Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ومت ها را آغاز کرد. سه روز بعد، ایتالیا به اتریش اعلام جنگ کرد و عملیات نظامی را در ۲۳ ژوئن آغاز کرد. نیروهای ایتالیایی به دو ارتش تقسیم شدند. یکی، تحت فرماندهی خود لا مارمورا، در لومباردی، غرب رودخانه مینچو مستقر شد و به سمت قلعه قدرتمند کوادریلاتروی اتریشی ها هدف قرار گرفت. دومی، تحت فرماندهی انریکو چالدینی، در رومانیا، جنوب رودخانه پو مستقر شد و به سمت منتووا و روویگو هدف قرار گرفت. لا مارمورا ابتدا از طریق منتووا و پسکیرا دل گاردا حرکت کرد، اما در ۲۴ ژوئن در نبرد کاستوزا شکست خورد و با آشفتگی از رودخانه مینچو عقب نشینی کرد. از سوی دیگر، چالدینی در بخش اول جنگ تنها با انجام چندین نمایش قدرت، تهاجمی عمل نکرد. پس از شکست در کاستوزا، ایتالیایی ها برای آماده شدن برای یک ضدحمله فرضی اتریشی ها، سازماندهی مجدد شدند. با این حال، اتریشی ها نتوانستند از عقب نشینی ایتالیا استفاده کنند و اقدامات خود را به یورش به والتلینا و وال کامونیکا (نبرد وتزا دولیو) محدود کردند. حمله جدید ایتالیا. با پیروزی های پروس در بوهمیا، به ویژه نبرد سرنوشت ساز کونیگراتس (یا سادووا) در ۳ ژوئیه، روند جنگ به نفع ایتالیا تغییر کرد. اتریشی ها م
جبور شدند یکی از سه سپاه خود را از ایتالیا به وین منتقل کنند. نیروهای اتریشی باقی مانده در صحنه نبرد، دفاع خود را در اطراف ترنتینو و ایسونزو متمرکز کردند. در ۵ ژوئیه، دولت ایتالیا خبر تلاش ناپلئون سوم برای میانجیگری برای حل و فصل اوضاع را دریافت کرد، که به اتریش اجازه می داد شرایط مساعدی را از پروس دریافت کند و به ویژه ونیز را حفظ کند. این وضعیت برای ایتالیا شرم آور بود، زیرا نیروهایش در تنها نبرد تا به امروز شکست خورده بودند. از آنجایی که اتریشی ها نیروهای بیشتری را برای دفاع از وین در برابر پروسی ها به وین منتقل می کردند، از لا مارمورا خواسته شد تا از برتری عددی نیروهای خود استفاده کند، پیروزی کسب کند و وضعیت ایتالیا را در میز مذاکره بهبود بخشد. در ۱۴ ژوئیه، طی شورای جنگ که در فرارا برگزار شد، نقشه های جنگی جدید ایتالیا تعیین شد: سچالدینی قرار بود ارتش اصلی ۱۵۰ هزار نفری را از طریق ونیز رهبری کند و لا مارمورا، با تقریباً ۷۰ هزار نفر، نیروهای اتریشی را در کوادریلاترو به دام بیندازد. نیروی دریایی ایتالیا، به فرماندهی دریاسالار کارلو دی پرسانو، قرار بود با هدف تصرف تریسته از آنکونا حرکت کند. سپاه داوطلبان گاری
بالدی (به نام کاچاتوری دله آلپی)، که توسط لشکری ​​از پیاده نظام منظم تقویت شده بود، قرار بود با هدف تصرف پایتخت آن، ترنتو، به سمت ترنتینو پیشروی کند. چالدینی در ۸ ژوئیه از رود پو عبور کرد و پس از آنکه بخشی از نیروهایش بورگوفورته را در محاصره تصرف کردند، در ۲۲ ژوئیه بدون مواجهه با ارتش اتریش به سمت اودینه پیشروی کردند. این پیشروی تحت الشعاع شکست غیرمنتظره نیروی دریایی ایتالیا در نبرد لیسا در ۲۰ ژوئیه قرار گرفت، جایی که دو کشتی ایتالیایی غرق شدند. با این حال، در این میان، داوطلبان گاریبالدی در طول تهاجم ترنتینو از برشا به سمت ترنتو پیشروی کرده و در نبردهایی در مونته سوئلو (Monte Suello)، فورته د آمپولا (Forte d'Ampola)، کوندینو (Condino) پیروز شده و در ۲۱ ژوئیه در نبرد بزکا پیروز شدند. در همان زمان، نیرویی به رهبری «جاکومو مدیچی» (Giacomo Medici) نیز در ترنتینو پیشروی کرد و در «پریمولانو» (Primolano)، «بورگو والسوگانا» (Borgo Valsugana) و «لویگو» (Levigo) به موفقیت هایی دست یافت. در ۲۶ ژوئیه، یک نیروی ترکیبی ایتالیایی متشکل از برسالیری ها (bersaglieri) و سواره نظام، نیروی اتریشی را که از گذرگاه رودخانه توره محا
