Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هرناندز (چوررا، ۱۹۸۳)، سوفیا سانتیم (پاناما، ۱۹۸۲)، خاویر آلوارادو (سانتیاگو د وراگواس، ۱۹۸۲)، سالوادور مدینا باراهونا (ماریابه د پیداسی، ۱۹۷۳)، ایرا هاربار گومز (بوکاس دل تورو، ۱۹۷۲)، الا اوریولا (پاناما، ۱۹۷۱)، آئورا بنجامین (پاناما، ۱۹۷۰)، پرفیریو سالازار (۱۹۷۰)، کاتیا چیاری (پاناما، ۱۹۶۹) و الکساندر سانچس (دیوید، چیریکوی، ۱۹۶۸) هستند. داستان نویسی. نوگرایی و نخستین کتاب های پانامایی. می توان گفت که داستان کوتاه در پاناما به طور رسمی از سال ۱۹۰۳ آغاز شد، زمانی که داریو اِرِرا (۱۸۷۰–۱۹۱۴) نخستین کتاب داستانی یک نویسندهٔ پانامایی، ساعات دوردست را در بوئنوس آیرس، آرژانتین منتشر کرد. از آن زمان، داستان کوتاه مهم ترین گونهٔ ادبی در پاناما بوده است. تقریباً تمامی شاعران نوگرا و پسانوگرا در پاناما در اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم داستان هایی منتشر کردند. از میان آن ها، سالومون پونس آگیلرا (۱۸۶۸–۱۹۴۵)، گی یرمو آندره وه، گاسپار اکتاویا هرناندز (۱۸۸۳–۱۹۴۰) و ریکاردو میرو (۱۸۸۳–۱۹۴۰) برجسته هستند. داستان های کوتاه آن ها، که اغلب پراکنده و منتشرنشده بودند، در سال ۱۹۵۶ توسط نویسندهٔ پانامایی ماریو آگوستو رودریگز
گردآوری و بررسی شدند. دیگر نویسندگان مهم این دوره عبارت اند از خوسه ماریا نونی یس (۱۸۹۴–۱۹۹۰)، مویزس کاستییو (۱۸۹۹–۱۹۷۴) و گیل بلاس تخیرا (۱۹۰۱–۱۹۷۵). موضوعات روستایی و کانال در داستان نویسی. یکی از نویسندگان برجستهٔ نسل بعدی روخلیو سینان (۱۹۰۲–۱۹۹۴) بود که رمان "مهتاب کامل" و مجموعه داستان های "در کنار مجسمه های رسیده" (۱۹۴۶)، "کلاه قرمز و پنج داستان" (۱۹۵۴)، "داستان های روخلیو سینان" (۱۹۷۱) و "شمعدان افعی های پلید" (۱۹۸۲) را نوشت. دیگر نویسندگان این نسل شامل لوکاس بارسِناس (۱۹۰۶–۱۹۹۲)، سزار کاندانِدو (۱۹۰۶–۱۹۹۳)، رناتو اوثورس (۱۹۱۰–۲۰۰۱)، آلفردو کانتون (۱۹۱۰–۱۹۶۷)، ریکاردو برمودس (۱۹۱۴–۲۰۰۰)، ماریو آگوستو رودریگز (۱۹۱۷–۲۰۰۹) (نویسندهٔ "درون دشت" (۱۹۴۷)، "ماه در وراگواس" (۱۹۴۸) و "تحقیرشدگان" (۱۹۹۴))، خوسه ماریا سانچز (۱۹۱۸–۱۹۷۳)، رامون اچ. جورادو (۱۹۲۲–۱۹۷۸)، خواکین بلنیو (۱۹۲۱–۱۹۸۸)، کارلوس فرانسیسکو چانگمارین (۱۹۲۲–۲۰۱۲)، خورخه ترنر (۱۹۲۲–۲۰۱۱)، تریستان سولارته (۱۹۲۴–۲۰۱۹) و خوسه گی یرمو روس زانت (۱۹۳۰) بودند. در این نسل، نویسندگان به پرورش موضوعات ملی گرایانه پرداختند، چه از منظر شهرهایی که در دو انتهای
کانال پاناما قرار داشتند و رابطهٔ آن ها با منطقهٔ کانال پاناما، و چه از دیدگاه روستایی از مناطق داخلی کشور. موضوعات جهانی. نسل بعدی شامل نویسندگانی است که از سال ۱۹۳۲ به بعد متولد شده اند. بسیاری از این نویسندگان هنوز به تولید آثار ادبی می پردازند. از مهم ترین نویسندگان این نسل می توان به ارنستو اندارا (۱۹۳۲)، آلوارو منندز فرانکو (۱۹۳۲), انریکه چوئز (۱۹۳۴)، خوستو آرویو (۱۹۳۶)، روزا ماریا بریتون (۱۹۳۶)، ویکتوریا خیمنز ولز (۱۹۳۷)، پدرو ریورا (۱۹۳۹)، بنجامین رامون (۱۹۳۹)، بئاتریس والدس (۱۹۴۰)، گلوریا گاردیا (۱۹۴۰)، دیماس لیدیو پیتی (۱۹۴۱)، موراویا اوچوآ لوپز (۱۹۴۱)، میرِیا هرناندز (۱۹۴۲–۲۰۰۶)، انریکه خارامییو لوی (۱۹۴۴)، ایزابل هررا د تیلور (۱۹۴۴)، رائول لیس (۱۹۴۷)، جیووانا بندتی (۱۹۴۹)، لوپیتا کیروس آتاناسیادیس (۱۹۵۰)، ری باریا (۱۹۵۱)، رامون فونسکا مورا (۱۹۵۲)، هراسترو ریس (۱۹۵۲–۲۰۰۵)، کلودیو د کاسترو (۱۹۵۷)، کونسوئلو توماس (۱۹۵۷)، یولاندا هاک شاو (۱۹۵۸)، آلن پاتینیو (۱۹۵۹)، رافائل آلکسیس آلوارس (۱۹۵۹)، آریل باریا آلوارادو (۱۹۵۹)، هکتور کولادو (۱۹۶۰)، گونزالو منندز گونزالس (۱۹۶۰)، دیوید رابینسون اوروبیو (۱۹۶۰)
، اریکا هریس (۱۹۶۳) و روخلیو گوئرا آویلا (۱۹۶۳) اشاره کرد. این نسل به دلیل کنار گذاشتن "کریویسمو" به عنوان یک موضوع روایی و گرایش به مفاهیم جهانی و در برخی موارد، تأکید بر رؤیا و خیال، متمایز است. داستان نویسی در سدهٔ بیست و یکم. نویسندگان نسل جدید پانامایی که در دههٔ ۱۹۹۰ برای نخستین بار آثار خود را منتشر کردند، ظهور کرده اند. از میان این نویسندگان می توان به کارلوس فونگ (۱۹۶۷)، کارلوس آوریل وینتر مِلو (۱۹۷۱)، خاویر استانزیولا (۱۹۷۱)، خوسه لوئیس رودریگز پیتی (۱۹۷۱)، ملانی تیلور (۱۹۷۲)، لیلی مندوزا (۱۹۷۴)، لیلیان گوئه وارا (۱۹۷۴)، روبرتو پرس-فرانکو (۱۹۷۶)، گلوریا ملانیا رودریگز (۱۹۸۱) و آنابل میگلنا (۱۹۸۴) اشاره کرد. این نسل با بهره گیری از داستان کوتاه، زبان شاعرانه و تخیلی، و پرداختن به موضوعات انسانی، که در آن ها فرد در برابر محیطی آشفته و عمدتاً شهری برجسته می شود، شناخته می شود.
شوتر یا شات، وعده کوچکی از الکل یا نوشیدنی مخلوط (معمولاً حدود ) است که معمولاً به سرعت و اغلب در یک جرعه مصرف می شود. رایج است که یک شات را به عنوان ساید یک نوشیدنی بزرگتر سرو می کنند.
بک هند ضربه ای است که در بیشتر ورزش های راکتی مانند تنیس، تنیس روی میز و پیکل بال استفاده می شود، جایی که پشت دست در هنگام تاب دادن راکت قبل از کف دست قرار می گیرد، به جز در عبارت بک هند والی، این اصطلاح به ضربه زمینی (جایی که توپ قبل از ضربه زدن به آن برگشته است) اشاره دارد. این در تضاد با سکته جلویی است، جایی که کف دست قبل از پشت دست قرار می گیرد. این اصطلاح در سایر ورزش ها نیز استفاده می شود که در آن حرکت مشابهی مانند پرتاب دیسک ورزشی استفاده می شود. بک هند معمولاً از خط پایه یا به عنوان یک ضربه نزدیک انجام می شود. برای یک بازیکن راست دست، بک هند با راکت در سمت چپ بدن شروع می شود، با تماس با توپ در سراسر بدن ادامه می یابد و در سمت راست بدن، با راکت به پایان می رسد. شانه راست بک هند می تواند یک دست یا دو دست باشد. با توجه به این واقعیت که دست غالب بازیکن به درون ضربه «کشش» می کند، بک هند به طور کلی فاقد قدرت و قوام فورهند است و معمولاً تسلط بر آن دشوارتر در نظر گرفته می شود. با این حال، بک هند دو دست، ثبات و قدرت بیشتری را برای شوت فراهم می کند و به طور فزاینده ای در بازی مدرن استفاده می شود. بازیکنان مبتدی
و سطح باشگاهی اغلب در زدن یک بک هند مشکل دارند و بازیکنان جوان اگر به اندازه کافی قوی برای زدن ضربه نباشند ممکن است در زدن ضربه دچار مشکل شوند. بسیاری از بازیکنان پیشرفته هنوز فورهند بهتری نسبت به بک هند دارند و بسیاری از استراتژی های تنیس با هدف سوء استفاده از این ضعف هستند.
