Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نند. بیشتر آنان اردو-زبان هستند و طی نسل ها در فرهنگ در هند جذب و همگون شده اند. پتان های هند در حوزه های مختلف، به ویژه در سیاست، سینمای هند و ورزش، حضوری چشمگیر داشته اند. از چهره های مشهور پتان می توان به دلیپ کومار، شاهرخ خان و عرفان پتان اشاره کرد. با این که شمار دقیق آنان مشخص نیست، برخی برآوردها از جمعیتی چند میلیونی سخن می گویند. در حال حاضر مشکلی در دسترسی مستقیم به صفحه وجود دارد، اما با توجه به محتوایی که پیش تر فرستادید، ترجمهٔ بخش های خواسته شده به صورت زیر است، با حفظ قالب و کروشه ها: تاریخ. پتان های هند جامعه ای هستند که نیاکان خود را به مناطق پشتون نشین پاکستان و افغانستان نسبت می دهند. پشتونستان در آسیای مرکزی و منطقهٔ شمال غربی جنوب آسیا واقع شده است و حدوداً از جنوب آمودریا در افغانستان تا غرب رود سند در پاکستان امتداد دارد. این منطقه عمدتاً شامل نواحی جنوب غربی، شرقی و بخش هایی از شمال و غرب ولسوالی های افغانستان، ایالت خیبر پختونخوا و شمال ایالت بلوچستان در غرب پاکستان است، و مرز دیورند به عنوان مرز میان این دو کشور عمل می کند. کوه های هندوکش در شمال این منطقه جای دارند. از نظر جغرافیایی،
پتان ها بخشی از اقوام مردمان ایرانی تبار شرقی هستند که در غرب اقوام مردمان هندوآریایی در شمال شبه قاره هند می زیستند. برخی از پشتون های طایفهٔ غلجی به طور سنتی در زمستان به عنوان بازرگانان عشایر کوچ نشین به هند کوچ می کردند. آن ها در هند کالا می خریدند و در تابستان، با کاروان شتر به افغانستان می بردند تا بفروشند یا مبادله کنند. جمعیت شناسی. پتان های هند از طایفه های گوناگون پشتون ها تبار دارند. برخی از طایفه های پشتون که در هند یافت می شوند شامل احمدزی، آفریدی، بارک زی، بتنی، پنی، سلیمان زی، ترین، کاکر، شیرانی، ختک، اورکزی، شینواری، یوسف زی، و همچنین طایفه های نیرومندی چون غلجی، درانی و لودی هستند. همچنین جمعیتی از راجپوت های مسلمان در هند وجود دارد (که با نام خان زاده راجپوت ها شناخته می شوند) که نیاکان آن ها راجپوتهایی بودند که پس از گرویدن به اسلام، لقب خان گرفتند. این گروه پس از نسل ها با پتان ها درآمیخته اند. پتان های هندو. اصطلاح «پتان هندو» به هندوهایی اطلاق می شود که از نواحی عمدتاً پشتون نشین در هند بریتانیا (اکنون پاکستان) آمده اند، یا در آن جا زاده شده اند. همچنین شامل کسانی است که از افغانستان مه
اجرت کرده اند. تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ باعث مهاجرت دسته جمعی هندوها از استان سرحد شمال غربی و بلوچستان (استان تحت کمیسیونر ارشد) (در پاکستان کنونی) به هند مستقل شد. افراد برجسته ای از این مناطق، به ویژه پیشاور، که خود را پتان هندو می دانستند عبارت اند از فعال استقلال طلب بهاگت رام تالوار و وزیر دولت مهر چند خانا؛ پریتویراج کاپور، بنیان گذار خاندان کاپور در سینمای بالیوود (همراه با پسرانش راج کاپور، شامی کاپور و شاشی کاپور) نیز از این دسته بود. همچنین پسرعموی او سوریندر کاپور (پدر آنیل کاپور)، بازیگر وینود کانا و تهیه کننده اف. سی. مهرا (پدر اومش مهرا) نیز از پتان های هندو به شمار می آیند. پوشپا کوماری بگای اشاره کرده است که پتان های هندو در هند، به ویژه آن هایی که از منطقهٔ دیره اسماعیل خان، پاکستان آمده اند، سبک غذایی گیاهی ویژه ای داشته اند. نویسنده قرۃالعین حیدر نیز در اثر تاریخی خود "رود آتش" به پتان های هندو از استان سرحد شمال غربی اشاره می کند که پس از تقسیم، به هند مهاجرت کرده بودند. برخی از هندوهایی که پیش از سال ۱۹۴۷ در بلوچستان زندگی می کردند و پس از تقسیم هند به هند مهاجرت کردند، فرهنگی شدیداً پشتون
