Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیا، جولیو رومانو و دیگران. او در کاخ دوکال مانتوا با تمثیل هایی از مانتنا، پروجینو، کوستا و کورِجیو تزئین شد. هم زمان، او با مهم ترین مجسمه سازان و سازندگان مدال زمان خود همکاری داشت، از جمله میکل آنژ، باستان، جیان کریستوفورو رومانو، و تولیو لومباردو، و همچنین آثار هنری روم باستان را جمع آوری می کرد. در زمینه نویسندگان، ایزابل باپیترو آرتینو، لودوویکو آریوستو، پیترو بمبو، بالداسار کاستیلیونه، ماریو اکیکولا، جیان جورجیو تریسینو و دیگران در تماس بود. در موسیقی، ایزابل از آهنگسازان بارتولومئو ترومبونچینو و مارکو کارا حمایت می کرد و خود نیز عود می نواخت. به طور غیرمعمول، او زنان را به عنوان خواننده حرفه ای در دربار استخدام می کرد، از جمله جیووانا مورسکی همسر مارچتو کارا. در معماری، او توانایی ساخت کاخ های جدید را نداشت، اما معمارانی را حمایت می کرد. ایزابل همچنین به عنوان نماد مد زمان خود شناخته می شد. "بالزو" به عنوان پوشش سر او مشهور است – اختراع او در نامه های حدود ۱۵۰۹ مستند شده و در چند پرتره از دیگر زنان در دهه های ۱۵۲۰ و ۱۵۳۰ دیده می شود. پرتره ها. با وجود حمایت های هنری قابل توجه ایزابل که شامل تعدادی پر
تره نیز می شد، تعداد کمی پرتره باقی مانده است که بتوان آن ها را به طور قطعی ایزابل نسبت داد، به ویژه در مقایسه با خواهرش بئاتریس. مشخص است که ایزابل مسن تر، ترجیح می داد پرتره های ایده آل شده داشته باشد و حتی حاضر به نشستن به عنوان مدل نبود. با این حال، می توان فرض کرد که او بر مشاهده ویژگی های شخصی خود در نتیجه کار اصرار داشته است. این تعداد اندک پرتره، «ناهمگون» شناخته می شوند (به این معنا که رنگ چشم و مو و همچنین ابروها در دو پرتره تیتیان متفاوت است). در سال ۱۴۹۵، ایزابل با قاطعیت از نشستن به عنوان مدل برای "آندره آ مانتنیا و مدونای پیروزی" خودداری کرد – جایی که تصویر او کنار همسرش قرار می گرفت – زیرا نقاش در گذشته او را «به طور بسیار بد» نقاشی کرده بود – در پرتره ای که در واقع باقی نمانده است – «که هیچ شباهتی با من نداشت». با این حال، قضاوت منفی مارکزیس به دلیل ناتوانی مانتنا در تصویر کردن واقعی او نبود، بلکه به دلیل عدم توانایی او در «تقلب طبیعی خوب» بود، یعنی ایده آل سازی. همسر او، فرانچسکو، مجبور شد تنها ژست بگیرد و مانتنا اختلال تقارن را با نقاشی سنت الیزابت، قدیس هم نام خود، به جای مارکزیس جبران کرد.
در سال های اخیر، چندین موزه تعدادی از پرتره های باقی مانده که ایزابل نامیده می شدند را به دلیل نگرانی از احتمال اشتباه در شناسایی، از مجموعه خود حذف کرده اند. سه پرتره رنگی باقی مانده هنوز هم ناهمگون هستند: "پرتره ای به نام لابلا" به عنوان جایگزینی برای پرتره تیتیان ۱۵۳۶ در وین مورد بحث قرار گرفته است، زیرا سفارش از طرف حامی ۶۰ ساله برای یک پرتره جوان تر بود؛ اگر "La Bella" ایزابل باشد، رنگ چشم، رنگ مو، ابروها و ظاهر کلی در تمام پرتره های شناخته شده همگن می شود و امکان شناسایی های بیشتر فراهم می شود. روابط با لئوناردو و نظریه مونا لیزا. در فهرست کامل آثار لئوناردو داوینچی (۲۰۱۹)، تنها ایزابلا دِ اِسته به عنوان یک جایگزین محتمل برای موضوع نقاشی مونا لیزای لئوناردو ثبت شده است، که معمولاً به عنوان پرتره ای از لیزا دل جیوکوندو در نظر گرفته می شود. لیزا همسر یک تاجر کم نام در فلورانس بود و جورجیو وازاری دربارهٔ پرترهٔ او توسط لئوناردو نوشته است– موضوعی که هنوز در مورد اینکه آیا این همان پرتره ای است که اکنون به نام مونا لیزا شناخته می شود، مورد بحث است. هیچ مقایسهٔ تصویری معتبری میان لیزا دل جیوکوندو و آثار شناخ
