Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توربین تسلا یک توربین بدون پره است که از جریان سیال به عنوان محرک استفاده می کند و توسط نیکولا تسلا در ۲۱ اکتبر ۱۹۱۳ به ثبت رسید. توربین تسلا مانند توربین های معمولی پره ندارد، چندین دیسک با هم ترکیب شده و از اثر لایه مرزی استفاده می کنند. نازل ها یک سیال متحرک را روی دیسک ها اعمال می کنند. موتور از دیسک هایی که به وسیله سیال می چرخند، برای ایجاد دوران برای تبادل تکانه بین سیال و دیسک ها استفاده می کنند. سرعت چرخش این توربین ابتدا آنقدر زیاد بود که پره ها را خم می کرد و موجب شد تا این اختراع نیمه کاره باشد، اما اختراع موادی نظیر کولار، کامپوزیت کربن و پلاستیک اشباع شده با تیتانیوم یا کامپوزیت تیتانیوم، باعث شد تا برخی از مهندسان، کار نیمه تمام تسلا را به اتمام رسانند.این اختراع صدمین اختراع تسلا بود. توربین شکل تیغه ای (دایره ای) ندارد، از این جهت دوام آن عالی، و نگهداری آن ساده تر است. با این حال بازده درصدی آن نسبت توربین های معمولی کمتر است. با این حال تسلا در توضیحات مربوط به اختراعش گفته است که به دلیل استفاده از سیال (مایع) پیشران و نبود پره و عدم اختلال و مقاومت کمتر در مسیر طبیعی خطوط جریان، سرعت آن ب
ه صورت نامحسوسی تغییر می کند. این انتقال مایع نیز به شیوه ای کامل تر و مقرون به صرفه تر است. نمونه های استفاده علمی از این توربین نادر است. یکی از کاربردهایی که تسلا برای این توربین در نظر گرفته بود، تولید نیروی زمین گرمایی است که در کتاب نیروی محرکه آینده ما، کتاب خودش مفصل در موردش توضیح داده است.
ماری ویو-شووه (Marie Vieux-Chauvet؛ با نام تولد ماری ویو؛ ۱۶ سپتامبر ۱۹۱۶ – ۱۹ ژوئن ۱۹۷۳) نمایشنامه نویس و رمان نویس اهل هائیتی بود. او از سال ۱۹۴۷ چاپ آثارش را آغاز کرد. یکی از مهم ترین رمان های او به نام "سودا، خشم و شیدایی"، که سال ۱۹۶۸ به چاپ رسید، فرمانروای وقت هائیتی و نیروهای شبه نظامی او را فراوان می نکوهید. به موجب این رمان، او در همان سال ۱۹۶۸ وادار به جلای وطن شد و در نیویورک رحل اقامت افکند. اوان زندگی. ماری ویو سال ۱۹۱۶ در پورتو پرنس در محیطی ممتاز از بورژوازی هائیتی دیده به جهان گشود. او کوچک ترین دختر از پنج فرزند خانواده بود. پدرش کنستان ویو (Constant Vieux) در برهه ای سناتور و سپس سفیر بود؛ مادرش دلیا (Delia) هم اصالتاً یهودی و اهل سنت توماس بود. او در مؤسسهٔ همبسته با دانشسرای آموزگاران تحصیل کرد و سال ۱۹۳۳ از آنجا مدرک گرفت؛ این مدرک به او اجازهٔ تدریس می داد. چند سال بعد، او برای نخستین بار با پزشکی به نام اِمون شارلیه (Aymon Charlier) ازدواج کرد. این ازدواج دیری نپایید و در دهه ۱۹۴۰ به طلاق انجامید. سپس او برای بار دوم با کارگزار آژانس مسافرتی به نام پیر شووه (Pierre Chauvet) ازدواج کرد.
