Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اش، و در عین حال سرچشمهٔ رنج بزرگ زندگی اش. مورر امیدوار بود در دوران بازنشستگی همچنان فعال بماند، اما شرایط او را واداشت که اندکی پس از بازنشستگی در ۱۹۷۵ فعالیت هایش را کاهش دهد. مالی به شدت بیمار شد و خودش نیز با مشکلات جسمی روبه رو گردید. مرگ مالی در ۱۹۷۹ برایش ضایعه ای بزرگ بود و او را از بسیاری مسئولیت ها رها کرد. او پذیرفته بود که افسردگی های دوره ای اش هرگز به طور کامل درمان نخواهد شد و مدتی طولانی بر این باور بود که خودکشی در برخی شرایط انتخابی معقول است. مورر در سال ۱۹۸۲ در ۷۵ سالگی با خودکشی درگذشت.
کلیسای مریم مقدس (گرمی) (؛ Գրեմի քաղաքի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Թարսագալավանի)) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گرمی (Գրեմի)، کاختی گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (یازلوتس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان لویو اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ویلما گویچ (؛ ؛ زادهٔ ) خواننده و شخصیت تلویزیونی اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. ویلما گویچ در تاریخ ۱۶ اکتبر ۱۹۴۵ در کایرو مونتنوته متولد شد، فعالیت حرفه ای خود را در سال ۱۹۶۴ آغاز کرد و در آن سال اولین تک آهنگ خود با نام «Dopo il sole pioverà» را منتشر کرد. او در دهه ۶۰ میلادی پنج بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد، در سال های ۱۹۶۵، ۱۹۶۶، ۱۹۶۷، ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹. که با آهنگ های «In un fiore» و «Gli occhi miei» که در سال های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۸ منتشر کرد دو موفقیت داخلی کسب کرد که به ترتیب در جایگاه ششم و هفتم جدول های موسیقی ایتالیا قرار گرفتند. او بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹ به همراه همسر سابقش ادواردو ویانلو ، گروه دونفره فولک-پاپ ویانلا را تشکیل دادند. او در سال ۱۹۹۱، به عنوان مجری برنامه مسابقه تلویزیونی «تریس» در کانال ۵ ایتالیا "به" مایک بونجیورنو پیوست. او آخرین بار در سال ۱۹۹۴ در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. گویچ خود را کاتولیک می داند. او بین سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۸۱ با ادواردو ویانلو ازدواج کرد. آنها صاحب یک دختر به نام سوزانا شدند.
کلیسای مریم مقدس (کامیانتس-پودیلسکی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کامیانتس-پودیلسکی، استان لویو اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
مرکز تاریخ آتلانتا ()، «مرکز تاریخ آتلانتا» یک موزه و مرکز تحقیقاتی واقع در Buckhead ناحیه آتلانتا، جورجیا است. این موزه در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد و دارای یک محوطه بزرگ با باغ ها و خانه های تاریخی است، از جمله خانه قو، مزرعه اسمیت، و کابین خانواده چوبی. پردیس میدتاون مرکز تاریخ آتلانتا شامل خانه و موزه مارگارت میچل. مرکز تاریخ آتلانتا یکی از بزرگ ترین مجموعه های جنگ داخلی آمریکا مصنوعات را در ایالات متحده دارد. تاریخ. مرکز تاریخ آتلانتا در سال ۱۹۲۶ توسط والتر مک الریث به عنوان انجمن تاریخی آتلانتا تأسیس و تأسیس شد. معاون رئیس جمهور جوئل هانتر بود، و وزیر خزانه دار روث بلر بود، که در آن زمان مسئول بایگانی ایالت جورجیا بود.
