Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کودکی، او در تبلیغات برندهای غذای کودک مدولینو و فروتولینو که توسط شرکت کرواتی پودرافکا تولید می شد، حضور داشت. همچنین، او به کاراته نیز پرداخته بود. سپس در سال ۱۹۸۱ به گروه پاپ-راک زاگرب به نام "First Love" پیوست. این گروه اولین گروه موسیقی نوجوانان در جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود و بین سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ فعالیت داشت. در این دوران، او در ضبط آلبوم "Private" (۱۹۸۱) و "اگر تنها بمانیم" (۱۹۸۲) مشارکت کرد. در سال ۱۹۸۳، او به گروه موسیقی پاپ "نُوی فوسیلی" که در سال ۱۹۶۹ تأسیس شده بود، پیوست و جایگزین خواننده قبلی گروه، جوردیکا بارلوویچ، شد. دولژال تا سال ۱۹۹۱ با این گروه همکاری داشت و در سال ۲۰۰۵ بار دیگر به آن ها پیوست. در دوران حضور او، گروه هفت آلبوم منتشر کرد و به یکی از محبوب ترین گروه های موسیقی یوگسلاوی تبدیل شد و صدها هزار نسخه از آثار خود را فروخت و کنسرت هایی با سالن های پُر برگزار کرد. در دوران اوج، این گروه نماینده یوگسلاوی در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۸۷ شد (در روز تولد ۲۴ سالگی او) و با اجرای آهنگ "من طرفدار رقصیدن هستم" ("I Wanna Dance") مقام چهارم را با ۹۲ امتیاز کسب کرد. پس از ترک گروه در
سال ۱۹۹۱، او به ایفای نقش یک روزنامه نگار مشهور در برنامه موسیقی و کمدی "آیا کسی دنبالم بود؟" (که از HRT پخش می شد) پرداخت. او سه آلبوم انفرادی منتشر کرد که موفقیت چندانی نداشتند و سپس در اوایل دهه ۲۰۰۰ از خوانندگی کناره گیری کرد. پس از آن، او برنامه گفت وگوی روزانه خود با نام "Sanja" را از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ در RTL اجرا کرد. در سال ۲۰۱۴، او یکی از مجریان برنامه صبحگاهی اچ آرتی "صبح به خیر کرواسی" شد. او در حال حاضر مجری بخش "آشپزی مُد است" در "مجله IN" است که از Nova TV پخش می شود و همچنین در نسخه کرواتی نمایش "Menopause" اجرا دارد.
مولود زهتاب (زادهٔ ۱۳۳۰) مجری، خواننده و گویندهٔ رادیو و تلویزیون مقیم لس آنجلس است. عمدهٔ شهرت وی به سببِ گویندگی و دکلمهٔ اشعار در سری آلبوم های «گل های غربت» می باشد. زندگی. مولود زهتاب در سال ۱۳۳۰ متولد شد. وی فعالیت خود را با گویندگی در برنامه های موسیقایی رادیویی دههٔ ۵۰ آغاز کرد. وی در سال ۱۳۵۰ برای ورود به رادیو در آزمونی با حضور ۸۰۰ نفر شرکت کرد و پس از پذیرفته شدن، به اجرای قطعات ادبی، شعر، خبر، محاوره و… در رادیو پرداخت. وی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران را به مقصد آمریکا ترک کرده و فعالیت هنری خود را در خارج از کشور، با حضور هنرمندانی نظیر محمد حیدری، هایده و معین ادامه داد. در سال های ۱۳۶۷–۱۳۵۹ که جنگ ایران و عراق بود، صدای او از بخش فارسی رادیو بغداد پخش می شد. رادیو دریا. فعالیت ایستگاه رادیویی دریا در ۲۵ خرداد ۱۳۵۱ با روی آنتن رفتن این عبارات آغاز شده بود: "«بر خط ساحل سبز، طنین دل نشین رادیو دریا را بشنوید. امسال همهٔ رادیوها رادیو دریاست»." این رادیو که با الهام از «رادیو ساحل پراگ» در جمهوری چک کنونی و چکسلواکی سابق ایجاد شده بود به مسافران تابستانی شمال ایران اطلاعات لازم دربارهٔ آب و هوا، وضعیت
جاده، نشانی مراکز اقامتی، تفریحی و درمانی را ارائه می داد و در کنار آن، پخش موسیقی و برنامه های تفریحی را در دستور کار خود داشت. به همین دلیل هم برنامه های این ایستگاه رادیویی عمدتاً با حضور هنرمندان تراز ملی تولید و اجرا می شد. مولود زهتاب، حیدر صارمی، جمشید عدیلی، مولود کنعانی، منوچهر نوذری، ژاله علو، فریدون توفیقی، ایرج فهیمی، محمود امینی و محمود معلمیان از گویندگان رادیو دریا بودند. تهیه کننده این رادیو پیش از انقلاب شاهرخ نادری بود. نام هرمز شجاعی مهر نیز در بین گویندگان رادیو دریا طی مدت اندک فعالیت پس از انقلاب اسلامی نیز دیده می شود.
