Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روث گوستافسون (; – ) سیاستمدار، سندیکاچی، سافرجت، و ویراستار اهل سوئد بود. زندگی و حرفه. روث گوستافسون در شهر استکهلم به دنیا آمد. پدرش فردریک تئودور پترشون، سرایدار، و مادرش آنا لوویزا یوهانسون بودند. او در سال ۱۹۱۲ با یالمار آلبین گوستافسون (۱۸۸۳–۱۹۶۱)، ویراستار و نماینده مجلس ازدواج کرد و در سال ۱۹۳۴ از او جدا شد. روث گوستافسون در دوره ای عضو هیئت مدیره اتحادیه زنان کارگر در سال های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۶ بود، سپس در سال های ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۰ و نیز ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۰ در کمیته کاری زنان سوسیال دموکرات فعالیت داشت. در فاصلهٔ سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰، ریاست این کمیته را برعهده گرفت. همچنین در سال های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۲ و نیز ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۸ عضو هیئت مدیره سازمان زنان سوسیال دموکرات بود. او در خانواده ای کارگری اما آگاه و روشنفکر رشد کرد. والدینش به مسائل سوسیالیستی و حقوق کارگران علاقه مند بودند و پدرش در فعالیت های اتحادیه ای مشارکت داشت. در دههٔ ۱۸۹۰، روث گوستافسون از طریق باشگاه های جوانان سوسیال دموکرات در استکهلم وارد جنبش سوسیال دموکراسی شد. در سال ۱۹۰۲ به طور رسمی به حزب سوسیال دموکرات پیوست و از آن پس به عنوان سخنران فعال حزب شناخته ش
د. او از کاتا دالستروم و آنا استرکی به عنوان الگوهای خود یاد کرده است. گوستافسون به دلیل دیدگاه های رادیکال و پیشرو خود شناخته می شد. او خواهان جدایی دین از سیاست و لغو وابستگی به کلیسای سوئد بود. همچنین از ازدواج مدنی حمایت می کرد و خواهان اعطای حقوق قانونی به زوج هایی بود که بدون ازدواج رسمی با یکدیگر زندگی می کردند، درست مانند خودش که پیش از ازدواج، شش سال با همسرش بدون عقد رسمی زندگی کرده بود. افزون بر این، او خواهان محافظت از کودکان در برابر بهره کشی و کار در سنین پایین بود. در درون حزب سوسیال دموکرات و نیز جنبش کارگری سوئد، روث گوستافسون از چهره های پیشگام در دفاع از حقوق زنان محسوب می شد. در آن زمان، بیشتر زنان طبقه کارگر تمایلی به همکاری با سازمان های حقوق زنان نداشتند، چرا که این سازمان ها عمدتاً تحت نفوذ زنان طبقه مرفه و اشرافی بودند. زنان کارگر ترجیح می دادند مطالبات خود را از طریق اتحادیه های کارگری زنان پیگیری کنند، و گوستافسون صدای پرتوان آن ها در درون حزب سوسیال دموکرات بود. او تلاش می کرد تا در محیطی که اولویت ها عمدتاً بر حقوق کارگران متمرکز بود، مسائل خاص زنان و مشارکت آن ها در سیاست را نیز
به رسمیت بشناساند. مشارکت زنان در سیاست در آن دوران گرچه رایج شده بود، اما هنوز با مخالفت ها و مقاومت هایی روبه رو بود، و گوستافسون یکی از زنانی بود که در برابر این جریان ایستادگی کرد. او همچنین در فعالیت های آموزشی و فرهنگی نقش داشت و برای آگاهی بخشی به زنان طبقه کارگر دربارهٔ حقوقشان تلاش می کرد. سخنرانی های او در اجتماعات حزبی، اتحادیه ها و همایش های زنان، تأثیر بسزایی در ارتقاء موقعیت زنان در فضای عمومی داشت. روث گوستافسون با تعهد و صراحت لهجه اش در دفاع از عدالت اجتماعی و برابری، به یکی از چهره های قابل احترام در جنبش کارگری سوئد بدل شد. روث گوستافسون در سال ۱۹۶۰ در استکهلم درگذشت و میراثی پایدار از مبارزه برای حقوق برابر زنان و کارگران از خود بر جای گذاشت.
