Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مارگاریتا کیریلوونا موروزووا (با نام خانوادگی اصلی ما′مونتوا؛ Маргари′та Кири′лловна Моро′зова، ۳ نوامبر [۲۲ اکتبر قدیم] ۱۸۷۳ – ۳ اکتبر ۱۹۵۸) یک انسان دوستی برجسته، حامی هنرها، فعال در زمینهٔ نشر، ویراستاری و شرح حال بود. او یکی از بنیان گذاران «انجمن دینی و فلسفی مسکو» (۱۹۰۵–۱۹۱۸) و مدیر انجمن موسیقی روسیه بود. او همسر منتقد هنر و مجموعه دار میخائیل موروزووا و یک اجتماعی نما بود که پرتره هایش توسط والنتین سروف و نیکولای بوداروسکی و دیگران کشیده شده است. زندگی نامه. قرن ۱۹. مارگاریتا کیریلوونا ما′مونتوا در خیابان پوکروفکا در مسکو به دنیا آمد، در خانواده ای بازرگان و متمول. پدرش، کیریل نیکولایویچ، ثروت زیادی به ارث برد اما قادر به مدیریت آن نبود. او پس از اسراف کردن تمامی دارایی ها و بیشتر اموال خانواده، خودکشی کرد و همسرش، مارگاریتا اوتونووا (با نام خانوادگی اصلی لوونشتاین)، را با دو دختر کوچک و بدون هیچ منبع درآمدی تنها گذاشت. او با انجام کارهای سوزن دوزی زندگی کرد و بعداً کلاس های خیاطی و کارخانهٔ دوخت خود را راه اندازی نمود. در سن سیزده سالگی، مارگاریتا به گیمنازیوم پتروپاولوسکایا پیوست. به زودی، همراه با
خواهرش النا، با خویشاوندان پدر مرحوم خود، به ویژه پاول ترتیاکوف، بنیان گذار نگارخانه ترتیاکوف ارتباط برقرار کردند و از طریق او با دنیای هنرهای زیبا آشنا شدند. در اواخر دههٔ ۱۸۸۰، مارگاریتا به هر دو رشتهٔ درام و اپرا علاقه مند شد و از بهترین آثار استادان ایتالیایی در خانهٔ اپرای خصوصی عمویش، ساوا ما′مونتوف، لذت برد. او مهمان مکرر خانهٔ برادر عمویش، ناشر آناطولی ما′مونتوف بود و در آنجا با والنتین سروف، میخائیل وروبل، ایلیا اوستروخوف و الکسی کوروفین دیدار کرد. در ۱۰ نوامبر ۱۸۹۱، مارگاریتا با میخائیل موروزووا ۲۱ ساله، وارث خاندان معروف بازرگانان، ازدواج کرد. در اواخر همان دهه، او شروع به جمع آوری آثار هنری کرد. قرن ۲۰. به محض تولد دخترش ماریا در سال ۱۹۰۴، موروزووا روسیه را ترک و به سوئیس رفت. یک سال بعد، پس از بازگشت، خانهٔ او به مرکز سیاسی تبدیل شد و اعضای مختلف حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه را جذب کرد. در نوامبر ۱۹۰۵، موروزووا (به همراه سرگی بولگاکف، شاهزاده یوجنی ترابتسکوی و نیکلای بردیایف و دیگران) یکی از سازمان دهندگان «انجمن دینی و فلسفی مسکو» شد. پس از به ارث بردن سمت مدیر کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو
از همسر مرحومش، با الکساندر اسکریابین دوست شد که معلم پیانوی شخصی او گردید. بین سال های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۸، موروزووا از اسکریابین حمایت مالی کرد و تنها پس از تنش در روابط شخصی آن ها این حمایت را متوقف نمود. پس از مرگ این آهنگساز، او تأسیس موزهٔ اسکریابین را تأمین مالی و تا مدتی از اعضای خانوادهٔ او حمایت کرد. در سال ۱۹۱۰، موروزووا بخش عمده ای از مجموعهٔ هنری همسر فقیدش (بیش از ۶۰ نقاشی) را به نگارخانهٔ ترتیاکوف منتقل کرد. علاقهٔ عاشقانهٔ او با شاعر آندری بیه لی در آن زمان بسیار مورد توجه بود؛ بیه لی دلایل عرفانی برای شیفتگی خود به او (که از ۱۹۰۱ آغاز شد) ذکر می