوایی عاید این گروه شد تا مجموع پیروزی های آن بر نیروی هوایی شوروی به ۳۷۵ مورد برسد. در طرف مقابل در تمام این مدت فقط چهار تن از خلبانان گروه کشته، مفقود یا اسیر شدند. گروه ۳ روز ۴ اکتبر سال ۱۹۴۱ دستور به بازگشت به آلمان گرفت. عمل گروه جایگزینی. در همین حال اسکادران ۱ گروه جایگزینی در پایگاه های مختلفی در ساحل کانال مانش و خلیج بیسکی گردش می کرد تا خلبانان جدید تجربه کسب کنند. گروه جایگزینی روز ۱۶ فوریه نخستین پیروزی خود را با سرنگون کردن یک بمب افکن بریتانیایی بلنهیم در دهانه رود سم به دست آورد. پنج ماه بعد دومین پیروزی این گروه هم با سرنگون کردن یک بمب افکن بریتانیایی دیگر حاصل شد. جنگنده های ب اف ۱۰۹ایی اسکادران ۲ گروه جایگزینی به خلبانی درجه داران با تجربه روز ۲۴ ژوئیه سال ۱
۹۴۱ گروهی بمب افکن های سنگین بریتانیایی هالیفکس را رهگیری کردند که قصد بمباران پایگاه دریایی لا پالیس در خلیج بیسکی را داشتند. در درگیری که بیش از نیم ساعت به طول انجامید شش بمب افکن سرنگون شدند و به تمامی دیگر بمب افکن ها آسیب وارد آمد. در مقابل تنها یک جنگنده ب اف ۱۰۹ایی از دست رفت که البته خلبان آن هم بیرون پرید نجات یافت. گروه جایگزینی نیمه دوم ماه اکتبر از فرانسه به آلمان بازگشت. دو اسکادران آن سه ماه بعدی را در پایگاه دوسلدورف-لوهاوزن مشغول فعالیت آموزشی بودند. اوایل سال ۱۹۴۲ سازمان آموزش لوفت وافه دگرگون و گروه جایگزینی جناح ۵۳ شکاری منحل شد. تنها اسکادران ۲ این گروه برای جناح ۵۳ شکاری باقی ماند که با عمل تحت امر یگان جدید موسوم به «گروه جایگزینی شکاری جنوب»، برای آن جدید تأمین می کرد. ستاد گروه و اسکادران ۱ جایگزینی با مهارت عملیاتی که کسب کرده بودند، به ترتیب به ستاد جناح ۴ شکاری و اسکادران ۱ جناح ۳ شکاری تبدیل شدند. دفاع از رایش. در ابتدا، درحالی که بیشتر یگان های جناح ۵۳ شکاری در جبهه شرقی بودند، تنها اسکادران ۶ آن از گروه ۲، به فرماندهی ستوان یکم اوتو بونر در آلمان در کار دفاع از حریم هوایی بدنه ا
صلی خاک کشور مشارکت می کرد. این اسکادران نخست در یفر در نزدیکی ساحل دریای شمال مستقر بود و تحت امر ستاد جناح ۱ شکاری عمل می کرد. به هر صورت این قسمت شاهد درگیری های رزمی زیادی در روشنایی روز نبود و تنها نیروی هوایی بریتانیا حملات شبانه ای علیه بندرهای آلمان انجام می داد. بدین ترتیب اسکادران ۶ هفته سوم ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ به دوبرنیتس در نزدیکی برلین منتقل شد. البته اوایل ماه بعد دوباره به ساحل دریای شمال بازگشت. هم اینک در وسترلانت در جزیره زیلت در منتهی الیه شمالی خاک آلمان جای گرفت و تا اواخر ماه اوت آن جا بود. اسکادران ۶ روز ۲۱ اوت به کاتویک در ساحل هلند فرستاده شد. این یگان در این موقعیت در برد عملیاتی نیروی هوایی بریتانیا قرار گرفت. خلبانان اسکادران یک هفته بعد با تعدادی از بمب افکن های بلنهیم درگیر شدند که در ارتفاع پایین به کشتی رانی در بارانداز روتردام حمله می کردند. هفت فروند از هواگردهای دشمن سرنگون شدند. علاوه بر این دو جنگنده محافظ اسپیت فایر هم از بین رفتند. اسکادران ۶ روز ۴ سپتامبر اندکی به شمال رفت و در برخن آن سی در همان هلند جای گرفت. در طول این ماه دو پیروزی دیگر علیه نیروی هوایی بریتانیا، یک ج
