Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایی که این جشن به دلایل سیاسی ایجاد شد، کلیسای کاتولیک تصمیم گرفت جشن را به ۱۵ آگوست منتقل کند که همان عروج مریم است و به آنها اجازه داد تا این روز را در جشن بگنجانند. غذا و غذا شامل این جشن نمی شد، به همین دلیل است که حتی امروزه ایتالیایی ها ناهارهای بسته بندی شده و کباب ها را با این روز مرتبط می دانند. به طور مجازی، این روز همچنین دوره تعطیلات تابستانی در حدود اواسط آگوست است که ممکن است یک آخر هفته طولانی ("پونته دی فراگوستو") یا بیشتر ماه آگوست باشد. مسابقات تاریخی. مسابقات تاریخی در سراسر قلمرو ملی ایتالیا گسترده هستند، مانند پالیو، نامی که در این کشور به یک مسابقه ورزشی سالانه داده می شود، که اغلب دارای ماهیت تاریخی است و محله های یک شهر یا روستاهای یک "کومونه" را در مقابل یکدیگر قرار می دهد. معمولاً این مسابقات با لباس های مخصوص برگزار می شوند و یادآور یک رویداد یا سنت قرون وسطی هستند و بنابراین اغلب شامل مسابقات اسب دوانی، تیراندازی با کمان، نیزه بازی، تیراندازی با کمان زنبورکی و ورزش های مشابه قرون وسطایی می شوند. پالیو دی سینا تنها مسابقه ای است که از زمان آغاز به کار خود در دهه ۱۶۳۰ بدون وقفه برگزا
ر شده است و قطعاً مشهورترین آنها در سراسر جهان است.
پناهگاه میلیاردرها () یا پناهگاه اتمی () مجموعه تلویزیونی دلهره آور اسپانیایی که توسط آلکس پینا و استر مارتینز لوباتو ساخته شده است. این مجموعه در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵ در نتفلیکس منتشر شد. داستان. در مواجهه با تهدید یک جنگ هسته ای قریب الوقوع، گروهی از میلیاردرها در یک پناهگاه به نام «پارک زیرزمینی کیمرا» پنهان می شوند. تنش ها و کینه های خانوادگی در این محیط بسته تشدید می شود. تولید. "پناهگاه میلیاردرها" توسط آلکس پینا و استر مارتینز لوباتو به طور مشترک ساخته شده است. مجموعه شامل ۸ قسمت بوده و تولید شرکت ونکوور مدیا برای نتفلیکس است. انتشار. این مجموعه در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵ در نتفلیکس منتشر شد.
ایلیریدا ( آلبانیایی : "Ilirida" ؛ مقدونی : Илирида ، "Ilirida" ) یا جمهوری ایلریدا (به آلبانیایی: "Republika e Iliridës" ؛ مقدونی: Република Илирида ، "Republika Ilirida" ) یک ایالت پیشنهادی در مناطق غربی مقدونیه شمالی (در آن زمان، دو بار توسط جمهوری 19 مقدونیه شمالی اعلام شد) و دوباره در سال 2014. این پیشنهاد توسط دولت مقدونیه خلاف قانون اساسی اعلام شده است. مفهوم جدایی طلب ایلیریدا در اوایل دهه 1990 ظهور کرد و توسط برخی از سیاستمداران آلبانیایی به عنوان راه حلی برای نگرانی ها و اختلافات جامعه آلبانیایی در مورد به رسمیت شناختن قانون اساسی و حقوق اقلیت ها در مقدونیه مورد حمایت قرار گرفت. ریشه شناسی. نام "ایلیریدا" ترکیبی از کلمات ایلیری (Illyri) و دا (Da) است که نام مناطقی باستانی هستند که بخش هایی از مقدونیه شمالی امروزی را پوشش می دادند. تاریخچه. اعلامیه جمهوری (۱۹۹۲). پس از فروپاشی یوگسلاوی ، جایگاه آلبانیایی های قومی در سال های اولیه جمهوری جدید مقدونیه نامشخص بود. احزاب سیاسی مختلف آلبانیایی ظهور کردند که حزب رفاه دموکراتیک (PDP) بزرگترین و برجسته ترین آنها بود. حزب رفاه دموکراتیک خواستار بهبود وضعیت آل
