Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کابل سه محور که اغلب به اختصار تریاکس یا سه آسه نامیده می شود، نوعی کابل الکتریکی شبیه به کابل کواکسیال است، اما با افزودن یک لایه عایق اضافی و یک غلاف رسانای دوم. سه آسه پهنای باند و حذف تداخل بیشتری نسبت به کابل هم محور فراهم می کند، اما گران تر است. کاربردها. در صنایع تلویزیونی. رایج ترین استفاده از کابل سه محور در صنعت تلویزیون به عنوان کابل اتصال بین دوربین و واحد کنترل دوربین آن (CCU) است. غلاف بیرونی معمولاً به عنوان رسانای زمین محافظ استفاده می شود. مغزی سیم هم اتصالات الکتریکی و هم سیگنال را فراهم می کند و برگشت الکتریکی از طریق صفحه داخلی تأمین می شود. از طریق مالتی پلکس سازی تقسیم فرکانسی، دوربین می تواند سیگنال های صوتی و تصویری را در امتداد سه محور ارسال کند، در حالی که CCU می تواند اطلاعات کنترل دوربین، مانند تنظیمات نوردهی، مخابره داخلی، صوت و تصویر برگشتی (معمولاً مربوط به برنامه) و تالی (سیگنالی که به اپراتور هشدار می دهد که دوربینش روی آنتن است) را ارسال کند. مکان هایی که معمولاً میزبانِ تولیدات تلویزیونی هستند، مانند میدان های ورزشی، معمولاً دارای کابل های سه آسه هستند که از محل کامیون تلوی
زیون به مکان های دوربین مشترک در سراسر ساختمان کشیده می شوند. این برای بازدید خدمه تلویزیونی راحت است که می توانند به جای اینکه کابل های خود را جابجاکنند و بعد از پخش همگانی آن ها را جداکنند، به سادگی به کابل های موجود متصل شوند. تنزل سه آسه در صنایع تلویزیونی. با افزایش نیاز به پهنای باند توسعه هایی مانند 4K/یواچ دی تی وی، اچ اف آر (نرخ فریم بالا) و اچ دی آر (محدوده دینامیکی بالا) استفاده از سه آسه در صنعت تلویزیون رو به کاهش است. اکثر دوربین های پخش اخیراً توسعه یافته از تولیدکنندگان پیشرو دارای فیبرهای تک مُد ترکیبی و هسته های الکتریکی مسی هستند که جایگزین اتصالات قدیمی تر سه آسه می شوند. مزیت های ترکیب مس/فیبر نسبت به کابل سه آسه ایمنی در برابر نویز به دلیل ایزوله نوری و پهنای باند بسیار بالا است. اندازه گیری های جریان. کاربرد دیگر کابل های سه محور برای پراب هایی است که اندازه گیری های دقیق جریان کم را انجام می دهند که در آن جریان نشتی از طریق عایق بین هسته و شیلد معمولاً اندازه گیری ها را تغییر می دهد. هسته (معروف به مغزی) و شیلد داخلی (معروف به محافظ) تقریباً در پتانسیل الکتریکی یکسانی توسط یک بافر/پیرو
ولتاژ نگه داشته می شوند، بنابراین جریان نشتی بین آنها برای همه اهداف عملی، با وجود عیوب، صفر است. عایق در عوض، جریان نشتی بین شیلدهای داخلی و خارجی رخ می دهد، که اهمیتی ندارد زیرا این جریان به جای دستگاه تحت آزمایش، توسط مدار بافر تأمین می شود و بر اندازه گیری ها تأثیری نخواهد داشت. این فنّ می تواند تقریباً کامل جریان نشتی را حذف کند، اما در فرکانس های بسیار بالا کارایی کمتری دارد زیرا بافر نمی تواند ولتاژ اندازه گیری شده را به دقت دنبال کند.
رشته کوه نلگسین () یک رشته کوه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
رشته کوه یمیسکی () یک رشته کوه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
رشته کوه سیلیاپ () یک رشته کوه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
رشته کوه نندلگین () یک رشته کوه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
رشته کوه اوخاندیا () یک رشته کوه در استان ماگادان کشور روسیه است.