نگنده و یک بمب افکن، به کارنامه آن افزوده شد. در این زمان بود که نخستین یگان های جناح ۵۳ شکاری که از جبهه شرقی بازگشته بودند به اسکادران ۶ در هلند پیوستند. بدین شکل ستاد جناح و گروه ۱ به کاتویک منتقل شدند. اسکادران ۲ در ابتدا در هامستده قرار گرفت و سپس به فلیسینگن رفت تا از پای رود ماس و اسخلده مراقبت کند. اسکادران های ۴ و ۵ گروه ۲ در بازگشت از جبهه لنینگراد، یک توقف کوتاه دو روزه در اینستربورگ در پروس شرقی داشتند و سپس آن ها هم به اوایل ماه اکتبر به هلند رفتند؛ البته در ابتدا به اسکادران ۶ گروه در برخن آن سی نپیوستند و یک ماه در لیوواردن در شمال هلند بودند. گروه ۲ در ماه اکتبر مجموعاً ۵ پیروزی هوایی کسب کرد. در این موارد اسکادران ۶ یک بمب افکن ویتلی را روز ۱۱ اکتبر هنگام بازگشت آن از حمله شبانه به اسن در سواحل هلند سرنگون کرد و اسکادران ۴ هم ۲۷ اکتبر چهار بمب افکن بلنهیم را در میانه حمله آن ها به یک کاروان ساحلی در نزدیکی جزیره تسل از میان برد. در این حال، گروه ۱ روز ۲۱ اکتبر یک بلنهیم ضدکشتی را در نزدیکی کاتویک و یک جنگنده اسپیت فایر را سه روز بعد سرنگون کرد. گروه ۱ روز ۲۵ اکتبر متحمل دو تلفات شد. یکی از آن
ها خلبانی از اسکادران ۲ در دیگری با جنگنده های اسپیت فایر در نزدیکی فلیسینگن و دیگری سروان فرانتس فون ورا، فرمانده گروه در نزدیکی کاتویک بود. مرگ فون ورا احتمالاً در اثر از کار افتادن موتور هواگرد او بود؛ چرا که هیچ آتش سوزی یا آسیبی در هواگرد مشاهده نشد. سروان هربرت کامینسکی، دارنده صلیب شوالیه و خلبان پیشین جنگنده سنگین در ستاد بازرس کل نیروی شکاری، روز ۱ نوامبر جای فون ورا را در فرماندهی گروه ۱ گرفت. گروه ۳ جناح ۵۳ شکاری هم در نهایت به مناطق غربی رسید. این گروه روز ۸ نوامبر در هوزوم در شلسویک-هولشتاین قرار گرفت و تحت امر ستاد جناح ۱ شکاری بود. به هر صورت گروه ۳ تنها پس شش روز به مانهایم بازگردانده شد و تا آماده انتقال مهم دیگری شود.
ذخیره سازی داده () به ضبط (ذخیره سازی) اطلاعات (داده) در یک رسانهٔ ذخیره سازی () گفته می شود. دست نوشته ها، ضبط فونوگرافیک، نوارهای مغناطیسی و لوح های نوری همگی نمونه هایی از رسانه های ذخیره سازی هستند. ملکول های زیستی نظیر آران ای و دی ان ای نیز توسط برخی به عنوان محل ذخیره سازی داده در نظر گرفته می شوند. ضبط داده ها می تواند به واسطهٔ تقریباً هر نوعی از انرژی انجام شود. ذخیره سازی داده به صورت الکترونیکی برای ذخیره سازی یا واکشی داده ها نیازمند نیروی برق است.
