Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یان امروز الزام آور است». اخیراً، ذبح شحیطه انتقاد برخی از گروه های مرتبط با رفاه حیوانات را به خود جلب کرده است، که معتقدند عدم وجود هر نوع بیهوشی یا خیره کننده قبل از قطع رگ گردن حیوان باعث درد و رنج غیرضروری می شود. در سال ۲۰۰۸، اتاق دامپزشکان فدرال آلمان، درخواست هایی برای لغو ذبح شحیطه مطرح کرد، و در سال ۲۰۰۱ توسط حزب برای حیوانات در پارلمان هلند. در هر دو واقعه، گروه های یهودی پاسخ دادند که این انتقادها حمله به مذهب آنها بود. حامیان ذبح شحیطه مخالفت می کنند که یهودیت دقیقاً به این دلیل که انسانی تلقی می شود به این عمل نیاز دارد. پژوهش های انجام شده توسط تمپل گراندین و جو ام. ریگنشتاین نشان می دهد که با تمرین صحیح با سیستم های مهار مناسب، ذبح شحیطه درد و رنج کمی را به همراه دارد و اشاره می کند که واکنش های رفتاری به برش ایجاد شده در طی ذبح شحیطه کمتر از واکنش های رفتاری به صداهایی مانند صدا دادن است. یا خش خش، وارونگی یا فشار در حین مهار. بریت میلا (آیین ختنه). رویه یهودیان بریت میلا یا ختنه کردن نوزادان پسر، هم در دوران باستان و هم در دوران مدرن به عنوان «دردناک» و «بی رحمانه» یا مساوی با ختنه کردن تناس
لی مورد حمله قرار گرفته است. فرهنگ هلنیستی ختنه را نفرت انگیز می دانست: ختنه به عنوان یک ناهنجاری جسمی تلقی می شد و مردان ختنه شده از شرکت در بازی های المپیک منع می شدند. برخی از یهودیان هلنیستی بازسازی پیش پوست را انجام می دادند در امپراتوری روم، ختنه به عنوان یک رسم وحشیانه و نفرت انگیز تلقی می شد. طبق تلمود، کنسول تیتوس فلاویوس کلمنس در سال ۹۵ میلادی به دلیل ختنه کردن خود و گرویدن به یهودیت توسط سنای روم به اعدام محکوم شد. امپراتور هادریان (۱۱۷–۱۳۸) ختنه را ممنوع کرد. پولس احساسات مشابهی را در مورد ختنه ابراز کرد و در فیلیپیان ۳ آن را «مثله کردن» نامید. عدم رعایت تمام مناسک (دین داری گزینشی). به عنوان مثال در دین یهودیت حجاب سرسختی وجود دارد که اغلب توسط یهودیان رعایت نمیشود ، در کتاب مقدّس یهودیان، موارد متعدّدی یافت می شود که به طور صریح و یا ضمنی، حجاب و پوشش زن و مسائل مربوط به آن، مورد تأیید قرار گرفته است. در برخی از آنها لفظ «چادر» و «برقع» به کار رفته است که نشانگر کیفیت پوشش زنان آن عصر است.ئاینک به پاره ای از آن موارد اشاره می گردد. پوشش کامل در مقابل نامحرم. در «سِفْر پیدایش» تورات، چنین می خوان
یم: و رفقه، چشمان خود را بلند کرد و اسحاق را دید و از شتر خود فرود آمد. زیرا که از خادم پرسید:«این مرد کیست که در صحرا به استقبال ما می آید؟». و خادم گفت: «آقای من است». پس بُرقعِ خود را گرفته، خود را پوشانید. عدم تشبّه مرد و زن به یکدیگر. در «تورات» آمده است: «متاع مرد، بر زن روا نباشد و مرد، لباس زن نپوشد؛ زیرا هر که این کُند، مکروه یهوه (خدای تو) است». نزول عذاب در اثر آرایش دختران یهود برای بیگانگان. در «تورات» می خوانیم:«و خداوند می گوید از این جهت که دختران صهیون متکبّرند و با گردن افراشته و غمزات چشم، راه می روند و به ناز می خرام اند و به پاهای خویش، خلخال ها را به صدا می آورند * بنابراین، خداوند فَرقِ سر دختران صهیون را کَلْ خواهد ساخت و خداوند، عورت ایشان را برهنه خواهد نمود * و در آن روز، خداوند زینت خلخال ها و پیشانی بندها و هلال ها را دور خواهد کرد*و گوشوارها و دستبندها و روبندها* و دستارها و زنجیرها و کمربندها و عطردان ها و تعویذها را* و انگشترها و حلقه های بینی را * و رداها و شال ها و کیسه ها را * و آینه ها و کتان های نازک و عمامه ها و بُرقع ها را * و واقع می شود که: به عوض عطریات، عفونت خواهد ش
د و به عوض کمربند، ریسمان و به عوض موهای بافته، کَلی و به عوض سینه بند، زنّار پلاس و به عوض زیبایی، سوختگی خواهد بود * مردانت به شمشیر و شجاعانت در جنگ خواهند افتاد * و دروازه های وی، ناله و ماتم خواهند کرد و او خراب شده، بر زمین خواهد نشست». در تورات، از چادر و برقع و روبنده ای که زنان با آن، سر و صورت و اندام خویش را می پوشانده اند، صریحاً نام برده شده است، که نشانگر کیفیت پوشش زنان است. برای نمونه در کتاب «روت» می خوانیم: «بوعز گفت: زنهار کسی نفهمد که این زن به خرمن آمده است. و گفت: چادری که بر توست، بیاور و بگیر. پس آن را بگرفت و او شش کیل جو پیموده بر وی گذارد و به شهر رفت» در مورد عروس یهودا می خوانیم: «پس رخت بیوگی را از خویشتن بیرون کرد. بُرقعی به رو کشید و خود را در چادری پوشید و به دروازه عینایم که در راه تمنه است، بنشست».