گوارگیس یکم یا مار گیوارگیس یکم (جرج) Mar Gewargis/Georges I, (George)، پدرسالار کلیسای مشرق از ۶۶۱ تا زمان مرگ در سال ۶۸۰ میلادی بود. او اهل بیت گارمه (امروزه در اطراف شهر کرکوک در شمال عراق) بود و در صومعه بث آبه راهب بود. در سال ۶۷۶ گوارگیس یک مجمع مهم در جزیره دیرین Dirin «بث قطریه» که توسط مسیحیان به منطقه شمال شرقی آفریقا گفته می شد، برگزار کرد. این منطقه از زمان سلف گوارگیس یکم شاهد مشکلات و شکاف بزرگی بود (که شاید هنوز در پس زمینه این سینود طنین انداز بود). گزارش و قوانین سینود در سینودیکون شرقی محفوظ است. قوانین به موارد زیر می پردازند: اهمیت موعظه، به ویژه در روزهای اعیاد (شماره ۱). نظم و انضباط کلیسا، جایگاه مناسب راهبان، و تقسیم بهتر بین وظایف روحانیون و غیر مذهبی ها (شماره های ۲–۸، با شماره ۶ با تمرکز بر نقش کلیسا در حوزه قضایی). قوانین سختگیرانه برای بنات قیامه (شماره ۹)، روحانیت و بص bps. (شماره ۱۰–۱۱)، راهبان (شماره ۱۲)، عبادت (شماره ۱۵)، و تشییع جنازه (شماره ۱۸). سوء استفاده و رفتار سهل آمیز در رابطه با ازدواج (شماره های ۱۳، ۱۴، و ۱۶؛ با هشدارهایی در مورد پیوند بین زنان مسیحی و «مشرکان»، اصطل
احی که ممکن است شامل مسلمانان و همچنین علیه تعدد زوجات باشد). ممنوعیت نوشیدن شراب با یهودیان در میخانه های یهودی، به ویژه پس از عبادت مسیحی (شماره ۱۷). و احترام به دلیل بص bps. (شماره 19). در دوران پدرسالاری مار گیوارگیس اول، خلیفه اموی معاویه از پدرسالار طلا خواست. پدرسالار نپذیرفت و به زندان افتاد. مسیحیان مورد آزار و اذیت قرار گرفتند و کلیساهای آنها ویران شد. در ارتباط با ازدواج در سینود ۶۷۶. Canon XIII. - اینکه زن بدون رضایت پدر و مادرش با مرد وصلت کند و نه دخالت صلیب مقدس و روحانی که برکت می دهد جایز نیست. - زنانی که ازدواج را تجربه نکرده اند و در خانه والدین خود نامزد شده اند، باید طبق شریعت مسیحی، طبق عرف مؤمنان، نامزد شوند. Canon XIV. — که شایسته نیست زنان مسیحی با مشرکان ازدواج کنند* - زنانی که زمانی به مسیح ایمان آورده اند و می خواهند زندگی مسیحی داشته باشند، باید با تمام قوا از ازدواج با مشرکان محافظت کنند، زیرا اتحاد با آنها عاداتی را برخلاف ترس از خدا در آنها ایجاد می کند و اراده آنها را به سکون می برد. - بنابراین، اجازه دهید زنان مسیحی مطلقاً از زندگی با مشرکان اجتناب کنند. و هر کس جرئت انجام ای
ن کار را داشته باشد، به قول خداوند ما از کلیسا و از تمام افتخارات مسیحی حذف شود. XVI شانزدهم - از کسانی که خود را نجس می کنند و با گرفتن دو زن از قانون مسیحیت تخطی می کنند. - کسانی که در صفوف مؤمنان ثبت نام می کنند باید از سنت بت پرستان دو زن گرفتن فاصله بگیرند و با دقت از آنچه در قوانین محکوم است محافظت کنند، زیرا آنها یک بار در غسل تعمید مسیح تقدیس شده اند و از کار ناپاکی که در میان مردمان بیگانه با ترس از خدا انجام می شود جدا شده اند. به این ترتیب، به راستی که با رعایت قوانین ترس از نام او، غضب خداوند بر آنها چند برابر می شود. پس اگر مردانی هستند که در حماقت خود این را تحقیر می کنند و علاوه بر همسر قانونی خود جرئت می کنند دیگران را از راه دور اعم از آزاد یا برده به نام صیغه یا غیر آن ببرند و اگر اخطار داده شده اند که از عمل ناپاک خود برگردند، اطاعت نکنند یا اگر قول اصلاح خود را بدهند و این کار را نکنند، باید به حکم خداوند ما از همه شرافتشان محروم شوند.
