Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژوزه فونسکا ئی کوستا (؛ – ) نویسنده، بازیگر، کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و تدوین گر اهل پرتغال بود. وی بین سال های ۱۹۶۴ تا ۲۰۰۹ میلادی فعالیت می کرد. وی مدتی دستیار میکل آنجلو آنتونیونی بود و بعدها در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی یکی از رهبران جنبش سینمای نوین پرتغال شد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ناپلئون" اشاره نمود.
محمدحسن شریف امامی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم به عنوان نماینده نور در مجلس شورای ملی حضور داشت.
دیده بان سازمان ملل یک سازمان غیردولتی مستقر در ژنو است که مأموریت اعلام شده آن "نظارت بر عملکرد سازمان ملل متحد با معیار منشور خود آن " است. این نهاد یک سازمان غیردولتی معتبر دارای وضعیت مشورتی ویژه برای شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل و یک سازمان غیردولتی مرتبط با اداره اطلاعات عمومی سازمان ملل متحد است. دیده بان سازمان ملل متحد در مبارزه با نقض حقوق بشر در جمهوری دموکراتیک کنگو و دارفور فعال بوده و علیه نقض حقوق بشر در رژیم هایی مانند چین، کوبا، روسیه و ونزوئلا سخن گفته، و اغلب از زمان تعیین شده خود در UNHRC استفاده کرده تا به مخالفان و فعالان حقوق بشر اجازه صحبت دهد. دیده بان سازمان ملل اغلب از آنچه که به عنوان احساسات ضد اسرائیلی و یهودی ستیزی در سازمان ملل و رویدادهای تحت حمایت سازمان ملل تلقی می شود، انتقاد می کند. این گروه توسط کوفی عنان دبیرکل سابق سازمان ملل ستایش شده است، و مدیر کل دفتر سازمان ملل متحد در ژنو سرگئی ارجونیکیدزه به کار ارزشمند دیده بان سازمان ملل در حمایت از به کارگیری عادلانه ارزش ها و اصول منشور سازمان ملل متحد و حمایت از حقوق بشر برای همه " اذعان کرده است. خبرگزاری فرانسه دیده
بان سازمان ملل را هم به عنوان «یک گروه لابی با روابط قوی با اسرائیل» و هم به عنوان گروهی که «قهرمان حقوق بشر در سراسر جهان» توصیف کرده است. تأسیس. دیده بان سازمان ملل در سال ۱۹۹۳ به ریاست موریس بی آبرام تأسیس شد. آبرام به عنوان رئیس صندوق کالج متحد سیاهپوستان و رئیس دانشگاه براندیس خدمت کرد. آبرام به عنوان رئیس کمیته یهودیان آمریکا (۱۹۶۳–۱۹۶۸) در امور اجتماعی رئیس ائتلاف ملی حامی یهودیان شوروی (۱۹۸۳–۱۹۸۸)؛ و رئیس کنفرانس رؤسای سازمانهای بزرگ یهودی آمریکا (۱۹۸۶–۱۹۸۹) فعال بود. آبرام از سازمان ملل به عنوان یک نهاد حمایت کرد. در سال ۱۹۹۹، آبرام در کنگره آمریکا در مورد رفتار سازمان ملل متحد با اسرائیل سخنرانی کرد و در آن گفت: «دیده بان سازمان ملل متحد قاطعانه از سازمان ملل به عنوان یک نهاد ضروری حمایت می کند. ایالات متحده باید حقوق گذشته خود را به عنوان یک موضوع افتخار ملی و به رسمیت شناختن اهمیت سازمان ملل به سازمان ملل بپردازد. علیرغم ایرادات سازمان ملل متحد، غیرقابل تصور است که ایالات متحده از تنها سازمان واقعاً جهانی در چنین جهان وابسته به همی خودداری کند.» پس از مرگ آبرام در سال ۲۰۰۰، دیوید ای. هریس، مدیر اج
رایی کمیته یهودیان آمریکا، به عنوان رئیس دیده بان سازمان ملل انتخاب شد. در سال ۲۰۰۱، هریس اعلام کرد که دیده بان سازمان ملل به یک شرکت تابعه کاملاً متعلق به کمیته یهودیان آمریکا تبدیل شده است. طبق یک بیانیه مطبوعاتی در آن زمان، «دیده بان سازمان ملل با کمک سخاوتمندانه ادگار برونفمن، رئیس کنگره جهانی یهودیان تأسیس شد. هجده ماه پیش، کمیته یهودیان آمریکا و کنگره جهانی یهودیان به توافقی دست یافتند که توسط هیئت بین المللی دیده بان سازمان ملل تصویب شد، مبنی بر واگذاری کنترل کامل سازمان به AJC، توافقی که از اول ژانویه ۲۰۰۱ اجرایی شد. از سال ۲۰۱۳، سازمان