پی سی بانگ () نوعی کافی نت یا گیم نت در کره جنوبی است که مشتریان می توانند با پرداخت هزینه ساعتی از رایانه استفاده کنند و اغلب برای بازی های ویدیویی حضوری با دوستان است. با اینکه ضریب نفوذ سرانه رایانه شخصی و دسترسی به اینترنت فراخ باند در کره جنوبی یکی از بالاترین ها در جهان است اما استفاده از رایانه شخصی همچنان محبوب است زیرا محل ملاقات اجتماعی برای گیمرها (به ویژه مدارس) محسوب می شود تا با همسالان خود بازی کنند. جدا از جنبه اجتماعی، توانایی پی سی بانگ ها برای ارائه دسترسی به رایانه های شخصی گران قیمت و قدرتمند (که به طور خاص برای بازی های ویدیویی طراحی شده اند) با قیمت کم و معقول، به محبوبیت این اماکن اضافه کرده است.
"این مقاله دربارهٔ کلاس عمومی وسیله نقلیه است. برای سیستم، به سیستم رانندگی خودکار مراجعه کنید. برای کاربرد آن در وسایل نقلیه جاده ای، به خودروی خودران مراجعه کنید." یک وسیله نقلیه زمینی بدون سرنشین (Unmanned ground vehicle) وسیله ای است که در حالی که با زمین در تماس است، بدون وجود یک شخص انسانی در داخل آن عمل می کند. UGVها می توانند برای بسیاری از کاربردهایی که استفاده از یک اپراتور انسانی در داخل وسیله نقلیه نامناسب، خطرناک، پرهزینه یا غیرممکن است، به کار روند. به طور معمول، این وسیله دارای حسگرهایی برای مشاهده محیط است و رفتار خود را به طور خودکار کنترل می کند یا از یک اپراتور انسانی از راه دور برای کنترل وسیله نقلیه از طریق تلکین(کنترل از راه دور) استفاده می کند. = تاریخچه = در سال ۱۹۰۴، مهندس اسپانیایی لئوناردو توره س کِوِدو سیستم کنترلی مبتنی بر رادیو را با نام تلکینو توسعه می داد. او تصمیم گرفت آزمایش اولیه را به صورت یک وسیله نقلیه زمینی سه چرخ (تراکتور) انجام دهد که دارای محدوده مؤثر ۲۰ تا ۳۰ متر بود و به عنوان اولین نمونه شناخته شده از وسیله نقلیه زمینی بدون سرنشین ثبت شد. اولین پروتوتایپ های پهپاده
ای انتحاری رباتیک، ابداعات «تورپدوهای زمینی» آوبریو-گابت بودند که در سال ۱۹۱۵ در فرانسه اختراع شدند و همچنین کروکودیل شنی-کرزوت. بیست نمونه از این خودروها در ژوئیه ۱۹۱۵ به خدمت ارتش دوم فرانسه درآمدند. یک خودروی کنترل از راه دور کارا در شماره اکتبر ۱۹۲۱ مجله جهانی بی سیم RCA گزارش شده است. این خودرو از طریق رادیو به صورت بی سیم کنترل می شد و تصور می شود که این فناوری می تواند به تانک ها نیز تطبیق پیدا کند. در دهه ۱۹۳۰، اتحاد جماهیر شوروی تانک کوچک تجهیز شده به مسلسل را به نام تل تانک توسعه داد. این تانک به صورت رادیویی از تانکی دیگر کنترل می شد. تل تانک ها در جنگ زمستانی (۱۹۳۹–۱۹۴۰) بین فنلاند و اتحاد شوروی و در آغاز جنگ آلمان و شوروی پس از حمله آلمان به شوروی در سال ۱۹۴۱ عملیاتی شدند. در طول جنگ جهانی دوم، بریتانیا نسخه کنترل از راه دور تانک پیاده نظام ماتیلدا II را در سال ۱۹۴۱ توسعه داد. این تانک که به «پرنس سیاه» معروف بود، برای جلب آتش سلاح های ضدتانک مخفی یا ماموریت های تخریب استفاده می شد. به دلیل هزینه های تبدیل سیستم انتقال تانک به جعبه دنده های نوع ویلسون، یک سفارش برای ۶۰ تانک لغو شد. از سال ۱۹۴۲، و
رماخت آلمان از مین های tracked گولیات برای کارهای تخریب از راه دور استفاده کرد. گولیات وسیله ای با زنجیر بود که ۶۰ کیلوگرم مواد منفجره را حمل می کرد و از طریق یک کابل کنترل می شد. این وسیله مدل سازی شده از یک وسیله نقلیه زنجیری فرانسوی بود که پس از شکست آلمان در فرانسه در سال ۱۹۴۰ پیدا شد. ترکیب هزینه، سرعت پایین، وابستگی به کابل برای کنترل و محافظت ضعیف در برابر سلاح ها باعث شد که گولیات موفقیت آمیز شناخته نشود. اولین تلاش اصلی توسعه ربات های متحرک با نام "" در دهه ۱۹۶۰ به عنوان یک مطالعه تحقیقاتی برای آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفاع