Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسطوره شناسی هوپی مربوط به سنت مذهبی و اسطوره ای پیچیده هوپی ها است که قدمت آن به قرن ها پیش برمی گردد. این که قطعاً همه هوپی ها به عنوان یک گروه به آن اعتقاد دارند یا نه دشوار است. مانند فرهنگ شفاهی بسیاری از جوامع دیگر، اسطوره شناسی هوپی به طور یکسان و یک دست روایت نمی شود و هر تخت تپه هوپی یا حتی هر روستا ممکن است روایت خاص خود را از یک داستان خاص داشته باشد، اما «در اصل، انواع اسطوره های هوپی شباهت های زیادی با یکدیگر دارند.» همچنین مشخص نیست که داستان هایی که به غیر هوپی ها توسط انسان شناسان و قوم نگاران گفته می شود، نمایانگر باورهای اصیل هوپی هستند یا صرفاً داستان هایی هستند که برای افراد کنجکاو گفته می شوند که آموزه های مقدس هوپی را حفظ می کنند. هارولد کورلندر متخصص فرهنگ عامه می گوید: «نوعی بی میلی در هوپی ها درباره بحث در مورد موضوعاتی که می توانند اسرار آیینی یا سنت های دین محور تلقی شوند، وجود دارد.» خدایان اصلی. بیشتر داستان های آفرینش هوپی حول محور تاوا، روح خورشید، می چرخد. تاوا خالق است و او بود که «جهان اول» را از توکپلا یا فضای بی پایان و همچنین ساکنان اولیه آن شکل داد. هنوز هم رسم است که ماد
ران هوپی برای نوزادان خود از خورشید طلب برکت کنند. روایت های دیگر می گویند که تاوا یا تایووا، ابتدا سوتوکنانگ را که او را برادرزاده خود می نامید، آفرید و او را فرستاد تا نه جهان را طبق نقشه خود خلق کند. سوتوکنگ همچنین «زن عنکبوتی» را خلق کرد که پیام آور خالق و واسطه ای بین خدا و مردم باشد. در برخی از نسخه های اسطوره آفرینش هوپی، او تمام حیات را تحت هدایت سوتوکنانگ می آفریند. داستان های دیگری می گویند که زندگی توسط زن سرسخت غرب و زن سرسخت شرق خلق شده است، در حالی که خورشید صرفاً این روند را مشاهده کرده است. ماساوو (Maasaw، Mausauu)، مرد اسکلتی، روح مرگ، خدای زمین، دروازه بان جهان پنجم و نگهبان آتش بود. او همچنین استاد جهان بالا یا جهان چهارم بود و زمانی که مردمان نیک از شر جهان سوم به سوی وعده جهان چهارم گریختند، آن جا بود. ماساوو کسی توصیف شده که ماسکی زشت بر صورت داشته است، اما باز هم با نشان دادن تنوع اسطوره ها در میان هوپی ها، ماساوو به طور متناوب مردی خوش قیافه و جواهرنشان در زیر ماسکش یا موجودی خونین و ترسناک توصیف شده است. همچنین به او صفات خیرخواهانه نیز نسبت داده شده است. از دیگر خدایان مهم می توان به
خدایان دوقلوی جنگ، کچینا و کایوتِی حیله گر اشاره کرد. ذرت برای معیشت و مذهب هوپی حیاتی است. «برای هوپی های سنتی، ذرت پیوند اصلی است. جوهره آن از نظر فیزیکی، معنوی و نمادین، در وجودشان نفوذ می کند. برای مردم مساس، ذرت به خودی خود، معاش، شیء تشریفاتی، پیشکش دعا، نماد و موجودی ذی شعور است. ذرت به معنای واقعی کلمه مادر است، که مردم ذرت را دریافت می کنند و به گوشت آن ها تبدیل می شود، همان طور که شیر مادر به گوشت کودک تبدیل می شود.» چهار جهان. بری پریتزکر می نویسد: «طبق افسانه هوپی، وقتی زمان و مکان آغاز شد، روح خورشید (تاوا) جهان اول را آفرید، که در آن موجودات حشره مانند در غارها زندگی می کردند. تاوا با هدف بهبود، روحی به نام مادربزرگ عنکبوتی را به جهان زیرین فرستاد. مادربزرگ عنکبوتی اولین موجودات را در سفری طولانی به جهان دوم هدایت کرد، که در آن ظاهر گرگ و خرس به خود گرفتند. از آن جایی که این حیوانات از حیوانات قبلی شادتر نبودند، تاوا جهان سوم را جدید ساخت و دوباره مادربزرگ عنکبوتی را فرستاد تا گرگ ها و خرس ها را به آن جا منتقل کند. زمانی که به آ جا رسیدند تبدیل به انسان شده بودند.» مادربزرگ عنکبوتی به آن ها باف
