Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گفت که قصد دارد در مسائل اجتماعی و فرهنگی که در حال حاضر اوکراین با آن مواجه است، مشارکت کند. در اواخر ژوئن ۲۰۱۴، او با ایرینا هراشچنکو، فرستاده "طرح صلح برای شرق اوکراین" و میانجی در مناقشه طرفدار روسیه در اوکراین در سال ۲۰۱۴ ملاقات کرد. آنها در مورد کمک های احتمالی به مردم در شرق اوکراین بحث کردند. او از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ به عنوان رئیس بنیاد فرهنگی اوکراین خدمت کرد. در انتخابات محلی کیف ۲۰۲۰، پوروشنکو در فهرست انتخابات شورای شهر کیف حزب همبستگی اروپایی (حزب ملی) که توسط همسرش پترو پوروشنکو رهبری می شود، در رتبه اول قرار گرفت. در انتخاب شهردار کیف (در طول انتخابات محلی کیف ۲۰۲۰) همبستگی اروپا از شهردار فعلی ویتالی کلیچکو (که توسط حزب UDAR نامزد شده بود) حمایت کرد. همبستگی اروپایی در انتخابات محلی کیف ۲۰۲۰ ۳۱ کرسی شورای شهر کیف را به دست آورد. کلیچکو بار دیگر به عنوان شهردار کیف انتخاب شد. کمک های انسان دوستانه. مارینا پوروشنکو برای خانواده های دارای نوزاد در منطقه خارکف کمک های بشردوستانه ارسال کرد. او این موضوع را در صفحه فیسبوک خود اعلام کرد. مارینا پوروشنکو نوشت: «مانند هر روز در این سال بسیار طولانی، امرو
ز هم همه ما به کمک به غیرنظامیان اوکراین، به ویژه در مناطق نزدیک به خصومت های فعال و در شهرک های غیر اشغالی ادامه می دهیم. امروز یک محموله بشردوستانه دیگر توسط تیم همبستگی اروپا و ایرینا فریز برای مادران و نوزادان در خارکف و منطقه خارکف تحویل داده خواهد شد. به هر حال، در این شرایط، بسیاری از زنان اوکراینی مجبورند به تنهایی بچه به دنیا بیاورند، زیرا شوهران آنها از اوکراین در برابر دشمن دفاع می کنند. مارینا پوروشنکو می گوید: کیت های عالی برای نوزادان و مادران آنها از دوستان لهستانی ما و همچنین غذای کودک و آنتی بیوتیک های تزریقی از تیم ما وجود دارد.» وی تأکید کرد: «امسال واقعاً به تک تک ما نشان داد که دوست واقعی ما کیست؛ بنابراین از مدافعان اوکراین به خاطر شجاعت و قدرتشان تشکر می کنم، از همه شرکای بین المللی خود برای کمک و حمایتشان تشکر می کنم و از همه کسانی که با آنها این سال سخت را پشت سر گذاشتیم تشکر می کنم.» خانواده. مارینا و پترو پوروشنکو چهار فرزند دارند: پسر اولشان اولکسی (متولد ۱۹۸۵)، دو دختر دوقلو به نام های یوهنیا و الکساندرا (متولد ۲۰۰۰) و پسر آخرشان میخایلو (متولد 2001). این خانواده در خانه شخصی خود
در محله تاریخی Koncha-Zaspa زندگی می کنند. اولکسی نماینده پارلمان منطقه ای وینیتسیا بود. در نوامبر ۲۰۱۴ معاون خلق اوکراین شد. ویکتور یوشچنکو رئیس جمهور سابق اوکراین پدرخوانده فرزندان آنهاست.