فظت می کرد، شکست داد و در نبرد ورسا به جایی رسید که اکنون رومان دی ایسونزو نامیده می شود. این نشان دهنده حداکثر پیشروی ایتالیا به فریولی بود. با این حال، با توقف خصومت های اتریش و پروس، به نظر می رسید اتریشی ها آماده اعزام نیروهای کمکی به ایتالیا هستند. به همین ترتیب، شاهزاده نشین لیختن اشتاین، به عنوان متحد جنوبی اتریش، ارتش خود را به منطقه غرب اشتیلفسر یوخ علیه داوطلبان اعزام کرده بود. با این وجود، گاریبالدی و مدیچی توانستند به پیشروی خود در ترنتو ادامه دهند. اتریش موافقت کرد که ونتو را از طریق میانجیگری فرانسه به ایتالیا واگذار کند و در ۹ اوت، گاریبالدی در تلگرافی از فرماندهی عالی ارتش دستور یافت تا ترنتینو را برای تأیید توافق صلح تخلیه کند. پاسخ او که صرفاً «اوبدیسکو» ("Obbedisco") («من اطاعت خواهم کرد») بود خیلی زود در ایتالیا زبانزد شد. پیامدها. در ژوئیه ۱۸۶۶، پس از پیروزی پروس بر اتریش، آتش بس نیکلسبورگ به خصومت های بین دو کشور پایان داد، مشروط بر اینکه ایتالیا، ونیز را به دست آورد. اتریشی ها به رودخانه ایسونزو عقب نشینی کردند و ونیز را به دست ایتالیایی ها سپردند. فرانسه و پروس ایتالیا را تحت فشار قرار
دادند تا به تنهایی با اتریش آتش بس برقرار کند. بتینو ریکاسولی، نخست وزیر ایتالیا، این درخواست را رد کرد و اصرار داشت که مرزهای «طبیعی» برای ایتالیا، از جمله واگذاری ونیز و تیرول جنوبی، به دست آید و منافع ایتالیا در ایستریا محترم شمرده شود. با این حال، آتش بس اتریش-پروس، دست وین را تقویت کرده بود و دریاسالار اتریشی، ویلهلم فون تگتهوف، فرماندهی دریا را به دست گرفته بود. سرانجام، توقف خصومت ها در آتش بس کورمونس که در ۱۲ اوت امضا شد، مورد توافق قرار گرفت و پس از آن پیمان وین در ۳ اکتبر ۱۸۶۶ منعقد شد. مفاد صلح پراگ شامل اعطای تاج آهنین لمباردی به پادشاه ایتالیا و واگذاری ونتیا به اتریش، شامل ونیز امروزی، بخش هایی از فریولی و شهر منتووا، بود. ناپلئون سوم که به عنوان میانجی بین پروس و اتریش عمل می کرد، در ۱۹ اکتبر ونیز را به ایتالیا واگذار کرد، در حالی که در یک معاهده مخفی ایتالیا رایت داده بود که ساووآ و نیس به فرانسه الحاق شود. پیمان وین واگذاری این سرزمین به ایتالیا را تأیید کرد. با این حال، معاهده صلح بیان داشت که الحاق ونیز و منتووا تنها پس از یک همه پرسی که به مردم اجازه می داد اراده خود را برای الحاق به پادش
اهی ایتالیا ابراز کنند، عملی می شد. این همه پرسی در ۲۱ و ۲۲ اکتبر برگزار شد و نتیجه آن موفقیت چشمگیری بود که ۹۹.۹٪ از شرکت کنندگان از پیوستن به پادشاهی ایتالیا حمایت کردند. در همین حال، قیامی موسوم به شورش هفت و نیم روزه نیز در سیسیل رخ داد. گفتنی است وحدت ایتالیا با تصرف رم (۱۸۷۰) و الحاق ترنتینو، باقیمانده فریولی و تریسته در پایان جنگ جهانی اول، که در ایتالیا چهارمین جنگ استقلال ایتالیا نیز نامیده می شود، تکمیل شد.
مسی فرگوسن ۲۸۵ یک تراکتور در صنعت کشاورزی است که از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۲ توسط شرکت مسی فرگوسن تولید می شود. تاریخچه. تراکتور مسی فرگوسن ۲۸۵ در دهه ۱۹۷۰ طراحی و تولید شد. این مدل بخشی از سری ۲۰۰ تراکتورهای مسی فرگوسن بود و برای استفاده عمومی در کشاورزی و کارهای مکانیزه طراحی گردید. تولید این مدل بین سال های ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۲ ادامه داشت و در کارخانه های مختلف مسی فرگوسن در کشورهای مختلف از جمله ایالات متحده و ترکیه (تحت لیسانس Uzel) ساخته شد. یکی از ویژگی های برجسته این تراکتور، استفاده از موتورهای دیزل پرکینز بود.