فلات کونداکوف () یک رشته کوه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
جدول مدال المپیک روشی برای مرتب سازی مدال کشورها در المپیک و پارالمپیک امروزی است. کمیته بین المللی المپیک (آی اُسی) به طور رسمی رتبه بندی کشورهای شرکت کننده در بازی های المپیک را به رسمیت نمی شناسد. با این وجود، آی اُسی آمار مدال ها را برای مقاصد اطلاعاتی منتشر می کند و تعداد کل مدال های المپیک را توسط ورزشکارانی که نماینده کمیته ملی المپیک مربوطِ هر کشور به دست آورده اند، نشان می دهد. کنوانسیون مورد استفاده آی اُسی این است که بر اساس تعداد مدال های طلایی که ورزشکاران یک کشور کسب کرده اند، مرتب شود. در صورت مساوی بودن تعداد مدال های طلا، تعداد مدال های نقره و سپس تعداد مدال های برنز در نظر گرفته می شود. اگر دو کشور دارای تعداد مساوی مدال های طلا، نقره و برنز باشند، آنها در جدول بر اساس حروف الفبا بر اساس کد آی اُسی کشور مرتب می شوند. پس زمینه. منشور المپیک، فصل ۱، بخش ۶ بیان می کند که: منشور در فصل ۵، بخش ۵۷ حتی فراتر رفته و صراحتاً آی اُسی را از ایجاد رتبه رسمی منع می کند: به گفته کوان گاسپر، عضو استرالیایی آی اُسی، آی اُسی در سال ۱۹۹۲ شروع به گنجاندن جداول مدال کرد و «اطلاعات» را بر اساس استاندارد «اول طلا
» منتشر کرد. جداول مدال های ارائه شده در وب سایت آن دارای این سلب مسئولیت است: گزارش های رسمی. هر کمیته سازماندهی بازی های المپیک (به استثنای سال ۱۹۰۴) پس از پایان بازی ها گزارش رسمی منتشر کرده است که از جمله نتایج هر رویداد را فهرست می کند. برخی از گزارش های اولیه شامل رتبه بندی کلی ملی، از جمله موارد مربوط به سال های ۱۹۰۸، ۱۹۱۲، (۱۹۲۴ تابستان و زمستان) و (۱۹۲۸ زمستان) بود. جداول ۱۹۱۲ و ۱۹۲۴ به عنوان «رسمی» توصیف شده اند در حالی که جدول ۱۹۲۸ «غیررسمی» است. گزارش بازی های زمستانی ۱۹۳۲ می گوید: «در بازی های المپیک امتیاز رسمی وجود ندارد» و به نقل از قانون کلی منشور المپیک ۱۹۳۰ «در بازی های المپیک هیچ طبقه بندی بر اساس امتیاز وجود ندارد». بیان می کند که سازماندهی تیم ها در کشور «عمدتاً برای راحتی عملی» است و رتبه بندی کشورها «بی عدالتی بزرگی برای کشورهای کوچک تر» است. این گزارش ادامه می دهد که «تجربه همه بازی های المپیک قبلی بوده است که مطبوعات جهان اصرار دارند تا از جنبه رقابت ملی با ایجاد و انتشار امتیازی کاملاً غیررسمی از سوی خود، اغلب بر اساس ۱۰، ۵، ۴، ۳، ۲ و ۱ امتیاز برای شش رتبه شناخته شده در جدول افتخار
بهره برداری کنند. خود گزارش چنین جدولی را «برای مرجع آماده» ارائه می دهد. اهداف ملی. سازمان های تأمین مالی ورزش برخی از کشورها اهدافی را برای رسیدن به یک رتبه مشخص در جدول مدال ها، معمولاً بر اساس مدال طلا، تعیین کرده اند. به عنوان مثال می توان به استرالیا، ژاپن، فرانسه و آلمان اشاره کرد. بودجه برای ورزش هایی با چشم انداز مدالِ کم، کاهش می یابد. پس از پیشنهاد موفقیت آمیز لندن برای میزبانی المپیک ۲۰۱۲، ورزش انگلستان درخواست کمک مالی را به وزارت فرهنگ، رسانه و ورزش ارائه کرد و «هدف آرمان آمیز» جایگاه چهارم در جدول مدال های ۲۰۱۲ را تعیین کرد تا پس از المپیک ۲۰۰۸ بررسی شود. هدف رتبه هشتم تعیین شد. اتحادیه المپیک بریتانیا خود را از تعیین اهداف جدا کرد. هنگامی که بریتانیا در سال ۲۰۰۸ چهارم شد، هدف سال ۲۰۱۲ در رتبه چهارم قرار گرفت و تیم در نهایت سوم شد. مقام دهم ناامیدکننده استرالیا در جدول مدال ها در سال ۲۰۱۲ کمیسیون ورزش استرالیا را بر آن داشت تا برنامه ای ده ساله تهیه کند که شامل یک هدف «میان مدت» برای کسب رتبه در پنج رتبه برترِ بازی های المپیک تابستانی و پارالمپیک و در بازی های زمستانی در ۱۵ رتبه برتر باشند. زما
