Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وزی هوایی دیگر به دست آورد. در ماه اوت، او در روزهای سوم و هشتم موفق به ثبت دو پیروزی دیگر شد، هرچند نخستین ادعای او دربارهٔ سرنگونی یک بالون دیده بانی تأیید نشد. در همان روز هشتم اوت ۱۹۱۷، باراکینی در جریان نبردی هوایی به شدت از ناحیه فک چپ مجروح شد—جراحتی که او را به مدت نه ماه از میدان نبرد دور نگه داشت و روند صعودی موفقیت هایش را برای مدتی متوقف کرد. این آسیب جدی، نقطه ای تلخ در زندگی نظامی او بود، اما بازگشتش پس از بهبودی، بار دیگر توانایی و اراده اش را به نمایش گذاشت. پس از بازگشت، او دوباره در ۳ آوریل ۱۹۱۸ یک برد تأیید نشده روی یک بالن داشت. سپس به "۸۱a Squadriglia" منتقل شد. او چهار برد تأیید شده و چهار برد تأیید نشده برای ماه مه داشت. باراکینی آخرین ماه نبردهای هوایی خود را با دو پیروزی در روز ۱۵ ژوئن آغاز کرد، هرچند سومین ادعای او در همان روز تأیید نشد. در روز ۱۸ ژوئن، بار دیگر تلاش او برای سرنگونی یک بالون دیده بانی بدون تأیید باقی ماند. اما در روز ۲۱ ژوئن، سرانجام موفق شد یک بالون را ساقط کند و نوزدهمین پیروزی تأییدشده خود را ثبت نماید. او در روزهای ۲۲ و ۲۵ ژوئن نیز موفق به کسب دو پیروزی دیگر شد،
و مجموع دستاوردهایش را به ۲۱ پیروزی تأییدشده و ۹ مورد تأییدنشده رساند. با این حال، در همان روز ۲۵ ژوئن، باراکینی بار دیگر به شدت مجروح شد—این بار بر اثر آتش مسلسل دشمن که هواپیمای او را سرنگون کرد. این حادثه، پایان تلخی بر دوره ای درخشان از دلاوری های هوایی او بود. زندگی پس از جنگ. او از جنگ جان سالم به در برد و در سال ۱۹۲۱ پرواز را کنار گذاشت. او به اختراع وسایلی روی آورد که برای خلبانان مفید بود. اولین اختراع او یک دستگاه سیگنالینگ برای برقراری ارتباط با هواپیماها بود که توسط خلبانان ایتالیایی به کار گرفته شد. سپس او شروع به توسعه یک مخلوط انفجاری در آزمایشگاه کرد. این مخلوط به طور تصادفی مشتعل شد و او را در ۲۹ ژوئیه ۱۹۲۸ به شدت سوزاند. او مدت کوتاهی در بیمارستان بستری بود تا اینکه در ۱۸ اوت ۱۹۲۸ درگذشت.
آلبرتو چاراملا (متولد ۱۹۴۷) یک مهندس کامپیوتر و دانشمند ایتالیایی است. او به خاطر مشارکت های گسترده و پیشگامانه اش در زمینه فناوری های گفتار و پردازش زبان طبیعی کاربردی، که بیشتر آنها در CSELT و Loquendo انجام شده است، با ۴۰ مقاله و چهار اختراع ثبت شده، شناخته می شود. زندگی نامه. چاراملا مدرک Laurea در مهندسی الکترونیک و Post-Laurea را در سال ۱۹۶۹ از دانشگاه دانشگاه ساپینزای رم در رم به سرپرستی پروفسور آنتونیو روبرتی به عنوان استاد راهنما دریافت کرد. سپس، به عنوان مهندس محقق به CSELT پیوست. در سال ۱۹۷۵، او در CSELT یکی از اولین دستگاه های خودراه انداز مستقل از معماری را به ثبت رساند که به اولین سوئیچ تلفن الکترونیکی ایتالیایی و پیشرفته ترین پروژه به زبان ایتالیایی در دهه هفتاد اجازه می داد در صورت خرابی، با فشار دادن یک دکمه از حافظه ROM راه اندازی شود. در دهه ۱۹۸۰، چیاراملا در چند پروژه اروپایی پیشگامانه مشارکت داشت که در زمینه شناسایی گفتار و سامانه های گفت وگومحور برای زبان های مختلف اروپایی، از جمله زبان ایتالیایی، فعالیت می کردند. در جریان این پروژه ها، او روشی نوآورانه برای ارزیابی کیفیت سامانه های گفت
