Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ک خود را از کالسکه بیرون انداخت و گفت: «گریه نکن دختر کوچک، این هم یک عروسک برای تو.» بارونس سوفی باکشه ویدن به یاد آورد: «او سخاوتمند بود و هر درخواستش فوراً پاسخ داده می شد. می گفت: «آه، باید به فلانی کمک کرد. باید به نحوی کمک کنم.»» وقتی ۲۰ ساله شد، بخشی از ثروت قابل توجه خود را در اختیار گرفت و به طور مستقل به درخواست های خیریه پاسخ داد. روزی که در حال گردش بود، کودکی را دید که از عصا استفاده می کرد. از وضعیت کودک پرسید و دریافت والدین او خیلی فقیر بودند و توانایی درمانش را ندارند. او بودجه ای برای پوشش هزینه های درمان کودک اختصاص داد. یک مسئول دربار، الکساندر موسولوف، یادآور شد که شخصیت اُلگا «متعادل، خوب و با مهربانی تقریباً فرشته وار» بود، زمانی که به زن جوانی تبدیل شد. اُلگا به خاطر زودجوش بودن و تغییر خلقیاتش شهرت داشت. وقتی کودک بود، به یک نقاش پرتره گفت: «تو مرد بسیار زشتی هستی و من اصلاً تو را دوست ندارم!» دوست مادرش، آنا ویروبووا نوشت که ویژگی های اصلی اُلگا «ارادهٔ قوی و عادت منحصر به فرد به فکر و عمل مستقیم» بود… این ویژگی ها در یک زن تحسین برانگیزند، اما در کودکی گاهی مشکل ساز می شوند و اُلگا
به عنوان دختری کوچک گاهی لج باز و حتی نافرمان بود. در ۱۱ ژانویه ۱۹۰۹، آلکساندرا اُلگای ۱۳ ساله را به دلیل بی ادبی و رفتار ناپسند سرزنش کرد. او به نوجوان گفت که باید با خدمتکاران مؤدب باشد، چون آن ها از او مراقبت می کنند و بهترین تلاش خود را انجام می دهند، و نباید پرستارش را زمانی که خسته یا ناخوش است «عصبانی» کند. اُلگا در ۱۲ ژانویه پاسخ داد که تلاش خواهد کرد بهتر رفتار کند، اما آسان نیست زیرا پرستارش بدون دلیل با او عصبانی می شود. با این حال، Elizaveta Ersberg، یکی از خدمتکاران، به خواهرزاده اش گفت که گاهی خدمتکاران دلیل خوبی برای عصبانی شدن از اُلگا داشتند، زیرا دوشس بزرگ می توانست لوس، دمدمی و تنبل باشد. در ۲۴ ژانویه ۱۹۰۹، آلکساندرا دوباره نوجوان فعال را سرزنش کرد، کسی که یکی از نامه هایش را با لقب «کازاک سوارنشده» امضا کرده بود: «تو خیلی بزرگ شدی — اینقدر وحشی و پرخاشگر نباش و پاهایت را نشان نده، این زیبا نیست. من در سن تو یا کوچکتر از آن هرگز چنین نکرده ام.» بنا بر گفتهٔ آنا، اُلگا «بسیار زیبا، با چشمان آبی درخشان و پوستی زیبا بود. اُلگا از نظر ریزه کاری های چهره شبیه پدرش بود، به ویژه در بینی ظریف و کمی
سربالا.» و قدش ۱۶۵ سانتی متر بود. معلم ها و سرپرستان اُلگا متوجه برخی گرایش های استبدادی او شدند. در بازدیدی از موزه ای که کالسکه های دولتی در آن به نمایش گذاشته شده بود، اُلگا به یکی از خدمتکاران دستور داد بزرگ ترین و زیباترین کالسکه را برای رانندگی روزانه اش آماده کند. خواسته های او اجرا نشد که باعث آسودگی خاطر پرستارش، Margaretta Eagar شد. اُلگا بسیار باهوش بود و مطالعه را دوست داشت. معلم سوئیسی او، Pierre Gilliard، یادآوری کرد: «بزرگ ترین، اُلگا نیکولایونا، مغزی بسیار تیز داشت. او قدرت استدلال خوبی داشت، ابتکار عمل داشت، بسیار مستقل بود و توانایی پاسخ سریع و سرگرم کننده داشت.» او از خواندن اخبار و مسائل سیاسی لذت می برد و انتخاب کتاب از میان کتاب های مادرش را دوست داشت. وقتی پیش از مادرش کتابی را می خواند، به شوخی به آلکساندرا می گفت که مادر باید منتظر بماند تا اُلگا تشخیص دهد این کتاب مناسب است یا خیر. اُلگا در موسیقی هم استعداد داشت. معلمانش گفتند که او «گوشی کاملاً درست» دارد. بارونس Sophie Buxhoeveden نوشت: «او می توانست هر چیزی را که شنیده بود از روی گوش بنوازد، قطعات پیچیده را منتقل کند، سخت ترین ه