انزو گراگنانیلو (؛ زادهٔ ) خواننده و آهنگساز اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. انزو گراگنانیلو در تاریخ ۲۰ اکتبر ۱۹۵۴ در ناپل متولد شد، از ۱۲ سالگی نواختن گیتار را آغاز کرد و در ۱۸ سالگی شروع به ساختن اولین آهنگ های خود کرد. در سال ۱۹۷۷ او گروه «بانچی نووی» را تشکیل داد که نام آن از کمیته بیکاران که به آن تعلق داشت، گرفته شده بود. گراگنانیلو اولین اجرای انفرادی خود را در سال ۱۹۸۳ با آلبومی به همین نام «"Enzo Gragnaniello»" انجام داد. در سال ۱۹۹۱ آهنگ او با نام «Cu'mmè» که توسط روبرتو مورولو و میا مارتینی ضبط شده بود، موفقیت تجاری بزرگی کسب کرد و به سرعت به آهنگ های کلاسیک در ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۹۹۷ با همین آهنگ، برنده جشنواره موسیقی «Viva Napoli» شد. در سال ۱۹۹۹ در یک اجرای دونفره با اورنلا وانونی وارد رقابت های جشنواره موسیقی سانرمو شد و با آهنگ «Alberi» رتبه چهارم را کسب کرد. به عنوان خواننده، صدای خشن او با تام ویتس مقایسه شده است. گراگنانیلو آهنگ هایی برای آندره آ بوچلی، آدریانو چلنتانو، جراردینا تروواتو و دیگران ساخته است. او همچنین به عنوان آهنگساز، موسیقی برای نمایش های صحنه ای و فیلم ها می سازد.
جوزف کارتا (؛ زادهٔ ) که با نام هنری هولدن شناخته می شود، خواننده، ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. جوزف کارتا، متولد سال ۲۰۰۰ در رم و سومین و کوچکترین فرزند پائولو کارتا و همسر اولش ربکا گالی است؛ او دو برادر بزرگتر به نام های جادر و جاکوپو و یک خواهر ناتنی کوچکتر به نام پائولا دارد که حاصل رابطه پدرش با لائورا پائوزینی است. اولین رویکرد او به موسیقی از طریق موسیقی رقص الکترونیک و بعداً از طریق دی جی در کلوپ های شبانه رم بود. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان زبان شناسی جوزپه پئانو، او تمام وقت خود را وقف نوشتن اولین آهنگ هایش کرد، ابتدا به زبان انگلیسی و سپس به زبان ایتالیایی. نام هنری او به عنوان ادای احترامی به رمان "ناطور دشت" نوشته نویسنده آمریکایی جی. دی. سلینجر است که در آن، با شخصیت اصلی داستان هولدن کالفیلد هم ذات پنداری می کند. در ۳ نوامبر ۲۰۲۴، در ششمین قسمت از بیست و چهارمین دوره برنامه "آمیچی،" او پیش نمایشی از تک آهنگ جدید خود با نام «Grandine» را ارائه داد که در ۸ نوامبر منتشر شد، که سپس در رتبه بیست و پنجم جدول برتر
ین تک آهنگ ها قرار گرفت. اولین تور بزرگ باشگاهی او در ایتالیا، از ۱۳ تا ۲۹ نوامبر ۲۰۲۴، از فلورانس تا میلان برگزار شد. بلیت های تاریخ های اجرا در رم، میلان، بولونیا و تورین تماماً فروخته شده بودند. تک آهنگ «Autodistruzione» در ۱۸ آوریل ۲۰۲۵ منتشر شد، و به دنبال آن «Baby drive» در ۲۷ ژوئن منتشر شد.
تلگراف ()، یک روزنامه آمریکایی است که هفت روز در هفته در آلتون (ایلینوی) منتشر می شود و در منطقه سنت لوئیس مترو شرقی خدمت می کند. این شرکت متعلق به سیویتاس مدیا، مستقر در دیویدسن (کارولینای شمالی)، یکی از شرکت های تابعه مدیریت سرمایه ورسا مستقر در فیلادلفیا بود که مالک حدود ۱۰۰ روزنامه روزانه و هفتگی در ۱۲ ایالت بود اما تلگراف را در سال ۲۰۱۷ به شرکت هرست فروخت. تاریخچه. این شرکت در سال ۱۸۳۶ با نام «آلتون تلگراف» توسط لاوسون ای. پارکس تأسیس شد. ref&gt; Lawson A. Parks Retrieved on October 7, 2007 &lt;/ref&gt; هفت روز هفته منتشر می شود.
نیوزپیپرآرشیو ()، یک پایگاه داده آنلاین تجاری از روزنامه های دیجیتالی است و ادعا می شود که بزرگ ترین آرشیو روزنامه جهان است.[۱] این سایت در سال ۱۹۹۹ توسط شرکت مادر آن، هریتیج میکروفیلم، واقع در سدار رپیدز، آیووا (⎘ سدار راپیدز (آیووا)) راه اندازی شد. در حال حاضر، این سایت توسط شرکت ورد آرشیو هولدینگ نظارت می شود.
