Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شگفت انگیزترین چیز یا چیزِ باورنکردنی () واپسین افسانهٔ ادبی هانس کریستیان اندرسن، شاعر و نویسنده دانمارکی است که در سپتامبر ۱۸۷۰ نخست در ایالات متحده و سپس در اکتبر همان سال در دانمارک منتشر شد. اندرسن این داستان را یکی از بهترین آثارش می دانست. داستان در مورد مسابقه ای است برای یافتن باورنکردنی ترین و شگفت انگیزترین چیز و عواقب شگفت انگیز آن هنگام انتخاب برنده. داستان. در سرزمینی دور، پادشاه اعلام می کند هرکس بتواند "چیزِ باورنکردنی" را بسازد، دست دخترش و نیمی از پادشاهی را به دست خواهد آورد. افراد بسیاری تلاش می کنند، برخی حتی جان خود را از دست می دهند تا کاری شگفت انجام دهند. در نهایت، مردی جوان ساعتی شگفت انگیز می سازد که در هر ساعت، پیکره هایی زنده نما بیرون می آیند و نمایش هایی زیبا با پیام هایی اخلاقی، مذهبی، و هنری اجرا می کنند: همگان شیفتهٔ این اثر می شوند و آن را "چیزِ باورنکردنی" می نامند. مرد جوان قرار است با شاهدخت ازدواج کند. اما ناگهان مردی قوی هیکل از راه می رسد و با تبر، ساعت را نابود می کند. داوران که از شدت ناباوری گیج شده اند، این عمل را حتی باورنکردنی تر از ساخت ساعت می دانند و مرد ویران
گر را برنده اعلام می کنند. مراسم ازدواج آغاز می شود، اما در کلیسا، ناگهان چرخ دنده ها و پیکره های ساعت شکسته ظاهر می شوند. موسی با لوح ها آمده، آدم و حوا، مغ ها، فصل ها، حواس پنج گانه و دیگران نیز می آیند. همه مرد ویران گر را نکوهش می کنند. در نهایت، نگهبان شب با گرز خود ضربه ای بر پیشانی مرد می زند و او را نقش زمین می کند. سپس همهٔ پیکره ها ناپدید می شوند. نور شمع ها اوج می گیرد و موسیقی کلیسا بدون نوازنده نواخته می شود. مردم می گویند: «این باورنکردنی ترین چیز بود!» شاهدخت دستور می دهد که مرد جوان، خالق ساعت، را بیاورند. او را همسر خود می سازد و مردم نیز با شادی به آن ها می پیوندند. تحلیل و مفهوم. این داستان نماد ستایش هنر، خلاقیت، و نیکی است. ویران گری شاید چشمگیر باشد، اما در برابر زیبایی و روح هنر شکست می خورد. اندرسن در این اثر با تلفیق مضامین مذهبی، اسطوره ای، و انسانی، ساعتی را به تصویر می کشد که همزمان زمان را می سنجد و جهان را روایت می کند.
کالی ریس (؛ زادهٔ ) بوکسور، فیلم نامه نویس، و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مگس های سیاه" و "کارآگاه حقیقی" اشاره کرد. او یک قهرمان سابق بوکس جهان در دو کلاس وزنی است، که عنوان WBC زن میان وزن را در سال ۲۰۱۶ و عناوین WBA, WBO، و IBO سبک وزن زنان را بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ در اختیار داشت. او همچنین سسیلیا برکهوس را برای عنوان بلامنازع سبک وزن زنان در سال ۲۰۱۸ به چالش کشید. در سال ۲۰۲۱، ریس اولین تجربه بازیگری خود را به عنوان ستاره فیلم هیجان انگیز آمریکایی مبارزه منصفانه به دست آورد. او از آن زمان در سریال معمایی کارآگاه حقیقی: سرزمین شب بازی کرده است، که برای آن یک جایزه امی ساعات پربیننده، یک جایزه گلدن گلوب و یک نامزدی جایزه انتخاب منتقدان دریافت کرد. زندگی نامه. ریس در ۲۴ اوت ۱۹۸۶ در پراویدنس، رود آیلند، به عنوان کوچک ترین از پنج فرزند والدینش متولد شد. او و خواهر و برادرانش توسط مادرشان در پراویدنس شرقی بزرگ شدند. او دارای تبار کیپ ورد است، و یکی از اعضای قبیله سکونگ وانپونگ محسوب می شود. او نام Mequinonoag را که توسط مادرش به