ربکا ان «بکی» آلیسون (زاده ۲۱ دسامبر ۱۹۴۶) متخصص قلب و عروق آمریکایی و فعال تراجنسیتی است.او یک زن ترنس است. او به عنوان رئیس انجمن پزشکی همجنس گرایان و لزبین ها (GLMA) و به عنوان رئیس کمیته مشورتی انجمن پزشکی آمریکا در مورد مسائل لزبین ها، همجنس گرایان، دوجنس گرایان و تراجنسیتی ها خدمت کرد. زندگی. آلیسون در گرین وود، می سی سی پی از خانواده ارول وارد اتکینسون و میبل بلک ول اتکینسون به دنیا آمد. او در سال ۱۹۹۳ در حالی که در جکسون، می سی سی پی زندگی می کرد، تغییر وضعیت داد. حرفه. آلیسون در سال ۱۹۷۱ از مرکز پزشکی دانشگاه می سی سی پی "فارغ" التحصیل شد. پس از انجام مراقبت های اولیه / داخلی، در سال ۱۹۸۵ برای تحصیل در رشته قلب و عروق به مدرسه بازگشت و از سال ۱۹۸۷ در آن رشته مشغول به کار شد. بعداً، او برای سمتی در CIGNA به فینیکس، آریزونا نقل مکان کرد و از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۲، زمانی که وارد مطب خصوصی شد، به عنوان رئیس قلب و عروق آنها خدمت کرد. "مجله فونیکس" آلیسون را در سال های ۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ یکی از «پزشکان برتر» در فونیکس معرفی کرد فعالیت. در سال ۱۹۹۸، آلیسون drbecky.com را ایجاد کرد، یک سایت منبع با تمرکز بر نیازها
ی پزشکی، حقوقی و معنوی افراد تراجنسیتی. این وب سایت شامل مجموعه ای از قوانین اصلاح جنسیت در شناسنامه، بروشور جراحی زنانه سازی صورت توسط داگلاس اوسترهات، انتقاد از کتاب بحث برانگیز ۲۰۰۳ "مردی که ملکه می شود" نوشته جی. مایکل بیلی، و بخشی در معنویت. وب سایت آلیسون اغلب در دستورالعمل های مراقبت های بهداشتی LGBT ذکر شده است. او علاوه بر GLMA، رئیس کمیته مشورتی انجمن پزشکی آمریکا در مورد مسائل همجنس گرایان، لزبین ها، دوجنس گرایان و تراجنسیتی ها است، و در تصویب قطعنامه 22 AMA، «رفع موانع مالی برای مراقبت از بیماران تراجنسیتی» کمک کرده است. آلیسون همچنین در Soulforce فعال است و هر ساله با شریک زندگی خود Margaux Schaffer جشن تراجنسیتی فونیکس را برگزار می کند.
کنستانتین بزرگ و مسیحیت () در طول سلطنت امپراتور روم کنستانتین بزرگ (۳۰۶–۳۳۷ پس از میلاد)، مسیحیت شروع به انتقال به دین مسلط امپراتوری روم کرد. مورخان در مورد دلایل کنستانتین برای طرفداری از مسیحیت نامطمئن هستند، و متکلمان و مورخان اغلب در مورد این که او از کدام شکل از مسیحیت اولیه پیروی می کرد توافق ندارند. در مورد اینکه آیا او مسیحیت مادرش سنت هلنا را در جوانی پذیرفت، یا همان طور که یوسیبوس قیصریه ادعا می کند، مادرش او را تشویق به گرویدن به ایمانی که خود پذیرفته بود، کرد، میان محققان اتفاق نظر وجود ندارد. کنستانتین در بیشتر دوران سلطنت خود به عنوان امپراتور یگانه بر امپراتوری روم حکومت کرد. برخی از محققان ادعا می کنند که هدف اصلی او جلب رضایت و تسلیم یکپارچه در برابر اقتدار خود از همه طبقات بوده است و به همین دلیل او مسیحیت را برای انجام تبلیغات سیاسی خود انتخاب کرد و معتقد بود که این دین مناسب ترین دین است که می تواند با فرقه امپراتوری روم (حق الهی پادشاهان) سازگار باشد. با این وجود، در زمان سلسله کنستانتین، مسیحیت در سراسر امپراتوری گسترش یافت و عصر کلیسای دولتی امپراتوری روم را آغاز کرد. اینکه آیا کنستان
