Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آغاز کرد. این کاوش ها به سرپرستی پروفسور هارولد اینگولت، که پیش تر محوطهٔ ارگ حماة را نیز کاوش کرده بود، و یورگن لَسوء انجام شد. این پروژه از سوی بنیاد کارلزبرگ و بنیاد دولتی دانمارک برای ترویج پژوهش تأمین مالی شد. در این کاوش ها حدود ۱۴۶ لوح میخی، عمدتاً نامه، و بیشتر در یک مکان به دست آمد که احتمال می رود در کوزه ای در لایهٔ V نگهداری می شده اند. در سال های ۱۹۵۸ و ۱۹۵۹، کاوش ها توسط اداره کل آثار باستانی و میراث فرهنگی عراق (SBAH) و به سرپرستی عبدالقادر التکریتی ادامه یافت. نتایج این کاوش ها هرگز منتشر نشد، اما حدود ۱۰۳ لوح میخی دیگر (۴۵ عدد سالم و بقیه آسیب دیده) در اتاق هایی در نزدیکی محل یافته های قبلی و در خاک سستی بالای لایهٔ V یافت شد. این الواح همگی متونی اداری اند. کاوش ها نشان دادند که این محل دست کم از دورهٔ حسونه مسکونی بوده و واپسین مرحلهٔ استقرار آن به سده های دوازدهم تا چهاردهم میلادی می رسد. آثار یافت شده در کاوش های دانمارکی میان موزه ملی عراق و موزه ملی دانمارک تقسیم شد. تاکنون، مواد پیشاتاریخی مربوط به لایه های حسونه و بخش عمده ای از بایگانی هزاره دوم پیش از میلاد منتشر شده اند. از سال ۲۰۱
۲، تیم هایی از مؤسسه هلندی خاور نزدیک و پروژهٔ باستان شناسی زاگرس مرکزی (CZAP) کاوش های تازه ای در چارچوب پروژه ای گسترده تر در دشت رانیه آغاز کردند. یافته ها شامل قالب های سفالی برای اشیای فلزی و دو لوح میخی بود. این لوح ها که ماهیتی اداری داشتند، در لایه های VIIIa و VIIIb کشف شدند که آن ها را به دوره ای پیش از بایگانی پیش تر کاوش شده مربوط می کند. در سال های ۲۰۱۶–۲۰۱۷ به علت بالا بودن سطح آب امکان ادامهٔ کاوش وجود نداشت، اما در اکتبر ۲۰۱۸ با پایین رفتن سطح آب، فصل کوتاهی از کار میدانی انجام شد. هم زمان، دانشگاه ریدینگ نیز بر دوره های پیشاتاریخی در این محل تمرکز کرده است. محوطه و محیط اطراف. تل شمشماره در کنار رود زاب کوچک، از شاخه های دجله، قرار دارد. جایگاه راهبردی آن در گوشهٔ شمال شرقی دشت رانیه در زاگرس، به آن امکان نظارت بر مسیرهای عبور به همه سو، به ویژه به سوی شمال و شرق، را می داده است. شمشماره یک تل یا تپهٔ استقراری است که می توان آن را به دو بخش تقسیم کرد: تپهٔ اصلی بلند و تپهٔ کشیدهٔ پایین دست در جنوب. تپهٔ اصلی در پایه حدود ۷۵ متر و در قله حدود ۲۵ متر پهنا دارد، در حالی که شهر پایین دست طول و ارت
فاع دارد. امروزه شمشماره بخشی از حجم خود را به دلیل فرسایش از دست داده و در سطح بالای آب به صورت جزیره ای درمی آید. تاریخ استقرار. کاوش های تپهٔ اصلی ۱۶ لایهٔ استقراری را آشکار کردند که از دورهٔ حسونه (اوایل هزاره ششم پیش از میلاد) تا سدهٔ چهاردهم میلادی را دربرمی گیرند. یک نمونهٔ کربن نگاری از ژرفای سه متری زیر لایهٔ ۱۶، تاریخ ۷۳۲۲–۷۱۸۰ پیش از میلاد (بر پایه IntCal13) را نشان می دهد. دوره حسونه. لایه های ۱۶ تا ۹ در دامنهٔ شمال شرقی تپهٔ اصلی به دورهٔ حسونه مربوط می شوند. این استقرار شامل ردیف هایی از سنگ هاست که به عنوان پی برای دیوارهای خشتی تعبیر شده اند، به همراه یک کف سنگ ریزه ای و یک حوضچهٔ گلی در واپسین لایهٔ استقرار. سفال هایی که به وفور تنها در لایه های ۱۳ تا ۹ به دست آمده اند، از نظر سبک شناسی به سفال های حسونه و تل صوان شباهت دارند. در میان ابزار سنگی ها، ابسیدین مادهٔ غالب بوده و سنگ آتش زنه تنها ۱۵ درصد کل مجموعه را تشکیل می دهد. در حالی که چخماق به صورت محلی به دست آمده، ابسیدین از دو منبع در شرق ترکیه آورده شده است – یکی نامشخص و دیگری از کوه نمرود که بیش از از شمشماره فاصله دارد. یکی از آثار م