بانیایی ها در مقدونیه، مانند گسترش حقوق آموزشی و استفاده از زبان آلبانیایی، تغییرات قانون اساسی، آزادی زندانیان سیاسی، سیستم رأی گیری تناسبی و پایان دادن به تبعیض شد. نارضایتی از عدم به رسمیت شناختن حقوق جمعی آلبانیایی ها در قانون اساسی منجر به این شد که نوزات خلیلی، رهبر PDP، اعلام کند که حزبش قانون اساسی را نامعتبر می داند و به سمت خودمختاری حرکت خواهد کرد. بعداً، در ژانویه 1992، همه پرسی در مورد وضعیت آلبانیایی های مقدونیه، که توسط دولت مقدونیه غیرقانونی اعلام شده بود، برگزار شد. 74٪ از 92٪ واجدین شرایط رأی دادن، به خودمختاری آلبانیایی ها رأی دادند. در 31 مارس 1992، حدود 40،000 آلبانیایی تبار در خیابان های اسکوپیه تظاهرات کردند و درخواست کردند که مقدونیه تا زمانی که مناطقی با اکثریت آلبانیایی خودمختار نشوند، به عنوان یک کشور به رسمیت شناخته نشده باقی بماند. در 6 آوریل 1992، جمهوری ایلیریدا توسط فعالان آلبانیایی در استروگا ، در مقابل جمعیتی بالغ بر 2500 نفر اعلام شد. سازمان دهنده اصلی این مراسم، رهبر حزب دموکراتیک خلق، نوزات خلیلی، بود. جمهوری پیشنهادی تقریباً نیمی از خاک مقدونیه را پوشش می داد، عمدتاً جایی
که آلبانیایی ها تمرکز و اکثریت زیادی در غرب و شمال غربی کشور دارند. این جمهوری قصد داشت همه آلبانیایی های ساکن یوگسلاوی را متحد کند. بعداً، هدف فعالان، طرفداری از فدرالی شدن مقدونیه بود. در 6 نوامبر 1992، پلیس مقدونیه برای متفرق کردن آلبانیایی های قومی که برای آزادی یک قاچاقچی سیگار اعتراض می کردند، از زور استفاده کرد. درگیری با پلیس منجر به کشته شدن 4 آلبانیایی و زخمی شدن 36 نفر شد. پلیس 2000 بروشور امضا شده توسط جنبش جوانان آلبانیایی ایلیریده را که از آلبانیایی های مقدونیه می خواست برای حق تعیین سرنوشت خود جنگ کنند، توقیف کرد . رهبری مقدونیه با این خواسته ها مخالفت کرد، زیرا آنها را « اسب تروا » می دانست که می توانست به جدایی منجر شود و بخشی از کمپینی شود که با هدف ایجاد آلبانی بزرگ با متحد کردن سایر مناطق بالکان با آلبانی، در پیش گرفته شده بود. پرونده شبه نظامی (۱۹۹۳–۱۹۹۵). در طول دوره کسب استقلال و قبل از خروج ارتش یوگسلاوی از کشور، کیرو گلیگوروف، رئیس جمهور مقدونیه ، به شهروندان مقدونی و آلبانیایی تبار گفته بود که نیروهای شبه نظامی تشکیل دهند. خروج مسالمت آمیز ارتش یوگسلاوی به تشویق رسمی برای تشکیل نیرو
های شبه نظامی پایان داد. در آن زمان، سلاح برای "دفاع از خود جمعی" ذخیره شده بود. هر دوی این رویدادها بعداً منجر به کشف چیزی شد که به عنوان "توطئه تسلیحات"، "توطئه تسلیحات" یا "رسوایی تسلیحات" (نوامبر 1993) شناخته شد و چندین مقام حزب دموکراتیک خلق، مانند معاون وزیر دفاع، را درگیر کرد که در آنچه رسانه های مقدونی آن را "سازمان شبه نظامی آلبانیایی" می نامیدند، دست داشتند. مقامات مقدونی گروهی از سیاستمداران حزب دموکراتیک خلق (PDP) را دستگیر کردند. به گفته مقامات دولتی، متهمان 300 مسلسل در اختیار داشتند و قصد داشتند یک قیام مسلحانه با 20000 آلبانیایی برای ایجاد جمهوری ایلیریدا ایجاد کنند. گلیگوروف در تلاشی برای جلب رضایت سیاستمداران آلبانیایی اظهار داشت که هیچ ارتباطی بین متهمان و رهبران حزب دموکراتیک خلق وجود ندارد، در حالی که رهبری آلبانی خواستار وحدت و وفاداری به دولت شد. مرگ یکی از متهمان در بازداشت، تنش ها را افزایش داد. به گفته منابع دولتی، هماهنگی بین فعالان آلبانیایی مقدونی، برخی از آلبانیایی های کوزوو و جمهوری آلبانی وجود داشت. دولت آلبانی این اتهامات را رد کرد و ابراهیم روگووا ، رئیس جمهور وقت جمهوری کوزو
و ، نیز این اتهامات را رد کرد . آلبانی ادعا کرد که این توطئه و درخواست های قبلی برای ایلیریدا، ساختگی توسط جمهوری فدرال یوگسلاوی بوده است . حزب دموکراتیک خلق (PDP) در ابتدا پاسخی خاموش به وقایع داد. آنها اظهار داشتند که قاچاق سلاح به دلیل احساس ناامنی شهروندان در هنگام خروج ارتش یوگسلاوی صورت گرفته است، احساسی که با تأسیس ارتش مقدونیه از بین رفته بود. در سال ۱۹۹۳، حلیلی به جرم تجزیه طلبی «شبه نظامی» محاکمه شد، اما زندانی نشد. حلیلی سپس از صحنه سیاسی ناپدید شد. در طول محاکمه، سایر اعضای متهم حزب دموکراتیک خلق ادعا کردند که در زمانی که ارتش مقدونیه تشکیل نشده بود، در دفاع از خود عمل کرده اند. در کیفرخواست آمده است که متهمان قصد داشتند از طریق یک شبکه پیچیده شبه نظامی و ارتباطی مستقر در شهرهای شمال و غرب کشور، دولت را سرنگون کنند. متهمان طبق قانون دوره یوگسلاوی سابق محاکمه شدند. در ابتدا، اعضای دولت مقدونیه به سیاستمداران متهم حزب دموکراتیک خلق گفته بودند که به احکام کوتاه مدت تا حداکثر ۱۸ ماه محکوم خواهند شد. بعداً دادگاه اسکوپیه احکامی از 5 تا 8 سال زندان برای 10 سیاستمدار حزب دموکراتیک خلق صادر کرد: عبدالسلیم