تین صادقانه به به مسیحیت گروید یا به چندخداپرستی وفادار ماند، موضوع بحث است. در میان مورخان تغییر دین رسمی او در سال ۳۱۲ تقریباً در بین مورخان به رسمیت شناخته شده است، علیرغم اینکه ادعا می شد او تنها در بستر مرگ توسط اسقف آریایی یوسبیوس نیکومدیا در سال ۳۳۷ غسل تعمید داده شد. دلایل واقعی پشت آن ناشناخته باقی مانده و همچنین مورد بحث است. دلایل گسترش مسیحیت در امپراتوری روم. تأثیرگذارترین فرد در گسترش مسیحیت، شاگرد پولس رسول بود. او از این جهت جذاب است که ترکیبی از چند ویژگی اصلی فرهنگی آن زمان را داشت. او یک یونانی بود که تابعیت رومی داشت. او که در اصل یهودی بود، به مسیحیت گروید؛ بنابراین او ترکیبی از چند حرکت فرهنگی آن زمان را داشت. پس از تغییر دین، او به طور گسترده در اطراف دریای مدیترانه سفر کرد، مردم را موعظه کرد و سعی کرد آنها را به مسیحیت درآورد. ابتدا به شهرهای یونان رفت و از کنیسه دیدن کرد و با یهودیان دیگر به امید تغییر دین گفت و گو کرد اما پس از مدتی روش خود را تغییر داد و دامنه خطاب های خود را گسترده تر کرد. او با کشتی های باربری غلات رومی به بخش غربی امپراتوری سفر کرد. در هر شهری که می رسید، به هر ک
سی که مایل به شنیدن بود موعظه می کرد. این دامنه وسیع تر از مخاطبان منجر به جهش عظیمی در تعداد مسیحیان شد. اولین پیروان عیسی پیام های او را به یهودیان و غیریهودیان در منطقه مدیترانه آموزش دادند. از آنجا، مسیحیت در سراسر امپراتوری روم گسترش یافت. این گسترش به دلایل زیادی اتفاق افتاد. شبکه ای از جاده ها سفرهای طولانی مدت را نسبتاً ایمن و آسان کرده بود. مردمی که تحت حکومت روم زندگی می کردند به زبان لاتین یا یونانی صحبت می کردند. این امر باعث شد که مسیحیان بتوانند ایده های خود را به اشتراک بگذارند. یکی دیگر از دلایل گسترش مسیحیت جذابیت آن برای مردم بود. مسیحیان بر این باورند که افرادی که عیسی مسیح را می پذیرند با بخشش گناهان خود از عواقب خطای خود نجات خواهند یافت. پس از مرگ آنها به بهشت خواهند رفت و روزی مانند عیسی زنده خواهند شد. مسیحیت وعده زندگی بهتر پس از مرگ را داد. این به مردم امید داد، کاری که دین رومی هرگز نمی توانست انجام دهد. مسیحیان تعلیم دادند که اگر مسیحی شوند گناهان مردم بخشیده می شود. بسیاری از یهودیان این پیام را نپذیرفتند، اما بسیاری از چندخداپرستان به ایده نجات مسیحی پاسخ دادند. جوامع مسیحی نیز ب
ه نیازهای اعضای خود رسیدگی می کردند.
یوسبیوس نیکومدیا (؛ – ) یک کشیش آریانیسم بود که کنستانتین بزرگ را در بستر مرگش در سال ۳۳۷ غسل تعمید داد. افسانه ای در قرن پنجم شکل گرفت که پاپ سیلوستر یکم کسی بود که کنستانتین را غسل تعمید داد، اما این موضوع توسط محققان به عنوان جعلی برای اصلاح حافظه تاریخی «غسل تعمید آریانی که امپراتور در پایان دوره زندگی خود دریافت کرد، و جایگزین کردن آن با یک غسل تعمید کاملاً ارتدوکس»، رد شده است. اوسبیوس نیکومدیا اسقف بریتوس (بیروت) کنونی در فنیقیه بود. او بعداً اسقف نیکومدیا شد. جایی که دربار امپراتور در آن قرار داشت. او سرانجام از سال ۳۳۸ تا زمان مرگش در قسطنطنیه زندگی کرد.
ژاپن یک جامعه بسیار توسعه یافته و مدرن است، با وجود این سطوح بالایی از نابرابری جنسیتی دارد. در سال ۲۰۱۵، این کشور دارای درآمد سرانه ۳۸۸۸۳ دلار آمریکا و در رتبه ۲۲ از ۱۸۸ کشوربود، و رتبه ۱۸ در شاخص توسعه انسانی را در اختیار داشت. اما رتبه ژاپن در شاخص نابرابری جنسیتی در گزارش سال ۲۰۱۹ در جایگاه ۱۹ قرار داشت که برای کشورهای توسعه یافته نسبتاً پایین است. نابرابری بین درآمد و نابرابری جنسیتی به دلیل تداوم نقش جنسیتی در جامعه ژاپن است. نابرابری مبتنی بر جنسیت در جنبه های مختلف زندگی اجتماعی در ژاپن، از خانواده گرفته تا نمایندگی سیاسی، ایفای نقش های ویژه در فرصت های شغلی، تحصیلی و درآمد، آشکار می شود و عمدتاً در نتیجه نقش های متفاوت جنسیتی در جامعه سنتی و مدرن ژاپن رخ می دهد. نابرابری نیز در طلاق و ازدواج زوج های همجنس به دلیل فقدان قوانین حمایتی طلاق و وجود قوانین محدودکننده ازدواج وجود دارد. تبعیض خارج از قانون نیز در جامعه امروزی ژاپن وجود دارد. ارزش های خانواده. پویایی خانواده ژاپن از نظر تاریخی با نقش دو نفره زن خانه دار یا مراقب و نقش درآمدزای مرد تعریف شده است، که از لحاظ تاریخی تقسیم کار بین دو جنس رایج اس