مراهی ها را در نگاه اول بنوازد و لمسش روی پیانو دلنشین بود. او زیبا آواز می خواند و در محدودهٔ آواز میتزو سوپرانو بود. در تمرین تنبل بود، اما وقتی انگیزه داشت، ساعت ها می نواخت.» اُلگا معتقد بود حقوق فرزندان بزرگ باید حفظ شود. وقتی داستان یوسف و پیراهن رنگارنگش را شنید، با برادران بزرگ تر همدردی کرد نه با یوسف. او همچنین در داستان جالوت با جالوت همدردی داشت نه داوود. وقتی معلم فرانسوی او، پیر ژیلارد، صرف ها و افعال کمکی فرانسوی را آموزش می داد، اُلگای ده ساله پاسخ داد: «می فهمم، آقای معلم. افعال کمکی خدمتکاران افعال هستند. فقط ‘avoir’ فقیر است که خودش باید کار کند.» به دلیل زندگی محافظت شده، اُلگا تجربه کمی از جهان داشت. او و خواهرانش درک کمی از پول داشتند، زیرا فرصت خرید در فروشگاه یا دیدن پول رد و بدل شدن را نداشتند. یک بار اُلگا فکر کرد که کلاه ساز کاخ، کلاهی جدید به او هدیه داده است. او یک بار ترسید وقتی پلیسی کسی را در خیابان دستگیر کرد، فکر کرد پلیس برای دستگیری او می آید زیرا برای خانم اِگار بد رفتار کرده است. هنگام خواندن درس تاریخ، گفت خوشحال است که در زمان حال زندگی می کند، وقتی مردم خوب هستند و به
بدی گذشته نیستند. اُلگا به بهشت و زندگی پس از مرگ علاقه داشت. در نوامبر ۱۹۰۳، اُلگای ۸ ساله با مرگ اولین دخترخاله اش، شاهزاده الیزابت هسن و راین بر اثر حصبه هنگام بازدید از رومانوف ها در املاک لهستانی آن ها آشنا شد. اِگار نوشت: «فرزندانم زیاد دربارهٔ دخترخاله ام الا صحبت کردند و فهمیدند که خدا روحش را گرفت و بعداً بدنش را نیز به بهشت خواهد برد.» او ادامه داد: «صبح کریسمس وقتی اُلگا بیدار شد، فوراً گفت: ‹خدا بدن دخترخاله الا را شب گذشته فرستاد؟ › من از چنین پرسشی شگفت زده شدم، اما پاسخ دادم: ‹نه عزیزم، هنوز نه. › او بسیار ناامید شد و گفت: ‹فکر کردم او را برای کریسمس با خودش فرستاده باشد. ›» زندگی اولیه. اُلگا در ۱۵ نوامبر ۱۸۹۵ به دنیا آمد. او نخستین فرزند و دختر نیکلای دوم و آلکساندرا فیودوروفنا، ملکه روسیه بود. تولد دشوار بود و آلکساندرا ۱۳ ساعت درد زایمان داشت. در نهایت، دکتر اُت با استفاده از فورسپس اُلگا را به دنیا آورد. وزن او هنگام تولد ۴٫۵ کیلوگرم بود و آن قدر سالم بود که نیکلای گفت که شبیه نوزاد به نظر نمی رسد. والدینش بسیار خوشحال بودند و اصرار داشتند که از اینکه نخستین فرزندشان دختر است، ناامید نشده
اند. وقتی توسط دربار به او تبریک گفته شد، نیکلای اظهار داشت: «خوشحالم که فرزندمان دختر است. اگر پسر بود متعلق به مردم می شد، اما چون دختر است متعلق به ماست.» آلکساندرا موافقت کرد: «برای ما جنسیت مسئله ای ندارد. فرزندمان صرفاً هدیه ای از طرف خداست.» در سال ۱۸۹۶، نیکلای و آلکساندرا اُلگا را به بازدیدی از اسکاتلند، فرانسه و دارمشتات بردند. در بالمورال، ملکه ویکتوریا، مادربزرگ آلکساندرا و مادربزرگ بزرگ اُلگا، برای نخستین بار با اُلگا ملاقات کرد. ملکه ویکتوریا از اُلگا رضایت داشت و اعلام کرد: «این کودک فوق العاده است.» در فرانسه، اُلگا بسیار محبوب بود. نیکلای به مادرش گفت: «دخترمان در همه جا تأثیر بزرگی گذاشت.» اُلگا با شعار «"Vive la bebe!"» استقبال شد. اُلگا و خواهر و برادرانش تا حد امکان ساده بزرگ شدند. آن ها روی تخت های سخت اردوگاه می خوابیدند مگر اینکه بیمار باشند و هر صبح دوش آب سرد می گرفتند. خدمتکاران اُلگا و خواهر و برادرانش را با نام کوچک و پدرنامی صدا می کردند و از عناوین سلطنتی استفاده نمی کردند. اُلگا چهار خواهر و برادر داشت: دوشس های بزرگ تاتیانا نیکولایونا رومانوا، شاهدخت بزرگ دوشز ماریا نیکولایونا