ندگی و سفالگری آموخت و یک مرغ مگس خوار برایشان یک مته کمانی آورد. ورود به جهان چهارم. دو روایت اصلی در مورد ظهور هوپی ها در جهان چهارم وجود دارد. در یک نسخه، پس از آن که شر در میان مردم جهان سوم شیوع یافت، با کمک مادربزرگ عنکبوتی یا ارواح پرندگان، یک نی بامبوی توخالی در بدو ورود جهان سوم به جهان چهارم رشد کرد. این ورودی "سیپاپو" گرند کنیون است. به گفته بری پریتزکر، «مردمی که قلب های خوبی (مهربانی) داشتند، به جهان چهارم راه یافتند.» روایت دیگر می گوید که تاوا جهان سوم را در یک سیل بزرگ نابود کرد. قبل از نابودی، مادربزرگ عنکبوتی افراد درستکارتر را در نی های توخالی که به عنوان قایق استفاده می شدند مهر و موم می کرد. وقتی به قطعه کوچکی از زمین خشک رسیدند، مردم چیزی جز آب در اطراف خود ندیدند، حتی پس از کاشتن یک جوانه بزرگ بامبو، بالا رفتن از آن و نگاه کردن به اطراف. سپس مادربزرگ عنکبوتی به مردم گفت که با نی های بیشتری قایق بسازند و با استفاده از «سنگ های پله» جزیره در طول مسیر، مردم به سمت شرق حرکت کردند تا به سواحل کوهستانی جهان چهارم رسیدند. اگرچه ممکن است نتوان به طور قطعی مشخص کرد که کدام داستان اصلی یا «صحیح ت
ر» است، هارولد کورلندر می نویسد، حداقل در اورایبی (قدیمی ترین روستای هوپی) داستان "سیپاپو" به بچه های کوچک گفته می شود و داستان سفر دریایی به آن ها مربوط می شود. او بیان می کند که حتی نام قبیله آب هوپی (پاتکینیامو) به معنای «سکونتگاه روی آب» یا «خانه قایقی» است. او اشاره می کند که داستان "سیپاپو" بر والپی متمرکز است و به طور کلی در بین هوپی ها پذیرفته تر است. به گفته بری پریتزکر، «در جهان چهارم، مردم درس های زیادی در مورد شیوه صحیح زندگی آموختند. آن ها یاد گرفتند که ماساوو را پرستش کنند، کسی که تضمین می کرد مردگان به سلامت به جهان زیرین بازگردند و چهار لوح مقدس را به آنها داد که به شکل نمادین، سرگردانی ها و رفتار صحیح آن ها را در جهان چهارم ترسیم می کرد. ماساوو همچنین به مردم گفت که مراقب "پاهانا"، برادر سفید گمشده، باشند.» مهاجرت ها. هوپی ها به محض ورودشان به جهان چهارم، تقسیم شدند و به مجموعه ای از مهاجرت های بزرگ در سراسر سرزمین روی آوردند. گاهی اوقات توقف می کردند و شهری می ساختند، سپس آن را رها می کردند تا به مهاجرت ادامه دهند. آن ها نمادهای خود را روی صخره ها باقی می گذاشتند تا نشان دهند که هوپی آن جا ب
وده است. مدت ها مردم متفرق در گروه هایی از خانواده ها سرگردان بودند و سرانجام قبیله هایی را تشکیل دادند که به نام رویداد یا نشانه ای که یک گروه خاص در سفر خود دریافت کرده بود، نام گذاری شدمی شدند. این طوایف برای مدتی به عنوان یک جامعه متحد سفر می کردند، اما به ناچار اختلاف نظر پیش می آمد، طایفه از هم می پاشید و هر بخش راه جداگانه ای را در پیش می گرفت. همچنان که قبایل سفر می کردند، اغلب به هم می پیوندند و گروه های بزرگی تشکیل می دهند، اما این انجمن ها منحل می شوند و سپس با قبایل دیگر تشکیل می شوند. این دوره های متناوب زندگی هماهنگ که با شرارت، نزاع و جدایی دنبال شدند، بخش مهمی از اسطوره های هوپی را تشکیل می دهند. این الگو ظاهراً در جهان اول آغاز شده و حتی تا تاریخ معاصر نیز ادامه دارد. هر طایفه هوپی در مسیر مهاجرتشان می بایست از هر جهت به دورترین نقطه زمین می رفت. در دوردست های شمال، سرزمینی پوشیده از برف و یخ وجود داشت که «درب پشتی» نامیده می شد، اما این در به روی هوپی ها بسته بود. هوپی ها می گویند که مردمان دیگری از طریق درب پشتی به جهان چهارم آمده اند. درب پشتی می تواند به پل برینگا اشاره داشته باشد که آسیا