الن هاگن (; – ) کنشگری اهل سوئد بود. زندگی. الن هاگن در ۱۵ سپتامبر ۱۸۷۳ در استکهلم، سوئد زاده شد. او دختر کشیش و نویسنده برنارد وادستروم و همسرش هلگا وستدال (۱۸۳۸–۱۸۷۹) بود و خواهری به نام فریدا استینهوف داشت که بعدها خود به نویسنده ای شناخته شده تبدیل شد. الن دوران کودکی اش را در فضایی فرهنگی و تحصیل دوست سپری کرد که تأثیر ژرفی بر آیندهٔ فکری و اجتماعی اش گذاشت. در سال ۱۸۹۶، الن با روگر هاگن، فرماندار استان یولبوری ازدواج کرد. ازدواج با شخصیتی سیاسی و معتبر، به او امکان داد وارد حلقه های نفوذ در عرصه های اجتماعی و سیاسی شود. حاصل این ازدواج دو فرزند بود، از جمله تورد هاگن که بعدها به عنوان سفیر خدمت کرد. الن هاگن در جنبش های اجتماعی و فمینیستی، به ویژه در حوزهٔ حق رأی زنان، فعالیت گسترده ای داشت. او یکی از سخنرانان برجستهٔ انجمن کشوری حق رأی زنان بود و به عنوان زنی فصیح، پرشور و پرنفوذ شناخته می شد. سبک بیانی مؤثر و ظاهر آراسته و مجلل او نقشی مهم در جذب مخاطبان از طبقهٔ بالای جامعه داشت. بسیاری از افرادی که معمولاً به سخنرانی دربارهٔ حقوق زنان علاقه ای نشان نمی دادند، با شنیدن سخنان او متقاعد می شدند. الن با
رد کلیشه های رایج دربارهٔ زنان مبارز که آنان را مردوار و زمخت تصویر می کردند، نشان داد که می توان در عین حفظ زنانگی، فعال سیاسی و اجتماعی نیز بود. در نهایت، تلاش های پیوستهٔ او و سایر فعالان باعث شد در سال ۱۹۱۹، زنان سوئدی به حق رأی دست یابند. پس از درگذشت همسرش در سال ۱۹۲۲، دولت سوئد الن هاگن را برای جانشینی او به عنوان فرماندار استان یولبوری پیشنهاد کرد. این پیشنهاد گرچه در نهایت به نتیجه نرسید، اما نشان دهندهٔ جایگاه اجتماعی و اعتبار بالای او در میان سیاست مداران بود. یک سال بعد، در ۱۹۲۳، او به یکی از پایه گذاران مجلهٔ فمینیستی و لیبرال "Tidevarvet" تبدیل شد که بستری نو برای انتشار ایده های مترقی دربارهٔ نقش زنان در جامعه بود. این نشریه با مشارکت گروه فوگلستاد فعالیت می کرد و الن در آن نقش سردبیر را برعهده داشت. "Tidevarvet" نه تنها مسائل زنان، بلکه موضوعات گسترده تری همچون دموکراسی، عدالت اجتماعی، آموزش و فرهنگ را نیز پوشش می داد. هاگن با قلم و تفکر خود به این نشریه جهت و هویت ویژه ای بخشید. در کنار فعالیت های فکری و مطبوعاتی، الن هاگن در بسیاری از انجمن ها و نهادهای اجتماعی نقش داشت. او مدافع آموزش براب
ر برای دختران، افزایش مشارکت زنان در سیاست، و گسترش دسترسی زنان به فرصت های شغلی بود. در بسیاری از کنفرانس ها و نشست های بین المللی نمایندهٔ زنان سوئدی بود و ارتباطاتی فرامرزی با دیگر فمینیست های اروپایی داشت. الن هاگن تا پایان عمر به فعالیت اجتماعی ادامه داد و همواره صدای رسای عدالت، برابری و پیشرفت زنان در جامعه باقی ماند. او در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۶۷ در شهر زادگاهش استکهلم درگذشت و از خود میراثی ماندگار در تاریخ جنبش زنان سوئد به جا گذاشت.