نحصربه فرد این مجموعه، خنجری به طول بیش از است که بر اثر آتش سوزی به چهار تکه شکسته است. دیگر اشیای یافت شده در این محل شامل کاسه های سنگی، دست بندها، دست آس ها و اشیای کوچکی از استخوان بوده اند. دورهٔ اوروک و جمدت نصر. در حالی که تپهٔ اصلی پس از دورهٔ حسونه رها شده به نظر می رسد، در شهر پایین دست مقدار اندکی از مواد باستان شناسی مربوط به دوره اوروک (هزاره چهارم پیش از میلاد) و دوره جمدت نصر (اوایل هزاره سوم پیش از میلاد) یافت شده است. عصر برنز میانی. هر دو بخش تپهٔ اصلی و بخش پایین دست در دورهٔ عصر برنز میانی (اوایل هزاره دوم پیش از میلاد) دوباره مسکونی شدند. لایه های ۸ تا ۴ در تپهٔ اصلی به این دوره تعلق دارند که عمدتاً ماهیتی هوری دارند. در تپهٔ اصلی، شماری گور حاوی سلاح های مفرغی و یک سکوی خشت خام کشف شد. در شهر پایین دست، بخشی کوچک از یک کاخ کاوش شد و در سه اتاق آن، بایگانی کوچکی از لوح های رسی به دست آمد. این کاخ در آتش سوخت و با بررسی بایگانی آن، پیشنهاد شده که این رویداد در سال سی ام از پادشاهی شمشی-ادد یکم از اکالاتوم در یک چهارم آغازین سده هجدهم پیش از میلاد رخ داده است. این بایگانی شامل ۱۴۶ لوح گِلی
یا قطعاتی از آن ها بود که در دو گروه در لایهٔ پنجم یافت شدند. بخش کوچکی از آن ها به امور اداری شهر مربوط بود، اما بخش اعظم آن شامل نامه هایی بود که به شخصی به نام «کوواری» نوشته شده بودند. برخی قطعات نیز بخشی از پوشش گِلی لوح هایی بودند که این نامه ها در آن ها فرستاده می شدند. این متون به زبان اکدی نوشته شده اند. این متون نشان می دهند که در این دوره، این مکان با نام «شوشاره» (که در متون به دست آمده از ماری نیز آمده) شناخته می شد و پایتخت یک واحد سیاسی به نام "māt Utêm" یا «سرزمین دربان» بوده که تحت فرمان مردی به نام کوواری اداره می شده است. به لحاظ زمانی، این بایگانی را می توان به دو دوره تقسیم کرد: یکی دوره ای که شمشماره پایتخت پادشاهی نیمه مستقلی بوده، و دیگری زمانی که کوواری تصمیم گرفته تابع شمشی-ادد شود (که پس از آن، شمشی-ادد یک پادگان در شمشماره مستقر کرد). در آن زمان، شمشی-ادد پیش تر ماری و تل لیلان را فتح کرده بود و در حال لشکرکشی به زاگرس بود. این دو دوره در مجموع بیش از سه سال به طول نینجامیدند. نامه های بایگانی شمشماره نشان می دهند که در این دوره، کوواری با توروک که هایی روبرو بود که از شرق و به دن
بال جنگ با گوتیان (به رهبری «اندوسه») به این منطقه پناه آورده بودند؛ رویدادهایی که در بایگانی های بسیار گسترده تر کشف شده در شهر ماری در کنار فرات در سوریه نیز ذکر شده اند. دوره اسلامی. لایه های ۱ تا ۳ متعلق به دوره اسلامی اند. شَشْروم. به طور کلی، گمان می رود که تل شمشماره با شهر "شَشْروم" در هزاره سوم پیش از میلاد یکسان باشد. با این حال، این شناسایی مورد تردید قرار گرفته است. این شهر نخستین بار در دورهٔ شولگی، دومین پادشاه از دودمان سوم اور، ذکر شده است. نام