دیده بان سازمان ملل ادعا کرد که دیگر به AJC وابسته نیست و یک سازمان مستقل است. موضع ها و فعالیت ها. ایران. دیده بان سازمان ملل از ایالات متحده، فرانسه و سایر دموکراسی ها به دلیل «انتقاد پرقدرت» از سوابق حقوق بشر ایران در جلسه استماع سازمان ملل در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد (UNHRC) در ژنو در فوریه ۲۰۱۰ تمجید کرد. در همان زمان، هیلل نویر، مدیر اجرایی دیده بان سازمان ملل متحد هشدار داد که نتیجه جلسه شورا می تواند محدود به یک گزارش «ضعیف» باشد که باید تصویب شود. تاریخچ
ه پذیرش. کوفی عنان دبیرکل سابق سازمان ملل گفت: «من عمیقاً از کار ارزشمند دیده بان سازمان ملل قدردانی می کنم. من معتقدم که ارزیابی آگاهانه و مستقل از فعالیت های سازمان ملل متحد منبعی حیاتی خواهد بود زیرا ما به دنبال تطبیق سازمان با نیازهای یک جهان در حال تغییر هستیم.» در صدمین سالگرد کمیته یهودیان آمریکا در سال ۲۰۰۶، مدیر کل دفتر سازمان ملل متحد در ژنو، سرگئی اورژونیکیدزه، کار دیده بان سازمان ملل را ستود و گفت: «به من اجازه دهید که به کار ارزشمند دیده بان سازمان ملل در حمایت از به کارگیری عادلانه ارزش ها و اصول منشور ملل متحد و حمایت از حقوق بشر برای همه ارج بنهم.» ین ویلیامز، رئیس سابق انجمن خبرنگاران سازمان ملل و نویسنده کتاب "سازمان ملل برای مبتدیان" در مقاله ای در "گاردین" در سال ۲۰۰۷ نوشت که هدف اصلی دیده بان سازمان ملل «حمله به سازمان ملل به طور کلی، و شورای حقوق بشر آن به طور خاص، به دلیل تعصب مورد ادعای آنها علیه اسرائیل» است. ویلیامز از محکومیت شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد به عنوان یک سازمان دورو توسط دیده بان سازمان ملل حمایت کرد، اما همچنین سازمان دیده بان سازمان ملل را به دلیل ناتوانی در محکوم کر
دن آنچه «تخلفات آشکار اسرائیل علیه حقوق بشر فلسطینیان» خواند، به ریاکاری متهم کرد. مارتین پرتز از "نیو ریپابلیک"، در یک مقاله وبلاگی در سال ۲۰۰۷، این سازمان را به عنوان «سازمانی حقیقت گو» توصیف کرد. کلودیا روزت، روزنامه نگار مستقر در بنیاد محافظه کار برای دفاع از دموکراسی ها، دیده بان سازمان ملل را به عنوان «پایدار و ارزشمند» ستود. فیلیس بنیس، روزنامه نگار و فعال سیاسی آمریکایی، دیده بان سازمان ملل را یک «سازمان راست گرای کوچک مستقر در ژنو» توصیف کرد که «به سختی در خارج از مقر سازمان ملل شناخته شده است». او تأکید کرد که «تضعیف و مشروعیت زدایی» ریچارد فالک از طریق «اتهامات سخیف» زمانی که او گزارشگر ویژه شد، «فکر و ذکر دائم دیده بان سازمان ملل» بوده است. "خبرگزاری فرانسه سازمان" دیده بان سازمان ملل را هم به عنوان «گروه لابی با روابط قوی با اسرائیل» و هم به عنوان گروهی که «قهرمان حقوق بشر در سراسر جهان» توصیف کرده است. "اکونومیست" دیده بان سازمان ملل را «ناظر طرفدار اسرائیل» توصیف کرده است.
ریشاردا خانین (؛ ۳۰ اوت ۱۹۱۹–۱ ژانویه ۱۹۹۴) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سرنوشت های لهستانی"، "درست آن سوی این جنگل"، "نامت را به خاطر بسپار"، "مرد بی نهایت آرام"، "یانا"، "سربازان آزادی"، "صفر-هفت، به گوشم"، "سکسمیشن" و "روزها و شب ها" اشاره نمود.
علی قلی لقمان ادهم (١٢٩٨-١٣۵۴) سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم به عنوان نماینده ورزقان در مجلس شورای ملی حضور داشت. زندگی نامه. علی قلی لقمان ادهم، فرزند محمدحسین لقمان ادهم به سال ١٢٩٨ در تهران متولد شد. او مدیر عامل سازمان حمایت از کودکان بود که در خلال بازرسی عملکردش از سوی سازمان بازرسی شاهنشاهی، سکته کرد. او در دوره بیست و سوم به عنوان نماینده در مجلس شورای ملی حضور داشت. او مدتی سفیر ایران در سوئیس بود و ریاست تشریفات دربار را بر عهده داشت.