او داده شده است، (که به عنوان دارای «پرهای زیاد» یا «استعدادهای فراوان» ترجمه می شود) را به عنوان نام مستعار حرفه بوکس خود، «K.O. Mequinonoag» انتخاب کرده است. ریس از کودکی ورزشکار بود و اغلب ورزش های خشن را با پسران محله انجام می داد. او در گروه های راهپیمایی و گاردهای دبیرستان خود شرکت کرد و در والیبال، بسکتبال و سافت بال دبیرستان رقابت کرد. ریس بوکس را در ۱۴ سالگی در باشگاه منفردو رود آیلند آغاز کرد. او همچنین در خانه توسط یک بوکسور بومی آمریکایی که دوست مادرش بود، تعلیم دید. ریس بعداً به مدرسه جرم شناسی رفت و هدفش این بود که در آینده یک افسر اصلاحات برای نوجوانان باشد. او همچنین نحوه تعمیر موتور سیکلت را آموخت. او تمرینات خود را در سالن بدنسازی منفردو و آکادمی بوکس بیگ سیکس در پراویدنس ادامه داد. قبل از ورود به دنیای ورزش حرفه ای، ریس یک حرفه آماتور موفقیت آمیز داشت و چندین قهرمانیس مختلف به دست آورد. او همزمان با شروع حرفه بوکس، به عنوان نگهبان در کلوپ شبانه نیز کار می کرد. در این مدت او پس از حمله یک افسر پلیس، از پلیس شهر شکایت کرد. در سال ۲۰۲۴، ریس تبدیل به اولین زن بومی آمریکایی شد که برای جایزه ساع
ات پربیننده امی نامزد شده است. ریس برای ایفای نقشی که در فصل چهارم سریال جنایی کاراگاه حقیقی داشت نامزد دریافت جایزه ساعات پربیننده امی برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن در سریال یا فیلم آنتولوژی شد. زندگی شخصی. ریس خود را به عنوان دو روح معرفی میکند و هم با زنان و هم با مردان رابطه داشته است. او با برایان کوهن، یک بوکسور حرفه ای بازنشسته ازدواج کرده است.
کفش های خوشبختی یا گالش های شانس () یک افسانه ادبی از نویسنده دانمارکی، هانس کریستین آندرسن است که نخستین بار در تاریخ ۱۹ مه ۱۸۳۸ در مجموعه ای با عنوان "سه اثر شاعرانه" (Three Poetical Works) در کپنهاگ، دانمارک منتشر شد. این داستان تخیلی دربارهٔ یک جفت کفش جادویی است که می توانند فرد پوشنده آن را به هر زمانی، مکانی یا شرایطی که آرزو کند، منتقل کنند. با وجود وعدهٔ خوشبختی، استفاده از این کفش ها اغلب به تجربه های ناامیدکننده یا طنزآمیز منجر می شود. زمینه و الهام. داستان «کفش های خوشبختی» تحت تأثیر باورهای فولکلور اروپایی دربارهٔ «چکمه های هفت فرسنگی» نوشته شده است؛ چکمه هایی که به دارنده شان قدرت سفر سریع و جادویی می دهند. آندرسن در این داستان، سبک روایی محاوره ای خود را توسعه می دهد و از طنز و استعاره برای نقد آرزوهای انسان و نارضایتی دائمی او استفاده می کند. این داستان همچنین با نگاهی انتقادی به ایدهٔ پیشرفت و نوستالژی برای گذشته می پردازد. خلاصه داستان. در یک مهمانی در کپنهاگ، مشاور عدالت، آقای کنپ، در گفتگوهایی که دربارهٔ دوران گذشته جریان دارد، ادعا می کند که دوران پادشاه هانس بسیار بهتر از زمان حال بوده ا
ست. در همین هنگام، دو پری – یکی نمایندهٔ شادی و دیگری نمایندهٔ اندوه – وارد می شوند و یکی از آن ها یک جفت کفش جادویی با خود دارد. این کفش ها قدرت دارند فرد را به هر زمان یا مکانی که بخواهد ببرند، ولی پری اندوه هشدار می دهد که نتیجهٔ این سفرها اغلب رضایت بخش نخواهد بود. مشاور عدالت. کنپ کفش ها را به اشتباه می پوشد و ناگهان خود را در دوران پادشاه هانس در سدهٔ پانزدهم می یابد. ابتدا فکر می کند شهر چراغ هایش خاموش شده یا خیابان ها گل آلود است، اما کم کم درمی یابد که واقعاً به گذشته منتقل شده است. او