سال ۴۲ او چنین بود: «سال: شاه ششْروم را ویران کرد» (mu lugal-e ša-aš-ru-umki mu-hul) که به کارزار او در منطقهٔ رود زاب سفلی علیه شهرهایی چون اربیل اشاره دارد. در نام سال ششم پادشاهی امرسین (سومین شاه اور III)، آمده است: «امرسین، شاه، ششْروم را برای دومین بار و شُرودوم را ویران کرد» (mu damar-dsuen lugal-e ša-aš-ru-umki a-ra2 2(diš)-kam u3 šu-ru-ud-hu-umki mu-hul). یک متن حسابداری از همان دوره گزارش می دهد: «۱ مینا حلقه نقره به عنوان هدیه برای لوگال-اندول که خبر خوش نابودی ششْروم را آورد». در متنی از همان سال آمده است: «بخشی از غنیمت های ششْروم و شُرودوم
تَلِّ صَوّان () یکی از مهم ترین محوطه های وابسته به فرهنگ سامراء در استان صلاح الدین، عراق است. این محوطه در فاصلهٔ شمال بغداد و در جنوب سامرا قرار دارد و بر پرتگاهی به بلندی ۱۲ متر مشرف بر رود دجله واقع شده است. این محوطه عمدتاً دارای آثاری از دوره های دوره عبید، فرهنگ حسونه و فرهنگ سامراء است و چند گور متعلق به تمدن بابل نیز در آن کشف شده است. تل صوان به عنوان محوطه شاخص فرهنگ سامراء شناخته می شود. تاریخچه. ساکنان تل صوان کشاورزانی بودند که با بهره گیری از آب دجله آبیاری انجام می دادند، چراکه بارندگی در منطقه نامطمئن بود. آنان از ابزارهایی سنگی و سنگ آتش زنه مشابه ابزارهای فرهنگ حسونه استفاده می کردند. رونق زندگی در این منطقه – که احتمالاً بر پایهٔ کشت آبی پایدار بوده است – با کشف سفال های ظریف سامرایی و ظروف شفاف مرمری گواهی می شود. در گورهای زیرکف مربوط به بزرگسالان و کودکان، تندیس های تراکوتا و مرمر گچی از زنان و مردان در حالت های مختلف یافت شده است؛ برخی از این تندیس ها دارای چشم های بزرگ و سرهای نوک تیز بودند که از ویژگی های معمول دوره عبید هستند. باستان شناسی. تل صوان تپه ای بیضی شکل به طول و عرض با ب
یشینهٔ بلندی است. این محوطه از سه تل تشکیل شده است که از شمال به جنوب با نام های A, B و C شناخته می شوند. بخشی از منطقهٔ غربی محوطه به دلیل فرسایش رود از بین رفته است. تپهٔ اصلی با یک خندق دفاعی به پهنای سه متر و دیواری نیرومند از خشت خام محصور شده بود. روستای نوسنگی، که بر تل های B و C قرار داشت، شامل خانه های بزرگ خشتی و سازه هایی بود که احتمالاً انبار غله بودند. در این محل پنج لایهٔ استقراری شناسایی شده است. از جمله یافته ها می توان به ۷۷ نشانهٔ گِلی نوسنگی اشاره کرد. همچنین، شمار زیادی گلولهٔ گِلی مخصوص فلاخن در کنار خندق و دیواری که باستان شناسان آن را دفاعی تفسیر کرده اند، به دست آمده است. تاریخ گذاری رادیوکربن خندق، سال ۵۷۳۰ ± ۷۵ پیش از میلاد را نشان می دهد. تل صوان نخستین بار در سال ۱۹۳۰ توسط ارنست هرتسفلد در جریان کارهایش در سامرا شناسایی شد. این محوطه در هفت فصل بین سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ توسط تیمی از اداره کل آثار باستانی عراق کاوش شد. فصل های اول، سوم و چهارم به سرپرستی بهنام ابوالسوف، فصل دوم با مدیریت خالد احمد الاعظمی، و فصل های ششم و هفتم توسط ولید یاسین انجام شد. «دانی جورج یوکانا» در سال ۱۹۸۵
مدتی کوتاه در این محل کار کرد. در سال های ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹ نیز کاوش هایی توسط سی. برنیکه برای هیئت باستان شناسی فرانسه در عراق انجام شد.