شرکت تیوو ()، که قبلاً با نام های «رووی شرکت» و «ماکروویژن سولوشنز» شناخته می شد، یک شرکت فناوری آمریکایی بود که دفتر مرکزی آن در سن خوزه (کالیفرنیا) بود. این شرکت که اکنون به عنوان اکسپیری فعالیت می کند، عمدتاً درگیر صدور مجوز مالکیت فکری خود در صنعت لوازم الکترونیکی مصرفی، از جمله نرم افزار مدیریت حقوق دیجیتال، راهنمای الکترونیکی برنامه و فراده است. این شرکت دارای بیش از ۶۰۰۰ ثبت اختراع در حال انتظار و ثبت شده است. این شرکت همچنین پلتفرم های تجزیه و تحلیل و توصیه را برای صنعت ویدیو فراهم می کند. در سال ۲۰۱۶، Rovi دستگاه ضبط تصویر دیجیتال سازنده TiVo Inc. را خریداری کرد و نام خود را به TiVo Corporation تغییر داد. در ۳۰ می ۲۰۱۹، TiVo انتصاب دیو شول را به عنوان رئیس و مدیرعامل جدید شرکت اعلام کرد.
روزنامه دیلی گازت ()، از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۸۹، «شنکتدی گازت»، روزنامه ای مستقل و خانوادگی است. روزنامه روزانه منتشر شده در اسکنکتدی (نیویورک)، نیویورک (ایالت). «دیلی گازت» همچنین مالک و گرداننده «آمستردام رکوردر»، «گلاورسویل لیدر-هرالد» و «یور نیسکایونا» است.
آکنجی وانک (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان ارزنجان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
انتشارات دانشگاه کنتاکی (), (UPK) نشریه علمی برای ایالت کنتاکی است و در سال ۱۹۶۹ به عنوان جانشین انتشارات دانشگاه کنتاکی سازماندهی شد. دانشگاه از سال ۱۹۴۳ از انتشارات علمی حمایت مالی می کرد. در سال ۱۹۴۹، این انتشارات به عنوان یک آژانس دانشگاهی جداگانه تحت نظر رئیس دانشگاه تأسیس شد و سال بعد، بروس اف. دنبو، که در آن زمان از انتشارات دانشگاه ایالتی لوئیزیانا بود، به عنوان اولین مدیر حرفه ای تمام وقت منصوب شد. دنبو تا زمان بازنشستگی اش در سال ۱۹۷۸ به عنوان مدیر UPK خدمت کرد و فهرستی کوچک اما برجسته از کتاب های علمی با تأکید بر تاریخ آمریکا و نقد ادبی ایجاد کرد. از زمان سازماندهی مجدد، این انتشارات نماینده کنسرسیوم بوده است که اکنون شامل تمام دانشگاه های ایالتی کنتاکی، هفت کالج خصوصی آن و دو انجمن تاریخی می شود. UPK در سال ۱۹۴۷ به انجمن انتشارات دانشگاهی پیوست. این انتشارات توسط بنیاد توماس دی. کلارک، یک بنیاد خصوصی غیرانتفاعی که در سال ۱۹۹۴ صرفاً با هدف ارائه حمایت مالی به انتشارات دانشگاه کنتاکی تأسیس شد، پشتیبانی می شود. این بنیاد به افتخار توماس دی. کلارک، مورخ برجسته کنتاکی و بنیانگذار انتشارات دانشگاه کنتاک
ی، نامگذاری شده است.
صومعه مریم مقدس (چونگوش) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر چونگوش، استان دیاربکر ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای سارگیس مقدس (دیاربکر) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر دیاربکر، استان دیاربکر ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
لوید شیرر (; – )) نویسنده بود و یک ستون نویس شایعات مربوط به افراد مشهور آمریکایی بود. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۹۱، او «رژه شخصیت والتر اسکات» را در مجله "Parade" می نوشت. در این ستون او از نام «والتر اسکات» استفاده می کرد و با استفاده از سبک پرسش و پاسخ، شایعات مربوط به افراد مشهور را مورد بحث قرار می داد. شیرر همچنین با نام واقعی خود، شرح حال افراد مشهور را می نوشت.