ارسلانی، میتات امینی، حسن آگوشی، عقیف دمیری، بوریم مرتضانی، رسمی اجوپی، هیسن هاسکاج، سلام المازی، اوگن کامی و شیناسی رکسپی. هیئت سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) در مقدونیه، بی نظمی های متعددی را در روند محاکمه و نقض حقوق متهمان مشاهده کرد. در ژانویه 1995، دو سال از احکام هر 10 مرد توسط دادگاه تجدیدنظر حذف شد. در 1 آگوست 1995، همه این مردان آزاد شدند و 8 نفر از آنها فقط یک سوم از دوران زندان خود را گذراندند. امینی و آگوشی هر دو عفو دریافت کردند. منابع متعددی در میان نظامیان غربی، مسئولیت دامن زدن به رسوایی تسلیحاتی را متوجه ریچارد تاملینسون ، مأمور سرویس اطلاعات مخفی بریتانیا ( MI6 ) که با رهبری حزب دموکراتیک خلق (PDP) در ایفای نقش مهم، به همراه سرویس اطلاعات بریتانیا و فرانسه، ارتباط داشت، دانستند. اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم. جناح ملی گرای حزب دموکراتیک خلق (PDP) در سپتامبر 1993 در کنگره حزب با خلیلی روبرو شد و رهبری آن به عدم موفقیت در «کسب خودمختاری یا جایگاه مردمی یک دولت» متهم شد. تا سال 1994، حزب دچار انشعاب شد و جناح ملی گرا به حزب دموکراتیک آلبانیایی ها (DPA) به رهبری آربن ژافری و مندو
تاچی تبدیل شد، در حالی که شاخه ای از PDP به رهبری عبدالمن خلیلی به وجود آمد. محمد خلیلی، هماهنگ کننده سابق حزب رفاه دموکراتیک (PDP) که اکنون منشعب شده است، در سال 1994 به یک روزنامه بلغاری اعلام کرد که این حزب هنوز خواهان دستیابی به خودمختاری است و خودمختاری آلبانیایی ها در مقدونیه «مرحله اول دولت دو ملتی» است. سایر رهبران آلبانی در مورد این موضوع سکوت کردند، اما در ژوئن 1994 حزب ملی آلبانی (NPD) تصمیم گرفت که «خودمختاری ایلیریدا حداقل چیزی است که آلبانیایی های مقدونیه باید به آن دست یابند»، و عبدالرحمان هالیتی، رئیس حزب دموکراتیک خلق، هشدار داد که «کسانی که فکر می کنند گزینه خودمختاری برای آلبانیایی های مقدونیه وجود ندارد، اشتباه می کنند». در طول دوره جنگ های یوگسلاوی (دهه 1990)، جامعه بین المللی مصمم به حفظ تمامیت ارضی در منطقه بود و این امر منجر به تعدیل خواسته های سیاستمداران آلبانیایی و بعداً ارتش آزادی بخش ملی (NLA) در درگیری سال 2001 شد. نهادی به نام گروه کاری جوامع و اقلیت های قومی و ملی (1991-1996) برای رسیدگی به فروپاشی یوگسلاوی تأسیس شد. این گروه کاری در میانجیگری در مورد مجموعه ای از خواسته های اق
لیت ها موفق بود و آلبانیایی ها را متقاعد کرد که پس از سال 1992 به دنبال خودمختاری در مقدونیه نباشند . تا اواسط دهه، رهبری سیاسی آلبانی مواضع خود را از تلاش اولیه برای خودمختاری در مقدونیه به «خودمختاری داخلی» برای اقلیت آلبانیایی تغییر داد که به جای اهداف ارضی، خودمختاری فرهنگی را مد نظر داشت. تا سال ۱۹۹۹، شبه نظامیان آلبانیایی جمهوری ایلیریدا ایجاد شده بودند و توسط دولت مقدونیه غیرقانونی اعلام شدند. با این حال، آنها تحمل شدند. تا سال 2001، در جریان درگیری بین ارتش آزادی بخش ملی و ارتش مقدونیه، تمایل به تغییرات ارضی در میان آلبانیایی های مقدونیه بسیار کم بود . در یک نظرسنجی سراسری که توسط دفتر تحقیقات وزارت امور خارجه ایالات متحده در آوریل/مه 2001 انجام شد، اکثریت (69٪) آلبانیایی ها با خواسته های ارتش آزادی بخش ملی ابراز همدردی کردند، با این حال اکثر (87٪) از وحدت کشور حمایت کردند و 71٪ ترجیح دادند در مقدونیه چند قومیتی زندگی کنند، نه در آلبانی بزرگ . در سال 2002، یک گروه شبه نظامی به نام ارتش جمهوری ایلیریدا ایجاد شد. هدف این گروه، الحاق مقدونیه غربی به آلبانی یا کوزوو بود. ظاهراً این گروه از 200 عضو تشکیل ش