ته شده وجود ندارد و قالب اثر بیشتر به نفع یک حامی هنری ثروتمند سخن می گوید. تطابق مدل مو: مدال پرتره توسط جیان کریستوفورو رومانو (۱۴۹۶–۱۵۰۵) / مونا لیزا (پرادو) از کارگاه لئوناردو (۱۵۰۶–۱۵۱۹) شواهدی که ایزابلا را به عنوان موضوع این اثر مشهور تأیید می کند شامل طراحی لئوناردو به نام «ایزابلا دِ اِسته» از سال ۱۴۹۹ و نامه های او در سال های ۱۵۰۱–۱۵۰۶ است که در آن ها درخواست پرترهٔ وعده داده شده را کرده بود. استدلال های دیگر بر کوه های پس زمینه تأکید دارند که نشان دهندهٔ زادگاه موضوع نقاشی است و همچنین دستهٔ صندلی در نقاشی که به عنوان نماد رنسانس برای شناسایی پرترهٔ یک فرمانروا استفاده می شد. نسخهٔ پاک شدهٔ مونا لیزا در موزه پرادو نیز مدل موی نشان داده شده در مدال های پرترهٔ ایزابلا دِ اِسته را تأیید می کند: موهای جمع شده و حلقه های اطراف شقیقه. تنها موردی که موزه لوور (در سال ۱۹۷۵) در آن تردید داشت این بود که ایزابلا باید «بلوند» باشد، ویژگی ای که تنها در تصویر پراکنده و نامطمئن «ایزابلا در لباس سیاه» دیده می شود.
داستان دو دل فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۶ و به کارگردانی پرامود چاکراوورتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون پرادیپ کومار، ویجینتی مالا، شاشیکالا، رحمان، اوم پراکاش و نظیر حسین ایفای نقش کرده اند.
شرکت ال جی انرژی سلوشنر (LGES ؛ ) یک شرکت باتری سازی است که دفتر مرکزی آن در سئول کره جنوبی قرار دارد. LGES در کنار کاتل، پاناسونیک، اس کی اینوویشن و سامسونگ اس دی آی یکی از بزرگترین تولیدکنندگان باتری در جهان است.
حملات ۱۱ سپتامبر توسط ۱۹ هواپیماربا از سازمان شبه نظامی اسلامی القاعده انجام شد. در دهه ۱۹۹۰، اسامه بن لادن، رهبر القاعده، علیه ایالات متحده آمریکا جهاد نظامی اعلام کرد و دو "فتوا" در سال های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۸ صادر کرد. در "فتوای" سال ۱۹۹۶، او آیات قتال را نقل کرد. در هر دوی این "فتواها"، بن لادن به شدت از کمک های مالی دولت آمریکا به خانواده سلطنتی عربستان سعودی و همچنین مداخله نظامی آمریکا در جهان عرب انتقاد کرد. بن لادن در "نامه ای به مردم آمریکا" در نوامبر ۲۰۰۲، انگیزه های خود را برای حملات منتشر کرد. او در این نامه اظهار داشت که دلایل القاعده برای این حملات شامل این موارد بوده است: حمایت غرب از حمله به مسلمانان در سومالی، حمایت از اقدامات وحشیانه روسیه علیه مسلمانان در چچن، حمایت از سرکوب مسلمانان توسط هند در کشمیر، چشم پوشی از قتل عام های سال ۱۹۸۲ در لبنان، حضور نظامیان آمریکایی در عربستان سعودی، حمایت آمریکا از اسرائیل و تحریم ها علیه عراق. بن لادن و ایمن الظواهری همچنین تأکید کردند که سرکوب فلسطینیان توسط اسرائیل در جریان انتفاضه دوم، دلیل فوری بود که القاعده را وادار به انجام حملات ۱۱ سپتامبر کرد. پس از حمل
ات، دولت بوش ادعا کرد که القاعده به این دلیل به ایالات متحده حمله کرده است که «آنها از آزادی های ما متنفرند». جرج دابلیو. بوش، ۹ روز پس از حملات، در سخنرانی خود در کنگره گفت: «آنها از آنچه که ما اینجا در این مجلس می بینیم متنفرند — یک دولت منتخب دموکراتیک. رهبران آنها خودخوانده هستند. آنها از آزادی های ما متنفرند — آزادی مذهب، آزادی بیان، آزادی رأی دادن و تجمع و مخالفت با یکدیگر.» رهبری القاعده معتقد بود که ایالات متحده به تلافی تجاوزات امپریالیستی خود علیه جهان اسلام هدف قرار گرفته است. اسامه بن لادن در سخنرانی ای که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، اظهار داشت: «مردان آزاد، امنیت خود را فدا نمی کنند، برخلاف ادعای بوش که ما از آزادی متنفریم. اگر اینطور است، پس او به ما توضیح دهد که چرا ما مثلاً به سوئد حمله نمی کنیم؟» منابع. قبل از حملات، القاعده اعلامیه هایی صادر کرد که بینش هایی درباره انگیزه های حملات ارائه می دهند: یکی "فتوای" اوت ۱۹۹۶ بود و دیگری "فتوای" کوتاه تر در فوریه ۱۹۹۸. هر دو سند ابتدا در روزنامه عربی زبان قدس عربی در لندن منتشر شدند. فتوای سال ۱۹۹۸ بن لادن بیان می کرد: «حکم به کشتن آمریکایی ها و متحدانشان