از نبود پل ها، تاکسی ها و روزنامه ها شکایت می کند و زبان مردم برایش غریبه است. سرانجام در یک میخانه از هوش می رود و زمانی که کفش ها از پایش بیرون کشیده می شوند، به زمان خود بازمی گردد و قدر دنیای مدرن را بیشتر می داند. نگهبان شب. نگهبانی شب گرد که کفش ها را پیدا کرده، آن ها را می پوشد و آرزو می کند که جای ستوانی باشد که در ساختمانی زندگی می کند. او بلافاصله جای ستوان قرار می گیرد و می فهمد که زندگی او هم خالی از مشکلات نیست. سپس آرزو می کند پرنده ای در ماه باشد و ناگهان خود را در سطح ماه می یابد. در ماه، موجوداتی عجیب
به او نگاه می کنند و دربارهٔ زمین صحبت می کنند. بدن بی جان نگهبان در خیابان پیدا می شود و زمانی که در بیمارستان کفش ها را از پایش درمی آورند، روحش به بدن بازمی گردد. دانشجوی جوان. دانشجوی جوانی در بیمارستان کفش ها را می پوشد و آرزو می کند بتواند از میان میله های دروازه فرار کند. سپس در تئاتر با نمایشنامه ای دربارهٔ عینک جادویی روبه رو می شود و آرزو می کند که چنین عینکی داشته باشد. او با عینک وارد قلب تماشاگران می شود و افکار پنهانی و خودخواهانهٔ آنان را می بیند. سپس آرزو می کند در حمام بخار روسی باشد و ناگهان با لباس کامل در آن جا ظاهر می شود. منشی اداره. منشی ساده ای به اشتباه کفش ها را می پوشد و در راه بازگشت به خانه، در فکر آرزوی زندگی شاعرانه می افتد. سپس شاعر می شود، و باز آرزو می کند پرنده ای باشد و ناگهان تبدیل به چکاوکی در قفس یک خانه می شود. سرانجام توسط گربه ای تهدید می شود و به خانهٔ خودش پرواز می کند، جایی که طلسم پایان می یابد. دانشجوی الهیات. در بخش پایانی، دانشجوی الهیات کفش ها را قرض می گیرد و آرزو می کند که در سوئیس و سپس ایتالیا باشد. او در مسیر خود با فقر، گرسنگی، پشه ها و ناراحتی های مختل
ف روبه رو می شود و سرانجام آرزو می کند که روحش پرواز کند و بدنش استراحت کند. بلافاصله می میرد و در قبر آرام می گیرد. اما پری اندوه کفش ها را از پایش درمی آورد و او را به زندگی بازمی گرداند. مضمون ها. آندرسن در این داستان مفاهیمی چون آرزوی ناپایدار انسان، نارضایتی ذاتی، طنز نسبت به جامعه و مدرنیته، و همچنین نقش خیال پردازی را بررسی می کند. هر کدام از شخصیت ها آرزویی دارند که آن را نشانهٔ خوشبختی می دانند، اما وقتی به آن دست می یابند، درمی یابند که شادکامی واقعی در همان زندگی روزمره شان بوده است. این افسانه به عنوان یکی از آثار پیچیده تر آندرسن، در لایه های مختلف روایتی و تماتیک قابل تفسیر است.
شاهزادهٔ شرور () یک قصه پریان نوشته هانس کریستین آندرسن است که نخستین بار در سال ۱۸۴۰ منتشر شد. این داستان دربارهٔ شاهزاده ای فاتح و مغرور است که قصد دارد خدا را شکست دهد، اما در نهایت دچار جنون می شود. این اثر از نظر سبک، رویکرد فناورانه ای دارد و از آن به عنوان اثری پیشرو در علمی-تخیلی نیز یاد شده است. داستان. روزی روزگاری شاهزاده ای مغرور و شرور بود که تنها هدفش این بود که تمام ملت های زمین را تسخیر کند و نامش در دل همهٔ مردم وحشت بیندازد. او با آتش و شمشیر به سرزمین ها یورش می برد. سربازانش محصولات کشاورزی را لگدمال می کردند و کلبه های روستاییان را آتش می زدند، به طوری که آتش شعله ور حتی برگ های درختان را می سوزاند و میوه ها بر شاخه های سوخته کباب می شدند. مادران بی پناه با کودکان برهنهٔ خود در میان دود و خرابی پنهان می شدند، اما سربازان بدون رحم آن ها را می یافتند. قدرت شاهزاده روز به روز بیشتر می شد. از شهرهای فتح شده، طلا و جواهرات فراوانی به پایتخت می برد و کاخ ها، معابد و طاق نصرت هایی باشکوه می ساخت. هر کس ثروت و شکوه او را می دید، می گفت: «چه شاهزادهٔ بزرگی!» اما هیچ کس به رنج مردم سرزمین های تسخیر
