Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ین (فضانورد ناسا) و اسا-پکا سالونن (رهبر ارکستر و آهنگساز) بودند. نوکیا در این رویداد از اولین تبلت اندرویدی خود، نوکیا ان۱، رونمایی کرد. این رویداد در سال ۲۰۱۴ بزرگ ترین رویداد فنی در تاریخ فنلاند بود که از مسابقه آواز یوروویژن که در سال ۲۰۰۷ در فنلاند برگزار شد هم پیشی گرفت رقابت ارائه سال ۲۰۱۴ را Enbrite.ly، که خدمات مدیریت ترافیک اینترنت را توسعه می دهد، برنده شد. اسلاش ۲۰۱۵ از ۱۱ تا ۱۲ نوامبر برگزار شد. Slush Hacks برای اولین بار با مشارکت Ultrahack، جانکشن، Industryhack و AEC (Architecture, Engineering, Construction) Hackathon برگزار شد. برندگان هر چالش توانستند ایده های خود را در صحنه اسلاش ارائه دهند و بهترین ایده/تیم ۲۰٬۰۰۰ یورو برنده شد. اسلاش در نوامبر ۲۰۱۵ برنده جایزه بین المللی سازی رئیس جمهور جمهوری شد. در سال ۲۰۱۶، رویداد اسلاش از ۳۰ نوامبر تا ۱ دسامبر در مرکز نمایشگاه هلسینکی برگزار شد. رویداد خواهرخوانده جدید، اسلاش موزیک بود که انتظار می رفت ۱۵۰۰ متخصص فناوری و موسیقی را به مدت یک روز به کارخانه کابل بیاورد. اسلاش با همکاری فین ایر، پروازی مستقیم و برنامه ریزی شده از سانفرانسیسکو به هلسینکی
ترتیب داد. لقب «پرنده نرد» نیز برای پروازهای برنامه ریزی شده استفاده می شود. رویداد سال ۲۰۱۷ در تاریخ ۳۰ نوامبر و ۱ دسامبر برگزار شد. روندهای اصلی این رویداد شامل تجزیه و تحلیل و هوش مصنوعی بودند. رویداد اسلاش سال ۲۰۱۸ با حضور ۲۰٬۰۰۰ بازدیدکننده برگزار شد. محتوای این رویداد بر برجسته کردن بازیگران و افراد تأثیرگذار در شرکت های فناوری متمرکز بود که معمولاً به صورت عمومی معرفی نمی شوند. کارآفرینان باتجربه و همچنین مدیرانی مانند ورنر وگلز (مدیر ارشد فناوری آمازون) در این رویداد سخنرانی کردند. در سال ۲۰۱۹، تعداد شرکت کنندگان اسلاش به ۲۵۰۰۰ نفر رسید و اسلاش همچنین رویدادهای جانبی مهمی در مورد مدیریت محصول و توسعه بازی و موارد دیگر ترتیب داد. این رویداد ۲۰۰ سخنران از جمله سرمایه گذار مایکل موریتز و بنیانگذار استرایپ، جان کالیسون، داشت.
دینشاو مانکجی پتیت، بارونت اول (۳۰ ژوئن 1823) ۵ مه ۱۹۰۱) صنعتگر و نیکوکاری هندی بود که اولین کارخانه های نساجی را در هند تأسیس کرد. او عضوی از خانواده پتیت بود و اولین بارونت پتیت شد. او در سال ۱۸۵۴ «صندوق بهبود وضعیت زرتشتیان ایران» (Persian Zoroastrian Amelioration Fund) را تأسیس کرد و عضو شورای قانونگذاری فرماندار کل بود. زندگی و پیشینه. دینشاو مانکجی پتیت در بمبئی، استان بمبئی، هند بریتانیا از خانواده Maneckji Nusserwanjee Petit و Humabai Petit متولد شد. او برادری به نام نوسروانجی مانکجی پتیت داشت. دینشاو در سال ۱۸۳۷، با ساکاربای پاندی ازدواج کرد، و از او صاحب ۱۴ فرزند، شش پسر و هشت دختر شد. از جمله فرزندان او می توان به روتونبای پتیت پاندی، جیجیبوی فرامجی پتیت، بومانجی دینشاو پتیت، هیرابای پتیت و کواسجی دینشاو پتیت اشاره کرد. پسران او جیجیبوی فرامجی پتیت، بارونت دوم، و بومانجی دینشاو پتیت، در ادامه تجارت او موفق بودند. نوه او، میتوبن هورموشجی پتیت، فعال زنی در جنبش استقلال هند بود. نوه دیگر او، فالی، بعدها سر دینشاو مانکجی پتیت، بارونت سوم شد و با سیلا تاتا، یکی از اعضای خانواده تاتا، ازدواج کرد. خواهر ف