ماری-لویزه ماریان (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور آلمان است. وی از سال ۱۹۷۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "خیابان لیندن" اشاره کرد.
گئورگ اوکر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور آلمان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "خیابان لیندن" اشاره کرد.
زیبیله ووآری (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور آلمان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "خیابان لیندن" اشاره کرد.
ساسان حاتمی نژاد (متولد ۱۳۶۳ در شهر ایلام) بازیکن هاکی اهل ایران است. او از سال ۱۳۷۸ عضو تیم منتخب هاکی استان ایلام واز سال ۱۳۸۶ عضو تیم ملی هاکی ایران است. وی در حال حاضر بازیکن تیم نفت و گاز گچساران می باشد. این بازیکن در پست دروازه بان بازی می کند. سوابق و افتخارات. ساسان حاتمی نژاد دو دوره قهرمانی لیگ برتر ایران، یک دوره قرمان لیگ ترکیه، شش دوره قهرمانی جام ملت های آسیا، مقام چهارم جام جهانی ۲۰۱۴، مقام سوم جام جهانی ۲۰۱۸ برلین و مقام سوم جام جهانی آفریقای جنوبی۲۰۲۳ را در کارنامه تیمی داراست. همچنین در بخش انفرادی ۲بار بهترین دروازه بان ایران، ۱بار بهترین دروازه بان ترکیه، یکبار بهترین بازیکن آسیا، بهترین دروازه بان آسیا سال ۲۰۱۲ و بهترین دروازه بان جهان در سال ۲۰۱۸ را بدست آورده است.
چشم چرانِ عمارت مجموعهٔ تلویزیونی در ژانر درام و عاشقانه ساخت کشور ترکیه و تولید اُجی ام پیکچرز به کارگردانی بورجو آلپ تکین و نویسندگی مهمت باریش گونگر است. اولین قسمت آن در تاریخ ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. نقش های اصلی را افرا ساراچ اوغلو، مرت رمضان دمیر و چتین تکیندور بازی می کنند. این مجموعه در تاریخ ۴ آوریل ۲۰۲۵ به پایان رسید. خلاصهٔ داستان. داستان عشق بین فرید، پسری خوش گذران و دختری روستایی به نام سیران است. فرید پسری خوش گذران است که به چشم چرانی معروف است. روزی پلیس برای دستگیری فرید به عمارت می آید. پدربزرگش برای حفاظت از او تصمیم می گیرد دختری را از خانواده ای که در زادگاه پدربزرگ زندگی می کنند را به عقد فرید درآورد.
اتوبوس رانی برای یکپارچه سازی نژادی در ایالات متحده (همچنین به طورساده به صورت اتوبوس گردانی ، اتوبوس رانی یکپارچه شده یا توسط منتقدان آن به عنوان اتوبوس گردانی اجباری شناخته می شود) عملی بود که دانش آموزان را به مدارس داخل یا خارج از ناحیه مدرسه محلی یشان به منظور تنوع بخشیدن به ساختار نژادی مدارس منتقل می کردند. درحالی که تصمیم مهم دادگاه عالی ایالات متحده در سال ۱۹۵۴ در براون در برابر هیئت آموزش جداسازی نژادی در مدارس دولتی را غیرقانونی اعلام کرد، بسیاری از مدارس آمریکایی به دلیل نابرابری مسکن عمدتاً تک نژادی باقی ماندند. در تلاشی برای رسیدگی به جداسازی "شرعی" جاری در مدارس، تصمیم دیوان عالی سال ۱۹۷۱، سوان علیه شورای آموزش شارلوت-مکلنبورگ، حکم داد که دادگاه های فدرال می توانند از اتوبوس رانی به عنوان ابزار پکپارچه سازی بیشتر برای دستیابی به تعادل نژادی استفاده کنند. اتوبوس گردانی با مخالفت قابل توجهی از سوی سیاه پوستان و سفیدپوستان روبرو شد. این سیاست منجر به جابجایی تعداد زیادی از خانواده های سفیدپوست به حومه شهرهای بزرگ شد، پدیده ای که به عنوان پرواز سفید شناخته می شود، که اثربخشی این سیاست را بیشتر کاهش
داد. بسیاری از سفیدپوستانی که ماندند فرزندان خود را به مدارس خصوصی یا مدارس اَبرَشیه منتقل کردند. این اثرات با هم ترکیب شدند و بسیاری از مناطق مدارس شهری را عمدتاً غیرسفید پوست کرد و هرگونه اثربخشی اتوبوس گردانی اجباری ممکن است داشته باشد را کاهش داد.