ویرایشگر موسیقی () اصطلاحی است که ممکن است به چندین شغل در ارتباط با موسیقی اشاره داشته باشد و شامل غلط گیری و تصحیح اشتباهات در پارتیتور برای انتشار یا اجرا و کارهای اضافه ای مانند بازنگری در تنظیم موسیقی، ارکستراسیون و حتی گاهی آهنگسازیِ مجددِ قطعات نیز باشد. به عنوان مثال در حوزهٔ نشر، ویرایشگر موسیقی به فردی گفته می شود که دست نوشتهٔ نت های موسیقی را برای انتشار آماده می کند. تاریخچهٔ استفاده از ویرایشگرهای موسیقی با شروع انتشار آثار مکتوب موسیقی در اروپا از اواخر قرن پانزدهم آغاز شد. در فیلمسازی، ویرایشگر موسیقی شغلی است که در آن شخص به آهنگساز در فرایند ضبط موسیقی کمک می کند و موسیقی ضبط شده را مطابق با صحنه های فیلم ویرایش می کند. یا در روزنامه نگاری، سردبیر موسیقی به سردبیری گفته می شود که بر محتوای اخبار در رابطه با موضوع موسیقی نظارت می کند. نقش ویرایشگران موسیقی در انتشار. کار و فعالیت ویرایشگر موسیقی در انتشارات، شغلی است که او دست نوشته های موسیقی را برای انتشار آماده می کند؛ این کار شامل غلط گیری و تصحیح اشتباهات در پارتیتوری است که برایش ارسال شده است. یا ممکن است شامل کارهای اضافه ای مانند باز
نگری در تنظیم موسیقی، ارکستراسیون و حتی گاهی آهنگسازیِ مجددِ قطعات نیز باشد. ویرایشگران موسیقی همچنین ممکن است در تعیین اینکه چه نوع موسیقی توسط یک شرکت انتشاراتی منتشر شود، نقش داشته باشند، یا شاید گاهی عضوی از اعضای شورای ارزشیابی در یک شرکت انتشاراتی باشند که در مورد مناسب بودن یک اثر برای انتشار در رابطه با کیفیت موسیقی، سبک موسیقی یا بازاریابی نظر می دهند. شرکت های انتشاراتی با انواع مختلفی از ویرایشگرهای موسیقی همکاری می کنند که ممکن است افرادی از داخل شرکت نشردهنده باشند یا به یک انتشارات بزرگ تر که با شرکت های انتشاراتی موسیقی کوچک تر قرارداد می بندد، متصل باشند. بسیاری از ویرایشگران موسیقی ممکن است به صورت حرفه ای به عنوان تنظیم کننده موسیقی یا آهنگساز فعالیت کنند. اکثر ویرایشگران موسیقی در زمینه خاصی از موسیقی مانند موسیقی برای پیانو، موسیقی برای گروه کر، موسیقی ارکسترال یا جاز تخصص دارند، ویرایشگران موسیقی فعال، معمولاً دارای مدرک دانشگاهی در زمینه موسیقی با پیشینه ای قوی در زمینهٔ تئوری موسیقی، تاریخ موسیقی و شیوه های اجرا هستند. ویرایشگرانی که در زمینهٔ موسیقی کلاسیک فعالیت می کنند ممکن است مهارت
های تخصصی داشته باشند. این تخصص ها شامل کار با اسنادی است که گاه قرن ها قدمت دارند، از جمله نت های دست نویس و قطعاتی که توسط حکاکی های اروپایی یا چاپخانه های اولیه که با نت نویسی موسیقی معاصر و شیوه های قالب بندی موسیقی مطابقت ندارند، ساخته شده اند. در این موارد، ویرایشگران موسیقی باید نت ها را تجزیه و تحلیل کنند و آن ها را در قالب نت نویسی موسیقی امروزی رونویسی کنند. تاریخچه اولیه. استفاده از ویرایشگرهای موسیقی به آغاز انتشار موسیقی در اروپا (اواخر قرن پانزدهم) بازمی گردد. اگرچه معمولاً از افرادی که در این شغل کار می کردند، نامی برده نمی شد. یکی از اولین ویرایشگران شناخته شدهٔ موسیقی، راهب صومعهٔ دومنیکن، پتروس کاستلانوس (۱۵۵۲–۱۴۴۰) اهل ونیز در نیمهٔ اول قرن شانزدهم بود که برای انتشارات «وتاویانو پتروچی» کار می کرد. یکی دیگر از ویرایشگران سرشناس موسیقی اولیه، آهنگساز ایتالیایی فرانچسکو د لایوله (۱۵۴۰–۱۴۹۲) بود که برای انتشارات «ژاک مدرن» مستقر در لیون فرانسه فعالیت می کرد. نقش ویرایشگر موسیقی در فیلم. فعالیت ویرایشگران موسیقی در فیلم شامل کمک به آهنگساز فیلم و تصمیم گیری در بارهٔ موسیقی متن است. کار عمدهٔ آ
نها معمولاً شامل استخدام نوازندگان، یادداشت برداری در جلسات ضبط، ایجاد بُرش های پیشنهادی، و در نهایت ویرایش مطالبِ ضبط شده برای تناسب موسیقی با فیلم است.
تیم ملی فوتسال گرجستان به دست فدراسیون فوتبال گرجستان ، نهاد حاکم فوتسال در گرجستان سرپرستی می شود و این کشور را در هماوردی های فرامرزی فوتسال مانند جام جهانی و مسابقات قهرمانی اروپا نمایندگی می کند.