گردا هلبرگ (; – ) فعال حقوق زنان، عضو شورا، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. در دوران تحصیل در اوپسالا، گردا هلبرگ به همراه گروهی از دوستان دانشجوی زن خود، نخستین انجمن دانشجویی ویژهٔ زنان را در سوئد بنیان نهاد. این اقدام، گامی پیشگامانه در جهت ایجاد فضایی مستقل برای زنان در محیط دانشگاهی بود؛ فضایی که تا آن زمان کاملاً در سلطهٔ مردان قرار داشت. تشکیل این انجمن، فرصت هایی را برای دانشجویان زن فراهم کرد تا دربارهٔ مسائل آموزشی، حقوقی و اجتماعی مربوط به زنان تبادل نظر کنند و به سازمان دهی فعالیت هایی در راستای توانمندسازی جنسیتی بپردازند. پس از پایان تحصیلات و در سال ۱۸۹۷، گردا به شهر کارلستاد نقل مکان کرد. خانهٔ او در این شهر، خیلی زود به مرکزی برای گردهمایی فعالان حقوق زنان تبدیل شد. زنان پیشرو و دغدغه مند از نقاط مختلف برای بحث و تبادل نظر دربارهٔ چالش های اجتماعی، نابرابری های جنسیتی و راهکارهای رسیدن به برابری حقوقی، در خانهٔ او گرد می آمدند. اوایل زندگی و تحصیلات. گردا لوندبرگ در ۲۲ ژوئن ۱۸۷۰ در استکهلم زاده شد. او دختر بازرگان و صنعت گر، اولوف هنریک لوندبرگ، و همسرش آیدا یوسفینا (با نام خانوادگی پیش از ازدواج
لوندگرن) بود. گردا در خانواده ای مرفه رشد یافت و شش خواهر و برادر ناتنی از ازدواج نخست مادرش داشت. او تا سال ۱۸۸۶ در مدرسه فرانسوی استکهلم تحصیل کرد و سپس زبان آلمانی و زیست شناسی را در نورا لاتین آموخت. پس از آن به مدرسه والینسکا رفت و در سال ۱۸۸۸ وارد دانشگاه اوپسالا شد و به تحصیل در رشتهٔ زبان های خارجی پرداخت. او تنها زن در میان نزدیک به هزار دانشجوی آن زمان بود و در سال ۱۸۹۲ در رشتهٔ زبان های مدرن فارغ التحصیل شد. در زمان تحصیل در اوپسالا، گردا در خانهٔ آنا-مارگرت هولمگرن اقامت داشت؛ خانه ای که به مرکزی برای رفت وآمد اندیشمندان و فعالان رادیکال لیبرال بدل شده بود. او در آن جا با گولی پترینی و لیدیا والستروم آشنا شد؛ دوستی ای که به ویژه با والستروم تا پایان عمر ادامه یافت. در کنار این همراهان، گردا در بنیان گذاری نخستین انجمن دانشجویی ویژهٔ زنان در سوئد به نام «کویینلیگا استودنت فورنینگن» مشارکت داشت. این انجمن در ۲ مارس ۱۸۹۲ تأسیس شد و نقشی مهم در تقویت حضور زنان در فضای دانشگاهی ایفا کرد. حق رأی و حقوق زنان. در همان سال، گردا با مائوریتس هلبرگ (۱۸۵۹–۱۹۴۷)، عضو انجمن دانشجویی رادیکال «ورداندی» و سردبیر
روزنامهٔ «کارلستادز-تیدنینگر»، آشنا شد. هلبرگ از حامیان سرسخت حق رأی همگانی بود. آن ها در ۲۲ ژوئن ۱۸۹۷، در روز تولد ۲۷سالگی گردا، ازدواج کردند و به شهر کارلستاد نقل مکان کردند. نخستین فرزندشان، هِلوین، دو سال بعد به دنیا آمد. فرزند دومشان، لاوه، در سال ۱۹۰۳ متولد شد اما تنها یک سال زندگی کرد و در ۱۹۰۴ درگذشت. در مارس ۱۹۰۳، با رشد علاقه به مسئلهٔ حق رأی برای زنان، شعبهٔ کارلستاد انجمن ملی حق رأی زنان (LKPR) تأسیس شد. گردا هلبرگ ریاست این شعبه را برعهده گرفت. این شعبه، همراه با شاخهٔ یوتبوری، یکی از فعال ترین نهادهای غرب سوئد در این زمینه بود. خانوادهٔ هلبرگ در همین زمان به خانه ای جدید به نام «ویلا اسکوگسبری نت» نقل مکان کردند که به محلی برای گردهمایی فعالان جنبش حق رأی بدل شد. در نوامبر ۱۹۱۲، با حمایت انجمن زنان، گردا هلبرگ به عضویت شورای شهر کارلستاد انتخاب شد و تا سال ۱۹۲۳ در این جایگاه خدمت کرد. در همان سال، شعبه ای از انجمن فردریکا برمر در کارلستاد تأسیس شد و هلبرگ ریاست آن را عهده دار شد. او برای بهبود شرایط کاری زنان، ارتقای فرصت های حرفه ای و دستیابی به برابری تلاش های زیادی کرد. او تا سال ۱۹۳۵ ریاست ا
ین انجمن را بر عهده داشت و سپس به عنوان رئیس افتخاری انتخاب شد. گردا هلبرگ در ۶ اوت ۱۹۳۷ در کارلستاد درگذشت.