وگو پیشنهاد داد: مقایسه معنایی پاسخ ها به جای صرفاً بررسی ساختار یا صحت نحوی آن ها. این رویکرد، گامی مهم در سنجش هوشمندی و کارآمدی سامانه های زبانی بود و به ویژه در طراحی سیستم هایی با قابلیت تعامل طبیعی تر با انسان، تأثیرگذار شد. در سال ۱۹۸۳ او یکی از اولین اختراعات بین المللی در زمینه تشخیص گوینده را به ثبت رساند، یک زمینه تحقیقاتی جدید در آن زمان که به صورت تجاری در یک نرم افزار تشخیص گفتار تحت لیسانس CSELT به کار گرفته شد. در سال ۱۹۹۰، او یکی از نخستین پتنت های بین المللی در زمینه سامانه بازشناسی گفتار "بلادرنگ" را به صورت مشترک ثبت کرد—سامانه ای که در قالب یک "ریزپردازنده" طراحی شده بود و قابلیت استفاده در شرکت های مخابراتی را داشت. این ریزپردازنده با نام "RIPAC" شناخته می شد، که مخفف عبارت ایتالیایی "Riconoscitore di Parlato Connesso" است، به معنای «شناسایی کننده گفتار پیوسته» —همان گونه که در شرح پتنت نیز آمده است. این نوآوری، گامی مهم در مسیر تلفیق فناوری شناسایی گفتار با سخت افزارهای کاربردی بود، و نشان دهنده تلاش برای ایجاد سامانه هایی با قابلیت پردازش زبانی در زمان واقعی، در بسترهای صنعتی و مخابرات
ی. در دهه ۱۹۸۰، چیاراملا در پروژه های پیشگامانه ای در سطح اروپا مشارکت داشت که هدف آن ها توسعه سامانه های شناسایی گفتار و گفت وگو در زبان های مختلف اروپایی، از جمله زبان ایتالیایی، بود. در جریان این فعالیت ها، او روشی نوین برای ارزیابی کیفیت سامانه های گفت وگومحور پیشنهاد داد که بر پایه مقایسه معنایی پاسخ ها بنا شده بود، نه صرفاً بررسی ساختار نحوی یا شباهت های سطحی. این رویکرد، گامی مهم در سنجش هوشمندی و کارآمدی سامانه های زبانی به شمار می رفت و به ویژه در طراحی سیستم هایی با تعامل طبیعی تر با انسان، تأثیرگذار شد. در سال ۱۳۶۹ خورشیدی، او به همراه گروهی از همکاران خود، یکی از نخستین اختراعات بین المللی را در زمینه سامانه های شناسایی گفتار بلادرنگ ثبت کرد. این سامانه در قالب یک ریزپردازنده طراحی شده بود که قابلیت استفاده در زیرساخت های مخابراتی را داشت. این ریزپردازنده، با هدف شناسایی گفتار پیوسته طراحی شده بود و در شرح اختراع، به عنوان ابزاری برای پردازش صوتی در زمان واقعی معرفی شده بود. این نوآوری، گامی مهم در مسیر تلفیق فناوری شناسایی گفتار با سخت افزارهای صنعتی و مخابراتی به شمار می رفت. در ادامه، پژوهش های
گسترده ای بر پایه مدل های آماری پیشرفته انجام شد که در آن ها از واژگان کوچک و بزرگ بهره گرفته می شد و این روش ها در موارد متعددی به کار رفتند—از جمله شناسایی صدای کودکان و هدایت مرورگرهای اینترنتی از طریق فرمان صوتی. این کاربردها نشان دهنده انعطاف پذیری و قدرت مدل های آماری در تطبیق با تنوع زبانی، تفاوت های آوایی، و شرایط محیطی بودند. در سال ۲۰۰۱، گروه فناوری صوتی CSELT به شرکت لوکندو تبدیل شد و آلبرتو چیاراتلا به سمت سرپرست بخش هوش رقابتی این شرکت منصوب گردید. این تغییر سازمانی نه تنها بازتاب دهندهٔ توسعه و تمرکز جدید شرکت بر فناوری های صوتی و گفتار بود، بلکه موقعیتی کلیدی برای چیاراتلا فراهم کرد تا با تحلیل رقبا و ارزیابی بازار، استراتژی های توسعه و نوآوری شرکت را هدایت کند. در سال ۱۳۸۴ خورشیدی، چیاراملا شرکت نوآورانه ای را در حوزه تحلیل رقابتی کسب وکار بنیان گذاری کرد که در مرکز رشد دانشگاه پلی تکنیک تورین مستقر بود. این شرکت با تمرکز بر پردازش هوشمند اطلاعات و تحلیل های راهبردی، به ویژه در زمینه فناوری های زبانی کاربردی، فعالیت خود را آغاز کرد و به تدریج به یکی از بازیگران تخصصی در این حوزه بدل شد. در چا
رچوب همین شرکت، چیاراملا پژوهش های خود را در زمینه فناوری های زبانی ادامه داد و در سال ۱۳۸۹، مقاله ای مشترک منتشر کرد که دیدگاه او را دربارهٔ کاربرد فناوری های معنایی نوظهور در تحلیل پتنت ها تشریح می کرد. این مقاله به سرعت در حوزه اطلاع رسانی پتنت ها مورد توجه قرار گرفت و به عنوان یکی از منابع مرجع در تحلیل معنایی اسناد ثبت اختراع شناخته شد. او همچنین در پروژه ای اروپایی با تمرکز بر خلاصه سازی پتنت ها مشارکت داشت—پروژه ای که با هدف بهینه سازی دسترسی و درک اطلاعات فنی در اسناد ثبت اختراع طراحی شده بود. این فعالیت ها نشان دهنده پیوند میان دانش زبانی، تحلیل داده های پیچیده، و کاربردهای صنعتی در سطح بین المللی هستند.