کرد و نامه های عاشقانهٔ اولیهٔ خود را با امضا «شوالیهٔ شما» می نوشت. برای بیه لی، موروزووا به همان معنا بود که لیدی مندلیوا (به عنوان بانوی زیبا) برای الکساندر بلوک؛ این عشق کل دنیای هنری او را شکل داد و الهام بخش شناخته شده ترین آثارش شد (مانند «اولین دیدار»، ۱۹۲۱). از طریق بیه لی، او با برادران امیلی و نیکولای مدت نر، منتقد موسیقی و آهنگساز، به نزدیکی رسید. در سال ۱۹۰۵، موروزووا رابطه ای افلاطونی با شاهزاده یوجنی ترابتسکوی، مردی متأهل و پدر سه فرزند، آغاز
کرد. تحت تأثیر او، موروزووا علاقهٔ شدیدی به فلسفه پیدا کرد. در مارس ۱۹۰۵، این دو روزنامهٔ "Moskovsky Ezhenedelnik" (هفته نامهٔ مسکو) را راه اندازی کردند که ترابتسکوی سردبیر آن بود و تا اوت ۱۹۱۰ منتشر می شد. در مارس ۱۹۱۰، موروزووا انتشارات «پوت» (The Path) را راه اندازی کرد که در زمینهٔ آثار دینی و فلسفی تخصص داشت (نویسندگانی همچون ولادیمیر سولویف، بردیایف، بولگاکف، ترابتسکوی و پاول فلورنسکی). همچنین میخائیل گرشنزون در این انتشارات آثار پیوتر چادایف و ایوان کیریف سکی را منتشر می کرد. پس از انقلاب روسیه، خانهٔ موروزووا ملی شد، اما او مجاز بود دو اتاق زیرزمینی را در آن حفظ کند و با خواهرش النا در آنجا سکونت داشت. او این دو اتاق را حتی پس از سال ۱۹۲۶، زمانی که ساختمان به سفارت دانمارک تبدیل شد، حفظ کرد و حتی در مراسم برگزارشده توسط سفیر شرکت می کرد. گفته شده است که سفیر به او شهروندی دانمارک را پیشنهاد کرده، اما موروزووا آن را نپذیرفته است. در دههٔ ۱۹۳۰، این دو خواهر که مجبور به ترک خانه شدند، به داچا خود در لیانوزوو، نزدیک مسکو نقل مکان کردند. تا این زمان، بیشتر فرزندانش (به جز پسرش میخائیل) مهاجرت کرده بودند؛
آخرین نفر ماریا بود که در ۱۹۲۷ رفت. در طول جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم), میخائیل و خواهران موروزووا در یک اتاق در خانه ای در پوکروفکا، نزدیک محل تولد مارگاریتا، زندگی می کردند. در دههٔ ۱۹۵۰، موروزووا مقاله هایی دربارهٔ اسکریابین نوشت و همچنین خاطراتی دربارهٔ بیه لی، اسکریابین و برادران مدت نر تدوین کرد. تنها بخش هایی از این آثار در اتحاد جماهیر شوروی منتشر شد (به ویژه قطعاتی دربارهٔ اسکریابین در ۱۹۷۲) و انتشار کامل آن ها تنها پس از فروپاشی شوروی صورت گرفت. مارگاریتا موروزووا سال های پایانی عمر خود را در فقر گذراند و تنها به کمک مالی دوستانش متکی بود. او در ۳ اکتبر ۱۹۵۸ بر اثر سکته مغزی درگذشت و در گورستان وودنسکوی در مسکو به خاک سپرده شد. خانهٔ موروزوف. از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۵، محل فعالیت بانک روسی کریدت یا Roscredit بود () که توسط بیدزینا ایوانیشویلی ()، شهروند روسیه، گرجستان و فرانسه، هدایت می شد؛ او در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۲ نخست وزیر گرجستان شد و طبق فوربز ثروتی معادل ۵٫۵ میلیارد دلار داشت، و همچنین ویتالیا مالکین () که عضو شورای فدراسیون شد و بعداً ساختمان به آناطولی موتیلِف () منتقل شد. پس از لغو مجوز Roscredit توسط با
نک مرکزی روسیه در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۵، ادارهٔ امور ریاست جمهوری مدیریت خانهٔ موروزوف را بر عهده گرفت.