باغ وحش و آکواریوم چیانگ مای ( สวนสัตว์เชียงใหม่) یک باغ وحش به مساحت است که در جاده هوای کائو (Huay Kaew) در استان چیانگ مای، تایلند، در سمت غرب دانشگاه چیانگ مای قرار دارد. این اولین باغ وحش تجاری در شمال تایلند است که در روز ۱۶ ژوئن ۱۹۷۷ تأسیس شد.
دیلن داگ یک مجموعه کمیک ترسناک ایتالیایی است که توسط تیتزیانو اسلاوی خلق شده و از سال ۱۹۸۶ تاکنون توسط سرجیو بونلی ادیتوره منتشر می شود. این مجموعه شخصیت اصلی همنام خود، یک کارآگاه ماوراءالطبیعه را دنبال می کند که پرونده هایی مرتبط با عناصر فراطبیعی همچون ارواح، شیاطین، خون آشام ها، مردگان متحرک، گرگینه ها و دیگر موجودات را بررسی می کند؛ همچنین با جنایتکاران روانی و قاتلان زنجیره ای هولناک نیز روبه رو می شود. این مجموعه با بهره گیری از سوررئالیسم و نقد ضدبورژوایی، ساختار سنتی ژانر ترسناک را دگرگون می سازد. دیلن عمدتاً با همراهی دستیارش، گروچو (شبیه به گروچو مارکس) که طنز را به خلق وخوی تیرهٔ دیلن می افزاید، فعالیت می کند. داستان بیشتر در لندن جریان دارد، هرچند گاهی به مکان های دیگر نیز کشیده می شود. دارک هورس کامیکس نسخهٔ انگلیسی "دیلن داگ" را در ایالات متحده در سال های ۱۹۹۹، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۹ منتشر کرد؛ ویرایش تازه ای نیز از سوی انتشارات «اِپیسنتر کامیکس» در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. همچنین، سرجیو بونلی ادیتوره در سال ۲۰۱۸ یک نسخهٔ انگلیسی محدود عرضه کرد. این مجموعه بیش از ۶۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروش داشته است و پس
از سری "تکس" (دیگر اثر سرجیو بونلی ادیتوره) با فروش بیش از ۱۲۰٬۰۰۰ نسخه در ماه، دومین کمیک پرفروش ایتالیا به شمار می رود. فیلم "مرد قبرستانی" با بازی روپرت اورت، به طور آزاد بر اساس این کمیک ساخته شد، اما منبع اصلی آن رمان "از مرگ عشق" اثر تیتزیانو اسلاوی بود. یک اقتباس مستقیم آمریکایی به نام "" با بازی برندان روث در سال ۲۰۱۱ منتشر شد، هرچند تفاوت های چشمگیری با منبع اصلی داشت. ، یک سریال تلویزیونی بر اساس این کمیک نیز در حال توسعه بوده است. تاریخچه انتشار. دیلن داگ توسط تیزیانو اسکلاوی، نویسنده کمیک و رمان، خلق شد، در حالی که نمایش گرافیکی این شخصیت عمدتاً توسط آنجلو استانو، که اولین طراح جلد آن نیز بود، با الهام از بازیگر انگلیسی روپرت اورت، همان طور که در فیلم "«کشوری دیگر»" دید، انجام شد. این شخصیت به نام شاعر دیلن توماس نامگذاری شد، در حالی که نام خانوادگی او از «"Dog figlio di..."»، عنوان ایتالیایی کتاب «"Erection Set"» میکی اسپیلان در سال ۱۹۷۲، گرفته شده است که نام موقت اسکلاوی در مرحله خلق کتاب هایش قبل از تکمیل آنها بود. مجموعهٔ دیلن داگ نخستین بار در اکتبر ۱۹۸۶ با کمیکی با عنوانطلوع مردگان زنده منت
شر شد که طرح و فیلمنامهٔ آن را تیتزیانو اسلاوی نوشته و تصویرگری آن بر عهدهٔ آنجلو استانُو بود؛ اثری که در سال های بعد به موفقیتی بزرگ در عرصهٔ نشر بدل شد. در ماه مهٔ ۲۰۰۳، شمارهٔ ۲۰۰ این مجموعه با عنوان شماره دویست به قلم پائولا بارباتو و با طراحی برونو بریندیسی منتشر گردید. در اوت ۲۰۱۱، این مجموعه به شمارهٔ ۳۰۰ با عنوان پرترهٔ خانوادگی رسید. سالانه. در آگوست ۱۹۸۷، یک نسخه ویژه سالانه به مجموعه ماهانه با نام "شماره ویژه" اضافه شد که شامل یک داستان طولانی