شده توجهی نمی کرد. او مجسمه های خود را در میدان ها و قصرها نصب کرد و حتی خواست تا آن ها را در کلیساها روی محراب ها قرار دهند. اما کشیشان گفتند: «تو بزرگ هستی، اما خدا بزرگ تر است. ما نمی توانیم چنین کنیم.» شاهزادهٔ مغرور گفت: «پس خدا را هم شکست خواهم داد!» و با این اندیشه، کشتی ای شگفت انگیز ساخت که در آسمان پرواز می کرد. بدنه اش رنگارنگ همچون دم طاووس بود و با هزاران لوله توپ تزئین شده بود. صدها عقاب نیرومند آن را به پرواز درمی آوردند. شاهزاده در مرکز کشتی می نشست و با فشار یک دکمه، هزار گلوله شلیک می شد. کشتی به سوی آسمان بالا رفت. زمین زیر پا کوچک و کوچک تر شد تا کاملاً از میان ابرها ناپدید گشت. خداوند یکی از فرشتگان خود را فرستاد. شاهزاده هزار گلوله به سوی او شلیک کرد، اما گلوله ها چون تگرگ از بال های درخشان فرشته بازگشتند. تنها یک قطره خون از بال فرشته چکید و بر کشتی افتاد. این قطره آن چنان سنگین بود که همچون هزار تُن سرب کشتی را به سوی زمین کشاند. عقاب ها بال هایشان شکست و شاهزاده نیمه جان در دل جنگلی تاریک سقوط کرد. او گفت: «من باید خدا را شکست دهم! این ارادهٔ من است!» و هفت سال دیگر وقت صرف ساخت کشتی
های نیرومندتر و ساخت سلاح هایی از برق و فولاد کرد تا دیوارهای بهشت را فرو ریزد. از سراسر جهان ارتشی گرد آورد که کیلومترها طول داشت. اما هنگامی که آمادهٔ حملهٔ دوباره شد، خداوند تنها یک دسته پشه فرستاد. پشه ها دور شاهزاده گرد آمدند و صورت و دستانش را گزیدند. او با خشم شمشیر کشید، اما نتوانست هیچ کدام را بزند. سپس فرمان داد با پارچه های گران قیمت او را بپوشانند تا پشه ها به او نرسند. اما یک پشه از لایه ها عبور کرد و گوش او را گزید. درد همچون آتش بود و سم به مغزش رسید. شاهزاده جامه ها را پاره کرد، برهنه شد و در برابر سربازانش دیوانه وار رقصید. سربازان، که برای فتح بهشت گرد آمده بودند، تنها توانستند به او بخندند، زیرا شاهزاده ای که قصد داشت خدا را شکست دهد، خود از یک پشه شکست خورد.
قرارداد فالکن هاگن در دوران سلطنت ناصرالدین شاه قاجار و در سال ۱۲۹۱ هجری قمری (۱۸۷۴ میلادی) از سوی دولت روسیه به ایران پیشنهاد شد. این قرارداد بخشی از تلاش های روسیه برای افزایش نفوذ خود در ایران و واکنشی به امتیاز لغو شدهٔ رویتر دانسته می شود. بر اساس مفاد این قرارداد پیشنهادی، دولت روسیه متعهد می شد خط آهنی از جلفا به تبریز احداث کند و در مقابل، دولت ایران موظف می شد سود سالیانه ۶٫۵ درصدی برای سرمایه گذار تضمین کند. گمرک ایران به عنوان وثیقه این قرارداد در نظر گرفته شده بود و همچنین، امتیاز بهره برداری از کلیه معادن در شعاع ۵۰ مایلی مسیر خط آهن به طرف روسی واگذار می شد. مدت اعتبار این قرارداد ۷۰ سال تعیین شده بود. در زمان ارائهٔ این پیشنهاد، میرزا حسین خان سپهسالار وزیر امور خارجه ایران بود. او که پیش تر در دوران صدارت عظمای خود، قرارداد رویتر را امضا کرده بود، این بار دو نماینده برای مذاکره تعیین کرد تا با طرح ایرادهای متعدد و طولانی کردن روند مذاکرات، طرف روسی را از پیگیری این قرارداد منصرف کنند. این تدبیر موفقیت آمیز بود و قرارداد فالکن هاگن هرگز به امضا نرسید.