گریگوری کشکر ، مرگ حدود ۶۱۱ میلادی، اسقف کشکر و سپس از حدود ۵۹۶ متروپل نیسیبیس در کلیسای مشرق بود. قدیس نگاری، او را به عنوان یک شخصیت محوری در حفظ الهیات متمایز کلیسا می داند.
بابایی بزرگ (c. 551 – 628)، از آشوری های اولیه و پدرسالار کلیسای شرق بود. او چندین ستون اساسی کلیسا را قرار داد، نهضت رهبانی را احیا کرد و مسیح شناسی را به شیوه ای منظم تدوین کرد. آثار. در سال ۶۱۲ میلادی «گیورگیس» راهب شرق سوریه به شهادت رسید. روایتی از زندگی و شهادت این مرد توسط بابایی بزرگ نوشته شده است که روایتی نیز از شهادت کریستینای ایرانی (مرگ حدود ۵۵۹ میلادی) نوشته است. هر دوی این آثار همچنین حاوی نقل قول های انجیلی است که از یک نسخه خطی سریانی قدیم نقل شده است.
زیپ را بازکن فیلمی مستند محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی داگلاس کیو است. در این فیلم بازیگرانی همچون لیندا اوانجلیستا، نائومی کمبل، سیندی کرافورد، کیت ماس و اسحاق میزراحی ایفای نقش کرده اند.
سحر حسین الحیدری (به عربی: سحر حسین الحیدری؛ زادهٔ ۱۵ ژوئیه ۱۹۶۲ – درگذشتهٔ ۷ جون ۲۰۰۷) (۲۴ تیر/سرطان ۱۳۴۱ تا ۱۷خرداد/جوزا ۱۳۸۶) روزنامه نگار شیعه عراقی در حوزهٔ چاپ و رادیو بود. او به دست افراد سنی افراطی به قتل رسید و در آن زمان به عنوان صد و هشتمین خبرنگاری که در جریان پوشش جنگ عراق از سال ۲۰۰۳ کشته شده بود، شناخته شد. از این تعداد، ۸۶ نفر خبرنگاران عراقی بودند. اوایل زندگی. سحر الحیدری در بغداد، عراق، در یک خانواده شیعه متولد شد. او تحصیلات خود را در دانشگاه بغداد ادامه داد و مدرک خود را در رشتهٔ مدیریت بازرگانی دریافت کرد. الحیدری با هیثم النقیب، یک معلم سنی از شهر موصل در شمال عراق، ازدواج کرد. این زوج چهار دختر داشتند. خانواده در سال ۱۹۹۷ به موصل نقل مکان کردند. فعالیت شغلی. حیدری پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق و سقوط رژیم بعث صدام حسین، فعالیت خود را در روزنامه نگاری آغاز کرد. در آن دوران، تعدادی از آژانس های رسانه ای بین المللی، از جمله "IWPR" (مؤسسه گزارش صلح و جنگ) و بنیاد "رویترز"، برنامه های آموزشی خبری در سراسر عراق راه اندازی کردند. حیدری یکی از معدود عراقی هایی بود که در برنامه آموزشی و گزارشگری "IWP
R" ثبت نام کرد. این برنامه ها مسیر جدیدی را برای علاقه مندان عراقی به حرفه روزنامه نگاری فراهم می کرد. حیدری کار خود را به عنوان خبرنگار رادیویی و مطبوعاتی آغاز کرد. او مقالاتی را برای "IWPR"، که در آن آموزش دیده بود، می نوشت و همچنین برای مطبوعات محلی عراق، از جمله خبرگزاری "اصوات العراق" و یک روزنامه مستقر در موصل، گزارش تهیه می کرد. گزارش های او بر تأثیرات جنگ و بحران های ناشی از آن در عراق متمرکز بود. او دربارهٔ افزایش خشونت علیه زنان عراقی و همچنین پدیده ای که آن را «نسل گمشده» جوانان عراق بر اثر جنگ می نامید، مطالبی نوشت. نوشته های او گاه منتقد مقامات محلی عراق و نیروهای آمریکایی بود، چرا که هر دو را در ایجاد هرج ومرج کشور مقصر می دانست. بااین حال، بیشترین انتقاد او متوجه افراط گرایان اسلامی بود که تلاش می کردند از جنگ به عنوان بهانه ای برای تبدیل شهر موصل به یک «امارت» بنیادگرا در شمال عراق استفاده کنند. گزارش های حیدری به طور فزاینده ای بر افراط گرایان و خشونتی که شورش آن ها به شمال عراق (به جز کردستان عراق) آورده بود، متمرکز شد. او دربارهٔ احکام بنیادگرایانه ای نوشت که بر اساس آن، خیار و گوجه فرنگی ب