را به آمریکای شمالی متصل می کرد. هوپی ها در مهاجرت هایشان توسط نشانه های مختلف هدایت می شدند، یا توسط مادربزرگ عنکبوتی کمک می شدند. سرانجام، قبایل هوپی مهاجرت های خود را به پایان رساندند و به مکان فعلی خود در شمال شرقی آریزونا هدایت شدند. بیشتر روایت های هوپی حاکی از آن است که ماساوو، روح مرگ و ارباب جهان چهارم، سرزمین خود را به آن ها بخشیده است. لوح های هوپی مقدس. سنت هوپی از لوح های مقدسی می گوید که توسط خدایان مختلف به هوپی ها داده شده است. مانند بیشتر اساطیر هوپی، روایت ها در مورد زمان و نحوه دقیق اهدای لوح ها متفاوت است. شاید گفته شود که مهم ترین آن ها در اختیار قبیله آتش است و مربوط به بازگشت پاهانا است. در یک روایت، یکی از بزرگان قبیله آتش نگران بود که مردمش هنگام بازگشت از شرق، پاهانا را نشناسند. بنابراین او طرح های مختلفی از جمله یک پیکره انسانی را روی سنگ حکاکی کرد و سپس بخشی از سنگ را که شامل سر پیکره بود، جدا کرد. این بخش به پاهانا داده شد و به او گفته شد که آن را با خود برگرداند تا هوپی ها فریب جادوگر یا ساحره را نخورند. کچینا. یکی از انجمن های مذهبی هوپی، انجمن "کاتسینا" است. به گفته بری پریتزک
ر، «ارواح با انعکاس ارتباط نزدیک بین دنیای زندگان و مردگان، نقش اساسی در سرزمین زندگان ایفا می کنند. آن ها با ابرها و موجودات فراطبیعی خیرخواه به نام "کچینا" (جمع کاتسینا) مرتبط هستند که در قله های سانفرانسیسکو درست در شمال فلگستف، آریزونا ساکن هستند.» به گفته سوزان و جیک پیج، کاتسینام «ارواح همه چیزهای جهان، سنگ ها، ستارگان، حیوانات، گیاهان و اجدادی هستند که زندگی خوبی داشته اند.» حدود ۱۳۲۵ ماسک کچینا و رقصندگان کچینا به عنوان هنر صخره ای وجود دارند. هوپی ها می گویند که در طول یک خشکسالی بزرگ، صدای آواز و رقص از قله های سانفرانسیسکو به گوششان رسید. پس از بررسی با کچیناها ملاقات کردند که به همراه هوپی ها به روستاهایشان بازگشتند و اشکال مختلف کشاورزی را به آن ها آموختند. هوپی ها معتقدند که شش ماه از سال، ارواح کچینا در روستاهای هوپی زندگی می کنند. مراسم نه روزه "نیمان" یا بازگشت به خانه، فصل کچینا را با رقص کچینا در فضای باز به پایان می رساند، که در آن صف کچیناها هدایای برداشت محصول را برای تماشاگران و عروسک های کچینا را برای دختران جوان می آورند. هر ساله گروه های مختلفی از کچیناها اجرا دارند. محبوب ترین آن ها
گروه همیس ازهستند که با همراهی انواع ماناهای کچینا اجرا می کنند. پس از رقص بازگشت به خانه در اواخر ژوئیه یا اوایل اوت، کچیناها به مدت شش ماه به قله های سانفرانسیسکو بازمی گردند. هوپی ها معتقدند که این رقص ها برای حفظ هماهنگی و تعادل جهان حیاتی هستند. این کار هدف حیاتی و مهم دیگری هم دارد و آن آوردن باران به سرزمین خشک هوپی ها است. در فرهنگ عامه. او این دو، یعنی زمین و آب را به مکان هایی تقسیم کرد که حیات می توانست از آن ها سرچشمه بگیرد. کوه ها و دره ها و آب ها، همه سر جای خودشان بودند. سپس سوتوکنانگ نزد تایووا رفت و گفت: «می خواهم ببینی چه کار کرده ام. و خوب عمل کرده ام.» و تایووا نگاهی انداخت و گفت: «خیلی خوب است. اما هنوز کار تو تمام نشده. حالا باید انواع حیات را خلق کنی و آن را طبق نقشه من به حرکت درآوری.»... و به فضا رفت و ماده ای جمع آوری کرد تا یاور خود، پیرزن عنکبوتی را بیافریند. سوتوکنگ گفت: «زن عنکبوتی به همه جایت نگاه کن.» «این جا اکنون فضای بی پایانی است، اما در جهان هیچ حرکت شادی بخشی وجود ندارد. جهان...» [سپس برق قطع می شود.]دهه ها بعد وقتی ادیِ بالغ به همراه همسر و فرزندانش به همان پیاده رویی ک
ه مأموریت رؤیایی شمن در آن بود برمی گردند، آن مکان جنگل مرلین نامیده می شود.