همسفر () داستانی خیالی از هانس کریستیان آندرسن است که نخستین بار در سال ۱۸۳۵ منتشر شد. این داستان دربارهٔ پسر فقیری به نام جان است که پس از مرگ پدرش، با کمک همسفری جادویی موفق به ازدواج با شاهدختی زیبا می شود. داستان. جان، پسرکی فقیر، بر بالین پدر بیمارش نشسته بود که پدرش با لبخند و آخرین سخنانی مهربانانه درگذشت. جان که دیگر کسی را در دنیا نداشت، اشک ریزان شب را کنار پدر خوابید و در خواب، پدرش را شاد و سالم دید که او را به دختری زیبا با تاجی از طلا معرفی می کرد. پس از خاکسپاری پدر، جان تصمیم گرفت که مردی نیک باشد تا روزی پدرش را در بهشت ملاقات کند. او با پنجاه ریکسدالر و کمی پول خرد راهی سفر شد. پس از عبور از دشت ها، در کلیسایی کوچک برای استراحت توقف کرد. در شب، دو مرد را دید که قصد داشتند جسدی را از تابوت بیرون کشند چون مرده به آن ها بدهکار بود. جان، همهٔ دارایی اش را به آنان داد تا مرده را رها کنند. در مسیر سفر، با مردی ناشناس آشنا شد که پیشنهاد همراهی داد. این مرد، بسیار دانا و مهربان بود و بعدها بارها به جان کمک کرد. در جنگل، جان به پیرزنی کمک کرد و همسفرش با مرهمی جادویی پای شکستهٔ پیرزن را درمان کرد و د
ر ازای آن، سه جاروی ساخته شده از سرخس و بید گرفت. در مسافرخانه ای، نمایش عروسکی برگزار می شد. سگ قصابی، عروسک ملکه را شکست. همسفر جان، با همان مرهم، عروسک را درمان کرد و در عوض، شمشیری از صاحب نمایش گرفت. در ادامه، آنان با قوی سفید بزرگی روبه رو شدند که پس از آواز خواندن، مرد. همسفر، با شمشیرش بال های قو را برید و همراه خود برد. آنان به شهری رسیدند که شاهدختی زیبا ولی ظالم در آن زندگی می کرد. هر کس خواستگار او می شد باید سه حدس می زد؛ اگر نمی توانست، کشته می شد. جان، که شاهدخت را از خوابش به یاد داشت، عاشق او شد و تصمیم گرفت شانس خود را امتحان کند. شاه پیر، با دیدن اجساد شاهزادگان پیشین، جان را از خطر آگاه کرد اما او منصرف نشد. شب هنگام، همسفر جان، با استفاده از بال های قوی مرده و جاروها، مخفیانه شاهدخت را دنبال کرد. شاهدخت با بال هایی سیاه، به کوهی جادویی پرواز کرد. درون کوه، شاهزاده با جادوگری پیر دیدار کرد. جادوگر گفت که فردا در حدس اول، به کفشش فکر کند. همسفر همه را شنید و بازگشت. روز بعد، جان درست حدس زد: «کفش». شب دوم، همین ماجرا تکرار شد و این بار پاسخ «دستکش» بود. شب سوم، جادوگر به شاهدخت گفت: «فردا ب
ه سر من فکر کن.» همسفر، پس از شنیدن آن، هنگام بازگشت شاهدخت، سر جادوگر را برید و در دستمالی گذاشت. روز سوم، شاهدخت با جامه ای سیاه حاضر شد. جان، دستمال را باز کرد و سر جادوگر را نشان داد. همه شگفت زده شدند و شاهدخت تسلیم شد. قرار شد شب عروسی برگزار شود. اما هنوز جادوی سیاه در وجود شاهدخت بود. همسفر جان، سه پر از قو و قطراتی خاص به او داد و گفت: "شاهدخت را در آب بخوابان، و با سه بار فروبردن در آب، طلسمش را بشکن." جان چنین کرد. بار نخست، شاهدخت فریاد زد و به قویی سیاه بدل شد. بار دوم، قو سفید شد با حلقه ای سیاه دور گردن. بار سوم، دوباره به زیباترین دختر جهان تبدیل شد و از جان به خاطر رهایی اش سپاسگزاری کرد. صبح روز بعد، همسفر جان گفت که اکنون باید برود، چون دینی را ادا کرده است. او همان مرده ای بود که جان برایش همه چیز را فدا کرد تا در آرامش دفن شود. سپس ناپدید شد. جان و شاهدخت ازدواج کردند. شاه پیر، نوه هایش را روی زانوانش می نشاند و آنان با عصای سلطنتی بازی می کردند. و جان، پادشاه سراسر آن سرزمین شد.