از روسیه، آناستازیا نیکولائونا رومانوا و الکسی نیکولایویچ. مادربزرگ بزرگش، ملکه ویکتوریا، یکی از مادرخوانده های او بود. عنوان روسی اُلگا ("Velikaya Knyazhna" Великая Княжна) دقیق ترین ترجمه اش «دوشس بزرگ» است، به این معنا که اُلگا به عنوان یک «عالی جناب امپراتوری» رتبه ای بالاتر از سایر شاهدخت های اروپایی داشت که «عالی جناب سلطنتی» بودند. با این حال، ترجمه معمول انگلیسی «Grand Duchess» است. دوستان و خانوادهٔ اُلگا معمولاً او را به سادگی اُلگا نیکولایونا صدا می کردند یا با لقب های کوچک «Olishka", "Olenka» یا «Olya» خطاب می کردند. اُلگا بیشتر با خواهرش تاتیانا همراه بود. این دو دختر یک اتاق را با هم داشتند، لباس های مشابه می پوشیدند و به عنوان «جفت بزرگ» شناخته می شدند. در سال ۱۹۰۰، پیش از تولد برادرش الکسی نیکولایویچ، پدرش به شدت به حصبه مبتلا شد. در این دوران، امپراتریس تلاش کرد شوهرش را متقاعد کند تا قوانین جانشینی در روسیه را تغییر دهد تا در غیاب وارثان مرد، زنان بتوانند تاج و تخت را به ارث ببرند، به طوری که اُلگا امپراتوری را به جای عمویش، دوک بزرگ میخائیل آلکساندرویچ به ارث ببرد. در نهایت، این تغییرات اعم
ال نشد.
دوکوتاه آغاز () (در انگلیسی: "anapaest"، همچنین به صورت "anapæst" یا "anapest" و نیز با نام "antidactylus") گونه ای از پایه های عروضی در شعر رسمی است. در وزن های کمیِ کلاسیک از دو هجای کوتاه و سپس یک هجای بلند تشکیل می شود؛ در وزن های تکیه ای، از دو هجا بی تکیه و سپس یک هجای پرتکیه ساخته می شود. می توان آن را وارونهٔ دوکوتاه انجام دانست. به سبب درازای خود و پایان یافتن بر هجای پرتکیه، دوکوتاه آغاز زمینهٔ قافیه های نیرومند و آهنگی روان می آفریند و به شاعر امکان می دهد تا سطرهایی بلند و پیچیده با تودرتویی های فراوان بسراید. جدای از کاربرد مستقل، دوکوتاه آغاز گاهی در شعر بلندانجامی جانشین می شود. در پنج پایه ای بلندانجام سخت گیرانه، دوکوتاه آغاز کمیاب است، اما در گونه های آزادتر از این وزن، همچون نمایشنامه های واپسین شکسپیر یا شعر غنایی سدهٔ نوزدهم، بیشتر دیده می شود. نمونه ها. سه پایه ای. نمونه ای در شعر ویلیام کوپر «ابیات پنداشته شده از زبان الکساندر سلکرک» (۱۷۸۲) در وزن سه پایه ای دوکوتاه آغاز: چهارپایه ای. نمونهٔ چهارپایه ای دوکوتاه آغاز در «ملاقات با سنت نیکلاس» اثر کلمانت کلارک مور (۱۸۲۳): و نیز در شعر لرد
بایرون «ویرانی سنحاریب»: شش پایه ای. نمونه ای پیچیده تر در "آوارگی های ئوشین" (۱۸۸۹) اثر ویلیام باتلر ییتس است. او دوکوتاه آغاز و بلندپایان را در سطرهای شش پایه ای در هم می آمیزد و سطری بسیار بلند می آفریند: این آمیختگی از شاخصه های شعر سدهٔ نوزدهم، به ویژه در آثار الگرنون چارلز سوینبرن است، همچون "پیروزی زمان" (۱۸۶۶) یا بخش هایی از "آتالاتا در کالیدون" (۱۸۶۵). او همچنین شعرهایی به طور کامل در وزن دوکوتاه آغاز سروده است، از سه پایه ای («دولورس») تا هشت پایه ای («مارس: سرودی»). هفت پایه ای. ترانهٔ "در طیاره ای بر فراز دریا" از گروه نیوترال میلک هتل (اواخر سدهٔ بیستم) بیشتر در وزن هفت پایه ای دوکوتاه آغاز سروده شده است. شعر طنزآمیز. بیشترین کاربرد دوکوتاه آغاز در شعر انگلیسی در قالب طنز است: پایهٔ لیمریک، شعر "شکار جانور شگفت انگیز" (۱۸۷۶) از لوئیس کارول، "کتاب بی معنایی" (۱۸۴۶) از ادوارد لیر، "گربه های اهل عمل" (۱۹۳۹) اثر تی. اس. الیوت، و بسیاری از کتاب های دکتر زوس.