پارتیزان های یوگسلاوی، یا ارتش آزادیبخش ملی، رسماً ارتش آزادیبخش ملی و گروه های پارتیزانی یوگسلاوی، نیروهای مقاومت ضدفاشیسم به رهبری اتحادیه کمونیست های یوگسلاوی در برابر نیروهای محور (عمدتاً آلمان نازی) در یوگسلاوی اشغالی در طول جنگ جهانی دوم بودند. پارتیزان ها به رهبری یوسیپ بروز تیتو به عنوان موثرترین جنبش مقاومت اروپا علیه نیروهای محور در طول جنگ جهانی دوم در نظر گرفته می شوند. پارتیزان ها که در ابتدا نیروهای جنگ چریکی بودند، در ادامه به یک نیروی رزمی بزرگ تبدیل شدند که به مرور وارد جنگ کلاسیک شدند، تعداد آنها در اواخر سال ۱۹۴۴ به حدود ۶۵۰۰۰۰ نفر رسید و در چهار ارتش میدانی و ۵۲ لشکر سازماندهی شدند. اهداف اصلی اعلام شده پارتیزان ها آزادسازی سرزمین های یوگسلاوی از نیروهای اشغالگر و ایجاد یک دولت سوسیالیستی فدرال و چند قومیتی در یوگسلاوی بود. پارتیزان ها به ابتکار تیتو در پی تهاجم به یوگسلاوی در آوریل ۱۹۴۱ سازماندهی شدند و پس ازعملیات بارباروسا در ژوئن همان سال، مبارزات چریکی فعالی را علیه نیروهای اشغالگر آغاز کردند. در ماه ژوئیه یک قیام در صربستان به راه افتاد که بعداً چتنیک ها به رهبری دراژا میهایلوویچ به
آن ملحق شدند که منجر به ایجاد جمهوری اوژیتسه شد. نیروهای محور در پاسخ به آنها یک سری حملات انجام داد اما نتوانست پارتیزان های بسیار متحرک و رهبری آن ها را به طور کامل نابود کند. در اواخر سال ۱۹۴۳، نیروهای متفقین حمایت خود را از میهایلوویچ به تیتو تغییر دادند، و پارتیزان ها در کنفرانس تهران به رسمیت شناخته شدند. در پاییز ۱۹۴۴، پارتیزان ها و ارتش سرخ شوروی پس از عملیات بلگراد، این شهر آزاد کردند. در پایان جنگ، پارتیزان ها کنترل کل کشور و همچنین تریسته و کرنتن را به دست گرفتند. همچنین پس از جنگ، پارتیزان ها در ارتش خلق یوگسلاوی در جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی که تازه تأسیس شده بود، سازماندهی شدند. نام. از این جنبش در طول جنگ پیوسته به عنوان «پارتیزان» یاد می شد. با این حال، به دلیل تغییرات مکرر در اندازه و سازماندهی مجدد ساختاری، پارتیزان ها در طول تاریخ خود چهار نام رسمی کامل داشتند: اندکی قبل از پایان جنگ، در مارس ۱۹۴۵، تمامی نیروهای مقاومت به نیروهای مسلح منظم یوگسلاوی سازماندهی و به ارتش یوگسلاوی تغییر نام دادند. این نام تا سال ۱۹۵۱ رسمیت داشت و سرانجام به ارتش خلق یوگسلاوی تغییر نام داد. تلفات. پارتیزان
ها علیرغم موفقیت خود در طول جنگ متحمل تلفات سنگینی شدند. جدول، تلفات پارتیزان ها، طی ۷ ژوئیه ۱۹۴۱ تا ۱۶ مه ۱۹۴۵ را نشان می دهد: به گفته ایوو گلدشتاین، ۸۲۰۰۰ صرب و ۴۲۰۰۰ کروات به عنوان مبارزان پارتیزان کشته شدند. به گفته ولادیمیر ددیجر، بیش از ۴۰۰۰۰ اثر شعر عامیانه از پارتیزان ها الهام گرفته شده است.