آنا هیرتا-رتزیوس (; – ) نیکوکار اهل سوئد بود. زندگی نامه. آنا هیرتا-رتزیوس در خانواده ای روشنفکر و بانفوذ به دنیا آمد. پدرش لارس یوهان هیرتا بنیان گذار روزنامهٔ آفتونبلادت و از چهره های تأثیرگذار در جنبش های آزادی خواهانهٔ سوئد بود و مادرش ویلهلمینا فرودینگ (۱۸۰۵–۱۸۷۸) علاقه مند به فعالیت های نوع دوستانه و خیریه بود. این فضای روشنفکرانه، با حضور همیشگی هنرمندان، نویسندگان و سیاست مداران در خانه شان، از آنا زنی پرشور در مسیر اصلاحات اجتماعی ساخت. گفته شده است که او در تلاش بود تا انتظارات پدرش را برآورده کند، حتی اگر این انتظارات بیشتر در مورد یک فرزند پسر بود. او در سال های ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۱ در دورهٔ "Lärokursen för fruntimmer" (دورهٔ آموزشی برای بانوان) در استکهلم تحصیل کرد؛ دوره ای که در پاسخ به بحث های پیرامون آموزش زنان، پس از انتشار رمان هرتا اثر فردریکا برمر، برگزار شده بود و در نهایت به تأسیس مدرسهٔ عالی تربیت معلم زنان انجامید. آنا از نخستین زنانی بود که به آموزش رسمی در علوم طبیعی دست یافت و این آموزش، انگیزهٔ او را برای ورود به عرصهٔ اصلاحات اجتماعی تقویت کرد. پس از پایان تحصیلات، آنا فعالیت خود را به عن
وان آموزگار در مدرسهٔ یکشنبه ای آغاز کرد که سوفی آدلرشپار در سال ۱۸۶۲ بنیان نهاده بود. در سال ۱۸۶۴، مدرسهٔ شبانه ای ویژهٔ دختران کارگر با عنوان "Torsdagsskolan" تأسیس کرد و در آن، آموزش هایی در زمینه های خواندن، نوشتن، علوم طبیعی، تاریخ، جغرافیا، و کار با سوزن ارائه می داد. او همچنین کتابخانه و بانکی برای زنان در همین مکان ایجاد کرد. همراه با سوفی آدلرشپار و فردریکا لیم نل، سالن مطالعه ای برای زنان با عنوان "Stockholms läsesalong" پایه گذاری کرد که از نمونه های بریتانیایی الهام گرفته شده بود. در سال ۱۸۶۹، برای بازدید از کالج زنان ژول سیمون به پاریس سفر کرد و سال بعد، "Bikupan" را بنیان نهاد؛ محلی برای فروش صنایع دستی زنان. این مؤسسه در نمایشگاه جهانی ۱۸۷۳ وین نیز شرکت کرد. آنا علاقه مند به اصلاح نظام آموزشی زنان بود و در دههٔ ۱۸۶۰، نشست های عمومی برای بحث پیرامون اصلاحات آموزشی زنان برگزار کرد. همچنین در آغاز دههٔ ۱۸۷۰، دو رقابت عمومی ترتیب داد که به موضوعاتی چون دلایل ضعف جسمانی زنان و شیوه های پرورش و آموزش دختران اختصاص داشت و توجه زیادی را برانگیخت. آنا منتقد مدارس دخترانه بود و از آموزش مختلط حمایت می کر
د. او حامی کارل ادوارد پالمگرن و مدرسهٔ "Praktiska arbetsskolan" (مدرسهٔ کار عملی) بود و در این مدرسه، دروس ورزش و آشپزی را برای بهبود سلامت دانش آموزان وارد برنامه کرد. همچنین در زمینهٔ بهداشت، در دههٔ ۱۸۶۰ پیشنهاد وارد کردن تربیت بدنی به برنامه های آموزشی دختران را به مدرسهٔ عالی تربیت معلم زنان ارائه داد و در سال ۱۸۸۰، موزهٔ تربیت بدنی استکهلم را بنیان نهاد که در سال ۱۸۹۲ به شهر اهدا کرد. در زمینهٔ حقوق زنان، آنا از پیشگامان بی چون وچرای سوئد بود. در سال ۱۸۷۳ که ورود زنان به دانشگاه ها قانونی شد، آنا به همراه خواهرش هدویگ، صندوقی برای بورسیهٔ دانشجویان زن ایجاد کرد. همان سال، با الن آنکارسورد، "انجمن حقوق مالکیت زنان متأهل" را بنیان نهادند؛ نخستین سازمان مدافع حقوق زنان در سوئد. آنا تحت تأثیر پدرش که در مسئلهٔ حقوق قانونی زنان متأهل بارها به پارلمان درخواست داده بود، این انجمن را ایجاد کرد تا میراث پدرش را ادامه دهد. تنها یک سال پس از تأسیس، موفق شدند قانونی را به تصویب برسانند که به زنان متأهل اجازهٔ کنترل درآمد خود را می داد، هرچند قیمومت آنان همچنان باقی ماند. در سال ۱۸۸۷، این انجمن با برگزاری کارزاری،