ده بود و شایعه شده بود که اعضای این گروه به لکا زوگو ، مدعی عنوان ولیعهد آلبانی، سوگند یاد کرده اند. با این حال، لکا زوگو این ادعاها را رد کرد. اگرچه به نظر می رسید ایده جمهوری ایلیریدا توسط طرفدارانش کنار گذاشته شده است، در 18 سپتامبر 2014، چند ده آلبانیایی در اسکوپیه گرد هم آمدند تا دوباره ایجاد جمهوری ایلیریدا را اعلام کنند. به گفته نوزات خلیلی، رئیس جمهور خودخوانده، حق آلبانیایی های مقدونیه برای تعیین سرنوشت و اعلام ایلیریدا به عنوان یک منطقه خودمختار بر اساس قانون اساسی ایالات متحده است . خلیلی تهدید کرد که اگر برنامه هایش توسط دولت نادیده گرفته شود، همه پرسی برگزار خواهد کرد. ملی گرایان در محافل سیاسی مقدونیه و صربستان، مفهوم آلبانی بزرگ را به عنوان یک تاکتیک ترسناک برای جلب حمایت به کار می برند.
ماریا ترزا گورتی (زاده ۱۶ اکتبر ۱۸۹۰ - درگذشته ۶ ژوئیه ۱۹۰۲) یک باکره شهید ایتالیایی کلیسای کاتولیک و یکی از جوان ترین قدیسان بود که به مقام قدیسی رسید. او در یک خانواده کشاورز متولد شد. پدرش وقتی او نه ساله بود درگذشت و خانواده مجبور شدند خانه ای را با خانواده دیگری به نام سرنلی ها به اشتراک بگذارند. او در حالی که مادر و خواهر و برادرانش در مزارع کار می کردند، وظایف خانه را بر عهده گرفت. یک بعد از ظهر، الساندرو، پسر ۲۰ ساله خانواده سرنلی، به او پیشنهاد رابطه جنسی داد. وقتی او از تسلیم شدن در برابر او امتناع کرد، او ۱۴ ضربه چاقو به او زد. او را به بیمارستان بردند، اما در حالی که او را می بخشید، درگذشت. او دستگیر، محکوم و زندانی شد. در طول حبس، توبه کرد. پس از ۲۷ سال، از زندان آزاد شد و برای طلب بخشش به دیدار مادرش رفت که مادرش نیز او را بخشید. او بعداً به عضویت یک برادر غیرروحانی در یک صومعه کاپوچین درآمد و در سال ۱۹۷۰ درگذشت. ماریا در سال ۱۹۴۷ متبرک و در سال ۱۹۵۰ قدیس اعلام شد. او به ویژه در جماعت مصائب (مصائب) مورد احترام است. زندگی. ماریا در ۱۶ اکتبر ۱۸۹۰ در کورینالدو، در استان آنکونا، سپس در پادشاهی ایتال
یا، در خانواده لوئیجی گورتی و آسونتا کارلینی، سومین فرزند از هفت فرزند: آنتونیو (که در دوران نوزادی درگذشت)، آنجلو، ماریا، ماریانو (مارینو)، الساندرو (ساندرینو، ترزا ارسیل) به دنیا آمد. زمانی که ماریا پنج ساله شد، خانواده اش آنقدر فقیر شده بودند که مجبور شدند مزرعه خود را رها کنند، نقل مکان کنند و برای کشاورزان دیگر کار کنند. در سال ۱۸۹۶، آنها به کوله جیانتورکو، نزدیک پالیانو و فروزینونه، حدود هشتاد کیلومتر خارج از رم نقل مکان کردند؛ و سپس در سال ۱۸۹۹ به لو فریره، نزدیک لاتینا و نتونوی امروزی در لاتزیو نقل مکان کردند، جایی که در ساختمانی به نام «لا کاسینا آنتیکا» زندگی می کردند و آن را با خانواده دیگری که شامل جیووانی سرنلی و پسرش، الساندرو، بود، به اشتراک گذاشتند خیلی زود، پدرش به شدت به مالاریا مبتلا شد و وقتی او تنها نه سال داشت، درگذشت. در حالی که مادر و خواهر و برادرانش در مزارع کار می کردند، او آشپزی می کرد، خیاطی می کرد، از ترزا مراقبت می کرد و خانه را تمیز نگه می داشت. مرگ. در ۵ ژوئیه ۱۹۰۲، ماریای یازده ساله روی پله های بیرونی خانه اش نشسته بود، یکی از پیراهن های سرنلی را می دوخت و ترزا را تماشا می کر