آنا پاولونا از روسیه ( ؛ ؛ – ۱ مارس ۱۸۶۵) ملکه هلند بود به واسطه ازدواج با پادشاه ویلم دوم. او یک میهن پرست روس بود که در هلند، جایی که هرگز خود را در آن وطن نمی دانست، به رعایت شدید تشریفات سلطنتی پایبند بود و بیشتر خود را به عنوان یک دوشس بزرگ روسی می شناخت تا یک ملکه هلندی. او هیچ نفوذ سیاسی نداشت، اما در امور خیریه فعال بود. او مادربزرگ ویلهلمینای هلند از طریق پسر بزرگش ویلیم سوم بود. کودکی. آنا پاولونا در سال ۱۷۹۵ در کاخ گاتچینا به دنیا آمد، هشتمین فرزند و ششمین دختر پاول یکم و ملکه ماریا فیودوروونا (سوفی دوروتی ووتمبرگ) (متولد سوفی دوروتئا از وورتمبرگ) بود و بنابراین او عنوان «عالی جناب دوشس بزرگ آنا پاولونا از روسیه» را داشت. پس از مرگ مادربزرگ پدری آنا، کاترین کبیر، در سال ۱۷۹۶، پدرش امپراتور شد، اما در سال ۱۸۰۱ برکنار و کشته شد، زمانی که آنا شش سال داشت. برادر آنا، الکساندر یکم، امپراتور روسیه، جانشین تخت شد. آنا توسط مادرش در اقامتگاه تابستانی رومانف ها، Tsarskoye Selo، بزرگ شد. او دوران کودکی خود را با دو برادر کوچک ترش، نیکلای یکم (۱۷۹۶–۱۸۵۵) و مایکل (۱۷۹۸–۱۸۴۹) سپری کرد. آنا توسط معلم سوئیسی، لوی
ی د سیبورگ ('بورسیس')، آموزش دید و تحصیلات گسترده ای شامل زبان های خارجی (روسی، آلمانی و فرانسوی) و ریاضیات دریافت کرد. او در صنایع دستی و نقاشی نیز مهارت داشت. آنا رابطه خوبی با برادرش، امپراتور الکساندر، داشت، اما نزدیک ترین فرد به او مادرش و دو برادر کوچکش، نیکلاس آینده و دوک بزرگ مایکل بودند، با کسانی که پس از ترک روسیه در طول زندگی خود با نامه نگاری در ارتباط بودند. پس از مرگ مادرش در سال ۱۸۲۸، او بیش از پیش به نیکلاس متکی شد که در زمان امپراتوری اش در سال ۱۸۲۵ با دادن انواع امتیازات به او پاسخ داد. او رابطه نسبتاً خوبی با خواهرش ماریا داشت، اما رابطه آنا با خواهرش کاترین (اکاترینا) هرگز خوب نبود. در سال ۱۸۰۹، امپراتور ناپلئون بناپارت فرانسه، پس از اینکه نتوانست خواهر بزرگ تر او اکاترینا را به عنوان عروس انتخاب کند، درخواست ازدواج با آنا را مطرح کرد. مادرش توانست پاسخ خود را به تعویق بیندازد تا ناپلئون علاقه خود را از دست بدهد و در سال ۱۸۱۰ با دوشس ماری لوئیز (دوشس پارما)، دختر هجده ساله امپراتور اتریش ازدواج کند. خواستگاران دیگر شامل Charles Ferdinand, Duke of Berry و ویلیام چهارم بریتانیا بودند. ازدواج
. در ۲۱ فوریه ۱۸۱۶ در کلیسای بزرگ کاخ زمستان در سنت پترزبورگ، او با ویلم دوم ازدواج کرد، که بعدها پادشاه ویلم دوم هلند شد. این ازدواج توسط برادرش، تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه، در سال ۱۸۱۵ پیشنهاد شده بود به عنوان نماد اتحاد ایجاد شده پس از کنگره وین. از آنجا که پتر کبیر تصمیم گرفته بود هیچ عضو خاندان دودمان رومانوف علیه میل خود مجبور به ازدواج نشود، ویلم پیش از ازدواج به روسیه دعوت شد تا آنا بتواند او را بشناسد و با میل خود به ازدواج رضایت دهد، که چنین کرد و از او راضی بود، به جز تولدش که آن را پایین تر از تولد خود می دانست. در زمان ازدواج آن ها توافق شد که فرزندان پرنس ویلم به عنوان پروتستان بزرگ شوند، اگرچه خود آنا ارتدکس روسی باقی ماند. الکساندر پوشکین ازدواج را در شعری ویژه با عنوان "To the Prince of Orange" جشن گرفت. این زوج یک سال در روسیه ماندند. مهریه آنا یک میلیون روبل بود و معلمش بورسیس او را تا هلند همراهی کرد. ولیعهد. در هلند، آنا و ویلم Kneuterdijk Palace و Soestdijk Palace را به عنوان اقامتگاه خود دریافت کردند. آنا پاولونا از تفاوت های بین روسیه و کشور جدید خود بسیار متعجب شد، زیرا فاصله ب