الی، راتانبای پتیت، همسر بنیانگذار پاکستان، محمد علی جناح، بود. نوه دیگر او جهانگیر بومانجی پتیت، صنعتگر بود. نتیجه بزرگ او، دینا وادیا، با نویل وادیا، رئیس رنگرزی بمبئی، ازدواج کرده بود و نتیجه بزرگ او ، هومی جی. بهابها، دانشمند هسته ای بود. پسر دیگر، دینشاو مانکجی پتیت، به دلیل فرار مالیاتی و تمایلش به تأسیس شرکت های صوری برای کاهش بدهی مالیاتی خود، بدنام شد. پرونده دینشاو مانکجی پتیت یکی از معدود مواردی است که دولت به دلیل ماهیت فاحش فرار مالیاتی، صلاح دیده است که پرده از روی شرکت ها بردارد. زندگی حرفه ای. پتیت به عنوان دلال شرکت های اروپایی، در دوره سفته بازی در بمبئی در زمان جنگ داخلی آمریکا، ثروت زیادی جمع کرد. او کارخانه های ریسندگی و بافندگی مانوکجی پتیت را تأسیس کرد. در سال ۱۸۵۴، پتیت «صندوق بهبود وضعیت زرتشتیان ایران» را با هدف بهبود شرایط همکیشان زرتشتی کم درآمد در ایران تأسیس کرد. این صندوق موفق شد تعدادی از زرتشتیان ایرانی را به مهاجرت به هند (جایی که امروزه به عنوان ایرانی شناخته می شوند) متقاعد کند. همچنین احتمالاً این صندوق در دریافت تخفیف مالیات سرانه "جزیه" برای همکیشان آنها در سال ۱۸۸۲ مؤثر
بوده است. در سال ۱۸۸۶، او به دلیل ایفای نقش طرفدار استعمار به عضویت شورای قانونگذاری فرماندار کل درآمد. او با وجود نامزدی غیررسمی در شورا، مورد انتقاد قرار گرفت. ملی گرایان او را «ریاکار زراندود» و «بی هویت باشکوه» می نامیدند. او ثروت خود را وقف امور خیریه کرد، از جمله خیریه های عمومی و خصوصی که وقف کرد می توان به دخمه ها (برج های سکوت) و آتشکده ها برای جامعه زرتشتیان پارسی، بیمارستان حیوانات به نام بای ساکاربای دینشاو پتیت بیمارستان حیوانات (به نام همسرش)، کالج زنان و بیمارستان پتیت اشاره کرد. برای پیشرفت آموزش فنی، پتیت همچنین مکانی به ارزش ۳۰۰۰۰۰ روپیه در بایکولای بمبئی، به مؤسسه فناورانه ورماتا جیجابای (VJTI) اهدا کرد که دولت بمبئی آن را به عنوان مؤسسه مرکزی فناوری استان بمبئی به رسمیت شناخت. در زمستان ۱۹۲۳، این مؤسسه به مکان فعلی خود در ماتونگا، بمبئی (اکنون: مومبای) منتقل شد. او در سال ۱۸۸۷ مقام سلطنتی شوالیه بریتانیا را دریافت کرد و در ۱ سپتامبر ۱۸۹۰، اولین بارونت پتیت در پتیت هال بمبئی شد. این عنوان بارونتی به فرامجی پتیت، پسر دوم بارونت اول، و وارثان ذکور از نسل او، و در صورت عدم وجود آن به وارثان ذ
کور از نسل بارونت اول، اعطا می شد. طبق قانون ویژه شورای قانونگذاری هند، همه دارندگان این عنوان می بایست نام خود را در هنگام جانشینی رها کرده و نام های بارونت اول را به خود اختصاص دهند. نام خانوادگی پتیت (Petit) به طور سنتی پارسی نیست و در زمان جد بزرگ سر دینشاو در قرن هجدهم میلادی رواج یافته است. او به عنوان کارمند کشتیرانی و مترجم برای شرکت هند شرقی بریتانیا کار می کرده است و بازرگانان فرانسوی که با این کارمند پارسی سرزنده و کوتاه قد سروکار داشتند، او را «پارسی کوچک» (لو پتیت پارسی) می نامیدند. مرگ. پتی در ۵ مه ۱۹۰۱ در بمبئی درگذشت. پس از مرگ او، جیمز لینتون پرتره ای از او به عنوان بارونت اول نقاشی کرد.