نی که توکیو برای بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ پیشنهاد داد، کمیته المپیک ژاپن در سال ۲۰۱۶ هدف خود را برای کسب مقام سوم در مدال طلا تعیین کرد که حتی پس از اهدای این بازی ها در سال ۲۰۰۹ به ریودوژانیرو، آن را حفظ کرد. سیستم های رتبه بندی. از آنجایی که آی اُسی مرتب سازی کشورها را یک سیستم رتبه بندی رسمی نمی داند، از روش های مختلفی برای رتبه بندی کشورها استفاده می شود. برخی از رتبه بندی ها بر اساس تعداد کل مدال هایی که این کشور دارد، تعیین می شود، اما بیشتر فهرست ها براساس مدال های طلا شمارش می شوند. با این حال، اگر دو یا چند تیم تعداد مدال های طلای یکسانی داشته باشند، مدال های نقره از بیشترین به کمترین و سپس مدال های برنز قضاوت می شوند. رتبه بندی تعداد مدال ها. سیستم رتبه بندی اول طلا که در بالا توضیح داده شد توسط اکثر رسانه های جهانی و همچنین آی اُسی استفاده می شود. در حالی که سیستم رتبه بندی اول طلا گهگاه توسط برخی رسانه های آمریکایی استفاده می شود، روزنامه های ایالات متحده عمدتاً جداول مدال ها را بر اساس تعداد کل مدال های کسب شده منتشر می کنند. این تفاوت در رتبه بندی ها ریشه در روزهای اولیه بازی های المپیک دار
د، زمانی که جداول مدال ها را منتشر یا به رسمیت نمی شناخت. در طول بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸، چین و ایالات متحده به ترتیب در صدر مدال های طلا و مجموع مدال ها قرار گرفتند، و سپس دوباره در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۰ که کانادا و ایالات متحده به ترتیب در رده بندی «اول طلا» به ترتیب اول و سوم شدند و از نظر مجموع مدال های کسب شده به ترتیب سوم و اول شدند. استثناهای دیگر بازی های المپیک تابستانی ۱۸۹۶، ۱۹۱۲ و ۱۹۶۴ است که ایالات متحده در تعداد مدال های طلا اول شد، اما در تعداد مدال های کل دوم شد. در یک کنفرانس خبری در ۲۴ اوت ۲۰۰۸ ژاک روگ، رئیس کمیته بین المللی المپیک تأیید کرد که کمیته بین المللی المپیک نظری در مورد هیچ سیستم رتبه بندی خاصی ندارد. در نهایت، یک سوگیری ذاتی در این رتبه بندی مدال ها در برابر ورزش های تیمی مشاهده شده است. در حالی که در ورزش های انفرادی شانس های متعددی برای یک ورزشکار برای کسب مدال وجود دارد، در ورزش های تیمی گروهی از ورزشکاران تنها می توانند یک مدال برای کشور خود کسب کنند. اگر مسابقات شنای مردان و زنان با هم ترکیب شوند، نود مدال احتمالی وجود دارد که می توان با موفقیت در این ورزش به دست
آورد. برعکس بسکتبال یا فوتبال هر کدام فقط دو مدال طلا دارند. این شرایط برای کشورهای دارای سنت قوی در ورزش های تیمی مضر است و باعث شده است که برخی سیستمی را پیشنهاد کنند که در آن تمام مدال های فردی که به اعضای تیم داده می شود شمارش شود. همچنین اشاره شده است که با وجود مدال ها به عنوان شاخص موفقیت المپیک، سیستم فعلی به عنوان انگیزه ای برای کشورها برای افزایش بودجه و حمایت از ورزش های فردی عمل می کند. در طول جنگ سرد. جنگ سرد حمایت قابل توجهی را برای اتخاذ یک سیستم رتبه بندی رسمی به همراه داشت و به سه کشور برتر مدال طلا، نقره و برنز در مراسم اختتامیه اهدا شد. فرمت های پیشنهادی در مورد اینکه چه تعداد امتیاز برای هر مدال طلا، نقره و برنز تعلق می گرفت متفاوت بود (در حالی که مدال های تیمی فقط یک بار شمارش می شد) — اما هیچ وقت به طور رسمی هیچ کاری انجام نشد. پس از پایان جنگ سرد، پشتیبانی برای انجام این کار به سرعت از بین رفت. مدل ها و رتبه بندی های اندازه جمعیت، منابع برای هر فرد و پیش بینی چند متغیره. پیش بینی ها و رتبه بندی های موفقیت ورزشی می توانند تک متغیره باشند، یعنی بر اساس یک متغیر مستقل، مانند اندازه جمعیت