د، در حالی که سرنلی در حال کوبیدن لوبیا در حیاط بود.الساندرو که می دانست تنها خواهد بود، به خانه برگشت و او را تهدید کرد که اگر کاری را که می گوید انجام ندهد، با درفش او را خواهد کشت؛ الساندرو قصد تجاوز به او را داشت. با این حال، الساندرو تسلیم نشد و اعتراض کرد که کاری که او می خواهد انجام دهد گناه کبیره است و به او هشدار داد که به جهنم خواهد رفت. او ناامیدانه مبارزه می کرد و مدام از گناه آلود بودن نیات آلساندرو فریاد می زد. آلساندرو ماریا را خفه کرد، سپس چهارده ضربه چاقو به او زد، وقتی ماریا اصرار داشت که ترجیح می دهد بمیرد تا اینکه تسلیم او شود؛سپس از صحنه فرار کرد، اما قبل از فرار، وقتی ماریا سعی کرد به در برسد، سه بار دیگر با چاقو به او ضربه زد. ترزا با شنیدن آن صدا از خواب پرید و شروع به گریه کرد و وقتی آسونتا و جیووانی برای معاینه او آمدند، ماریا را در حالی که خونریزی داشت، روی زمین پیدا کردند و او را به نزدیکترین بیمارستان در نتونو بردند. او بدون بیهوشی تحت عمل جراحی قرار گرفت، اما جراحاتش فراتر از کمک پزشکان بود. در نیمه های عمل جراحی، او به هوش آمد. داروساز به او گفت که به او در بهشت فکر کند. او به ا
و نگاه کرد و گفت: «خب، چه کسی می داند، کدام یک از ما اول آنجا خواهیم بود؟» وقتی داروساز پاسخ داد که او اول آنجا خواهد بود، ماریا به او گفت که «با کمال میل» به او فکر خواهد کرد. او همچنین نگرانی خود را برای رفاه مادرش ابراز کرد. روز بعد از حمله، ماریا در حالی که الساندرو را بخشیده و گفته بود که می خواهد او را در بهشت با خود داشته باشد، بر اثر جراحات وارده درگذشت.
کامیلا راورا (۱۸ ژوئن ۱۸۸۹–۱۴ آوریل ۱۹۸۸) سیاستمدار ایتالیایی و اولین سناتور مادام العمر زن بود. او همچنین از نیروهای محرکه فمینیسم ایتالیایی بود. راورا در تأسیس حزب کمونیست ایتالیا در سال ۱۹۲۱ شرکت داشت. او از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۰ پس از دستگیری آنتونیو گرامشی، دبیرکل حزب بود. راورا در کنگره های مختلف کمینترن شرکت کرد و شخصاً با ولادیمیر لنین و ژوزف استالین ملاقات کرد. او در سال ۱۹۳۰ دستگیر و به ۱۵ سال زندان محکوم شد. پس از دستگیری، پالمیرو تولیاتی به عنوان دبیرکل جانشین او شد. او به همراه اومبرتو تراچینی، به دلیل مخالفت با پیمان مولوتوف-ریبنتروپ در سال ۱۹۳۹ از حزب کمونیست ایتالیا اخراج شد و تا سال ۱۹۴۵ اجازه بازگشت به حزب را نیافت. اوایل زندگی. راورا اولین بار پس از تحویل حق عضویت برادرش چزاره به حزب سوسیالیست ایتالیا، که بعدها عضو آن شد، وارد محافل سوسیالیستی شد. راورا شروع به نوشتن مقالاتی در ترویج سوسیالیسم کرد و بعداً برای معلمی به تورین نقل مکان کرد. نوشته های او توجه آنتونیو گرامشی را جلب کرد، که از او دعوت کرد تا ستون هایی برای روزنامه اش، لوردینه نووو، بنویسد. در ژوئیه ۱۹۲۱، او به هیئت تحریریه روزنامه پی
وست. حرفه سیاسی. حزب کمونیست ایتالیا. در نوامبر ۱۹۲۲، راورا به عنوان نماینده حزب کمونیست ایتالیا در چهارمین کنگره کمینترن شرکت کرد. در اینجا او با چهره های مهمی در جنبش کمونیستی، از جمله کلارا زتکین، کریستو کاباکچیف، جوزف استالین و ولادیمیر لنین، ملاقات کرد. پس از راهپیمایی به سوی رم، حزب کمونیست مجبور به فعالیت زیرزمینی شد و راورا در رژیم موسولینی به یک چهره تحت تعقیب تبدیل شد. او در سال ۱۹۲۷ دبیرکل حزب شد. او در ششمین کنگره کمینترن در سال ۱۹۲۸ در مسکو شرکت کرد و به او اقامت دائم در این شهر پیشنهاد شد که آن را رد کرد. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۳۰، در دریاچه ماجیوره، راورا دستگیر شد. حزب کمونیست ایتالیا. پس از جنگ جهانی دوم، راورا به عضویت حزب کمونیست ایتالیا، جانشین حزب کمونیست ایتالیا، درآمد. او به عنوان عضوی از این حزب به پارلمان ایتالیا راه یافت و در آنجا لوایحی را امضا کرد، از جمله لوایحی که بر حمایت از مادران و دستمزد برابر برای زنان متمرکز بودند. راورا در سال ۱۹۵۸ از این سمت بازنشسته شد. افتخارات. در سال ۱۹۸۲، رئیس جمهور ایتالیا ، ساندرو پرتینی، کامیلا راورا را به عنوان سناتور مادام العمر انتخاب کرد.