محاصره ایله () در سال ۱۱۷۰، نبردی میان نیروهای صلاح الدین ایوبی و نیروهای صلیبی در ایله (عقبه امروزی) بود که با پیروزی صلاح الدین و نیروهایش و فتح عقبه توسط او همراه بود. ایله که در عهد بالدوین یکم پادشاه اورشلیم توسط نیروهای اورشلیم فتح شد تا سال ۱۱۷۰ جنوبی ترین بخش و قلمروی پادشاهی اورشلیم به شمار می رفت. این منطقه همچنین نقطه ای کلیدی در مسیر زائران مسلمان از مصر به سمت مکه بود.
روستای اسپیتزینگ زه در ایالت بایرن آلمان یک روستای کوچک کوهستانی در جنوب ایالت بایرن آلمان است که به خاطر دریاچهٔ زیبای اسپیتزینگ زه و طبیعت بکر آلپی اطراف آن شهرت دارد. این روستا با حدود ۲۰۰ نفر جمعیت دائمی، بخشی از شهر شلیرزی در ناحیهٔ میزباخ است. به دلیل چشم اندازهای کم نظیر کوهستانی و دسترسی نسبتاً آسان از مونیخ، اسپیتزینگ زه یکی از مقاصد محبوب گردشگری در تمام فصول سال به شمار می رود. موقعیت جغرافیایی و مشخصات طبیعی. روستای کوهستانی اسپیتزینگ زه در ارتفاع حدود ۱۰۸۴ متر از سطح دریا در بخش آلپ باواریای شمالی (رشته کوه های منگفال) واقع شده است. این آبادی در ساحل شرقی دریاچهٔ اسپیتزینگ زه قرار دارد و زیرمجموعهٔ اداری شهر شلیرزی (بازار-شهری در ناحیهٔ میزباخ) محسوب می شود. اسپیتزینگ زه در حدود ۵ کیلومتری جنوب دریاچهٔ شلیرزی و حدود ۸۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر مونیخ واقع شده است. پیرامون این روستا را جنگل های انبوه کوهستانی و قله های آلپی فرا گرفته اند که چشم اندازی تماشایی به روستا و دریاچه بخشیده اند. آب وهوای منطقه کوهستانی و مرطوب است و زمستان هایی سرد همراه با بارش برف قابل توجه دارد. تاریخچه و پیشینه تاریخی.
سکونت انسانی در ناحیه اسپیتزینگ زه تا پیش از توسعه گردشگری بسیار محدود بود و این منطقه عمدتاً به عنوان مرتع تابستانی دامداران و شکارگاه اشراف مورد استفاده قرار می گرفت. یکی از قدیمی ترین بناهای منطقه کلبه ای به نام آلته وورتس هوتّه است که در سال ۱۷۲۰ میلادی تأسیس شد و در آن مشروب گیاهی حاصل از ریشه ژنتیان تقطیر می شد. این کلبه به مرور به یک اقامتگاه روستایی مهم تبدیل گردید و نشان می دهد که حتی در قرون گذشته نیز رفت وآمدهایی به این دره صورت می گرفته است. جاذبه های گردشگری. دریاچهٔ اسپیتزینگ زه مهم ترین جاذبهٔ طبیعی این روستاست که با آب زلال و مناظر کوهستانی اطراف، گردشگران بسیاری را به خود جذب می کند. مسیری به طول حدود ۳ کیلومتر گرداگرد دریاچه احداث شده که برای پیاده روی و دوچرخه سواری مناسب است. در حاشیهٔ دریاچه مکان هایی برای استراحت و لذت بردن از چشم انداز وجود دارد؛ از جمله کافه رستوران های سنتی که در آن ها می توان خوراکی ها و شیرینی های محلی باواریایی مانند «کایزرشمارن» و اشتریدل سیب را صرف کرد. در مرکز روستا کلیسای کوچک سنت برنهارد قرار دارد که در سال ۱۹۳۸ افتتاح شده و عنوان مرتفع ترین کلیسای پاریشی آلما
ن را دارد. این کلیسا که وقف سنت برنهارد (قدیس حامی کوه نوردان و اسکی بازان) است، خود به یکی از دیدنی های فرهنگی روستا بدل شده و بازدید از آن برای علاقه مندان خالی از لطف نیست. مسیرهای دسترسی و حمل ونقل. مسیر دسترسی اصلی به اسپیتزینگ زه یک جاده کوهستانی فرعی (جاده اسپیتزینگ زه) است که از جادهٔ B307 بین شهرهای شلیرزی و بایریش تسل منشعب می شود. فاصله این روستا از شهر مونیخ حدود ۸۰ کیلومتر است که با خودرو در حدود یک ساعت طی می شود. در ماه های زمستان ممکن است استفاده از زنجیر چرخ برای خودروها توصیه شود، هرچند معمولاً این جاده به خوبی برف روبی و باز نگاه داشته می شود. نزدیک ترین ایستگاه قطار به اسپیتزینگ زه، ایستگاه فیش هاوزن-نوهاوز (واقع در بخش شلیرزی) است که حدود ۷ کیلومتر با روستا فاصله دارد.