کلیسای هوسپ مقدس (دیاربکر) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر دیاربکر، استان دیاربکر ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
انتشارات دانشگاه آرکانزاس ()، یک انتشارات دانشگاهی است که بخشی از دانشگاه آرکانزاس است و از سال ۱۹۸۴ عضو انجمن مطبوعات دانشگاه است. مأموریت آن انتشار داوری همتا کتاب و نشریه دانشگاهی است. در سال ۱۹۸۰ توسط ویلارد بی. گیت وود جونیور و میلر ویلیامز تأسیس شد و در خانه مک ایلروی در فایتویل (آرکانزاس) قرار دارد. نویسندگان برجسته شامل فعال حقوق مدنی دیزی بیتس، رئیس جمهور ایالات متحده جیمی کارتر، ملک الشعرای سابق ایالات متحده بیلی کالینز، و برنده جایزه ملی کتاب الن گیلکریست هستند. تاریخچه. انتشارات دانشگاه آرکانزاس در ماه مه ۱۹۸۰ به عنوان بازوی انتشاراتی دانشگاه آرکانزاس توسط هیئت امنای دانشگاه تأسیس شد. میلر ویلیامز به عنوان اولین مدیر انتشارات و ویلارد بی. گیت وود جونیور به عنوان رئیس اولین کمیته مطبوعات منصوب شدند. در پنج سال اول فعالیت، کمک های انتشارات دانشگاه میسوری برای عملیات ویرایش و تولید بسیار مهم بود.
ای بی سی- کلیو ()، یک شرکت انتشاراتی آمریکایی برای آثار مرجع دانشگاهی و نشریات دوره ای است که عمدتاً در موضوعاتی مانند تاریخ و علوم اجتماعی برای محیط های آموزشی و کتابخانه های عمومی منتشر می شوند. از سال ۲۰۲۱، ABC-Clio و مجموعه انتشارات آن، مجموعاً انتشارات انتشارات بریتانیایی انتشارات بلومزبری هستند. ABC-Clio به پانزده پایگاه داده آنلاین مختلف که حاوی بیش از یک میلیون کتاب درسی آنلاین هستند، خدمات ارائه می دهد.
هاگیگادار (؛ Հագիգադար ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، شهرستان سوچاوا رومانی می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه کاراپت مقدس (فرنوز) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان ماراش ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کامنویل ()، یک مجله عقاید لیبرال کلیسای کاتولیک به ویرایش و مدیریت عوام دینی کاتولیک، مقر آن در نیویورک. این مجله قدیمی ترین مجله مستقل عقاید کاتولیک در ایالات متحده است. تاریخچه. «کامنویل» که در سال ۱۹۲۴ توسط مایکل ویلیامز (۱۸۷۷–۱۹۵۰) و همکاران کالورت تأسیس شد، قدیمی ترین مجله مستقل کاتولیک رومی در ایالات متحده است. این مجله در ابتدا با الگوبرداری از «نیو ریپابلیک» و «نیش» نوشته شده بود، اما «بیانگر رویکرد کاتولیک» در پوشش ادبیات، هنر، دین، جامعه و سیاست بود. یکی از مشهورترین نویسندگان این مجله دوروتی دی است که نوشتن برای آن را از سال ۱۹۲۹ آغاز کرد. در سال ۱۹۳۲، او با پیتر مورین آشنا شد، که برای انتشار ایده های خود در مورد یک عمل و نظریه رادیکال تر از آثار رحمت به دفاتر «کامنویل» مراجعه کرده بود. سردبیر مجله او را رد کرد اما به او پیشنهاد داد که با دی تماس بگیرد. آنها با هم کارگر کاتولیک را تأسیس کردند. دی برای چندین دهه به کمک های خود به «کامنویل» ادامه داد.
فیلمی کمدی رمانتیک محصول سال ۲۰۰۱ کشور ژاپن و به کارگردانی شوهی ایمامورا است. این فیلم آخرین اثر بلند ایمامورا به شمار می رود. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۲۰۰۱ نیز به نمایش درآمد. فیلم راوی مشکلات یک مرد عادی ژاپنی است که پس از پشت سر گذاشتن بحران های زندگی شخصی، در دهکده ای کوچک با زنی عجیب و غریب آشنا می شود و زندگی اش دگرگون می شود. واپسین فیلم ایمامورا، حاوی تأملات و اشارات فراوانی درباره جست وجوی خوشبختی است. داستان. یوسوکه کارمندی ژاپنی است که از کارش در شرکت معماری در توکیو اخراج شده و دچار مشکلات زناشویی شده است. وقتی دوست قدیمی اش فوت می کند، او به شهر کوچک ماهیگیری هیمی، تویاما، سفر می کند تا گنجی را که پیرمرد دهه ها قبل در خانه ای در آنجا پنهان کرده بود، پیدا کند. او آنچه را که انتظار دارد پیدا نمی کند، اما در یک کشتی ماهیگیری محلی مشغول به کار می شود و با زنی که تمایل اغراق آمیزی به انزال زنانه دارد، رابطه عاشقانه برقرار می کند.