کریستینا کالاس (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل استونی و رهبر حزب استونی ۲۰۰ است. او با کایا کالاس، نخست وزیر فعلی استونی، نسبتی ندارد.
ملیس کیلی (; ) سرلشکر اهل استونی است. از دسامبر ۲۰۱۲ تا ژوئیه ۲۰۱۹، او فرمانده نیروهای دفاع ملی استونی بود. زندگی شخصی. کیلی زاده ۲۰ مارس ۱۹۶۵ متأهل و دارای دو دختر است. قبل از حرفه نظامی، از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۱ در دانشگاه علوم زیستی استونی تحصیل کرده است. وی در مه ۲۰۱۵ به لیست افراد تحریم شده روسیه اضافه شد و مانع از ورود او به روسیه شد.
آناستاسیا کووالنکو-کولوارت (؛ زادهٔ ) موتورسوار مسابقه ای و سیاستمدار اهل استونی است.
این فهرست آمار اهرام فهرست شده مصر باستان را به ترتیب زمانی ارائه می دهد:
لئو کوناس (؛ زادهٔ ) افسر نظامی سابق و نویسنده اهل استونی است. وی پس از فارغ التحصیلی از آکادمی دفاع ملی فنلاند در سال ۱۹۹۴، فرمانده مدرسه نبرد نیروهای دفاعی شد، او همچنین اولین فرمانده آکادمی نظامی استونی ۱۹۹۷–۱۹۹۹ (واقع در تالین در آن زمان) بود. در سالهای ۲۰۰۳–۲۰۰۷، وی رئیس بخش عملیات (J3) ستاد کل نیروهای دفاعی استونی با درجه سرهنگ دوم بود. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه دفاع ملی ایالات متحده (نورفولک، ویرجینیا) در سال ۲۰۰۵ به عنوان افسر ستاد در عملیات آزادی عراق در بغداد خدمت کرد. کوناس در پاییز 2007 از سمت خود استعفا داد. دلیل استعفای او موضوع تغییر قانون اساسی استونی بود که توسط رئیس جمهور توماس هندریک ایلوس به پارلمان پیشنهاد شده بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره برنزی شده است.
گیورگه-کالو استوچسکو (؛ زادهٔ ) دیپلمات و سیاستمدار رومانیایی تبار اهل استونی است. وی از پدر رومانیایی و مادر استونیایی متولد شده است. استوچسکو از سال ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹ سفیر استونی در ایالات متحده آمریکا و کانادا و سپس مکزیک بود.
تیمو سوسلو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و افسر پلیس اهل استونی است. او در تالین به دنیا آمد. در سال ۲۰۰۴ از آکادمی علوم امنیتی استونی فارغ التحصیل شد. سوسلو عضو مجلس استونی است.
گورستان سگ های اشکلون () یک تدفینگاه در شهر اشکلون اسرائیل است که احتمال دارد در بین قرن پنجم تا سوم قبل از میلاد، هزاران سگ در آن جا به خاک سپرده شده باشند. بیشتر آنها، توله سگ بودند؛ تمام آنها شباهت هایی با سگ کنعان امروزی داشتند که شاید نمایانگر گروه اجدادی باشد که نژاد امروزی از نسل آنها باشد. این گورستان، بزرگ ترین گورستان شناخته شده از این نوع، در دنیای کهن است. گمان می رود که سگها به موضوع پرستش عشتروت در اشکلون ربط داشته باشند. ام. هلزر (M. Heltzer)به مدارکی از سیسیل اشاره دارد مبتنی براینکه ممکن است یک ارتباط آئینی بین سگ ها و الهه عشتروت در خاورمیانه وجود داشته باشد، و هرودوت، مطالبی را ذکر کرده است مبنی بر اینکه قدیمی ترین معبد در اشکلون به آفرودیته پیشکش شده بود، که طبق این مطلب، یونانی ها با عشتروت ارتباط داشتند.
کادری تالی (؛ زادهٔ ) رهبر ارکستر زن اهل استونی است. وی در سال ۱۹۹۶ از آکادمی موسیقی و تئاتر استونی در تخصص رهبری گروه کر فارغ التحصیل شد.
پتر تالی (؛ زادهٔ ) پرسنل نظامی، روزنامه نگار و سیاستمدار اهل استونی است. وی عضو مجلس استونی است.