یک کشور و تعداد مدال ها تقسیم بر جمعیت کشور، یا چند متغیره، که در آن منابع به ازای هر فرد در قالب تولید ناخالص داخلی سرانه و سایر متغیرها گنجانده شده است. منابع به ازای هر نفر به شکل تولید ناخالص داخلی سرانه در مقاله ای توسط "گاردین" که در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ منتشر شد و دوباره توسط آزمایشگاه اخبار گوگل برای بازی های ریو ۲۰۱۶ گنجانده شده است. قبلاً در سال ۲۰۰۲، تحقیقات انجام شده توسط مگن باس از دانشگاه نورث وسترن نشان داد که هم جمعیت بزرگ و هم تولید ناخالص داخلی سرانه بالا برای تولید مجموع مدال های بالا مورد نیاز است، و مدل های پیش بینی برای پیش بینی موفقیت با تحلیل چندمتغیره ساخته شده است. نتایج گذشته و مزیت کشور میزبان را نیز در نظر بگیرید. رتبه بندی وزنی. رتبه بندی های سیستماتیک بر اساس یک سیستم امتیاز وزنی با بیشترین امتیاز به مدال طلا نیز ابداع شده است. موارد استفاده شده در گزارش های رسمی عبارت بودند از: سیستم های ۱۹۰۸ و ۱۹۲۴ امتیازات را برای رتبه بندی های مساوی به اشتراک می گذارند: به عنوان مثال، در یک تساوی دو طرفه برای رتبه دوم، هر کدام نیمی از مجموع امتیازات رتبه های دوم و سوم را دریافت می ک
نند. در سال ۲۰۰۴، یک سیستم ۳:۲:۱ توسط انجمن معلمان جغرافیا استرالیا استفاده شد. این وزن دهی یک مدال طلا را به اندازه وزن یک مدال نقره و یک برنز در کنار هم ارزش گذاری می ند. در پاسخ به بحث و جدل در مورد رتبه مدال در سال ۰۰۸، جف زی کلاین در یک پست وبلاگ "نیویورک تایمز" سیستم ۴:۲:۱ را به عنوان مصالحه بین روش های کسب مدال ها و طلاهای اول پیشنهاد کرد. این سیستم ها در مکان های خاصی در زمان های خاص محبوب بوده اند، اما هیچ کدام از آنها در مقیاس بزرگ مورد استفاده قرار نگرفته اند.
(به معنای "سخته بگم دوستت دارم") یک مجموعه تلویزیونی ژاپنی با بازی ایتا ناگایاما، جوری اوئنو، مگومی سکی، تتسوجی تامایاما و کیم جه جونگ است که از ۱۵ آوریل تا ۲۴ ژوئن ۲۰۱۰ از فوجی تی وی پخش شد.
جاسوس (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۵ با بازی کیم جه جونگ، به جونگ اوک، یو اوه سونگ و کو سونگ هی است. "جاسوس" از ۹ ژانویه تا ۶ مارس ۲۰۱۵، جمعه ها ساعت ۲۱:۳۰ (کی اس تی) از کی بی اس۲ پخش شد.
اسرائیل مانند بسیاری از کشورهای دیگر در خاورمیانه و شمال آفریقا، اثرات نامطلوبی از تغییرات اقلیمی را تجربه می کند. میانگین دمای سالانه در اسرائیل در حال افزایش است و انتظار می رود میانگین دما تا سال ۲۱۰۰ بین ۱٫۶ تا ۱٫۸ درجه سیلسیوس (۲٫۹ تا ۳٫۲ درجه فارنهایت) افزایش یابد. کاهش بارش سالانه و تأخیر در بارش زمستانی وجود دارد. اسرائیل در حال حاضر با خشکسالی و کمبود آب مواجه است. امواج گرما از دیگر خطرات طبیعی است که انتظار می رود با تغییرات اقلیمی افزایش یابد. تغییرات اقلیمی مشکلات موجود ناشی از زندگی در منطقه خشک و بایر را تشدید کرده است. خشکسالی ها در سال های اخیر تکراری و طولانی تر بوده اند که یک ریسک برای کشاورزی و دسترسی به آب را مطرح می کند. با از دست رفتن زمین های کشاورزی، بسیاری از مردم مجبور به مهاجرت به مناطق شهری هستند. مناطق شهری مانند تل آویو و اورشلیم اکنون با افزایش جمعیت مواجه هستند. تغییرات اقلیمی تأثیر قابل توجهی بر تمام مناطق اسرائیل و همچنین تمام مردم اسرائیل داشته و این روند طی سال های بعد هم ادامه خواهد داشت. علاوه بر این، جوامع آسیب پذیر مانند فلسطینی ها، بادیه نشین ها، زنان، خردسالان، سالمن