آکیله استاراچه (گالیپولی؛ ۱۸ اوت ۱۸۸۹ - میلان ۲۹ آوریل ۱۹۴۵) رهبر برجسته ایتالیای فاشیست قبل و در طول جنگ جهانی دوم بود. سال های نخستین و حرفه. استاراچه در گالیپولی، استان لچه، در جنوب آپولیا متولد شد. پدرش تاجر شراب و روغن بود. استاراچه در موسسه فنی لچه تحصیل کرد و مدرک حسابداری گرفت. در سال ۱۹۰۹ به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست و تا سال ۱۹۱۲ به درجه ستوان دومی (sottotenente) از ارتش برسالیری رسید. او که یک جنگجوی فداکار بود، در اوت ۱۹۱۴ به تنهایی در یک درگیری با تظاهرکنندگان صلح طلب در کافه بیفی در میلان شرکت کرد و با این اقدام شهرت زیادی کسب کرد. استاراچه که در طول جنگ جهانی اول شاهد نبرد بود، به خاطر خدماتش مفتخر به دریافت یک مدال نقره شجاعت نظامی به علاوه چهار مدال برنز شد. پس از جنگ، ارتش را ترک کرد و به ترنتو نقل مکان کرد، جایی که برای نخستین بار با جنبش رو به رشد فاشیست آشنا شد. او همچنین در مارس ۱۹۱۷ به لژ فراماسونری «نگهبان» () در اودینه پیوست. استاراچه، یک ملی گرای پرشور، در سال ۱۹۲۰ به جنبش فاشیستی در ترنتو پیوست و به سرعت دبیر سیاسی محلی آن شد. در سال ۱۹۲۱، تلاش های او توجه بنیتو موسولینی را جلب کرد،
که استاراچه را مسئول سازمان فاشیستی در ونتسیا تریدنتینا قرار داد. در اکتبر ۱۹۲۱، استاراچه معاون دبیر حزب ملی فاشیست (PNF) شد. در سال ۱۹۲۲، استاراچه در راهپیمایی إّ رم شرکت کرد و رهبری دسته ای از پیراهن سیاه ها را در حمایت از موسولینی بر عهده داشت. برجستگی. بعداً در سال ۱۹۲۲، استاراچه به عنوان بازرس حزب در سیسیل منصوب شد و به عضویت کمیته اجرایی حزب ملی فاشیست ایتالیا (PNF) درآمد. در سال ۱۹۲۳، پس از استعفا از سمت معاون دبیر حزب، به فرماندهی شبه نظامیان داوطلب امنیت ملی (Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale یا MVSN) در تریسته منصوب شد. MVSN یک گروه شبه نظامی کاملاً داوطلب بود که برای سازماندهی پیراهن سیاه های سابق ایجاد شده بود. در سال ۱۹۲۴، استاراچه به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و بازرس ملی حزب شد. در سال ۱۹۲۶، آکیله استاراچه بار دیگر به عنوان معاون دبیر حزب ملی فاشیست منصوب شد و در سال ۱۹۲۸ به عنوان دبیر شاخه میلان حزب منصوب شد. دبیری حزب. در سال ۱۹۳۱، دوران حرفه ای او به اوج خود رسید، زمانی که به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست منصوب شد. او در درجه اول به دلیل وفاداری بی چون و چرا و متعصبانه ا
ش به موسولینی به این سمت منصوب شد. (موسولینی زمانی اظهار داشت که استاراچه "یک احمق، اما مطیع" است.) به عنوان دبیر، استاراچه رژه ها و راهپیمایی های بزرگی برگزار می کرد، اقدامات جداسازی نژادی یهودستیزانه را پیشنهاد می داد و کیش شخصیت موسولینی را تا حد زیادی گسترش می داد. او در انظار عمومی حضورهای زیادی داشت و تقریباً هر روز دستوراتی را به شکل «برگه های فرمان» (fogli d'ordine) به اعضای حزب صادر می کرد، که مورد تمسخر عمومی قرار گرفت و تا پایان دوره تصدی اش، انتقاد آشکار سایر فاشیست های ارشد را به همراه داشت. اگرچه استاراچه در افزایش اعضای حزب موفق بود، اما در سال های پایانی دوران تصدی خود به عنوان دبیر، در سازماندهی مجدد سازمان جوانان فاشیست ایتالیا ("Opera Nazionale Balilla") در راستای جوانان هیتلری ("Hitler-Jugend" ) شکست خورد. او همچنین نتوانست شور و شوق سراسری برای فاشیسم را به اندازه محبوبیتی که حزب نازی در آلمان داشت، برانگیزد. استاراچه در مجموع هشت سال به عنوان دبیر خدمت کرد. این مدت طولانی ترین مدت خدمت هر دبیر دیگری بود. اما، تا اواسط دهه ۱۹۳۰، او دشمنان زیادی در سلسله مراتب حزب پیدا کرده بود. شایعاتی مب