کنفرانس زنان آسیایی یک کنفرانس بین المللی با حضور زنان بود که در ژانویه ۱۹۳۱ در لاهور تشکیل شد. این کنفرانس اولین کنفرانس زنان در نوع خود بود. این کنفرانس وسیله ای بود برای زنان هندی تا ایده ها و دیدگاه های خود را در مورد آسیای هند محور بیان کنند. زمینه. مارگارت کازنز و چندی از فعالان هندی که در کنفرانس زنان هند در سال ۱۹۲۷ شرکت کرده بودند، از بنیان گذاران کنفرانس زنان آسیایی بودند. مارگارت کازینز پس از نقل مکان به هند به همراه همسرش درگیر فعالیت های مربوط اصلاحات اجتماعی در مورد موقعیت زنان در هند شد. او برای تأسیس این کنفرانس با بازدید از هاوایی در سال ۱۹۲۸ در انجمن زنان پان-اقیانوس آرام الهام گرفت. او همچنین از حق تعیین سرنوشت حمایت کرد، زیرا بسیاری از نمایندگان با جنبش های استقلال کشورشان درگیر بودند. این اتفاق در یک زمینه جهانی گسترده تر از انترناسیونالیسم جدید در دوره بین دو جنگ اتفاق افتاد. اوایل دهه ۱۹۳۰ شاهد همکاری های منطقه ای فمینیستی غیرغربی، مانند انجمن زنان پان-اقیانوس آرام، کمیسیون زنان بین آمریکایی و کنفرانس زنان هند بود. این کنفرانس به این خاطر در لاهور برگزار شد تا به نمایندگان اجازه دهد تا
از مناظر اطراف آگرا و دهلی بازدید کنند. در ۱۲ مارس ۱۹۳۰ دعوت نامه های مدور بین زنان هندی برای کنفرانس زنان آسیایی ارسال شد تا پیشنهاد شود که کنفرانس در ژانویه ۱۹۳۱ برگزار شود. نمایندگان دعوت شده شامل ساروجینی نایدو، موتولاکشمی ردی، راجکوماری امریت کائور، لیدی عبدالقادر، رانی لاکشمیبای راجواده و هیلا رستومجی فریدونجی بودند. این زنان عمدتاً نمایندگان گذشته کنفرانس زنان سراسر هند و فعالان اجتماعی اختصاص یافته به مسائل زنان بودند. این تاریخ برای برگزاری استراتژیک بین «دو کنفرانس زنان پان-اقیانوس آرام که برای هاوایی در اوت ۱۹۳۰ و چین در سال ۱۹۳۲ برنامه ریزی شده بود: انتخاب شد. پس از ایجاد زمینه برای برگزاری کنفرانس، کازنز یک گام به عقب برداشت تا زنان هندی «ریاست سازمان» کنفرانس را به عهده بگیرند. ۳۰ کشور آسیایی از جمله گرجستان، فلسطین، عراق، سوریه ، مالایا، هند و چین، سیام و هاوایی به کنفرانس زنان آسیایی دعوت شدند. در مجموع ۳۶ نماینده حضور داشتند: ۱۹ نفر از ۳۰ کشور آسیایی دعوت شده و ۱۷ نماینده هندی و همچنین ۹ بازدید کننده خارجی از جمله مارگارت کازنز. این نمایندگان آماده بودند تا در مورد نقش زنان در مسائل اجتماعی و
سیاسی گفتمانی را آغاز کنند. برخی از این مسائل در توصیه های ارائه شده از کنفرانس زنان هند منعکس شد، مانند نیاز به اختصاص تعداد بیشتری صندلی برای فارغ التحصیلان زن هندی در سنای تمام دانشگاه های هند. ساراجونی نایدو در ابتدا به عنوان رئیس کنفرانس انتخاب شد. او به سبب دوستی خود با مهاتما گاندی شناخته شده است. نایدو، با این حال، در می ۱۹۳۰ به دلیل «نقش خود در جنبش نافرمانی مدنی ملی گرای هند» دستگیر شد. در نتیجه، هر جلسه کنفرانس توسط رؤسای مختلف اداره می شد. این روسا شامل سیریماوو بندرانایکه از سیلان، خانم. کمال الدین از افغانستان، داو میا سین از برمه، شیرین فوزدار از فارس و خانم هوشی از ژاپن می شدند. رانی مندی، دختر فرمانروای ماهارانی کاپورتالا، در سخنرانی افتتاحیه خود، مقدمات کنفرانس را فراهم کرد. شرکت کنندگان. در ماه های ابتدایی سال ۱۹۳۰ دعوت نامه های بخشنامه ای برای کنفرانس زنان آسیایی برای بیش از ۳۰۰ نماینده کشور، سازمان های حقوق زنان و فعالان در سی و سه کشور ارسال شد. کشورهایی همچون گرجستان، فلسطین، عراق، سوریه و همچنین مالایی، هند و چین، تایلند و هاوایی دعوت شدند. با این حال، تنها ۱۹ نماینده از این دعوت ها ش