ت. پس از پایان جنگ جهانی دوم، قانون اساسی ژاپن در ماده ۲۴، «بند برابری جنسیتی» را برای هدایت کشور به سمت برابری جنسیتی قرار داد. با این حال، هنجارهای عمیق خانوادگی و جنسیتی به مقاومت در میان شهروندان منجر شد و فرهنگ تا حد زیادی مانند سال ۲۰۰۹ باقی ماند در اواسط دهه ۱۹۷۰ زنان ژاپنی شروع به ایفای نقش پررنگتری در اقتصاد کردند. با این حال، مردان ژاپنی معمولاً برای ایفای نقش بزرگتر در خانه وارد عمل نمی شدند. مطالعات نشان داده است که بین تعداد ساعات کار پدران در شغل خود و میزان خانه داری (از جمله نگهداری از کودک) که پدر انجام می دهد، همبستگی منفی وجود دارد. پس از کار روزانه، پدر به خانه می آمد و بیشتر وقت خود را صرف غذا خوردن یا در تعاملات غیر اجتماعی مانند تماشای تلویزیون با خانواده می کرد. این منجر به ایجاد اصطلاح «مردان شرکت» شد که مترادف با مردانی است که در طول یک رابطه طولانی مدت زندگی، خود را به شغل خود متعهد می کنند. اصطلاح دیگری که در ژاپن رایج شد، «جامعه بدون رابطه» بود، که توضیح می دهد چگونه ساعات کاری طولانی مردان زمان کمی برای پیوند با خانواده هایشان باقی می گذارد یا اصلاً وقت نمی گذارد. به مرور جامعه ژ
اپن به جامعه ای منزوی در خانواده تبدیل شد، زیرا پس از کار تنها زمان کافی برای مراقبت از خود وجود داشت، به استثنای بقیه اعضای خانواده. این به ویژه برای خانواده هایی که مایل به داشتن فرزند دوم هستند صادق است. به دلیل شرکت ها و قوانین تنظیم کار، مردان در هر سنی در شرکت های بزرگ مجبورند کار را بر بقیه عمر خود اولویت دهند. کمک های محدود از سوی همسران مرد، زنان را با اکثریت کارهای خانه رها کرده و دست تنها باقی می گذارد. طلاق. در ژاپن، روند طلاق به عنوان یک موضوع خانوادگی شخصی در نظر گرفته می شود که دولت ژاپن به جز ارائه اسناد قانونی که نیاز به امضای توافقی توسط هر دو شریک ازدواج دارد، به شدت درگیر آن نمی شود. شرکا می توانند از طریق سیستم دادگاه خانواده یا از طریق ثبت نام ساده در مناطق شهری ژاپن خود طلاق بگیرند. طلاق در اواخر دهه ۷۰ در ژاپن معمولاً به دلیل زنا، مشکلات مالی و ناسازگاری بود، با این حال طلاق ها در حال حاضر اغلب به دلیل ناسازگاری با شخصیت ها و به دنبال آن آزار و خشونت توسط شوهر است. در مواردی که خشونت خانگی یا بدرفتاری را شامل می شود، اغلب زنان به دلیل تبعیض و توزیع نابرابر دارایی ها پس از طلاق با فرصت
های اقتصادی محدودی مواجه می شوند. ال جی بی تی+ حقوق ازدواج و خشونت در قانون. ازدواج همجنس گرایان در ژاپن قانونی نیست، با این حال اتحادیه های همجنس مجاز هستند و از طریق پذیرش بزرگسالان و گواهی های مشارکت تسهیل می شوند. فرهنگ «خشونت وابسته به عشق شهوانی» در ژاپن کاملاً وجود دارد که با بدن زنانه بدرفتاری می کند و بر قوانینی تأثیر می گذارد که انطباق و همگنی را در محدودیت های قانونی و قانون گذاری پیرامون خشونت جنسی تشویق می کند. این نابرابری ها بر بسیاری از جنبه های افرادی تأثیر می گذارد که با هنجارهای ازدواج دگرجنس گرا از جمله تبعیض های اجتماعی و قانونی