اید در بشقاب های جداگانه سرو شوند، زیرا ظاهراً از نظر جنسیتی متفاوت هستند، و همچنین دربارهٔ لزوم پوشاندن سر مانکن های زنانه در فروشگاه ها.علاوه بر این، او جنایات مرتکب شده توسط شورشیان عراقی را نیز مستند کرد و در گزارش های خود به وحشی گری و اقدامات سرکوب گرانه آن ها پرداخت. گزارش های انتقادی او نه تنها جان خودش بلکه امنیت خانواده اش را نیز به خطر انداخت. یک بار، زمانی که گروهی از افراد مسلح قصد ربودن او را داشتند، حضور تصادفی یک گشت نظامی آمریکایی در منطقه مانع از این اقدام شد. در مقطعی، یک گروه افراط گرای عراقی مرتبط با القاعده، نام سحر حسین الحیدری را در فهرست ترور خود قرار داد و او را در رتبه چهارم افراد موسوم به «کفار» گنجاند. سحر الحیدری در سال ۲۰۰۶ برای حفظ امنیت خانواده اش به دمشق، سوریه نقل مکان کرد، اما همچنان برای تهیه گزارش هایش به عراق بازمی گشت. او در مصاحبه ای با "UK Press Gazette (نشریه انگلیسی گزت)" در سال ۲۰۰۷ گفت که حتی با وجود تهدیدهای مداوم، هرگز به ترک کارش فکر نکرده است. حیدری در یک وب سایت کردی مسئولیت انتشار چندین مقالهٔ انتقادی علیه افراط گرایان را که با نام مستعار منتشر شده بودند، بر
عهده گرفت. با این حال، سردبیران "اصوات العراق" و "IWPR" بارها از او خواستند که در سوریه بماند و برای حفظ امنیتش از بازگشت به عراق خودداری کند. با این حال، او به بازگشت به عراق ادامه داد تا گزارش های خود را ارائه دهد. الحیدری در تاریخ ۷ ژوئن ۲۰۰۷ در شهر موصل توسط گروه سنی و افراطی "انصارالسنه" به قتل رسید. او ۴۵ سال داشت. یک روز پیش از مرگش، سردبیرانش سه ساعت تلاش کردند تا او را متقاعد کنند که به دمشق بازگردد، اما بی نتیجه ماند. قتل او با محکومیت گسترده ای از سوی جامعه بین المللی مواجه شد. "مؤسسه گزارش جنگ و صلح" به یاد سحر حسین الحیدری و کارهای ارزنده ای که در طول دوران خبرنگاری خود انجام داده بود، یک صندوق حمایت از روزنامه نگاران تأسیس کرد. در سال ۲۰۰۸، سحر حسین الحیدری پس از مرگ برندهٔ "جایزه رسانه ای عفو بین الملل" برای استفاده از رسانه های نوین در کار خود شد. داوران این جایزه به طور ویژه از مقالهٔ او با عنوان "«قتل به نام شستن ننگ، ترس از شعله ور شدن درگیری جدید در عراق را برمی انگیزد»" (به عربی: "القتل غسلا للعار یثیر مخاوف تفجر صراع عراقی جدید") تقدیر کردند سحر حسین الحیدری پس از خود همسر و چهار دخترش
را به جا گذاشت که در زمان قتل او بین ۱۱ تا ۱۷ سال سن داشتند.
محافظ بدن و فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی نری پارنتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریستین دسیکا، ماسیمو بولدی، سیندی کرافورد، مگان گیل، انتسو سالوی، آنا فالکی، ویکتوریا سیلوستدت و سباستیانو لو موناکو ایفای نقش کرده اند.
پولن ریوا (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل فرانسه است. وی همچنین در تیم ملی راگبی ۷ نفره فرانسه بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
استفان پارس (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اسپانیایی تبار اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
تو، من و او (به انگلیسی: You, Me &amp; Her) یک فیلم عاشقانه کمدی درام محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی و تهیه کنندگی دن لوی داگرمن است. خلاصه داستان فیلم دربارهٔ یک زوج متأهل مزمن با یک نفر سه نفره معاشقه می کنند تا خود را دوباره کشف کنند. این فیلم در ۱۴ فوریه ۲۰۲۵ در ایالات متحده منتشر شد.