تر از حد معمول و علاوه بر آن، کتاب های کوچک اضافی در مورد موضوعات مختلف مرتبط با وحشت بود. در مارس ۱۹۹۱، انتشار سالانهٔ دیگری با عنوان «سالنامهٔ "ترس»" به این مجله اضافه شد: این مجله به همراه داستان های دیلن داگ، شامل مقالات و مطالب جالبی دربارهٔ فیلم، ادبیات و سایر موضوعات مرتبط با موضوع وحشت است. ژانویه ۱۹۹۳ شاهد انتشار یک کتاب سالانه جدید به نام «"سگ" دیلن غول پیکر» بود که به این دلیل به این نام خوانده می شد که بسیار بزرگتر از کتاب ماهانه بود و داستان های بیشتری را در بر می گرفت. "دیلن داگ ماکسی" در ژوئیه ۱۹۹۸ منتشر شد. این یک انتشار سالانه دیگر بود که سه
داستان منتشر نشده قبلی را گرد هم آورده بود. ویژه ها. در اکتبر ۱۹۹۰ یک شماره با شماره گذاری نامنظم منتشر شد: "Dylan Dog e Martin Mystère – Ultima Fermata: l'incubo!" (به انگلیسی: "دیلان داگ و مارتین مستره – آخرین ایستگاه: کابوس!"). این شماره داستانی منتشرنشده را ارائه می داد که در آن «بازرس کابوس» با یکی دیگر از شخصیت های مشهور بونلی، یعنی "مارتین مستره"، همراه شده بود. نویسندگی و طرح داستان را آلفردو کاستلی و تیتزیانو اسلاوی بر عهده داشتند و آنجلو ستانو تصویرگری آن را انجام داد. این داستان در سال ۱۹۹۲ دنباله ای پیدا کرد. چاپ مجدد. اولین سری چاپ مجدد در ژوئیه ۱۹۹۰، دومین سری در ژوئن ۱۹۹۱ و سومین سری در ژوئن ۱۹۹۶ منتشر شد، این بار با نام "کتاب مجموعه"؛ در اکتبر ۲۰۰۶، چاپ مجدد دوماهانه منتشر شد. فوریه ۱۹۹۷ شاهد انتشار "«سوپر بوک»" بود، یک نشریه سه ماهه که شماره های ویژه سالانه ای را که ده سال قبل منتشر شده بودند، تجدید چاپ می کرد.
بستهٔ خبری یا بستهٔ مطبوعاتی ()، که در محیط های تجاری اغلب بستهٔ رسانه ای () نیز نامیده می شود، مجموعه ای از مطالب و محتوای آماده است که اطلاعاتی دربارهٔ یک شخص، شرکت، سازمان یا هدف ارائه می کند و برای استفادهٔ رسانه ها در فعالیت های اطلاع رسانی در اختیار آن ها قرار می گیرد. بسته های مطبوعاتی معمولاً برای اعلام یک رویداد یا انتشار، یا به منظور برگزاری یک نشست خبری توزیع می شوند. اصطلاح شناسی. در گذشته، اصطلاح «بستهٔ مطبوعاتی» به مجموعه ای از اسناد، عکس ها (مانند عکس های تبلیغاتی) و سایر محتوای مرتبط اطلاق می شد که در قالب یک بسته گردآوری شده و به عنوان بخشی از برنامهٔ روابط عمومی یا تبلیغاتی یک سازمان، برای یک روزنامه یا مجله ارسال می گردید. با کاهش تیراژ و میزان خوانندگان رسانه های چاپی، بازاریابان و متخصصان روابط عمومی استفاده از اصطلاح گسترده تر «بستهٔ رسانه ای» را آغاز کرده اند، به گونه ای که اکنون این اصطلاح به هرگونه محتوای اطلاع رسانی که برای هر رسانه ای توزیع می شود اطلاق می گردد. بستهٔ رسانه ای روابط عمومی نباید با بستهٔ رسانه ای تبلیغاتی که یک روزنامه یا مجله برای ارائه به آگهی دهندگان احتمالی تهیه
می کند، اشتباه گرفته شود. بسته های رسانه ای تبلیغاتی معمولاً شامل اسنادی است که رویکرد و سیاست محتوایی رسانهٔ چاپی را توضیح می دهد (یعنی این که چه موضوعاتی را پوشش می دهد، چه سبک و لحن نوشتاری دارد و چه معیارهایی را در انتخاب مطالب رعایت می کند)، همراه با اطلاعات دقیق دربارهٔ ویژگی های جمعیتی و علایق مخاطبان آن (مانند سن، جنسیت، محل زندگی و حوزه های علاقه مندی)، جدول نرخ آگهی و جزئیات مربوط به ویژه نامه ها یا مطالب ویژهٔ آینده.