مآب داشتند و به گونه ای از زبان پشتو یا زبان بلوچی سخن می گفتند. آن ها از نظر فرهنگی خود را پتان می دانستند و از اعضای قبیلهٔ کاکری به شمار می رفتند. این گروه که از ناحیه کویته و ناحیه لورالائی آمده بودند، رسم ها و آیین های خود را به هند آوردند و در آن جا با نام «شین خلای» (به معنای «آبی پوستان» به پشتو) شناخته شدند. این نام از رسمی خاص در میان زنان آن ها گرفته شده بود؛ آنان برای زیبایی، پوست صورت، دست ها و بدن خود را با خالکوبی های دائمی تزئین می کردند. این خالکوبی ها در فرهنگ آنان نوعی هنر و زیبایی محسوب می شد، اما در میان دیگر مردم هند امری ناپسند تلقی می گردید. زنان این گروه پیراهنی دست دوز و سنتی به نام «کَکرَی کمیز» می پوشیدند که به فراق (پوشش بالاتنهٔ زنان پشتون) شباهت داشت. آن ها به موسیقی پشتو گوش می دادند و این زبان را به فرزندان خود می آموختند. به دلیل ظاهر و فرهنگ متفاوت شان، اغلب از سوی مردم محلی به اشتباه مسلمان یا خارجی پنداشته می شدند. شمار شین خلای ها در زمان تقسیم تا ۵۰۰ نفر برآورد شده است. آن ها عمدتاً در راجستان (در یونیارا، جیپور و چیتورگره) و پنجاب ساکن شدند و به تدریج فرهنگ هندی را پذیر
فتند. در سال های اخیر تلاش هایی برای احیای فرهنگ بومی آن ها صورت گرفته است. در سال ۲۰۱۸، حامد کرزی، رئیس جمهور پیشین افغانستان، با اعضای این جامعه دیدار کرد و پروژهٔ هنری شین خلای را در چارچوب جشنواره ادبی جیپور گشود. همچنین، مستندی بلند با عنوان «شین خلای – پوست آبی» به تهیه کنندگی شیلبی باترا ادوانی، از نسل سوم شین خلای ها، ساخته شد که تاریخ و ریشه های این جامعه را بررسی می کند و با پشتیبانی بنیاد هند–افغانستان تولید شده است. از دههٔ ۱۹۵۰ به بعد، شماری از هندوهای پاکستان که از پیشاور و مناطق اطراف آن آمده بودند، به هند مهاجرت کردند و بیشتر در امریتسار، جالاندهر، لودهیانا، فیروزپور، دهلی، راجستان و دیگر نقاط ساکن شدند. تا سال ۲۰۰۵، این جمعیت به بیش از ۳٬۰۰۰ خانواده، شامل هندو و سیخ، می رسید. در امریتسار به تنهایی بیش از ۵۰۰ خانوادهٔ پیشاوری سکونت داشتند که بیشترشان در محله ای به نام «محلهٔ پیشاوری» زندگی می کردند و برای جامعهٔ خود معبدی نیز ساخته بودند. بیشتر آنان تاجر بودند. بر پایهٔ گزارش هندوستان تایمز، تا سال ۲۰۱۶ حدود ۲۵۰ خانوادهٔ هندو و سیخ در منطقه ای به نام «پیشاور کوچک» نزدیک چهرتا صاحب در امریتسار
ساکن بودند. هرچند پیشاور به اندازهٔ دیگر مناطق در زمان تقسیم دچار خشونت فرقه ای نشد، اما هندوهای پیشاوری مشکلات اقتصادی، ناامنی و خشونت مذهبی را دلیل مهاجرت خود پس از استقلال می دانند. موج هایی مشابه از مهاجرت در دهه های ۱۹۸۰، ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ نیز ادامه یافت. این هندوها پس از اقامت در هند، توانستند تابعیت هند را دریافت کنند. سالمندان هندوهای پیشاوری به دلیل پوشش سنتی خیبر پختونخوا و داشتن عمامهٔ پیشاوری قابل تشخیص اند و همچنان به زبان پشتو یا زبان هندکو صحبت می کنند، اما نسل جوان تر در این زبان ها تسلطی ندارد. از دههٔ ۱۹۷۰ به بعد، هزاران تن از هندوهای افغانستان نیز برای گریز از جنگ افغانستان و آزار دینی به هند مهاجرت کردند. بسیاری از آنان برای نسل ها در مناطق پشتون نشین زیسته بودند، به زبان پشتو سخن می گفتند و فرهنگی تأثیرگرفته از پشتون ها داشتند. پراکندگی جمعیت. گروهی از پتانهای مهاجر نیز در هند وجود دارند که در اوایل سدهٔ نوزدهم، از هند تحت استعمار بریتانیا به عنوان کارگران قراردادی به مستعمره های دیگر منتقل شدند. پراکندگی. شمال هند. در ژوئیهٔ ۱۹۵۴، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از طایفه های پشتون که در جامو و کشمیر تحت اد