او پس از این ازدواج، نام خانوادگی شوهرش را برگرفت و از آن پس، آثارش را با نام ماری ویو-شووه به چاپ می رساند. نویسندگی و کنش گری در هائیتی. نخستین آثار. ماری ویو-شووه در آثارش به انواع آزارهایی می پرداخت که زنان، محرومان و مستضعفان را در بر می گرفتند. نخستین اثر ادبی او نمایشنامه ای به نام "افسانه گل ها" است که نخستین بار در سال ۱۹۴۷ چاپ شد. او این اثر را با تخلص "کولیبری" منتشر کرد. ماری ویو-شووه در این نمایشنامه از طریق داستانی تمثیلی، رؤیای برادری و همبستگی را به رشتهٔ تحریر درمی آورد که انگیزه او برای نوشتن هستند. یک سال پس از آن، نمایشنامه دیگری از او به نام "سامبا" به روی صحنه رفت که البته متن آن تا آن هنگام هنوز منتشر نشده بود. او سپس چندین رمان پیرامون مسئله برابری و عدالت منتشر کرد و اینگونه، به باور مارتلی، آشکارا راه خود را از مسیر سنتی زنان در جامعهٔ آن زمانِ هائیتی جدا کرد. نخستین رمان او، "دختر هائیتی"، سال ۱۹۵۴ منتشر شد. این رمان به سرنوشت زن جوانی می پردازد که پدرش او را رها کرده و مادرش روسپی گری می کند. وانگهی در این رمان، مسئلهٔ دورگه گی بررسی می شود؛ در سرزمینی که رنگ پوست، بسته به قدرت فرد
، می تواند به سود یا به زیان او باشد. سپتامبر همان سال، داستان کوتاهی از او با نام "تیمون در بیشه" در مجلهٔ "اُپتیک" (Optique) منتشر شد. دومین رمانش با نام "رقص بر فراز آتشفشان" در ۱۹۵۷ توسط پلون در فرانسه منتشر شد. این رمان که فضای سالهای پیش از انقلاب هائیتی در سدهٔ هجدهم را روایت می کند، داستانی ساختگی دربارهٔ دختری دورگه است که می کوشد وضعیت زنان هائیتی در آن زمان را به تصویر بکشد. در این رمان، زنان نقش های اصلی را بازی می کنند و محور داستان به شمار می روند. قهرمانان داستان، دو دختر رنگین پوست هستند که بر تعصبات قائق می آیند و بازیگرانی نامدار می شوند. در همان سال ۱۹۵۷، فرانسوا دووالیه در هائیتی به قدرت رسید. سال ۱۹۵۹، ماری ویو-شووه با شماری از سرایندگان و رمان نویسان هائیتی همچون آنتونی فِلپس، رنه فیلوکتِت، رولان موریسو (Roland Morisseau)، ویلارد دنیس (Villard Denis) و سِرژ لُگانیور گروهی تشکیل دادند. او که تنها زن در این گروه ادبی است، به دیگر اعضا پیشنهاد داد که برخی شب ها را در خانهٔ او در منطقهٔ بوردون شهر پورتو پرنس گرد هم آیند و آنان روز یکشنبه را برای این منظور برگزیدند. این گروه در آغاز «هائیتی ا
دبی» نام داشت، ولی به پیشنهاد ماری ویو-شووه نام آن را به «تارتَنان شبانگاهی» تغییر دادند. رمان نویسِ آمریکاییِ هائیتی الاصل، ادویج دانتیکا، در توصیف این گروه می گوید: «آنان امید داشتند که تارهایی محافظ پیرامون خود ببافند و تا از شکارچیان در امان باشند». سال ۱۹۶۰، ماری ویو-شووه سومین رمانش را با نام "فوندنگر" منتشر کرد. این رمان به زندگی گروهی از دهقانان ساکن فوندنگر می پردازد که از دست قدرت سیاسی حاکمْ گشنه و هراسان هستند و شرکت های آمریکایی نیز از آنان بهره می کشند. این رمان همچنین سنت ها و باورهای رایج، به ویژه وودو را به تصویر می کشد که موضوع کارزاری ضدخرافی به دست دولت در دهه ۱۹۴۰ بود. وانگهی این اثر، دفاعیه ای برای حفاضت از محیط زیست نیز به شمار می رود. سودا، خشم و شیدایی. در دوران حکومت استبدادی فرانسوا دووالیه، ماری ویو-شووه سه رمان کوتاه نوشت و آنها را در مجموعه ای به نام "سودا، خشم و شیدایی" منتشر کرد. دنی لافریر دربارهٔ این مجموعه می گوید: «صحبت دربارهٔ رمان نویس ماری شووه، تنها صحبت از یک کتاب است؛ اما چه کتابی! رمان "سودا، خشم و شیدایی" با گذر زمان به رمانی بزرگ از سال هایِ سیاهِ استبداد دووالیه ی
ا "پاپا دوک" تبدیل شد». ماری ویو-شووه دست نویس کتابش را برای سیمون دوبووار فرستاد و کتاب با پشتیبانی او توسط انتشارات گالیمار چاپ شد. نامه نگاری هایی در سال های پایانی دهه ۱۹۶۰ میان آن دو انجام گرفت. او امیدها و انتظارات خود را از انتشار اثرش توسط گالیمار، انتشاراتی با شهرت بین المللی، ابراز می کند: «باورتان نمی شود از این نشریه چه انتظاراتی که ندارم! گسست از زندگی روتین و تسلیمی، گریز به کشوری بیگانه، استقلال از طریق کار. می بینید که برای من مسئله تنها غرور نیست. برای گرفتن اجازه خروج، نخست اجازهٔ شوهر و سپس مجوزی دیگر نیاز است» (نامه به تاریخ ۲۳ دسامبر ۱۹۶۷). او در نامه ای دیگر به تاریخ ۵ ژانویه ۱۹۶۸ نوشت: «فراوان بیمِ آن دارم که پول کافی برای سفر به پاریس نداشته باشم. برای این کار روی پیش پرداخت گالیمار حساب می کردم. اگرچه شوهرم می تواند مرا یاری کند، نمی خواهم از او درخواست کنم. وضعیت ما چندان خوب نیست و بیست سال است که از نظر مالی به او وابسته هستم». مجموعه رمان های "سودا، خشم و شیدایی" به سال ۱۹۶۸ توسط گالیمار در فرانسه چاپ شد، ولی پخش آن در هائیتی به دنبال تهدیدهای سردرمداران کشور متوقف شد. این مجموعه