محاصره اسکندریه () در سال ۱۱۷۴، محاصره ای کوتاه مدت و ناموفق از جانب نیروهای نورمن از پادشاهی سیسیل به رهبری تانکرد، پادشاه این کشور به قصد مقابله با حکومت صلاح الدین ایوبی در مصر و حمایت از قلمروهای صلیبی به خصوص پادشاهی اورشلیم پس از مرگ امالریک پادشاه اورشلیم بود.
نبرد بانیاس ()، نبردی در سال ۱۱۷۹ میلادی میان نیروهای پادشاهی اورشلیم به رهبری بالدوین چهارم پادشاه اورشلیم و صلاح الدین ایوبی بود که با پیروزی ایوبیان و عقب نشینی نیروهای پادشاهی همراه بود.
حمله به عکا () در سال ۱۱۷۹ به وقوع پیوست زمانی که ناوگان ایوبیان به دستور صلاح الدین ایوبی به سمت بندر عکا حمله کرد. ناوگان ایوبی طی این حمله دریایی موفق شدند ضمن آسیب زدن به دژ و بندر عکا، کشتی های بسیاری را غرق و به تصرف خود دربیاورند.
محاصره کوکب الهوا () در اواخر سال ۱۱۸۷ به وقوع پیوست که نیروهای صلاح الدین قلعه و دژ شوالیه های مهمان نواز، کوکب الهوا، به محاصره خود درآوردند و در نهایت پس از یکسال موفق به مسخر کردن قلعه شدند.
محاصره لاذقیه () در ژوئیه ۱۱۸۸ میان نیروهای ایوبیان به رهبری صلاح الدین ایوبی و نیروهای شاهزاده نشین انطاکیه به رهبری بوهموند سوم در نزدیک بندر لاذقیه به وقوع پیوست که با پیروزی نیروهای ایوبی و صلاح الدین ایوبی همراه بود.
محاصره قلعه صهیون () در ژوئیه ۱۱۸۸ میلادی میان نیروهای ایوبی به رهبری صلاح الدین ایوبی و شوالیه های مهمان نواز مستقر در قلعه صهیون به وقوع پیوست که پس از چند روز محاصره، قلعه تسلیم نیروهای ایوبی شد.
محاصره شغور () در اوت ۱۱۸۸ میان نیروهای ایوبیان به رهبری صلاح الدین ایوبی و نیروهای شاهزاده نشین انطاکیه در نزدیکی جسرالشغور امروزی به وقوع پیوست که در نهایت با پیروزی صلاح الدین و تصرف دژهای آن ناحیه به پایان رسید.
محاصره قلعه برزی () در سال ۱۱۸۸ توسط نیروهای ایوبی به رهبری صلاح الدین ایوبی آغاز شد که در نهایت ایوبیان موفق شدند پس از سه روز محاصره قلعه برزی که در کنترل شاهزاده نشین انطاکیه بود، را تصرف کنند.
محاصره صفد () در نوامبر و دسامبر ۱۱۸۸ میان توسط نیروهای صلاح الدین ایوبی و برادرش سیف الدین العادل در برابر نیروهای مدافع صفد، شوالیه های معبد و مهمان نواز، به وقوع پیوست که با پیروزی نیروهای ایوبی همراه بود.
نبرد یافا () در سال ۱۱۹۷ میان نیروهای ایوبی به رهبری سیف الدین العادل و نیروهای پادشاهی اورشلیم در نزدیکی یافا به وقوع پیوست که با پیروزی نیروهای مسیحی و سقوط یافا به پایان سید.
بازی تاماک () یک شهرک در شهرستان ایلیشفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
دیومیه وو () یک شهرک در شهرستان ایلیشفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
محاصره تورون () میان نیروهای مشترک پادشاهی اورشلیم و امپراتوری مقدس روم و نیروهای ایوبی مدافع قلعه تورون به وقوع پیوست که پس چند ماه محاصره، نیروهای متحد صلیبی شکست خورده و مجبور به عقب نشینی شدند.