کارلو بو (۲۵ ژانویه ۱۹۱۱–۲۱ ژوئیه ۲۰۰۱) شاعر، منتقد ادبی، انسان گرای برجسته، استاد دانشگاه و سناتور مادام العمر ایتالیایی از سال ۱۹۸۴ بود. زندگی نامه. بو در ۲۵ ژانویه ۱۹۱۱ در سستری لوانته، ایتالیا متولد شد. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴، او در دانشکده علوم انسانی دانشگاه فلورانس تحصیل کرد. اگرچه او تحصیل در رشته ادبیات کلاسیک را آغاز کرد، اما خیلی زود به ادبیات مدرن روی آورد و در سال ۱۹۳۴ جایزه نوبل خود را در این رشته دریافت کرد. بو اولین کتاب خود را در سال ۱۹۳۵ نوشت، تک نگاری ای دربارهٔ ژاک ریویر. پیش از جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۳۶، مقاله ای در مجله ادبی "ایل فرونتسپیزیو" منتشر کرد که شاعران مطرحی مانند ماریو لوزی و هنرمندان معاصر از اوتون روزای گرفته تا جورجو موراندی و کوینتو مارتینی را گرد هم آورده بود. مقاله او با عنوان «ادبیات به مثابه شیوه زندگی» منتشر شد که شامل مبانی نظری-روش شناختی شعر هرمسی بود. در سال ۱۹۳۹ او تدریس ادبیات فرانسه را در دانشگاه اوربینو آغاز کرد. بو از سال ۱۹۴۷ تا زمان مرگش، به مدت بیش از ۵۰ سال، رئیس دانشگاه اوربینو بود. بو در ۱۸ ژوئیه ۱۹۸۴ به عنوان سناتور مادام العمر منصوب شد و عضو چندین حزب ب
وده است. او از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴ در حزب دموکرات مسیحی؛ از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱ در حزب مردم ایتالیا؛ و از سال ۲۰۰۱ تا زمان مرگش در همان سال در حزب گل آفتاب گردان خدمت کرد. بو در ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۱ در جنوا درگذشت. میراث. تمرکز او بر شعر هرمسی به یک جنبش شعری قوی تبدیل شد که شاعران مهمی مانند سالواتوره کازیمودو و اوژنیو مونتاله را در بر می گرفت، که هر دو در سال های ۱۹۵۹ و ۱۹۷۵ موفق به دریافت جایزه نوبل ادبیات شدند. با این حال، خود کارلو بو هرگز این کار را نکرد و در سن ۸۶ سالگی، از درک دریافت جایزه نوبل ادبیات توسط داریو فو در سال ۱۹۹۷ ناتوان شد و گفت: «من باید برای فهمیدن خیلی پیر باشم. این یعنی چه؟ اینکه همه چیز تغییر می کند، حتی ادبیات هم تغییر کرده است.» بو به خاطر نوشتن تقریباً ۴۰ کتاب شناخته می شود و همچنین جایزه ملی جنتیله دا فابریانو را نیز بنیان نهاد.