ین سلطنت و مردم عادی و همچنین بین اشراف و باقی جامعه در هلند بسیار مساوات طلبانه تر از روسیه بود و او در تطبیق خود با این شرایط مشکل داشت. در دوران پادشاهی متحد هلند، بلژیک آینده نیز بخشی از همان سلطنت بود. آنا و ویلم بروکسل را به هلند ترجیح می دادند و تا انقلاب بلژیک در سال ۱۸۳۰ در آنجا زندگی کردند. آن ها در Hof van Brabant زندگی می کردند تا سال ۱۸۲۰ که آتش سوزی رخ داد و پس از آن اقامتگاه جدیدی در بروکسل به آن ها داده شد. ویلم بخشی از علاقه خود به بروکسل را به رابطه بدش با پدرش، پادشاه، نسبت می داد. آنا بروکسل را بسیار بیشتر از شمال می پسندید، زیرا جامعه اشرافی فرانسوی در بروکسل که کمتر مساوات طلب بود، یادآور زندگی دربار در سنت پترزبورگ زادگاهش بود، نه زندگی ساده و تقریباً اسپارتایی در لاهه. او همچنین در میان اشراف و جامعه بالا بلژیک محبوب بود، کسانی که در سال های نخست پس از اعلام استقلال بلژیک به خاندان اورانژ وفادار ماندند. دهه ۱۸۲۰ با تولد فرزندان او همراه بود. او رابطه خوبی با هنری و سوفی داشت، اما مورد علاقه اش الکساندر بود. آنا معتقد بود او هیچ عیبی ندارد، همان طور که در نامه ای به برادرش نیکلاس در ۱۸۳
۹ نوشته بود. با این حال، رابطه او با الکساندر آزاد و خوش گذران گاهی طوفانی بود. وقتی آنا در سال ۱۸۴۶ اصرار کرد او را به سفر ایتالیا همراهی کند، الکساندر از این که مثل میمونی در قفس کشیده می شود شکایت کرد. تندخویی و رفتارهای عجیب آنا گاهی او را خسته می کرد و باعث چندین دعوای شدید می شد. اگرچه الکساندر فرزندی کاملاً مطیع و تابع آن گونه که مادرش در نامه ها به خانواده روسی نشان می داد، نبود، مرگ او در سن ۲۹ سالگی در ۱۸۴۸ ضربه شدیدی برای آنا بود. او تا پایان عمرش به شدت سوگواری کرد و بسیاری از دارایی های او را نگه داشت. آنا توجه خود را به پسر بزرگش ویلیم سوم معطوف کرد، زیرا او وارث تاج و تخت بود. ویلم، مانند مادرش، خودخواه و تندخو بود. رابطه او با پسرش به ویژه پس از ازدواج او که آنا به شدت مخالف آن بود، پرتنش بود و نامه هایش نشان می دهد که سعی داشت او را تحت نفوذ و کنترل خود قرار دهد، اگرچه کاملاً موفق نشد. ازدواج او پرتنش بود. از همان ابتدا، آنا خود را بالاتر از ویلم در مقام می دانست. در سال ۱۸۲۹، چند قطعه جواهرات او در بروکسل به سرقت رفت و او همسرش را مظنون دانست، زیرا او در آن زمان بدهکار بود و با افرادی که آنا
آنها را مشکوک می دانست در ارتباط بود. خیانت همسرش نیز باعث درگیری بین آن ها شد. انقلاب بلژیک موجب شد آنا و ویلم خانه خود در بروکسل را ترک کرده و به هلند بازگردند. در طول انقلاب، ویلم و پدرش پادشاه دیدگاه های متفاوتی دربارهٔ نحوه برخورد با انقلاب داشتند و آنا به عنوان میانجی عمل کرد تا تنش بین آن ها کاهش یابد. این تنها موردی بود که آنا در امور سیاسی دخالت کرد. او از همسرش در انظار عمومی حمایت می کرد و او را همراهی کرد وقتی پدرش او را به ویلمسدورپ نزدیک موردیک تبعید کرد. پس از سال ۱۸۳۰، آنا در هلند به عنوان ولیعهد باقی ماند و بر این نقش تمرکز کرد. در طول اقامتش در هلند، زبان، تاریخ و فرهنگ هلند را مطالعه کرد و بیش از پنجاه یتیم خانه تأسیس نمود. آنا با همسرش فرانسوی صحبت می کرد، زیرا فرانسوی زبان بین المللی اشراف اروپا بود، اما توسط آریه ون در اسپوی در زبان هلندی تعلیم دید و در نهایت بهتر از ویلم هلندی صحبت می کرد. او انجام وظایف عمومی به عنوان یک زن سلطنتی را وظیفه خود می دانست و امور خیریه بخشی از این نقش بود: او "commissiën van weldadigheid" ("کمیسیون خیریه") را در سوست (هلند) و بارن (هلند) تأسیس کرد، و "Kon