سویسلاچ (, ) یا سویسلوچ () رودخانه ای در بلاروس است. این رود که شاخه ای در سمت راست رود بریزینا محسوب می شود، دارای طولی برابر با و حوضه آبریز به مساحت است. نام این رود از ریشه «-visl-» به معنای «جاری» گرفته شده که منشأ آن به زبان های هندواروپایی بازمی گردد (مقایسه کنید با ویستولا). رود سویسلاچ از مینسک، پایتخت بلاروس، عبور می کند. پیوند به بیرون. در حال تهیهٔ متن مقاله، کمی صبر کنید
لیوبوف دمیتریونا اوسوا ( که گاهی به صورت "Lyubov Demeetriyevna Oosava" نیز آوانگاری می شود) (۶ سپتامبر ۱۹۲۱ – ۲ ژانویه ۲۰۱۵) معمار روسی الاصل بلاروسی بود. پس از جنگ جهانی دوم، او و همسرش به مینسک نقل مکان کردند و در بازسازی شهر فعالیت داشتند. اوسوا در پروژه های متعددی از جمله مدارس، ساختمان های دولتی، پارک ها و مخازن آبی مشارکت داشت. در سال ۱۹۸۹، نام او در کتاب افتخار مؤسسه پروژه سازی مینسک ثبت شد. زندگی نامه. اوسوا در ۶ سپتامبر ۱۹۲۱ در ایرکوتسک، روسیه به دنیا آمد. در سن نه سالگی، خانواده اش به مسکو نقل مکان کردند، جایی که او دبیرستان را به پایان رساند و سپس وارد مؤسسه معماری مسکو شد. در سال ۱۹۴۱، این مدرسه به یک مرکز پردازش جنگی تبدیل شد و دانشجویان موظف شدند بمب های انهدامی را برای استفاده علیه تانک های آلمانی بسته بندی و آماده کنند. هم زمان، اوسوا در دوره های پرستاری شرکت کرد تا بتواند به مجروحان جنگی کمک کند. در اکتبر ۱۹۴۲، تصمیم گرفته شد که دانشجویان به تاشکند، ازبکستان منتقل شوند. آن ها تنها مجاز به حمل وسایلی بودند که بتوانند با خود ببرند و در واگن های باری سفر کردند، در حالی که اساتید در قسمت مسافری ق
طارها بودند. این سفر بیش از یک ماه به طول انجامید تا دانشجویان به مؤسسه تاشکند برسند، جایی که شب ها زیر میزهایی می خوابیدند که روزها روی آن ها مطالعه می کردند. چهار روز در هفته موظف به مطالعه معماری بودند و سه روز دیگر در یک کارخانه مهمات کار می کردند. در پایان سال، اوسوا برای یک سفر مطالعاتی به منظور اندازه گیری بناهای تاریخی در بخارا انتخاب شد و بعدها سفر دیگری به سمرقند داشت، جایی که با همسر آینده اش، واسیلی گراشچنکو، آشنا شد. پس از نبرد استالینگراد، هنگامی که پیروزی بر آلمان نازی تقریباً قطعی بود، دانشجویان شروع به بازگشت به خانه های خود کردند. اوسوا در بهار ۱۹۴۴ بازگشت، ازدواج کرد و همراه با همسرش در خوابگاه مؤسسه اقامت گزید. او در سال ۱۹۴۷ با درجه ممتاز در رشته معماری فارغ التحصیل شد و به سرعت به مینسک، بلاروس نقل مکان کرد، جایی که همسرش مشغول به کار بود. دو روز پس از ورود، اوسوا در کارگاه یوری یگوروف که بعدها به مؤسسه پروژه سازی مینسک تبدیل شد، مشغول به کار شد و همراه با دیگر معماران، بازسازی شهر مینسک را آغاز کرد. نخستین پروژه او، دبیرستان شماره ۴۲ در خیابانی بود که امروزه به نام خیابان کومسومولسکایا
شناخته می شود. پس از آن، در بازسازی ساختمان انجمن ناشنوایان بلاروس و ساختمان آرشیو دولتی در خیابان دولگوبردسکایا مشارکت داشت. او اغلب با الکساندر واینوف () همکاری می کرد و با یکدیگر در پروژه هایی همچون تئاتر جوانان مینسک، کاخ پیشگامان و ساختمان کمیته منطقه ای حزب کمونیست بلاروس (که اکنون ساختمان دبیرخانه اجرایی اتحادیه کشورهای مستقل همسود است) مشارکت داشتند. او همچنین همراه با ل. ریمینسکی به بازسازی ساختمان های مؤسسه پلی تکنیک بلاروس پرداخت. اوسوا چه به تنهایی و چه در پروژه های مشترک، خانه ها، مدارس و کودکستان های متعددی ساخت. او در طراحی پارک پیروزی (پارکی در مینسک) در کنار اپرا و باله ملی بلاروس و بازسازی پارک کودکان مرکزی ماکسیم گورکی مشارکت داشت. در دهه ۱۹۷۰، به عنوان بخشی از تلاش های شهری برای حل مشکل سیلاب های شهر، اوسوا روی پروژه های مخزن آبی «دروزدی» و مخزن آبی «کری نیتسا» در امتداد رود سویسلاچ، بزرگ ترین مخزن آبی بلاروس معروف به مخزن آبی «زاسلاوسکویه» و همچنین طرح فضای سبز و آبی در حومه مینسک کار کرد. در سال ۱۹۸۹، نام اوسوا در کتاب افتخار مؤسسه پروژه سازی مینسک ثبت شد و او پس از ۴۳ سال خدمت در سال ۱۹
۹۰ بازنشسته شد.