متون اوگاریتی مجموعه ای از متون کهن خط میخی هستند که در سال ۱۹۲۸ در اوگاریت (راس شمرا) و راس ابن هانی در سوریه کشف شدند و به زبان اوگاریتی نوشته شده اند، زبانی که در غیر این صورت ناشناخته و از زبان های سامی شمال غربی است. تاکنون حدود ۱۵۰۰ متن و قطعه کشف شده است. این متون در سده های سیزدهم و دوازدهم پیش از میلاد نوشته شده اند. مشهورترین متون اوگاریتی شامل حدود پنجاه حماسه هستند. سه متن ادبی اصلی این مجموعه عبارتند از: چرخه بعل، افسانه کرت، و داستان اقحت. سایر متون شامل ۱۵۰ لوح دربارهٔ آیین ها و مناسک اوگاریتی، ۱۰۰ نامهٔ مکاتبات، تعداد بسیار کمی متن حقوقی (که زبان اکدی به عنوان زبان حقوقی زمان آن ها محسوب می شود)، و صدها متن اداری یا اقتصادی هستند. در میان متون اوگاریتی، فهرست های حروف الفبایی (الفبایی) منحصر به فردی یافت شده اند که نخستین نمونه های شناخته شده از این نوع هستند. این فهرست ها شامل فهرست حروف به صورت میخی الفبایی هستند که نه تنها ترتیب متعارف الفبای فنیقی بعدی را نشان می دهند، بلکه نام های سنتی حروف را نیز بیان می کنند. سایر لوح های یافت شده در همان منطقه به زبان های میخی دیگر (زبان سومری، زبان هو
ری و زبان اکدی)، همچنین زبان مصری و زبان لووی با خط هیروگلیف و زبان اتیوکرتی (کیپرو-مینویی) نوشته شده اند. اکتشافات. اکتشاف اولیه. در جریان کاوش شهر اوگاریت، که به طور تصادفی در سال های ۱۹۲۸–۱۹۲۹ در راس شمرا، سوریه، کشف شد، چندین پیکره متنی از لوح های گلی با خط میخی پیدا شد که همگی به دورهٔ پایانی اوگاریت، حدود ۱۲۰۰ پیش از میلاد، مربوط می شوند. این متون به زبانی نوشته شده بودند که در غیر این صورت ناشناخته و از زبان های سامی شمال غربی بود. لوح های دیگری که در همان منطقه پیدا شدند، به زبان های دیگر مانند زبان سومری، زبان هوری، زبان اکدی، و همچنین هیروگلیف های مصری و زبان لووی و زبان اتیوکرتی (کیپرو-مینویی) نوشته شده بودند. این لوح ها در کتابخانهٔ خصوصی کاخ دیپلماتیک (کاخ رپانو) و کتابخانهٔ معبد او یافت شدند. این کتابخانه ها در زمان خود نادر بودند و شامل مجموعه های متنی دیپلماتیک، حقوقی، اقتصادی، اداری، علمی، ادبی و مذهبی بودند. کاوش های ۱۹۵۸. در جریان کاوش های سال ۱۹۵۸، کتابخانهٔ دیگری از لوح ها کشف شد. این لوح ها اما در بازار سیاه فروخته شدند و بلافاصله بازیابی نشدند. این مجموعه که به نام «لوح های راس شمرا کلر
مونت» شناخته می شود، اکنون در مؤسسهٔ باستان شناسی و مسیحیت دانشگاه کلرمونت، کلرمونت (کالیفرنیا)، نگهداری می شود و در سال ۱۹۷۱ توسط لوران آر. فیشر ویرایش شد. کاوش های ۱۹۷۳. پس از سال ۱۹۷۰، کلود شفر را آنری دو کونتنسیون، سپس ژان مارگرون، مارگریت یون، ایو کالوت و بسام جاموس دنبال کردند که از سال ۲۰۰۵ به عنوان مدیرکل باستان شناسی و موزه ها منصوب شد. در سال ۱۹۷۳، بایگانی حاوی حدود ۱۲۰ لوح در جریان کاوش های نجات کشف شد. کاوش های ۱۹۹۴. در سال ۱۹۹۴، بیش از ۳۰۰ لوح دیگر مربوط به پایان عصر برنز متأخر درون یک سنگ نمای بزرگ کشف شد. متون برجسته. تاکنون حدود ۱۵۰۰ متن و قطعه کشف شده که همگی به سده های سیزدهم و دوازدهم پیش از میلاد برمی گردند. مشهورترین آن ها حدود پنجاه حماسه هستند، از جمله چرخه بعل، افسانه کرت و داستان اقحت. این متون پایه های آیین و اسطوره های بعل را در کنعان شرح می دهند. سایر متون شامل لوح های آیینی، نامه های مکاتبات، متون حقوقی، و متون اقتصادی و اداری هستند.