آمریکا (DARPA) انجام شد. شیکی یک پلت فرم چرخ دار بود که دارای دوربین تلویزیونی، سنسورها و رایانه ای برای کمک به راهنمایی وظایف خود دربرداشتن بلوک های چوبی و قرار دادن آن ها در مناطق خاص براساس دستورات بود. DARPA بعدها یک سری ربات های زمینی خودران و نیمه خودران را توسعه داد، اغلب به همراه ارتش ایالات متحده. به عنوان بخشی از ابتکار محاسبات استراتژیک بین سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۳، DARPA در حدود سال ۱۹۸۵، وسیله نقلیه خودران زمینی (ALV) را معرفی کرد که نخستین UGV بود که می توانست به
طور کاملاً خودران با سرعت های مفید در جاده ها و خارج از آن ها حرکت کند. در ۲۹ مارس ۲۰۲۴، در قالب کمپین شرق اوکراین در جنگ اوکراین، یک گروه از UGVهای روسی مجهز به راه اندازهای خودکار نارنجک AGS-17 برای یک حمله نزدیک شهر برودیچی در اوکراین اعزام شدند که این به عنوان اولین استفاده UGVها در حملات مستقیم خط مقدم ثبت شده است. = طراحی = UGVها عموماً شامل موارد زیر هستند: یک پلتفرم وسیله نقلیه، حسگرها، سیستم های کنترل، رابط هدایت، لینک های ارتباطی و ویژگی های یکپارچه سازی سیستم ها. پلتفرم. پلتفرم می تواند یک خودرو، کامیون، وسیله نقلیه همه چرخ یا غیره باشد و شامل دستگاه متحرک، حسگرها و منبع انرژی است. پیشرانه ها، چرخ ها و پاها اشکال متداول حرکت هستند. پلتفرم ممکن است شامل بدنه متناوب بوده و با واحدهای دیگر متصل شود. منابع انرژی می توانند شامل موتورهای احتراق داخلی، باتری ها یا هیدروژن باشند. حسگرها. حسگرها مدلی از محیط ایجاد می کنند که وسایل نقلیه، عابران و موانع را نشان می دهند. آن ها همچنین مکان وسیله نقلیه را در مسیر ناوبری مشخص می کنند. حسگرها می توانند شامل قطب نماها، کیلومترشمارها، شیب سنج ها، ژیروسکوپ ها، دورب
ین ها، فاصله سنج های لیزری و اولتراسونیک، رادیوهای GPS و فناوری مادون قرمز باشند. سیستم های کنترل. وسایل نقلیه زمینی بدون سرنشین معمولاً به عنوان «عملیات از راه دور» یا «خودران» شناخته می شوند، اگرچه کنترل نظارتی ترکیبی از عملیات خودران و از راه دور است. کنترل از راه دور. یک UGV کنترل شده از راه دور توسط یک اپراتور انسانی کنترل می شود. اپراتور بر اساس مشاهده بصری مستقیم یا حسگرهایی مانند دوربین ها تصمیم گیری می کند. یک مثال ساده از کنترل از راه دور، یک خودروی کنترل از راه دور اسباب بازی است. مثالها. - Clearpath Robotics - DOK-ING برای پاکسازی مین، اطفای حریق و معدن کاری زیرزمینی - DRDO Daksh - Foster-Miller TALON - Frontline Robotics UGV کنترل از راه دور (TUGV) - Gladiator وسیله نقلیه تاکتیکی بدون سرنشین (استفاده شده توسط نیروی دریایی ایالات متحده) - G-NIUS UGVهای خودران (شرکت صنایع هوافضای اسرائیل/جوینت ونچر ال بی تی سیستمز) Guardium - GROVER – وسیله نقلیه کنترل شده از راه دور گودارد برای اکتشاف و تحقیق - Uran-9 - iRobot PackBot - MacroUSA Armadillo V2 Micro UGV (MUGV) و Scorpion SUGV -Mesa Associates اسمبلِ
عملیات نورانی یکپارچه تاکتیکی (MATILDA) - Nerekhta UGV که در رزمایش زاپاد ۲۰۲۱ در دوران تمرین بلاروس و روسیه حضور داشت - Nova 5 - Remotec ANDROS F6A - Ripsaw MS1 - Robowatch ASENDRO - خودروی بدون سرنشین Snatch Land Rover - THeMIS که توسط ارتش هلند استفاده می شود و توسط Milrem Robotics توسعه یافته - خودروی زمینی بدون سرنشین Miloš که توسط نیروهای مسلح صربستان استفاده می شود - ربات Battlefield Extraction-Assist (BEAR) از Vecna Robotics - VIPeR خودران. یک وسیله نقلیه خودران (AGV) یک ربات مستقل است که کنترل کننده انسانی را با فناوری های هوش مصنوعی جایگزین می کند. این وسیله از حسگرها استفاده می کند تا مدلی از محیط را تغذیه کند که از سیستم کنترل پشتیبانی می کند و اقدام بعدی را تعیین می کند. این موضوع نیاز به نظارت انسانی بر وسیله نقلیه را از بین می برد. یک وسیله نقلیه خودران باید توانایی زیر را داشته باشد: - ناوبری بر اساس نقشه هایی که به وسیله اجازه می دهد تا مسیری از مبدأ به مقصد انتخاب کند. - شناسایی اشیاء مانند افراد و وسایل نقلیه. - حرکت بین نقاط راه بدون کمک انسانی. - جلوگیری از آسیب به افراد، املاک یا خود، م