قانقلی ها مردمانی تُرک نژاد بودند که از دوران دودمان تانگ تا روی کار آمدن امپراتوری مغول و دودمان یوان، در آسیای مرکزی حضور داشتند. احتمالاً این مردمان مربوط به قبچاق ها یا پچنگ ها بوده اند یا ممکن است شاخه ای از گوک ترک ها باشند که توسط دودمان تانگ چین تحت سلطه قرار گرفتند. پیشینه تاریخی. امپراتور بیزانس کنستانتینوس هفتم در کتاب خود به نام «د ادمینستراندو امپریو»، از سه قبیله پچنگ یاد کرده است. احتمالاً یکی از این سه قبیله قانقلی ها هستند که در سنگ نبشته اورخون در مغولستان امروزی هم نام آنها آمده است. بعد از سقوط خانات پچنگ در اوایل قرن ۱۰، نقش قانقلی ها در منطقه پررنگ تر شد. گروه های مختلفی از اقوام ترک، که قبلاً متمایز و متفاوت بودند، تا قرن ۱۳ به یکدیگر نزدیک شده و در یکدیگر ادغام شدند. گروه شرقی ترکان ساکن دشت قبچاق به نام قانقلی شناخته می شدند. بسیاری از جنگجویان قانقلی در قرن ۱۱ به امپراتوری خوارزمشاهی پیوستند. در سال ۱۱۷۵ میلادی برخی از آن ها در شمال دریاچه بالقاش زندگی می کردند و وفاداری خود را از قراختاییان به دودمان جین تغییر دادند. آن ها توسط لشکرکشی های چنگیز خان در جریان فتوحات مغول در آسیای مرک
زی در سال های ۱۲۱۹-۱۲۲۳ تحت سلطه مغول درآمدند. سپس جوجی بقایای آن ها که هنوز در قرقیزستان امروزی و دشت قبچاق زندگی می کردند را در سال ۱۲۲۵ سرکوب کرد. باقی قانقلی ها در خوارزم نیز پس از مقاومت طولانی تحت فرماندهی سلطان جلال الدین خوارزمشاه علیه جورماغون سردار مغول، نهایتاً خود را به خان بزرگ مغول اوگتای خان تسلیم کردند. پس از حمله مغول ها، قانقلی های باقی مانده، در ترکان و مغولان دیگر ذوب شدند. در بین قزاق ها، ازبک ها، قرقیزها، باشقیرها، نوقایی ها، قره قالپاق ها و یاقوت ها گروه هایی از قانقلی ها وجود دارند.
مانور بارلو () یک معاینه فیزیکی است که بر روی نوزادان برای غربالگری دیسپلازی تکاملی لگن انجام می شود. این معاینهٔ تشخیصی به نام جراح ارتوپد بریتانیایی دکتر توماس جفری بارلو (۲۵ سپتامبر ۱۹۱۵–۲۵ مه ۱۹۷۵)، نامگذاری شده است. در طی سالهای ۱۹۵۷–۱۹۶۲ در «بیمارستان هًپ»، سالفورد و لانکاشر مورد آزمایش بالینی قرار گرفت. این مانور به راحتی با اداکشن مفصل ران (کشیدن ران به سمت خط وسط) در حین اعمال فشار بر روی زانو و هدایت نیرو به سمت عقب انجام می شود. اگر مفصل رانی-لگن قابلیت دررفتگی از خود نشان دهد - یعنی اگر بتوان با این مانور سر استخوان را از لگن خارج کرد - مانور بارلو مثبت در نظر گرفته می شود. سپس از مانور ارتولانی برای تأیید یافته مثبت (یعنی اینکه لگن واقعاً دررفته است) استفاده می شود. آخرین شواهد پژوهشی نشان داده که تست های بالینی اینچنینی برای تشخیص دیسپلازی تکاملی مفصل ران به اندازه کافی قابل اعتماد نیستند.
هالفکسا دومین آلبوم استودیویی از هنرمند موسیقی الکترونیک گرایمز می باشد که در ۵ اکتبر سال ۲۰۱۰ از سوی آربوتوس رکوردز در کانادا و در مهٔ سال ۲۰۱۱ از سوی لو رکوردینگز در بریتانیا و سرزمین اصلی اروپا منتشر شد.
دیدها سومین آلبوم استودیویی از موسیقی دان کانادایی گرایمز می باشد که در ۳۱ ژانویهٔ سال ۲۰۱۲ از سوی ۴ای دی منتشر گردید. تهیه کنندگی این آلبوم به طور کلی با گاراژبند اپل طی یک بازه زمانی سه هفته ای در آپارتمان گرایمز انجام شده است.