دارای سه داستان مجزا است: داستان یکم، "سودا"، به دوران سردرگمی پس از خروج آمریکایی ها در سال ۱۹۳۵ می پردازد، ولی آشکارا کنایه ای هم به رژیم دووالیه و شبه نظامی های او — موسوم به «مردان سیاه پوش» — می زند. در این داستان، مقامات محلی که خود از حکومت هراس دارند، به نوبهٔ خود مردم را می هراسند. محوریت رمان، سه پرسوناژِ زن با نام های فِلیسیا (Félicia)، آنِت (Annette) و کلِر (Claire) — راوی داستان — هستند. کلر با دنباله روی از جامعه به شورش می پیوندد؛ او اگرچه نسبت به پیرامون خود افکار انتقادی دارد، آنها را بروز نمی دهد. داستان دوم، "خشم"، ماجرای خانواده ای اشرافی است که زمین هایش دارند مصادره می شوند و با فساد و ترس دست و پنجه نرم می کند. داستان سوم، "شیدایی"، دربارهٔ سرنوشت گروهی از چند سرایندهٔ جوان است. این جوانان تحت تعقیب قرار می گیرند و کشته می شوند. راوی داستان یکی از شخصیت های اصلی است؛ او سراینده ای در معرض جنون است. آنچه ماری ویو-شووه در این سه داستان به رشتهٔ تحریر درآورده است، هراس از قدرتی است که با رعب و وحشت فرمان می راند. او همچنین به توصیف روابط اجتماعی می پردازد و طبقهٔ مرفه هائیتی را، که خود از
آن سرچشمه می گرد، بدون تعارف تشریح می کند؛ بنابراین این سه داستان برای اشراف هائیتی خوشایند نیستند. جلای وطن. اگرچه اعضای «تارتَنان شبانگاهی» هیچ گاه در دوران دووالیه ترور نشدند، همگی در دهه ۱۹۶۰ مدتی زندانی و سپس تبعید (اغلب به مونترآل) شدند. زمانی که چاپ کتاب "سودا، خشم و شیدایی" آغاز شد، ماری ویو-شووه در نیویورک به سر می برد. اندکی پس از آغاز چاپ کتابش در سال ۱۹۶۸، او وادار شد از گالیمار بخواهد که توزیع کتاب ها را به تأخیر بیندازد، زیرا تهدیدهای رژیم دووالیه بر او و خویشاوندانش سایه افکنده بود. تهدیدهای کلامی و شفاهی نیز بیش از پیش جدی تلقی می شدند، زیرا جو وحشت در هائیتی دامان خانواده او را گرفته بود: دو برادرزاده اش کشته و یکی هم دستگیر شده بود. این تهدیدها حاکی از ناخشنودی سردمداران، به ویژه فرانسوا دووالیه موسوم به "پاپا دوک"، از او بود و برای همین او به نیویورک رفته بود. سهام ویراست ۱۹۶۸ کتاب در هائیتی ظاهراً توسط شوهرش خریداری و نابود شد. این ماجرا، پیوند او با شوهر دومش را بدتر کرد و آنان سال ۱۹۷۰ از یکدیگر جدا شدند. سپس او برای سومین بار با مردی آمریکایی به نام تد پرودفوت (Ted Proudfoot) ازدواج کرد
. با مرگ "پاپا دوک" در سال ۱۹۷۱، سکان قدرت به پسرش ژان-کلود دووالیه یا "به به دوک" رسید که تا سال ۱۹۸۶ در قدرت بود. رمان ماری ویو-شووه سرانجام سال ۲۰۰۵ بازچاپ شد و سال ۲۰۱۵ نیز نسخهٔ جیبی آن منتشر شد. ماری ویو-شووه واپسین رمان خود با نام "پرندگان شکاری" را سال ۱۹۷۱ و در تبعید نوشت. این رمان به سال ۱۹۸۶ (پس از درگذشت او) و با نام پیش از ازدواجش — ماری ویو — در هائیتی و پس از پایان فرمانروایی خاندان دووالیه به چاپ رسید. این رمان، داستان سراینده ای انقلابی به نام میشل (Michel) است که می خواهد با آموزش مردم هائیتی، آنان را علیه خودکامگی حکومت بیدار کند. وانگهی این رمان به دوست میشل نیز می پردازد: دهقان پیری به نام آلسَندور (Alcindor) که زمینش را از چنگش درمی آورند و او به آب و آتش می زند تا بتواند شکم بچه هایش را سیر کند. ماری ویو-شووه به تاریخ ۱۹ ژوئن ۱۹۷۳ و در سن ۵۶ سالگی بر اثر خونریزی درون جمجمه ای در شهر نیویورک درگذشت. او به هیچ حزب سیاسی وابسته نبود و صدایی آزاد را نمایندگی می کرد: صدای زنی در زمانهٔ رژیم سرکوبگر دووالیه و سال های پیش از آن. او بیشتر به زبان فرانسوی خود را ابراز می کرد که زبان استعمارگر پی
شین بود. بخش قابل توجهی از آثار او پیش از جلای میهن نوشته شدند.