گر اینکه آن ها بخشی از مأموریتش باشند. یک ربات همچنین ممکن است بتواند به صورت خودآموز یاد بگیرد. یادگیری خودران شامل توانایی های زیر است: - به دست آوردن قابلیت ها. - تنظیم استراتژی ها بر اساس محیط. - انطباق با محیط. - رفتار اخلاقی در پیگیری اهداف مأموریت. ماشین های مسلح خودران باید بین جنگجویان و غیرنظامیان تمایز قائل شوند. این موضوع به خصوص در درگیری هایی درست است که جنگجویان عمدتاً خود را به عنوان غیرنظامی ها پنهان می کنند تا از شناسایی جلوگیری کنند. حتی سیستم های هوشمند اما ناقص نیز می توانند باعث ویرانی های غیرقابل قبول غیرنظامی شوند. رابط هدایت. رابط بین ماشین و اپراتور انسانی می تواند شامل یک جوی استیک، نرم افزار خودران یا فرمان های صوتی باشد. لینک های ارتباطی. ارتباط بین UGV و ایستگاه کنترل می تواند از طریق رادیو یا فیبر نوری انجام شود. این ارتباط ممکن است شامل ارتباط با سایر ماشین ها و ربات ها نیز باشد. یکپارچه سازی سیستم ها. اجزای مختلف سخت افزاری و نرم افزاری باید به طور مشترک کار کنند تا نتایج مطلوبی تولید کنند. = کاربردها = تا سال ۲۰۲۵، انواع مختلفی از UGVها در حال استفاده بودند. این وسایل معمولاً
جایگزین انسان ها در وضعیت های خطرناک می شوند، مانند مدیریت مواد منفجره و در خودروهای خنثی سازی بمب، جایی که به قدرت اضافی یا اندازه کوچکتر نیاز است، یا جایی که انسان ها نمی توانند به طور ایمن حضور داشته باشند. کاربردهای نظامی شامل نظارت، شناسایی و به دست آوردن هدف است. آن ها در صنایعی مانند کشاورزی، معدن کاری و ساخت وساز نیز استفاده می شوند. UGVها در عملیات دریایی مؤثر هستند و برای نیروی دریایی در میدان جنگ؛ آن ها می توانند در عملیات لجستیک در زمین و دریا کمک کنند. UGVها در حال توسعه برای عملیات حفظ صلح، نظارت زمینی، عملیات نگهبانی/چک پوینت، حضور در خیابان های شهری و افزایش عملیات های پلیس و نظامی در محیط های شهری هستند. UGVها می توانند «آتش اول» را از دشمنان جلب کنند و تلفات نظامی و پلیسی را کاهش دهند. علاوه بر این، UGVها در مأموریت های نجات و بازیابی استفاده می شوند و برای یافتن بازماندگان پس از ۱۱ سپتامبر در محل حادثه (Ground Zero) به کار گرفته شدند. فضا. پروژه ربات های اکتشافی مریخ ناسا شامل دو UGV به نام های Spirit و Opportunity بود. هر دو فراتر از پارامترهای طراحی عمل کردند که این به سیستم های اضافی، م
دیریت دقیق و تصمیم گیری بلندمدت در تعاملات نسبت داده می شود. Opportunity و دوقلوی آن، Spirit، وسایل نقلیه زمینی شش چرخ و خورشیدی بودند. آن ها در ژوئیه ۲۰۰۳ پرتاب شدند و در ژانویه ۲۰۰۴ در دو سمت مختلف مریخ فرود آمدند. Spirit به طور عادی عمل کرد تا اینکه در آوریل ۲۰۰۹ در شن های عمیق گرفتار شد و بیش از ۲۰ برابر طولانی تر از انتظار عمر کرد. Opportunity بیش از ۱۴ سال فراتر از عمر مورد نظر سه ماهه خود عمل کرد. Curiosity در ۶ اوت ۲۰۱۲ بر روی مریخ فرود آمد و مأموریت دو ساله اولیه آن تا اکتبر ۲۰۲۵ (۴٬۸۰۴ روز بیشتر از انتظار) تمدید شده است. کاربردهای غیرنظامی و تجاری. کاربردهای غیرنظامی شامل اتوماسیون فرایندها در محیط های تولیدی است. آن ها به عنوان راهنمایان خودران در موزه تاریخ طبیعی کارنگی و نمایشگاه ملی سوئیس عمل می کنند. کشاورزی. UGVها یکی از انواع ربات های کشاورزی هستند. تراکتورهای بدون سرنشین می توانند به صورت شبانه روزی کار کنند تا زمان های کوتاه برداشت را برآورده کنند. UGVها برای اسپری کردن و نازک کردن گیاهان استفاده می شوند. آن ها می توانند برای نظارت بر سلامت محصولات و دام ها به کار روند. تولید. در محیط تولید