هلنا کوالچیکووا (؛ ۲۵ فوریه ۱۹۰۷–۷ اوت ۱۹۹۹) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "رانندگان جایگزین"، "به دور از جاده"، "هفت آرزو"، "ترانه عاشقانه ای برای یانوشِک"، "دریاچه کنستانس"، "چهل ساله"، "مرشد و مارگاریتا"، "خیابان فرعی ۴"، "صفر-هفت، به گوشم" و "روزها و شب ها" اشاره نمود.
رودخانه سرخ () یک فیلم درام تاریخی و دلهره آور محصول سال ۲۰۲۳ سینمای چین به کارگردانی ژانگ ییمو با بازی شن تنگ و جکسون یی، ژانگ یی، لی جیایین، وانگ جیایی و یو یونپنگ است. این فیلم در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳، همزمان با روز سال نو چینی، در سینماهای چین اکران شد. داستان. این فیلم داستانی رازآلود را روایت می کند که در دوران آغاز سلسله دودمان سونگ رخ می دهد. چهار سال پس از مرگ یو فی اتفاق می افتد. یک قتل مرموز در اقامتگاه کین هوی زمانی رخ می دهد که او با نمایندگانی از سلسله جین رقیب ملاقات می کند. یک سرباز و یک فرمانده درگیر یک توطئه بزرگ می شوند که یکی از فرستادگان جین از بین می رود و نامه محرمانه ای گم شده است. مراقبان صالح مسئول این حادثه هستند و می خواهند یک خائن مظنون را بکشند. تولید. فیلمبرداری در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۲ آغاز شده است. فیلمبرداری درشانشی انجام شد. فیلمبرداری آن در آگوست ۲۰۲۲ به پایان رسید.
بوریس الکساندرویچ یوگای (زاده ۱۵ نوامبر ۱۹۵۷ – درگذشته ۱۲ مارس ۲۰۱۰) یک سرلشکر و رهبر نظامی قرقیزستانی بود که از مارس ۲۰۰۷ تا ژوئن ۲۰۰۸ به عنوان فرمانده ستاد کل نیروهای مسلح در دوره ریاست جمهوری قربان بیگ باقی یف خدمت کرد. یوگای به طور کلی به عنوان یک شخصیت مهم در ارتش در نظر گرفته می شد که اغلب از حمایت قوی در میان پرسنل نظامی برخوردار بود. اوایل زندگی. او در ۱۵ نوامبر ۱۹۵۷ در ژورجیوکا در منطقه ژمبیل جمهوری سوسیالیستی قزاقستان شوروی—قوردای کنونی قرقیزستان— به دنیا آمد. یوگای از نظر قومیت کره ای بود و به زبان کره ای خارج از زبان روسی و قرقیزی مسلط بود. در سال ۱۹۷۹ از مدرسه فرماندهی عالی توپخانه لنینگراد در رشته ریاضی فارغ التحصیل شد. او در جنگ شوروی–افغانستان به عنوان بخشی از گروه ارتش شوروی از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲ شرکت کرد. او در تمام مدت خدمت در ارتش بیشتر در اوکراین، ازبکستان، آلمان و ترکمنستان مستقر بود. پس از ایجاد نیروهای مسلح جمهوری قرقیزستان، وی بلافاصله در ارتش قرقیزستان به عنوان فرمانده دسته مشغول به کار شد. او همچنین به عنوان یک افسر در از بین بردن شبه نظامیان جنبش اسلامی ازبکستان در جنوب قرقیزستان در
جریان درگیری بادکند شرکت کرد. در سال های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹، وی در ارتباط با پرونده جنایی وزیر دفاع سابق اسماعیل عیسی قوف مورد بازجویی قرار گرفت و به سوء استفاده از قدرت متهم شد. در اکتبر ۲۰۰۹، این پرونده متوقف شد. زندگی شخصی. برادر بزرگ یوگای رئیس دانشگاه و برادر دومش استاد دانشگاه است. او همچنین یک خواهر کوچکتر دارد که متخصص قلب و عروق است. همسرش ناتاشا نیز کره ای الاصل بود. مرگ. یوگای در مارس ۲۰۱۰ در بیشکک بر اثر سکته قلبی درگذشت. رسانه های قرقیزستان علی رغم توجهی که یوگای به ارتش داشت، عمدتاً از گزارش مرگ یوگای اجتناب کردند.