نی بر اینکه خانواده استاراچه، به ویژه برادرانش، معاملات غیرقانونی پرسودی انجام داده اند، منتشر شده بود. نقش در حمله به اتیوپی. در سال ۱۹۳۵، استاراچه، سرهنگ، به عنوان دبیر حزب ملی فشیست مرخصی گرفت تا در حمله ایتالیا به اتیوپی شرکت کند و در جبهه شمالی جنگید. در مارس ۱۹۳۶، پس از نبرد شایر، فرماندهی گروهی مختلط از پیراهن سیاه ها و هنگ سوم برسالیری که در اسمره، اریتره، در حال جمع شدن بودند، به او سپرده شد. در اواخر همان ماه، استاراچه و "ستون مکانیزه" قابل حمل با کامیون او آماده پیشروی از مسیرهای ناهموار برای تصرف قندار، مرکز استان بگمدر، شدند. قبل از حرکت، "مرد پلنگی" (L'uomo pantera، لقب استاراچه) سخنرانی زیر را برای افرادش ایراد کرد: مهارت های جاده سازی مردان استاراچه نقش مهمی در قدرت رزمی آنها داشت. صبح روز بعد، اول آوریل، استاراچه و ستون وارد قندار شدند و دو روز بعد به دریاچه تانا رسیدند و منطقه مرزی با سودان بریتانیا را تأمین کردند. ستون تندروی شرق آفریقا (Colonna Celere dell'Africa Orientale) تقریباً ۱۲۰ کیلومتر را در سه روز طی کرده بود. خشونت استاراچه در طول حمله برخی از رفقایش را شوکه کرد. گفته می شود که ا
و خودسرانه اسیران جنگی را اعدام می کرد و به طور متناوب به قلب و اندام تناسلی آنها شلیک می کرد. بازگشت به دبیری حزب. پس از اتیوپی، استاراچه وظایف خود را به عنوان دبیر حزب از سر گرفت. او همچنان جنجالی عمل می کرد. برای نمونه، او دستور داد که تمام پرچم های حزب باید از پارچه ای نساجی به نام "لانیتال" ساخته شوند که توسط ایتالیایی ها تولید می شد. لانیتال که براساس کازئین، یک فسفوپروتئین رایج در شیر پستانداران، ساخته شده بود، در سال 1935اختراع شد و به گفته استاراچه، "محصول نبوغ ایتالیایی" بود. در سال 1936، دینو گراندی، سفیر ایتالیا در بریتانیای کبیر، با کت و شلواری که گفته می شد از چهل و هشت پیمانه شیر بدون چربی ساخته شده بود، در لندن ظاهر شد. در جریان بحران مونیخ در سال ۱۹۳۸ که با الحاق سودتنلند به آلمان نازی پایان یافت، استاراچه از طرفداران سرسخت واگذاری تونس به ایتالیا توسط فرانسه بود. استاراچه در ورزش ایتالیا. استاراچه یک عاشق ورزش و رئیس رسمی کمیته ملی المپیک ایتالیا (CONI) بود. او به خاطر حرکات نمایشی ورزشی غیرمعمولی مانند پریدن از میان حلقه آتش در ورزشگاه مارمی در سال ۱۹۳۸ یا پرش با اسب از روی یک ماشین سدان به
یاد آورده می شود. او به طور خاص و مهم تر به خاطر سیاست ثبت نام مردم ایتالیا (چه جوان و چه غیر جوان) در سازمان های وابسته به حزب فاشیست که تا حدودی شبیه جنبش پیشاهنگی بودند، به یاد آورده می شود: اپرا بالیلا، فیگلی دلا لوپا، آوانگاردیستی، جووانه فاشیستا و سازمان کارگری Organizzazione del Dopolavoro (ورزش های پس از کار). ورزش در تبلیغات فاشیستی از اهمیت ویژه ای برخوردار بود و به شدت از موفقیت های ورزشکاران ایتالیایی در مسابقه های بین المللی (مانند بوکسور پریمو کارنرا یا تیم ملی فوتبال ایتالیا) بهره برداری می شد و استاراچه در این زمینه بسیار مؤثر بود و هم به سازماندهی توده مردم و هم به جنبه نخبگان ورزش ایتالیا می پرداخت. عزل. در اکتبر ۱۹۳۹، استاراچه سرانجام از دبیری حزب برکنار شد و جای خود را به خلبان محبوب، اتوره موتی، داد. او به عنوان رئیس ستاد پیراهن سیاه ها منصوب شد و این سمت را تا زمان برکناری به دلیل بی کفایتی در مه ۱۹۴۱ حفظ کرد، که بعد انزو گالبیاتی جانشین او شد. زندانی شدن و مرگ. در سال ۱۹۴۳، پس از فروپاشی رژیم موسولینی، استاراچه توسط دولت سلطنتی پیترو بادولیو دستگیر شد. او در حالی دستگیر شد که قدرت واقع
ی او در زمان موسولینی دو سال پیش از آن به پایان رسیده بود. پس از تلاش ناموفق برای جلب نظر موسولینی در جمهوری سوسیال ایتالیا (سالو) که تحت حمایت آلمان بود، استاراچ هدوباره دستگیر شد. این بار او در یک اردوگاه کار اجباری در ورونا زندانی شد و توسط همکاران سابقش به اتهام تضعیف حزب در دوران تصدی دبیری حزب دستگیر شد. استاراچه سرانجام آزاد شد و به میلان نقل مکان کرد. در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، در حین دویدن صبحگاهی، توسط پارتیزان های ضد فاشیست ایتالیایی شناسایی و دستگیر شد. استاراچه به میدان لورتو برده شد و جسد موسولینی را به او نشان دادند که درست قبل از اعدام به آن ادای احترام کرد. جسد او متعاقباً در کنار جسد موسولینی آویزان شد.