زنان مالیات دهنده را که حق رأی در انتخابات شهری داشتند، تشویق به مشارکت در انتخابات کرد. همچنین برای دستیابی زنان به حق انتخاب شدن در شوراهای مدرسه و نهادهای اجتماعی تلاش کرد. با وجود آنکه آنا با ادغام انجمنشان در انجمن فردریکا برمر (FBF) مخالف بود، پس از ادغام از آن حمایت کرد. آنا هیرتا-رتزیوس در حوزه های دیگر نیز فعال بود؛ از جمله در انجمن اصلاح پوشش سوئد مشارکت داشت و از سهام داران اصلی آفتونبلادت بود. او ماریا سدرشیولد را که از پیشگامان روزنامه نگاری زنان بود، به استخدام این روزنامه درآورد. او از ۱۸۹۹ تا ۱۹۱۱ رئیس شورای ملی زنان سوئد بود و در این مقام، در کنگره های بین المللی لندن (۱۸۹۹)، برلین (۱۹۰۴) و ژنو (۱۹۰۸) شرکت کرد. به واسطهٔ ابتکار عمل او در این شورا، بحثی در جامعه آغاز شد که در نهایت منجر به استخدام نخستین پلیس های زن در سوئد در سال ۱۹۰۸ شد. سال های پایانی زندگی. فعالیت های آنا هیرتا-رتزیوس در دههٔ ۱۸۸۰ وارد مرحله ای تازه شد. در این دوره، بحث های گسترده ای پیرامون اخلاق جنسی در جامعهٔ سوئد به راه افتاد؛ بحث هایی که به «مناظرهٔ جنسی دههٔ ۱۸۸۰» شناخته می شوند. در این فضا، ایده های تازه ای دربارهٔ
عشق آزاد و روابط جنسی بی قید مطرح شد که توجه بسیاری از روشنفکران، نویسندگان و فعالان اجتماعی را به خود جلب کرد. با این حال، آنا در برابر این موج فکری تازه موضع گیری محافظه کارانه ای اتخاذ کرد و در مخالفت با این جریان، در جبههٔ مقابل چهره هایی چون الن کی قرار گرفت. در همین دوران، دیدگاه های آنا دربارهٔ مسائل جنسی به طور محسوس محافظه کارانه تر شد. او به طور علنی خواستار سانسور بیشتر بر آثار ادبی و فیلم های سینمایی شد، و با آموزش جنسی و توزیع وسایل پیشگیری از بارداری به شدت مخالفت کرد. همین دیدگاه ها باعث شد تا در میان روشنفکران عصر خود، به عنوان شخصی خشک اخلاق و مدافع ارزش های محافظه کارانه شناخته شود؛ تغییری قابل توجه نسبت به مواضع پیشین او که در گذشته رادیکال و پیشرو تلقی می شدند. علت این تغییر دیدگاه به رویدادی شخصی و تأثیرگذار نسبت داده می شود: کشف زندگی دوگانهٔ پدرش. آنا تا سال ها از این واقعیت بی خبر بود که پدرش، لارس یوهان هیرتا، سال ها در رابطه ای خارج از ازدواج با وندلا هبه، نویسنده و روزنامه نگار سرشناس، به سر می برده است. این رابطهٔ عاشقانهٔ پنهانی در زمان حیات والدینش از او مخفی نگاه داشته شده بود.
اما پس از مرگ مادرش در سال ۱۸۷۸، آنا با واقعیت این خیانت آشنا شد و این آگاهی، برای او ضربه ای عمیق و دردناک بود. گفته شده است که این واقعه بحرانی درونی برای او پدیدآورد که در طول زمان، باعث تقویت گرایش های اخلاق گرایانه و محافظه کارانه اش شد. در دهه های پایانی عمر، آنا بیش از پیش به مخالفت با جریان های فکری نوگرایانه روی آورد. در سال های آغازین سدهٔ بیستم، او به عنوان یکی از منتقدان جدی ادبیات نوین و رادیکال زمان خود شناخته می شد. نوشته ها و سخنرانی های او، اغلب علیه نویسندگان و آثاری بود که به باورش، با اصول اخلاقی جامعه در تضاد بودند. در سال ۱۹۱۲، حتی گامی فراتر نهاد و آشکارا با حق رأی زنان مخالفت کرد؛ موضعی که موجب شگفتی و ناامیدی بسیاری از فمینیست های هم عصرش شد، زیرا او خود سال ها در صف مقدم جنبش های زنان حضور داشت و از پیشگامان مبارزه برای حقوق مدنی و اجتماعی زنان به شمار می رفت. با وجود این چرخش فکری، آنا هیرتا-رتزیوس در سطح ملی همچنان مورد احترام بود. در سال ۱۹۰۷، نشان ایلیس کوروم (Illis Quorum) به او اعطا شد؛ یکی از عالی ترین نشان های افتخار دولتی سوئد، که به شهروندانی تعلق می گیرد که خدمات برجسته ای
به کشور انجام داده اند. این نشان به مثابهٔ تقدیر از دهه ها تلاش او در زمینهٔ آموزش، بهداشت، و حقوق زنان بود. آنا تا واپسین سال های عمر خود، در فعالیت های اجتماعی و فرهنگی حضور داشت، هرچند گرایش های محافظه کارانه اش موجب فاصله گرفتن از جریان های نوین شد. با این حال، میراث او در بنیان گذاری نهادهای اجتماعی، ترویج آموزش برای دختران و کارگران، و مشارکت در شکل گیری سازمان های مدافع حقوق زنان، همچنان در تاریخ سوئد زنده و مؤثر باقی مانده است.