دان و افرادی دارای بیماری مزمن فشار سخت تغییرات اقلیمی را تجربه خواهند کرد. میزان سهم اسرائیل در انتشار گازهای گلخانه ای جهانی (GHG)، بالغ بر ۰٫۵ درصد است. این گازهای گلخانه ای بیشتر حاصل بخش برق و صنعت است. انتشار گازهای گلخانه ای اسرائیل عمدتاً ناشی از سوزاندن گاز و زغال سنگ است. اسرائیل توافقنامه پاریس را امضاء کرد و به عنوان یکی از طرف های اقدامات جهانی آب و هوایی متعهد شد با کاهش انتشار کربن از زباله های شهری، حمل ونقل و بخش های برق، انتشار گاز گلخانه ای مربوط به خود را تا مقدار ۲۷ درصد کمتر از سطح سال ۲۰۱۵ کاهش دهد. انتشار گازهای گلخانه ای. مصرف انرژی اگرچه اسرائیل به استفاده بیشتر از انرژی های تجدیدپذیر روی آورده است لیکن منشأ بیشتر انرژی در اسرائیل مربوط به نفت و گاز طبیعی است. بخش انرژی با ۴۸ درصد، بیشترین مقدار از کل انتشار کربن در اسرائیل را تشکیل می دهد. اسرائیل در نظر دارد با حذف تدریجی زغال سنگ (تا سال ۲۰۲۶) و روی آوردن به مصرف گاز بیشتر و در عین حال افزایش استفاده از انرژی های تجدیدپذیر، تا سال ۲۰۳۰ مصرف انرژی خود را تا ۳۰ درصد کاهش دهد. حمل و نقل پس از بخش مصرف انرژی، بخش حمل و نقل با ۲۲ درصد
رتبه دوم بزرگ ترین انتشار دهنده کربن را در اختیار دارد. برای کاهش این آلاینده ها، اسرائیل قصد دارد اتوبوس های شهری مبتنی بر مصرف انرژی پاک داشته باشد و انتشار خودروهای جدید را محدود کند. برای کاهش برون داد خودرو و کامیون، اسرائیل قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ واردات خودروهای گازسوز را ممنوع کند. کیفیت هوا به دلیل رشد قابل توجه استفاده از وسایل نقلیه و انتشار گازهای گلخانه ای از نیروگاه های زغال سنگ و نفت، مقدار نیتروژن اکسید (NOx) و اکسید گوگرد (SOx) در هوای اطراف مراکز اصلی شهری اسرائیل بین سال های ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۲ به طور قابل توجهی افزایش یافته است میزان نیتروژن اکسید در طی این سالها دو برابر شد. همچنین دی اکسید کربن به میزان ۱۹۰ درصد افزایش یافت و موارد ابتلا به بیماری های تنفسی در خردسالان از ۵ درصد به ۱۷ درصد رسید. اگرچه انتشار گازهای گلخانه ای از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۷ به طور پیوسته سیر صعودی داشته است لیکن از سال ۲۰۱۰، غلظت نیتروژن اکسید و سایر آلاینده ها در اطراف مکان های اصلی ترافیک کاهش یافته است. علاوه بر این، کاهش سطح اکسید گوگرد مشاهده شده که این امر به مصرف سوخت کارآمدتر در نیروگاه های صنعتی نسبت داده شده است. با
این حال، علیرغم مزایایی که فناوری سبز در کاهش انتشار سرانه آلودگی هوا داشته است، رشد سریع جمعیت و افزایش مصرف سرانه منجر به کاهش کلی کیفیت هوا شده است. انتظار می رود کیفیت هوا بدون اتخاذ تدابیر مناسب در زمینه کاهش آلاینده ها، وخیم تر شود. تأثیرات. سرویس هواشناسی اسرائیل «روند گرم شدن چشمگیری در تمام نواحی کشور» را مورد اشاره قرار داد." افزایش امواج گرما ناشی از افزایش دمای کره زمین به خاطر تغییرات اقلیمی است. در پایان قرن بیست و یکم، امواج گرما در اسرائیل سه برابر طولانی تر خواهد بود و هفت مرتبه بیشتر اتفاق خواهد افتاد. مردمی که در سواحل، دشت ها، شمال صحرای نگب، و نواحی کوهستانی قرار دارند در معرض میزان بیشتری از گرم شدن نسبت به سایر نواحی اسرائیل می باشند. هر موج گرما به طور میانگین منجر به مرگ ۴۵ نفر می شود. در انتهای قرن بیست و یکم، امواج گرما ممکن است باعث مرگ حدود ۳۳۰ نفر در هر تابستان شود. در ماه ژوئن ۲۰۲۳، در میانه های موج گرما، ۳۰۰٬۰۰۰ نفر از مردم از دسترسی به برق محروم شدند و این امر نشان داد که این کشور هنوز برای مواجه شدن با تأثیرات ناشی از تغییر اقلیم آماده نیست. برای چیرگی بر معضلات تغییرات جهانی