در این مقاله به موضوع زرتشتی گری در ایالات متحده آمریکا پرداخته می شود. فدراسیون انجمن های زرتشتیان آمریکای شمالی به عنوان متولی دین زرتشتی در این قاره تلاش می کند بین جوامع در ایالات متحده و کانادا ارتباط برقرار کند. نمای کلی. قدیمی ترین آتشکده در ایالات متحده آمریکا، آتشکده ای بود که ارباب رستم گیو در نیو راشل، نیویورک خریداری کرد. اما مشهورترین آتشکده در این کشور، معبد دارالمهر واقع در پومونای نیویورک است. این آتشکده در سال ۲۰۰۱ خریداری شد و بعد از آن با اصول زرتشتی ساخته شده و در آوریل ۲۰۱۶ افتتاح شد. جمعیت شناسی. در سال ۲۰۰۶، ایالات متحده آمریکا با ۶۰۰۰ پیرو، سومین کشور از نظر جمعیت زرتشتیان در جهان بود. بر اساس نشانی های پستی، دو شهرستان در ایالات متحده وجود دارند که در آنها دومین دین بزرگ پس از مسیحیت، زرتشتی است. در سال ۲۰۱۰ انجمن آمارگیران نهادهای مذهبی آمریکا سرشماری ای انجام داد که مطابق آن دو شهرستان هم در ایالات متحده وجود دارند که زرتشتیان در کنار بهائیان، از نظر تعداد پیروان، دومین دین بزرگ مشترک در آنها هستند. فدراسیون انجمن های زرتشتی آمریکای شمالی (FEZANA) در ایالات متحده آمریکا مستقر است. ا
ین فدراسیون همچنین "مجله فزانا را" به صورت فصلی منتشر می کند. این فدراسیون مدعی است که جامعه زرتشتی آمریکا بین سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۲ با ۳۳٫۵ درصد رشد به ۱۵۰۰۰ پیرو رسیده است و جامعه آمریکای شمالی با ۲۴٫۴ درصد رشد به ۲۰۸۴۷ پیرو رسیده است.
کلبه اژدها (چینی ساده شده:龙亭؛ چینی سنتی:龍亭؛ پین یین: lóngtíng) یا عمارت وانشو در کایفنگ در بخش شرقی استان هنان، جمهوری خلق چین واقع شده است. در طول سلسله های سونگ شمالی (۹۶۰–۱۱۲۷) و جین (۱۱۵–۱۲۳۴)، کایفنگ پایتخت امپراتوری بود. کاخ امپراتوری آن زمان تا حد زیادی در گذر زمان از بین رفته است، اما چند بخش، مانند کلبه اژدها، امروزه قابل مشاهده هستند. پیشینه. کایفنگ در سال ۹۶۰ پایتخت سلسله سونگ شمالی شد. در اینجا یک کاخ امپراتوری ساخته شد و شهر رونق گرفت، شاید با جمعیتی بالغ بر ۴۰۰٬۰۰۰ نفر. در آن زمان، نام شهر دونگ جینگ (به معنای واقعی کلمه: پایتخت شرقی) یا بیانجینگ بود. تصور می شود که شهر آن زمان در نقاشی معروف «"در امتداد رودخانه در طول جشنواره چینگ مینگ»" به تصویر کشیده شده است. این نقاشی اثر هنرمند ژانگ زدوان، صحنه ای معمول از جشنواره چینگ مینگ را نشان می دهد. شهر آن زمان همچنین بخش جدایی ناپذیری از نوشته معروف «دونگ جینگ منگ هوا لو» (رویاهای شکوه پایتخت شرقی) است. سلسله جین به رهبری جورچن ها، کایفنگ را در سال ۱۱۲۷ تصرف کرد و این شهر را بین سال های ۱۱۵۷ تا ۱۱۶۱ به پایتخت جنوبی خود تبدیل کرد. این شهر در زمان حکوم
ت جین ها به طور قابل توجهی کوچکتر از دوران سونگ بود. جورچن ها پایتخت اصلی خود را تا سال ۱۲۱۴ در شمال نگه داشتند، تا اینکه مجبور شدند برای فرار از حمله مغول ها، دربار امپراتوری را به سمت جنوب به کایفنگ منتقل کنند. در زمان حکومت یوان و مینگ، کایفنگ دیگر پایتخت امپراتوری نبود و به سطح پایتخت استانی تنزل یافت. عمارت اژدها یا عمارت وانشو یکی از ساختمان های کاخ امپراتوری سونگ بود. این بنا در طول تاریخ طولانی خود بارها تخریب و بازسازی شد. طرح فعلی آن برای اولین بار در زمان سلطنت امپراتور کانگشی در دوران سلسله چینگ بر روی پایه های کاخ امپراتوری قدیمی سونگ ساخته شد. این بنا چندین بار توسط طوفان ها و جنگ های شدید ویران شد. یک مقاله مجله خبری در سال ۱۹۴۸، عمارت اژدها را در طول جنگ داخلی چین سوخته توصیف می کند. باران های شدید و اصابت صاعقه باعث فروپاشی عمارت در سال ۱۹۹۴ شد. پس از هر فاجعه، ساختمان دوباره بازسازی شده است. ساختار. بیشتر سازه های کاخ های امپراتوری قدیمی امروزه از بین رفته اند. عمارت اژدها همچنان در پارک لانگ تینگ پابرجاست. این عمارت، تالاری بزرگ است که بر روی تراسی آجری آبی به طول ۱۳ متر (۴۳ فوت) ساخته شده