کنتس سوفیا ولادیمیروونا پانینا (روسی: Софья Владимировна Панина؛ ۲۳ اوت ۱۸۷۱ – ۱۶ ژوئن ۱۹۵۶) معاون وزیر رفاه دولت و معاون وزیر آموزش و پرورش در دولت موقت روسیه پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ بود. او پس از انقلاب اکتبر به دلیل برداشت غیرمجاز از بودجهٔ وزارت آموزش و پرورش محاکمه شد و پس از پرداخت وجهی از سوی دوستانش با «سبک ترین مجازات ممکن» آزاد گردید. او آخرین عضو خاندان اشرافی پانین بود. پیشینهٔ خانوادگی. کنتس سوفیا ولادیمیروونا پانینا دختر کنت ولادیمیر ویکتوروویچ پانین و آناستازیا سرگئیونا مالتسوا بود. پدربزرگ مادری او، ژنرال سرگئی ایوانوویچ مالتسوف (۱۸۰۱–۱۸۹۳)، صنعتگری بود که کارگاه های متنوع او بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ کارگر داشت. کنت Viktor Nikitich Panin، پدربزرگ پدری او، یکی از ثروتمندترین مالکین رعیتی روسیه و همچنین وزیر دادگستری به مدت بیش از بیست و پنج سال بود. پدر پانینا در سال ۱۸۷۲، زمانی که او هنوز کمتر از دو سال داشت، درگذشت و او وارث اصلی ثروت عظیم پانین شد. مادرش که قیم ارث او بود، در سال ۱۸۸۲ دوباره ازدواج کرد. پدر دوم او، ایوان پتروونکوویچ ، یکی از بنیان گذاران جنبش لیبرال روسیه علیه خودکامه و بعداً یکی از ب
نیان گذاران حزب اصلی لیبرال در ۱۹۰۵، حزب دموکراتیک مشروطه (کادت ها) بود. پتروونکوویچ به دلیل فعالیت های مخالف خود در سال ۱۸۷۹ دستگیر و به تبعید داخلی فرستاده شده بود و ازدواج آناستازیا با او خانوادهٔ پانین را شدیداً نگران کرد. مادربزرگ پدری پانینا، کنتس ناتالیا پاولونا پانینا، با موفقیت از امپراتور الکساندر سوم خواست تا سوفیا یازده ساله را از حضانت مادرش خارج کند و او را در مؤسسه کاترین در سن پترزبورگ ثبت نام کرد، یکی از مدارس شبانه روزی ممتاز برای دختران اشراف. پس از فارغ التحصیلی و ورود به جامعهٔ پترزبورگ، سوفیا پانینا در سال ۱۸۹۰ با میلیاردر الکساندر پولوستوف ازدواج کرد. او پسر همجنسگرای الکساندر پولوستوف و از بستگان الکساندر دوم، امپراتور روسیه بود. با این حال تا سال ۱۸۹۶ از او جدا شد و به نام خانوادگی اصلی خود بازگشت. آن ها فرزندی نداشتند و او هرگز رسماً دوباره ازدواج نکرد. فعالیت های خیریه. در سال ۱۸۹۱، سوفیا پانینا با معلمی از پترزبورگ که بیست سال از او بزرگ تر بود، الکساندرا واسیل یونا پشهخونوا، آشنا شد و تأثیر او را عامل اصلی تغییر مسیر زندگی اش در دههٔ ۱۸۹۰ می دانست؛ دور شدن از دنیای اشرافی و گرایش
به خیریهٔ پیشرفته. پانینا و پشهخونوا ابتدا یک کافه تریا برای کودکان مدارس فقیر در یک منطقهٔ کارگری سن پترزبورگ ایجاد کردند. آن ها به تدریج برنامه های خوانش عمومی روز یکشنبه برای والدین و خواهران و برادران بزرگ تر کودکان راه اندازی کردند، یک کتابخانه تأسیس کردند و دوره های شبانه برای بزرگسالان ارائه کردند. در سال ۱۹۰۳، پانینا از جولیوس بنوآ استفاده کرد تا یک ساختمان مرکزی برای جای دادن تمامی خدمات متنوعی که با پشهخونوا شروع کرده بود بسازد، که به نام خانهٔ مردم لیگوفسکی شناخته شد، برای ساکنان کارگری همان منطقهٔ فقیرنشین در حومهٔ جنوبی سنت پترزبورگ. این مرکز مأموریت پیشرفته ای برای ترویج آموزش عمومی، ارتقای فرهنگی و سرگرمی منطقی برای بزرگسالان و کودکان داشت و بخشی از پروژهٔ او برای حمایت از توسعهٔ آن ها به عنوان شهروندان بود. این ساختمان امروزه به عنوان یک مرکز اجتماعی تحت عنوان «کاخ فرهنگ کارگران راه آهن» در سن پترزبورگ فعالیت می کند. دوره های شبانه و انجمن های ادبی آن، محل ملاقات مردان کارگر با گرایش های سوسیالیستی بود و در جریان انقلاب ۱۹۰۵، پانینا خانهٔ مردم لیگوفسکی را برای گروه های مختلف سیاسی برای جلسات و