فرهنگ حَسونه () یک فرهنگ باستان شناختی متعلق به دوران نوسنگی در ناحیهٔ جزیره است که به اوایل هزاره ششم پیش از میلاد بازمی گردد. این فرهنگ نام خود را از محوطه شاخص تل حسونه در عراق گرفته است. مواد فرهنگی مربوط به حسونه در محوطه های دیگری مانند تل شمشاره نیز یافت شده اند. توصیف. در حدود ۶۰۰۰ پیش از میلاد، مردمانی به کوهپایه های شمالی ترین بخش بین النهرین کوچ کردند، جایی که بارندگی کافی امکان دیم کاری را در برخی مناطق فراهم می کرد. این گروه، نخستین کشاورزان در شمالی ترین منطقهٔ میان رودان به شمار می روند. آن ها سفال هایی به سبک حسونه تولید می کردند (سفال با پوشش کرمی و نقوش خطی قرمز). مردمان حسونه در روستاها یا دهکده هایی به مساحت حدود زندگی می کردند. در تل حسونه، خانه های خشتی که به گرد حیاط های مرکزی ساخته شده بودند جای لایه های پیشین با سفال های خام دستانه را گرفتند. تبرهای دستی، داس ها، سنگ های ساب، انبارها، اجاق های پخت وپز و استخوان های متعدد جانوران اهلی نشانگر سبک زندگی کشاورزی استقراری هستند. تندیس های زنانه را با آیین های پرستشی مرتبط دانسته اند و دفن های درون خمره که در آن ها غذا قرار می گرفت، به باور
به زندگی پس از مرگ نسبت داده می شود. شباهت سفال حسونه به سفال های اریحا نشان می دهد که فرهنگ روستایی در حال گسترش بوده است. پیشاآغازحسونه. در سال های اخیر، مفهوم دورهٔ «پیشا-آغاز-حسونه ای» توسط برخی پژوهشگران مطرح شده است؛ این امر ناشی از کشف سنت های سفالی قدیمی تری است. پیش از حسونهٔ اولیه به دورهٔ نوسنگی پسین در ناحیهٔ جزیره اشاره دارد که در آن زمان ظروف سفالی به تازگی وارد فرهنگ مادی شده بودند. در این سکونت گاه های اولیه، تعداد ظروف سفالی اندک بود و تمرکز اصلی بر سفال هایی با افزودنی های معدنی بود، برخلاف سفال های دارای الیاف گیاهی که در دوره های بعدی رایج شدند. بازهٔ زمانی این دوره حدود ۷۰۰۰ تا ۶۷۰۰ پیش از میلاد بوده است، و در این دوران، همچنان از ظروف سنگی و سفال سفید در کنار سفال استفاده می شد. به دلیل تمرکز منطقه ای بسیاری از مطالعات سفال شناسی، این سنت های نخستین در متون علمی ممکن است با نام های زیر شناخته شوند: با این حال، همهٔ این نام گذاری ها ممکن است به انواعی بسیار مشابه از سفال اشاره داشته باشند، بسته به منطقهٔ جغرافیایی خاص در میان رودان بالا. آغازحسونه. این دوره نشان دهندهٔ استفادهٔ گسترده تر
ی از سفال نسبت به دورهٔ پیشاآغازحسونه است. محوطهٔ ام دباغیه در همین منطقه از عراق، دارای قدیمی ترین سفال شناخته شده در این ناحیه است و گاه به عنوان سایتی از «فرهنگ آغاز-حسونه» توصیف می شود. دیگر محوطه های مرتبط در این منطقه شامل «سوتو» و «یاریم تپه I» هستند که ۵۸۵ قطعه سفال از آن ها ثبت شده است. این یافته ها توسط باستان شناس آ.آ. بابرینسکی کشف شده اند. محوطه های دیگر شامل تل مغزلیه (پیش حسونه یا آغازحسونه) و گینینگ هستند که در آن ها نیز سفال هایی با ویژگی های مشابه شناسایی شده اند. بازهٔ زمانی این دوره حدود ۶۷۰۰ تا ۶۳۰۰ پیش از میلاد است. حسونه کهن. «حسونهٔ کهن» عنوان دوره ای تازه تعریف شده است که از نظر زمانی پس از پروتو-حسونه قرار می گیرد. در این دوره، غلظت کود حیوانی در ترکیب سفال ها کاهش یافته و استفاده از صفحات دوجداره در ساخت وساز افزایش یافته است (هرچند این روش پیش از این نیز کاربرد داشته). در همین زمان، کوره های سفال پزی در بسیاری از محوطه ها ظاهر می شوند. دگرگونی در الگوهای سفال سازی ممکن است با افزایش تبادل فرهنگی نیز در ارتباط باشد. محوطه شاخص تل حسونه نیز دارای آثار مربوط به این دوره است. بازهٔ زما
نی این دوره حدود ۶۳۰۰ تا ۶۰۰۰ پیش از میلاد است.