«همکاری منطقه ای بین رشته ای، برای ایجاد بهداشت عمومی مناسب سازگار با رخدادهای شدید آب و هوایی در یک اقلیم در حال تغییر، لازم است.» طبق گزارش سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) با در نظر گرفتن فرضیه احتمال متوسط مقدار افزایش گرما (۲–۴٫۵ SSP) در سال های ۲۰۸۰ تا ۲۰۹۹، اسرائیلی ها به طور میانگین ۸۰ روز در سال در معرض دمای بالای ۳۵ درجه قرار خواهند داشت (رتبه سوم در بین کشورهایی که در گزارش مورد بررسی قرار گرفتند) و ۱۴۵ شب گرمی را تجربه خواهند کرد (رتبه دوم در بین کشورهای مورد بررسی از لحاظ میزان افزایش نسبت به سطوح کنونی). میزان افزایش شرایط خشکسالی و در معرض شرایط خشکسالی قرار گرفتن در آن سال ها در اسرائیل، این کشور را در بین کشورهای مورد بررسی در این گزارش از این لحاظ در رتبه اول قرار داده است. بارش انتظار بر این است که اسرائیل در پایان قرن بیست و یکم، در مجموع ۱۰ درصد کاهش بارندگی را به خاطر تغییرات اقلیمی تجربه کند. این تغییرات باعث کمبود آب شده که با افزایش شور شدن آب همراه است. در نتیجه این تغییرات، جریان آب رود اردن تا ۲۲ درصد کاهش خواهد یافت. در سال ۲۰۲۰، وزارت حفاظت از محیط زیست به این نکته اشاره داش
ت که انتظار می رود تغییرات اقلیمی باعث کاهش بارندگی شده و دسترسی نواحی به آب شیرین را با خطر مواجه سازد. در حال حاضر، اسرائیل دگرسانی با اهمیتی را در میزان بارش تجربه نمی کند، با این وجود یک دگرسانی در پراکنش، تناوب، و شدت رخداد بارش همچون افزایش میزان بارش در برخی نواحی و کاهش آن در نواحی دیگر را در حال تجربه کردن است. از سال ۲۰۰۰، تعداد روزهای بارش کمتر شده است اما شدت آنها بیشتر گردیده است. دوره های خشک طولانی در زمستان و رخداد بارش شدید همراه با آب و هوای سرد می تواند بر کشاورزی و اکوسیستم طبیعی تأثیر منفی بگذارد. این رخدادهای شدید آب و هوایی منجر به خشکسالی و سیل خواهد شد که به ویژه برای محیط شهری مخاطره آمیز است. با توجه به اقلیم خشک اسرائیل، هر گونه تغییر در میزان بارش می تواند با اهمیت تلقی گردد. افزایش سطح آب دریا افزایش میزان بارش باعث بالا آمدن سطح آب دریا در حوضه مدیترانه خواهد شد. افزایش سطح آب دریا «در نهایت بر تمام سواحل اسرائیل، از روش هانیکرا تا مرز نوار غزه تأثیر خواهد گذاشت» و این توانایی را دارد که منجر به نفوذ آب شور به سفره های آب زیر زمینی شده و باعث تخریب صخره های ساحلی گردد. نفوذ آب ش
ور، به واسطه آسیب رساندن به محصولاتی که منبع درآمد زیادی برای اسرائیل هستند، بر کشاورزی تأثیر خواهد داشت. در حال حاضر، میزان تقریبی افزایش سطح آب دریا ۰٫۴ تا ۰٫۵ در سال است. «انتظار می رود تا سال ۲۱۵۰، افزایش سطح آب دریا در اسرائیل به طور حدودی تا ۵ متر افزایش پیدا کند.» این افزایش سطح آب دریا این پتانسیل را در خود دارد که با کاهش دسترسی به سواحل دریا باعث تأثیر منفی روی جاذبه های گردشگری گردد. به خاطر همین موضوع، سواحل طولانی اسرائیل نیاز به جابجایی ساختارهایی همچون «اقامتگاه ها، هتل ها، سایت های فرهنگی و طبیعی، کارخانجات» و موارد با اهمیت دیگر دارد. به علت تغییرات اقلیمی، آب دریا گرمتر و اسیدی تر خواهد شد و توانایی آن را دارد تا باعث کاهش تنوع زیستی گونه های آبزیان شود. منابع آبی با توجه به پیش بینی کاهش بارش و افزایش دما، هیئت بین دولتی تغییر اقلیم (IPCC) اعلام کرد «مدل های گردش عمومی جوی-اقیانوسی، تطبیق یافتن فرضیه خشک شدن نواحی تا پایان قرن بیست و یکم را برآورد کردند». از آنجایی که اسرائیل در یک ناحیه خشک تا نیمه خشک واقع شده است هرگونه تغییر در میزان بارش در این ناحیه، منابع آبی را به شدت تحت تأثیر قرار