رکت کردند که به نمایندگی از کشورهای افغانستان، میانمار، ژاپن، ایران و عراق بودند. نمایندگان کشورهایی مانند فلسطین، پاکستان، روسیه، نپال و سوریه ثبت نام خود را برای شرکت تکمیل کردند اما به دلایل متعددی همچون بیماری، درگیری در برنامه ها و رد ویزا، قبل از برگزاری کنفرانس کنار کشیدند. علاوه بر این، دو نماینده از جاوا پس از انصراف از وضعیت خود به عنوان نماینده، به عنوان بازدیدکننده در کنفرانس شرکت کردند. علاوه بر نمایندگان و سازمان های دولتی، افراد خصوصی نیز می توانند به عنوان نماینده یا بازدیدکننده در کنفرانس ثبت نام کنند. علاوه بر این، زنان غیر آسیایی از کشورهایی مانند ایالات متحده، نیوزلند، ایرلند و بریتانیا نیز به عنوان بازدیدکننده حضور داشتند. چهره های کلیدی و نقش آن ها. مارگارت کازنز. مارگارت کازنز یکی از نیروهای محرک و سازمان دهندگان اصلی اولین کنفرانس زنان آسیایی بود. او یکی از اعضای جنبش حق رأی ایرلندی بود و بنابراین، پس از نقل مکان به هند در سال ۱۹۱۵، اشتیاق شدیدی به اصلاحات اجتماعی و بهبود موقعیت زنان هندی پیدا کرد. او در اواخر دهه های ۱۹۱۰ و۱۹۲۰، در جنبش ها و کمپین هایی برای حقوق زنان، مانند مطالبه حق
رأی برابر برای زنان، شرکت داشت. کازنز پس از شرکت در کنفرانس ۱۹۲۸ انجمن زنان پان-پاسیفیک در هاوایی، به فکر سازماندهی کنفرانسی مشابه برای همبستگی میان زنان در آسیا افتاد. کازنز معتقد بود که به خاطر فقدان آگاهی معنوی و نیاز به حفظ ویژگی های «شرقی» آسیا به چنین سازمانی نیاز دارد. او به این نتیجه رسید زنان آسیایی باید بایکدیگر ملاقات کنند تا به آگاهی برسند. وی در دسامبر ۱۹۲۹ شروع به ارسال نامه کرد تا ایده خود را مطرح کند و زنان دیگری را از هند و سایر مناطق آسیایی متقاعد کند که به او بپیوندند. او در نامه های خود پیشنهاد کرد که زنان هندی رهبری این کنفرانس را بر عهده بگیرند، زیرا قبلاً تجربه ای از کنفرانس زنان سراسر هند داشته اند. اگرچه او شخصیت برجسته راه اندازی کنفرانس زنان بود، اما می خواست زنان آسیایی، عمدتاً زنان هندی، مسئولیت را بر عهده بگیرند و بر سازمان نظارت بیشتری داشته باشند. رامشواری نهرو. رامشواری نهرو یک فعال حقوق زنان بود و دوران اولیه خود را به عنوان یک رفورمیست اجتماعی گذراند. پس از حضور در کنفرانس، نهرو یکی از بنیانگذاران یک کمیته دائمی شد و هدف آن ادامه سازماندهی کنفرانس های زنان آسیایی در آینده بو
د. اما این کمیته به زودی منحل شد و تا فعالیت های آسیایی نهرو در دههٔ ۱۹۵۰ غیرفعال ماند. می آونگ. می آونگ، که با نام داو میا سین نیز شناخته می شود، به نمایندگی از میانمار در کنفرانس زنان آسیایی در لاهور شرکت کرد و یک جلسه را ریاست کرد. آونگ به عنوان منشی کمیته ارتباط در این کنفرانس منصوب شد و از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ در کمیته بود؛ او قبلاً تجربه عضویت در شورای ملی زنان در هند را به عنوان عضو برمه ای آنها داشت. در ژوئیه ۱۹۳۱، مارگارت کازینز او را به عنوان نماینده کنفرانس زنان آسیایی در اتحادیه ملل در کمیته مشورتی زنان در مورد ملیت انتخاب کرد. ساروجینی نایدو. ساروجینی نایدو یک مدافع فعال حقوق زنان و رفورمیست اجتماعی بود. پس از رأی گیری او به عنوان رئیس کنفرانس زنان آسیایی منصوب شد. با این حال، قبل از کنفرانس، او در مهٔ ۱۹۳۰ به دلیل نقشش در سالت مارس، جنبش نافرمانی مدنی ملی گرای هند، به زندان فرستاده شد. در غیاب ساروجینی نایدو، بندرانایکه (سیلان)، کمال الدین (افغانستان)، آونگ (میانمار)، شیرین فوزدار (ایران) و هوشی (ژاپن) علاوه بر دو زن هندی، موثولاکشمی ردی و شریفه حمید، ریاست رویدادها را بر عهده داشتند. اهداف کنفرانس.