است. حدود ۷۲ پله به ورودی منتهی می شود. ساختمان عمارت، سازه ای چوبی است. این عمارت، دارای یک نمای جنوبی با ابعاد ۱۹٫۱۰ متر (۶۲٫۷ فوت) از شرق به غرب، ۱۱٫۹۰ متر (۳۹٫۰ فوت) از جنوب به شمال و ۲۶٫۷ متر (۸۸ فوت) ارتفاع است. خیابان پایتخت سونگ (سونگ دو یو جی) جاده ای بازسازی شده است که به شکلی شبیه به این صحنه ها در طومار چینگ مینگ ساخته شده است. این جاده حدود ۴۰۰ متر طول دارد و از ورودی پارک لونگ تینگ به سمت جنوب امتداد دارد. این جاده با ساختمان های چوبی دو طبقه با سقف های سفالی که به سبک معماری اصیل سلسله سونگ ساخته شده اند، احاطه شده است. کاوش های باستان شناسی در زیر جاده مدرن، بقایای راه قدیمی امپراتوری سلسله سونگ را پیدا کرد.
گائتانو جاردینو (مونته مانیو، ۲۴ ژانویه ۱۸۶۴ - ۲۱ نوامبر ۱۹۳۵) یک نظامی ایتالیایی بود که در طول جنگ جهانی اول به درجه مارشال ایتالیا و نماینده ایتالیا در شورای جنگ متفقین رسید. Life. او که در مونته مانیو متولد شده بود، در آکادمی نظامی سلطنتی مودنا تحصیل کرد و به عنوان ستوان هشتمین هنگ برسالیری منصوب شد. در اواخر دهه ۱۸۸۰ به نیروهای ایتالیایی که در اریتره و سودان می جنگیدند پیوست و در سال ۱۸۹۴ در کاسالا جنگید. بعدها به درجه سروانیرسید و فرمانده گروهان ششمین هنگ برسالیری شد. در سال های اولیه قرن بیستم، او به عنوان رئیس ستاد دو لشکر مختلف ایتالیایی منصوب شد. سپس، با شروع جنگ ایتالیا و عثمانی، به عنوان معاون رئیس ستاد نیروهای اعزامی ایتالیا منصوب شد. جنگ جهانی اول. در بهار ۱۹۱۵، هنگامی که ایتالیا به اتریش-مجارستان اعلام جنگ کرد، او به عنوان رئیس ستاد سپاه چهارم ارتش و سپس سپاه دوم ارتش منصوب شد. او بعداً وظیفه فرماندهی لشکر ۴۸ و سپس فرماندهی دو سپاه مختلف ارتش را بر عهده گرفت. پس از نبرد کاپورتو و تغییرات بعدی در بالاترین مناصب نظامی ایتالیا، او به عنوان مشاور نزدیک آرماندو دیاز با وظیفه حفظ روابط با سایر قدرت ها
ی متفقین سه گانه منصوب شد. در آوریل ۱۹۱۸، او به عنوان فرمانده ارتش چهارم، معروف به ارتش مونته گراپا، منصوب شد. در نبرد سولستیزیو، ارتش او توانست حمله اتریشی ها را متوقف کند. در طول نبرد ویتوریو ونتو، نیروهای تحت رهبری جاردینو نخستین نیروهای ایتالیایی بودند که به جبهه اتریش حمله کردند تا آنها را مجبور به استفاده از نیروهای ذخیره خود علیه ایتالیایی ها در مونته گراپا کنند و حمله ای را که سه روز بعد در امتداد رودخانه پیاوه انجام شد، تسهیل کنند. پس از آتش بس ویلا جوستی، چهارمین گروه جاردینو منحل شد. اواخر عمر. بین سال های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۴ او به عنوان فرماندار ایالت آزاد فیوم منصوب شد. در سال ۱۹۲۶ به درجه مارشال ایتالیا ارتقا یافت. او در سال ۱۹۳۵ در تورینو درگذشت و به همراه سربازانش در گورستان جنگی مونته گراپا به خاک سپرده شد. بنای یادبودی به افتخار او در باسانو دل گراپا ساخته شده است.