اندرو کیم (متولد ۱۲ ژوئیه۱۹۸۲) سیاستمدار و دیپلمات سابق آمریکایی است که از سال ۲۰۲۴ به عنوان سناتور جونیور از ایالت نیوجرسی خدمت می کند. او که یکی از اعضای حزب دموکرات است، از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ به عنوان نماینده از حوزه انتخابیه سوم نیوجرسی خدمت کرد. کیم در دوران دولت اوباما به عنوان مشاور غیرنظامی در وزارت امور خارجه ایالات متحده در افغانستان فعالیت داشت. او در سال ۲۰۱۸ با شکست تام مک آرتور متصدی، به مجلس نمایندگان راه یافت. در حالی که سناتور متصدی باب منندز با اتهامات فساد و رشوه مواجه بود، کیم در ماه سپتامبر ۲۰۲۳ نامزدی خود را برای حضور در انتخابات مجلس سنای ایالات متحده اعلام کرد. او در انتخابات مقدماتی دموکرات ها پیروز شد. کیم در انتخابات اصلی ۲۰۲۴ پیروز شد و به اولین فرد آمریکایی کره ای تبار در سنا و اولین سناتور آمریکایی-آسیایی ایالات متحده از نیوجرسی تبدیل شد. دوران اولیه زندگی و حرفه. کیم در روز ۱۲ ماه ژوئیه ۱۹۸۲ در شهر بوستون، ایالت ماساچوست، از پدر و مادر مهاجر کره ای به دنیا آمد و در جرسی جنوبی بزرگ شد. پدرش متخصص ژنتیک و مادرش پرستار بود. کیم در بخش مارلتون شهر ایوشیم، نیوجرسی بزرگ شد و قبل از اینک
ه به شهر چری هیل نقل مکان کرده و از دبیرستان چری هیل شرقی در سال ۲۰۰۰ فارغ التحصیل شود، به مدرسه ابتدایی رایس رفت پس از دو سال تحصیل در کالج دیپ اسپرینگز، به دانشگاه شیکاگو منتقل شد و در سال ۲۰۰۴ از انجمن فی بتا کاپا با دریافت مدرک دانشگاهی در رشته علوم سیاسی فارغ التحصیل شد. در دوران کالج، کیم کارآموز آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده و ائتلاف شیکاگو برای بی خانمان ها بود. او بعداً بورسیه رودز و بورسیه هری ترومن را برای تحصیل در روابط بین الملل در کالج مگدالن، آکسفورد دریافت کرد. در آکسفورد، کیم با پیت بودجج محقق دانشگاه رودز، وزیر ترابری آینده ایالات متحده از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵، دوست شد. کیم در وزارت خارجه آمریکا فعالیت داشت. او قبل از فعالیت به عنوان مشاور امنیت ملی در دوره ریاست جمهوری باراک اوباما، به عنوان مشاور غیرنظامی ژنرال دیوید پترائوس و جان آر. آلن در افغانستان خدمت کرد. کیم به عنوان یکی از مقامات شورای امنیت ملی ایالات متحده خدمت می کرد. پس از کشتار سنجار، کیم برنامه ای را نوشت که اوباما برای حمله به داعش اجرا کرد. مجلس نمایندگان ایالات متحده. انتخابات ۲۰۱۸ کیم که ساکن شهر باردنتاون، ایالت نیوجرس
ی است، بعد از برنده شدن در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات، جهت شرکت در انتخابات مجلس نمایندگان ایالات متحده ۲۰۱۸، برابر رقیب جمهوری خواه خود تام مک آرتور قرار گرفت که دو دوره قبلی متصدی این جایگاه بود. نامزدی کیم از سوی باراک اوباما، معاون سابق رئیس جمهور جو بایدن، فرماندار نیوجرسی فیل مورفی و بازیگر پایپر پرابو مورد حمایت قرار گرفت. او گفت که تلاش های مک آرتور جهت لغو قانون مراقبت به صرفه به او انگیزه حضور در انتخابات داده است. کیم با برتری تعدادی کمتر از ۴٬۰۰۰ رای، یا به عبارتی اندکی بیش از ۱ درصد آراء اخذ شده، نسبت به آراء مک آرتور برنده انتخابات شد و این نزدیکترین رقابت کنگره ای در نیوجرسی بود. کیم به اولین نماینده آسیایی آمریکایی ایالات متحده از نیوجرسی تبدیل شد. ۲۰۲۰ کیم برای انتخابات ۲۰۲۰ دوباره نامزد شد. در انتخابات اصلی او کاندیدای جمهوری خواه دیوید ریکتر (David Richter) را در پیش رو داشت. ریکتر در اصل برنامه ریزی کرده بود تا در حوزه انتخابیه دوم با جف ون درو دموکرات رقابت کند اما بعد از اینکه ون درو از حزب دموکرات جدا شد و به جمهوری خواهان پیوست، ریکتر تصمیم گرفت در حوزه انتخابیه سوم با کیم به رقابت ب
پردازد. با وجود اینکه پیش بینی شده بود این رقابت نزدیکی باشد ولی کیم با به دست آوردن ۵۳ درصد آراء در برابر ۴۵ درصد آراء رقیب خود، پیروز شد. ۲۰۲۲ بعد از تقسیم بندی مجدد حوزه های انتخابیه در سال ۲۰۲۰، حوزه انتخابیه کیم به طور قابل ملاحظه ای با افزایش هواداران دموکرات مواجه شد. کیم با برتری ۱۱٫۸ درصد آراء نسبت به رقیب جمهوری خواه (کسب ۵۵٫۴ درصد آراء در برابر ۴۳٫۶ درصد آراء) رابرت هیلی، که سازنده قایق تفریحی بود را شکست داد. مجلس سنا. انتخابات انتخابات مقدماتی در روز ۴ ژوئن، کیم با کسب حدود ۷۵ درصد آراء و شکست دادن پاتریشیا کامپوس-مدینا و لری هام در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات، پیروز شد. زندگی شخصی. کیم در سال ۲۰۱۲ با کامی لای (Kammy Lai)، که یک وکیل امور مالیاتی بود، ازدواج کرد. آنها دو پسر دارند که در سال ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ به دنیا آمدند خانواده او با کمی فاصله از خانه دوران کودکی اش در همان خیابان، در شهر مورستاون جرسی جنوبی زندگی می کنند. کیم یک پرسبیترینیسم است. یکی از علایق کیم درست کردن بیگل است و او گفته است که اگر سیاستمدار نبود، مغازه شیرینی پزی خودش را راه اندازی می کرد. او در آوریل ۲۰۲۱ در تلاش جهت جمع آوری
پول برای کمپین انتخاب مجدد خود در سال ۲۰۲۲، با ایجاد کلاس های ساخت شیرینی از طریق ارتباط تصویری توسط زوم، به تدریس این امر پرداخت.