قبل از کنفرانس، سازماندهی فراملی و جهانی زنان عمدتاً بر سازمان های اروپایی-آمریکایی متمرکز بود و هیچ سازمانی وجود نداشت که علیرغم داشتن زمینه های اجتماعی مشابه، فضایی را برای زنان آسیایی از کشورهای مختلف فراهم کند تا بتوانند گرد هم آیند؛ و دربارهٔ ابزارهای دستیابی به اهداف و مقاصد مشترک بحث کنند. گروه بندی های سیاسی تثبیت شده باعث شد تا تعاملات بین زنان آسیایی و فرهنگ های آسیایی محدود شود. رابطه شرق و غرب به عنوان ابزار اصلی به اشتراک گذاری اطلاعات فراتر رفت. کنفرانس زنان آسیایی گفتگوی فمینیستی را در چارچوبی پان آسیایی قرار داد و آن را از مراکز غربی دور کرد. هدف آنها تغییر گفتمان مربوط به زن آسیایی و بازآفرینی تصاویری از «شرق» با ایجاد «ضد گفتمان با شرق شناسان فمینیست» بود. این کنفرانس ۶ هدف اصلی داشت که آن ها را دنبال می کرد: سه هدف اول دقیقاً منعکس کننده دیدگاه پان آسیایی بود که رابیندرانات تاگور در طول سفرهایش به ایالات متحده و آسیا ترویج کرد. تاگور نامه ای به کنفرانس زنان آسیایی نوشت و بر اهمیت حضور زنان در آسیا به جهان و کمک به غنی سازی فرهنگ جهانی از طریق «تثبیت آگاهی فرهنگی شرق» تأکید کرد. سخنرانان در
کنفرانس بر ایده های از پیش تعیین شده در مورد آنچه که زن آسیایی است مانند صلح طلبی، وفاداری به خانواده، اطاعت و غیره تأکید کردند. برای دور شدن از ویژگی های خانگی، دستاوردهای زنان آسیایی خارج از چارچوب خانواده مطیع تا حد زیادی برجسته شد. بسیاری از شرکت کنندگان در کنفرانس، مردسالاری را عامل اصلی ستم بر زنان می دانستند. از این رو برای زنانی که جایگاه بهتری نسبت به مردان در جامعه داشتند، تصمیم گیری، توانایی طلاق از مردان و غیره را داشتند، تشویق می شد. سه هدف آخر به دنبال برجسته کردن جایگاه زنان آسیایی در سطح بین المللی بود. برخی از نمایندگان از تأثیر افکار غربی بر جوامع خود انتقاد کردند و استدلال کردند که نگرش های غربی ارزش های فرهنگی خاورمیانه و آسیا را تضعیف می کند. این جدایی که برخی از این فمینیست های آسیایی از همتایان غربی خود احساس می کردند را برجسته کرد. با این حال، سایر نمایندگان در نپذیرفتن کامل نفوذ غرب مفید می دانستند، بلکه بر اساس آنچه برای آسیایی ها مناسب است، مانند پوشش، آموزش غربی و حتی سینما، انتخاب می کردند. همچنین بر اهمیت جمع آوری داده ها در مورد وضعیت سیاسی، اقتصادی و مذهبی زنان تأکید شد. این ا
مکان ارجاع متقابل شرایط زنان در سراسر جهان را فراهم می کند. آخرین هدف در تمام سازمان های زنان در سراسر جهان، مانند شورای بین المللی زنان و اتحادیه بین المللی زنان برای صلح و آزادی مشترک بود. ترویج صلح جهانی برای بسیاری از سازمان های زنان در طول جنگ جهانی اول، دوره بین جنگ و جنگ جهانی دوم اهمیت پیدا کرد. این مسئولیت به آسیا تعمیم داده شد، زیرا این قاره به دلیل عشق و صلح خود مشهور است. بین شرکت کنندگان در کنفرانس یک اجماع کلی وجود داشت که اثبات هویت آسیایی و پذیرش مفهوم خواهری آسیایی به دست کشیدن آنها از هویت ملی خود بستگی ندارد. واکنش ها. این کنفرانس در تعدادی از پلتفرم های رسانه ای در هند و بین المللی برجسته شد. روزنامه زنان آمریکایی، حقوق برابر، بیان کرد که «زنان برجسته از هر کشور آسیا در آن شرکت کردند». آنها همچنین گزارش دادند که «شباهت قابل توجهی» در مشکلات «زنان در شرق و غرب» وجود دارد. مجله و نقد و بررسی هند، که توسط جسی دانکن وستبروک برای انجمن ملی هند، یک سازمان بریتانیایی برای افراد علاقه مند به هند ویرایش شده است، با الهام از بخشنامه دعوت کنفرانس زنان آسیایی، از این کنفرانس حمایت کرد. بر روی اصطلاح «