غاز قَهقَهه زن کوچک یا غاز غُلغُله گر کوچک ، همچنین به عنوان غاز ریج وی شناخته می شود، کوچک ترین زیرگونه غاز قهقهه زن و کوچک ترین نوع از غازهای گونه سفید است. "غاز ریج وی" کوچک ترین نوع غازهای گونه سفید و دومین غاز کوچک در سردهٔ غازهای سیاه هستند که پس از عروس غاز قرار دارند. تنها کمی بزرگ تر از مرغابی سرسبز است و طول منقار آن ۳۲ میلی متر است. صدای غازهای قهقهه زن کوچک به عنوان فریاد بلند توصیف می شوند. در پرواز، برخلاف غازهای کانادایی و زیرگونه های بزرگ تر از غازهای قهقهه زن، می توان آن را با بال زدن سریع شناسایی کرد. غازهای قهقهه زن کوچک به تابستان گذرانی در غرب آلاسکا و زمستان گذارنی در دره ویلامت معروف هستند. همچنین شناخته شده است که در کالیفرنیا و جنوب واشینگتن یافت می شوند.
رجینا () فیلم جنایی هندی تامیل-زبان، محصول ۲۰۲۳ است که توسط دومین. دی. سیلوا کارگردانی شد. بازیگران اصلی فیلم سوناینا در نقش شخصیت اول فیلم، به همراه آنانت، باوا چلادورای، گاجَراج (Gajaraj)، سای دهینا، ریتو مانترا، نیواس آدیتان، ویوک پراسانا در نقش مکمل می باشند.
سوپرتون (به انگلیسی: Soperton) یک جامعه ثبت نشده است که در شهر وابانو در شهرستان فارست، ویسکانسین، ایالات متحده آمریکا واقع شده است. تاریخ. یک اداره پست به نام سوپرتون در سال ۱۹۰۵ تأسیس شد و تا زمانی که در سال ۱۹۵۶ متوقف شد، به کار خود ادامه داد نام این انجمن از شرکت سوپر الامبر که در این منطقه فعالیت می کرد گرفته شد.
غاز قَهقَهه زن آلیوتی یا غاز غُلغُله گر آلیوتی یک زیرگونه کوچک از غازهای غلغله زن با میانگین وزن است. این یکی از ۱۲۲ گونه جانور، پرنده و ماهی بود که برای نخستین بار توسط سفرنامه لوئیس و کلارک (سپاه کشف) برای علم ثبت شد. آرایه شناسی. در گذشته تصور می شد که این غاز زیرگونه ای از غاز کانادایی به نام "Branta canadensis leucoparia" است. غاز قهقهه زن برینگ، یک جمعیت/زیرگونه مرتبط، در جزایر کوماندورسکی و کوریل زندگی می کرد. این جمعیت به طور چشمگیری از جمعیت آلیوتی متمایز نبود، و دربارهٔ اعتبار زیرگونه مورد بحث است، زیرا "B.h. asiatica". در حدود سال ۱۹۲۰ یا بیشتر (آخرین بار در سال ۱۹۱۴ یا ۱۹۲۹ دیده شد)، این پرندگان از شکار انسان ها و روباه قطبی منقرض شدند. ویژگی ها. از نظر ظاهری شبیه غاز قهقهه زن کوچک ("B.h. minima") است که کوچک تر است و دارای رنگ سینه تیره با قالبی مایل به ارغوانی یا قهوه ای است، در حالی که غاز قهقهه زن Taverner ("B.h. taverneri") بزرگ تر است و سینه روشن تری دارد. رنگ هر دو "B. h. minima" و "B. h. taverneri" گاهی حلقه های گردنی سفید دارند، اما این حلقه ها معمولاً باریک یا نامشخص هستند.