، UGVها برای حمل و نقل مواد استفاده می شوند. شرکت های هوافضا از این وسایل برای موقعیت یابی دقیق و حمل و نقل اجزای سنگین و حجیم بین ایستگاه های تولید استفاده می کنند که سریع تر از استفاده از جرثقیل های بزرگ است و می تواند افراد را از مناطق خطرناک دور نگه دارد. معدن کاری. UGVها می توانند برای عبور و نقشه برداری از تونل های معدن استفاده شوند. با ترکیب رادار، لیزر و حسگرهای بصری، UGVها در حال توسعه برای نقشه برداری از سطوح سنگی سه بعدی در معادن روباز هستند. زنجیره تأمین. در سیستم مدیریت انبار، UGVها کاربردهای متعددی از انتقال کالاها با لیفتراک ها و نوار نقاله های خودران تا اسکن موجودی و انجام شمارش موجودی دارند. وسایل نقلیه هدایت شده خودکار به طور گسترده ای در انبارها برای رسیدگی به کالاهایی که برای انسان ها خطرناک هستند (مانند کالاهای خورنده و قابل اشتعال) یا نیاز به حمل و نقل خاص دارند، مورد استفاده قرار می گیرند. پاسخ به وضعیت های اضطراری. UGVها در بسیاری از وضعیت های اضطراری از جمله جستجو و نجات شهری، اطفای حریق و پاسخ به حوادث هسته ای استفاده می شوند. پس از حادثه نیروگاه هسته ای فوکوشیما دایچی در سال ۲۰۱۱، U
GVها در ژاپن برای نقشه برداری و ارزیابی ساختاری در مناطق با تابش بیش از حد که اجازه حضور انسان را نمی داد، به کار گرفته شدند. نظامی. - BigDog، یک ربات چهارپای توسعه یافته به عنوان بارکش که می تواند از زمین های دشوار عبور کند. - آزمایش های ارتش بریتانیا از X-2 با سیستم های موجود در سال ۲۰۲۰ - EuroLink Systems Leopardo B - واحدهای Foster-Miller TALON SWORDS که با سلاح های مختلف مجهز هستند - UGV بدون سرنشین UKAP ترکیه - Ripsaw، یک UGV جنگی در حال توسعه که توسط Howe &amp; Howe Technologies برای ارزیابی توسط ارتش ایالات متحده طراحی و ساخته شده است - ربات "tEODor" ارتش آلمان که یک IED جعلی را نابود می کند استفاده از UGVها توسط نظامیان جان بسیاری را نجات داده است. کاربردها شامل خنثی سازی مهمات منفجره (EOD) مانند مین های زمینی، بارگذاری اقلام سنگین و تعمیر شرایط زمینی تحت آتش دشمن است. تعداد ربات های استفاده شده در عراق از ۱۵۰ در سال ۲۰۰۴ به ۵۰۰۰ در سال ۲۰۰۵ افزایش یافت، جایی که آن ها بیش از ۱۰۰۰ بمب کنار جاده ای را در عراق در پایان سال ۲۰۰۵ خنثی کردند. تا سال ۲۰۱۳، ارتش ایالات متحده ۷۰۰۰ از این ماشین ها را خریداری ک
رده بود و ۷۵۰ مورد آن ها نابود شده بودند. ارتش ایالات متحده در حال ساخت UGVهایی است که به عنوان ربات های مسلح با سلاح های خودکار و نارنجک اندازها عمل می کنند و ممکن است جایگزین سربازان در میدان جنگ شوند. چنین کاربردهایی ممکن است نگرانی های اخلاقی را به دلیل حذف انسان ها از چرخه OODA ایجاد کند. SARGE. SARGE یک وسیله نقلیه چهارچرخ متحرک همه جانبه است که از فریم Yamaha Breeze استفاده می کند. هدف این است که به هر گردان پیاده نظام تا هشت واحد SARGE ارائه شود. SARGE عمدتاً برای نظارت از راه دور استفاده می شود و به جلو از پیاده نظام فرستاده می شود تا کمین های احتمالی را بررسی کند. Mult-Utility Tactical Transport. ساخته شده توسط General Dynamics Land Systems، وسیله نقلیه چندمنظوره تاکتیکی ("MUTT") در انواع ۴، ۶ و ۸ چرخ موجود است. تا سال ۲۰۱۳ در حال آزمایش بود. X-2. X-2 یک UGV با اندازه متوسط است که توسط Digital Concepts Engineering ساخته شده است. این وسیله بر اساس یک سیستم رباتیک خودران قبلی طراحی شده برای استفاده در EOD، جستجو و نجات (SAR)، گشت زنی در حاشیه، ارتباطات، تشخیص و پاکسازی مین ها و به عنوان یک پلتفرم سلاح