لینا هیورت (; – ) آموزگار، و پیمان کار عمومی بود. هیورت در فقر زاده شد. در شمالی ترین نواحی سوئد، لینا هیورت برای بقا مبارزه کرد؛ با جمع آوری و بریدن هیزم از جنگل های اطراف امرار معاش می نمود، در مدرسه عملکردی عالی داشت و موفق شد وارد دانشسرای تربیت معلم شود. پس از چندی، از حرفهٔ معلمی به ساخت وساز روی آورد و در شهر کیرونا خانه هایی بنا کرد، که موجب موفقیت و رفاه او شد. در سال ۱۹۱۳، او زنان روستاهای اطراف را ترغیب کرد تا از حق رأی زنان پشتیبانی کنند و در خانهٔ خود نشست هایی در این زمینه برگزار کرد. زندگی او به تفصیل در دفترچه های روزانه اش ثبت شده است که هم اکنون در موزه نوره بوتن نگهداری می شوند. زندگی نامه. لینا هیورت با نام کامل آنا کارولینا هیورت در نوره بوتن، در منطقه ای روستایی به نام هیئه تانیئمی که در نزدیکی مرز فنلاند واقع شده بود، زاده شد. او فرزند والدینی ازدواج نکرده به نام های یوهان پتر آرونسون و مارگارتا یوهانا هیورت با نام پیش از ازدواج «سیکاینن» بود. بر پایهٔ نوشته هایی که از یادداشت های روزانه اش باقی مانده، لینا از سوی والدینش احساس طردشدگی می کرد، اما با مادربزرگ فقیرش رابطه ای عاطفی و عمیق
داشت که در شکل گیری شخصیت او بسیار تأثیرگذار بود. لینا هیورت از همان کودکی به دلیل بنیهٔ جسمانی قوی اش توانست با بریدن و جمع آوری هیزم از جنگل های اطراف، اندکی درآمد کسب کند. او در مدرسه بسیار موفق بود و به همین دلیل توانست بورسیه ای دریافت کند که امکان ادامهٔ تحصیل در دانشسرای تربیت معلم در هاپاراندا را برایش فراهم کرد. پس از اتمام دورهٔ تحصیل در سال ۱۹۰۱، به عنوان آموزگار به دهکده ای کوچک به نام کورراوارا واقع در شمال کیرونا فرستاده شد. اما شرایط آنجا برایش دشوار بود، چراکه نه کودکان و نه والدین آن ها، آموزش رسمی را ضروری نمی دانستند و استقبال چندانی از کلاس های درس نمی کردند. پس از مدتی، لینا از شرایط ناامید شد و تصمیم گرفت به دنبال شغلی بهتر برود. او نزد مدیر عملیات معدن در نزدیکی کیرونا رفت و درخواست کار کرد. این مدیر، فردی به نام لوندبوهم بود که به خوبی با کارکنان خود رفتار می کرد. او بلافاصله لینا را استخدام کرد و حتی اجازه داد از مصالح دورریخته شدهٔ ساختمانی همچون آجر و چوب برای ساخت خانه استفاده کند. خانه ای که او ساخت بسیار موفق بود و او را بر آن داشت تا خانه های بیشتری بنا کند. لینا با اجاره دادن
اتاق ها به آموزگاران زن و دیگر زنان شاغل، توانست درآمد خوبی کسب کند. او به زودی چنان موفق شد که جشن هایی در خانه اش برگزار می کرد و خودش نیز با پیانو یا آکاردئون به اجرای موسیقی می پرداخت. زندگی جدید برایش بسیار رضایت بخش و پرنشاط بود. محبوبیت لینا در جامعهٔ محلی روزبه روز بیشتر می شد. همسر پزشک شهر، خانمی به نام لیند، او را تشویق کرد تا وارد فعالیت های سیاسی شود، به ویژه در زمینهٔ مبارزه برای حق رأی زنان. لینا با آگاهی از نابرابری های جنسیتی، تصمیم گرفت زنان را برای مطالبهٔ حق رأی بسیج کند. او به مزارع و روستاهای اطراف سفر می کرد و زنان را ترغیب می کرد تا به این جنبش بپیوندند. تا سال ۱۹۱۳، شاخهٔ محلی انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) در منطقه دارای ۱۵۰ عضو فعال شده بود و خانهٔ لینا هیورت به محل برگزاری نشست های حق رأی تبدیل شد. او با رهبران برجستهٔ جنبش حق رأی از جمله لودیا والستروم، گولی پترینی و فریگا کارلبرگ روابطی نزدیک و سازنده داشت. لینا هیورت باقی عمر خود را در شهر کیرونا گذراند. او در تاریخ ۱۲ اوت ۱۹۵۹ در همان جا درگذشت.