افسانهٔ کرت (Keret)، که به نام حماسهٔ کرت نیز شناخته می شود، یک حماسهٔ کهن اوگاریتی است، که به [[عصر برنز]]، حدود ۱۵۰۰ تا ۱۲۰۰ پیش از میلاد، برمی گردد. این حماسه داستان اسطوره ای شاه [[کرت (شاه)|کرت]] از [[هوبور]] را روایت می کند و یکی از [[متون اوگاریتی]] است. در این افسانه، کرت فرزند خدای بزرگ [[ال (خدا)|ال]] است، اما فردی بدبخت به شمار می رود. او هفت بار بیوه شده و هیچ فرزند بازمانده ای ندارد. همهٔ برادرانش را از دست داده و آخرین عضو بازمانده از خانوادهٔ خود است. او از پدرش درخواست [[ارث]] می کند، و ال به او فرمان می دهد که به یک پادشاهی دیگر حمله کند و [[شاهدخت]] آن سرزمین را به عنوان همسرش مطالبه کند. کرت در جنگ پیروز می شود و از همسر جدیدش چندین فرزند به دنیا می آورد. اما او با زیر پا گذاشتن وعده ای به [[ایزدبانو]] [[اشیره]]، خشم او را برمی انگیزد و به بیماری دچار می شود. ال برای درمان پسرش مداخله می کند. سپس کرت با بزرگ ترین پسرش، که می خواهد او از سلطنت کناره گیری کند، روبه رو می شود. کرت پسرش را نفرین می کند، اما پایان داستان در لوح های بازیافته گم شده است. این داستان به نظر می رسد شباهت هایی با افسا
نهٔ [[هلن]] در "[[ایلیاد]]" دارد. همچنین شباهت هایی با رابطهٔ میان [[یهوه]]/ال و [[ابراهیم]] در [[سفر پیدایش]] دارد، به ویژه در بخش هایی که خدای بزرگ خود شخصاً به مردی بی فرزند وعدهٔ فرزندی می دهد و در جنگ به او یاری می رساند. تاریخچه. این حماسه بر روی سه لوح گلی مستطیل شکل ثبت شده که توسط تیمی از باستان شناسان فرانسوی در [[اوگاریت]]، [[جمهوری نخست سوریه]]، در سال های ۱۹۳۰–۱۹۳۱ کشف شد. این متن به [[خط میخی اوگاریتی]]، یک [[خط میخی]] [[ابجدی]] نوشته شده است. (هرچند این خط ظاهری مشابه خط میخی بین النهرینی دارد، اما هیچ ارتباط مستقیمی با آن ندارد) همهٔ لوح های بازیافته در وضعیت خوبی نبودند و برخی از آن ها، که شامل پایان داستان بودند، آسیب دیده یا گم شده اند. این لوح ها توسط [[ایلیمیلکو]]، یک کاهن بزرگ و کاتب، نوشته شده اند. او همچنین نویسندهٔ [[اسطورهٔ بعل-علیان]] (بخشی از [[چرخه بعل]]) و [[داستان اقحت]]، دو حماسهٔ مشهور دیگر اوگاریتی کشف شده در راس شمرا، بوده است. ترجمه ها. ترجمهٔ اولیهٔ فرانسوی این لوح ها توسط باستان شناس فرانسوی [[شارل وی رولو]] در قالب یک تک نگاری در سال ۱۹۳۶ منتشر شد. و سپس در مجلهٔ "Syria"
چاپ شد. تعداد زیادی ترجمهٔ دیگر به زبان های مختلف نیز پس از آن منتشر شد. از جمله، ترجمه های [[هارولد لوئیس گینزبرگ]] (۱۹۴۶)، [[آندری هردنر]] (۱۹۶۳)، [[سایروس اچ. گوردون]] (۱۹۷۷)، [[جی. سی. ال. گیبسون]] (۱۹۷۸)، [[مایکل کوگان]] (۱۹۷۸)، و [[ادوارد گرینشتاین]] (۱۹۹۷). لوح های حماسهٔ کرت در [[موزه ملی حلب]]، [[سوریه]]، نگهداری می شوند. درون مایهٔ افسانهٔ کرت در الواح. در افسانهٔ کرت، شاه کرت از سرزمین هوبور، با آنکه فرزند خدای بزرگ، ال، خوانده می شد، سرنوشتی اندوه بار و تیره داشت. او هفت همسر داشت، اما همهٔ آنان یا در زایش جان باختند، یا به بیماری گرفتار آمدند، یا او را ترک کردند، و کرت را هیچ فرزندی نماند. مادرش هشت پسر زاده بود، اما تنها کرت از میان آنان زنده ماند و هیچ خویشاوندی نداشت تا جای او را بگیرد. او خاندان خویش را در آستانهٔ ویرانی می دید. کرت در درگاه خدایان نیایش کرد و بر بخت سیاه خویش زاری سر داد. در خواب، خدای بزرگ ال بر او پدیدار شد و کرت از او خواست که فرزندی برایش بخشد. ال به او فرمان داد که به جنگ با پادشاهی اودوم برخیزد و دختر شاه پوبالا از آن دیار را به همسری طلب کند، و از گرفتن سیم و زر به ج