تجمعات باز کرد. در ۹ می ۱۹۰۶، ولادیمیر لنین اولین اجتماع عمومی خود در روسیه را در آنجا برگزار کرد. پانینا همچنین یکی از بنیان گذاران و حامیان مالی اصلی «انجمن حمایت از زنان روسیه» در سال ۱۹۰۰ بود، سازمانی ضد فحشا. علاوه بر ساخت مدارس و بیمارستان ها در املاک مختلف خود، به افراد بسیاری نیز کمک مالی ارائه می کرد. در سال ۱۹۰۱، او ملک کریمه ای خود، گاسپرا، را به رمان نویس لئو تولستوی که از بیماری خطرناک رنج می برد، قرض داد؛ تولستوی و خانواده اش نزدیک به یک سال در ملک او زندگی کردند. فعالیت سیاسی. با وجود اینکه مادرش با پتروونکوویچ ازدواج کرده بود، سوفیا تا انقلاب فوریه ۱۹۱۷ نقش سیاسی نداشت. او در خاطرات خود نوشت: «من هرگز به هیچ حزب سیاسی تعلق نداشتم و علاقه ام معطوف به مسائل آموزش و فرهنگ عمومی بود، که تنها آن ها، به شدت معتقد بودم، می توانند پایه ای محکم برای یک نظم سیاسی آزاد فراهم کنند.» با این حال، در طول جنگ، او برای دوما شهر سن پترزبورگ فعالیت می کرد و اطمینان حاصل می کرد خانواده های ذخیره نظامیان فراخوانده شده برای جنگ مراقبت شوند. در روز جهانی زنان، ۱۹۱۷، پانینا همراه با چند زن شایسته دیگر به عنوان نماین
ده به دوما پتروگراد (سن پترزبورگ) منصوب شد. موقعیت های آن ها در انتخابات اوت تأیید گردید. او در اوایل ماه مه به کمیته مرکزی حزب کادت انتخاب شد و به زودی اولین زن در تاریخ جهان شد که به یک هیئت دولت منصوب گردید، زمانی که به عنوان معاون وزیر در وزارت رفاه دولت تازه تأسیس، تحت وزیر شاهزاده دیمیتری شاخوفسکوی، منصوب شد. سپس در اوت، به معاونت وزارت آموزش و پرورش زیر نظر سرگئی اولدنبورگ منصوب شد. حزب دموکراتیک مشروطه او را در فهرست نامزدهای پتروگراد برای انتخابات مجلس مؤسسان در اواسط نوامبر قرار داد، اما حزب نتوانست آرا کافی کسب کند تا او در میان نمایندگان خود داشته باشد. با این حال، زمانی که حزب دموکراتیک مشروطه با انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ مواجه شد، سوفیا نقش برجسته تری یافت. در شب ۲۵ اکتبر، دوما او را به عنوان یکی از سه نماینده برای بازدید از "ناو آئورورا" اعزام کرد تا در تلاشی ناموفق آن ها را به خودداری از شلیک متقاعد کند. پس از تصاحب قدرت، خانهٔ او در خیابان ۲۳ سرگیفسکایا در منطقه لیتینی برای جلسات سه گروه مهم ضدبلشویکی استفاده شد: شورای کوچک (که به نام دولت موقت زیرزمینی نیز شناخته می شود)، کمیتهٔ نجات میهن و انقلاب م
تشکل از نمایندگان دوما از کادت ها و سوسیالیست ها به ریاست نیکلای آستروف ، شهردار کادت پتروگراد و همچنین کمیتهٔ مرکزی حزب کادت. بر اساس دستور وزیران کادت، الکساندر کونوالوف و Nikolai Kishkin برای براندازی حکومت بلشویک پس از انقلاب اکتبر، او در ۱۵ نوامبر انتقال کل بودجهٔ وزارت آموزش و پرورش (در مجموع ۹۳٬۰۰۰ روبل) به حسابی ناشناس، احتمالاً در بانک خارجی، را مجاز اعلام کرد تا از دسترسی دولت جدید به آن ها جلوگیری شود. اتهامی علیه او توسط دادگاه انقلابی شورای پتروگراد به وسیلهٔ معاون کمیسر آموزش، اساک روگالسکی، مطرح شد که نتوانست تصاحب وزارتخانه را کامل کند و پانینا در ۲۸ نوامبر دستگیر شد. در طول بازجویی اولیه، او اعتراف کرد که دستور انتقال بودجه را داده اما از افشای مقصد آن خودداری کرد، با این استدلال که به دولت موقت وفادار است. به او پیشنهاد قرار وثیقه شد که آن را رد کرد، زیرا مبلغ پیشنهادی دو برابر مبلغ منتقل شده بود. محاکمه. سوفیا پانینا در ۱۰ دسامبر ۱۹۱۷ توسط دادگاه انقلابی شورای پتروگراد به جرم اختلاس ۹۳٬۰۰۰ روبل از وزارت آموزش و پرورش محاکمه شد. محاکمه در کاخ نیکلاس برگزار شد و خبرنگاران خارجی جان رید و لوئی