بیرمنگام پست ()، یک روزنامه هفتگی چاپ شده در بیرمنگام، انگلستان است که در سراسر میدلندز غربی توزیع می شود. این روزنامه که اولین بار با نام «بیرمنگام دیلی پست» در سال ۱۸۵۷ منتشر شد، سردبیران برجسته ای داشته و نقش تأثیرگذاری در زندگی و سیاست شهر ایفا کرده است. در حال حاضر متعلق به ریچ پی ال سی است. در ژوئن ۲۰۱۳، این روزنامه یک نسخه تبلت روزانه به نام «بیرمنگام پست بیزینس دیلی» راه اندازی کرد. در سال ۲۰۱۹، این وب سایت کنار گذاشته شد تا به جای آن میزبان برند خبری تجاری سراسری «بیزینس لایو» باشد. تاریخچه. روزنامه «بیرمنگام ژورنال» یک روزنامه هفتگی بود که بین سال های ۱۸۲۵ تا ۱۸۶۹ منتشر می شد. این روزنامه که در دهه ۱۸۳۰ میلادی، صدای تأثیرگذاری در سطح ملی در منشورگرایی بود، در سال ۱۸۴۴ به جان فردریک فینی فروخته شد و جد مستقیم «بیرمنگام پست» امروزی بود.
کتاب های هارمونی ()، یک نام ناشر از گروه انتشاراتی کراون است که خود بخشی از ناشر پنگوئن رندوم هاوس است. این انتشارات توسط بروس هریس، از مدیران کراون، در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد.
انتشارات دانشگاه ایالتی وین ()، یک انتشارات دانشگاهی است که بخشی از دانشگاه ایالتی وین است. این انتشارات تحت نام خود و همچنین چاپ ها «لاک پشت نقاشی شده» و «مجموعه کتاب های دریاچه های بزرگ» منتشر می کند. تاریخ. این انتشارات حوزه های موضوعی قوی در مطالعات آفریقا؛ مطالعات افسانه ها و فولکلور؛ مطالعات فیلم، تلویزیون و رسانه؛ مطالعات یهود؛ علایق منطقه ای؛ و آسیب شناسی گفتار و زبان دارد. انتشارات دانشگاه ایالتی وین همچنین یازده مجله دانشگاهی، از جمله «عجایب و قصه ها» و چندین نشریه تجاری و همچنین «مجموعه نویسندگان ساخت میشیگان» را منتشر می کند.
کلیسای گئورگ مقدس (چناق قلعه) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر چناق قلعه، استان چناق قلعه ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای کاراپت مقدس (اسکودار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر اسکودار، استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پرنسس ماریا کلوتیلد ساووی (; – ) آریستوکرات اهل پادشاهی ایتالیا بود. در تورین از ویتوریو امانوئل دوم، پادشاه بعدی ایتالیا و همسر اولش، آدلاید اتریش، متولد شد. او همسر شاهزاده ناپلئون-ژروم بناپارت بود. او عضو رتبه سوم سنت دومینیک بود و توسط پاپ پیوس دوازدهم به عنوان بنده خدا اعلام شده است. زندگی نامه. ماریا کلوتیلد از ساووی در ۲ مارس ۱۸۴۳ در کاخ سلطنتی تورین به دنیا آمد، او بزرگ ترین دختر ویکتور امانوئل دوم (که در آن زمان هنوز شاهزاده بود) و ماریا آدلاید از هابسبورگ-لورن بود. این زوج صاحب هفت فرزند دیگر شدند: اومبرتو (۱۸۴۴–۱۹۰۰)، آمدئو (۱۸۴۵–۱۸۹۰)، اودونه (۱۸۴۶–۱۸۶۶) و ماریا پیا (۱۸۴۷–۱۹۱۱). کارلو آلبرتو (متولد ۱۸۵۱)، ویتوریو امانوئله (متولد و درگذشته در همان روز، در ۱۸۵۲) و همنام او (متولد ۱۸۵۵ و تنها چند ماه زندگی کرد). مادرش مستقیماً مسئولیت آموزش اولیه او را بر عهده گرفت، دایه و دایه نگرفت و مدت زیادی را با دختر کوچک در قلعه مونکالیری نزد مادرشوهرش ماریا ترزا، همسر کارلو آلبرتو، گذراند. کلوتیلد از همان سال های اولیه، طبیعتی فروتن اما مصمم از خود نشان داد: در کودکی، دعاها را آموخت و به زندگی ای که با آموزه