اولین ایده حقوق اداری دیجیتال در سال ۱۹۷۸ در ایتالیا توسط جیووانی دونی مطرح شد و در سال ۱۹۹۱ با نام اداره از راه دور توسعه یافت. در بحث مدیریت عمومی در مورد مدیریت عمومی جدید (NPM)، مفهوم حکمرانی عصر دیجیتال (یا DEG) توسط پاتریک دانلیوی، هلن مارگتس و نویسندگان همکارشان به عنوان جایگزین NPM از حدود سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ مطرح شده است DEG سه عنصر کلیدی دارد: ادغام مجدد (بازگرداندن مسائل به کنترل دولت، مانند امنیت فرودگاه های ایالات متحده پس از ۱۱ سپتامبر)؛ کل گرایی مبتنی بر نیازها (سازماندهی مجدد دولت حول گروه های مشتری متمایز)؛ و دیجیتالی شدن (بهره گیری کامل از پتانسیل ذخیره سازی دیجیتال و ارتباطات اینترنتی برای تغییر حکمرانی). حکمرانی عصر دیجیتال نشان می دهد که سازمان های بخش دولتی با چالش های جدید و فناوری های اطلاعاتی و سیستم های اطلاعاتی که به سرعت در حال تغییر هستند، روبرو هستند. از زمان فراگیر شدن این نظریه، کاربردهای عملی آن در قالب پژوهش های تجربی گسترش یافته است. یکی از نمونه های برجسته، مطالعه موردی انجام شده بر اداره اطلاعات کشور برونئی است. این بررسی نشان داد که بهره گیری مؤثر از فناوری های نوین در فراین
د حکمرانی دیجیتال می تواند منافع قابل توجهی به همراه داشته باشد—از جمله افزایش بهره وری، بهبود دسترسی عمومی به خدمات، و تقویت شفافیت نهادی. در این مطالعه، تأکید شد که «سودهای دیجیتال» نه صرفاً در سطح فنی، بلکه در تحول ساختارهای اداری و ارتباطی نیز قابل دستیابی اند، به شرط آن که فناوری با نیازهای واقعی و ظرفیت های اجرایی هماهنگ شود. این یافته ها، نقش کلیدی طراحی هوشمندانه و اجرای دقیق در موفقیت حکمرانی دیجیتال را برجسته می سازند. رویکردهای مدیریتی برای حکمرانی عصر دیجیتال. برای دستیابی به حکمرانی بهتر از طریق فناوری های ارتباطی و اطلاعاتی، سازمان های دولتی نمی توانند به روش های سنتی خود تکیه کنند. خدمات عمومی سنتی اغلب پراکنده، تکراری و فاقد انسجام در میان نهادهای مختلف دولتی هستند. این پراکندگی، همراه با مدیریت جزیره ای، موجب شکل گیری دفاتر دولتی منفردی می شود که در ایجاد ارزش های عمومی کارایی لازم را ندارند. در چنین شرایطی، تغییر جهت به سوی رویکردهای نوآورانه امری ضروری است. صرفاً به کارگیری ابزارهای فناورانه، بدون تحول در شیوه های مدیریتی، نمی تواند به بهبود واقعی در عملکرد دولت منجر شود. برای ارتقای کیفیت
حکمرانی، باید از الگوهای مدیریتی سنتی فاصله گرفت و به سوی شیوه هایی حرکت کرد که بر همکاری بین نهادی، یکپارچگی خدمات، و پاسخ گویی مؤثر به نیازهای شهروندان مبتنی باشند. این تحول نه تنها به بهره برداری بهتر از فناوری منجر می شود، بلکه زمینه ساز بازآفرینی اعتماد عمومی و افزایش کارآمدی دولت خواهد بود. مدیریت مشارکتی. یکی از رویکردهای نوین در مدیریت اجرای سیاست های آینده، بهره گیری از شیوه ای مشارکتی و هم افزا است که به توسعه خدمات عمومی پیش دستانه منجر می شود. این نوع