س بریانت در آن حضور داشتند. از آنجا که موضوع به امتناع متهم از شناخت و همکاری با دولت جدید مرتبط بود، پژوهش های اخیر در آمریکای شمالی محاکمهٔ او را نخستین محاکمه سیاسی در روسیهٔ تحت حکومت بلشویک قلمداد کرده اند، که با ادعای وکیل پانینا در دادگاه همخوانی دارد. جولی کسیدی محاکمه را نمونه ای از «تئاتری شدن ابتدایی دادگاه بلشویک» توصیف کرده است. آدله لیندنمایر، زندگینامه نویس پانینا، محاکمه را از منظر تئاتر نیز تحلیل کرده است. این دیدگاه با روایت دفاعی پانینا در خاطراتش همخوان است که آن ها را صحنه آرایی شده می خواند. دادگاه به ریاست کارگر ایوان ژوکوو و با ترکیبی از هفت مرد، دو سرباز و پنج کارگر برگزار شد که شش نفر از آن ها عضو حزب بلشویک بودند. دادستان منصوب نشد و هیچ فردی از عموم برای انجام وظیفه داوطلب نشد. یاکوف گورویچ که نمایندهٔ پانینا بود، ماهیت سیاسی محاکمه را با ادعای فقدان قوانین معتبر پس از انقلاب و این که بودجهٔ وزارت آموزش و پرورش به منزلهٔ یک کمک خیریهٔ خصوصی است، مطرح کرد. کارگر ایوانوف، عضو حزب سوسیالیست انقلابی، برای دفاع از پانینا با ارائهٔ شواهد شخصیتی در مورد حمایت او از آموزش عمومی در خانهٔ مر
دم (Narodnyi Dom) داوطلب شد. در این مرحله، ژوکوو از پانینا پرسید که آیا طی دو روز پول را بازمی گرداند یا نه که او امتناع کرد و تأکید کرد که تنها به مجلس مؤسسان پاسخگوست. ژوکوو از گرگوری کراماروف، عضو منشویک ها که شاهدی به نفع متهم بود، گذشت و کارگری به نام ناوموف را دعوت کرد تا ارزش کمک های خیریهٔ پانینا را در مقایسه با اقدامات او برای طبقهٔ خود و «در مخالفت سازمان یافته با قدرت مردم» تحلیل کند. آخرین شهادت از سوی معاون کمیسر روگالسکی بود که گفت بودجهٔ مفقود شده پرداخت دستمزدهای عقب افتادهٔ معلمان گرسنه، از جمله بسیاری از زنان، را غیرممکن کرده و همچنین او و همکارانش را به دریافت پاداش تعطیلات قبل از انتقال پول متهم کرد. پانینا در پایان با مقایسهٔ خود با یک نگهبان نظامی که بودجه را برای مردم حفظ می کند، سخن گفت و تنها نمایندگی قانونی را مجلس مؤسسان دانست. هنگامی که دادگاه برای صدور حکم بازنشسته شد، اختلافات بیشتری رخ داد: گورویچ از ترتیب روند محاکمه انتقاد کرد، روگالسکی تلاش کرد مدارک اضافی ارائه دهد، سرگئی اولدنبورگ او را متهم به دروغ کرد و کراماروف به دلیل اعتراض به عدم اجازهٔ صحبت حذف شد. دادگاه پانینا را ب
ه «مخالفت با قدرت مردم» محکوم کرد اما تنها به توبیخ عمومی به دلیل شهرت خوب او حکم داد. او تا بازگرداندن بودجهٔ مفقود شده به کمیساریای آموزش تحت بازداشت قرار گرفت و پس از جمع آوری مبلغ توسط دوستانش، در ۱۹ دسامبر، نه روز بعد آزاد شد.
آنا کنستانتینونا چرتکوا (نام خانوادگی هنگام تولد دیتریکس، ۱۷ سپتامبر [۲۹]، ۱۸۵۹، کی یف، امپراتوری روسیه – ۱۱ اکتبر ۱۹۲۷، مسکو، اتحاد جماهیر شوروی) نویسندهٔ کودکان، فعال اجتماعی، گردآورندهٔ فولکلور، نگارندهٔ شرح حال و مدل (هنر) گروه نقاشان روسی موسوم به پریدویژنیکی بود. نام های مستعار ادبی او عبارتند از "A. Ch." و "A. Ch-va". آنا دیتریکس در خانواده ای از افسران حرفه ای نظامی به دنیا آمد و با ولادیمیر چرتکوف، ناشر و چهرهٔ برجستهٔ اپوزیسیون دولت روسیه ازدواج کرد. او دوست نزدیک لئو تولستوی بود و در میان معاصرانش به عنوان مروج فعال جنبش تولستویی و گیاه خواری (انسان) شناخته می شد. او به طور فعال در شرکت نشر "پوسردنیک" و مجلات محبوب زمان خود "Svobodnoye slovo" و "Listki svobodnogo slova" فعالیت داشت. آنا چرتکوا آثار ادبی کوتاه نوشت (یکی از آن ها در ۲۴ سال، ۱۲ بار بازچاپ شد)، خاطراتی دربارهٔ لئو تولستوی و مقالات ادبی منتشر کرد و چندین نسخه از سرودهای مذهبی اعضای فرقه های روسی را به چاپ رساند. آنا چرتکوا توسط نیکولای یاروشنکو در نقاشی های مشهور «دانش آموز دختر» (۱۸۸۳) و «در سرزمین گرم» (۱۸۹۰) به تصویر کشیده شد. او همچ