– غیرنظامی و نظامی – یک وظیفه فردی برای هر مسلمانی است که می تواند این کار را در هر کشوری که امکان دارد انجام دهد، تا مسجدالاقصی و مسجدالحرام [مکه] را از چنگ آن ها آزاد کند، و برای اینکه ارتش هایشان از تمام سرزمین های اسلام خارج شوند، در حالی که شکست خورده و ناتوان از تهدید هیچ مسلمانی باشند. این مطابق با کلام خداوند متعال است که می فرماید: «و با مشرکان همگی بجنگید، چنانکه آنان همگی با شما می جنگند» و «با آنان بجنگید تا دیگر فتنه ای نباشد و عدالت و ایمان به خدا حاکم شود.»» فتوای مذکور همچنین حضور نیروهای آمریکایی در عربستان سعودی را محکوم کرد و مدعی شد که آمریکایی ها با هدف تضمین «بقا و حیات اسرائیل» در تلاشند تا جهان عرب را بالکانیز و بی ثبات کنند: «...بیش از هفت سال است که ایالات متحده، سرزمین های اسلام را در مقدس ترین مکان ها، یعنی شبه جزیره عربستان، اشغال کرده است، ثروت های آن را به غارت می برد، به حاکمانش دیکته می کند، مردمش را تحقیر می کند، همسایگانش را می ترساند، و پایگاه هایش در این شبه جزیره را به سرنیزه ای برای جنگ با مردم مسلمان همسایه تبدیل کرده است.» پس از حملات، بن لادن و ایمن الظواهری ده ها نوا
ر ویدئویی و صوتی منتشر کردند که بسیاری از آن ها به تشریح انگیزه های حملات می پرداختند. دو مورد از نشریات مهم تر، "نامه به مردم آمریکا" بن لادن در سال ۲۰۰۲ و یک نوار ویدئویی در سال ۲۰۰۴ از سوی بن لادن بود. علاوه بر اعلامیه های مستقیم بن لادن و القاعده، تحلیلگران سیاسی متعددی نیز انگیزه هایی را برای این حملات مطرح کرده اند. انگیزه های بیان شده. حمایت اسرائیل از سوی ایالات متحده. در "نامه ای به مردم آمریکا"، بن لادن حمایت ایالات متحده از اسرائیل را به عنوان یکی از انگیزه ها چنین توصیف کرد: گسترش اسرائیل یکی از بزرگ ترین جنایات است و شما رهبران جنایتکاران آن هستید. و البته نیازی به توضیح و اثبات میزان حمایت آمریکا از اسرائیل نیست. ایجاد اسرائیل جنایتی است که باید پاک شود. هر فردی که دست هایش در ارتکاب این جنایت آلوده شده است، باید بهای آن را بپردازد، و بهای سنگینی بپردازد. در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۰، بن لادن دوباره بر ارتباط بین حملات ۱۱ سپتامبر و حمایت ایالات متحده از اسرائیل تأکید کرد. حمایت از اسرائیل حتی پیش از حملات نیز در "فتوای" سال ۱۹۹۸ القاعده مطرح شده بود: هدف [ایالات متحده] همچنین خدمت به کشور کوچک یهودیان
و منحرف کردن توجه از اشغال اورشلیم و قتل مسلمانان در آنجاست. بهترین گواه این امر، اشتیاق آن ها برای نابودی عراق، قوی ترین کشور عربی همسایه، و تلاششان برای تجزیه تمام کشورهای منطقه مانند عراق، عربستان سعودی، مصر و سودان به دولت های کوچک و بی اهمیت است تا از طریق تفرقه و ضعف آن ها، بقای اسرائیل و تداوم اشغال وحشیانه صلیبی شبه جزیره را تضمین کنند. استراتژی بن لادن برای گسترش انتفاضه الاقصی. خیزش انتفاضه الاقصی در سال ۲۰۰۰ در فلسطین، به یک الهام بخش قوی برای بن لادن جهت آغاز حملات ۱۱ سپتامبر تبدیل شد. با تشدید "انتفاضه"، بن لادن دستوری را به خالد شیخ محمد و محمد عطا صادر کرد تا اجرای حملات را در تاریخی زودتر آغاز کنند. این دستور حداقل در دو موقعیت صادر شد. نخستین بار در جریان بازدید بحث برانگیز آریل شارون از حرم شریف که در سراسر جهان اسلام محکوم شد و به آغاز "انتفاضه الاقصی" انجامید؛ و دومین بار هنگامی که آریل شارون در مارس ۲۰۰۱ از کاخ سفید بازدید کرد. در طول این دوره، القاعده به شدت جنایات صهیونیستی علیه فلسطینیان را محکوم و ایالات متحده را به همدستی مستقیم در سرکوب فلسطینیان توسط اسرائیل متهم می کرد. پوشش رسان