تونی بت یک شرکت بین المللی بازی آنلاین است که خدمات شرط بندی ورزشی، شرط بندی زنده و بازی های زنده را ارائه می دهد. وب سایت تونی بت یک سرویس بازی زنده را ارائه می دهد که به بازیکنان امکان می دهد روی بخت آزمایی، کازینو، پوکر و سایر بازی ها به صورت زنده شرط بندی کنند. تونی بت که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد اکنون با مجوزهای بازی بریتانیا و استونی فعالیت می کند و به این شرکت اجازه می دهد خدمات خود را به بازار بریتانیا و استونی ارائه دهد. در ۸ سپتامبر ۲۰۱۶، کسب و کار تونی بت در لیتوانی توسط شرکت سوئدی بت سون خریداری شد که با پرداخت ۶ میلیون یورو برای این شرکت موافقت کرد. در ۳ نوامبر ۲۰۲۲، تونی بت مجوز iGaming را در استونی تحت نام TonyBet OÜ به دست آورد و دیگر بخشی از گروه بت سون نیست.
آدیا ویکتوریا (زاده ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۶) خواننده و ترانه سرای آمریکایی است. او علاوه بر نوازندگی و نوشتن موسیقی، شعر نیز می سراید. او در حال حاضر در نشویل مستقر است. آدیا ویکتوریا در اسپارتانبورگ، کارولینای جنوبی متولد شد و یکی از شش خواهر و برادر است. پدرش ترینیدادی است. او به عنوان یک ادونتیست روز هفتم بزرگ شد و در مدارس کلیسا شرکت کرد تا اینکه در کلاس ششم، مادرش او را در مدرسه دولتی ثبت نام کرد. مدت کوتاهی بعد، والدینش طلاق گرفتند و ویکتوریا شروع به نوشتن شعر و داستان کوتاه به عنوان ابزاری برای مقابله کرد. ویکتوریا و خواهر و برادرش اغلب اوقات را با پدربزرگ و مادربزرگ مادری اش که در نزدیکی کامپوبلو زندگی می کردند می گذراندند. او در دبیرستان لندرم در کامپوبلو تحصیل کرد.
سینتیا لی ویلسون (متولد ۲۸ فوریه ۱۹۵۷) یک موسیقیدان آمریکایی و یکی از خواننده ها، ترانه سراها و اعضای بنیانگذار گروه موج نو راک B-52 است. او به خاطر صدای متمایز کنترالتو و همچنین سازهای کوبه ای در برنامه های زنده مورد توجه است. او خواهر کوچکتر گیتاریست فقید ریکی ویلسون (۱۹۵۳–۱۹۸۵) است که یکی از بنیانگذاران گروه بود. ویلسون علاوه بر کارش با B-52، دو آلبوم چندآهنگه انفرادی به نام های "Sunrise" (2016) و "Supernatural" (2017) منتشر کرده است. در اواخر سال ۲۰۱۷، او اولین آلبوم انفرادی خود را با نام تغییر از طریق لیبل مستقل ستارگان راک را بکش منتشر کرد. ویلسون در ۲۸ فوریه 1957 در آتن، جورجیا به دنیا آمد. او یک برادر بزرگتر به نام ریکی داشت. هنگامی که ریکی ۱۹ ساله بود، شروع به یادگیری نواختن گیتار کرد و از سیندی دعوت کرد تا با سازهای خود هماهنگ شود.
use both this parameter and |birth_date to display the person's date of birth, date of death, and age at death) --&gt; بولین خو (Chinese ; ترانه سرای خواننده پاپ جاز ساکن سنگاپور است. توانایی او در آواز خواندن به ۵ زبان برای هر یک از ۵ آلبوم او مورد توجه و تحسین بین المللی قرار گرفته است. علی رغم موفقیت تجاری اش، او به عنوان یک پیشگام در جامعه DIY سنگاپور و جامعه موسیقی دانان مستقل شناخته می شود و از سال ۲۰۰۲ علاوه بر فعالیت های هنری خود، دو شرکت مبتنی بر موسیقی را تأسیس کرده است. پس از جدایی از کمپانی ژاپنی S2S در سال ۲۰۱۱، بولین به وضعیت مستقل خود بازگشت. او در حال حاضر آواز پاپ را به دانشجویان خصوصی و در کالج های مختلف موسیقی آموزش می دهد. خو در سنگاپور به دنیا آمد و در دبیرستان ریور ولی، سنگاپور و کالج جونیور هوا چونگ تحصیل کرد. او آواز خواندن را در سال ۱۹۹۹ در کافه آرک سنگاپور با دنیس چو و کلوین تان زمانی که دانشجوی دانشگاه ملی سنگاپور بود شروع کرد.