نین در بوم برنامه ریزی شدهٔ میخائیل نستروف، «در روسیه. روح مردم» (۱۹۱۶)، کنار همسرش و لئو تولستوی حضور دارد. آنا چرتکوا از لباس های محدودکننده متنفر بود. بسته شدن به آن ها برایش غیرقابل تحمل بود. کارکنان او را مانند حیوان و نه انسان رفتار می کردند. او ده سال را در یک تیمارستان روسی گذراند، نه به دلیل جنون، بلکه به دلیل مسیحی بودنش. قاضی ایمان او را «دیوانگی» خواند و وقتی حاضر نشد مسیح را انکار کند، او را زندانی کرد. زندگی در میان بیماران روانی، گاهی باعث شد آنا فکر کند عقلش را از دست می دهد. اما در شب های طولانی و دردناک، به طور خاموش به خدا دعا می کرد. در حالی که دیگران از ترس یا خشم فریاد می زدند، او آرامش خود را حفظ می کرد. ایمانش هم در دادگاه و هم در تیمارستان قوی باقی ماند. وقتی امکان داشت، عشق مسیح را با اطرافیانش به اشتراک می گذاشت. او از درون تیمارستان نوشت: «با محبت در پروردگار ما عیسی مسیح شما را می خوانم. دعا می کنم خداوند ما را در مسیح کامل گرداند و از همهٔ مشکلات ما مراقبت کند. ایمان دارم خدایی که دل های همه را می بیند، میان من و بت پرستیِ بی خدایی داوری خواهد کرد و عدالت را اجرا خواهد نمود.» زند
گی نامه. آنا دیتریکس در کی یف در خانواده ای از نظامیان حرفه ای به دنیا آمد (پدرش، کنستانتین الکساندرویچ دیتریکس (۱۸۲۳–۱۸۹۹)، در آن زمان ژنرال پیاده نظام و پیش تر به درجهٔ ژنرال کامل رسیده بود). در جریان جنگ قفقاز، لئو تولستوی با دیتریکس ملاقات کرد و از «یادداشت های جنگ قفقاز» او برای نگارش حاجی مراد (رمان) استفاده نمود. مادر آنا، اولگا یوسفیونا موسنیتسکایا (۱۸۴۰–۱۸۹۳)، از خانواده های اشرافی بود. آنا بزرگ ترین دختر و دومین فرزند خانواده بود. در اوایل دههٔ ۱۸۶۰، خانوادهٔ آنا در خانه ای چوبی دوطبقه با نیم طبقه و باغچه ای جلویی در شهر دوبوفکا، استان ولگوگراد در کنار رود ولگا زندگی می کردند. او بعدها در خاطرات کودکی اش، تأثیر شدید آتش سوزی هایی را که در سال های ۱۸۶۱–۱۸۶۲ رخ داده بود و ترسش از آتش افروزان، که هرگز شناسایی نشدند، توصیف کرد. آنا ترجیح می داد پابرهنه راه برود و چندان به لباس ها، به ویژه رنگ های روشن، توجه نمی کرد. او بعدها به یاد آورد که در کودکی می خواست پسر باشد. از میان خوشایندترین خاطرات کودکی، موسیقی و به ویژه آواز را برجسته کرد. طبق گفتهٔ دیتریکس، موسیقی او را «هیپنوتیزم» می کرد. در خانواده، دخت
ر با نام گالیا خوانده می شد و نه آنا، طبق ترتیبی که پدربزرگ مادری اش، ژنرال Osip Musnitsky، که به گفتهٔ خاطراتش نیمه لهستانی و نیمهلیتوانیایی ها بود، معرفی کرده بود. مادرش فردی بسیار مذهبی و از طرفداران سرسخت ارتدکس بود، در حالی که پدرش که مدت طولانی در قفقاز زندگی کرده بود، به اسلام و همچنین فرقه های مسیحی مانند مالاکان و Dukhobors علاقه مند بود. در کی یف، آنا دانش آموز گیمنازیوم (دبیرستان) بود و به طور جدی به موسیقی پرداخت. در سال ۱۸۷۸، آنا وارد بخش کلامی دوره های عالی Bestuzhev در سنت پترزبورگ شد، اما دو سال بعد به بخش طبیعی منتقل شد. مورخ گئورگی اورخانوف بیان کرده که آنا دیتریکس هم دورهٔ نادژدا کروپسکایا بوده است. پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۸۸۶، دیتریکس نتوانست مدرک پایان تحصیلات خود را دریافت کند. پس از چهار سال تحصیل، او به طور جدی بیمار شد و از امتحان نهایی جا ماند. در طول تحصیل، او به ماده باوری، اثبات گرایی و مطالعات یوهان گوتلیب فیشته علاقه مند شد. به گفتهٔ فیلسوف مذهبی روس، نیکولای لوسکی، آنا دیتریکس مدتی به عنوان معلم در یک مؤسسهٔ خصوصی دخترانهٔ متوسطه در سن پترزبورگ، یعنی گیمنازیوم م.ن. استویونی