لی جاف (متولد 1950) هنرمند، عکاس، فیلمساز، موسیقی دان و تهیه کننده آمریکایی است. نوه او بازیگر میا گاث است. اوایل زندگی. جافه که در برانکس در یک خانواده یهودی متولد شده، در شهر نیویورک بزرگ شد. Jaffe پس از برآورده کردن شرایط دبیرستان خود در سن شانزده سالگی، نیویورک را ترک کرد تا در دانشگاه پن استیت تحصیل کند و در آنجا تاریخ و ادبیات آمریکا، تاریخ هنر و فلسفه مدرن را مطالعه کرد. فیلم های اولیه و هنر مفهومی. Jaffe در سن 19 سالگی ایالت پن را ترک کرد، برای مدت کوتاهی به نیویورک بازگشت و در گروه های مختلف سازدهنی و گیتار زد و سپس به طور ناگهانی به برزیل نقل مکان کرد. از طریق صحنه موسیقی آنجا، او به حلقه دوستانی که فیلم های تجربی می ساختند معرفی شد. او در آنجا فیلم هایی مانند فیلم 16 میلی متری نه راه مردن را کارگردانی کرد که در کوه های دورافتاده برزیل ساخته شد. جافه به فیلمساز بانفوذ برزیلی نویل دی آلمیدا و هنرمند هلیو اوتیتیکا نزدیک شد و در نمایشگاه آوریل 1970 "از بدن تا زمین" در بلو هوریزونته با آنها همکاری کرد. هنگامی که جافه در سال 1971 به نیویورک بازگشت، به ساختن فیلم هایی مانند Impact با هنرمند مفهومی ویتو آک
ونچی و بروکلین بریج با گوردون ماتا کلارک ادامه داد. در سال 1971، او همچنین در نمایشگاه مفهومی برجسته "پروژه ها: اسکله 18" برای موزه هنر مدرن نیویورک، به سرپرستی Willoughby Sharp شرکت کرد. حرفه موسیقی و اقامت در جامائیکا. در سال 1972، در حالی که با Island Records کار می کرد، باب مارلی را در اتاق هتلی در نیویورک ملاقات کرد. او پس از مارلی به جامائیکا بازگشت که در ابتدا یک تعطیلات دو هفته ای بود، اما در نهایت برای پنج سال آینده ماند. Jaffe با مارلی زندگی می کرد. Jaffe همچنین با پیتر توش ملاقات کرد، و او آلبوم خود را Legalize It تولید کرد و جلد نمادین آن را در سال 1977 ثبت کرد. نقاشی. جافه در سال 1977 به نیویورک بازگشت، در حالی که هنوز با پیتر توش کار می کرد. در سال 1983 جافه به نقاشی روی آورد. آثار او به عنوان «مجموعه تاریخی چندرسانه ای در مقیاس بزرگ» شناخته می شوند. او از طریق آثارش موضوعات مختلفی از حاشیه نشینی در تاریخ آمریکا را بررسی کرده است، مانند «استثمار بازیگر سیاه پوست در آمریکا، ظلم صنعت خز، رابطه بومیان آمریکا با محیطش، ابهام جابیت ها و خائنان بزرگ آمریکا. کار اخیر. در اواسط دهه 80، Jaffe برای جو هیگ
ز، پیشگام رگی، The Wailing Souls نامزد جایزه گرمی و Barrington Levy مبتکر سالن رقص، رکوردهایی تولید کرد. او در سال 2003 کتاب ONE LOVE: Life with Bob Marley and the Wailers را نوشت. این کتاب نوعی زندگی نامه است که در آن جافه جزئیات گرانبهایی را در مورد ملاقات ها و روابط خود با باب مارلی و دیگر هنرمندان خارق العاده از جمله پیتر توش، هلیو اوتیسیکا، ویتو آکونچی و ژان میشل باسکیا نشان می دهد. جافه امروز در نیویورک زندگی می کند، جایی که به تولید فیلم و خلق نقاشی و مجموعه های خود ادامه می دهد.