ارهٔ هند زندگی می کردند، تابعیت هندی دریافت کردند. آن ها عمدتاً جامعه ای درون همسری و پشتوزبان هستند که نیاکانشان پیش از استقلال هند از پاکستان و افغانستان امروزی مهاجرت کرده بودند. روستای گوتلی باغ در بخش گاندربل حدود ۱۰٬۰۰۰ پشتون را در خود جای داده است. این جامعه به سنت های پشتونی مانند جرگه برای حل اختلافات پایبند است و شبکه های تلویزیونی پشتوزبان مانند خیبر تی وی را دنبال می کنند. ازدواج درون قومی در میان آن ها رایج است و همین امر موجب حفظ زبان و فرهنگشان شده است. شهر مالیرکوتلا جمعیت چشمگیری از مسلمانان پنجابی دارد که برخی از آن ها از تبار پتان هستند. این شهر، از زمان تقسیم هند در سال ۱۹۴۷، تنها شهر با اکثریت مسلمان در پنجاب هند است. ایالت شاهزاده نشین مالیرکوتلا توسط دودمانی از پتانهای شروانی و لودی بنیان گذاری شد. پشتون ها در مالیرکوتلا به عنوان گروهی بانفوذ و عمدتاً مالک زمین شناخته می شدند، اما بسیاری از آن ها پس از تقسیم، به پاکستان مهاجرت کردند. قبیله های اصلی پتان ها در این منطقه یوسفزی، لودی، ترین، کاکر و شروانی هستند. حکمرانان این ایالت با هندوها و سیک های ساکن، روابط دوستانه و حمایت آمیز داشتند
و همین، یکی از دلایل دور ماندن شهر از خشونت های دورهٔ تقسیم بود. پس از استقلال نیز اعضای خاندان سلطنتی پتان همچنان در انتخابات ایالتی از حمایت برخوردار بودند. چندی گر مقصدی رایج برای دانشجویان افغان است که برای آموزش عالی به هند می آیند. تا سال ۲۰۱۹، تعداد آن ها به حدود ۵۰۰ نفر می رسید که در مؤسسات مختلف، از جمله دانشگاه پنجاب، تحصیل می کردند. ایالت شاهزاده نشین پاتودی که توسط خاندان پاتودی تأسیس شد، در پاتودی، واقع در بخش گورگائون در هاریانا امروزی، قرار داشت. اجداد خاندان پاتودی افغان بودند که در زمان بهلول لودی، امپراتور پشتون، به عنوان مزدور وارد هند شدند. منصور علی خان پاتودی گفته بود که این خاندان در اصل افغان هستند، با اندکی تبار مردم ترک. جامعه ای کوچک از هندوها و سیکهای پشتوزبان وجود دارد که از پاراچنار (در ناحیه کرم پاکستان) در سال ۱۹۴۸ به هیماچال پرادش مهاجرت کردند. آن ها دارای انجمنی به نام «اَکهیل بهاراتیا پاراچینار بیرادَری» (انجمن سراسری برادری پاراچنار هند) هستند که برای کسب وضعیت قبیله ای ویژه تلاش می کند تا از مزایای دولتی برخوردار شوند. این گروه در روستایی به نام «پاراچنار» در برمور در بخش
چمبا سکونت دارند. آن ها به خاطر پوشش پتان، عمامه های خاص، رقص سنتی متأثر از چترال به نام «غَرّه» و گویش خاص پشتو شناخته می شوند. سوهیل هاشمی می گوید تا دههٔ ۱۹۶۰، پوشش و عمامهٔ پشاوَری منظره ای آشنا در خیابان های دهلی بود. منطقهٔ جنگ پورا نیز مدت هاست که مرکز تجمع مسلمانان پتان بوده است، احتمالاً به دلیل نزدیکی به آرامگاه نظام الدین. در سراسر شمال هند، جمعیت پتانها در ۷۴ بخش گسترش دارد. از سدهٔ هفدهم، ده ها هزار نفر از پشتون های روهیله به اوتار پرادش مهاجرت کرده و در منطقه ای که بعدها روهیلکند نام گرفت، ساکن شدند. هند غربی. پتان ها یکی از کاست های مسلمان ساکن در بخش دیو، از مناطق تابع قلمرو اتحادیه دادرا و نگر حویلی و دامان و دیو هستند. پتان ها همچنین یکی از گروه های مسلمان در ایالت گوا به شمار می روند. آن ها از نام خانوادگی «خان» استفاده می کنند و زنان آن ها نیز ممکن است از نام هایی مانند «خاتون»، «خاتو» یا «بی بی» استفاده کنند. گفته شده که آن ها آزادانه با افراد خارج از جامعهٔ خود ازدواج می کنند. بمبئی از سدهٔ نوزدهم محل سکونت جامعه ای از پشتون ها بوده است که عمدتاً از مناطق قبیله ای فدرال پاکستان امروزی م