تئو فورنر (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل فرانسه است. وی همچنین در تیم ملی راگبی ۷ نفره فرانسه بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
رابان رباج (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره الجزایری تبار اهل فرانسه است. وی همچنین در تیم ملی راگبی ۷ نفره فرانسه بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
اندی تیمو (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل فرانسه است. وی همچنین در تیم ملی راگبی ۷ نفره فرانسه بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
وَریان پَسکه (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل فرانسه است. وی همچنین در تیم ملی راگبی ۷ نفره فرانسه بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
جاستین سعد سرجنت (; – ) محققی در زمینه علوم اعصاب شناختی و از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲، دانشیار عصب شناسی و جراحی مغز و اعصاب در مؤسسه عصبی مونترال در دانشگاه مک گیل بود. سعد سرجنت به عنوان دانشمند برتر رشته خود شناخته می شد تا اینکه از طرف اشخاصی که هویتشان ناشناس است به نقض اخلاق تحقیق متهم و حملات به شخصیت و تحقیقات او باعث استرس قابل توجهی در سعد شد. او و همسرش کمتر از دو سال بعد با هم در اثر خودکشی جان باختند. سه سال پس از مرگ او، تحقیقات نتوانست هیچ مدرکی دال بر تقلب پیدا کند. اوایل زندگی و تحصیل. سعد سرجنت در ۳۱ مارس ۱۹۵۰ در لبنان متولد شد. زمانی که در آنجا تدریس می کرد، با شوهر آینده خود ایو سرجنت آشنا شد. سپس به فرانسه نقل مکان و در آنجا ازدواج کردند. سعد سرجنت بعداً در دانشگاه مک گیل ثبت نام کرد و در آنجا مدرک لیسانس، فوق لیسانس و دکترا گرفت. پژوهش ها. سعد سرجنت یکی از اولین محققانی بود که شواهدی را در مورد نوروآناتومی عملکردی پردازش صورت ارائه و سپس ناحیه دوکی شکل صورت (FFA) را در سال ۱۹۹۲ توصیف کرد. با استفاده از توموگرافی گسیل پوزیترون (PET)، سرجنت دریافت که الگوهای مختلف فعال سازی در پاسخ به دو وظیفه مخ
تلف مورد نیاز، پردازش چهره و پردازش شی وجود دارد. این منطقه پردازش بعداً توسط نانسی کانویشر در سال ۱۹۹۷ نامگذاری شد، که پیشنهاد کرد وجود FFA مدرکی برای اختصاصی بودن دامنه در سیستم بینایی است. رسوایی و مرگ. این اتفاق در دانشگاه مک گیل، تحت سرپرستی دیوید جانستون (که بعداً فرماندار کل کانادا شد) رخ داد. این مسئله در ژوئیه ۱۹۹۲ به اوج خود رسید، جایی که در نامه ای ناشناس، سعد سرجنت به نقض رویه های تحقیقاتی اخلاقی (یک تکنیک شناخته شده موبینگ دانشگاهی) متهم شد. او متهم بود که برای تحقیقاتش در مورد عملکرد مغز پیانیست ها، از کمیتهٔ اخلاقی تأیید نگرفته است. این تحقیق شامل استفاده از اسکن PET بود که نیاز به تزریق ایزوتوپ های رادیواکتیو دارد. سعد-سرجنت پاسخ داد که تأیید به قوت خود باقی است، زیرا هیچ چیز در آزمایش اولیه که او برای آن تاییدیه دریافت کرده تغییر نکرده بود، اما محرک ها تفاوت داشت (آزمودنی ها اکنون به جای حروف به نت های موسیقی نگاه می کردند). در سال ۱۹۹۳، جانستون، سعد-سرجنت را به دلیل عدم گزارش این تغییر جزئی در محرک ها در آزمایش هایش به کمیته اخلاق، توبیخ کرد. تقریباً دو سال پس از ارسال اولین نامه ناشناس، چند