عباس دستمالچی تبریزی (۶ تیر ۱۳۱۲–۲۶ آبان ۱۳۹۰) نویسنده و کارگردان ایرانی بود. وی در تبریز زاده شد و در عنفوان جوانی برای ادامه تحصیل به آلمان رفت و موفق به فارغ التحصیلی از کالج فتوگرافی و هنری کلن شد. از آثار وی می توان به کاسب های محل، قلاب و جوانی هم عالمی دارد اشاره کرد. زندگی. عباس دستمالچی تبریزی در ۶ تیر ۱۳۱۲ در تبریز متولد شد. او هنگامی که نوجوان بود، به همراه خانواده اش از تبریز به تهران مهاجرت کرده و تحصیلات دبیرستانی خود را در همان شهر به پایان رساند. وی در عنفوان جوانی، برای ادامه تحصیل به آلمان رفت و موفق به فارغ التحصیلی از کالج فتوگرافی و هنری کلن شد. او فعالیت هنری خود را با بازی در اپرا آغاز کرد و در سال ۱۳۳۹ با ساخت فیلم های تبلیغاتی به ادامه آن پرداخت. عباس دستمالچی، فعالیت در سینمای حرفه ای را در سال ۱۳۴۱ با فیلم «طلای سفید» ساخته جمشید شیبانی به عنوان مشاور کارگردان آغاز نمود و خود نیز فیلم های کاسب های محل، قلاب، جوانی هم عالمی دارد، فتانه، عذاب مرگ و هلوی پوست کنده را کارگردانی کرد. وی در ۲۶ آبان ۱۳۹۰، بر اثر سکته مغزی درگذشت. آثار. نویسنده و کارگردان: مشاور کارگردان: فیلمبردار:
جایزه باگوتا () یک جایزه ادبی ایتالیایی است که هر ساله به نویسندگان این کشور اعطا می شود. این جایزه در سال ۱۹۲۶ در میلان بنیان گذاشته شد و نخستین جایزه در سال ۱۹۲۷ به جووانی باتیستا آنجولتی تعلق گرفت. ایده تاسیس این جایزه توسط هنرمندانی که از مشتریان ثابت اغذیه فروشی باگوتا در میلان بودند، مطرح شد. در شب ۱۱ نوامبر ۱۹۲۶، این جمع هنرمند پس از آنکه تصمیم گرفتند اولین جایزه ادبی ایتالیایی را به وجود آوردند، نام محل تولدش را بر روی آن گذاشتند. به تدریج در طول سال ها، این جایزه به لطف هیئت داورانی که جملگی از مهم ترین اهالی ادب شهر بودند، مهم و ارزشمند شد. تاریخچه. نخستین بار این ریکاردو باکلی نویسنده ایتالیایی بود که اغذیه فروشی باگوتا را محل مناسبی برای صرف شام با دوستان و بحث درباره کتاب ها دانست. پس از آنکه تعداد زیادی از اهالی هنر و ادب به او ملحق شدند، آنها شروع کردند به گرفتن جریمه از آخرین فردی که به سر قرار صرف شام می رسید و یا غیبت می کرد. در ابتدا وجوهی که به این ترتیب جمع آوری می شد را صرف امور متفرقه می کردند، اما در غروب یازدهم نوامبر ۱۹۲۶، گروه یازده نفره متشکل از هنرمندان، نویسندگان و روزنامه نگاران
(ریکاردو باکلی، اوریو ورگانی، آدولفو فرنسی، پائولو مونلی، جینو اسکارپا، ماریو ولانی مارکی، اوتاویو استفنینی، لوئیجی بونلی، ماریو الساندرینی، آنتونیو ورتی و آنتونیو نیکودمی) تصمیم گرفتند از این وجوه برای تاسیس یک جایزه ادبی که خودشان هیئت داوران آن باشند، بهره بگیرند. اینچنین بود که آنها نام این اغذیه فروشی را بهترین گزینه برای نامگذاری جایزه دانستند و جایزه باگوتا متولد شد. به جز "باکلی" و "مونلی" که اخیراً کتابی موفق را منتشر کرده بودند، سایر اعضای گروه بسیار ناشناخته بودند. همانطور که "مونلی" نوشت، آنها گروهی ناهمگون را تشکیل دادند که شامل «دو روزنامه نگار، دو نقاش، یک وکیل، یک نمایشنامه نویس، سه ادیب و یک شیک پوش» بود. بنابراین، آنها به معنای دقیق آن، منتقد به شمار نمی آمدند، بلکه افرادی فرهیخته با شخصیتی مستقل بودند. در واقع این میل به استقلال باعث شد که بنیانگذاران، جایزه را بین سالهای ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۶ به تعلیق درآوردند تا تحت فشار رژیمی که برخی از آنان طرفدارش بودند، قرار نگیرند. در آن دوران، انتقاداتی به اعضای هیئت داوران، و یا آثار و نویسندگان برگزیده، وارد می شد. جایزه از یکسو موافقان و مخالفانی داشت، ا
ما از دیگر سو، برخی منتقد روند اعطای جایزه بودند. آنها باگوتا را جایزه «کهنسالان» می دانستند، چرا که معتقد بودند کارکرد جایزه به جای کشف استعدادهای جوان، صرفا به تقدیرنامه ای برای ادای احترام به نویسندگان معتبر و شناخته شده، بدل گشته است. در نوامبر ۱۹۷۶، پس از استعفای ریکاردو باکلی از ریاست هیئت داوران، جیانسیرو فراتا به عنوان رییس و گیدو ورگانی به عنوان معاون او انتخاب شدند. این جایزه پس از آن تحت هدایت شخصیت های مختلفی از جمله امیلیو تادینی و ماریو سولداتی بوده است. از سال ۲۰۰۵، ایزابلا بوسی فدریگوتی و آندریا کرباکر، رییس و دبیر تشکیلات این جایزه شروع به کار کردند. اوریو ورگانی، اوا کانتارلا، والریا وانتگی و سیلویا بالسترا نیز از اعضای هیئت داوران هستند.