ویتوریو والتا (۲۸ ژوئیه ۱۸۸۳ – ۱۰ اوت ۱۹۶۷) یک صنعتگر ایتالیایی و رئیس شرکت فیات از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۶ بود. اوایل زندگی. او در سامپیردارنا نزدیک جنوا متولد شد و پسر فدریکو والتا، از تبار بریندیسی (پالرمو، ۱۸۵۶ - تورین، ۱۹۱۵)، افسر ارتش سلطنتی ایتالیا و بعدها از مقامات تورین در اداره دولتی ایتالیا بود. مادرش ترزا کوادریو از والتلینا بود که به خانواده ای از اشراف کوچک تعلق داشت؛ یکی از چهره های برجسته این خانواده، مائوریتزیو کوادریو، میهن پرست، بود. والتا قبل از پیوستن به فیات در آوریل ۱۹۲۱، مدرس اقتصاد بود. به دلیل مدارک تحصیلی و پیشینه اش، اغلب در بین همکاران و در حرفه خود به عنوان «پروفسور» ("Il Professore") شناخته می شد. جیووانی آنیلی، بنیان گذار شرکت، او را به عنوان حسابدار استخدام کرد. والتا به دلیل ایده های سوسیال دموکراتیک، عضویت در فراماسونری و ارتباطات مخفیانه اش با ضد فاشیست های تبعیدی در فرانسه، از جمله رئیس جمهور آینده جمهوری ایتالیا، جوزپه ساراگات، برای رژیم فاشیستی ایتالیا شناخته شده بود، که والتا با دیدگاه های سوسیالیستی اصلاح طلبانه او هم نظر بود و از نظر سیاسی به حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا
پس از جنگ او نزدیک بود. شغل. والتا در سال ۱۹۲۸ مدیر فیات و در سال ۱۹۳۹ مدیرعامل شرکت شد. در ناآرامی هایی که پس از فروپاشی رژیم فاشیستی بنیتو موسولینی رخ داد، والتا توسط اتحادیه های کارگری قدرتمندی که او را طرفدار رژیم حزب ملی فاشیست می دانستند، از شرکت اخراج شد. او بعداً تبرئه شد. در حالی که آنها در زمینه سفارش ها جنگی منافع مشترکی داشتند، فیات همیشه خط استقلال خود را از آرمان های تمامیت خواهانه رژیم فاشیست حفظ می کرد. کتاب سرجیو فاورتو در اثر خود در مورد مقاومت ایتالیا استدلال می کند که فیات به طور فعال در کنار مقاومت درگیر بود. این شرکت وسایل نقلیه و بنزین تأمین می کرد، مبالغ زیادی را برای حمایت از جنبش در دسترس قرار می داد و در خرابکاری در تولیدات جنگی در کارخانه های خود همکاری می کرد. در سال ۱۹۴۶، در بحبوحه مشکلات تصمیم گیری در شرکت، والتا فراخوانده و به عنوان رئیس شرکت معرفی شد. او در طول دو دهه معجزه اقتصادی ایتالیا و گسترش سریع آن، همزمان با تکثیر فیات های کوچک در خیابان های ایتالیا، ریاست شرکت را بر عهده داشت و به دستور آنیلی مبنی بر «بزرگ تر کردن فیات، دادن فرصت های کاری بیشتر به مردم و تولید خودروها
ی بهتر و ارزان تر» عمل کرد. والتا می خواست فناوری آمریکایی را به میرافیوری بیاورد و اطمینان حاصل کند که هر ایتالیایی می تواند یک ماشین بخرد، و این کار را با کارگران تورین که او آنها را «عالی، باشکوه و با استعداد» توصیف می کرد، آغاز کرد. مدل شرکتی او مبتنی بر حقوق و دستمزد سیاست گذاری شده و توجه ویژه به نیازهای کارگران بر اساس مدلی از آزادی شرکتی بود که توسط منتقدان به عنوان پدرسالاری والتی تعریف می شد و در تضاد با مدل مشارکتی و روشنگرانه آدریانو اولیوتی در ایوریا بود.
تراکتور جان دیر مدل M یک تراکتور دو سیلندر ردیفی بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲ تولید شد. مدل های جانشین آن تا سال ۱۹۶۰ نیز به تولید رسیدند. این مدل جای خود را به نسخه های به روز شده ی ۴۰، ۴۲۰ و ۴۳۰ داد و همچنین مدل های ۳۲۰ و ۳۳۰ نیز موقعیت های بازار خالی مانده از سری قدرتمندتر ۴۰۰ را پر کردند.
آنوک یای (به ؛ زادهٔ ) مدل مد سودان جنوبی-آمریکایی می باشد او دومین سوپرمدل سیاه پوست پس از نائومی کمبل است که نمایش پرادا را افتتاح کرده است. یای چندین بار بر روی جلد مجله های بین المللی از جمله آی-دی و "وگ" حضور یافته و سه بار نیز بر روی جلد "وگ" آمریکا ظاهر شده است. وبگاه Models.com او را یکی از «سوپرمدل های جدید» این نسل معرفی کرده است و در سال ۲۰۲۳ از سوی صنعت مد و هواداران به عنوان «مدل سال» انتخاب شد.
تراکتور جان دیر مدل G یک تراکتور بزرگ ردیفی سه گاوآهنه بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۵۳ تولید شد. مدل های جانشین آن تا سال ۱۹۶۱ نیز ساخته شدند. پس از آن، مدل های ۷۰، ۷۲۰ و ۷۳۰ عرضه شدند.