هاجرت کرده اند. افغانستان از سال ۱۹۱۵ در بمبئی کنسول گری داشته است، که نشان از حضور تاریخی افغان ها و پتان ها در این شهر دارد. کریم لالا که در افغانستان زاده شده بود، دهه ها یکی از سه رئیس اصلی مافیای بمبئی به شمار می رفت. او رهبر «گروه پتان» بود، گروهی مافیایی متشکل از پتان های قومی که در انواع فعالیت های سازمان یافته مجرمانه دست داشتند. کریم لالا نفوذ سیاسی قابل توجهی داشت و هم در میان نخبگان و هم مردم عادی بمبئی چهره ای شناخته شده بود. در ایالت گجرات بیشتر پتان ها شامل ترک ها، یوسف زی ها، افغان ها، بابِی ها، درانی ها و لودی ها هستند. از میان پتان های گجرات افراد مشهوری برخاسته اند، از جمله سلیم درانی (بازیکن کریکت) و پروین بابی (بازیگر). در ناحیه جوناگره، پتان های ترک به ویژه در ارتش هند و حوزه بازرگانی فعال اند. هند شرقی. خانواده هایی از پتان ها در شهر رانچی ساکن هستند. ایالت اودیشا در گذشته از جمله مناطقی بود که پتان ها، به ویژه در دوره خواجه عثمان، آن را فتح کرده بودند. منطقه بنگال نیز یکی از مناطقی بود که سلسله های پتان در آن حکومت می کردند. سلسله کرّانی، واپسین سلسله ای که در سلطنت بنگال حکمرانی داشت،
از تبار پشتون بود. شهر کلکته نسل هاست که میزبان جامعه ای گسترده از افغان ها و پتان ها بوده است، که به نام «کابلی واله» (یعنی «اهل کابل») شناخته می شوند و همواره بخشی جدایی ناپذیر از بافت فرهنگی شهر به حساب می آمده اند. این نام از داستان کوتاه معروف و محبوبی به همین نام از رابیندرانات تاگور برگرفته شده است، که روایتگر سرگذشت بازرگانی افغان است که برای فروش خشکبار به کلکته می آید. جمعیت آن ها که در سال ۲۰۰۱ بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر بود، تا سال ۲۰۱۵ به حدود ۲٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ نفر کاهش یافته است. بسیاری از آن ها به عنوان قرض دهندگان سنتی شناخته می شدند، اما با رواج وام خرد این حرفه رو به افول رفت. هند جنوبی. در دورهٔ راج بریتانیا، به ویژه در سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم، برخی از زندانیان پشتون به عنوان تبعید کیفری به جزایر آندامان فرستاده می شدند. یکی از این افراد به نام شیرعلی آفریدی که در آنجا محکوم به حبس ابد بود، در جریان بازدید لرد مایو، نایب السلطنه هند، در سال ۱۸۷۲، او را ترور کرد. به گفته کومار سورش سینگ، در ایالت کارناتاکا پتان ها در تمام بخش ها پراکنده اند. بر اساس پژوهش اس. ان. ساداسیوان، در منطقه تراوانکور، گ
روهی از مسلمانان پتان ساکن بودند که از نسل سربازانی بودند که توسط مهاراجه های تراوانکور استخدام شده بودند. سوزان بیلی نیز اشاره می کند که مهاراجه های تراوانکور در سدهٔ هجدهم فعالانه به استخدام سربازان پتان برای آموزش و رهبری نیروهایشان می پرداختند؛ همانند دیگر پادشاهی های هند جنوبی که برای تقویت توان نظامی خود به تجارب نظامی چنین افرادی تکیه می کردند. ایالت پیشین ایالت حیدرآباد دارای جامعه ای از پتان ها بود و همچنین سازمانی با نام «جرگه پشتون» داشت که از منافع پشتون هایی که در آن ایالت زندگی می کردند، حمایت می کرد. شمال شرق هند. برخی بازرگانان افغان هستند که چند دهه است در آسام زندگی می کنند. این افراد به نام «کابولی والا» نیز شناخته می شوند. راجکومار جهلاجیت سینگ در کتاب «تاریخ مختصر مانیپور» از پتان ها به عنوان یکی از گروه های قومی در میان مسلمانان مانیپوری یاد کرده است. در سیکیم، مسلمانان به دو طبقهٔ اصلی اجتماعی تقسیم می شوند: «اشراف» (اشرف) و «عوام» (اجلف). اشراف معمولاً شامل افرادی از تبارهای سادات، شیخ ها، قبیله مغل و پتان هستند. فرهنگ. در هند، نام خانوادگی مسلمانانهٔ «خان» معمولاً با پتان ها مترادف اس