ای صلح خودداری ورزد. کرت سخن ال را پذیرفت و با سپاهی بزرگ رهسپار اودوم شد. در راه، در پیشگاه پرستشگاه ایزدبانوی دریا، اشیره، ایستاد و به او نیایش کرد و پیمان بست که اگر در این کارزار پیروز شود، هدایای فراوانی از زر و سیم به او پیشکش کند. کرت شهر اودوم را در محاصره گرفت و سرانجام پیروز شد و شاه پوبالا را واداشت که دخترش، و در برخی روایت ها، نواده اش هاریا را به او به زنی دهد. کرت و هاریا با یکدیگر پیوند زناشویی بستند و دو پسر و شش دختر یافتند. اما کرت پس از آن، پیمانی را که با اشیره بسته بود، فراموش کرد و هدایای زر و سیم را به او نداد. اشیره، که از شکستن پیمانش به خشم آمده بود، او را به بیماری مرگباری گرفتار ساخت. خاندان کرت بر بالین او زاری کردند و برای نجاتش به نیایش پرداختند. پسر کوچک او، الهو، گلایه کرد که چگونه می شود مردی که فرزند خدای بزرگ ال خوانده می شود، به مرگ سپرده شود. کرت از خدایان خواست که تنها دخترش، تاتمانات، که ایمانش از همه پرشورتر بود، برای او نیایش کند. تاتمانات به درگاه خدایان زاری کرد و نیایش سر داد. زمین نخست خشک و بایر شد، اما سرانجام بارانی سنگین آن را سیراب ساخت. در این میان، خدایان
بر سر سرنوشت کرت به گفت وگو نشستند. ال، پس از آگاهی از پیمان شکنی کرت با اشیره، به پشتیبانی از او برخاست و گفت که پیمان او با اشیره ناعادلانه بوده و نباید به آن پایبند باشد. سپس پرسید که آیا هیچ یک از دیگر خدایان می تواند کرت را درمان کند، اما هیچ کدام پاسخ ندادند. ال خود دست به کار شد و با جادوی ایزدی خویش زنی بال دار به نام شاتیقاتو پدیدآورد که توانایی درمان داشت. شاتیقاتو تب کرت را فرونشاند و بیماری اش را درمان کرد. کرت در دو روز بهبود یافت و بار دیگر بر تخت پادشاهی نشست. اما آنگاه پسر بزرگش، یاسوب، نزد او آمد و او را به سستی و ناتوانی در فرمانروایی متهم کرد و خواست که کرت از تاج و تخت کناره گیرد. کرت به خشم آمد و یاسوب را نفرین کرد و از هورونو، سرور دیوان، خواست که جمجمهٔ یاسوب را در هم بشکند. هرچند سرانجام این افسانه ناشناخته است، بسیاری از دانشوران بر این باورند که در پایان، کرت همهٔ فرزندانش را جز یک دختر از دست می دهد، که تنها وارث او می شود. بررسی و تفسیر. از زمان کشف در اوایل دههٔ ۱۹۳۰، افسانهٔ کرت همواره موضوع پژوهش های گستردهٔ علمی بوده و به شکل گیری مجموعه ای از تفسیرها و قیاس های گوناگون (و گاه
متضاد) انجامیده است. بیشتر پژوهشگران بر این باورند که کرت یک شخصیت کاملاً اسطوره ای است، هرچند این امکان وجود دارد که برخی جنبه های این افسانه دارای ریشه های تاریخی باشد. [[سایروس اچ. گوردون]] اظهار داشته است: «این افسانه، تم [[هلن]] در "[[ایلیاد]]" و "[[سفر پیدایش]]" را پیش بینی می کند و بدین سان پلی میان این دو سنت ادبی ایجاد می کند.» افزون بر پژوهش های ادبی کهن، حماسهٔ کرت به طور مکرر در زمینهٔ [[مطالعات کتاب مقدس]] و پژوهش در [[تاریخ ادیان و مذاهب]] مورد بررسی قرار گرفته است. [[فرانک مور کراس]] میان این افسانه (و [[افسانهٔ اقحت]]) و رویدادهای مختلف داستان [[ابراهیم]] شباهت هایی یافته است: همچون کرت، ابراهیم نیز توسط [[یهوه]]/ال برکت می گیرد ، رؤیایی دریافت می کند که در آن به او وعدهٔ داشتن پسری داده می شود و در یک لشکرکشی از یاری خداوند بهره مند می شود . منابع. [[رده:آثار درباره پادشاهان]] [[رده:ابراهیم]] [[رده:اسطوره شناسی شام باستان]] [[رده:دین های باستانی سامری]] [[رده:نفرین در ادبیات داستانی]] [[رده:هلن]]