قتل عام سیرکونوالاتسیونه، در ایتالیایی "Strage della Circonvallazione"، یک حمله کوزا نوسترا بود که در ۱۶ ژوئن ۱۹۸۲ در جاده کمربندی پالرمو رخ داد. این حمله علیه رئیس کاتانیا، آلفیو فرلیتو، که در حال انتقال از انا به زندان تراپانی بود، هدایت شد و به همراه سه کارابینیری اسکورت (سالواتوره رایته، سیلوانو فرانزولین و لوئیجی دی بارسا) و جوزپه دی لاور ۲۲ ساله، راننده شرکت خصوصی که وظیفه حمل زندانیان را بر عهده داشت و جایگزین پدرش شده بود، کشته شد. آمران این قتل عام سالواتوره رینا و برناردو پروونزانو به نفع نیتو سانتاپائولا بودند که در یک جنگ یک ساله با فرلیتو برای تسلط بر قلمرو شهر کاتانیا بود. حمله. حدود ساعت ۱۰ صبح ۱۶ ژوئن ۱۹۸۲، یک مرسدس بنز که از اِنا می آمد، به رانندگی راننده غیرنظامی جوزپه دی لاور و سرنشینانش، کارابینیری ها سیلوانو فرانزولین، سالواتوره رایته و لوئیجی دی بارسا و همچنین زندانی آلفیو فرلیتو، در جاده کمربندی پالرمو در حال حرکت بود و می خواست از تقاطع بزرگراه پالرمو-مازارا دل والو عبور کند که یک بی ام و ۵۲۰ و یک آلفتا ۲۰۰۰ به آن رسیدند که سرنشینان آنها با تفنگ های خودکار کلاشینکف و تفنگ ساچمه ای آتش
گشودند؛ راننده دی لاور فوراً کشته شد و به همین دلیل، مرسدس بنز به لاین مخالف منحرف شد و به شدت با یک فیات ۵۰۰ که از جهت مقابل می آمد برخورد کرد و سرنشین آن، نونزیا پکورلا، زخمی شد. فرانزولین که در صندلی جلو نشسته بود (به عنوان رئیس اسکورت)، موفق شد از ماشین پیاده شود و در حالی که تپانچه اش را در دست داشت، سعی کرد به آتش پاسخ دهد، اما فوراً مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. سپس قاتلان به مرسدس بنز نزدیک شدند و سرنشینان باقی مانده را سوراخ سوراخ کردند و از صحنه گریختند. در این قتل عام، قاتلان آنقدر گلوله شلیک کردند که قربانیان تقریباً غیرقابل شناسایی بودند. کارلو آلبرتو دالا کیه زا، فرماندار، که حدود یک ماه قبل به این سمت منصوب شده بود، در حالی به محل قتل عام رسید که به سختی جلوی اشک هایش را در مقابل کارابینیرهای قتل عام شده گرفته بود.
قتل عام ویاله لاتزیو در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۹، تسویه حساب مافیای سیسیل بود. رئیس مافیا، میشل کاواتایو، و سه مرد دیگر در ویاله لاتزیو در پالرمو، سیسیل، توسط یک جوخه ترور مافیا کشته شدند. این حمام خون، پایان یک "حکومت مافیایی صلح آمیز" بود که از زمان قتل عام چیاکولی تا پایان محاکمه ۱۱۴ نفر علیه کوزا نوسترا حکومت می کرد. رویدادهای پیشین. کاواتایو یکی از شخصیت های اصلی جنگ اول مافیا در سال های ۱۹۶۲–۱۹۶۳ بود. به گفته پنتیتو (شاهد دولتی) توماسو بوشتا، کاواتایو عمداً اختلاف بین جناح های مختلف را تشدید کرده بود. او مسئول قتل عام چیاکولی، حمله بمب گذاری علیه سالواتوره «سیاشیتدو» گرکو، شناخته شد. او با بمب گذاری ها و قتل های دیگر به جنگ دامن می زد. یکی دیگر از پنتیتوها، گائتانو گرادو، شهادت بوشتا را تأیید کرد. پس از پایان محاکمه ۱۱۴ نفر مربوط به جنگ اول مافیا، در دسامبر ۱۹۶۸، چندین رئیس ارشد مافیا تصمیم گرفتند کاواتایو را در جلسه ای در زوریخ به تحریک سالواتوره «سیاشیتدو» گرکو که از ونزوئلا آمده بود، از بین ببرند. گرکو آمده بود تا نظریه بوشتا در مورد چگونگی آغاز جنگ اول مافیا را تأیید کند. کاواتایو ادعا کرد که نقشه ای از خانوا
ده های مافیایی پالرمو شامل نام همه اعضا را کشیده است تا باج گیری کند و از دردسر فرار کند. چنین نقشه ای اگر پلیس آن را به دست آورد، خطرناک خواهد بود. یک تیم مافیایی شامل برناردو پروونزانو، کالوژرو باگارلا (برادر بزرگ لئولوکا باگارلا، برادر زن توتو رینا)، امانوئل داگوستینو و گائتانو گرادو از استفانو بونتاد از خانواده سانتا ماریا دی گسو، و دامفیانو کارئوس از خانواده گیسوئوسئوسئول تشکیل شد. کریستینا، رئیس مافیای ریسی. به گفته بوشتا و گرادو، ترکیب تیم ضربت نشانه روشنی بود که این قتل به طور جمعی توسط همه خانواده های اصلی مافیای سیسیلی تأیید شده بود: نه تنها شامل کالوگرو باگارلا از کورلئونه و اعضای خانواده استفانو بونتاته در پالرمو، بلکه یک سرباز از خانواده جوزپه دی کریستینا در آن سوی سیسیل در ریسی نیز می شد. حمله. ساعت ۷:۳۰ بعد از ظهر، تیم ضربت با لباس پلیس و حامل تفنگ های ساچمه ای کالیبر ۱۲، مسلسل دستی و تپانچه، وارد دفتر شرکت ساختمانی جروم مونکادا در خیابان ویاله لاتزیو - خیابانی مدرن در منطقه جدید و شیک شمالی پالرمو - شدند. توتو رینا در یکی از ماشین ها ماند تا عملیات را هدایت کند. سازنده، پسرانش، حسابدار شرکت و