inklijke Winternaaischool Scheveningen"، مدرسه ای در زمینه سوزن دوزی برای زنان و دختران فقیر راه اندازی نمود و به مدارس Anna Paulowna و Sophiaschool کمک مالی کرد. در جریان انقلاب بلژیک، او بیمارستان "Willemshospitaal" را در لاهه برای سربازان مجروح تأسیس کرد و از آن ها دیدار می کرد. پس از مرگ مادرشوهرش در سال ۱۸۳۷، مسئولیت حمایت از سازمان خیریه 'moedergenootschappen' ('بنیادهای مادر') را بر عهده گرفت. ملکه. در ۷ اکتبر ۱۸۴۰، با کناره گیری پدرشوهرش ویلم یکم، او ملکه همسر هلند شد و همسرش در Nieuwe Kerk, Amsterdam تاج گذاری کرد. آنا در مراسم تاج گذاری او با لباسی از پارچه نقره ای حضور داشت. به عنوان ملکه، آنا با وقار، مغرور و دور از مردم توصیف شد: او هرگز ملکه ای محبوب نبود، اما هدفش محبوب شدن نبود، بلکه احترام به دلیل انجام وظایفش بود. او به تشریفات درباری و نمایش سلطنتی اهمیت می داد و گفته می شود دربار هلند بیشتر جنبه سلطنتی پیدا کرد. آنا پاولونا زنی بلندقد و باشکوه با ظاهر باعظمت توصیف شده است: مغرور و همیشه با مقام خود به عنوان دوشس بزرگ امپراتوری همذات پنداری می کرد، هرگز از مقام امپراتوری خود دست نکشید و پیر
و سختگیر تشریفات و آداب بود. آنا به عنوان فردی باهوش و با استعداد شناخته می شد که زبان جدید را سریع یادمی گرفت و درک خوبی از سیاست معاصر داشت. او همچنین شخصیتی قوی و تندخو داشت که می توانست باعث انفجارهای عصبی شود و گاهی روزها از اتاق خود خارج نمی شد، که به آن «عصبیت» گفته می شد. او همچنین نسبت به مادر و دو برادر کوچکش و امور خانوادگی آن ها تعهد عمیقی داشت.
دوشس بزرگ ماریا الکساندروونا روسیه (؛ – ۲۲ اکتبر ۱۹۲۰) ششمین فرزند و تنها دختر بازماندهٔ الکساندر دوم، امپراتور روسیه و ماریا الکساندروونا بود؛ او به عنوان همسر آلفرد، دوک ساکس کوبورگ و گوتا، دوشس ادینبورگ و بعدها دوشس ساکس-کوبرگ و گوتا لقب گرفت. او خواهر کوچکتر الکساندر سوم، امپراتور روسیه و عمهٔ پدری آخرین امپراتور نیکلای دوم بود. در سال ۱۸۷۴، ماریا با پرنس آلفرد، دوک ادینبورگ، دومین پسر ملکه ویکتوریا و آلبرت ساکس کوبورگ و گوتا ازدواج کرد؛ او تنها عضو دودمان رومانوف بود که به خاندان سلطنتی بریتانیا پیوست. این زوج پنج فرزند داشتند: آلفرد، ماری ادینبورگ، ویکتوریا ملیتا، الکساندرا و بیاتریس. سال های نخست ازدواج، ماریا در انگلستان زندگی کرد، اما هرگز با دربار بریتانیایی کنار نیامد و علاقهٔ چندانی به کشور جدید خود نداشت. او همسرش را در مأموریت های دریایی در مالت (۱۸۸۶–۱۸۸۹) و دونپورت، پلیموث (۱۸۹۰–۱۸۹۳) همراهی کرد و سفرهای زیادی در اروپا انجام داد. ماریا اغلب به روسیه بازمی گشت و در انگلستان و آلمان برای امور اجتماعی و خانوادگی می ماند. در اوت ۱۸۹۳، ماریا به عنوان دوشس ساکس-کوبرگ و گوتا شناخته شد، زمانی که همسرش