در محل کار، آموزش، مراقبت های بهداشتی و مسکن، با تبعیض قانونی ناشی از قوانین خانواده، آشنا نیستند. امروزه تغییراتی در تلاش و مبارزه با تبعیض اجتماعی صورت گرفته است، مانند اجرای مقررات محل کار وزارت بهداشت، کار و رفاه علیه درآمد و تبعیض اجتماعی افراد به دلیل گرایش جنسی. بررسی تحرک قشربندی اجتماعی. نظرسنجی طبقه بندی اجتماعی و تحرک (SSM) برای اولین بار در سال ۱۹۵۵ انجام شد و از آن زمان تاکنون هر دهه انجام پیگیری شده است. اولین نظرسنجی با هدف بررسی بنیان اقتصادی ژاپن
انجام شد. یک نظرسنجی در مقیاس بزرگ مانند SSM مشکلات خود را دارد: بسیاری از مسائل محلی مورد توجه قرار نمی گیرند و نابرابری در داخل خانواده ها پنهان می ماند تا زمانی که یک نظرسنجی متمرکزتر بتواند موارد بیشتری را آشکار کند. با این حال، حتی این نظرسنجی، گام بزرگی به سوی آگاهی ملی در مورد مسائل برابری جنسیتی بود. در چهارمین نظرسنجی که در سال ۱۹۸۵ تکمیل شد، حرکت قابل توجهی به سمت برابری جنسیتی مشاهده شد. تا آن زمان، زنان تنها به عنوان زنان خانه دار به حساب می آمدند و نیروی کار خانوادگی (کمک به مشاغل خانوادگی، مانند کار در مزرعه) به عنوان معیارهای تحرک اقتصادی به حساب نمی آمد. اینجاست که در نهایت شاهد تغییر به سمت فرهنگ برابرتر هستیم. قانون فرصت های شغلی برابر. با بررسی های ملی، دولت ژاپن قانون فرصت های شغلی برابر را ابلاغ کرد. قبل از تصویب این قانون، زنان عموماً فقط در شرایط کاری بد، عمدتاً در مزارع یا کارخانه های ناایمن، می توانستند مشاغل پرمصرف داشته باشند. بیشتر زنان دیگر به عنوان منشی یا دستیار شغل پیدا کردند. ژاپن پس از ابلاغ این قانون شروع به پر شدن مشاغل یقه آبی با ماشین آلات (فرصت های کار در کارخانه های مدر
ن) کرد و به زنان این امکان را می داد تا فرصت های بهتر شغلی در سایر نقاط جامعه داشته باشند. قانون فرصت های شغلی برابر با هدف ایجاد برابری در نیروی کار برای افراد از هر جنسیت صورت گرفت. با وجود این اهداف، زنان همچنان در هر زمینه ای مورد تبعیض قرار می گرفتند. علیرغم تبعیض مداوم، ژاپن مدرن با حمایت قوانین (و سایر قوانین برابری مانند کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان به سمت مشاغل ایمن تر و با درآمد بهتر برای زنان پیش می رود. در سال ۲۰۱۴، نخست وزیر شینزو آبه، پنج زن را در کابینه خود در نقش های سیاسی قرار داد. از این تعداد، تنها سه نفر به دلیل رسوایی های مربوط به تبعیض جنسی در محل کار، سمت خود را حفظ کردند. شاخص نابرابری جنسیتی. بر اساس شاخص نابرابری جنسیتی (GII) ژاپن در سال ۲۰۱۹ از میان ۱۸۸ کشور در رتبه نوزدهم قرار گرفته است GII سه چیز را اندازه گیری می کند: بهداشت باروری، توانمندسازی و بازار کار. برای این شاخص که ۰ نشان دهنده برابری کامل و ۱ نابرابری کل است، ژاپن در جایگاه ۰٫۱۱۶ قرار می گیرد. شاخص نابرابری جنسیتی تأیید می کند که ژاپن فضایی برای بهبود دارد. این کشور در مقایسه با کشورهای آسیایی مشابه، همچنان فاقد
صدای زنان در پارلمان است: ژاپن در میان ۵۱ کشور توسعه یافته رتبه چهارم را دارد. از نظر تعداد زنان در نیروی کار، ژاپن رتبه ششم و پایین ترین امتیاز را دارد. با این حال، ژاپن از نظر نرخ زاد و ولد در نوجوانان و درصد جمعیت زنان دارای تحصیلات متوسطه رشد نسبتاً خوبی دارد. به طور کلی، این کشور به دلیل نمرات بالای آن در مراقبت های بهداشت باروری و سطح تحصیلات زنان، در میان کشورهایی با پایین ترین بر اساس شاخص نابرابری جنسیتی رتبه بندی شده است. تاریخچه نابرابری جنسیتی در آموزش و پرورش. در جامعه