آتش بس ۲۰۲۳ جنگ غزه، آتش بسی موقت در جنگ اسرائیل و حماس بود که در بازهٔ ۲۴ تا ۳۰ نوامبر ۲۰۲۳ برای مبادله گروگان های شبه نظامیان با اسرای فلسطینی با میانجی گری قطر، مصر و ایالات متحده آمریکا انجام شد. هر دو طرف با وقفه چهار روزه در درگیری موافقت کردند و تمدید آتش بس مشروط به آزادی گروگان های بیشتر شد. در اسرائیل این معامله، با عنوان "عملیات درهای آسمان" نامیده شد () و به طور یک برنامه فرعی، برای بازپس گرفتن اتباع خارجی، بنام "عملیات دست خواهر" ( نامیده شد). این آتش بس، آزادی ۵۰ گروگان در غزه را در ازای ۱۵۰ اسیر فلسطینی که در اسرائیل به اتهام جرایمی از جمله حمایت از تروریسم، اعمال خشونت آمیز و پرتاب سنگ متهم شده بودند، الزامی می کرد. در جریان آتش بس، طرفین بر ورود کمک های بشردوستانه به منطقه محاصره شده توافق کردند. پس زمینه. سابقه تبادل اسرا در درگیری فلسطین و اسرائیل وجود دارد که قابل توجه ترین آنها، تبادل اسرای گیلاد شالیت در سال ۲۰۱۱ است. قبل از جنگ سال ۲۰۲۳، اسرائیل بیش از ۵۲۰۰ فلسطینی را به عنوان اسیر جنگی نگه داشته بود که حداقل ۱۷۰ نفر از آنها کودک بودند. حدود ۱۳۱۰ فلسطینی نیز در بازداشت اداری نگهداری می
شدند. این روشی بود که به اسرائیل اجازه می داد که فلسطینی ها را به طور نامحدود و بدون اتهام یا محاکمه، بازداشت کند. تا نوامبر ۲۰۲۳، تعداد اسیران فلسطینی به ۱۰۰۰۰ افزایش یافت. پس از اخراج چندین هزار کارگر بازداشتی غزه، یک کمیسیون فلسطینی مربوط به رسیدگی به امور اسیران و من جمله اسیران سابق، تعداد آنها را حدود ۸۳۰۰ نفر اعلام کرد. برخی از آنها توسط مقامات اسرائیلی، به جرم تروریسم محکوم شده بودند. گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در مورد سرزمین های اشغالی فلسطین، بسیاری از محکومیت ها را ناشی از «تخلفات متعدد و مکرر به حقوق بین الملل و از جمله، نقض آیین دادرسی قانونی که حقانیت اجرای عدالت توسط قدرت اشغالگر را خدشه دار می کند» توصیف می کند. در مجموع، از سال ۱۹۶۷ تاکنون، اسرائیل یک میلیون فلسطینی متجاوز و تروریست را دستگیر کرده است. ۴۰ درصد از مردان فلسطینی، در مقطعی از زندگی خود، بخاطر اقدامات تجاوزکارانه و عملیات تروریستی، توسط اسرائیل زندانی شده اند. مذاکرات. حماس قراردادی بنام «همه برای همه» پیشنهاد داد. پیشنهاد ارائه شده توسط حماس، شامل آزاد کردن همه گروگان هایی که در غزه نگهداری می شدند بود که در ازای آن، حماس، آزا
دی هزاران فلسطینی را که به جرم های مختلف و سنگین در زندان های اسرائیل به سر می بردند، درخواست کرد. در ۱۳ نوامبر گزارش شد که حماس به میانجی های کشور قطر گفته است که این گروه، مایل است تا ۷۰ زن و کودک گروگان گرفته شده را که در غزه به اسارت گرفته شده اند، در قبال یک آتش بس پنج روزه و بازای آزادی ۲۷۵ زن و کودک که در اسارت اسرائیل به سر می برند، آزاد کند. در ۲۲ نوامبر اعلام شد که اسرائیل و حماس در مورد آتش بس و آزادی ۵۰ گروگان به توافق رسیده اند و در عوض، دولت اسرائیل، ۱۵۰ اسیر فلسطینی را آزاد خواهد