با مرگ عموی بدون فرزندش، Ernest II, Duke of Saxe-Coburg and Gotha، دوک شد. او از زندگی در آلمان لذت می برد و در امور فرهنگی و خیریه فعال شد. او به دخترانش حمایت کامل می کرد اما نسبت به پسر سرکش خود، آلفرد، که در ۱۸۹۹ درگذشت، انتقادی بود. همسرش در سال ۱۹۰۰ درگذشت و جانشین او به عنوان دوک ساکس-کوبرگ و گوتا، خواهرزاده اش چارلز ادوارد، دوک ساکس کوبرگ و گوتا شد. در دوران بیوه گی، ماریا همچنان در کوبورگ زندگی کرد. با شروع جنگ جهانی اول، وفاداری او تقسیم شد و به آلمان در برابر وطنش روسیه گرایش یافت. بسیاری از بستگانش، از جمله برادرش پاول و برادرزاده اش نیکلای دوم، در انقلاب روسیه کشته شدند و ماریا ثروت زیادی را از دست داد. پس از جنگ جهانی اول، دوک نشین Saxe-Coburg and Gotha در نوامبر ۱۹۱۸ منحل شد. ماریا در سال ۱۹۲۰ در سوئیس در تبعید و شرایط زندگی کاهش یافته درگذشت. دوشس بزرگ روسیه. کودکی. دوشس بزرگ ماریا الکساندروونا در در کاخ الکساندر در تزارسکویه سلو متولد شد. او ششمین فرزند و تنها دختر بازمانده از هشت فرزند الکساندر دوم، امپراتور روسیه و همسر اولش، ماریا الکساندروونا (دختر پرنسس ماری از هسن و راین) بود. هنگام تو
لد، پدربزرگش نیکلای یکم در تاج و تخت روسیه بود و پدرش تزسارویچ بود. در سال ۱۸۵۵، زمانی که ماریا ۱۷ ماهه بود، نیکلای یکم درگذشت و پدرش به امپراتور روسیه شد. دوشس بزرگ به عنوان تنها دختر در میان چهار برادر بزرگ تر و دو برادر کوچکتر بزرگ شد. او هرگز خواهرش الکساندرا را که پیش از تولد او درگذشته بود، نشناخت. ماریا خود در سن هفت سالگی به بیماری گلو دچار شد و جانش به خطر افتاد. کودکی ماریا در تجمل و شکوه کاخ ها و عمارت های بزرگ رومانوف ها گذشت. اقامتگاه اصلی خانواده، کاخ زمستانی با ۱۶۰۰ اتاق در سنت پترزبورگ بود و اقامتگاه دیگری در کاخ گاتچینا، چهل مایل جنوب آن، داشتند. در تابستان خانواده در کاخ پترهوف اقامت می کردند، مجموعه ای بزرگ شامل مزارع، کلبه ها و پاویون های مختلف در خلیج فنلاند. از پایان تابستان تا زمستان، خانواده سلطنتی به تزارسکویه سلو نقل مکان می کردند، جایی که کاخ های کاخ کاترین و کاخ الکساندر را داشتند. در جزیرهٔ کودکان در حوضچهٔ پارک کاخ الکساندر، ماریا خانهٔ خصوصی کوچک خود را داشت که برای بزرگسالان ممنوع بود و به همراه برادرانش از آن به عنوان محل بازی استفاده می کرد. پدرش در سن هشت سالگی، یک مزرعه برا
ی تفریح او ساخت. ماریا توسط والدینش بسیار دوست داشته می شد. آموزگارش، Anna Tyutcheva (۱۸۲۹–۱۸۸۹)، دختر شاعر مشهور فیودور تیوتچف گفته است: «تمام خانواده این کودک را دوست دارند» و والدینش «با بوسه ها و محبت او را نوازش می کنند.» ملکه ماریا برای تنها دختر بازمانده اش «عشق بی پایان» احساس می کرد. الکساندر دوم از گذراندن وقت با او لذت می برد و او را فرزند محبوب خود می دانست. او به آنا تیوتچوا گفته بود: «تقریباً هر شب برای تغذیه این فرشته کوچک سوپ می آورم. این تنها لحظهٔ لذت بخش روز من است، تنها وقتی که غم های سنگینی که بر دوشم است را فراموش می کنم.» وقتی از درس ها خسته می شد، به دفتر پدر می دوید و جلسات او با وزیران را مختل می کرد. ماریا رابطهٔ نزدیکی با برادرانش داشت. آموزگارش یادآور شد که «او نمی تواند تحمل کند که کسی یکی از برادرانش را سرزنش کند. این او را به حالت ناامیدی واقعی می رساند.» ملکه ماریا ریه های ضعیفی داشت و مجبور بود مرتب به آلمان و جنوب اروپا سفر کند تا از زمستان های سخت روسیه فرار کند. او اغلب سه فرزند کوچکترش را در این سفرها همراه می کرد، بنابراین ماریا به دو برادر کوچکترش، سرگئی و پاول، نزدیک ش