لوئیس همیلتون یک راننده مسابقه ای بریتانیایی است. او در طول دوران حرفه ای خود در رده های پایه، قهرمان مسابقات فرمول رنو ۲٫۰ بریتانیا (۲۰۰۳)، سوپرجایزه بحرین (۲۰۰۴)، سری قهرمانی فرمول ۳ اروپا (۲۰۰۵)، رقابت مسترز فرمول ۳ (۲۰۰۵) و سری مسابقات جی پی۲ (۲۰۰۶) شد. در دوران فعالیتش در فرمول یک، همیلتون موفق به کسب هفت عنوان قهرمانی جهان شده است؛ رکوردی که با راننده آلمانی، میشائیل شوماخر، مشترک است. پیروزی ها. توضیحات:
تَلِّ حَسونه () یک تل یا تپهٔ استقراری در استان نینوا در عراق است که حدود ۳۵ کیلومتر جنوب غرب نینوا واقع شده است. این محوطه به عنوان محوطه شاخص فرهنگ حسونه (اوایل هزاره ششم پیش از میلاد) شناخته می شود. تاریخچهٔ پژوهش های باستان شناسی. تل حسونه در سال ۱۹۴۲ توسط فؤاد صفار شناسایی شد و در سال های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ توسط تیمی از اداره کل آثار باستانی عراق به سرپرستی سیتون لوید کاوش شد. این کاوش ها نشان داد که در این منطقه زمانی فرهنگ روستایی پیشرفته ای وجود داشته که در سراسر منطقه موسوم به جزیره گسترش یافته بوده است. در حسونه شش لایهٔ متفاوت از خانه ها کشف شد که در آن ها ظروف و سفال هایی مربوط به حدود ۵۶۰۰ تا ۵۳۵۰ پیش از میلاد یافت شد و هر لایه از نظر ساختاری کامل تر از لایهٔ پیشین بود. ظروف مشابهی در سراسر خاور نزدیک یافت شده اند که گواهی بر وجود شبکهٔ گسترده ای از تجارت در همین اوایل هزاره ششم پیش از میلاد است. تل حسونه و محیط پیرامون آن. تل حسونه در حدود جنوب غرب شهر امروزی موصل و در کرانهٔ غربی دجله واقع شده است. این محوطه، نسبتاً کوچک و حدود وسعت و حدود ارتفاع دارد. حسونه یکی از نخستین فرهنگ های شمال میان رودان بود
. پیش از آن، جنوب میان رودان به عنوان گهوارهٔ تمدن شناخته می شد. اما با آغاز شکل گیری استقرارگاه هایی در شمال مانند حسونه، قلعه جرمو، سامرا و تپه حلاف، این منطقه به جایگاهی مهم در توسعهٔ تمدن بدل شد. معماری در حسونه با خشت فشرده ساخته می شد و ضخامت دیوارها بین ۲۰ تا ۵۰ سانتی متر متغیر بود. فن آوری خشت خام احتمالاً در جنوب میان رودان پدید آمده بود، جایی که آجر گلی در نیمهٔ نخست هزاره ششم پیش از میلاد متداول بود. تاریخ استقرار. در حدود ۶۰۰۰ پ. م، مردم به کوهپایه های شمال میان رودان کوچ کردند و به کشاورزی دیم پرداختند. این افراد نخستین کشاورزان شناخته شده در این منطقه بودند و حسونه یکی از کهن ترین مراکز برای شکل گیری اقتصادهای تولیدی نظیر زراعت و دامداری بود. شواهد این موضوع در لایه های کهن حسونه دیده می شود. ساکنان حسونه همچنین پیشگام در بهبود کشاورزی، سکونت در دره های رودخانه ای، آغاز آبیاری و پیشرفت در شاخه های مختلف تولید و فرهنگ بودند. در همین زمان، خانه های خشتی گرداگرد حیاط هایی باز ساخته می شدند و سفال های رنگ آمیزی شدهٔ زیبا جایگزین سفال های خام دستانهٔ پیشین شده بودند. تبرهای دستی، داس ها، سنگ های ساب،