ناهید طوبیا (؛ زادهٔ ) جراح سودانی و فعال حقوق سلامت زنان است که تخصص اصلی او تحقیقات دربارهٔ ختنه زنان می باشد. او یکی از بنیانگذاران و مدیر شبکه رینبو (شبکه تحقیقات، اقدام و اطلاعات برای تمامیت جسمانی زنان) است. طوبیا به عنوان استادیار در دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه کلمبیا فعالیت می کند و در کمیته های علمی و مشورتی سازمان جهانی بهداشت، یونیسف و برنامه برنامه عمران ملل متحد عضویت دارد. همچنین معاون رئیس کمیته مشورتی پروژه نظارت بر حقوق زنان در سازمان دیده بان حقوق بشر است. طوبی با تمرکز بر سلامت باروری و نابرابری جنسیتی در آفریقا و خاورمیانه، نویسنده یا مترجم چندین کتاب است، از جمله زنان جهان عرب: چالش پیش رو (۱۹۸۸)، ختنه زنان: فراخوانی برای اقدام جهانی (۱۹۹۵)، و ختنه زنان. تحصیلات. طوبیا در شمال خارطوم سودان متولد شد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در یک مدرسه کلیسایی محلی گذراند. به دلیل کیفیت پایین آموزش خصوصی در سودان، در آزمون دولتی شرکت کرد تا بتواند در دبیرستان دخترانه خارطوم پذیرفته شود. پس از آن یک سال دوره پیش پزشکی را در دانشگاه خارطوم گذراند و سپس برای تحصیل پزشکی به مصر رفت. در سال ۱۹۸۱ دوره
جراحی خود را در بریتانیا به پایان رساند و موفق به اخذ مدرک PhD در بهداشت عمومی و سیاست از دانشکده بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن شد. او در سال ۱۹۸۱ به عنوان عضو کالج سلطنتی جراحان پذیرفته شد و اولین جراح زن در سودان لقب گرفت. حرفه و تحقیقات. در سال ۱۹۸۵ به سودان بازگشت و به عنوان رئیس جراحی اطفال در بیمارستان آموزشی خارطوم مشغول به کار شد. او همچنین یک کلینیک اورژانس شخصی تأسیس کرد تا به بیمارانی که مراقبت کافی در بیمارستان های دولتی دریافت نمی کردند کمک کند. به دلیل ناآرامی های سیاسی در کشور، مجبور به بازگشت به بریتانیا شد و تحقیقات خود را دربارهٔ ختنه زنان (FGM) آغاز کرد. از سال ۱۹۹۰ به مدت چهار سال در شورای جمعیت در نیویورک کار کرد. اگرچه طوبیا در سودان جراح بود، پس از ترک این کشور از طبابت کناره گرفت و تحقیقاتش را متمرکز بر موضوع ختنه زنان کرد. او در پروژه های تحقیقاتی متعددی شرکت داشته که به این موضوع پرداخته و راهکارهایی برای توقف این عمل ارائه داده اند. همچنین مقالاتی برای پزشکان در زمینه درمان قربانیان ختنه زنان تهیه کرده است. علاوه بر این، او در زمینه سایر جنبه های سلامت زنان از جمله مراقبت های پس از سق
ط جنین نیز فعالیت و تحقیق می کند. فعالیت ها. طوبیا بنیانگذار و رئیس شبکه تحقیقات، اقدام و اطلاعات برای تمامیت جسمانی زنان (Rainbo) است که یک سازمان بین المللی برای ریشه کن کردن ختنه زنان از طریق توانمندسازی زنان و تغییرات اجتماعی فعالیت می کند. این سازمان دارای دفتر در نیویورک و لندن بوده و در اوگاندا، آفریقای جنوبی، گامبیا و نیجریه فعالیت می کند. رینبو نقش مهمی در تغییر نگرش نسبت به ختنه زنان از یک موضوع صرفاً پزشکی به یک مسئله حقوق بشری ایفا کرده است. طوبی در حال حاضر مدیر مؤسسه بهداشت باروری و حقوق در سودان است، یک سازمان مردم نهاد (NGO) که از زنان برای دریافت مراقبت های پزشکی ایمن و توافقی حمایت می کند.