پارک سو-گئون ( ; یا پارک سو-کئون Park Soo-keun؛ یا پارک شو-کئون ۲۱ فوریه ۱۹۱۴–۶ مه ۱۹۶۵) یک نقاش اهل کره جنوبی بود که به خاطر به تصویر کشیدن زندگی روزمره در روستاهای کره شهرت دارد. او یکی از معدود هنرمندان کره ای فعال در دوران استعمار و پس از جنگ بود که تحصیلات رسمی هنری نداشت. پارک سو گئون به عنوان یک هنرمند خودآموخته، با استفاده از سطوح بافت دار، اشکال هندسی، خطوط پررنگ و رنگ های خاموش، سبک نقاشی منحصر به فردی را فرموله کرد.
کوسوف لاتسکی (؛ ) شهری کوچک در شهرستان سوکوووف واقع در استان ماسوویان لهستان است که ۲٬۱۵۲ نفر جمعیت دارد (آمار سال ۲۰۰۴). اولین اشارات تاریخی به نام این شهر به سال ۱۲۰۲ میلادی بر می گردد که در اسناد مربوط به شاهزاده کنراد اول مازوویا نامش ذکر شده است.
درز کردن خبر یا نشت اطلاعات یا نشت خبری ()، انتشار بدون مجوز اطلاعات محرمانه در رسانه های خبری است. همچنین می تواند انتشار زودهنگام اطلاعات توسط یک خبرگزاری باشد، اطلاعاتی که موافقت کرده است قبل از زمان مشخص، برخلاف تعلیق انتشار خبر منتشر نخواهد شد. اسناد پاناما، سندهای محرمانه ای که در ۳ آوریل ۲۰۱۶ در مورد بهشت های مالیاتی فراساحلی به بیرون درز کرد؛ از آن جمله است.
پیوتر وُیتوویچ (؛ زادهٔ ۲۳ ژانویه ۱۹۵۸) فیلم بردار اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به '، "چه خوب و چه بد"، "دوران افتخار"، "کارآگاهان جنایی" و ' اشاره نمود.
ماچئی ویژبیتسکی (؛ زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۷۱) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سال های شیرین"، "در خیابان سپولنی"، "مادران"، "کارآگاهان جنایی"، "" و "عشق بزرگ کوچک" اشاره نمود.
کاتاژینا اِسکارژانکا (؛ زادهٔ ۱۴ ژوئیه ۱۹۶۸) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مفقودشدگان"، "۱۹۸۳"، "کورشده از نور"، "تشخیص"، "مرز"، "ردپا"، "در خوشی و سختی"، "رنگ های خوشبختی"، "ماگدا ام."، "خانه کشیش" و "" اشاره نمود.
مدال کمپین آمریکایی (به انگلیسی: American Campaign Medal) یک جایزه نظامی نیروهای مسلح ایالات متحده است که اولین بار در ۶ نوامبر ۱۹۴۲ با فرمان اجرایی ۹۲۶۵ صادر شده توسط رئیس جمهور فرانکلین دلانو روزولت ایجاد شد. این مدال برای قدردانی از آن دسته از اعضای نظامی بود که در طول جنگ جهانی دوم در جبهه عملیات آمریکا خدمت کرده بودند. مدال مشابهی که به عنوان مدال خدمات دفاعی آمریکا شناخته می شود ، برای خدمت فعال پیش از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم اعطا می شد.
Srb () دهکده ای است واقع در قسمت جنوب شرقی لیکا، در کرواسی، که تا سال ۲۰۱۱ از نظر اداری به دونجی صرب (جمعیت ۲۵۵، سرشماری ۲۰۰۱) و گورنجی صرب (جمعیت ۷۹، سرشماری ۲۰۰۱) تقسیم شده است. Srb در دره رودخانه Una، در جاده Donji Lapac به Knin، و در شرق Gračac قرار دارد. در حال حاضر بخشی از شهرداری Gračac و شهرستان زادار است. نام. به گفته ، زبان شناس و آکادمیک کروات، از نظر ریشه شناسی، این یک هیدرونیمی است که از فعل قدیمی کرواتی «صرباتی» به معنای «چشمه» رودخانه Una مشتق شده است. از آنجایی که صرب ها ("سورابوس") در "سالنامه های سلطنتی فرانک" در زمینه فرار لیودویت پوساوسکی به سوی آنها ذکر شده است، نظریه ای وجود دارد که یک قبیله صرب می توانسته است در قرن نهم در منطقه صرب وجود داشته باشد و اینکه صرب به نام آنها نامگذاری شده است، اما کمیاب بودن اسناد تاریخی باعث شد تا مورخان مختلف در تفسیر این ذکر اختلاف نظر داشته باشند. این گزارش به احتمال زیاد به جایی در مرکز یا شرق بوسنی اشاره دارد. تاریخ. در دوره قرون وسطی، این سکونتگاه مرکز ژوپای کوچک صرب بود که بخشی از ژوپای بزرگتر پست از دوک نشین و پادشاهی کرواسی بود. در قرن سیزدهم و چه