خدمات، نیاز به اقدام مستقیم از سوی شهروندان یا کسب وکارها را به حداقل می رساند و سردرگمی و بار اداری را از دوش آنان برمی دارد؛ به گونه ای که افراد می توانند خدمات مورد نیاز خود را بدون مواجهه با پیچیدگی های بوروکراتیک دریافت کنند. این مسیر تازه، از یک سو مستلزم دگرگونی عمیق در شیوه های اجرایی دولت است، و از سوی دیگر، خدمات نوین مانند دستیارهای خودکار ممکن است به نهادهای ثالثی وابسته باشند که از اطلاعات دولتی بهره می گیرند. این جابه جایی از خدمات دولتی مستقیم به سوی خدمات مبتنی بر واسطه ها، رویکردی متمایز به شمار می رود و مدیریت عمومی را ناگزیر می ساز
د بخشی از کنترل خود را واگذار کند—از طریق شکل دهی به شبکه هایی از دانش سیاست گذاری و منابع مشترک. این تحول، نه تنها در سطح فنی بلکه در ساختارهای نهادی و روابط قدرت نیز بازتاب می یابد. حکمرانی مسئله محور. رویکردی دیگر در مسیر تحول حکمرانی، به دگرگونی در شیوه تفکر مدیریتی اشاره دارد. در این چارچوب، مدیریت باید از الگوی خدمات محور سنتی فاصله بگیرد و به سوی حکمرانی مسئله محور حرکت کند—رویکردی که طراحی و اجرای سیاست ها را بر پایه ماهیت واقعی مسائل عمومی بنا می گذارد و سازمان ها را به تطبیق ساختار و عملکرد خود با نیازهای ملموس جامعه و چالش های پیش رو وامی دارد. این تحول ذهنی، زمینه ساز شیوه ای جامع تر و کارآمدتر برای پاسخ گویی به نیازهای شهروندان و انطباق با پیشرفت های فناورانه آینده خواهد بود. در عصر دیجیتال، چالش های مدیریتی تنها به ابزارهای فناورانه محدود نمی شوند، بلکه شامل هماهنگ سازی مدل های کاری چابک، کاربرمحور و مبتنی بر تحویل سریع خدمات با الزامات سخت گیرانه پاسخ گویی سلسله مراتبی نیز هستند. در چنین شرایطی، سازمان های دولتی نیازمند دگرگونی بنیادی در فرهنگ انعطاف ناپذیر بوروکراتیک خود هستند. یکی از راهکارها
ی عملی در این مسیر، تشکیل تیم های چندوظیفه ای با تمرکز بر حل مسائل مشخص است. تیم هایی که با عبور از مرزهای نهادی، به صورت هم افزا و مسئله محور عمل می کنند و ظرفیت پاسخ گویی دولت را در برابر پیچیدگی های اجتماعی و فناورانه ارتقا می بخشند.
حرف بی عمل () یک درام تلویزیونی بریتانیایی است که زندگی گروهی از زنان لزبین ساکن گلاسگو، اسکاتلند را به تصویر می کشد. تولید این مجموعه، با بازی لورا فریزر، روتا گدمینتاس و فیونا باتن، در تابستان ۲۰۰۹ در گلاسگو آغاز شد. این سریال نخستین بار در تاریخ ۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ از شبکه بی بی سی سه پخش شد. ساخت فصل دوم در اواخر سال ۲۰۱۰ تأیید شد و فیلم برداری آن از ۳۰ مه ۲۰۱۱ آغاز شد. فصل دوم از ۲۰ آوریل ۲۰۱۲ از بی بی سی سه پخش شد. در ژانویه ۲۰۱۳، خالق مجموعه، هریت براون، اعلام کرد که شبکه بی بی سی سه سریال را بدون ارائه هیچ توضیحی لغو کرده است.
فیونا باتن () بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مرگ در بهشت"، "بازرس فویل"، "دربه درها"، "حرف بی عمل"، "آدمکشان میدسامر" و "اهمیت جدی بودن" اشاره نمود.