کرد. حماس اذعان کرده است که کودکان جزء اصلی گروگان های آزاد شده خواهند بود. در ۲ دسامبر و چند روز پس از فروپاشی آتش بس بین اسرائیل و حماس، صالح العاروری، معاون رئیس دفتر سیاسی حماس، اظهار داشت، تا زمانی که آتش بس در غزه برقرار نشود، هیچ اسیر یا گروگان دیگری با اسرائیل مبادله نخواهد شد. توافق. توافق آتش بس پس از مذاکرات فشرده با میانجیگری قطر حاصل شد. به عنوان بخشی از این توافق، حماس با آزادی حدود ۵۰ گروگان، کودکان و زنان غیرنظامی موافقت کرد. در مقابل، اسرائیل با توقف موقت درگیری ها موافقت کرد و اجازه داد کمک های بشردوس
تانه وارد غزه شود. آزادی اسیران فلسطینی توسط اسرائیل. به عنوان بخشی از این تبادل نظر، ۱۵۰ زن و کودک فلسطینی، در طی چند روز از زندان های اسرائیل آزاد شدند. تا ۲۸ نوامبر ۲۰۲۳، ۱۸۰ زندانی از میان فهرست ۳۰۰ زندانی فلسطینی، آزاد شدند. اسراء جعبیس و عهد تمیمی از جمله زندانیان برجسته آزاد شده این گروه بودند. مقامات اسرائیلی، به سمت اتوبوس های حامل زندانیان آزاد شده گاز اشک آور پرتاب کردند. تا پایان آتش بس موقت، اسرائیل ۲۴۰ زندانی را آزاد کرد که از این تعداد، ۱۰۷ نفر، زیر سن ۱۸ سال بودند و سه چهارم آنها، به جرمی محکوم نشده بودند، زیرا منتظر محاکمه خود در دادگاه های نظامی بودند. انجمن اسیران فلسطینی اعلام کرد که از زمان آغاز آتش بس، تعداد فلسطینیان بازداشت شده، بیشتر از تعداد آزادشدگان آنها بوده است. "الجزیره" گزارش داد که به ازای هر فلسطینی آزاد شده، یک فلسطینی دیگر دستگیر شده است. در ۲۷ فوریه ۲۰۲۴، پسر نوجوانی که در جریان مبادله زندانیان آزاد شده بود، توسط نیروهای اسرائیلی و بخاطر عملیات تروریستی، دوباره دستگیر شد. در ۲۱ مارس، پسر نوجوان دیگری که در جریان مبادله آزاد شد، در جریان یورش به خانه خانواده اش، دوباره دستگ
یر شد. در ۱۲ اوت ۲۰۲۴، طارق داوود ۱۸ ساله که در جریان مبادله اسرا آزاد شده بود، یک حمله تروریستی انجام داد که در طی آن، یک مرد اسرائیلی را به همراه دو فلسطینی به ضرب گلوله، به شدت مجروح کرد. وی به ضرب گلوله نیروهای اسرائیلی کشته شد. در ۱۵ اوت ۲۰۲۴، یکی از زندانیانی که در جریان مبادله اسرا آزاد شد، در حمله پهپادهای اسرائیلی و در حین حمله به نیروهای اسرائیلی، در جریان یک سری عملیات ضد تروریستی، در اردوگاه آوارگان بالاتا کشته شد. حوادث در زمان آتش بس. در ساعات آغازین آتش بس، الجزیره انگلیسی گزارش داد که ارتش اسرائیل به سوی فلسطینی هایی که به شهر غزه بازگشته بودند، آتش گشود. وضعیت زندانیان. بسیاری از اسرای فلسطینی در اسراییل، در بازداشت اداری نگهداری می شوند که به دلیل جرائمی مانند سخنرانیهای تحریک آمیز و اعتراضات خشونت بار و رفتارهای وحشیانه، دستگیر شده اند. تخمین زده می شود که حدود ۲۰۰۰ فلسطینی، بدون ایراد هیچ اتهامی علیه آنها، در زندان های اسرائیل نگهداری می شوند و همه افرادی که متهم هستند، در بیش از ۹۹ از موارد، با محکومیت در دادگاه های نظامی اسرائیل روبرو هستند. مقامات اسرائیلی، همه زندانیان آزاد شده را «ترو