کاواتایو به همراه چند مرد دیگر جلسه ای دیرهنگام برگزار کردند. همه طبق معمول مسلح بودند. پروونزانو و باگارلا حمله را رهبری می کردند و کاروسو نیز به دنبال آنها بود. طبق یک روایت، کاروزو خیلی زود شلیک کرد و مزیت غافلگیری را از بین برد. کاواتایو توانست باگارلا را شلیک کند و بکشد و کاروزو و پروونزانو را زخمی کند، قبل از اینکه زیر میز پنهان شود و وانمود کند که مرده است. پروونزانو شروع به کشیدن مچ پای کاواتایو کرد تا ارگانوگرام مافیا را به دست آورد - شایعه شده بود که کاواتایو آن را در جوراب پنهان کرده است. کاواتایو سعی کرد به پروونزانو شلیک کند اما گلوله هایش تمام شده بود. پروونزانو سعی کرد با مسلسل خود شلیک کند، اما مسلسل گیر کرد، بنابراین با قنداق به کاواتایو زد و او را بیهوش کرد. وقتی دستش را آزاد کرد، اسلحه کمری خود را برداشت و کاواتایو را کشت. تیراندازی چند دقیقه طول کشید و پنج مرد کشته شدند: کاواتایو، فرانچسکو تومینلو، مافیایی، سالواتوره بویلاکوا، حسابدار، جیووانی دومه، یک نگهبان، و همچنین باگارلا، یکی از مهاجمان. ۱۰۸ گلوله در دفتر شلیک شده بود. جسد باگارلا به ماشین های منتظر منتقل شد و مخفیانه روی ماشین دیگری
در گورستانی در زادگاهش کورلئونه دفن شد. پروونزانو از یک مسلسل دستی برتا مدل ۳۸ استفاده کرده بود و با این حمله به عنوان یک قاتل مافیایی شهرت پیدا کرده بود. این حمله شهرت پروونزانو و لقب او، (تراکتور) را افزایش داد، زیرا به گفته یکی از اعضای گروه، «جایی که او عبور می کرد، دیگر علف رشد نمی کرد». با این حال، به گفته گائتانو گرادو - یکی از شرکت کنندگان که در سال ۱۹۹۹ به عنوان شاهد دولتی معرفی شد - این پروونزانو بود که با شلیک زودهنگام، حمله را خراب کرد. گرادو گفت که او در سازماندهی این حمله نقش داشته و از نزدیک شاهد قتل ها بوده است. به گفته گرادو، پسرعموی سالواتوره کونتورنو، یکی از اعضای گروه مافیا، «همه از کاواتایو می ترسیدند». گرادو گفت که همه سربازان مافیایی که برای کشتن کاواتایو فرستاده شده بودند، «از کهنه سربازان بودند. همه ما قبلاً حداقل ۱۰ نفر را به قتل رسانده بودیم.» آزمایش های لاتزیو در ویاله. در سپتامبر ۱۹۷۲، دادگاه رسیدگی به قتل عام ویاله لاتزیو برگزار شد؛ ۲۴ متهم دستگیر شده بودند. فیلیپو و آنجلو مونکادا، پسران سازنده، ابتدا به ظن مشارکت در این توطئه زندانی شدند. فیلیپو در بیمارستان، جایی که به دلیل جر
احات ناشی از گلوله بستری بود، شروع به صحبت در مورد ملاقات های پدرش با مافیای بدنام کرد و توضیح داد که چگونه کاواتایو به تدریج به رئیس واقعی شرکت مونکادا تبدیل شده بود. «صحبت کردن» برادران مونکادا در سیسیل خبر بزرگی بود. آنها از زندان آزاد شدند، اما پدرشان به همراه ۲۴ نفر از متهمان به شرکت در قتل عام ویاله لاتزیو که بر اساس شواهد ارائه شده توسط این دو برادر دستگیر شده بودند، در بازداشت به سر می برد. حکم نهایی هیئت منصفه در دادگاه اول این بود که هیچ مدرکی برای اثبات مسئولیت مستقیم هر یک از ۲۴ متهم در قتل عام ویاله لاتزیو وجود ندارد. درخواست های تجدیدنظر زیادی مطرح شد. در سال ۲۰۰۷، سالواتوره رینا و برناردو پروونزانو به دلیل نقش خود در قتل عام ویال لاتزیو که منجر به مرگ کاواتایو و افرادش شد، محاکمه شدند. رینا به صدور دستور قتل عام و پروونزانو به شرکت در آن متهم است. در آوریل ۲۰۰۹، تقریباً ۴۰ سال پس از حمله، هر دو به حبس ابد محکوم شدند.