ت و بر اساس رسوم پشتون ها، به طور گسترده ای از آن استفاده می شود، اگرچه همهٔ کسانی که نام خانوادگی خان دارند لزوماً از تبار پتان نیستند. معادل زنانهٔ آن در میان زنان پتان خانم یا بی بی است. در سامانه طبقاتی موجود در جامعهٔ قرون وسطایی اسلام در هند، پتان ها (که از نظر تاریخی به عنوان افغان (نام قومی) نیز شناخته می شدند) جزو طبقهٔ اشراف به شمار می آمدند – یعنی کسانی که ادعای تبار مهاجران خارجی داشتند و با تکیه بر نجیب زادگی حاصل از فتوحات مسلمانان در شبه قاره هند، منزلت اجتماعی خود را تثبیت کرده بودند. نسل های پیشین پتان های هند به زبان مادری خود، پشتو، صحبت می کردند و برخی همچنان به قوانین سنتی و شیوهٔ زندگی پشتونی موسوم به پشتونوالی پایبند هستند. امپراتوری های پشتون در هند از فارسی دری به عنوان زبان رسمی استفاده می کردند. با گذر زمان و در اثر همگون سازی فرهنگی با هندی ها، بسیاری از پتان های هند توانایی صحبت به پشتو را از دست دادند و به جای آن زبان هندوستانی یا گویش های محلی دیگر را پذیرفتند. خوراک. خوراک پتان ها به شدت بر پایهٔ گوشت است. گوشت معمولاً یا آب پز یا کباب می شود؛ یا پس از خواباندن در ادویه، به شکل
«جوجه تیکه» سیخ زده و بر روی منقل کباب می شود؛ یا به شکل گونه های مختلف کباب در می آید؛ یا در حجم زیاد و با ادویه های ملایم به صورت خورش کاری پخته می شود؛ یا در ظروف سفالی مانند «هندی گوشت» تهیه می شود – و با دست و همراه با نانی مانند نان پیشاوری یا نان روتی خورده می شود که در تنور پخته می شود. در بسیاری موارد، گوشت به صورت کامل پخته می شود و در چربی خود جا می افتد. چپلی کباب، که خاستگاه آن پیشاور است، از تنقلات پرطرفدار در شهرهای هند به شمار می رود. مهاجران افغان در هند خوراک هایی از آشپزی افغانستانی را نیز رایج کرده اند، مانند برگر افغانی، انواع نان، منتو (دلمه های آردی بخارپز) و قابلی پلو. خوراک های افغان و پتان ها ادویه جات کمتری دارند و بیش تر با نمک، سیر، فلفل، کشمش، دانهٔ کاج، گردو و انواع خشکبار یا میوه های تازه مزه دار می شوند. در لاجپت نگر در دهلی، به سبب جمعیت بزرگ افغان ها، خوراک های پتان رواج زیادی دارد. مرغ تنوری در هند توسط کوندن لعل گوجرال، یک سرآشپز هندو پنجابی- «پتان» اهل پیشاور، رواج یافت. او در سال ۱۹۴۷ به دهلی مهاجرت کرد و زنجیرهٔ رستوران های موتی محل دلوکس را بنیان نهاد. به دلیل تأثیرات
آشپزی پیشاوری بر دستپخت او، این غذا اغلب به عنوان خوراکی «پنجابی-پتانی» شناخته می شود. کوندن لعل همچنین ابداع کنندهٔ خوراک های مشهور مرغ کره ای و دال مخنی بود. تحصیلات. در هر سال، «شورای هند برای روابط فرهنگی» ۲٬۳۲۵ بورسیه به دانشجویان بین المللی اعطا می کند، که ۶۷۵ سهم از آن به طور ویژه برای افغان ها رزرو شده است. در هند، تعداد فزاینده ای از دانشجویان بومی در مؤسسات دانشگاهی مانند دانشگاه جواهر لعل نهرو مشغول یادگیری زبان پشتو هستند. صنعت سرگرمی. سینما. شهر پیشاور در استان مرزی شمال غرب، مهد تولد چندین بازیگر برجسته در صنعت سینمای «بالیوود» است. برخی از بازیگران هندی نیز ریشه هایی در بلوچستان و افغانستان دارند. محله بازار قصه خوانی در پیشاور، محل خانه های اجدادی خانواده کاپور، دیلیپ کومار و شاهرخ خان است. دیلیپ کومار که اصالتاً از قوم «هندکو» بود و نام اصلی اش یوسف خان بود، در پیشاور متولد شد. شاهرخ خان نیز خانواده ای با لهجه هندکو دارد و اجدادش چند قرن قبل از کشمیر به پیشاور کوچ کرده بودند. اگرچه برخی بازیگران از تبار پتان نیستند، اما به دلیل فرهنگ و اصل و نسب شان در پیشاور گاهی «پتان» نامیده می شوند. مانن