نا، جایی که خواهران کوچکترش اولگا و ماریا در آن تحصیل می کردند، فعالیت داشته است. از سال ۱۸۸۵، دیتریکس شروع به همکاری با انتشارات «پوسردنیک» کرد، جایی که توسط چهرهٔ عمومی و روزنامه نگار Pavel Biryukov معرفی شد. میخائیل موراتو دربارهٔ او نوشت: «بسیار آسیب پذیر و ظریف، به شدت تحت تأثیر هر تجربهٔ جدید، دقیق و جدی، آ.ک. دیتریکس جذب مردم شد و به زودی به عضوی ضروری در انتشارات جدید تبدیل شد.» در آنجا با لئو تولستوی و ولادیمیر چرتکوف آشنا شد و به زودی با چرتکوف ازدواج کرد. در «پوسردنیک»، او به عنوان ویراستار و نمونه خوانی فعالیت می کرد و همچنین امور مکاتبات را بر عهده داشت. همزمان دیتریکس به نوشتن پرداخت و در فعالیت های نشر همسرش مشارکت داشت. چرتکوف ها در دههٔ ۱۸۹۰ در خوتور رژه فسک زندگی می کردند (هدیهٔ عموی ولادیمیر چرتکوف)، که شامل عمارت بر فراز تپه، مزرعهٔ بزرگ و ساختمان های متعدد بود. رژه فسک مکانی دورافتاده بود، احاطه شده توسط زمین های کشاورزی و استپ ها. زمین ها اجاره بودند و بسیاری خدمتکار، کارگر، درشکه چی (راننده درشکه) و صنعتگر در عمارت فعالیت داشتند. امور ادبی و سازمانی «پوسردنیک» در همین محل انجام می شد. د
ر سال ۱۸۹۷، چرتکوا از روسیه تبعید شد. این زوج همراه با کل خانواده خود کشور را ترک کردند. در میان همراهان آن ها، مادر ولادیمیر چرتکوا، دو خدمتکار که سال ها در خانه آن ها خدمت کرده بودند – آنا، که از اوایل جوانی در خانه آن ها کار می کرد، و پرستار پسرشان کاتیا – و همچنین پزشک خانه، آلبرت شکاروان، یک خدمتکار اتریشی با ملیت اسلواک حضور داشتند. هنگامی که آن ها از ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۸ در بریتانیای کبیر زندگی می کردند، آنا چرتکوا همراه با همسرش در انتشارات "Svobodnoe Slovo" فعالیت می کرد. در اتوبیوگرافی خود نوشت که هرچند به عنوان ناشر ثبت شده بود، در واقع وظایف تصحیح متون، دستیار اداری، گردآوری مطالب و کمک های تحریریه را انجام می داد، یادداشت های تحریریه می نوشت، شماره های مجله "Svobodnoe Slovo" را گردآوری می کرد و با چاپخانه در ارتباط بود. وقتی انتشار "Svobodnoe Slovo" توسط بیریوکوف به سوئیس منتقل شد، چرتکوا و همسرش تمرکز خود را بر روی انتشار "Listki Svobodnoe Slovo" گذاشتند. یک معاصر، خانهٔ Tuckton، جایی که چرتکواها در کرایست چرچ، دورست زندگی می کردند، را بسیار عجیب و نامطلوب توصیف می کند. این ساختمان در بخش هایی سه طبقه و
در بخش هایی چهار طبقه بود، از آجر ساخته شده و تماماً با گیاه عشقه پوشیده شده بود. در مرکز ساختمان یک راه پله وجود داشت که در دو طرف آن درهایی به اتاق های متعدد باز می شد. یک انبار فولادی ویژه برای دست نوشته های تولستوی وجود داشت که مجهز به سیستم هشدار بود. همه اتاق ها مجزا بودند و به یکدیگر متصل نبودند، جز شومینه، و هیچ سیستم گرمایشی دیگری وجود نداشت، بنابراین آنا چرتکوا در زمستان از سرما رنج می برد. حدود ۳۰ تا ۴۰ نفر به طور همزمان در خانه زندگی می کردند: روس ها، لتونیایی ها، استونیایی ها و انگلیسی ها با باورهای مختلف؛ تولستویانی ها، اعضای حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه و حزب سوسیالیست انقلابی. اوضاع خانه پر جنب و جوش بود و در روزهای خاصی از هفته، چرتکواها به بی خانمان های انگلیسی غذا می دادند. چاپخانهٔ "Svobodnoe Slovo" نیز نزدیک خانهٔ Tuckton قرار داشت. پس از بازگشت از بریتانیا، این زوج در استان تولا سکونت گزیدند. خانهٔ آن ها در تلیاتینکی به مرکزی برای تولستویانی ها تبدیل شد. به گفتهٔ یک معاصر، آن ها در اینجا بیشتر احساس راحتی می کردند تا در یاسنایا پالیانا، «جایی که با فضایی عجیب و اشرافی محدود شده بودند