محاکمه اسپارتاکوس (ایتالیایی: Processo Spartacus) مجموعه ای از محاکمات جنایی بود که هر کدام به طور خاص علیه فعالیت های خاندان قدرتمند کازالسی از کامورا انجام شد. این محاکمه در کورت داسیه سانتا ماریا کاپوا وتره در کازرتا آغاز شد. این محاکمه به نام گلادیاتور تاریخی، اسپارتاکوس (که رهبری شورش بردگان را از کاپوا قدیم علیه جمهوری روم باستان بر عهده داشت) نامگذاری شده است. این محاکمه در ابتدا به ریاست رئیس آن، کاتلو مارانو، در ۱ ژوئیه ۱۹۹۸ برگزار شد. این محاکمه کمی بیش از ده سال ادامه یافت تا اینکه حکم نهایی آن در ۱۹ ژوئن ۲۰۰۸ قرائت شد. ۳۶ عضو این طایفه متهم شدند. در آن محاکمه حقوقی ۱۰ ساله، ۳۶ عضو این طایفه به مجموعه ای از قتل ها و جرایم دیگر متهم شدند. طایفه کازالسی از هر فرصت تجاری و اقتصادی، از دفع زباله گرفته تا ساخت و ساز، سوءاستفاده و اخاذی کرده بود و در بازار سیمان برای کسب و کارهای ساختمانی خود و توزیع مصالح، انحصار ایجاد کرده بود. [ "" ] کسب و کارهای ساختمانی باید هزینه قراردادها را بپردازند، مصالح را از قبیله بخرند و همچنان برای حفاظت هزینه بپردازند. این قبیله همچنین انتخابات را کنترل می کرد. جملات. همه
متهمان مجرم شناخته شدند و ۱۶ نفر از جمله روسای برجسته کازالسی، فرانچسکو اسکیاوونه و معاون ارشد او، فرانچسکو بیدوگنتی، به حبس ابد محکوم شدند. دو رئیس دیگر ، آنتونیو ایووین و میشل زاگاریا نیز به حبس ابد محکوم شدند. آنها در فهرست فراریان تحت تعقیب در ایتالیا قرار داشتند و احکام بین المللی برای دستگیری آنها صادر شده بود تا اینکه ایووین در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۰، و زاگاریا در ۷ دسامبر ۲۰۱۱ دستگیر شدند. سایر اعضای قبیله کازالسی که به حبس ابد محکوم شدند عبارتند از: جوزپه کاترینو، سیپریانو دالساندرو، انریکو مارتینلی، سباستیانو پانارو، جوزپه روسو، والتر اسکیاوونه، لوئیجی ونوسا، وینچنزو زاگاریا، آلفردو زارا، ماریو کاترینو و رافائله دیانا. قتل افراد درگیر در محاکمه و تهدید به مرگ. در این دادگاه که سنگین ترین مجازات برای جرایم سازمان یافته با مجموع ۷۰۰ سال حبس را در نظر گرفته بود، بیش از ۱۳۰۰ نفر مورد بازجویی قرار گرفتند، ۵۰۸ شاهد شهادت دادند و ۶۲۶ نفر مورد مصاحبه قرار گرفتند. در طول محاکمه اولیه و تجدیدنظر، پنج نفر از افراد دخیل در این پرونده، از جمله یک مترجم دادگاه، به قتل رسیدند. یک قاضی و دو روزنامه نگار به مرگ تهدید شدند.
در مجموع، ۱۱۵ نفر تحت پیگرد قانونی قرار گرفتند، ۲۷ نفر به حبس ابد و ۷۵۰ سال زندان برای متهمان صادر شد. در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۰، دیوان عالی ایتالیا این حکم را تأیید کرد.