خواهد داد. در امر کشاورزی، اسرائیل به آبیاری و آب در دسترس وابستگی بسیار زیادی دارد. کاهش آب در دسترس را می توان در کاهش آب شیرین ورودی به دریاچه طبریه مشاهده کرد. هرگونه تغییر در مقدار آب شیرین باعث تغییر در شوری آب می گردد. در واکنش به این معضل، اسرائیل ۶۰ تا ۸۰ درصد آب شرب مصرفی خود را با بهره گیری از آب شیرین کن فراهم می کند. تلاش اسرائیل در این امر، این کشور را به عنوان یک کشور پیشرو در رابطه با آب شیرین کن و فرایند نمک زدایی قرار داده است. منبع اصلی آب در اسرائیل، رود اردن علیا (ناحیه بالایی رود اردن) است. اکوسیستم افزایش دمای ناشی از تغییرات اقلیمی بر روی زیستگاه ها، به ویژه آنهایی که در نواحی ساحلی قرار دارند به شدت اثر می گذارد. نواحی ساحلی همچنین در حال تجربه گونه های آبزی مهاجمی است که از طریق کانال سوئز وارد دریای مدیترانه می شوند. ده ها گونه آبزی از زیست بوم گرمسیری با افزایش دمای اقیانوس می توانند به آب های اسرائیل کوچ کنند. در نتیجه تغییرات در اکوسیستم ها، اسرائیل در تلاش است تا از خط ساحل ۱۱۸ مایلی خود محافظت کرده و از حفظ تنوع زیستی اطمینان حاصل کند، همچنین زیستگاه های موجود را در برابر مداخ
لات انسانی ایمن نگه دارد. از سال ۲۰۱۹، اسرائیل حفاظت خطوط ساحلی خود را از ۰٫۳ درصد به ۴ درصد مناطق حفاظت شده افزایش داده است. طی سال های بعد، ۴٫۵ درصد دیگر به آن افزوده خواهد شد. این مقادیر با هدف ۱۰ درصدی که برای سال ۲۰۲۰ در نظر گرفته شده بود مطابقت ندارد. با این وجود، تأثیرات اکو سیستم یکدست نخواهد بود. یک بررسی که اخیراً روی اکو سیستم های اسرائیل و برآورد تغییرات اقلیمی روی گیاهان بومی اسرائیل انجام گرفت نشان داد که خشکسالی های چند ساله، تأثیر با اهمیت یا زیان آوری روی گیاهان اقلیم مدیترانه ای/نیمه خشک مورد محک قرار گرفته، نشان نداده است. در حالی که این بررسی فقط روی گیاهان دو نوع اکوسیستم اصلی محک زده شد، این ادعا مبنی بر اینکه تغییرات اقلیمی، تأثیر با اهمیت زیان آوری روی تمام اکو سیستم های اسرائیل خواهد گذاشت، را با چالش روبرو ساخت. تأثیر بر مردم. تغییرات اقلیمی منجر به اثرات زیان آور بر اقتصاد، کشاورزی، سلامت عمومی و ثبات در اسرائیل خواهد شد. تغییرات اقلیمی در اسرائیل اثرات نامتجانسی بر افراد آسیب پذیر همچون زنان، خردسالان، سالمندان، مهاجران و جوامعی که مورد توجه کمتری قرار دارند، خواهد گذاشت. به طور خا
ص، افرادی که در کرانه باختری، غزه و صحرای نگب زندگی می کنند بیشتر مستعد دریافت اثرات تغییرات اقلیمی و اقدامات مربوط به کاهش اثرات نامطلوب هستند.برخی افراد این پدیده را آپارتاید زیست محیطی قلمداد می کنند که به موجب آن منابع فلسطینی برای استفاده اسرائیلی ها مورد بهره برداری قرار می گیرد و این در حالی است که آنها اثرات نابرابر تخریب زیست محیطی را تجربه می کنند. سلامت تغییرات اقلیمی بر افراد آسیب پذیر همچون زنان، خردسالان، سالمندان و افراد دارای بیماری مزمن، به طور مستقیم تأثیر می گذارد. افزایش موج گرما، کاهش بارش، بدتر شدن کیفیت هوا، فقدان دسترسی به غذا و آب آشامیدنی به طور نامتجانسی بر این گروه از افراد تأثیر می گذارد. افرادی که از نابهنجاری های مزمن سلامتی رنج می برند بیشتر در معرض مسائل بهداشتی مرتبط با کیفیت پایین هوا، افزایش دما و بیماری های آب زاد هستند. گرمای شدید ناشی از تغییرات اقلیمی، برای زنان باردار می تواند خطرناک باشد و بر روی رشد کودک درون رحم تأثیر بگذارد. مهاجران، پناهندگان، فلسطینی ها و بادیه نشینانی که به شبکه برق متصل نیستند، قادر به تهیه دستگاه تهویه هوا نبوده یا دسترسی به وسایل مراقبت سلامت