ژاپنی امروز، عملاً هیچ شکاف جنسیتی در آموزش وجود ندارد، و در واقع نابرابری جنسیتی به طور کلی در ژاپن رو به کاهش بوده است، با این حال ژاپن از نظر تاریخی اینگونه نبوده است. زمانی که آموزش ساختاریافته در نوسازی اولیه قرار داشت، محدودیت های بزرگی برای فرصت های زنان در تمام سطوح تحصیلی وجود داشت: حضور در دوره ابتدایی کم، فرصت های آموزش متوسطه محدود، و آموزش عالی یک گزینه نبود. با این حال، همه چیز به آرامی در طول قرن ۱۹ شروع به تغییر کرد و تا پایان جنگ جهانی دوم فرصت های آموزشی برابر کم کم به دست آمد. پس از جنگ جهانی دوم، برابری جنسیتی
در آموزش همراه با مردم سالاری شدن، برابری جنسیتی و تغییر در ساختار شغلی با سرعت تمام انجام شد و تغییرات زیادی را به سوی جامعه ای برابرتر انجام داد. نقش های جنسیتی از طریق سنت ها و جامعه مدرن. نقش های جنسیتی در ژاپن عمیقاً با تاریخ مذهبی و فرهنگی این کشور آسیای شرقی پیوند خورده است. محبوب ترین فلسفه ژاپن، کنفسیوس گرایی، قوانین جنسیتی مربوط به مد و رفتار عمومی را اجرا می کند. به عنوان مثال، از سنین جوانی، به مردان ژاپنی اهمیت موفقیت حرفه ای، تحصیلات عالی، احترام به نام خانوادگی و تأمین معاش خانواده آموزش داده می شود. در سنت کنفوسیوس، زنان فقط در دوره راهنمایی تحصیل می کنند و به آنها آموزش داده می شود که بر احترام گذاشتن، یادگیری آشپزی و مراقبت از کودکان تمرکز کنند. در این چارچوب، زنان نباید شغلی با درآمد داشته باشند. تا سال ۱۹۰۰ بود که زنان در ژاپن اجازه دریافت مدرک دانشگاهی را پیدا کردند. زنانی که شغل خود را به قیمت تمرکز بر خانواده انجام می دهند، در رابطه با نرخ زاد و ولد بسیار پایین ژاپن، به هدفی برای سرزنش تبدیل شده اند. در حالی که درک فرهنگی از نقش زنان در جامعه تغییر کرده است، درک مردان تغییر نکرده است -
احترام به نام خانوادگی و نان آور بودن همچنان اولویت های عمیقاً القا شده است. شکاف جنسیتی در اشتغال و دستمزد. شکاف جنسیتی در اشتغال و دستمزدها در حال تبدیل شدن به یک مشکل جدی تر است و ژاپن سریع ترین کشور پیر در سازمان همکاری و توسعه اقتصادی است. دولت برای حفظ اقتصاد خود باید اقداماتی را برای حفظ بهره وری انجام دهد. در حالی که زنان ۴۵٫۴ درصد از دارندگان مدارک لیسانس در ژاپن را تشکیل می دهند، تنها ۱۸٫۲ درصد از نیروی کار را تشکیل می دهند و تنها ۲٫۱ درصد از کارفرمایان را زنان تشکیل می دهند. چندین نظریه وجود دارد که مشارکت کم زنان در نیروی کار را توضیح می دهد. یکی به اهمیت خانواده در جامعه ژاپن اشاره می کند. این تأکید بر مدل نان آور مرد همچنان ادامه دارد زیرا سیاست های مالیاتی دولت و مزایای شرکت برای زنان، به ویژه زنان دارای خانواده، سودمند نیست. یک سیاست دولتی وجود دارد که مراقبت های بهداشتی و مستمری را برای همسرانی که درآمد کمتر از ۱٫۳ میلیون ین دارند یا حدود ۱۱۵۰۰ دلار، تأمین می کند بنابراین زوج ها را از کار کردن هر دو دلسرد می کند. شرکت های ژاپنی مزایای گسترده ای برای مردان دارند زیرا از آنها انتظار می رود که خ