های اخلاق کاتولیک هدایت می شد، تمایل پیدا کرد. چچینا، همان طور که خیلی زود او را صدا زدند، بعدها مسیری را که مختص همسالان اشرافی اش بود، دنبال کرد. روزهای او به طور دقیق برنامه ریزی شده بود: دروس دروس مختلف مدرسه توسط معلمانی که از میان اساتید عالی رتبه انتخاب شده بودند، تدریس می شد و این با آموزش معنوی و فعالیت های فراغتی تر مانند اسب سواری همراه بود که او به ویژه دوست داشت. او همچنین توسط معلم سرخانه اش پائولینا دی پریولا، که سال ها بعد، وقتی با یکی از نوه های خواهرش ملاقات کرد، با علاقه از او یاد می کرد، یاری می شد. در همین حال، کلوتیلد خود را با دقت برای دریافت اولین آیین های مقدس آماده کرده بود. سه دفترچه یادداشت از مراقبه هایی که در ماه قبل از مراسم عشای ربانی نوشته شده بود، در این زمینه باقی مانده است. خواندن آنها شخصیتی کاملاً شکل گرفته را نشان می دهد، زندگی ای که مصمم است خدا را در هر لحظه از زندگی در اولویت قرار دهد. اولین بخش نشان می دهد که چگونه اعمال پرهیزگاری شاهزاده خانم برای یک دختر ده ساله کاملاً غیرمعمول بوده است: «(من خود را به) یک ریاضت کوچک متعهد می کنم: انجام کارهایی که مرا ناراحت می کنن
د با بیانی مهربانانه - به یاد آوردن حضور خدا هر روز در زمان های خاص - وفاداری به ریاضت های کوچک - همیشه بخشی از لذت هایم را برای فقرا نگه داشتن.» در ۱۱ ژوئن ۱۸۵۳، در کلیسای استوپینیگی توسط مونسینور آندره آ چارواز، اسقف اعظم جنوا، مراسم عشای ربانی به همراه مراسم تأیید برای او برگزار شد. در همان جشن، همان آیین ها برای برادرش امبرتو نیز اجرا شد. ماریا کلوتیلد و ماریا پیا از ساووی از مزار مادرشان دیدن می کنند کلوتیلد خیلی زود مجبور شد ریاضت هایی را که در قلبش قول داده بود، به طور کامل تجربه کند: قربانی های روزانه، در سال ۱۸۵۵، با چهار مرگ همراه شد. در ۱۲ ژانویه، مادربزرگش ماریا ترزا درگذشت. عصر روز شانزدهم، روز تشییع جنازه، مادرش، ماریا آدلاید از هابسبورگ-لورن، به دلیل التهاب معده و روده در رختخواب بستری شد که به سرعت منجر به مرگ او در بیستم، دو روز پس از آنکه دخترش فرصت آخرین خداحافظی را پیدا کرده بود، شد. مرگ عمویش فردیناند، دوک جنوا، در ۱۱ فوریه، و از دست دادن برادر کوچکش ویکتور امانوئل در ماه مه، این تصویر غم انگیز را تکمیل کرد. شاهزاده خانم با سلاح ایمان با غم و اندوه خود روبرو شد، سلاحی که به تدریج آن را تق
ویت کرد، همان طور که از آنچه در دفتر خاطرات خود، نامه هایش در آن زمان و سال ها بعد در خاطراتش نوشته است، می توان دید. سپس او به همراه جیووانی توماسو گیلاردی، اسقف دومینیکن، سزار لولی بارنابی و راهب استانیسلائو گازلی، به تربیت معنوی خود ادامه داد. در همان زمان، او به خاطر خوش رفتاری اش در دربار نیز شهرت یافت. به عنوان بانوی اول خاندان ساووی، از او خواسته شد تا در ماه مه ۱۸۵۶، زمانی که ملکه الیزابت، الکساندرا فیودوروونا، برای بهبود روابط بین خاندان ساووی و روسیه که در جنگ کریمه با هم درگیر شده بودند، به تورین آمد، به افتخار او ادای احترام کند. او در دسامبر ۱۸۵۷، به مناسبت دیدار گراند دوک کنستانتین، برادر تزار الکساندر دوم، مجبور شد همین نقش را بر عهده بگیرد. کلوتیلد برداشت هایی را که در طول این تجربه دوم داشت، ثبت کرد و سخنان همدردی خود را برای نیکولای کوچک، پسر کوستانتینو، حفظ کرد: «قبل از فرود، دوست کوچک عزیزمان آلبومی را به ما نشان داد که در آن نام شاهزادگان، اقوامش، که در راه آلمان دیده بود، وجود داشت؛ نیکولا بسیار مهربان و خوب است». اجداد. ماریا کلوتیلد بزرگ ترین فرزند از هشت فرزند ویکتور امانوئل دوم، پادش