ین نسخه از نامه ناشناس دیگر دربارهٔ کارهای تحقیقاتی او به کمیته اخلاق ارسال شد. در این نامه تلاش گردید تا سعد-سرجنت با پیوند دادن تحقیقاتش به پرونده راجر پواسون از بیمارستان سنت لوک، بی اعتبارتر شود. پواسون به جعل سوابق در تحقیقات سرطان سینه خود اعتراف کرده بود. یکی از این نامه ها توسط "روزنامه مونترال" دریافت و در ۹ آوریل ۱۹۹۴ مقاله ای در مورد توبیخ سعد-سرجنت در سال ۱۹۹۳ منتشر شد. آخر هفته پس از انتشار این مقاله، سعد سرجنت و همسرش در گاراژ خود در اثر مسمومیت با مونوکسید کربن مرده پیدا شدند. پزشک قانونی زمان مرگ آنها را ۱۱:۴۰ صبح در ۱۲ آوریل ۱۹۹۴ اعلام کرد. یک یادداشت خودکشی وجود داشت که نامه ناشناس را دلیل خودکشی آنها ذکر کرده بود. یادداشت هر دو در "روزنامه" "لا پرسه" منتشر شد. تحقیقات دربارهٔ اقدامات جانستون علیه سعد-سرجنت در دانشگاه مک گیل و نقض اخلاقی ادعایی او، در ۱۵ ژوئیه ۱۹۹۷ توسط دارایی ساعد-سرجنت به حالت تعلیق درآمد. در یادبود. جایزه بین المللی جاستین و ایو سرجنت در علوم اعصاب شناختی کنفرانس جاستین و ایو سرجنت ایو سگوئن، «موبینگ، یا نابودی کنسرت د آنه شیمل آمانه»
سقط جنین در شیلی در سال های اخیر تغییرات چشمگیری داشته اند. از سال ۲۰۱۷، سقط جنین در سه حالت خاص قانونی شد: زمانی که جان زن در خطر باشد، در موارد تجاوز جنسی (تا ۱۲ هفته از بارداری یا ۱۴ هفته اگر قربانی زیر ۱۴ سال باشد)، و در موارد زنده مانی جنین. با وجود این تغییرات قانونی، برخی از پزشکان به ویژه در موارد تجاوز جنسی از انجام سقط جنین خودداری می کنند. تغییر به سمت حقوق باروری گسترده تر از سال ۲۰۰۶ آغاز شد، زمانی که فعالان موفق به قانونی سازی قرص های اورژانسی پیشگیری از بارداری در دولت میشل باشله شدند. تا سال ۲۰۱۰، مراکز بهداشت عمومی موظف شدند که قرص های اورژانسی پیشگیری از بارداری را به صورت رایگان به افراد بالای ۱۴ سال ارائه دهند، بدون نیاز به رضایت والدین. در اوت ۲۰۱۷، کنگره ملی قانونی را تصویب کرد که سقط جنین را تحت شرایط ذکرشده قانونی می کند. این قانون در سپتامبر ۲۰۱۷ به اجرا درآمد، پس از چالشی قانونی از سوی گروه های محافظه کار. تا ژانویه ۲۰۱۸، خدمات سقط جنین تحت پوشش های پزشکی عمومی و خصوصی در دسترس قرار گرفت. تلاش های بیشتر برای گسترش حقوق باروری با موانعی روبه رو شده اند. در نوامبر ۲۰۲۱، مجلس نمایندگان
یک لایحه برای جرم زدایی از سقط جنین تا هفته چهاردهم را رد کرد. به طور مشابه، در سال ۲۰۲۲، پیش نویس قانون اساسی که شامل مقرراتی برای حقوق باروری و قانونی سازی سقط جنین بود، توسط اکثریت رأی دهندگان شیلی در یک همه پرسی ملی رد شد. پیش زمینه قانونی. در سال ۱۹۳۱، کد بهداشت یک ماده قانونی برای مجاز دانستن سقط جنین درمانی معرفی کرد، که به زنان در خطر مرگ اجازه می داد این عمل را با تأیید دو پزشک انجام دهند. با این حال، این ماده قانونی در ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۹ توسط دیکتاتوری نظامی لغو شد، زیرا پیشرفت های پزشکی باعث شد که آن را «دیگر توجیه پذیر» ندانند. قوانین فعلی در مورد سقط جنین در قانون جزا در مواد ۳۴۲ تا ۳۴۵ تدوین شده اند، که به «جرایم و تخلفات علیه نظم خانواده، اخلاق عمومی و یکپارچگی جنسی» می پردازند. طبق این قوانین، سقط جنین غیرقانونی می تواند تا پنج سال زندان برای فردی که این عمل را انجام می دهد منجر شود، و تا ده سال اگر در این عمل علیه زن باردار خشونت استفاده شود. اگر زن باردار با رضایت خود یا شخصاً اقدام به سقط جنین غیرقانونی کند، ممکن است با حداکثر پنج سال حبس مواجه شود. علاوه بر این، یک پزشک که اقدام به سقط جنین غ