ه ای جهان عرب از انتفاضه دوم، که جنایات اسرائیل را در سراسر جهان پخش می کرد، به عنصری مهم در موفقیت القاعده تبدیل شد. رهبران القاعده به طور مرتب بیانیه های متعددی صادر می کردند و جهاد را برای آزادسازی فلسطین، وظیفه همه مسلمانان اعلام می کردند. بن لادن دائماً تأکید می کرد که امنیت آمریکا به دلیل نقشش در به خطر انداختن امنیت فلسطینی ها، به خطر خواهد افتاد. در مصاحبه ای که در ۲۱ اکتبر ۲۰۰۱ با تیسیر علونی داشت، بن لادن اظهار داشت: «جهاد وظیفه ای است برای آزادسازی الاقصی و کمک به ناتوانان در فلسطین، عراق، لبنان و در هر کشور مسلمان. شکی نیست که آزادسازی شبه جزیره عربستان از کافران نیز یک وظیفه است... انتفاضه پربرکت سال گذشته به ما کمک کرد تا مسئله فلسطین را بیشتر به جلو ببریم. این فشار به مسائل دیگر هم کمک می کند. حمله به آمریکا به مسئله فلسطین یاری می رساند و بالعکس... ناگهان بوش و بلر اعلام کردند: «زمان آن فرا رسیده است که یک کشور مستقل برای فلسطین تشکیل شود.» در تمام سال های گذشته، این زمان نرسیده بود تا اینکه بعد از این حملات، برای تشکیل دولت فلسطینی وقت پیدا کردند. آن ها فقط زبان حملات و کشتار را می فهمند.» تح
ریم ها علیه عراق. در ۶ اوت ۱۹۹۰، چهار روز پس از تهاجم عراق به کویت، شورای امنیت سازمان ملل متحد (یوان اس سی) قطعنامه ۶۶۱ را تصویب کرد که تحریم های اقتصادی را علیه عراق اعمال می کرد. این تحریم ها شامل تحریم تجاری می شد که اقلام پزشکی و مواد غذایی را «در شرایط بشردوستانه» مستثنی می کرد، هرچند واردات آنها به شدت کنترل می شد. پس از پایان جنگ خلیج فارس و خروج عراق از کویت، تحریم ها با قطعنامه ۶۸۷ به موضوع حذف جنگ افزارهای کشتارجمعی گره خوردند. در فتوای سال ۱۹۹۸، القاعده تحریم های عراق را به عنوان دلیلی برای کشتن آمریکایی ها عنوان کرد: با وجود ویرانی بزرگی که ائتلاف صلیبی-صهیونیستی بر مردم عراق تحمیل کرده و با وجود تعداد بسیار زیاد کشته شدگان که از یک میلیون نفر فراتر رفته... با وجود همه اینها، آمریکایی ها یک بار دیگر تلاش می کنند تا کشتارهای وحشتناک را تکرار کنند، گویی به محاصره طولانی مدتی که پس از جنگ وحشیانه اعمال شد یا به تجزیه و ویرانی [این کشور] قانع نیستند... بر این اساس، و در اطاعت از دستور خدا، ما فتوای زیر را برای همه مسلمانان صادر می کنیم: حکم به کشتن آمریکایی ها و متحدانشان – غیرنظامی و نظامی – یک وظیف
ه فردی برای هر مسلمان است... در ویدئوی سال ۲۰۰۴ اسامه بن لادن، او این تحریم ها را «بزرگترین کشتار دسته جمعی کودکان که بشر تاکنون شناخته" توصیف می کند». حضور نیروهای آمریکایی در عربستان سعودی. پس از پایان جنگ خلیج فارس، ایالات متحده ۵۰۰۰ نیرو را در عربستان سعودی مستقر کرد. یکی از مسئولیت های این نیرو، عملیات دیده بان جنوبی بود که منطقه پرواز ممنوع در جنوب عراق را که پس از سال ۱۹۹۱ تعیین شده بود، اجرا می کرد. همچنین، صادرات نفت این کشور از طریق خطوط کشتیرانی خلیج فارس توسط ناوگان پنجم ایالات متحده که در بحرین مستقر است، محافظت می شود. از آنجایی که عربستان سعودی مقدس ترین مکان های اسلام (مکه و مدینه) را در خود جای داده است، بسیاری از مسلمانان از حضور نظامی دائمی آمریکا ناراحت بودند. بن لادن به شدت عصبانی بود. پیش از آغاز جنگ خلیج فارس، بن لادن سعی کرد شاهزاده سلطان، وزیر دفاع عربستان را متقاعد کند که عربستان سعودی می تواند با کمک عرب های افغان از خود دفاع کند، اما ایده های او جدی گرفته نشد. در سال ۱۹۹۲، پس از اینکه بن لادن نتوانست شاهزاده نایف، وزیر کشور عربستان را متقاعد به خروج نیروهای آمریکایی کند، او را خائن