انواده های خود را در خانه تأمین کنند. حقوق و مزایا شغلی نیز به شدت تحت تأثیر سابقه کار قرار دارد و پیشرفت در مشاغل عادی را برای زنان دارای خانواده دشوار می کند. علاوه بر این، خانواده های سه نسل، که شامل پدربزرگ، پدربزرگ، والدین و فرزندان می شود، هنوز در ژاپن بسیار رایج هستند. در این موارد انتظار می رود که حقوق و مزایای شوهر برای کل خانواده تأمین شود در حالی که زن در خانه می ماند و از سالمندان و فرزندان مراقبت می کند. همچنین عدم توازن درآمدی بین جنسیت ها زنان و مردان وجود دارد. در سال ۲۰۰۵، ژاپن شکاف دستمزد جنسیتی ۳۲٫۸ درصدی داشت که در سال ۲۰۱۷ به ۲۵٫۷ درصد کاهش یافت. ژاپن سومین شکاف دستمزد را در سازمان همکاری و توسعه اقتصادیدارد. ساعات کار طولانی در کشور محیطی را ایجاد می کند که شکاف دستمزد را تقویت می کند، زیرا تفاوت نامتناسبی بین مدت زمانی که مردان و زنان صرف کار با حقوق و دستمزد می کنند وجود دارد. به طور متوسط، زنان روزانه ۵٫۵ ساعت را صرف کارهای خانه بدون مزد می کنند، در حالی که مردان تنها یک ساعت را صرف کار می کنند. مردان در ژاپن کارهای خانه را بسیار کم انجام می دهند و این بخشی از تقسیم کار جنسیتی است. او
لویت دادن ژاپنی ها به ارشدیت به زنانی که می خواهند اولاً بچه دار شوند آسیب می زند، زیرا ترفیعات بعداً در زندگی اعطا می شود. تعداد زنان در مناصب سطوح بالا (مدیران، مدیران عامل، و سیاستمداران و مانند آن) نسبتاً کم است. زنان تنها ۳٫۴ درصد از کرسی های هیئت مدیره شرکت های ژاپنی را تشکیل می دهند. به گفته محققان، برای رفع موانع علیه زنان، دولت باید سیاست های بیشتری را برای زنان و خانواده دوستانه ارائه کند. تفکیک بازار کار با شکاف دستمزد جنسیتی همراه است. پس از جنگ جهانی دوم، دولت عمداً تصمیماتی برای تقسیم کار بر اساس جنسیت گرفت. یافته ها نشان می دهد که محل های کار با اکثریت زنان ۵٫۱ درصد دستمزد کمتری نسبت به محل های کار اکثریت مرد دارند. این درصد فقط شامل کارگران تمام وقت می شود و کارگران زن پاره وقت را که ممکن است بچه ها را نیز تربیت کنند، در نظر نمی گیرد. از نظر تاریخی، تسلط مردان بر جامعه به طور کلی عادی بود و بخشی از «فرهنگ ژاپنی» بود. در اصل، سیاستمداران عمدتاً مردان بودند و قدرت را در دست داشتند؛ بنابراین، درک مشخصی در محیط کار سیاسی وجود دارد، اما پس از اواخر دهه ۱۹۸۰، مردم به تدریج شروع به پذیرش اهمیت زنان م
ورد نیاز در بعد سیاسی کردند. یک نظریه جایگزین، فرضیه تفاوت دستمزد جبرانی، بیان می کند که زنان به خودی خود مجبور به این مشاغل نیستند، بلکه در عوض آنها مشاغل خود را بر اساس بسته مزایایی که هر کدام ارائه می دهند انتخاب می کنند. از در دسترس بودن کار گرفته تا غرامت سلامت، زنان ممکن است دستمزد کمتری را برای داشتن مزایای شغلی خاص انتخاب کنند. مطالعه ای نشان می دهد که اگر شما در حال حاضر در محیطی کار می کنید که اکثریت زنان را شامل می شود، بین افزایش دستمزدها نیز ارتباط وجود دارد. یک نظریه رقیب از مری برینتون نشان می دهد که دولت بر اساس دستگاه هایی ساخته شده است که به زنان اجازه نمی دهد «شغل خوب» پیدا کنند. چهارمین نظریه کلیدی از هیگوچی کیکو می آید، که ادعا می کند برای تشویق تنوع جنسیتی در محیط کار به تغییراتی در سیاست های عمومی نیاز است. کیکو استدلال می کند که سیاست های موجود دولت، زنان را از کار کردن بازمی دارد. یکی از این قوانین که در دهه ۱۹۶۰ به اجرا گذاشته شد، سیاست "هیتوزوکوری" یا سیاست انسان سازی نام داشت که مسئولیت تولیدمثل نسل جدیدی را که قادر به موفقیت اقتصادی باشد بر عهده زنان می گذاشت. سایر موارد. در سال ۲
۰۱۸، مشخص شد که چندین دانشکده پزشکی از جمله دانشگاه پزشکی توکیو، دانشگاه جونتندو و دانشگاه کیتاساتو، با استفاده از نمره قبولی متفاوت برای مردان و زنان، از متقاضیان مرد حمایت می کنند. در ژاپن، نسبت پزشکان زن نسبت به پزشکان مرد نسبتاً پایین است و تعداد کلی آنها تنها ۲۱٫۱ درصد است. این نشان می دهد که ژاپن شکاف جنسیتی بزرگی در زمینه پزشکی دارد و در میان تمام کشورهای گروه هفت عقب تر است.