جورجیا لوئیز هریس براون (۱۲ ژوئن ۱۹۱۸ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۹) به عنوان دومین زن آفریقایی آمریکایی شناخته می شود که در ایالات متحده مجوز معماری دریافت کرده است. او همچنین نخستین زن سیاه پوستی بود که مدرک معماری را از دانشگاه کانزاس دریافت کرد. او تنها عضو سیاه پوست شاخه شیکاگو از آلفا آلفا گاما (انجمن زنان معمار و متخصصان وابسته) نیز بود. اوایل زندگی و تحصیلات. براون در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۸ در توپیکا، کانزاس از کارل کالینز و جورجیا واتکینز زاده شد و فرزند میانی از پنج فرزند خانواده بود. پدرش کارمند بخش حمل ونقل بود و مادرش به عنوان معلم مدرسه فعالیت می کرد و همچنین در زمینه موسیقی کلاسیک تحصیل کرده بود. براون از سنین پایین استعداد هنری و مکانیکی از خود نشان داد: او با برادر بزرگ ترش روی خودروها و تجهیزات کشاورزی کار می کرد و به نقاشی علاقه داشت. او در دبیرستان سیمان تحصیل کرد و در سال های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ در دانشگاه واشبرن حضور داشت. در سال ۱۹۳۸، به شیکاگو نقل مکان کرد و در کلاس های مؤسسه فناوری آرمر (که بعدها به مؤسسه فناوری ایلینوی تغییر نام داد) ثبت نام کرد و زیر نظر میس فن در روهه تحصیل کرد. از سال ۱۹۴۰، در دانشگاه کانزاس م
شغول به تحصیل شد و در سال ۱۹۴۴ مدرک معماری خود را دریافت کرد و نخستین زن سیاه پوستی شد که از این دانشگاه فارغ التحصیل می شود. در سال ۱۹۴۱، با جیمز اِی. براون ازدواج کرد؛ اما در سال ۱۹۵۲ از او جدا شد. حرفه. براون از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۹ در شیکاگو برای کنت رودریک اونیل کار کرد. او در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۹ مجوز معماری دریافت کرد و در همان سال به عنوان معمار و مهندس در شرکت «فرانک جی. کورناکر و همکاران» مشغول به کار شد، در حالی که در آن زمان دو فرزند داشت. او مسئول محاسبات سازه ای آپارتمان های شماره ۸۶۰ در لیک شور درایو، شیکاگو بود. در دوران فعالیتش در شرکت کورناکر که تنها ۸ کارمند داشت، در کلاس های مهندسی عمران شبانه شرکت می کرد و همزمان مشاغل جانبی نیز داشت. براون تا سال ۱۹۵۳ در شیکاگو کار کرد و سپس به برزیل رفت. یکی از دلایل ترک ایالات متحده توسط او این بود که «فرصت های پیشرفت به دلیل نژادش محدود بود» و معتقد بود که در برزیل موانع نژادی کمتری برای موفقیتش وجود دارد. براون با مطالعه همراه با یکی از دوستانش زبان پرتغالی را آموخت و در سال ۱۹۵۴ به طور دائم به سائو پائولو نقل مکان کرد. در بخشی از سال ۱۹۵۴، او برای چارلز باسورث
کار کرد اما بعداً شرکت طراحی داخلی خود را با نام «اسکاندیا ال تی دی ای» تأسیس کرد. در برزیل، براون در چندین پروژه و ساختمان مهم مشارکت داشت. او مدیر پروژه و طراح یک مجتمع بزرگ در اوساسکو بود و بعدها پروژه ای دیگر متعلق به شرکت داروسازی فایزر را در "گوارولوس" مدیریت کرد. او همچنین یک کارخانه جیپ در سائو برناردو و یک مرکز حمل ونقل برای زیمنس طراحی کرد. علاوه بر این، او طراحی فرودگاهی برای کروپ را نیز بر عهده داشت. یکی از مهم ترین پروژه های او طراحی کارخانه فیلم سازی «کداک برزیلیرا کومرسیو» با مساحت ۳۷۶٬۷۴۰ فوت مربع در سائو ژوزه دوس کامپوس بود. او همچنین بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۵ بیش از دوازده خانه شخصی برای ثروتمندان برزیلی طراحی کرد. در سال ۱۹۹۵، براون به واشینگتن، دی.سی. نقل مکان کرد، جایی که بازنشسته شد و سال های باقی مانده عمرش را به عنوان مربی داوطلب جوانان در کلیسای اسقفی سنت لوک گذراند. پس از جراحی سرطان در سال ۱۹۹۹، او به طور غیرمنتظره ای به کما رفت و پس از دو هفته درگذشت.