سبک ساخته شده است. طول آن ۱٫۳۱ متر، وزن آن ۳۰۰ کیلوگرم و می تواند به سرعت ۵ کیلومتر در ساعت برسد. این وسیله قادر است از شیب های تا ۴۵ درجه عبور کند و از گل عمیق عبور کند. کنترل این وسیله با استفاده از سیستم Marionette انجام می شود که همچنین در ربات های EOD Wheelbarrow استفاده می شود. The Warrior. The Warrior یک مدل جدید از PackBot است، اما بیش از پنج برابر اندازه آن است. این وسیله می تواند با سرعت های تا ۱۵ مایل در ساعت حرکت کند و اولین PackBot است که قادر به حمل سلاح است. مانند PackBot، در بررسی مواد منفجره نقش کلیدی دارد. آن ها قادر به حمل ۶۸ کیلوگرم و حرکت با سرعت ۸ مایل در ساعت هستند. قیمت Warrior نزدیک به ۴۰۰٬۰۰۰ دلار است. بیش از ۵۰۰۰ واحد از آن ها در سراسر جهان تحویل داده شده است. TerraMax. TerraMax طراحی شده است تا در هر وسیله نقلیه چرخ دار تاکتیکی یکپارچه شود و به طور کامل در ترمزها، فرمان، موتور و انتقال گنجانده شده است. وسایل نقلیه مجهز به این سیستم قابلیت رانندگی دستی را حفظ می کنند. وسایل نقلیه تولید شده توسط Oshkosh Defense و مجهز به این بسته در چالش های بزرگ DARPA در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ و چالش
شهری DARPA در سال ۲۰۰۷ شرکت کردند. آزمایشگاه جنگی نیروی دریایی ایالات متحده، MTVRهای مجهز به TerraMax را برای پروژه Cargo UGV که در سال ۲۰۱۰ آغاز شد، انتخاب کرد که به یک نمایش فناوری برای دفتر تحقیقات دریایی در سال ۲۰۱۵ منجر شد. کاربردهای نشان داده شده برای وسایل نقلیه به روز شده شامل پاکسازی مسیر بدون سرنشین (با استفاده از غلتک مین) و کاهش تعداد پرسنل مورد نیاز برای کاروان های حمل و نقل است. THeMIS. THeMIS (سیستم مدولار پیاده نظام هیبریدی با چرخ دنده) یک وسیله نقلیه مسلح زمینی است که عمدتاً برای کاربردهای نظامی طراحی شده است. این وسیله توسط Milrem Robotics در استونی ساخته شده است. معماری باز این وسیله قابلیت چند مأموریتی را فراهم می کند. هدف اصلی آن افزایش آگاهی از وضعیت، ارائه اطلاعات، نظارت و شناسایی بهبود یافته بر روی نواحی وسیع، پشتیبانی از لجستیک در پایگاه، تأمین مجدد آخرین مایل برای واحدهای خط مقدم و کمک به ارزیابی آسیب های جنگی است. این وسیله به عنوان یک پلتفرم حمل و نقل، ایستگاه سلاح از راه دور، واحد تشخیص و دفع IED و غیره عمل می کند. این وسیله بار فیزیکی و شناختی را کاهش می دهد، فاصله ایستادگی، حفاظ
ت از نیرو و بقا را افزایش می دهد. UGVهای جنگی THeMIS شامل یک سیستم سلاح کنترل از راه دور خودپایدار یکپارچه هستند که پشتیبانی آتش مستقیم برای نیروهای تحرک فراهم می کند. سیستم سلاح دقت بالایی را در نواحی وسیع، در روز و شب ارائه می دهد و فاصله ایستادگی، حفاظت از نیرو و بقا را افزایش می دهد. آن ها می توانند با تفنگ های سبک یا سنگین، پرتاب کننده های نارنجک ۴۰ میلی متری، توپ های خودکار ۳۰ میلی متری و سیستم های موشکی ضد تانک تجهیز شوند. UGVهای ISR THeMIS دارای قابلیت های جمع آوری اطلاعات چندحسی هستند. این سیستم می تواند به واحدهای پیاده نظام پیاده، نگهبانی مرزی و آژانس های اجرای قانون کمک کند تا اطلاعات خام را جمع آوری و پردازش کنند و زمان واکنش را برای فرماندهان کاهش دهند. Type-X. Type-X یک وسیله نقلیه رباتیک جنگی زرهی و چرخ دار به وزن ۱۲ تن است که توسط Milrem Robotics در استونی طراحی و تولید شده است. طول آن ۶۰۰ سانتی متر، عرض آن ۲۹۰ سانتی متر و ارتفاع آن ۲۲۰ سانتی متر است و این وسیله سنگین ۱۲٬۰۰۰ کیلوگرم وزن دارد و می تواند حداکثر بار ۴٬۱۰۰ کیلوگرم را حمل کند. این وسیله می تواند با برجک های خودکار تا ۵۰ میلی متر ی
ا سیستم های سلاح مختلف دیگری مانند ATGMها، SAMها، رادارها، هاون ها و غیره تجهیز شود.