د خانواده کاپورها که از پیشاور آمده اند. اغلب «خان های بالیوود» از میان جامعه پتان هستند؛ از جمله بازیگرانی چون جینت (زکریا خان) و پسرش امجد خان؛ قادر خان از قبیله کاکر با والدین اهل قندهار و پیشین؛ فیرور خان، سنجی خان و اکبر خان — و فرزندان شان فردین و زاید — که پدرشان از غزنی به بنگلور کوچ کرده اند؛ سلیم خان و پسرانش سلمان خان، ارباز خان و سهیل خان؛ خانواده حسین–حسین که منصور خان و عمران خان از نسل شان اند؛ سیف علی خان همراه با سُها علی خان و سارا علی خان از خانواده سلطنتی «پتوودی» که اجدادشان از افغانستان مهاجرت کرده اند؛ عرفان خان؛ مدهوبالا که پتان یوسفزی بود؛ و دیگران همچون ضیا سرهادی، فرح خان، ساجد خان (کارگردان) و در سال های اخیر کبیر خان که اجدادی پتنانی دارند. خانواده بابِی (وابسته به پروین بابِی) خانواده خان (وابسته به شاهرخ خان) خانواده خان (وابسته به فیروز خان) خانواده خان (وابسته به سلیم خان) خانواده خان–بانو (وابسته به یوسف خان مشهور به دلیپ کومار، سایره بانو، و ناصر خان) خانواده خان–حسین (وابسته به ناصر حسین) خانواده خان (وابسته به زکریا خان) خانواده کاپور که یا از پشتون ها یا از پنجابی ها هستن
د موسیقی. پتان ها در موسیقی هند نیز سهم داشته اند. ساز زهی سرود که در موسیقی کلاسیک هندوی مورد استفاده قرار می گیرد، از ساز پشتوی رباب منشأ گرفته است و توسط خاندان موسیقایی بانگش که به هند مهاجرت کردند، توسعه یافته است. نوادگان این خاندان شامل استادان سخاوت حسین، حافظ علی خان و پسرش امجد علی خان هستند. جی. ام. دورّانی خواننده، آهنگ ساز و هنرمند رادیویی برجستهٔ دهه های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ در بالیوود بود. در موسیقی پاپ نیز عدنان سمیع، هنرمند پاکستانی تبار، «پادشاه بی رقیب موسیقی پاپ هندی» خوانده شده است. در فرهنگ عامه. شخصیت های پتان در بسیاری از فیلم های بالیوودی بازنمایی شده اند و حتی گونه ای به نام «فیلم های پتانی» به وجود آورده اند. نمایشنامهٔ "Pathan" در سال ۱۹۴۷ توسط پریثوی راج کاپور و گروه تئاتر پریثوی اجرا شد و در سراسر هند با موفقیت روبه رو شد. خود پریثوی راج نقش اول را بازی می کرد و پسرانش راج کاپور، شامی کاپور و شاشی کاپور نیز در آن بازی کردند. فیلم کابلی والا که در آن بالراج ساهنی نقش اصلی را بازی می کند، «مادر همهٔ فیلم های پتانی» نامیده شده است. این فیلم بر پایهٔ داستان کوتاه کابلی والا نوشتهٔ رابیندرانا
ت تاگور در سال ۱۸۹۲ ساخته شد که روایتگر داستان یک بازرگان دوره گرد افغان در بنگال پیش از تقسیم هند است. پیش از آن نیز فیلمی بنگالی با همین مضمون با نام کابلی والا ساخته شده بود. گفته می شود که شخصیت مشهور پتانی «شیرخان» که توسط سلیم–جاوید نوشته شده و پران در فیلم زنجیر آن را ایفا کرد، بر پایهٔ کریم لالا، یکی از سرکردگان مافیای بمبئی ساخته شده است. ترانهٔ معروف «یاری هی ایمان مرا، یار مری زندگی» («دوستی ایمان من است، یارْ زندگی من است.») از همین فیلم، تأثیری از ساز پشتوی رباب دارد و به سبک رقص اتن اجرا می شود. در سال ۲۰۱۳، نسخهٔ بازسازی شدهٔ زنجیر به زبان های هندی و تالیوود منتشر شد که سانجی دات و سری هاری به ترتیب نقش شیرخان را ایفا کردند. در این نسخه، آن ها در یک شمارهٔ رقص به سبک قوالی با عنوان "کوچی پتان کی زبان" شرکت داشتند. فیلم پرماجرای قربانی (۱۹۸۰) که امجد خان در آن نقش افسر پلیسی به نام امجد خان را بازی می کند، داستان تعقیب دو فراری با بازی فیروز خان و وینود کانا را روایت می کند. در این فیلم، آهنگی به نام «قربانی قربانی» در یک «لانهٔ پتان» اجرا می شود، جایی که سه شخصیت اصلی فیلم لباس های پتان ها را ب