فرشتگان هنر چهارمین آلبوم استودیویی از موسیقی دان کانادایی گرایمز، نام مستعار کلیر الیس بوشه می باشد که در ۶ نوامبر سال ۲۰۱۵ به طور دیجیتالی از سوی ۴ای دی و در دسامبر ۱۱ همان سال در فرمت های فیزیکی منتشر شد.
شکوفه تاریکی آلبوم ترکیبی از موسیقی دانان کانادایی گرایمز و دی'اون می باشد که در ۱۸ آوریل سال ۲۰۱۱ از سوی آربوتوس رکوردز و هیپوز این تنکز به ترتیب ناشران گرایمز و دی'اون منتشر گردید. پروسهٔ خلق "شکوفه تاریکی" توسط گرایمز و دی'اون با یکدیگر انجام اما ضبط ترانه ها به صورت جداگانه انجام شده است.
مارلو کلی بازیگر استرالیایی که برای حضور در سریال های تلویزیونی مانند "خانه و دوری" (۲۰۱۵–۲۰۱۶) در نقش اسکای پیترز، "پاتریشیا مور" (۲۰۱۸) در نقش پاتریشیا، (۲۰۱۹–۲۰۲۰) در نقش بث کسیدی و "مسئله سه جسم" (۲۰۲۴) در نقش تاتیانا هاس شناخته شده است.
خانم انتروپوسن پنجمین آلبوم استودیویی از موسیقی دان کانادایی گرایمز می باشد. "خانم انتروپوسن" نخستین آلبوم گرایمز پس از بیش تر از چهار سال است که به دنبال "فرشتگان هنر" (۲۰۱۵) آمده است. در اصل "خانم انتروپوسن" قرار بود در ۱۹ مارس سال ۲۰۱۹ منتشر شود. نام آلبوم جناسی برداشته شده از واژهٔ «miss» به معنای «خانم» و کلمات «میزانتروپ» و «آنتروپوسن» می باشد.
تست اُرتولانی () یا مانور اُرتولانی بخشی از معاینه فیزیکی برای تشخیص دیسپلازی تکاملی مفصل ران است که همراه با مانور بارلو به کار می رود. به طور خاص، زمانی که دررفتگی خلفی لگن با این مانور قابل جا انداختن باشد، تست اورتولانی مثبت است. این بخشی مانور، بخشی از معاینه استاندارد نوزادان است که ترجیحاً در اوایل دوران نوزادی انجام می شود. تست ارتولانی نام خود را از متخصص اطفال ایتالیایی مارینو اُرتولانی می گیرد که آن را در سال ۱۹۳۷ ابداع داد. زمانی گفته می شود مانور اُرتولانی مثبت است که هنگام اجرای آن یک صدا و حس «کلیک مانند» توسط پزشک شنیده و احساس شود که سر استخوان ران به سمت جلو به داخل حفره حقه ای منتقل می شود.. آخرین شواهد پژوهشی نشان داده که تست های بالینی اینچنینی برای تشخیص دیسپلازی تکاملی مفصل ران به اندازه کافی قابل اعتماد نیستند.
وزیر ایالت آلاباما یکی از افسران قانون اساسی ایالت آلاباما است. قدمت این پست به پیش از ایالت بودن آلاباما یعنی دوران قلمرو آلاباما بازمی گردد. از سال ۱۸۱۹ تا ۱۹۰۱، وزیر ایالت در دوره های دو ساله انتخاب می شد تا اینکه قانون اساسی ایالت تغییر کرد و مدت آن به چهار سال افزایش یافت. تا سال ۱۸۶۸، وزیر ایالت توسط مجلس قانونگذاری آلاباما انتخاب می شد، اما اکنون توسط رأی مردم انتخاب می شود. شرایط و بیش از ۱۰۰۰ وظیفهٔ متصدی آن توسط بخش های ۱۱۴، ۱۱۸، ۱۳۲ و ۱۳۴ قانون اساسی آلاباما و در سراسر قانون آلاباما تعریف شده است. وزیر ایالت باید حداقل ۲۵ سال سن داشته باشد، حداقل هفت سال شهروند ایالات متحده باشد، حداقل پنج سال ساکن ایالت آلاباما باشد و یک رای دهنده ثبت نام کرده باشد. وزیر ایالت و فرماندار در یک دوره انتخاباتی انتخاب می شوند و ممکن است فقط دو دوره متوالی می توانند خدمت کنند. فرماندار می تواند در صورت استعفا یا فوت، وزیر ایالت جایگزینی را تعیین کند.