جایزه بزرگ موناکو ۱۹۸۸ (به طور رسمی با عنوان 46e Grand Prix de Monaco شناخته میشود) یک مسابقه اتومبیلرانی فرمول یک بود که در 15 مه 1988 در پیست موناکو ، مونت کارلو برگزار شد. این مسابقه سومین دور از مسابقات فرمول یک فصل ۱۹۸۸ بود. آلن پروست فرانسوی با تیم مک لارن - هوندا برنده این مسابقه بود. پروست چهارمین و آخرین پیروزی خود در جایزه بزرگ موناکو را پس از اینکه هم تیمی برزیلی خود آیرتون سنا در حالی که به راحتی پیشتاز بود، از زمین خارج شد، به دست آورد. گرهارت برگر راننده اتریشی با فراری دوم شد و میشل آلبورتو هم تیمی ایتالیایی او در جایگاه سوم ایستاد.
قهوه تک خاستگاه قهوه ای است که در یک خاستگاه جغرافیایی شناخته شده رشد می کند. در مقایسه با قهوه های ترکیبی با خاستگاه های مختلف، قهوه های تک خاستگاه می توانند ویژگی های منحصربه فرد و طعم های خاص را ارائه دهند. کافی شاپ ها می توانند قهوه های تک خاستگاه را به طور خاص به بازار عرضه کنند تا با برجسته کردن تولیدکننده یا خاستگاه منحصربه فرد قهوه، ارزش نمادینی به قهوه بیافزایند. مصرف کنندگان قهوه تخصصی اغلب جذب قهوه تک خاستگاه می شوند و دلیل آن شفافیتی است که اغلب سعی در انتقال آن دارد. برای اعمال برچسب این قهوه هیچ قانون جهانی یا نهاد حاکمیتی وجود ندارد. با این حال، نهادهای دولتی در برخی از کشورها، به عنوان مثال برزیل وجود دارند که بازار قهوه را تنظیم می کنند. در حالی که هنوز تأیید دقیق خاستگاه قهوه دشوار است، تحقیقات ژنومی اخیر نشان می دهد که امکان شناسایی اثر انگشت دی ان ای درختان قهوه وجود دارد. این روش ممکن است در نهایت به خریداران قهوه سبز و بو برشته نشده اجازه دهد تا یک قهوه تک خاستگاه را تأیید کنند. این امر شفافیت و قابلیت ردیابی قهوه را بهبود می بخشد. اصطلاحات. قهوه های تک خاستگاه ممکن است از یک مزرعه منفرد
، مزرعه های متعدد از یک کشور یا فقط ترکیبی از قهوه های تولید شده از آن کشور باشند. همچنین می تواند به معنای کل کشوری، مانند برزیل، کلمبیا و ویتنام، باشد که انواع مختلفی از دانه را تولید می کند. قهوه های استیت نوع خاصی از قهوه تک خاستگاه هستند. به طور کلی این اصطلاح به قهوه ای که در یک مزرعه عظیم رشد می کنند، که از چند هکتار تا مزارع بزرگ که مایل های مربع زیادی را اشغال می کنند یا مجموعه ای از مزارع که همگی قهوه خود را در یک کارخانه پردازش می کنند، اطلاق می شود. بسیاری از کشورهای آمریکای جنوبی و مرکزی دارای مزارع قهوه استیت هستند، کشورهایی مانند کلمبیا، برزیل، کاستاریکا و مکزیک دارای مزارع استیت بسیاری هستند. استارباکس مالک اکثریت بزرگی از مزارع قهوه در فیلیپین است و بسیاری از مزارع کوچک را با هم ترکیب کرده و یک مزرعه تعاونی خیلی بزرگ را تشکیل داده است. قهوه های میکرو لات یا لات کوچک نوع دیگری از قهوه تک خاستگاه خاص از یک زمین واحد در مزرعه، محدوده کوچکی از ارتفاعات و یک روز خاص برداشت هستند. بسیاری از میکرو لات ها برای پرورش قهوه تخصصی استفاده می شود که یکی از با کیفیت ترین قهوه های موجود در بازار است که می ت
واند قیمت های متفاوتی داشته باشد.