ه تن دارند. فیلم خدا گواه (۱۹۹۲) نیز با نقش آفرینی آمیتاب باچان در نقش یک قبیله نشین افغان، بخشی از داستانش را در افغانستان روایت می کند و بخشی از آن نیز در آن کشور فیلم برداری شده است. ادبیات و رسانه. شعر اردو در هند تحت تأثیر پتان ها و همچنین دیگر جوامع مرتبط با حوزهٔ الفبای فارسی رشد کرد. یکی از شاعران برجسته در این زمینه جوش ملیح آبادی بود که از پتان های آفریدی به شمار می رفت. پسرعموی او عبدالرزاق ملیح آبادی نیز نویسنده بود. پشتو در هند. ادبیات پشتو از اوایل سدهٔ ۱۶ تا آغاز سدهٔ ۱۹ میلادی در شمال هند رونق داشت، اگرچه در این دوران زبان فارسی در هند زبان غالب محسوب می شد. این زبان به ویژه میان نخبگان پتان در مقام های اداری و نظامی رایج بود. نسخه های خطی برجای مانده نشان می دهند که شعر پشتو در ناحیهٔ گنگا-جمنی پدید آمده است. پیر روشن، صوفی اهل وزیرستان که در جلندر زاده شد، از نخستین نویسندگان به زبان پشتو بود و جنبش روشنی را بنیاد گذاشت که به ظهور شاعران و نویسندگان پرشمار پشتو در شبه قاره در قرون ۱۶ و ۱۷ میلادی انجامید. استان اوتار پرادش یکی از مراکز برجستهٔ تداوم ادبیات پشتو بود، و اعضای جامعهٔ روهیله تا ا
واخر سدهٔ ۱۸ میلادی در آنجا به آفرینش آثار ادبی پشتو ادامه دادند. رادیو آل ایندیا از سال ۱۹۳۹ پخش برنامه به زبان پشتو را آغاز کرد تا در پاسخ به پروپاگاندای رادیویی به ویژه در افغانستان و غرب آسیا نقشی ایفا کند. این زبان همچنین در دانشگاه جواهر لعل نهرو در سطح کارشناسی آموزش داده می شود. افزون بر آن، مهاجران افغان پتان ساکن هند نیز از زبان پشتو بهره می برند. نظامی گری. در دوران هند مستعمراتی بریتانیا، پتان ها به عنوان یکی از «نژادهای جنگجو» شناخته می شدند و شمار زیادی از آنان در ارتش هند بریتانیا خدمت کردند. پتان های چهلم که بعداً بخشی از نیروی زمینی پاکستان شدند، تنها واحد تمام پتانی ارتش بریتانیا در هند بودند. شمار پتان های ارتش از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۸ از ۲٬۵۰۰ به ۱۰٬۵۰۰ تن رسید. یک چهارم این نیروها از قبیلهٔ آفریدی بودند و بسیاری دیگر نیز از مناطق قبیله ای فدرال بر مرز هند و افغانستان آمده بودند. تا آغاز جنگ جهانی اول شمار آنان به ۲۸٬۰۰۰ نفر رسید. سیاست. خان عبدالغفار خان، ملی گرای پتان و از دوستان نزدیک مهاتما گاندی، رهبر خدمتکار خدای و از چهره های برجستهٔ جنبش استقلال طلبی هند بود. پس از سال ۱۹۴۷ تابعیت پاکست
ان را پذیرفت. ذاکر حسین، از پتان های آفریدی، اقتصاددان و سومین رئیس جمهور هند بود که همچنین نایب رئیس جمهور هند و فرماندار بیهار نیز بوده است. نوهٔ دختری او سلمان خورشید، وزیر امور اقلیت ها، حقوق و دادگستری، و امور خارجه هند بود. محمد یونس نیز دیپلمات و نمایندهٔ انتصابی راجیه سبها در سال ۱۹۸۹ شد. ورزش. پتان ها پیش و پس از استقلال هند در تیم ملی کریکت هند حضور داشته اند. جهانگیر خان، پتان اهل ارمور، از ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۶ برای هند بازی کرد و بعدها در پاکستان مدیریت کریکت را برعهده گرفت. افتخار علی خان پاتاودی، نواب پاتاودی، برای تیم ملی کریکت انگلستان و سپس هند بازی کرد و در ۱۹۴۶ کاپیتان هند شد. پسرش، منصور علی خان پاتاودی، از ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۵ در نقش بَتسمن برای هند بازی کرد و در سال ۱۹۶۲ جوان ترین کاپیتان هند شد. سلیم دورانی که در نزدیکی تنگه خیبر زاده شد، در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در تیم تست هند حضور داشت. یوسف پتان و عرفان پتان نیز در سطوح ملی برای هند بازی کرده اند. در هاکی روی چمن، فیروز خان (بازیکن هاکی روی چمن) در المپیک ۱۹۲۸ برای هند مدال طلا گرفت. او از پتان های جلندر بود که در دههٔ ۱۹۵۰ به پاکستان مهاجرت کرد. احمد