اردهم ژوپا توسط پل اول شوبیچ از خانواده بریبر و نلیپیچ اداره می شد. در قرن ۱۴ به عنوان یک شهر ذکر شده است زیرا در سندی از سال ۱۳۴۵ به پادشاه مجارستان کرواسی به عنوان قلعه سلطنتی اشاره شده است، . این شهر بر روی تپه ای بر فراز رودخانه سردیس ساخته شده است، جایی که بقایای آن هنوز هم باقی مانده است. ژوپا یک میز دادگاه نجیب متشکل از حداقل سه قاضی داشت، و اگرچه ژوپان ها احتمالاً از قبیله نجیب کرواتی قدیمی گوسیچ بودند، اشراف کروات ("plemenitimi H'rvati") از قبیله فرضی صربلیانی که در سال ۱۴۵۱ ذکر شد مارکو و مارتین دیجانیشویچ بودند. یورای هنچیچ، ووین ماتیجاشویچ، ولاتکو آنیچ و یاندری کواچ. به دلیل فتح عثمانی ها در سال ۱۵۲۰، اکثر جمعیت قدیمی به کرواسی شمالی گریختند و ولاخ های شبانی جایگزین آنها شدند. برخی از نوادگان جمعیت جدید نیز به زومبرک مهاجرت کردند، در حالی که برخی دیگر به دالماسی شمالی نقل مکان کردند یا به اسلام گرویدند. از نام این شهرک نام خانوادگی خانواده صربلجانین گرفته شده است. همان طور که در قرن هفدهم در چهارراهی بین لاپاک، بیهاچ و اودبینا قرار داشت، در قلعه یک واحد نظامی اختصاص داده شد که در زیر آن یک سکونتگا
ه مسلمانان با حدود ۱۰۰ خانه ظاهر شد. پس از معاهده سیستوا (۱۷۹۱)، منطقه Srb بخشی از مرزهای نظامی کرواسی شد که منجر به مهاجرت جمعیت مسلمان از رودخانه Una به Eyalet بوسنی و دوباره ساکن شدن سرزمین متروک توسط صرب های ارتدوکس شد. پس از حمله جنگ جهانی دوم به یوگسلاوی، Srb بخشی از دولت مستقل فاشیست کرواسی شد. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۱، شورشی در صرب آغاز شد که توسط جمعیت محلی صرب سازماندهی شد، قیام صرب. سازمان دهندگان، از جمله فرمانده جوخه لاپاک، استوجان ماتیچ، همه پارتیزان کمونیست نبودند، و تلافی فوری آنها علیه اوستاها نیز با قربانیان تصادفی کروات و مسلمان پایان یافت، که مارکو اورشکوویچ بعداً از آن پشیمان شد. با این حال، این تاریخ در کرواسی (۱۹۴۵–۱۹۹۰) به عنوان روز قیام مردم کرواسی گرامی داشته شد (). در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۰ یک مجمع تقریباً ۱۰۰۰۰۰ صرب کرواسی در Srb برگزار شد. بیانیه ای منتشر شد که در آن مجلس صربستان به عنوان نماینده سیاسی ملت صرب در کرواسی و شورای ملی صربستان به عنوان نهاد اجرایی مجمع، با مرکز آن در صرب تشکیل شد. جوان راشکویچ، سیاستمدار صرب کرواسی، اعلام کرد که در ۱۸ آگوست یک همه پرسی در جامعه صرب برگزار خواهد شد در
طول جنگ کرواسی برای استقلال، تا سال ۱۹۹۵ توسط نیروهای جمهوری خودخوانده صربستان کراجینا اشغال شد، زمانی که اکثر جمعیت صرب در مواجهه با عملیات طوفان در سال ۱۹۹۵ گریختند جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، صرب ۴۷۲ تن سکنه داشت. برای اطلاعات دقیق جمعیت برای آخرین سرشماری یوگسلاوی در سال ۱۹۹۱ و آخرین سرشماری اتریش-مجارستان در سال ۱۹۱۰، به سکونتگاه های قبلی Donji Srb و Gornji Srb مراجعه کنید.