مارگارت جوی تیبتز (؛ ۲۶ اوت ۱۹۱۹ – ۲۵ آوریل ۲۰۱۰) دیپلمات اهل ایالات متحده آمریکا بود. او از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۹ در دوران ریاست جمهوری لیندون جانسون، سفیر ایالات متحده در نروژ بود. او در آکادمی گولد و کالج ویتون در ماساچوست تحصیل کرد و مدرک دکترای خود را از کالج برین مار دریافت کرد. او دو مدرک افتخاری نیز از کالج بیتس در سال ۱۹۶۲، و از کالج بودین در سال ۱۹۷۳ دریافت کرد. اوایل فعالیت حرفه ای. تیبتز در سال ۱۹۴۹ سوگند یاد کرد و نخستین مأموریت او در بخش امور سیاسی سفارت ایالات متحده در انگلستان بود. یکی از وظایف اصلی او در چند سال پس از آن، نظارت بر سیاست بریتانیا در قبال آفریقا، به ویژه بحث در مورد ایجاد یا عدم ایجاد فدراسیون آفریقای مرکزی بود. این فدراسیون در سال ۱۹۵۳ تشکیل شد و متشکل از رودزیای جنوبی (زیمبابوه)، رودزیای شمالی (زامبیا) و نیاسالند (مالاوی) بود. تیبتز دولت ایالات متحده را تشویق کرد تا از تصمیم بریتانیا حمایت کند و در نتیجه به تسهیل مشارکت آمریکا در فدراسیون کمک کرد. تیبتز در حین خدمت در سفارت در لندن، در کنفرانسی در موزامبیک شرکت کرد و در سفر خود از چندین بخش آفریقا بازدید کرد. در سال ۱۹۵۵، وزارت ام
ور خارجه او را به کنسولگری در لئوپولدویل (کینشاسا)، در کنگوی بلژیکی (جمهوری دموکراتیک کنگو) اعزام کرد. او به مدت دو سال با تمرکز بر مسائل اقتصادی خدمت کرد. او در پیامی به همکاران خود در واشینگتن در مورد پتانسیل رهبران اتحادیه کنگو مانند پاتریس لومومبا برای ایفای نقش کلیدی در جنبش های ملی گرایانه در آینده هشدار داد. در سال ۱۹۵۷، تیبتز به وزارت امور خارجه بازگشت و به دفتر اروپا پیوست. سفیر در نروژ. پس از دو سال کار در دفتر امور اروپای وزارت امور خارجه، در سال ۱۹۵۹ تیبتز به کارکنان ادارهٔ همکاری های بین المللی پیوست و برای یک دورهٔ دو ساله در این اداره خدمت کرد. سپس در سال ۱۹۶۱ در سفارت آمریکا در بلژیک منصوب شد و به مدت سه سال به کار در این سفارتخانه مشغول شد. پس از آن تصدی، وی در سمینار بزرگ وزارت امور خارجه ثبت نام کرد و در زمانی که در آن سمینار شرکت می کرد، خبر احتمال انتصاب وی به عنوان سفیر اعلام شد. در ۲۸ مارس ۱۹۶۴ در طی یک کنفرانس مطبوعاتی در مزرعه خود در تگزاس، رئیس جمهور لیندون جانسون اعلام کرد که «ما خانم مارگارت تیبتز را که یک افسر خدمات خارجی درجه یک است، به عنوان سفیر معرفی کرده ایم یا قصد داریم که م
عرفی کنیم.» او سپس افزود که «او دارای مدرک دکتری از برین مار است و در مین به دنیا آمده است.» صبح روز بعد تیبتز در دفتر خاطرات خود به اعلامیهٔ رئیس جمهور و همچنین گمانه زنی ها مبنی بر اعزام او به فنلاند اشاره کرد. در ۲۸ آوریل، تیبتز، همراه با دو زن دیپلمات دیگر، با جانسون در دفتر بیضی کاخ سفید ملاقات کرد. او در دفتر خاطرات خود این ملاقات را «بسیار شگفت انگیز» توصیف کرد. در ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۶۴، جانسون به تیبتز اطلاع داد که به عنوان سفیر در نروژ معرفی شده است. جلسهٔ استماع او در کمیتهٔ روابط خارجی سنا در ۲۸ ژوئیه برگزار شد و خیلی زود توسط کل سنا نیز تأیید شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۴، تیبتز مجدداً قبل از عزیمت به نروژ، برای مدت کوتاهی با جانسون در دفتر بیضی ملاقات کرد. تیبتز با کشتی وارد اسلو شد و به عنوان سفیر شروع به کار کرد. یکی از برجستگی های دوران تصدی او در دسامبر ۱۹۶۴ زمانی بود که مارتین لوتر کینگ در حال دریافت جایزهٔ صلح نوبل بود، میزبان او و همراهانش بود. او در زمان سفارت در نروژ در مذاکرات مربوط به پایگاه های نظامی و تسلیحات اتمی شرکت کرد. او همچنین به ترتیبات دیپلماتیک برای سفر اولاو، پادشاه نروژ، به واشینگتن کم
ک کرد. او در سال ۱۹۶۸ به ایالات متحده بازگشت و سپس برای مدت کوتاهی به عنوان معاون دستیار وزیر امور خارجه در امور اروپا خدمت کرد. تیبتز در سال ۱۹۷۱ بازنشسته شد و به شهر زادگاهش بتل، مین بازگشت تا از مادرش مراقبت کند. او سپس به تدریس دوره هایی در کالج بودین مشغول شد و یکی از اعضای فعال انجمن تاریخی بتل بود. او همچنین برای حمایت از آکادمی گولد و کتابخانهٔ عمومی بتل فعالیت می کرد. او برای حدود ۴۰ سال یک چهرهٔ شناخته شده در بتل بود و اغلب می شد او را در حال پیاده روی تند بر روی تپهٔ پارادایس دید. او در آوریل ۲۰۱۰ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.