». پسرشان ولادیمیر ارتباط نزدیکی با جوانان دهقانی داشت. چرتکواها به سرعت توجه مقامات محلی را جلب کردند و گزارش شدند. از اکتبر ۱۹۰۸، این زوج تحت نظارت خاموش پلیس بودند. خانهٔ آن ها سه کیلومتر با یاسنایا پالیانا فاصله داشت، چوبی و دو طبقه بود و به گفتهٔ یک معاصر، نامطلوب بود. تولستوی آن را «کارخانهٔ آبجو» می نامید. طبقهٔ همکف شامل یک سالن غذاخوری بزرگ بود که پشت آن راهروهایی در دو جهت قرار داشت و هرکدام به چهار اتاق کوچک می رسید. در وسط طبقهٔ دوم یک سالن با صحنه ای برای نمایش های آماتور وجود داشت. در کل ۳۴ اتاق بود و تقریباً همهٔ آن ها پر از مهمان بودند. اطراف خانه هیچ بهارخواب، باغ گل، رودخانه یا برکه ای وجود نداشت. آنا چرتکوا بیمار بود، اما تولستوی به تاب آوری او تحسین می کرد و او را یکی از زنانی می دانست که «عالی ترین و زنده ترین آرمانشان آمدن ملکوت خداست». در دههٔ ۱۹۲۰، او به مرتب سازی و توصیف دست نوشته های نویسنده برای انتشار آثار کاملش پرداخت و همچنین شرحی علمی بر مکاتبات لئو تولستوی با همسرش نوشت. آنا چرتکوا در سال ۱۹۲۷ در مسکو درگذشت. او در قبرستان وودنسکوی، در کنار همسرش به خاک سپرده شد (بخش ۲۱). آنا چ
رتکوا توسط نیکولای یاروشنکو در تابلوهای «دانشجو» (۱۸۸۳) و «در سرزمین گرم» (۱۸۹۰) به تصویر کشیده شد. بیوگراف نویس یاروشنکو، ایرینا پولنووا، نوشت که چرتکوا همچنین به عنوان یک شخصیت کمیک در گرافیک های هنرمند ظاهر شد. به گفتهٔ پژوهشگر، یاروشنکو در آنا چرتکوا «تناسب با برنامه های مختلف و حتی متضاد خود» را یافته بود. چرتکوا همچنین در نقاشی های میخائیل نستروف «در روسیه. روح مردم» (۱۹۱۶) در کنار همسرش و لئو تولستوی و نیز در دو پرتره ای که وی در ۱۸۹۰ کامل کرده است، به تصویر درآمده است.
دوشس بزرگ اُلگا نیکولایونا روسیه (؛ ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸) نخستین فرزند آخرین امپراتور روسیه، نیکلای دوم و همسرش آلکساندرا فیودوروفنا، ملکه روسیه بود. در طول زندگی اش، ازدواج آیندهٔ اُلگا موضوع گمانه زنی های گسترده ای در روسیه بود. شایعاتی دربارهٔ ازدواج او با دوشس بزرگ دیمیتری پاولویچ روسیه، کارول دوم، ادوارد هشتم، بزرگ ترین پسر جرج پنجم بریتانیا و الکساندر یکم، پادشاه یوگسلاوی مطرح می شد. خود اُلگا می خواست با یک روس ازدواج کند و در کشورش بماند. در طول جنگ جهانی اول، او در بیمارستان نظامی از سربازان مجروح پرستاری می کرد تا زمانی که عصبانیت و خستگی او را از کار بازداشت و پس از آن، بر امور اداری بیمارستان نظارت داشت. اعدام خانوادهٔ رومانوف پس از انقلاب روسیه باعث شد که اُلگا توسط کلیسای ارتدکس روسی به عنوان قدیس شهید تقدیس شود. در دههٔ ۱۹۹۰، بقایای او از طریق آزمایش ژنتیک شناسایی و در یک مراسم تدفین در کلیسای جامع سنت پیتر و پاول در سن پترزبورگ، همراه با والدین و دو خواهرش، به خاک سپرده شد. ظاهر و شخصیت. اُلگا موهایی به رنگ بلوط روشن، چشمانی آبی روشن، صورتی پهن و بینی کمی سربالا داشت. هنگامی که ده ساله بود، معلمش Pie
rre Gilliard نوشت که او «بسیار روشن» با «چشمانی شرور و درخشان و بینی کمی سربالا» است. بارونس Sophie Buxhoeveden، خدمتکار مادرش، چنین توصیف کرد: «او روشن و قدبلند بود، با چشمانی آبی و خندان، بینی نسبتاً کوتاه که آن را «بینی کوچک و فروتن من» می نامید و دندان هایی زیبا داشت.» او از نظر ظاهر کمتر از خواهرانش، تاتیانا نیکولایونا رومانوا و ماریا نیکولایونا، شاهدخت بزرگ روسیه زیبا به نظر می رسید، اما با گذر زمان زیبایی اش بیشتر شد. دوست مادرش، Lili Dehn نوشت: «در کودکی ساده بود، اما در پانزده سالگی زیبا شد. قدش کمی بالاتر از متوسط بود، پوستش شفاف، چشمانش آبی عمیق، موهایش بلوطی روشن و فراوان و دست و پای زیبایی داشت.» در خاطراتش، Meriel Buchanan ظاهر اُلگای ۱۷ ساله در یک بال سلطنتی در سال ۱۹۱۲ را چنین توصیف کرده است: «وی ویژگی های منظم و زیبایی تقریباً اسرارآمیز خواهرش تاتیانا را نداشت، اما با بینی کمی سربالا، دهان پهن خندان و چشمان آبی درخشانش، جذابیتی تازه و سرشار داشت که او را غیرقابل مقاومت می کرد.» اُلگا دلسوز بود و همیشه می خواست به دیگران کمک کند. وقتی کودک بود، دختری کوچک را دید که در جاده گریه می کرد. او عروس