اما ایزاکسون (; – ) ناشر، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. از سن ۱۷ سالگی، اما ایزاکسون در روزنامهٔ "Norrbottens-Kuriren" مشغول به کار شد؛ روزنامه ای که بعدها در سال ۱۹۴۵ سکان هدایت آن را به دست گرفت. او در کنار فعالیت رسانه ای، نقشی فعال در حوزهٔ حقوق زنان ایفا کرد و از همان آغاز قرن بیستم، به عنوان خزانه دار شاخهٔ لولئو از انجمن ملی حق رأی زنان (LKPR) برگزیده شد. حضور فعال او در این انجمن و پشتیبانی رسانه ای از فعالیت های آن، باعث شد شاخهٔ لولئو بتواند بدون پرداخت هزینه، اخبار و اطلاعیه های خود را در "Norrbottens-Kuriren" منتشر کند. این پشتیبانی رسانه ای، نقش بزرگی در گسترش آگاهی عمومی دربارهٔ حق رأی زنان و مشارکت سیاسی آن ها در منطقه داشت. او نه تنها خزانه دار بود، بلکه بعدها به ریاست شاخهٔ لولئو رسید و در سازماندهی و هدایت فعالیت های حق رأی زنان در سراسر نورلاند نقشی مؤثر ایفا کرد. زندگی نامه. اما یوسفینا ایزاکسون در ۱۴ آوریل ۱۸۸۰ در لولئو به دنیا آمد. او دختر صاحب روزنامه نیلس پتر ایزاکسون (۱۸۳۹–۱۹۰۷) و همسرش فدریکا ویلهلمینا اریکسون (۱۸۴۳–۱۹۰۲) بود. اما هشتمین فرزند از نه فرزند این خانواده بود. او پس از تحصی
ل در مدرسه ابتدایی دخترانهٔ لولئو، در سن ۱۷ سالگی به همراه دو برادر بزرگ ترش کار در روزنامهٔ پدرش، "Norrbottens-Kuriren" را آغاز کرد. خانهٔ خانوادگی آن ها که در ساختمان بزرگی در لولئو قرار داشت، محل چاپ و دفتر روزنامه نیز بود و اما ایزاکسون تا پایان عمر در همان جا زندگی کرد. در سال ۱۹۰۸، او به عنوان حسابدار روزنامه منصوب شد و در سال ۱۹۲۴ به عضویت هیئت مدیره آن درآمد. در سال ۱۹۴۵، پس از سال ها تلاش، به مقام مالک و سردبیر اصلی روزنامه رسید و عملاً سکان هدایت یکی از مهم ترین رسانه های منطقه را در دست گرفت. او از جوانی به آرمان حقوق زنان باور داشت و در آغاز قرن بیستم، خزانه دار شاخهٔ لولئو از انجمن ملی حق رأی زنان (LKPR) شد؛ نقشی که به واسطهٔ آن تأثیر شایانی در سازماندهی فعالیت های جنبش حق رأی زنان در منطقه ایفا کرد. به لطف ارتباطش با روزنامه، این انجمن توانست اعلان فعالیت هایش را بدون پرداخت هزینه در "Norrbottens-Kuriren" منتشر کند. اما ایزاکسون بعدها ریاست شاخهٔ محلی انجمن را برعهده گرفت و اقدامات گسترده ای را برای ترویج حق رأی زنان در سراسر نورلاند برنامه ریزی و اجرا کرد. او در جلسات عمومی سخنرانی می کرد، مقال
ه هایی دربارهٔ حقوق زنان و ضرورت مشارکت سیاسی آنان می نوشت، و شبکه ای از زنان فعال در سراسر منطقه ایجاد کرد. در مقاله ای ویژه در سال ۱۹۲۰ در سالگرد جنبش، سردبیر وقت روزنامه، ایوار فریک دربارهٔ او نوشت: «او روی پای خودش ایستاده و با چشم های خودش به دنیا نگاه می کرد. زنی سخت گیر، اما منصف بود.» در کنار فعالیت های حرفه ای و اجتماعی، ایزاکسون زنی با اراده، دقیق و کوشا شناخته می شد. همکارانش او را فردی مسئول، منظم و الهام بخش می دانستند. او اغلب در سکوت کار می کرد، اما حضورش در تصمیم گیری ها و جهت دهی به روند روزنامه و فعالیت های اجتماعی محسوس بود. گرچه هرگز ازدواج نکرد و زندگی اش را وقف کار و خدمت به جامعه کرد، اما حلقهٔ گسترده ای از دوستان، همکاران و فعالان اجتماعی را پیرامون خود داشت که با احترام از او یاد می کردند. او همچنین از معدود زنانی بود که در نیمه اول قرن بیستم، هم در عرصه رسانه ای و هم در جنبش زنان نقشی کلیدی داشت. فعالیت هایش در تقویت جایگاه زنان در جامعه سوئد، الهام بخش نسل های بعدی روزنامه نگاران و فعالان حقوق زنان شد. اما ایزاکسون در ۱۵ فوریه ۱۹۵۲ در لولئو درگذشت. میراث او در قالب مشارکت هایش در پی
شبرد برابری جنسیتی، رشد رسانه های محلی، و تأثیرگذاری در جنبش حق رأی زنان در سوئد برجای مانده است. خانهٔ محل زندگی او که زمانی دفتر روزنامه هم بود، اکنون به عنوان نمادی از تلاش های زنان پیشرو سوئدی شناخته می شود.