زنان شرقی» تمرکز کرد و گفت که از روابط مختلف غربی الهام گرفته شده است. همچنین پیشنهاد شد که زنان آسیایی باید برای گفتگو در مورد مشکلات منحصر به فرد خود با یکدیگر ملاقات کنند و با تشخیص «تفاوت اساسی خود با زنان سرزمین های دیگر» برای حل مشکلات خود گتگو کنند. سردبیر L'Oeuvre و Pax International نیز این کنفرانس را پس از برگزاری گزارش داد. کنفرانس زنان آسیایی همچنین از سوی تعدادی از سازمان های غربی حمایت می شد. این حمایت ها شامل جامعه ملل، کمیسیون کار ویتلی، شورای بین المللی زنان (شعبه لندن)، نیوزلند و لیگ رفاه هند بود. این کنفرانس همچنین مورد قدردانی و تشویق مردان سراسر جهان و همچنین کشور میزبان قرار گرفت. به عنوان مثال، سر عبدالقادر، که مهمان کنفرانس بود، آن را به عنوان «رویدادی تاریخی» یاد کرد. سادار ارجمند سر جوگندرا سینگ، وزیر کشاورزی هند، اظهار داشت: «من هیچ مشابهی در تاریخ جهان از چنین جنبشی مانند این کنفرانس زنان که نماینده کل آسیا باشد، سراغ ندارم.» این کنفرانس همچنین توسط جواهر لعل نهرو در سیاست های ملت سازی خود شناسایی و پذیرفته شد. او به تاریخ مشترک تمدن آسیایی اعتقاد داشت و اقدامات خود را در راستای هد
ف خود برای ایجاد هند به عنوان مرکز جدید وحدت پان آسیایی پذیرفت. نتایج و دستاوردها. هدف کنفرانس زنان آسیایی، بحث در مورد نگرانی های اجتماعی و سیاسی مشترک زنان در آسیا و همچنین صحبت در مورد دیدگاه های پان آسیایی بود. این کنفرانس مفتخر بود که زنان هندی نقش اصلی را در جذب زنان آسیایی ایفا کردند. با این ابتکار، سازمان دهندگان کنفرانس همچنین نامه هایی از زنان ملی گرا، فعالان فمینیست و مددکاران اجتماعی دریافت کردند که مشتاق شرکت در آن بودند، از جملهٔ آن ها می توان به محمود جمیل بیگم از سوریه، مادام نور حمد، رئیس کنفرانس زنان عرب، یهودی فلسطینی. انجمن حقوق برابر زنان و انجمن زنان نپالی اشاره کرد. کنفرانس زنان آسیایی در تصویب یک قطعنامه اصلی موفق بود که به دنبال حمایت از اصلاحات برای برابری حقوق شهروندی برای زنان متأهل بود. در آن زمان هیچ قانون بین المللی یکسانی در مورد تابعیت زنان متأهل وجود نداشت. برخی از زنان تابعیت شوهران خود را به دست می آورند، در حالی که برخی دیگر نمی توانند، بنابراین خود را از تولد یا ازدواج بدون تابعیت می یابند. این حمایت باعث شد تا یک زن بتواند ملیت خود را انتخاب کند. این قطعنامه همچنین به زن
ان آسیایی کمک کرد تا از سوی غرب به رسمیت شناخته شوند، زیرا آنها تصدیق کردند که فمینیسم منحصراً اروپایی یا آمریکایی نیست. آن ها همچنین تعدادی قطعنامه دیگر را تصویب کردند که بر برابری اجتماعی و سیاسی متمرکز بود. این قطعنامه ها شامل «حفظ آگاهی معنوی بالا است که ویژگی اساسی مردم آسیا در طول هزاره ها بوده است.» در قطعنامه دیگری آمده بود که زندگی و تدریس بزرگان دینی باید در مدارس تدریس شود. قطعنامه های دیگر به نفع آموزش رایگان و اجباری ابتدایی بود. لغو ازدواج کودکان؛ پول بیشتری برای طرح های بهداشتی هزینه شود. طرح های اعتدال محدود؛ برای نجات بزرگسالان و کودکان از شر. تنظیم شرایط کار و تضمین تساوی موقعیت زن و مرد. دو طرف دیگر طرفدار خودمختاری ملی و صلح جهانی بودند. کنفرانس همچنین با تشکیل یک کمیته دائمی به پایان رسید و تصمیم بر این شد که کنفرانس دوم در ژاپن و جاوه در سال ۱۹۳۵ برگزار شود. اعضای هندی کنفرانس تا سال ۱۹۳۶ هر سال برای بحث در مورد تمایل به داشتن نمایندگی گسترده تر و برگزاری کنفرانس بعدی جلساتی را برگزار کردند؛ اما اجرای این طرح مدام به تعویق می افتاد. با این حال، در سال ۱۹۳۲، کمیته با کنفرانس زنان شرقی در