در زمان امپراتوری روم، منطقه کرواسی مدرن شامل دو استان رومی، پانونیا و دالماسیا بود. پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی در قرن پنجم، این منطقه به مدت ۵۰ سال در انقیاد استروگوت ها قرار گرفت، قبل از اینکه به امپراتوری بیزانس ملحق شود. کرواسی، به عنوان یک دولت، برای اولین بار به عنوان یک دوک نشین در قرن هفتم، دوک نشین کرواسی ظاهر شد. با پادشاهی نزدیک پانونیای سفلی، متحد شد و به پادشاهی کرواسی ارتقا یافت که از ۹۲۵ تا ۱۱۰۲ ادامه داشت. از قرن دوازدهم، پادشاهی کرواسی وارد اتحادیه شخصی با پادشاهی مجارستان شد. این یک ایالت متمایز با حاکم خود ("بان") و سابور باقی ماند، اما سلسله های سلطنتی را از قدرت های همسایه، در درجه اول مجارستان، ناپل و سلطنت هابسبورگ انتخاب کرد. دوره از قرن ۱۵ تا ۱۷ با مبارزات شدید بین امپراتوری عثمانی در جنوب و امپراتوری هابسبورگ در شمال مشخص شد. پس از جنگ جهانی اول و انحلال اتریش-مجارستان در سال ۱۹۱۸، اراضی کرواسی به پادشاهی یوگسلاوی، که تحت سلطه صربستان بود، ملحق شد. پس از تهاجم آلمان به یوگسلاوی در آوریل ۱۹۴۱، دولت دست نشانده کشور مستقل کرواسی، متحد با قدرت های محور، تأسیس شد. در می ۱۹۴۵، پس از
سازوکار آلمانی تسلیم شکست خورد. جمهوری سوسیالیستی کرواسی به عنوان جمهوری متشکل از جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی تشکیل شد. در سال ۱۹۹۱، رهبری کرواسی روابط خود را با یوگسلاوی قطع کرد و در بحبوحه انحلال یوگسلاوی دوره ماقبل تاریخ. منطقه ای که امروزه به نام کرواسی شناخته می شود در سراسر دوره ماقبل تاریخ محل سکونت انسان سانان بوده است. فسیل های نئاندرتال ها مربوط به دوره پارینه سنگی میانی در شمال کرواسی کشف شده است که معروف ترین و بهترین مکان در کراپینا است. بقایای چندین فرهنگ نوسنگی و کالکولیتیک در سراسر کشور یافت شده است. بیشتر مکان ها در دره های رودخانه کرواسی شمالی هستند و مهم ترین فرهنگ هایی که حضورشان کشف شد شامل فرهنگ های Starčevo، Vučedol و Baden است. عصر آهن آثاری از فرهنگ هالشتات اولیه ایلیرین و فرهنگ سلتیک لا تن به جا گذاشت. دوره پیش از تاریخ. نویسنده یونانی هکاتائوس اهل میلتوس اشاره می کند که در حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد، منطقه آدریاتیک شرقی توسط تاریخ، لیبورن و ایلیری ها سکنی گزیده بود. استعمار یونان باعث شد که مهاجران جوامعی را در جزایر Issa (Vis) و Pharos (Hvar) ایجاد کنند. گسترش روم. قبل از گسترش
روم، سواحل شرقی آدریاتیک بخش شمالی پادشاهی ایلیریایی را از قرن چهارم قبل از میلاد تا جنگ های ایلیرینی در ۲۲۰ سال قبل از میلاد تشکیل می داد. در سال ۱۶۸ قبل از میلاد، جمهوری روم تحت الحمایه خود در جنوب رودخانه نرتوا قرار گرفت. منطقه شمال نرتوا به آرامی در اختیار رومیان قرار گرفت تا اینکه استان ایلیریکوم به طور رسمی 32-27 قبل از میلاد این سرزمین ها سپس بخشی از استان روم ایلیریکوم شد. بین سالهای ۶ و ۹ پس از میلاد، قبایلی از جمله Dalmatae که نام این سرزمین ها را دادند، در شورش بزرگ ایلیرین ها علیه رومیان قیام کردند، اما این قیام سرکوب شد و در سال ۱۰ پس از میلاد ایلیریکوم به دو استان پانونیا و دالماسیا تقسیم شد. استان دالماسی در داخل کشور گسترش یافته و تمام رشته کوه های آلپ دیناریک و بیشتر سواحل شرقی آدریاتیک را پوشش می دهد. دالماتیا زادگاه امپراتور روم دیوکلتیان بود که وقتی در سال ۳۰۵ بعد از میلاد به عنوان امپراتور بازنشسته شد، یک قصر بزرگ در نزدیکی سالونا ساخت که بعدها شهر اسپلیت از آنجا توسعه یافت. مورخانی مانند تئودور مومسن و برنارد باوانت استدلال می کنند که تا قرن چهارم تمام دالماسیا کاملاً رومی شده و به زبان