به اسلام نامید که این امر باعث شد ملک فهد، او را عنصر نامطلوب اعلام کند. سپس بن لادن خواستار سرنگونی دولت عربستان شد و حملات تروریستی متعددی در سال های آینده در عربستان سعودی را پیش بینی کرد. حضور مستمر نیروهای آمریکایی در عربستان سعودی پس از جنگ خلیج فارس، یکی از انگیزه های اعلام شده برای حملات ۱۱ سپتامبر و بمب گذاری برج های خبر بود. علاوه بر این، تاریخ انتخاب شده برای بمب گذاری ۱۹۹۸ سفارت ایالات متحده (۷ اوت)، دقیقاً هشت سال پس از اعزام نیروهای آمریکایی به عربستان سعودی بود. بن لادن روایت های منسوب به محمد را اینگونه تعبیر می کرد که «حضور دائمی کافران در شبه جزیره عربستان» را ممنوع می داند. در سال ۱۹۹۶، بن لادن که در آن زمان در افغانستان مستقر بود، فتوایی صادر کرد که در آن علیه ایالات متحده اعلان جنگ کرد و خواستار خروج نیروهای آمریکایی از عربستان سعودی شد. در فتوای سال ۱۹۹۸، القاعده نوشت: «بیش از هفت سال است که ایالات متحده سرزمین های اسلام را در مقدس ترین مکان ها، یعنی شبه جزیره عربستان، اشغال کرده است، ثروت هایش را غارت می کند، به حاکمانش دیکته می کند، مردمش را تحقیر می کند، همسایگانش را می ترساند و پایگ
اه هایش در شبه جزیره را به سرنیزه ای برای مبارزه با مردم مسلمان همسایه تبدیل کرده است.» در مصاحبه ای در دسامبر ۱۹۹۹ با رحیم الله یوسف زی، بن لادن گفت که احساس می کند آمریکایی ها «بیش از حد به مکه نزدیک هستند» و این را یک اقدام تحریک آمیز علیه تمام جهان اسلام می داند. تخریب محیط زیست. در "نامه ای به مردم آمریکا"، بن لادن از ایالات متحده به دلیل داشتن بالاترین میزان انتشار گازهای گلخانه ای در جهان و همچنین عدم تصویب پیمان کیوتو انتقاد کرد: شما طبیعت را با پسماندهای صنعتی و گازهای خود بیش از هر ملت دیگری در تاریخ نابود کرده اید. با این حال، شما از امضای توافق نامه کیوتو سر باز می زنید تا بتوانید سود شرکت ها و صنایع حریص خود را تضمین کنید. ایمن الظواهری، گرمایش جهانی را بازتابی از «وحشی گری و حرص دنیای صلیبی غرب، با آمریکا در رأس آن» دانست. بن لادن همچنین برای مقابله با گرمایش جهانی، خواستار نابودی اقتصاد آمریکا شده است. بی اخلاقی آمریکایی. در نامه ذکر شده به مردم آمریکا، بن لادن از رفتارهای «غیراخلاقی» که در ایالات متحده به یک هنجار تبدیل شده بود، به عنوان عامل انگیزه بخش در تصمیم خود برای آغاز حملات گله کرد: دو
مین چیزی که شما را به آن فرا می خوانیم، توقف ستم، دروغ، بی اخلاقی و فسادی است که در میان شما گسترش یافته است. ما شما را به مردمی با آداب، اصول، شرافت و پاکی فرامی خوانیم؛ تا اعمال غیراخلاقی زنای غیرمحصنه، همجنس گرایی، مواد مست کننده، قمار و تجارت ربوی را کنار بگذارید. درگیری در سومالی، چچن، کشمیر، لبنان و فیلیپین. بندهای ۱بی ۴ و ۵ از بیانیه اسامه بن لادن چنین بیان می کنند: «شما در سومالی به ما حمله کردید؛ از جنایات روسیه علیه ما در چچن، از سرکوب ما توسط هند در کشمیر، و از تجاوزات یهودیان علیه ما در لبنان حمایت کردید... همچنین به شما توصیه می کنیم که از حمایت از اسرائیل دست بردارید، و به حمایت خود از هندی ها در کشمیر، روس ها علیه چچنی ها پایان دهید و نیز از حمایت از دولت مانیل علیه مسلمانان در جنوب فیلیپین دست بکشید... همچنین به شما توصیه می کنیم وسایل خود را جمع کرده و از سرزمین های ما خارج شوید. ما خیر، هدایت و درستکاری شما را می خواهیم، پس ما را مجبور نکنید که شما را به صورت محموله در تابوت برگردانیم.» آزادسازی سرزمین های اسلامی. نفوذ سلطه جویانه آمریکا در نظام سیاسی بین الملل به شدت توسط القاعده محکوم شد.