رئیس دادگاه عالی بنگلادش (به بنگالی: বাংলাদেশের প্রধান বিচারপতি – خوانده شده: Bānglādēśhēr Prodhān Bicārpoti) بالاترین مقام قضائی دیوان عالی و رئیس قوه قضائیه بنگلادش کشور است و نظارت کامل بر دیوان عالی و تمامی دادگاه های تابعه دارد. رئیس دادگاه توسط رئیس جمهور بنگلادش منصوب می شود. رئیس دادگاه عالی در بخش تجدیدنظر دیوان عالی همراه با سایر قاضیان به بررسی و صدور حکم پرونده ها می پردازد، جلسات کامل دیوان عالی را برای انجام امور اداری اداره می کند و بر انضباط قضات و دادرسان دادگاه های تابعه نظارت دارد. بیشتر قوانین و مقررات مربوط به روش ها و رویه های دادرسی در هر دو بخش دادگاه تجدیدنظر و دادگاه عالی—از جمله قوانین قابل اجرا برای دادگاه های تابعه و قوانین تصویب شده مانند قانون شرکت ها (۱۹۹۴) و قانون شرکت های بانکی (۱۹۹۱)—به دقت در جلسات دیوان عالی تحت ریاست رئیس دادگاه بررسی و تصویب می شوند. علاوه بر این، رئیس دادگاه عالی با تشکیل شعب قضایی مختلف، امور قضایی بخش دادگاه عالی را در صلاحیت های اولیه، تجدیدنظر و تجدیدنظرپذیر سازماندهی و توزیع می کند.
«دکترین فاشیسم» (ایتالیایی: «La dottrina del fascismo») مقاله ای است که به بنیتو موسولینی نسبت داده می شود. در حقیقت بخش نخست مقاله با عنوان معادل «ایده های بنیادی» (Idee Fondamentali) توسط فیلسوف ایتالیایی، جووانی جنتیله نوشته شده است، در حالی که تنها بخش دوم معادل «دکترین سیاسی و اجتماعی» (Dottrina politica e sociale) اثر خود موسولینی است. نمای کلی. «فاشیسم را نمی توان در بسیاری از رویکردهای عملی اش، به عنوان یک سازمان حزبی، به عنوان یک سیستم آموزشی، به عنوان یک رشته، درک کرد، اگر در پرتو شیوه کلی درک زندگی اش، یعنی یک شیوه معنوی، نگریسته نشود. برای فاشیسم، جهان این دنیای مادی که در سطح ظاهر می شود، نیست، دنیایی که در آن انسان فردی جدا از دیگران و خودکفا است و تحت حاکمیت یک قانون طبیعی است که به طور غریزی او را به سوی زندگی خودخواهانه و لذت های لحظه ای سوق می دهد... (۱، ۲)» این مقاله در سال ۱۹۲۷ توسط موسولینی و با کمک جووانی جنتیله نوشته شده است. این مقاله نخستین بار در سال ۱۹۳۲، در جلد چهاردهم دایره المعارف ایتالیایی (Enciclopedia Italiana)، دانشنامه ایتالیایی علوم، ادبیات و هنر، به عنوان بخش اول از مدخلی
طولانی در مورد «فاشیسم» (Fascismo) منتشر شد. کل مدخل فاشیسم صفحات ۸۴۷ تا ۸۸۴ دایره المعارف ایتالیایی را در بر می گیرد و شامل عکس ها و تصاویر گرافیکی متعددی است. این مدخل از صفحه ۸۴۷ شروع می شود و در صفحه ۸۵۱ با ذکر منبع "بنیتو موسولینی" به پایان می رسد. که جواکینو ولپه در بخش تاریخی و آرتورو مارپیکاتی در بخش آثار فاشیسم مشارکت داشته اند. این مقاله بعداً توسط والکی (Vallecchi)، به عنوان یک مقاله، در سال ۱۹۳۵ و توسط آردیتا و هوپلی منتشر شد. تمام ترجمه های بعدی "دکترین فاشیسم" از این اثر گرفته شده اند. یکی از مفاهیم کلیدی این مقاله این بود که فاشیسم رد مدل های قبلی است: «اگرچه قرن نوزدهم قرن سوسیالیسم، لیبرالیسم و ​​دموکراسی بود، اما این بدان معنا نیست که قرن بیستم نیز باید قرن سوسیالیسم، لیبرالیسم و ​​دموکراسی باشد. دکترین های سیاسی می گذرند؛ ملت ها باقی می مانند. ما آزاد هستیم که باور کنیم این قرن اقتدار است، قرنی که به «راست» گرایش دارد، قرنی فاشیستی. اگر قرن نوزدهم قرن فرد بود (لیبرالیسم به معنای فردگرایی است)، ما آزاد هستیم که باور کنیم این قرن «جمعی» است و بنابراین قرن دولت است.» در سال ۱۹۴۰، موسولینی دستو