اه ساردینیا، از همسر اول و پسر عمویش، دوشس آدلاید اتریش بود. پدرش بعدها به عنوان ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ایتالیای متحد شد. پدربزرگ و مادربزرگ پدری ماریا کلوتیلد، چارلز آلبرت، پادشاه ساردینیا و دوشس ماریا ترزا اتریش بودند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، دوک راینر جوزف اتریش و پرنسس الیزابت ساووی بودند. راینر پسر کوچکتر لئوپولد دوم، امپراتور مقدس روم بود. ازدواج. او در تورین با شاهزاده ناپلئون ژروم بناپارت (۱۸۲۲–۱۸۹۱) ازدواج کرد. در سال ۱۸۵۸، کاوور ماهرانه دسیسه های دیپلماتیک پیدمونت را مدیریت کرد. از آنجایی که ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه، که گذشته ای لیبرال داشت، به نظر می رسید که نسبت به آرمان ریزورجیمنتو ایتالیا تمایل دارد، کنت تلاش های خود را وقف تشکیل اتحاد با فرانسه کرد؛ بنابراین، این دو مرد در ۲۱ ژوئیه مخفیانه در پلومبیر ملاقات کردند تا توافق نامه های معروف را منعقد کنند. امپراتور در ازای کمک او، واگذاری نیس و ساووی را خواستار شد، که مقدمه ای بر جنگ دوم استقلال ایتالیا بود. او همچنین قول داد که حمایت خود را از پادشاهی در مرکز ایتالیا که از قدرت پاپ آزاد است و در اهداف خود توسط پسر عمویش ناپلئون ژوزف چا
رلز پل (معروف به جروم) بناپارت، که او نیز برادرزاده ناپلئون مشهورتر بود، هدایت می شود، تضمین کند. برای اینکه این امر امکان پذیر باشد و اتحاد پایدارتر باشد، ازدواج بین جروم و شاهزاده خانمی از خاندان ساووی ضروری بود؛ بنابراین انتخاب به کلوتیلد افتاد. امپراتور ازدواج را شرط لازم برای رعایت توافق قرار نداد، اما کاوور به راحتی فهمید که چگونه امتناع از این کار، امیدهای او را برای دریافت حمایت لازم از فرانسه به خطر می اندازد. جیرولامو نه تنها بیست سال از عروس آینده اش بزرگتر بود، بلکه، و مهم تر از همه، دیدگاه متفاوتی نسبت به زندگی داشت. او نیز از جوانی لیبرال بود، اغلب درگیر روابط عاشقانه زودگذر بود و زندگی ای بسیار دور از احکام کلیسا داشت، که برعکس، از آن بیزار بود. نخست وزیر با بازگشت به ایتالیا، ویتوریو امانوئل را مطلع کرد و به او وظیفه داد تا دخترش را از وصلت پیشنهادی در پلومبیر مطلع کند. کلوتیلد از قلعه کاسوتو در بالای گارسیو، نامه ای به کاوور فرستاد و با مهربانی مخالفت طبیعی خود را با ازدواج پیشنهادی، همراه با آگاهی از اهمیت سیاسی آن و کنار گذاشتن کامل ایمانش به مسیح، ابراز کرد: «من قبلاً زیاد فکر کرده ام؛ اما