رهبری القاعده ادعا می کرد که آمریکا به دلیل سیاست های خصمانه دولت هایش، مانند حمایت از صهیونیسم، تجاوز نظامی به کشورهای سراسر جهان اسلام، حمایت از رژیم های سرکوبگر، امپریالیسم فرهنگی آمریکا و غیره، به هدفی مشروع برای حمله تبدیل شده است. القاعده به دنبال همکاری با کشورهایی بود که از دخالت در امور مسلمانان و امپریالیسم آمریکا پرهیز می کردند. در سخنرانی ای که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، اسامه بن لادن اظهار داشت: «آزادگان امنیت خود را از دست نمی دهند، برخلاف ادعای بوش که ما از آزادی متنفریم. اگر اینطور است، پس بگذارید او به ما توضیح دهد که چرا ما مثلاً به سوئد حمله نمی کنیم؟ و ما می دانیم که متنفران از آزادی، روحیه های سرکشی مانند آن ۱۹ نفر – رحمت خدا بر آنها باد – ندارند. نه، ما می جنگیم، زیرا ما آزادگانی هستیم که تحت ستم به خواب نمی رویم. ما می خواهیم آزادی را به ملت خود بازگردانیم، همان طور که شما ملت ما را ویران می کنید. ما نیز ملت شما را ویران خواهیم کرد. هیچ کس جز یک دزد احمق با امنیت دیگران بازی نمی کند و سپس خود را متقاعد می سازد که در امان خواهد بود. در حالی که افراد متفکر، هنگامی که فاجعه ای رخ می دهد، اولویت
خود را یافتن علل آن قرار می دهند تا از وقوع دوباره اش جلوگیری کنند.» انگیزه های استنباطی. تحلیلگران سیاسی، انگیزه هایی را برای این حملات استنباط کرده اند که صراحتاً توسط القاعده بیان نشده بودند، مانند جهانی شدن و تمایل به تحریک ایالات متحده. الیوت نیمن اظهار داشت که ارتباط هایی که تحلیلگرانی مانند والت و میرشایمر و بسیاری از روشنفکران آلمانی بین ۱۱ سپتامبر و اسرائیل برقرار می کنند، غیرتاریخی هستند. او استدلال می کند که خود فلسطینی ها نیز بارها به خیانت یک رهبر عرب پس از دیگری از زمان تأسیس دولت اسرائیل اشاره کرده اند، و بن لادن هم از این قاعده مستثنی نیست، چرا که او هرگز هیچ نگرانی برای آرمان فلسطین نشان نداد تا زمانی که تحت تأثیر ایمن الظواهری قرار گرفت و تصمیم گرفت از فلسطینی ها به عنوان ابزاری برای جلب حمایت مسلمانان شبه نظامی استفاده کند. القاعده و حماس همچنان روابط پرتنش و دشواری دارند و استدلال می شود که اهداف متفاوتی در قبال مناقشه اسرائیل و فلسطین دنبال می کنند. انگیزه مذهبی. دانیل بنجامین و استیون سایمون، در کتاب خود با عنوان «عصر وحشت مقدس»، استدلال می کنند که حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر کاملاً مذهبی
بوده اند. این حملات «یک آیین مذهبی... با هدف بازگرداندن نظم اخلاقی به جهان که توسط دشمنان اسلام فاسد شده بود»، تلقی می شوند. این اقدامات نه سیاسی و نه استراتژیک، بلکه «یک عمل رستگاری» بودند که به منظور «تحقیر و کشتار کسانی که حاکمیت مطلق خداوند را به چالش کشیدند» انجام شدند. ریموند ابراهیم، به عنوان پژوهشگر در کتابخانه کنگره، تفاوت قابل توجهی بین پیام های القاعده به زبان انگلیسی که برای مخاطبان غربی بود، و پیام ها و اسناد عربی القاعده که خطاب به مخاطبان مسلمان بود، کشف کرد. پیام های خطاب به غرب، دلایلی را برای انتقام جویی بر اساس «زبان 'تقابل'» فهرست می کردند. در مقابل، متون برای مخاطبان مسلمان حاوی انگیزه های الهیاتی بودند و هیچ اشاره ای به اقدامات کشورهای غربی در آن ها وجود نداشت. جهانی شدن. برنارد لوئیس، معروف ترین فردی است که ایده «تحقیر» جهان اسلام را در نتیجه جهانی سازی مطرح کرده است. او در کتاب سال ۲۰۰۴ خود با عنوان "بحران اسلام: جنگ مقدس و ترور نامقدس"، استدلال می کند که خصومت نسبت به غرب، به بهترین شکل با افول امپراتوری قدرتمند عثمانی، و ترکیب آن با واردات ایده های غربی، همچون سوسیالیسم عربی، لیبرال