ر داد تمام نسخه های باقی مانده از این سند که دارای ویرایش ها و ترجمه های مختلفی بودند، نابود شوند «زیرا او نظر خود را در مورد نکات خاصی تغییر داده بود». ویراستها. به زبان ایتالیایی: ترجمه ها به زبان انگلیسی: • Benito Mussolini, The Political and Social Doctrine of Fascism, first authorized translation into English by Jane Soames, published by Leonard and Virginia Woolf at the Hogarth Press, London W.C. 1933 (anche in The Living Age, novembre 1933, pagg. 235-244). این نخستین ترجمه مجاز به انگلیسی توسط جین سومز تهیه و توسط لئونارد و ویرجینیا وولف در سال ۱۹۳۳ منتشر شد. • Benito Mussolini, Fascism Doctrine and Institutions, Rome, Ardita Publishers, 1935, pagg. 7-42. دیگر ترجمه ها:
تاریخچه نظامی ایتالیا در طول جنگ جهانی اول () اگرچه ایتالیا عضوی از اتحاد مثلث بود، اما وقتی جنگ با اعلام جنگ اتریش-مجارستان به صربستان در ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۴ آغاز شد، به قدرت های مرکزی - آلمان و اتریش-مجارستان - نپیوست. در واقع، دو قدرت مرکزی در حالی که اتحاد مثلث قرار بود یک اتحاد دفاعی باشد، حالت تهاجمی به خود گرفته بودند. علاوه بر این، اتحاد مثلث تشخیص داد که ایتالیا و اتریش-مجارستان هر دو به بالکان علاقه مند هستند و از هر دو کشور می خواستند قبل از تغییر وضع موجود با یکدیگر مشورت کنند و برای هرگونه مزیتی در آن منطقه غرامت بپردازند: اتریش-مجارستان قبل از صدور اولتیماتوم به صربستان با آلمان مشورت کرد اما با ایتالیا مشورت نکرد و قبل از پایان جنگ از هرگونه غرامتی خودداری کرد. تقریباً یک سال پس از آغاز جنگ، پس از مذاکرات موازی مخفی با هر دو طرف (با متفقین که در آن ایتالیا در صورت پیروزی برای قلمرو مذاکره می کرد و با قدرت های مرکزی برای به دست آوردن قلمرو در صورت بی طرفی) ایتالیا در کنار متفقین وارد جنگ شد. ایتالیا در امتداد مرز شمالی، از جمله ارتفاعات آلپ ایتالیای کنونی با زمستان های بسیار سرد و در امتداد رودخانه ای
سونزو، شروع به جنگ با اتریش-مجارستان کرد. ارتش ایتالیا بارها حمله کرد و با وجود پیروزی در تعدادی از نبردها، متحمل خسارات سنگینی شد و پیشرفت کمی داشت زیرا زمین به نفع مدافع بود. در سال ۱۹۱۶، ایتالیایی ها حمله سودتیرول را متوقف کردند و گوریزیا را فتح کردند. با این حال، ایتالیا در سال ۱۹۱۷ پس از خروج روسیه از جنگ، توسط یک ضدحمله آلمانی-اتریشی در نبرد کاپورتو مجبور به عقب نشینی شد و به قدرت های مرکزی اجازه داد تا از جبهه شرقی نیروهای کمکی را به جبهه ایتالیا منتقل کنند. حمله قدرت های مرکزی توسط ایتالیا در نبرد مونته گراپا در نوامبر ۱۹۱۷ و نبرد رودخانه پیاوه در مه ۱۹۱۸ متوقف شد. ایتالیا در نبرد دوم مارن و حمله صد روزه بعدی در جبهه غربی شرکت کرد. در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۸، ایتالیایی ها، با وجود تعداد کمتر، خط دفاعی اتریش را در ویتوریو ونتو شکستند؛ در نتیجه، امپراتوری چند صد ساله هابسبورگ فروپاشید. ایتالیا سرزمین های از دست رفته پس از نبرد کاپورتو در نوامبر سال قبل را پس گرفت و به ترنتو و تریسته نقل مکان کرد. نبرد در ۴ نوامبر ۱۹۱۸ پایان یافت. نیروهای مسلح ایتالیا همچنین در جبهه آفریقا، جبهه بالکان، جبهه خاورمیانه درگیر شدند و