تکس ویلر شخصیت داستانی اصلی مجموعه کمیک ایتالیایی تکس است که توسط نویسنده جیان لوئیجی بونلی و تصویرگر اورلیو گالپینی خلق شده و اولین بار در 30 سپتامبر 1948 در ایتالیا منتشر شد. این مجموعه از محبوب ترین کمیک های ایتالیایی است که به زبان های متعددی در سراسر جهان ترجمه شده است. طرفداران این مجموعه در برزیل به ویژه زیاد هستند، اما در فنلاند، نروژ، یونان، ترکیه، کرواسی، فرانسه، هند، صربستان، بوسنی، اسرائیل و اسپانیا نیز بسیار محبوب است. شماره هایی از آن نیز در بریتانیا و ایالات متحده منتشر شده است. مجموعه "تکس"، برداشتی ایتالیایی از غرب وحشی آمریکا است که با الهام از شخصیت ها و داستان های کلاسیک فیلم های وسترن قدیمی آمریکایی و گاهی اوقات از تاریخ آمریکا ساخته شده است. گالپینی همچنین از ساردینیا، جایی که در آن بزرگ شده بود، الهام گرفت. تکس شخصیتی سرسخت با حس قوی عدالت خواهی فردی به تصویر کشیده می شود که به رغم زندگی در آریزونا، به مقام تکزاس رنجر می رسد و از سرخ پوستان و هر شخصیت صادق دیگری در برابر طمع راهزنان، تاجران بی وجدان، و سیاستمداران و سرمایه داران فاسد دفاع می کند. مردم بومی قاره آمریکا به شیوه ای پیچیده
به تصویر کشیده می شوند و بر جنبه های مثبت و منفی فرهنگ آنها تأکید می شود. همین امر را می توان در مورد مقامات آمریکایی مانند نیروی زمینی ایالات متحده، سیاستمداران، بازرگانان، کلانترها یا اداره امور سرخپوستان نیز گفت. تکس پسری به نام کیت (که او نیز یک تکاور شد) از یک زن بومی آمریکایی به نام لیلیت، دختر یک رئیس قبیله ناواهو، داشت. لیلیت در اوایل سریال بر اثر آبله درگذشت، اما همچنان شخصیتی تکرارشونده در فلش بک ها است. بعدها، خود تکس رئیس قبیله ناواهو شد. تکس نه تنها در یک مجموعه کمیک ماهانه حضور دارد، بلکه در یک مجموعه ویژه به نام "تکس آلبو اسپشیال" (که گاهی به دلیل اندازه بزرگترشان "تکسون" به معنی «تکس بزرگ» نامیده می شود) نیز حضور دارد. کتاب های کمیک "تکسون" حدود ۲۴۰ صفحه دارند و برخی از هنرمندان شناخته شده خارج از دنیای تکس، مانند جوردی برنت ، جو کوبرت و ایوو میلاتزو، در آنها مشارکت داشته اند. پیشینه شخصیت داستانی. اولین ماجراجویی تکس ویلر در ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۸ به صورت یک کمیک استریپ منتشر شد. تکس «اول» یک یاغی بی میل با اصول اخلاقی قوی است: او فقط برای دفاع از خود دست به قتل می زند. با این حال، تقریباً بلافاصله،
تکس به یک جنگلبان تبدیل می شود. به دلیل ازدواجش با زن زیبای ناواهو، لیلیث، او رئیس ناواهوها، معروف به آکیلا دلا نوته ("عقاب شب") و مدافع حقوق بومیان آمریکا می شود. او همچنین به عنوان نماینده محترم سرخپوستان قبیله ناواهو شناخته می شود. تکس، سرسخت، وفادار، تیرانداز ماهر و دشمن تعصب و تبعیض، بسیار سریع و باهوش است و به طور قابل توجهی قوانین سختگیرانه را نادیده می گیرد. با این حال، او هیچ ترحمی به مجرمان از هر نوع ندارد و اگر فوراً با قانون همکاری نکنند، به حقوق آنها توجهی نمی کند. نزدیک ترین دوست تکس تقریباً در هر ماجراجویی از زمان تبدیل شدن به یک رنجر، کیت کارسون است که به طور نامحسوسی از شخصیت تاریخی کیت کارسون الهام گرفته شده است. نقش اصلی را کیت ویلر، پسر تکس ویلر، و تایگر جک، جنگجوی ناواهو، بر عهده داشته اند؛ اگرچه اهمیت دو نفر آخر کاهش یافته است. دیگر شخصیت های تکرارشونده عبارتند از ال موریسکو (نوعی دانشمند جادوگر با اصالت مصری که در شمال شرقی مکزیک زندگی می کند)، مونتال های مکزیکی (در اصل یک راهزن که علیه یک دولت فاسد جنگید و سپس سیاستمدار موفقی شد)، گروس-جین، تله گذار کانادایی، پت مک رایان، بوکسور ایرلن