یسم عربی و سکولاریسم عربی قابل درک است. در طول سه قرن گذشته، جهان اسلام سلطه و رهبری خود را از دست داده و از غرب مدرن و شرق که به سرعت در حال مدرن شدن است، عقب مانده است. این شکاف فزاینده، مشکلات فزاینده ای را، هم از نظر عملی و هم عاطفی، ایجاد کرده است که حاکمان، متفکران و شورشیان اسلام هنوز پاسخی مؤثر برای آن ها نیافته اند. در مقاله ای با عنوان «روح تروریسم»، ژان بودریار، ۱۱ سپتامبر را اولین رویداد جهانی توصیف کرد که «خود فرآیند جهانی سازی را زیر سؤال می برد.» تحریک به جنگ با ایالات متحده. برخی از کارشناسان خاورمیانه، مانند مایکل اسکات دورن و پیتر برگن، استدلال کرده اند که ۱۱ سپتامبر یک روش استراتژیک برای تحریک آمریکا به جنگی بود که می تواند یک انقلاب پان اسلامی را برانگیزد. دورن معتقد است که این حملات به بهترین شکل، به عنوان بخشی از یک درگیری مذهبی در داخل جهان اسلام قابل فهم هستند. او در مقاله ای نوشت که پیروان بن لادن «خود را جزیره ای از مؤمنان واقعی می دانند که در دریایی از شرارت احاطه شده اند.» دورن همچنین استدلال کرد که بن لادن امیدوار بود که انتقام جویی آمریکا، ملت های عرب را علیه غرب متحد کند و انقلا
ب هایی را در کشورهای عربی و جاهای دیگر شعله ور سازد، و ویدئوهای اسامه بن لادن تلاش داشتند تا یک واکنش غریزی در خاورمیانه ایجاد کنند که هدف آن، واکنش خشونت آمیز شهروندان مسلمان به افزایش دخالت آمریکا در منطقه بود. برگن استدلال کرد که حملات، بخشی از برنامه ای بودند تا ایالات متحده حضور نظامی و فرهنگی خود را در خاورمیانه افزایش دهد و در نتیجه مسلمانان را مجبور به مقابله با ایده یک دولت غیرمسلمان کند و دولت های اسلامی محافظه کار در منطقه تأسیس شوند. جرج دابلیو. بوش، رئیس جمهور آمریکا، در واقع جنگ علیه تروریسم را اعلام کرد که نتیجه آن از دست رفتن موقت کنترل طالبان بر افغانستان پس از دو دهه جنگ بود. با وجود انتقادها مبنی بر اینکه دولت عراق هیچ دخالتی در حملات ۱۱ سپتامبر نداشت، بوش حمله ۲۰۰۳ به عراق را بخشی از جنگ علیه تروریسم اعلام کرد. واکنش و بی ثباتی های ناشی از آن، به ظهور داعش و ایجاد موقت یک خلافت اسلامی در مناطق تحت کنترل خود در عراق و سوریه منجر شد، تا اینکه داعش قلمرو خود را بر اثر شکست های نظامی از دست داد. تحقیق در مورد تروریسم انتحاری. رابرت پیپ ۳۱۵ حادثه را شناسایی کرد که به جز ۱۴ مورد، همه آن ها را در
۱۸ کارزار مختلف دسته بندی کرد. این ۱۸ مورد، دو عنصر مشترک داشتند و همه به جز یکی، عنصر سومی را نیز دارا بودند: ۱) اشغالگری خارجی؛ ۲) توسط یک کشور دموکراتیک؛ ۳) که دینی متفاوت داشت. میا بلوم نیز با بستگان و آشنایان تروریست های انتحاری مصاحبه کرد. نتایج او تا حد زیادی از یافته های پیپ حمایت می کند و نشان می دهد که بدون وجود اشغالگری خارجی، جذب افراد برای مأموریت های انتحاری بسیار دشوارتر است.