یرقانونی کند، ممکن است تا ۱۵ سال زندان محکوم شود. قانون اساسی کشور، در ماده ۱۹–۱، بیان می کند که «قانون از زندگی کسانی که در حال تولد هستند محافظت می کند.» پیش از سال ۲۰۲۲، برای اصلاح این ماده، اکثریت دو سوم در هر دو مجلس کنگره شیلی لازم بود. از سال ۱۹۹۰، قانون گذاران ۱۵ لایحه مرتبط با سقط جنین را برای بحث در کنگره ارائه کرده اند که ۱۲ لایحه در مجلس نمایندگان و سه لایحه در سنا مطرح شده اند. تقریباً نیمی از این لوایح به افزایش مجازات های موجود یا ایجاد موانع قانونی برای جلوگیری از قانونی شدن سقط جنین اختصاص داشتند. دو لایحه دیگر پیشنهاد ساخت یادبودهایی برای گرامی داشت «قربانیان بی گناه سقط جنین» را ارائه کردند. چهار لایحه خواستار مجاز شدن سقط جنین در صورت به خطر افتادن جان مادر بودند و یک لایحه نیز آن را در موارد تجاوز پیشنهاد کرد. در حال حاضر، ۹ لایحه در دست بررسی است، در حالی که یک لایحه رد شده و پنج لایحه دیگر بایگانی شده اند، به این معنی که طی دو سال گذشته مورد بحث قرار نگرفته اند. دو لایحه مشابه که بازگرداندن سقط جنین درمانی را به شکلی که پیش از سال ۱۹۸۹ بود درخواست می کنند، در حال حاضر در کمیسیون پزشکی م
جلس نمایندگان تحت بررسی قرار دارند. اولین لایحه در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۳ و جدیدترین آن در ۱۹ مارس ۲۰۰۹ ارائه شد.
جفرسون-لی ژوزف (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره گوادلوپی تبار اهل فرانسه است. وی همچنین در تیم ملی راگبی ۷ نفره فرانسه بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
آنتوان زغدار (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره الجزایری تبار اهل فرانسه است. وی همچنین در تیم ملی راگبی ۷ نفره فرانسه بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
آرون گراندیدیه-انکانانگ (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره نیجریه ای تبار اهل بریتانیا است. وی همچنین در تیم ملی راگبی ۷ نفره فرانسه بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
ژان-پاسکال باراک (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
آنتوان دوپون (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل فرانسه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
احمد بدرالدین حسون (زاده ۱۹۴۹م حلب) مفتی اعظم سابق سوریه، که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۱ این منصب را در اختیار داشت. زندگی و تحصیلات. احمد بدرالدین حسون در سال ۱۹۴۹م در شهر حلب در سوریه به دنیا آمد. وی تحصیلات خود را در دانشگاه الازهر مصر به پایان رساند. حسون در حلب به عنوان خطیب و مدرس دینی شهرت داشت. وی در سال ۲۰۰۵م پس از درگذشت احمد کوفتارو مفتی اعظم سوریه توسط بشار اسد رئیس جمهور سابق سوریه به مقام مفتی اعظم سوریه منصوب گردید. حسون از حامیان بشار اسد در دوران جنگ داخلی سوریه بین سال های ۲۰۱۱م تا ۲۰۲۱م شناخته می شد. ساریا پسر احمد حسون در سال ۲۰۱۱م توسط گروه های مسلح ناشناس ترور شد. حسون در سال ۲۰۱۳م فتوایی در حمایت از بمب های بشکه ای صادر کرد که پس از آن به «مفتی بشکه ای» شهرت یافت. پس از انحلال منصب مفتی اعظم توسط بشار اسد در سال ۲۰۲۱م وی در دمشق ماند و از بشار اسد حمایت کرد. با سقوط رژیم اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴م، حسون گریخت. مقام مفتی اعظم سوریه پس از سقوط بشار اسد، توسط احمد الشرع رییس دولت موقت سوریه با نصب اسامه الرفاعی به سمت مفتی اعظم سوریه مجددا احیا گردید. احمد حسون در ۲۷ مارس ۲۰۲۵ هنگامی که قصد خروج از سور
یه به اردن برای معالجه و درمان بیماری داشت در فرودگاه دمشق توسط نیروهای حکومت موقت سوریه دستگیر شد.