شورش زندان آتیکا در ایالت نیویورک از ۹ تا ۱۳ سپتامبر ۱۹۷۱ رخ داد. حدود ۱٬۲۸۱ زندانی کنترل بخشی از زندان را به دست آوردند و ۴۲ نفر از کارکنان را گروگان گرفتند. این واقعه پس از چهار روز مذاکره با یورش نیروهای پلیس ایالتی و مأموران اصلاح و تربیت پایان یافت و به مرگ ۴۳ نفر انجامید: ۲۹ زندانی و ۱۰ گروگان در روز یورش کشته شدند؛ بررسی های پزشکی بعدی نشان داد تقریباً همهٔ قربانیان روز یورش با تیراندازی نیروهای دولتی جان باختند. زمینه و علل. شرایط زندان آتیکا پیش از شورش به شدت نامطلوب بود: ازدحام (۲٬۲۵۰ زندانی در فضایی طراحی شده برای حدود ۱٬۶۰۰ نفر)، محدودیت های شدید در نامه نگاری و مطالعه، دسترسی ناکافی به مراقبت های پزشکی، تبعیض نژادی و نابرابری در نظام عفو مشروط. ترکیب جمعیتی زندان عمدتاً سیاه پوست و لاتین تبار بود در حالی که همهٔ نگهبانان سفیدپوست بودند؛ این تضادها و نابرابری ها به تنش های فزاینده انجامید. آغاز شورش و تسخیر محوطه. جرقهٔ شورش پس از درگیری کوچکی در ۸ سپتامبر زده شد و صبح ۹ سپتامبر زندانیان با حمله به مرکز کنترل، بخشی از زندان را گرفتند؛ یک نگهبان (ویلیام کویین) در جریان تسخیر دچار آسیب مرگبار شد و
دو روز بعد درگذشت. حدود ۱٬۳۰۰ زندانی در حیاط D تجمع کردند و گروگان ها را به آنجا آوردند. زندانیان به سرعت کمیتهٔ امنیت و هیئت مذاکره تشکیل دادند تا نظم را حفظ کرده و با مسئولان گفت وگو کنند. مطالبات و روند مذاکره. زندانیان بیانیه ای با ۲۸ مطالبه ارائه کردند که محور مذاکرات شد؛ کمیسر ادارهٔ اصلاحات نیویورک (راسل اوزوالد) با بسیاری از مطالبات موافقت کرد اما دو خواستهٔ کلیدی—اعطای عفو کامل و برکناری رئیس زندان—پذیرفته نشد. هیئت «ناظران» شامل رهبران مدنی، وکلا و روزنامه نگاران وارد زندان شد و نقش میانجی را ایفا کرد، اما بی اعتمادی و سوءتفاهم ها روند را فرساینده کرد. بن بست، عدم حضور فرماندار و یورش نهایی. با تشدید بن بست، گروگان ها، نمایندگان زندانیان و ناظران از فرماندار نلسون راکفلر خواستند شخصاً به زندان بیاید؛ او امتناع کرد. در صبح ۱۳ سپتامبر، پس از اولتیماتوم ناموفق برای آزادی گروگان ها، بالگردها گاز اشک آور پخش کردند و نیروها نزدیک به ۲٬۰۰۰ گلوله شلیک کردند تا محوطه را بازپس گیری کنند. نتیجهٔ یورش، کشته شدن ۲۹ زندانی و ۱۰ گروگان در همان روز بود؛ کمی بعد پزشک قانونی ایالت تأیید کرد که گروگان ها با گلولهٔ نیر
وهای دولتی کشته شده اند و گزارش های اولیهٔ «بریدن گلو» نادرست بوده است. تلفات و حقیقت یابی پزشکی. از ۴۳ مرگ مرتبط با واقعه، چهار مورد به دست زندانیان رخ داد (از جمله نگهبان کویین که پیش تر آسیب دیده بود)؛ تقریباً تمام مرگ های روز یورش ناشی از تیراندازی نیروهای پلیس و مأموران اصلاح و تربیت بود. این نتیجه گیری توسط آزمایش های پزشکی قانونی و گزارش های رسمی تأیید شد و روایت های اولیهٔ مقصر دانستن زندانیان را نقض کرد. پیامدهای حقوقی و کمیسیون مک کی. پس از واقعه، راکفلر کمیسیون ویژهٔ ایالتی برپایهٔ «قانون مورلند» تشکیل داد که به ریاست رابرت مک کی (Dean مدرسهٔ حقوق NYU) رویداد را بررسی کرد. گزارش کمیسیون در ۱۳ سپتامبر ۱۹۷۲ منتشر شد و یورش را به عنوان «خونین ترین مواجههٔ یک روزه میان آمریکایی ها از زمان جنگ داخلی (جز کشتارهای سرخپوستان در قرن نوزدهم)» توصیف کرد؛ گزارش از برنامه ریزی ضعیف و توسل سریع به زور انتقاد کرد و اعلام نمود فرماندار نباید بدون حضور در صحنه دستور یورش می داد. به موازات آن، هیئت های منصفهٔ ویژه ده ها زندانی را در ارتباط با جرایم شورش متهم کردند و یک سرباز ایالتی نیز بعدها به خطرآفرینی بی پروا مته
م شد. اصلاحات و میراث. شورش آتیکا به نماد تاریخی در جنبش حقوق زندانیان بدل شد. ادارهٔ اصلاحات نیویورک در سال های پس از واقعه بخشی از مطالبات را در سیاست های زندان ها منعکس کرد تا تنش ها کاهش یابد، هرچند بسیاری از این بهبودها در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ عقب گرد داشتند. آتیکا همچنان یکی از بدنام ترین و اثرگذارترین شورش های زندان در تاریخ ایالات متحده محسوب می شود و بحث ها دربارهٔ شرایط زندان، پاسخ دولت و عدالت کیفری را تا امروز زنده نگه داشته است.