تراکتور جان دیر مدل R نخستین تراکتور دیزلی شرکت جان دیر بود. این تراکتور بزرگ و سنگین، دارای فاصله چرخ ثابت بود و به عنوان تراکتور ردیفی با محورهای قابل تنظیم تولید نشد. پس از مدل R، در سری شماره گذاری شده ی جان دیر، تراکتورهای ۸۰، ۸۲۰ و ۸۳۰ عرضه شدند که نسخه های تکاملی و ارتقایافته ی مدل پایه ی R به شمار می رفتند.
«آهنگ عاشقانه» ترانه ای از گروهٔ موسیقی راک انگلیسی د کیور می باشد که در ۲۱ اوت سال ۱۹۸۹ به عنوان سومین تک آهنگ از هشتمین آلبوم استودیویی آن ها تحت عنوان "فروپاشی" منتشر گردید. این اثر در ایالات متحده با موفقیت چشمگیری مواجه شد و در اکتبر سال ۱۹۸۹ به رتبهٔ دوم رسید و تنها تک آهنگ گروه بود که جزو ترانهٔ برتر "بیلبورد" هات ۱۰۰ قرار گرفت. در بریتانیا، این تک آهنگ رتبهٔ ۱۸ را از آن خود کرد و در کانادا و ایرلند نیز به رتبه های بالای ۲۰ رسید. این ترانه توسط چندین هنرمند بازخوانی شده است، که از جملهٔ بازخوانی های برجسته می توان از گروهٔ موسیقی راک آمریکایی ۳۱۱ نام برد، که نسخهٔ خود را برای موسیقی متن فیلم "۵۰ روز اول با تو" ضبط کرد و همچنین به عنوان تک آهنگ منتشر شد. همچنین ادل نیز این ترانه را برای آلبوم "۲۱" خود خوانده است.
تاریخ یهودیان در ایتالیا بیش از دو هزار سال تا به امروز را در بر می گیرد. حضور یهودیان در ایتالیا به دوره روم پیش از مسیحیت برمی گردد و با وجود دوره های آزار و اذیت شدید و اخراج، تا به امروز ادامه داشته است. تا سال ۲۰۱۹، جمعیت اصلی یهودیان در ایتالیا حدود ۴۵۰۰۰ نفر تخمین زده می شود. در سال ۲۰۲۳، مرکز مطالعات ادیان جدید این تعداد را ۳۶۰۰۰ نفر تخمین زد، در حالی که اتحادیه جوامع یهودی ایتالیا این تعداد را ۲۷۰۰۰ نفر اعلام کرد. روم پیش از مسیحیت. جوامع یهودیان رم احتمالاً یکی از قدیمی ترین جوامع یهودی مستمر در جهان هستند که از دوران کلاسیک تاکنون ادامه داشته اند. به طور قطع، مشخص است که در سال ۱۳۹ پیش از میلاد، شمعون حسمونی سفیری از خاندان حشمون به روم فرستاد تا اتحاد خود را با جمهوری روم علیه امپراتوری سلوکی تقویت کند. سفیران با استقبال گرم همکیشان خود که از قبل در روم مستقر بودند، روبرو شدند. تعداد زیادی از یهودیان حتی در اواخر دوره جمهوری روم (از حدود ۱۵۰ سال قبل از میلاد) در روم زندگی می کردند. آنها عمدتاً یونانی زبان و فقیر بودند. از آنجایی که روم در طول قرن های دوم و اول دوران مشترک، ارتباط و معاملات نظامی/ت
جاری فزاینده ای با شام یونانی زبان داشت، بسیاری از یونانیان و همچنین یهودیان به عنوان تاجر به روم آمدند یا به عنوان برده به آنجا آورده شدند. به نظر می رسد رومی ها یهودیان را پیروان آداب و رسوم مذهبی عجیب و غریب و عقب مانده می دانستند، اما یهودستیزی به شکلی که در جهان مسیحیت و اسلام وجود داشت، وجود نداشت (به بخش ضد یهودیتدر امپراتوری روم پیش از مسیحیت مراجعه کنید). با وجود تحقیر، رومی ها قدمت دین یهودیان و شهرت معبد آنها در اورشلیم (معبد دوم اورشلیم) را به رسمیت می شناختند و به آن احترام می گذاشتند. بسیاری از رومی ها اطلاعات زیادی در مورد یهودیت نداشتند، از جمله امپراتور آگوستوس که به گفته زندگینامه نویسش، سوتونیوس، فکر می کرد یهودیان در روز سبت روزه می گیرند. جولیوس سزار به عنوان دوست بزرگ یهودیان شناخته می شد و آنها از اولین کسانی بودند که برای ترور او سوگواری کردند. در روم، جامعه بسیار سازمان یافته بود و توسط رؤسایی به نام άρχοντες ("آرخونتس") یا γερουσιάρχοι ("گروسیارخوی") اداره می شد. یهودیان در روم چندین کنیسه داشتند که رهبر معنوی آنها αρχισυνάγωγος ("آرشیسیناگوگوس") نامیده می شد. سنگ قبرهای آنها، که عمد