جردن سپو (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره رئونیونی تبار اهل فرانسه است. وی همچنین در تیم ملی راگبی ۷ نفره فرانسه بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
نلسون اپه (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل فرانسه است. وی همچنین در تیم ملی راگبی ۷ نفره فرانسه بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
زنان ساکن میانمار همچنان با موانع دست یابی به برابری روبه رو هستند. پس از چهل سال انزوا، باورهایی دربارهٔ وضعیت حقوق زنان در میانمار (برمه) شکل گرفت که گمان می رفت زنان برمه ای تبعیض جنسیتی کمتری تجربه کرده و نسبت به زنان کشورهای همسایه در جنوب شرقی آسیا حقوق بیشتری دارند. اما پس از باز شدن مرزهای میانمار در سال ۲۰۱۰، تبعیض جنسیتی توسط جامعه بین المللی مشاهده شد. در حال حاضر، طیف گسترده ای از سازمان ها—چه داخلی و چه بین المللی—در تلاش اند تا مردم را از این باور نادرست آگاه کرده و در راستای حفاظت از حقوق زنان در میانمار گام بردارند. چارچوب قانونی، سنت ها و باورهای دینی در میانمار از حقوق زنان حمایت می کنند. با این حال، بسیاری از مفاهیم نقش سنتی زنان همچنان مانع پیشرفت آنان در میانمار می شود. به طور سنتی، یک زن در میانمار مسئولیت رفاه خانواده خود را بر عهده دارد، در حالی که همسر درآمد خانه را تأمین می کند. زنان همچنان در موقعیت های دولتی نمایندگی کافی ندارند و زنانی که در مناطق روستایی زندگی می کنند، فرصت های کمتری برای پیشرفت نسبت به زنان در مناطق شهری دارند. علاوه بر این، زنان متعلق به گروه های اقلیت قومی، به
ویژه آنهایی که بودایی نیستند، با تبعیض بیشتری مواجه هستند و دسترسی کمتری به منابع دارند. گام هایی از سوی دولت برای برابری زنان برداشته شده است، به ویژه با ایجاد نهادهای سازمانی برای پرداختن به نمایندگی زنان. همچنین، تغییراتی در مورد حقوق عمومی زنان و نمایندگی آنها صورت گرفته است. با این حال، موانع فرهنگی گسترده ای همچنان وجود دارد و همچنین تفاوت های بیشتری در دسترسی برای زنانی که در مناطق روستایی یا از اقلیت های قومی هستند، مشاهده می شود. حقوق قانونی. قانون اساسی میانمار (بخش ۳۴۷) تضمین حقوق برابر و حفاظت قانونی برابر را برای همه افراد شامل می شود و (بخش ۳۴۸) تبعیضی علیه هیچ شهروند میانمار بر اساس جنسیت قائل نمی شود. میانمار در سال ۲۰۱۰، یک مشارکت فعال در کمیته زنان انجمن ملل جنوب شرقی آسیا (آسه آن) و همچنین کمیسیون آسه آن برای حفاظت و ارتقاء حقوق زنان و کودکان داشت. با این حال، کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان نگرانی هایی دربارهٔ حقوق زنان در میانمار ابراز کرده است، زیرا مشارکت فعال میانمار در حمایت از حقوق زنان به این باور منجر شده که در این کشور برابری جنسیتی وجود دارد. اما قانون اساسی میانمار در سال
۲۰۰۸ بیشتر به زنان به عنوان مادر اشاره می کند که کلیشه نقش زن به عنوان مادر و مراقب نیازمند حفاظت را تقویت می کند. کمبود اقدامات برای دستیابی به برابری جنسیتی در قوانین داخلی و قانون اساسی همچنان یکی از نگرانی هایکنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان است. نمایندگی در دولت و سیاست. زنان در میانمار همچنان به طور قابل توجهی در موقعیت های انتخابی نمایندگی ندارند. زنان به طور تاریخی کم نمایندگی شده اند، و با وجود افزایش اخیر در تصدی زنان در مناصب دولتی، فعالان حقوق زنان در میانمار معتقدند که دولت تمایلی به ارتقاء نمایندگی زنان نشان نداده است. در انتخابات ۲۰۲۰، نمایندگی زنان در پارلمان ملی میانمار افزایش یافت، اما این افزایش به اندازه ای که بسیاری از فعالان حقوق زنان انتظار داشتند، نبود: در سال ۲۰۱۸، درصد زنان در پارلمان ملی تنها ۱۱٫۳۲٪ بود، اما این رقم در سال ۲۰۲۰ به ۱۶٫۸۳٪ افزایش یافت. هیچ منبعی برای آموزش های خاص به نامزدهای زن از هیچ منبعی در دسترس نیست. با این حال، زنان بیشترین حمایت را به طور کلی از احزاب سیاسی میانمار دریافت کردند، به ویژه در زمینه هایی مانند تأمین مالی کمپین ها و ارتباط با رأی دهندگان. میانم