آلخاندرو آگیلار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا است که در پست مهاجم برای تیم اف سی آریزونا بازی می کند. وی در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
کدکس S1 (یا MS1؛ که پیش تر به نام کدکس ساسون -۱۰۵۳ و همچنین صفرا، JUD 002 شناخته می شد) یک کدکس مسورایی شامل هر ۲۴ کتاب عهد عتیق عبری است که به سده دهم میلادی نسبت داده می شود. این نسخه به اندازه کدکس حلب قدیمی و یک قرن قدیمی تر از کدکس لنینگراد (از سال 1008 میلادی)، قدیمی ترین نسخه کامل شناخته شده از کتاب مقدس عبری، در نظر گرفته می شود. بر اساس دیدگاهی دیگر، ممکن است این نسخه به اواخر سده نهم میلادی تعلق داشته باشد. کدکس حلب زمانی که در سال ۱۹۵۸ در اسرائیل دوباره پدیدار شد، ۴۰٪ از برگ های خود را از دست داده بود، در حالی که در کدکس ساسون - ۱۰۵۳ تنها دوازده برگ به طور کامل مفقود است و صدها برگ دیگر به صورت جزئی آسیب دیده اند. کاتب S1 به طور غیرمعمولی بی دقت بوده است؛ او اغلب نشانه گذاری، علائم اعراب و حرکات را فراموش می کرد و همچنین در ده ها مورد در نگارش همخوانی دچار خطا شده است. نام. کدکس S1 نام خود را از مالک پیشینش، دیوید سلیمان ساسون (۱۸۸۰-۱۹۴۲)، گرفته است. او همچنین مالک نسخه های خطی مهم دیگری بود، از جمله پنتاتوک دمشق مربوط به سده دهم (ساسون ۵۰۷) که اکنون در کتابخانه ملی اسرائیل در اورشلیم نگهداری می شو
د. ویژگی های داخلی. کدکس S1 با سه ستون در هر صفحه نوشته شده است. مسورای کوچک (masora parva) کامل است، اما مسورای بزرگ (masora magna) تنها در چند صفحه دیده می شود. علائم اعراب از جمله نقطه تشخیص شین و سین، دَگِش، ماقف و پاسِق به طور مکرر حذف شده اند. هنگامی که یک حرکت روی همخوان های متوالی تکرار می شود، S1 اغلب تنها حرکت اول را نشان می دهد. به طور کلی، الف ها به جای حرکت حَطَف، شِوای عادی دریافت می کنند. در موارد اختلاف، S1 در ۴۰٪ موارد با سنت بن عاشر، در ۲۰٪ موارد با بن نفتالی، و در ۴۰٪ موارد با هیچ یک همخوانی ندارد. علامت «گَعیا» در هجای باز کمتر از کدکس حلب ثبت شده است. «سوف پَسوک» نیز گاه در پایان آیات فراموش می شود. تاریخچه و منشاء. کدکس S1 شامل یک مسورای بزرگ ناقص (تا فولیوی ۴۵۲) است که ظاهراً توسط کاتب بعدی افزوده شده و به هارون بن موسی بن عاشر و کدکس حلب اشاره دارد. این نسخه توسط مالک کنونی اش، جکی صفرا، با روش کربن به اواخر سده نهم تا اوایل سده دهم میلادی تاریخ گذاری شده است. ابعاد آن ۱۲ در ۱۴ اینچ (۳۰ × ۳۶ سانتی متر) است و دارای یک صحافی چرمی ساده مربوط به قرن بیستم می باشد. در سده های نخستین وجود خو
د، این کتاب در سراسر خاورمیانه دست به دست شد و از مالک خود، خلف بن ابراهیم، به اسحاق بن حزقیل العطار منتقل گردید و سپس به پسران او، حزقیل و میمون، رسید. در سده سیزدهم، این نسخه به کنیسه ای در ماکِسین (که امروزه مَرْکَده در استان حسکه سوریه است) وقف شد. پس از ویرانی کنیسه، یا به دست مغول ها در اواخر سده سیزدهم یا به دست تیموریان در آغاز سده پانزدهم، این کدکس به ملکیت سلمه بن ابی الفخر درآمد، در حالی که کنیسه در انتظار بازسازی بود؛ بازسازی ای که هرگز انجام نشد. ظهور عمومی دوباره. ششصد سال بعد، این کدکس دوباره پدیدار شد؛ زمانی که دیوید سلیمان ساسون آن را در سال ۱۹۲۹ به قیمت ۳۵۰ پوند از مالکی که در آنکارای امروزی ترکیه زندگی می کرد، خریداری کرد و برگه نشان کتاب خود را به صحافی داخلی نسخه افزود. هرچند این کتاب در سده بیستم برای پژوهشگران شناخته شده بود، اما همچنان در مالکیت خصوصی باقی ماند. این نسخه تا سال ۱۹۷۸ در تملک بازماندگان دی.اس. ساسون بود، زمانی که آن ها آن را از طریق ساتبیز زوریخ به صندوق بازنشستگی راه آهن بریتانیا فروختند. کدکس S1 تنها یک بار، در سال ۱۹۸۲، در موزه بریتانیا به نمایش گذاشته شد.[14] این دست