لاتین زبان بود. دیگران، مانند الکساندر استیپچویچ، استدلال می کنند که فرایند رومی سازی انتخابی بود و عمدتاً مراکز شهری را در بر می گرفت، اما حومه ها را شامل نمی شد، جایی که ساختارهای سیاسی-اجتماعی پیشین ایلیرین فقط در صورت لزوم با مدیریت و ساختار سیاسی روم تطبیق داده می شد. استانکو گولدسکو استدلال کرده است که ولاخ ها یا مورلاک ها مردمانی لاتین زبان و چوپانی بودند که از دوران پیش از روم در کوه های بالکان زندگی می کردند. آنها در قدیمی ترین تواریخ کرواسی ذکر شده اند. پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶، با آغاز دوره مهاجرت، ژولیوس نپوس پس از فرار ۴۷۶ خود از ایتالیا، مدت کوتاهی بر قلمرو کاهش یافته خود از کاخ دیوکلتیان حکومت کرد. این منطقه سپس تا سال ۵۳۵ توسط استروگوت ها اداره می شد، زمانی که ژوستینین اول این قلمرو را به امپراتوری بیزانس اضافه کرد. بعدها بیزانسی ها موضوع دالماسی را در همان قلمرو تشکیل دادند. دوره مهاجرت. دوره روم با تهاجم آوارها و کروات ها در قرون ۶ و ۷ و نابودی تقریباً تمام شهرهای رومی به پایان رسید. بازماندگان رومی به مکان های مطلوب تر در ساحل، جزایر و کوه ها عقب نشینی کردند. شهر راگوزا
توسط بازماندگان از اپیداوروم تأسیس شد. طبق اثر "De Administrando Imperio"، نوشته امپراتور بیزانس کنستانتین هفتم در قرن دهم، کروات ها در اوایل قرن هفتم از جنوب لهستان و غرب اوکراین وارد سرزمین کرواسی امروزی شدند. با این حال، این ادعا مورد مناقشه است و فرضیه های رقیب این رویداد را بین اواخر قرن ششم - اوایل قرن هفتم (جریان اصلی) یا اواخر هشتم - اوایل قرن نهم (حاشیه) نشان می دهند. داده های باستان شناسی اخیر نشان می دهد که مهاجرت و اسکان اسلاوها / کروات ها در اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم رخ داده است. دوک نشین کرواسی (۸۰۰–۹۲۵). از اواسط قرن هفتم تا زمان اتحاد در سال ۹۲۵، دو دوک نشین در قلمرو کرواسی امروزی وجود داشت، دوک نشین کرواسی و شاهزاده نشین پانونیای سفلی. در نهایت، دوک نشینی تشکیل شد، دوک نشین کرواسی، که توسط بورنا اداره می شد، همان طور که تواریخ آینهارد از سال ۸۱۸ شروع شد. این رکورد نشان دهنده اولین قلمروهای ثبت شده کرواسی، ایالت های تابعه فرانسیا در آن زمان است. مهم ترین فرمانروای پانونیای سفلی لیودویت پوساوسکی بود که بین سالهای ۸۱۹ تا ۸۲۳ با فرانکها جنگید. او از سال ۸۱۰ تا ۸۲۳ بر کرواسی پانونی حکومت کرد
سلطه فرانکها در زمان سلطنت میسلاو دو دهه بعد پایان یافت. دوک میسلاو جانشین دوک ترپیمیر، بنیانگذار سلسله ترپیمیروویچ شد. ترپیمیر با موفقیت با بیزانس، ونیز و بلغارستان جنگید. دوک ترپیمیر جانشین دوک دوماگوج شد که بارها جنگ ها را علیه ونیزی ها و بیزانسی ها رهبری کرد و ونیزی ها این فرمانروای کروات را «بدترین شاهزاده کروات» (dux pessimus Croatorum) نامیدند به گفته کنستانتین هفتم، مسیحیت کروات ها در قرن هفتم آغاز شد، اما این ادعا مورد مناقشه است و به طور کلی، مسیحیت با قرن نهم مرتبط است. در سال ۸۷۹، در زمان برانیمیر، دوک کرواسی، کرواسی دالماسی به عنوان یک ایالت از سوی پاپ جان هشتم به رسمیت شناخته شد. پادشاهی کرواسی (۹۲۵–۱۱۰۲). اولین پادشاه کرواسی به طور کلی تومیسلاو در نیمه اول قرن دهم در نظر گرفته می شود که در نامه های مربوط به شوراهای کلیسای اسپلیت و همچنین در "De Administrando Imperio" به این عنوان اشاره شده است. دومی همچنین ارتش تومیسلاو را توصیف می کند که حمله بلغارها به کرواسی را در نبرد ۹۲۶ در ارتفاعات بوسنی بیرون می راند. دیگر فرمانروایان مهم کرواسی در آن دوره عبارتند از: Mihajlo Krešimir II، ۹۴۹–۹۶۹، که بوس