خان (بازیکن هاکی روی چمن) در المپیک ۱۹۳۶ و پسرش اسلم شیر خان در جام جهانی هاکی مردان ۱۹۷۵ برای هند بازی کردند. آن ها از پتان های بهوپال بودند. در اسکواش، عبدالباری یکی از بازیکنان مطرح هند در دههٔ ۱۹۴۰ بود و در مسابقات اوپن بریتانیا در ۱۹۵۰ شرکت کرد. یوسف خان که ده بار قهرمان هند شد، به سیاتل آمریکا مهاجرت کرد و مربی بازیکنان حرفه ای شد. دخترانش شبانه خان و لاتاشا خان نیز در آمریکا به طور حرفه ای بازی کردند. غوث محمد، پتان آفریدی اهل ملیح آباد، نخستین تنیس باز هندی بود که در سال ۱۹۳۹ به مرحلهٔ یک چهارم نهایی تنیس ویمبلدون راه یافت.
ریزگرد جنوب شرقی آسیا در سال ۲۰۱۰، یک بحران آلودگی هوا بود که بسیاری از کشورهای جنوب شرقی آسیا مانند اندونزی، مالزی و سنگاپور را در اکتبر ۲۰۱۰ تحت تأثیر قرار داد. این بحران در فصل خشک رخ داد، زمانی که کشاورزان کوچک مالک اندونزیایی در نواحی دومای، اندونزی و بنگکالیس در استان ریاو در جزیره سوماترا، به صورت غیرقانونی اقدام به آتش سوزی جنگل ها کردند.این کشاورزان از روش «بریدن و سوزاندن» برای پاک سازی سریع زمین ها به منظور فراهم کردن فرصت های کشاورزی آینده استفاده می کردند. به دلیل الگوی آب و هوایی ال نینو، بادهای غربی مه را به سمت کشورهای همسایه اندونزی حمل کردند و باعث شدند کیفیت هوا در مالزی و سنگاپور برای چند روز به محدوده ناسالم کاهش یابد. شرایط مه آلود نه تنها منجر به کاهش کیفیت هوا شد، بلکه باعث کاهش دید، تعطیلی مکرر مدارس در مالزی و شیوع بیماری های تنفسی نیز شد. کیفیت هوای ثبت شده در سنگاپور از سال ۲۰۰۶ تاکنون در بدترین حالت خود بوده است، و در ۱۸ اکتبر تعداد نقاط کانونی در سوماترا به حداکثر ۳۵۸ رسید. با وجود اینکه وزرا یک هفته قبل از بحران برای ششمین نشست توافقنامه آسه آن گرد هم آمدند و در آن مسائلی در مور
د مه فرامرزی و روش های مقابله با آتش سوزی جنگل ها مورد بحث قرار گرفت، دولت اندونزی نتوانست قوانین مربوط به قطع غیرقانونی درختان را با موفقیت تنظیم و اجرا کند. این امر باعث شد اندونزی با انتقادهای زیادی از سوی کشورهای همسایه روبرو شود. در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۰، شرایط بارانی به اندونزی بازگشت که به کاهش تولید مه کمک کرد و سطح کیفیت هوا را بهبود بخشید. علل. آآتش سوزی های جنگلی عمدتاً به صورت غیرقانونی توسط کشاورزانی ایجاد می شود که از روش «کشت و سوخت» برای پاک سازی گسترده پوده و زمین های کشاورزی به منظور فراهم کردن فرصت های کشت در آینده، مانند تولید روغن پالم در اندونزی و خمیر کاغذ، استفاده می کنند. علیرغم غیرقانونی بودن پاکسازی زمین به روش بریدن و سوزاندن در اندونزی، خرده مالکان به دلیل مزایای اقتصادی و زیست محیطی آن، این روش را اتخاذ می کنند. نه تنها روش بریدن و سوزاندن کارآمد و مقرون به صرفه تلقی می شود، بلکه اعتقاد بر این است که برای عملکرد و بازده محصول نیز مفید است. خاکستر به دلیل توانایی اش در افزایش مواد مغذی خاک، متعادل کردن سطح pH خاک، ریشه کن کردن آفات و همچنین جلوگیری از رشد علف های هرز، توسط کشاورزان خرده پ