د. ماریا که تنها با برادرانش بزرگ شده بود، به دختربچهٔ بازیگوشی با شخصیتی مستقل و اراده ای قوی تبدیل شد. آنا تیوتچوا گفت: «او کاملاً واقعی است و در برابر غریبه ها هیچ گاه تغییر نمی کند. او عادت دارد مرکز جهان باشد و همه به او احترام بگذارند.» تیوتچوا شاگردش را «لجباز و غیرقابل انعطاف» توصیف کرد و افزود: «نمی توان با او به خشونت رفتار کرد یا خیلی با او استدلال نمود.» تحصیلات. ماریا در دربار روسیه تحت تربیت سخت گیرانهٔ سرپرستش، کنتس الکساندرا تولستایا، آموزش دید. ماریا نخستین شاهدخت بزرگ روسی بود که توسط پرستاران انگلیسی بزرگ شد و به زبان انگلیسی مسلط شد. علاوه بر زبان مادری اش روسی، او در زبان های آلمانی و فرانسوی نیز به طور کامل ماهر شد. در اوت ۱۸۶۷، هنگامی که خانوادهٔ امپراتوری در کاخ لیوادیا در شبه جزیره کریمه بودند، مارک تواین با ماریا و والدینش ملاقات کرد. نویسندهٔ مشهور آمریکایی او را «آبی چشم، ساده و زیبا» توصیف کرد. همانند بسیاری از هم عصرانش، تواین متوجه نفوذ شاهدخت جوان بر پدرش شد. نامزدی. آشنایی با پرنس آلفرد. در جریان سفری به بستگان مادری خود، خاندان باتنبرگ، در یوگنهایم ین رهاینهسن در اوت ۱۸۶۸، شا
هدخت بزرگ ماریا، که آن زمان چهارده ساله بود، با آلفرد، دوک ساکس کوبورگ و گوتا ملاقات کرد. آلفرد، دومین پسر ملکه ویکتوریا، جوانی خجالتی و خوش چهره بود که در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا مشغول به خدمت بود. او در آن زمان در حال دیدار با خواهرش، شاهدخت آلیس بریتانیا، که همسر پسرخالهٔ ماریا بود، بود. سفرهای آلفرد با نیروی دریایی او را برای دو سال بعد مشغول نگه داشت. ماریا و آلفرد دوباره در تابستان ۱۸۷۱ یکدیگر را دیدند، وقتی که الکساندر دوم و همسرش بار دیگر به دیدار باتنبرگ ها رفتند. امپراتور و امپراتریس ماریا را که هفده ساله بود و دو برادر بزرگ ترش را همراه خود داشتند، همراهی کردند. آلفرد نیز آنجا بود و همراه او ادوارد هفتم و الکساندرای دانمارک. در طول آن تابستان، ماریا و آلفرد به یکدیگر جذب شدند و روزهایشان را به قدم زدن و گفتگو گذراندند. هر دو علاقهٔ مشترکی به موسیقی داشتند؛ آلفرد نوازندهٔ مشتاق ویولن و ماریا پیانو می نواخت. اگرچه هر دو مایل به ازدواج بودند، نامزدی رسمی اعلام نشد و آلفرد به انگلستان بازگشت. والدینشان مخالف این وصلت بودند. الکساندر دوم نمی خواست دخترش را از دست بدهد، که به او علاقهٔ زیادی داشت.
او جوانی دخترش را به عنوان مانع اصلی مطرح کرد و پیشنهاد داد که حداقل یک سال صبر شود تا تصمیم نهایی گرفته شود. امپراتریس نیز به آداب بریتانیا علاقه ای نداشت و مردم انگلیس را سرد و غیر دوستانه می دانست و مطمئن بود که دخترش در آنجا خوشحال نخواهد شد. با این حال، مذاکرات ازدواج در ژوئیه ۱۸۷۱ آغاز شد اما در ۱۸۷۲ متوقف شد. مذاکرات. ملکه ویکتوریا نیز مخالف این وصلت بود. هیچ پرنس بریتانیایی تاکنون با یک رومانوف ازدواج نکرده بود؛ او نسبت به مذهب کلیسای ارتدکس روسی و تربیت روسی ماریا بدبین بود. ملکه نگران بود که روسیه به طور کلی نسبت به بریتانیا «غیر دوستانه» باشد و نسبت به اقدامات روسیه در برابر راج بریتانیا نیز مشکوک بود؛ بنابراین وقتی شنید که مذاکرات رسمی از ژانویه ۱۸۷۳ از سر گرفته شده اند، متأثر شد. شایعاتی در سن پترزبورگ وجود داشت که ماریا با پرنس Nikolai Golitsyn، دستیار امپراتور، رابطه برقرار کرده است و خانواده اش نگران بودند که او به زودی مستقر شود. آلفرد این شایعات را باور نکرد و آماده بود برای ازدواج با کسی که دوست دارد، بجنگد. ملکه ویکتوریا بنابراین غرورش را فروخورد و چیزی نگفت. هر دو مادر همچنان به دنبال همس