ازدواج من با شاهزاده ناپلئون یک موضوع بسیار جدی است و مهم تر از همه، کاملاً با عقاید من مغایرت دارد. من همچنین می دانم، کنت عزیز، که این می تواند برای آینده ملتی مانند ملت ما و مهم تر از همه برای پدرم، پادشاه، مفید باشد. دوباره در مورد آن فکر خواهم کرد و امیدوارم که خداوند با کمک بی عیب و نقص خود مرا راهنمایی کند. فعلاً همه چیز را به دست او می سپارم و نمی توانم هیچ تصمیمی بگیرم.» دختر بزرگ پادشاه تمام ماه اوت را در کاسوتو گذراند و در مورد پاسخ تعمق کرد و در ماه سپتامبر به راکونیجی بازگشت. در اینجا بود که او تصمیم قطعی خود را گرفت و ازدواج را پذیرفت. اگرچه این انتخاب تحت تأثیر دلایل سیاسی بود، اما تا حد زیادی از این اعتقاد نیز ناشی می شد که او با پایبندی آگاهانه و در عین حال فداکارانه به خواسته های کاوور و امپراتور فرانسه و نیازهای میهن، اراده خدا را محقق می کرد. او بعداً خودش اعتراف کرد که تصمیمش - حداقل نه صرفاً - ناشی از تحمیل دیگران نبوده است: «من با شاهزاده ازدواج کردم چون خودم می خواستم.» با این حال، او یک شرط گذاشت: قبل از رفتن به محراب، نامزدش را ببیند. سفر جرولامو به تعویق افتاد، بنابراین شاهزاده خان
م فرصت داشت تا راکونیجی را ترک کند و به شهر بازگردد. ملاقات بین همسران آینده در ۱۶ ژانویه ۱۸۵۹ در تورین برگزار شد و به آخرین تردیدهای کلوتیلد اجازه داد تا حل شود و عروسی قریب الوقوع رسمی شود. این اعلام باعث اعتراضات شدیدی در دربار تورین شد که از چگونگی قربانی شدن جان یک دختر پانزده ساله برای برآورده کردن دسیسه های سیاسی حاکمان خشمگین بودند. نامه ای معاصر، که توسط کوستانزا دازگلیو به پسرش امانوئل نوشته شده است، «سرزنش» «تمام طبقات اجتماعی» را آشکار می کند: «اشراف با شرکت نکردن در اولین مراسم روشن گری در تئاتر و مجلس رقص کاوور این را نشان دادند.» با این حال، پس از این تظاهرات، «جمعیت به تئاتر و دربار هجوم آوردند» تا «از پادشاه و حتی کمتر از آن از شاهزاده خانم که بسیار دوست داشته می شود، اخم نکنند». در ۲۳ ژانویه، ژنرال نیل درخواست رسمی را به پدر عروس ارائه داد، در حالی که در ۲۸ ژانویه، توافق نامه های پلامبیر رسماً در جلسه ای بین پادشاه، جروم، و امپراتور امضا شد. در روز یکشنبه، ۳۰ ژانویه ۱۸۵۹، در کلیسای سلطنتی کفن مقدس، مراسم عروسی توسط اسقف اعظم ورچلی، آلساندرو دانژن، با حضور اسقف های کازاله مونفراتو، ساونا، پین
رولو و شوش برگزار شد. کلوتیلد رسماً از تاج و تخت صرف نظر کرد و جهیزیه ۵۰۰۰۰۰ لیری به همراه داشت که ۳۰۰۰۰۰ لیر جواهرات و ۱۰۰۰۰۰ لیر جهیزیه به آن اضافه شد؛ بنابراین ناپلئون سوم نیز توانست با ازدواج با یکی از قدیمی ترین سلسله های اروپایی، اعتبار خانواده خود را افزایش دهد. طبق رسم عروسی خاندان ساووی، پس از این مراسم مقدس، جشن باشکوهی برگزار شد: رژه ها و اجراهایی در خیابان های تورین همراه با پذیرایی باشکوهی که در تالار شهر برگزار شد. مبلغ قابل توجهی نیز به فقرا، چه در تورین و چه در فرانسه، اهدا شد. در روز عروسی، تازه عروس و دامادها شهر را ترک کردند. پادشاه، کاوور و لا مارمورا آنها را با قطار به جنوا همراهی کردند، جایی که همه آنها همان شب در میان جمعیت مشتاق در یک اجرا در تئاتر کارلو فلیچه شرکت کردند. پس از دو شب خوابیدن زیر فانوس، کلوتیلد با پدرش خداحافظی کرد و به سمت مارسی و سپس به پایتخت فرانسه حرکت کرد. بعدازظهر ۴ سپتامبر، پرنسس پرووانس را با قطار سلطنتی ترک کرد و صبح روز بعد به فونتنبلو رسید. در آنجا او با پدر شوهرش جرولامو و خواهر شوهرش ماتیلد ملاقات کرد و سرانجام، همان شب، در حالی که توسط زوج سلطنتی در دربار