کاسه آواز تبتی (به انگلیسی: "Tibetan singing bowl") نوعی ساز کوبه ای و ظرف فلزی است که با ایجاد ارتعاش و صدای زنگ مانند شناخته می شود. این کاسه ها اغلب با ضربه زدن یا ساییدن لبهٔ آن با چوب (مالِت) به صدا درمی آیند و صدایی طنین دار و مداوم تولید می کنند. تاریخچه. منشأ دقیق کاسه های تبتی مشخص نیست، اما بسیاری از پژوهشگران آن را به مناطق هیمالیا از جمله تبت، نپال و بوتان نسبت می دهند. این کاسه ها در آیین های مذهبی، مراقبه و سنت های شفابخشی به کار گرفته می شده اند. ساخت. کاسه های آواز تبتی معمولاً از ترکیبی از چند فلز ساخته می شوند. در منابع سنتی گفته شده است که هفت فلز (مس، طلا، نقره، آهن، قلع، سرب و روی) در ساخت آن ها استفاده می شود، هرچند امروزه بیشتر آن ها از آلیاژ مس و قلع ساخته می شوند. بسیاری از کاسه ها دارای حکاکی ها، نقوش آیینی یا مانتراهای بودایی هستند. کاربردها. - مراقبه و مدیتیشن: کاسه های تبتی در تمرین های مدیتیشن و یوگا به کار می روند تا تمرکز و آرامش ایجاد کنند. - آیین های مذهبی: در معابد بودایی برای همراهی با سرودها و دعاها استفاده می شوند. - کاربردهای درمانی: برخی مطالعات نشان داده اند که صدا و ا
رتعاش این کاسه ها می تواند به کاهش استرس، اضطراب و فشار خون کمک کند. البته شواهد علمی قطعی در این زمینه هنوز محدود است.
عدسی نوری، عدسی بینایی یا قرص بینایی یا سر عصب بینایی، نقطه خروج آکسون های سلول های گانگلیونی از چشم است. از آنجا که هیچ میله یا مخروطی روی دیسک بینایی وجود ندارد، این نقطه معادل یک نقطه کور کوچک در هر چشم است. آکسون های سلول های گانگلیونی پس از خروج از چشم، عصب بینایی را تشکیل می دهند. عدسی بینایی نشان دهندهٔ ابتدای عصب بینایی است و نقطه ای است که آکسون های سلول های گانگلیونی شبکیه به هم می رسند. عدسی بینایی در چشم طبیعی انسان، ۱ تا ۱٫۲ میلیون فیبر عصبی آوران را از چشم به سوی مغز حمل می کند. دیس بینایی همچنین نقطه ورود شریان های اصلی که خون شبکیه را تأمین می کنند و نقطه خروج سیاهرگ ها از شبکیه است. ساختار. عدسی نوری در موقعیت ۳ تا ۴ میلی متر به سوی بینی گوده چشم قرار دارد. این یک بیضی عمودی است که ابعاد متوسط آن ۱٫۷۶ میلی متر به صورت افقی و ۱٫۹۲ میلی متر به صورت عمودی است. یک فرورفتگی مرکزی با اندازه های متغیر وجود دارد که جام بینایی نامیده می شود. این فرورفتگی می تواند شکل های مختلفی از یک فرورفتگی کم عمق تا یک گلدان لوبیا داشته باشد - این شکل می تواند برای تشخیص برخی از بیماری های شبکیه مهم باشد. کارکرد. ع
دسی بینایی یا سر عصب بینایی، نقطه خروج آکسون های سلول های گانگلیونی از چشم است. از آنجا که هیچ میله یا مخروطی روی دیسک بینایی وجود ندارد، این نقطه معادل یک نقطه کور کوچک در هر چشم است. اهمیت بالینی. تقریباً همهٔ ساختارهای چشم را می توان با تجهیزات و لنزهای اپتیکی مناسب بررسی کرد. استفاده از یک افتالموسکوپ مستقیم پیشرفته، با استفاده از اصل برگشت پذیری نور، نمایی از دیسک بینایی ارائه می دهد. برای نمای دقیق و سه بعدی دیسک بینایی و ساختارهای داخل چشم، به یک معاینه بیومیکروسکوپی با لامپ شکافی به همراه یک لنز کانونی ناکروی مناسب (+66D، +78D یا +90D) نیاز است. یک عدسی بینایی طبیعی به رنگ نارنجی تا صورتی است و ممکن است بستگی به قومیت متفاوت باشد. عدسی رنگ پریده، عدسی بینایی است که رنگ آن از صورتی کم رنگ یا نارنجی تا سفید متغیر است. عدسی رنگ پریده نشانه ای از یک بیماری است. [ "" ]