انبارها، اجاق های پخت وپز و استخوان های فراوان جانوران اهلی نمایانگر زندگی کشاورزی استقراری هستند. ابزار سنگی یافت شده در تل حسونه نسبت به دیگر محوطه های فرهنگ حسونه مانند قلعه جرمو ساده تر به نظر می رسند و عمدتاً از سنگ آتش زنه و ابسیدین ساخته شده اند. تندیس های زنانه نیز در ارتباط با آیین های پرستشی و تدفین در خمره استفاده می شدند، درون این خمره ها غذا قرار می دادند که نشانه ای از باور به زندگی پس از مرگ بوده است. سفال گری. سفال های یافت شده در تل حسونه را می توان به سه دسته تقسیم کرد: حسونه کهن، حسونه معیار، و سفال سامرایی. این مجموعه ها شامل سفال های رنگ شده، کنده کاری شده و ترکیبی از رنگ و کنده کاری هستند. سفال ظریف رنگ شدهٔ سامرایی. تزئینات سفال های ظریف رنگ شدهٔ سامرایی همواره تک رنگ هستند، اما به نظر می رسد سه نوع رنگ در آن ها به کار رفته باشد: سیاه عاجی، قهوه ای بنفش تیره، و قهوه ای شکلاتی متوسط. شرایط پخت و غلظت رنگ در تغییر رنگ ها نقش داشته اند، چنان که مثلاً پخت اکسیداتیو ظروفی که با رنگ سیاه عاجی رنگ شده اند، رنگ قرمز هندی ایجاد کرده است. در کل، نقوش این سفال ها با دقت ترسیم شده اند. با این حال،
گاه خطوط موازی کمی به یکدیگر نزدیک یا از هم دور شده اند و ضخامت برخی خطوط متفاوت است، که احتمالاً ناشی از استفاده از قلم موی نرم بوده است. نقوش لبهٔ بیرونی ظرف ها با گروه هایی از خطوط افقی مرزبندی و فاصله گذاری شده اند.
سیتون هوارد فردریک لوید (; – ) (۳۰ مهٔ ۱۹۰۲ – ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۶) یک باستان شناسی انگلیسی بود. او رئیس مدرسهٔ باستان شناسی بریتانیا در عراق، مدیر مؤسسهٔ باستان شناسی بریتانیا در آنکارا (رئیس، ۱۹۴۸–۱۹۶۱)، و استاد باستان شناسی آسیای غربی در مؤسسهٔ باستان شناسی دانشگاه لندن (۱۹۶۲–۱۹۶۹) بود. زندگی نامه. لوید در ۳۰ مهٔ ۱۹۰۲ در بیرمنگام، انگلستان زاده شد. او پس از تحصیل در مدرسه آپینگهم، در مدرسه معماری انجمن معماری لندن آموزش دید و در سال ۱۹۲۶ به عنوان معمار صلاحیت حرفه ای یافت. نخستین تجربهٔ باستان شناسی او در عمارنه رقم خورد، جایی که هنری پل فرانکفورت برای انجمن اکتشافی مصر در حال کاوش بود. در سال ۱۹۳۰، فرانکفورت از لوید دعوت کرد تا در کاوش های بعدی اش زیر نظر مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو وابسته به دانشگاه شیکاگو شرکت کند. این کاوش ها در چند محوطه در درهٔ رود دیاله بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۷ انجام شد. لوید در سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ با جان گارستنگ در مرسین در جنوب ترکیه برای دانشگاه لیورپول به کاوش پرداخت. در سال ۱۹۳۹، لوید به عنوان مشاور باستان شناسی در ادارهٔ آثار باستانی عراق منصوب شد؛ جایی که در تأسیس موزه ملی عراق
و سامان دهی مجدد موزه گرترود بل نقش کلیدی داشت. او با تربیت باستان شناسان عراقی و همکاری با همکاران عراقی در چندین پروژهٔ مهم کاوش، از جمله در تل عقیر، اریدو، دور شاروکین از دوره امپراتوری آشور، و آباره سناخریب در جروان مشارکت داشت. او جانشین مکس مالوان به عنوان رئیس مدرسه باستان شناسی بریتانیا در عراق شد. در سال ۱۹۴۸، او مدیر مؤسسهٔ باستان شناسی بریتانیا در آنکارا شد. وی با پژوهشگرانی چون جیمز ملارت، یکی از نخستین پژوهشگران این مؤسسه، در کاوش های تپه بیجه سلطان در غرب آناتولی همکاری کرد. همچنین در پولاتلی، هاران، سلطان تپه و دیگر محوطه های آناتولی نیز کاوش هایی انجام داد. پس از او، مایکل گاف مدیریت مؤسسهٔ آنکارا را بر عهده گرفت. او در ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۶ در فارینگدون، انگلستان درگذشت.