ی ندارند. اقتصاد بخش کشاورزی اسرائیل با کاهش بارش، فرسایش و شوری خاک در ناحیه به شدت تحت تأثیر قرار خواهد گرفت که منجر به کمبود مواد غذایی در بسیاری از جوامع خواهد شد. به خاطر گرم شدن آب دریا که منجر با افزایش غلظت نمک می شود، این امر بر صنعت ماهیگیری تأثیر نامطلوبی می گذارد. تغییرات اقلیمی باعث کاهش تأمین غذا خواهد شد در نتیجه قیمت را افزایش می دهد، باعث بروز احتمال واقعی ناامنی غذایی می گردد. گردشگری گردشگری در اسرائیل تحت تأثیر تغییرات آب و هوایی و دما قرار می گیرد. گردشگری به طور تقریبی ۲٫۸ درصد از تولید ناخالص داخلی و ۳٫۵ درصد از اشتغال را دربر گرفته است. به خاطر اقلیم معتدل اسرائیل، در طی تمام سال گردشگران زیادی به این کشور سفر می کنند. هر چند در اوج فصل گردشگری در ماه های ژوئیه و اوت در تابستان، آب و هوای اسرائیل شاهد گرما و رطوبت بیشتری است که با تغییرات اقلیمی این امر بدتر خواهد شد. اسرائیل به خاطر اینکه تعداد زیادی از امورات تفریحی و سرگرمی در فضای باز و پارک ملی را در اختیار گردشگران قرار می دهد یک مقصد مسافرتی محبوب در نظر گرفته می شود. همکاری بین المللی اسرائیل یکی از کشورهای طرف قرارداد با تعداد
ی توافق نامه بین المللی در ارتباط با آلودگی هوا و تغییر اقلیم، از قبیل پیمان کیوتو، کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد درباره تغییر اقلیم و پیمان مونترال است. با وجود انجام این اقدامات، به خاطر رشد سریع جمعیت و فراهم کردن استانداردهای زندگی که به افزایش انتشار گازهای گلخانه ای و آلاینده های هوا منجر می شود، مشکلات مربوط به محیط زیست اسرائیل همچنان تداوم دارد. اقدامات کاهش دهنده. با وجود انتشار پایین کلی نسبت به دیگر کشورها، اسرائیل یا باید اثرات تغییرات اقلیمی را کاهش داده یا خود را با آن سازگار سازد. طبق برآورد INDS (Intended Nationally Determined Contribution) اسرائیل، هدف اصلی میزان کاهش سرانه انتشار گازهای گلخانه ای دستیابی به ۸٫۸ تن دی اکسید کربن (tCO2e) در سال ۲۰۲۵ و ۷٫۷ تن دی اکسید کربن در سال ۲۰۳۰ است. مجموع این مقدار در سال ۲۰۳۰، باید معادل ۸۱٫۶۵ مگاتن دی اکسید کربن باشد. در صورت عدم اقدامات کاهش دهنده، در سال ۲۰۳۰ سرانه انتشار گازهای گلخانه ای به ۱۰ تن دی اکسید کربن خواهد رسید یا مجموع آن بالغ بر ۱۰۵٫۵ مگاتن دی اکسید کربن خواهد شد. برای دستیابی به هدف در نظر گرفته شده، دولت اسرائیل در نظر دارد مصرف بر
ق را ۱۷ درصد کاهش داده، ۱۷ درصد از مجموع برق تولیدی را از انرژی های تجدید پذیر تأمین کرده و ۲۰ درصد از تردد با ماشین ها را به حمل و نقل عمومی تغییر دهد. در آخرین گزارش مربوط به انتشار گاز گلخانه ای در اسرائیل طی سال ۲۰۲۳، میزان آن ۷۷٫۴۱۵ مگاتن دی اکسید کربن اندازه گیری شده بود. این مقادیر نسبت به سال ۱۹۹۶، افزایشی بالغ بر ۳۵ درصد را نشان می دهد. هر چند به خاطر اقدامات کاهش دهنده، ۱٫۵ درصد نسبت به سال ۲۰۱۵ کاهش داشته است. این گزارش همچنین نتیجه گیری کرده بود که بزرگ ترین منابع انتشار مربوط به احتراق سوخت و صنعت انرژی است. استفاده اسرائیل از انرژی تجدیدپذیر، اثرات تغییرات اقلیمی را کاهش خواهد داد و انعطاف پذیری در سیستم های انرژی کشور را گسترش می دهد. در اسرائیل، سیاست گذاران تمایل دارند انرژی تجدیدپذیر را بیشتر به خاطر استراتژی اقدامات کاهشی به جای سازگاری با آن، در اولویت قرار دهند. در ماه اوت ۲۰۲۱، کارین الحرار وزیر انرژی اسرائیل، صدور مجوز جدید برای اکتشاف نفت در خاک اسرائیل را متوقف کرد. مدتی بعد در ماه دسامبر ۲۰۲۱، الحرار صدور مجوز جدید برای اکتشاف گاز در مناطق فراساحلی را دست کم به مدت یکسال متوقف کرد. ط