آرشاک میکائیلی خاچی اف (خاچیکیان) (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک انقلابی و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۲۱ تا تاریخ ۱۹۲۳ سمت وزیر کار و امور اجتماعی ارمنستان شوروی را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۸۹۷ در باکو به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۵ در سن ۶۰ سالگی در تفلیس درگذشت.
خورن گریگوری هوسپیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک، و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ تا تاریخ سمت وزیر کار و امور اجتماعی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۸۹۲ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۷ در سن ۴۵ سالگی درگذشت.
زوراپت قوکاسی گالستیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۳۸ تا تاریخ ۱۹۵۲ سمت وزیر کار و امور اجتماعی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۹۰۲ در روستای بوراستان به دنیا آمد . تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
لوون مخیتاری ملکونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۶۱ تا تاریخ ۱۹۷۴ سمت وزیر کار و امور اجتماعی ارمنستان شوروی را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۹۰۴ به دنیا آمد . وی در ۲۵ آوریل ۱۹۹۳ در سن ۸۹ سالگی در ایروان درگذشت.
روبن استپانی گالستیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۷۴ تا تاریخ ۱۹۸۵ سمت وزیر کار و امور اجتماعی ارمنستان شوروی را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۹ آوریل ۱۹۱۸ در روستای ساناهین به دنیا آمد . تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
گودبراند در دامنه تپه یک داستان عامیانه نروژی است که درباره یافتن خوبی در هر موقعیتی است. این داستان در مجموعه های مختلفی از جمله "افسانه های محبوب جهان" (۱۹۸۲) گنجانده شده و نمونه ای از خوش بینی، دید مثبت به زندگی و رضایت در ازدواج شمرده می شود. مضامین خوش بینی، نگاه به جنبه های مثبت و خوشبختی زناشویی به این داستان نسبت داده می شود. «آنچه پیرمرد انجام می دهد همیشه درست است» اثر هانس کریستین اندرسن اقتباس دیگری از این داستان است. داستان. گودبراند و همسرش در خانه ای واقع در دامنهٔ تپه زندگی می کنند. آن ها رابطه ای بسیار خوب با هم دارند و دو گاو نگهداری می کنند. روزی تصمیم می گیرند یکی از گاوها را برای فروش به شهر ببرند. گودبراند به شهر می رود، اما موفق به فروش گاو نمی شود. با این حال ناامید نمی شود، چون معتقد است همچنان وضعش مثل قبل است. در راه بازگشت، با مردی روبه رو می شود که اسبی دارد. گودبراند گاو را با اسب عوض می کند. سپس با مردی برخورد می کند که خوک دارد، و اسب را با خوک مبادله می کند. در ادامه، خوک را با یک بز، بز را با یک گوسفند، گوسفند را با یک غاز، و غاز را با یک خروس معاوضه می کند. سرانجام، گودبراند
که گرسنه است، خروس را می فروشد تا غذایی تهیه کند، و به این ترتیب، بدون هیچ دارایی به خانه بازمی گردد. او شب را در خانهٔ همسایه می گذراند و داستان سفر خود را برای او تعریف می کند. همسایه می گوید که اگر جای او بود، از ترس خشم همسرش جرئت بازگشت نداشت. گودبراند پاسخ می دهد که همسرش تصمیم هایش را درک می کند و از او حمایت خواهد کرد. او با همسایه اش شرط می بندد که همسرش از او ناراحت نخواهد شد و در صورت درست بودن حرفش، ۱۰۰ تالر ببرد. فردای آن روز، گودبراند به خانه می رود و همسایه پشت در پنهان می شود. گودبراند با شادی به استقبال همسرش می رود و تمام مبادلات خود را تعریف می کند. همسرش پس از هر مرحله از ماجرا، نکته ای مثبت می گوید: «چه خوب که گاو را با اسب عوض کردی، چون در شهرها از اسب بیشتر استفاده می شود... خوک هم بهتر از اسب است چون گوشتش خوشمزه تر است... بز شیر می دهد... گوسفند هم پشم دارد... غاز پرش زیباست... و خروس هم صدای خوبی دارد. اما اگر گرسنه بودی، خروس را فروختی و غذا خریدی؛ خدا را شکر که به سلامت برگشتی. من از هیچ کدامشان نمی خواهم؛ فقط تو را می خواهم.» در پایان، همسایه از پشت در بیرون می آید، باخنده شرط را