استنت رود (مخفف «آرایهٔ ثبت الکترودی نصب شده بر استنت») دستگاهی کوچک است که از یک استنت به همراه آرایهٔ الکترودی ساخته شده و بدون نیاز به جراحی باز مغز به طور دائمی در درون یکی از رگ های مغزی کاشته می شود. این وسیله در کارآزمایی های بالینی به عنوان یک رابط مغز و رایانه برای افراد دارای اندام های فلج یا از دست رفته قرار دارد. این بیماران می توانند با استفاده از سیگنال های عصبی یا افکار خود دستگاه های بیرونی را کنترل کنند که در حال حاضر شامل سیستم های عامل رایانه ای است. انتظار می رود در آینده این دستگاه بتواند برای کنترل اسکلت های بیرونی توان افزا، اندام مصنوعی رباتیک، رایانه ها یا سایر تجهیزات نیز به کار رود. این دستگاه نخستین بار توسط عصب شناس استرالیایی توماس آکسلی طراحی و توسط مهندس پزشکی زیستی استرالیایی نیکولاس اوپی ساخته شد. توسعهٔ این ایمپلنت از سال ۲۰۱۰ با آزمایش بر روی گوسفند آغاز گردید. آزمایش های انسانی در اوت ۲۰۱۹ روی بیماران مبتلا به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک، نوعی بیماری نورون حرکتی، شروع شد. نخستین فرد دریافت کنندهٔ این ایمپلنت گریم فِلستد بود. تاکنون هشت بیمار این دستگاه را دریافت کرده اند و تو
انسته اند تنها با استفاده از فکر خود و از طریق رابط مغز-رایانهٔ استنت رود، سیستم عامل رایانه ای را به طور بی سیم کنترل کرده و برای ارسال پیامک، ایمیل، خرید یا انجام امور بانکی استفاده کنند. این دستاورد نخستین بار بود که یک رابط مغز-رایانه از طریق رگ های خونی بیمار کاشته می شد و نیازی به جراحی باز مغز نداشت. سازمان غذا و دارو در اوت ۲۰۲۰ به این دستگاه عنوان «پیشرفت چشمگیر» اعطا کرد. در ژانویهٔ ۲۰۲۳ پژوهشگران نشان دادند که این وسیله قادر است فعالیت های مغزی را از یک رگ مجاور ثبت کند و برای کار با رایانه به کار رود، بی آنکه در سال نخست در میان چهار بیمار شرکت کننده عارضهٔ جدی ای گزارش شود. مروری کلی. اوپی از سال ۲۰۱۰ طراحی این ایمپلنت را آغاز کرد، از طریق شرکتی به نام «سینکرون» که با همکاری آکسلی و متخصص قلب «راهول شارما» بنیان گذاری کرده بود. این ایمپلنت کوچک یک آرایه الکترودی ساخته شده از پلاتین است که درون یک استنت درون رگی نیتینولی جای گذاری شده است. ابعاد دستگاه حدود ۵ سانتی متر طول و حداکثر ۸ میلی متر قطر دارد. این ایمپلنت توانایی ارتباط دوسویه دارد؛ یعنی هم می تواند افکار را دریافت کند و هم تحریک حرکتی ای
جاد نماید و عملاً مانند یک بازخورد در مغز عمل کند. این ویژگی می تواند در کمک به افراد دچار آسیب نخاعی یا برای کنترل اندام مصنوعی رباتیک تنها با استفاده از فکر کاربرد داشته باشد. دستگاه استنت رود که توسط اوپی و گروهی در «آزمایشگاه بیونیک عروقی» در دانشکده پزشکی دانشگاه ملبورن ساخته شد، از طریق ورید ژوگولار در یکی از رگ های نزدیک بافت قشری در مجاورت قشر حرکتی و قشر حسی کاشته می شود و بنابراین نیازی به جراحی مغز باز نیست. این روش با ورود از راه رگ، از نفوذ مستقیم و آسیب به بافت مغز جلوگیری می کند. در مورد نگرانی از لختهٔ خونی، آکسلی توضیح داده است که متخصصان مغز و اعصاب به طور معمول از استنت های دائمی برای باز نگه داشتن رگ های مغزی بیماران استفاده می کنند. پس از جای گذاری، استنت باز می شود تا الکترودها را به دیوارهٔ رگ نزدیک مغز فشار دهد و امکان ثبت اطلاعات عصبی و رساندن جریان به نواحی هدف را فراهم آورد. سیگنال ها دریافت و به یک آنتن بی سیم کاشته شده در قفسه سینه منتقل می شوند و از آنجا به گیرندهٔ بیرونی فرستاده می شوند. بیمار باید بیاموزد که چگونه یک سیستم عامل رایانه ای را که با فناوری های کمکی تعامل دارد، کنت