نی را فتح کرد و قدرت پادشاهی کرواسی را بازگرداند. استیپان درژیسلاو، ۹۶۹–۹۹۷، متحد بیزانس در جنگ با امپراتور بلغارستان سامویل است. استیپان، ۱۰۳۰–۱۰۵۸، پادشاهی کرواسی را احیا کرد و اسقف نشینی را در کنین تأسیس کرد. دو ملکه کروات نیز از آن قرن شناخته می شوند، دوماسلاوا و هلن زادار، که سنگ نگاره اش در اواخر قرن نوزدهم در منطقه سولین در طی کاوش های باستان شناسی انجام شده توسط فران بولیک پیدا شد. پادشاهی کرواسی قرون وسطایی در قرن یازدهم در دوران سلطنت پتار کرشیمیر چهارم (۱۰۵۸–۱۰۷۴) و دمتریوس زوونیمیر (۱۰۷۵–۱۰۸۹) به اوج خود رسید. هنگامی که استیپان دوم در سال ۱۰۹۱ درگذشت و به سلسله ترپیمیروویچ پایان داد، لادیسلاو اول مجارستان بر اساس همسر زوونیمیر ، یلنا (هلن) که دختر بلا اول پادشاه مجارستان بود، تاج و تخت کرواسی را به دست آورد. مخالفت با این ادعا منجر به جنگ بین ارتش وفادار به پتار سانچیچ و ارتش وفادار به کولومان اول پادشاه مجارستان شد و پس از شکست ارتش پتار سانچیچ، اتحادیه شخصی کرواسی و مجارستان ایجاد شد. در سال ۱۱۰۲، با کولومان. به عنوان حاکم اتحاد شخصی با مجارستان (۱۱۰۲–۱۵۲۷) و جمهوری ونیز. کرواسی تحت سلسله ارپاد.
یکی از پیامدهای وارد شدن به اتحادیه شخصی با مجارستان در زمان پادشاه مجارستان، معرفی یک سیستم فئودالی بود. پادشاهان بعدی با دادن امتیازات خاصی به شهرها به دنبال بازگرداندن بخشی از نفوذ خود بودند. طی چهار قرن بعدی، پادشاهی کرواسی توسط سابور (پارلمان) و بان (نایب السلطنه) منصوب شده توسط پادشاه اداره می شد. در سال ۱۲۱۷، پادشاه مجارستان ، اندرو دوم، علامت صلیب را گرفت و عهد کرد که به پنجمین جنگ صلیبی برود. او پس از جمع آوری ارتش خود، از مجارستان به سمت جنوب به سمت زاگرب و سپس کنین حرکت کرد و پس از آن به سوی اسپلیت در سواحل آدریاتیک حرکت کرد. پادشاه و گروهش با کشتی به سرزمین مقدس رفتند. پادشاه بلا چهارم، پسر اندرو، مجبور شد با مشکلات ناشی از اولین حمله مغول به مجارستان دست و پنجه نرم کند. پس از شکست مجارستان در نبرد رودخانه ساجو در سال ۱۲۴۱، پادشاه به امید پناه بردن به دالماسیا و مغولان در تعقیب، به دالماسیا عقب نشینی کرد. مغول ها سرانجام با دریافت خبر مرگ اوگدی خان عقب نشینی کردند. همان طور که مورخ کروات دامیر کاربیچ اشاره می کند، در طول اقامت بلا در دالماسی، اعضای خانواده اشرافی شوبیچ برای پناه دادن به او شایستگ
ی کسب کردند، بنابراین در ازای آن، پادشاه شهرستان بریبر را به آنها اعطا کرد، جایی که قدرت آنها در زمان پل اول به اوج خود رسید. شوبیچ از بریبر. بنابراین، در این دوره، فرانکوپان ها و شوبیچ ها، اشراف بومی، به شهرت رسیدند. تعداد زیادی ممنوعیت در آینده کرواسی از این دو خانواده اصیل سرچشمه می گیرد. شاهزادگان بریبر از خانواده شوبیچ به ویژه اثرگذار شدند، زیرا کنترل خود را بر بخش های وسیعی از دالماسیا، اسلاونیا و حتی بوسنی اعلام کردند. کرواسی تحت سلسله آنژو. لرد پل شوبیچ چنان قدرت انباشته کرد که به عنوان یک حاکم مستقل بالفعل حکومت کرد. او پول خود را اختراع کرد و عنوان ارثی Ban of Croatia را داشت. پس از مرگ لادیسلاو چهارم، پادشاه مجارستان، که وارث مردی نداشت، بحران جانشینی پدید آمد و در سال ۱۳۰۰، پل از چارلز روبرت آنژو دعوت کرد تا به پادشاهی مجارستان بیاید و کرسی سلطنتی آن را به دست گیرد. جنگ داخلی درگرفت که در آن حزب چارلز پس از کسب یک پیروزی قاطع در نبرد روزگونی در سال ۱۳۱۲ پیروز شد. تاج گذاری پادشاهان کرواسی به تدریج به عنوان یک رسم متوقف شد. چارلز رابرت آخرین کسی بود که به طور جداگانه به عنوان پادشاه کرواسی در سال ۱