رل کند. فناوری استنت رود بر روی گوسفند و انسان آزمایش شده و کارآزمایی های انسانی آن در نوامبر ۲۰۱۸ با تأیید کمیته اخلاق پژوهش انسانی بیمارستان سنت وینسنت ملبورن آغاز شد. آکسلی در ابتدا انتظار داشت این کارآزمایی ها به افراد فلج کمک کند تا توانایی حرکت و استفاده از ویلچر موتوری یا حتی اسکلت بیرونی توان افزا را بازیابند. اما پیش از آغاز آزمایش های بالینی تمرکز تغییر کرد. اوپی و همکاران، توانایی استنت رود را برای بازگرداندن استقلال عملکردی در بیماران فلج بررسی کردند؛ به ویژه با امکان مشارکت آن ها در فعالیت های روزمره. نتایج کارآزمایی بالینی نشان داد که دو بیمار مبتلا به ALS که استنت رود برایشان کاشته شده بود، توانستند با استفاده از فکر مستقیم و فناوری رهگیری چشم برای حرکت مکان نما، نوشتن پیامک و تایپ کردن را یاد بگیرند. آن ها در مدت سه ماه به دقتی دست کم ۹۲ درصدی رسیدند و این توانایی را تا ۹ ماه بعد (نوامبر ۲۰۲۰) حفظ کردند. این پژوهش به رد برخی انتقادها مبنی بر پایین تر بودن نرخ داده در مقایسه با سامانه های نیازمند جراحی باز مغز کمک کرد و همچنین بر مزایای استفاده از روش های مداخله ای رایج مغزی تأکید داشت که نیازی
به تجهیزات خودکار، فضای جراحی اختصاصی یا دستگاه های پرهزینه ندارند. بیمارانی که برای این فناوری انتخاب می شوند شامل افراد دارای اندام فلج یا قطع شده هستند؛ از جمله مبتلایان به سکته مغزی، آسیب نخاعی، ALS، دیستروفی عضلانی و قطع عضو.
کوستانتینو (همچنین با نام آنتین در ساردینیا یا تینو در ایالات متحده شناخته می شود) نیوولا (۵ ژوئیه ۱۹۱۱–۶ مه ۱۹۸۸) مجسمه ساز، معمار، نقاش دیواری، طراح و معلم ایتالیایی بود. نیوولا که در اورانی، شهری در منطقه ساردینیا، متولد شده بود، حرفه خود را از قبل آغاز کرده بود، زمانی که در سال ۱۹۳۸ از فاشیسم به پاریس گریخت و در سال ۱۹۳۹ به ایالات متحده رفت. آثار اصلی مجسمه سازی او، نقش برجسته های معماری انتزاعی و بزرگ در بتن است که با فرآیندهای ریخته گری ماسه ای و کنده کاری سیمانی خودش ساخته شده اند. این آثار بین اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ در ساختمان های آمریکایی و روی آنها ساخته شده اند. نیوولا که به طور خلاقانه ای مشغول بود و در عین حال در ایتالیا فعال بود، در دانشکده طراحی هاروارد، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه برکلی و جاهای دیگر نیز تدریس می کرد. موزه نیوولا در اورانی، ساردینیا به زندگی و مجسمه سازی او اختصاص داده شده است و میزبان بزرگ ترین مجموعه از آثار کوچک او می باشد. اوایل کار. نیوولا در روستای اورانی در ساردینیا، در خانواده ای فقیر متولد و بزرگ شد. در نوجوانی، او به عنوان شاگرد سنگ تراش کار می کرد. در سال ۱۹۲۶ د
ر ساساری، نیوولا به عنوان شاگرد نقاش دیگر، ، مشغول به کار شد و نقاشی های دیواری را برای آئولا "ماگنا (aula magna)" دانشگاه محلی اجرا می کرد. در سال ۱۹۳۱، نیوولا در ( دولتی هنرهای صنعتی) در مونزا ثبت نام کرد. او از طریق یکی از معلمانش، معمار جوزپه پاگانو، در ششمین سه سالانه میلان در سال ۱۹۳۶ و غرفه ایتالیا در نمایشگاه پاریس در سال ۱۹۳۷ مشارکت داشت. این امر توجه آدریانو اولیوتی را جلب کرد که او را به عنوان مدیر هنری بخش تبلیغات شرکت خود منصوب کرد، جایی که نیوولا «سهم قابل توجهی در… 'سبک اولیوتی ' داشت.» ایالات متحده. نیوولا در سال ۱۹۳۸ با روث گوگنهایم، دانشجوی دیگر، ازدواج کرد و در سال ۱۹۳۹ با هم از طریق پاریس به ایالات متحده رفتند. او خانه ای در گرینویچ ویلج (ابتدا در ویورلی پلیس، سپس در شماره ۴۷ خیابان هشتم غربی) تأسیس کرد تا با وجود اینکه انگلیسی نمی دانست، حلقه اجتماعی و حرفه خود را بازسازی کند. نیوولا دوستی نزدیک خود را با هنرمند سائول استاینبرگ از میلان از سر گرفت، در سال ۱۹۴۱ در جلسات انجمن ضد فاشیستی ایتالیایی-آمریکایی ماتزینی شرکت کرد و تا دهه ۱۹۴۰ نیوولا ریاست گردهمایی هفتگی هنرمندان در رستوران دل پزو