Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویلیام موریسون (۲۵ ژوئن ۱۸۷۹ - "تأیید نشده") یک بازیکن فوتبال اسکاتلندی بود که عمدتاً به عنوان هافبک (یا هافبک راست یا بازیکن میانی) برای باشگاه های مختلف بریتانیایی بازی می کرد. او بین سال های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۸ برای فولام بازی کرد، دوره ای که آنها دو بار قهرمان لیگ فوتبال جنوبی شدند و به لیگ فوتبال راه یافتند. او در این دوره ۱۴۲ بازی انجام داد و ۹ گل برای این باشگاه در تمام مسابقات به ثمر رساند. پس از بازگشت به اسکاتلند، او در دو فینال متوالی جام حذفی اسکاتلند در ترکیب تیم نائب قهرمان حضور داشت. در فینال سال ۱۹۱۲ از این رقابت ها، موریسون مهاجم نوک باشگاه کلاید بود و ثمره اش، سومین نائب قهرمانی او با شکست ۲–۰ به سلتیک بود. در سال ۱۹۱۳ او با ریت روورز و به عنوان یک مدافع به فینال رسید اما با همان نتیجه به فالکرک باخت. در دوران حضور او در مورتون در طول جنگ جهانی اول (که در طی آن رقابت های دسته برتر لیگ فوتبال اسکاتلند ادامه داشت)، باشگاه گرینوک در چهار فصل متوالی در بین چهار جایگاه برتر قرار گرفت، از جمله نایب قهرمانی پس از سلتیک در فصل ۱۹۱۶/۱۹۱۷.
مرتضی طاهری (زاده ۱۳۶۰)، استاد تمام گروه رفتار حرکتی و روان شناسی ورزشی دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه تهران است. تحصیلات. مرتضی طاهری، تحصیلات خود در مقطع کارشناسی ارشد را در سال ۱۳۸۵ و در مقطع دکتری در سال ۱۳۸۹ در دانشگاه تهران، گرایش رفتار حرکتی به پایان رسانده است.
جبل الدحی ( یا گیوات هاموره ) یا تپه موره، تپه ای در منطقه شمالی (اسرائیل) در سمت شمال شرقی مرج ابن عامر است. بلندترین قله به ارتفاع ۵۱۵ متر می رسد، در حالی که پایین دره جزریل در ارتفاع ۵۰–۱۰۰ متری قرار دارد. شمال آن دشت های جلیل سفلا و کوه تابور است. در شرق، Giv'at Hamoreh به فلات ایساچار متصل می شود. در جنوب شرقی به دره هارود فرود می آید، جایی که عین جالوت به سمت شرق به دره رود اردن می ریزد. ریشه شناسی. برای نام عبری چندین ریشه احتمالی مورد بحث قرار گرفته است. یکی "yoreh", "lit." "shoots" یا "Tacher"، نامی است که برای باران خاص در پاراشا Eikev () و در پیامبران کهین ()، اولین یکی از فصل های بارانی سالانه در سرزمین اسرائیل است.همان طور که تپه در واقع بر دره های اطراف تسلط دارد.سومین مورد بر اساس به معنای «معلم» برای کلمه عبری «moreh» که به عنوان یک مرد مقدس محلی که می توانست طلع سایرانی تفسیر می شود. همچنین می توان به یک مرد مقدس که در گیوات هاموره زندگی می کند و می تواند باران بیاورد، یا به یک فرقه باران آور که زمانی در این مکان رواج داشته است، فکر کرد.همچنین می توان به یک مرد مقدس که در گیوات هاموره زندگی م
ی کند و می تواند باران بیاورد، یا به یک فرقه باران آور که زمانی در این مکان رواج داشته است، فکر کرد. در کتاب مقدس عبری در پیدایش ۱۲: ۶–۸ می گوید ابراهیم به «درخت بزرگ گیوات هاموره در شکیم رسید و در همان نزدیکی قربانی کرد.
هنری راس (۴ آوریل ۱۸۸۱–۱۹۵۳) یک بازیکن فوتبال حرفه ای اهل اسکاتلند بود که در پست مدافع کناری بازی می کرد. او از فوتبال نوجوانان در داندی به برنلی منتقل شد، اما موفقیت های اصلی او از سال ۱۹۰۴؛ زمانی که به فولام در لیگ جنوبی پیوست، به دست آمد. بین سال های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۸، او نود و هشت بازی، عمدتاً در پست مدافع راست، برای فولام انجام داد و در مجموع نه گل به ثمر رساند. فولام در سال ۱۹۰۴ هری بردشاو را به عنوان سرمربی منصوب کرده بود. «تیم های بردشاو حول یک خط دفاعی فوق العاده ساخته شده بودند که در آن فرایرِ، توسط هری راس و هری تورپ در پست دفاع کناری، پشتیبانی می شد.» در سال ۱۹۰۵ او اینگونه توصیف شد: «یکی از آن بازیکنانی که می توانند هم در دفاع راست و همچنین در جناح چپ خوب بازی کنند. از نظر فیزیکی، او برای این پست ساخته شده است. بیست و چهار ساله، وزنش بیش از سیزده سنگ و قدش کمی بیشتر از ۱٫۷۵ متر است. او یک تکل زن قوی و شوت قدرتمندی دارد و تمام ویژگی های ذهنی و خلق و خویی را که برای یک بازیکن درجه یک لازم است، داراست.» راس در سال ۱۹۰۶ در یک دوره آزمایشی برای تیم «آنگلو-اسکات ها» بازی کرد فولام در سال ۱۹۰۷ وارد لیگ فوتبا
ل انگلیس شد و راس در فصل ۱۹۰۷/۱۹۰۸ کاپیتان آنها بود. در آن فصل، پس از اینکه فولام منچستر یونایتد را در یک بازی از جام حذفی شکست داد، هواداران او را بر روی شانه هایشان گذاشتند و به قهرمان آن زمان تبدیل شد. سپس به اسکاتلند بازگشت و با سنت میرن و پس از آن با برچین سیتی قرارداد امضا کرد و اولین بازی خود را در ۲۹ اکتبر ۱۹۱۰ مقابل آکادمی آبردین انجام داد. راس در فصل ۱۹۱۰/۱۹۱۱ هفت بازی برای برچین سیتی انجام داد.
باشگاه فوتبال لوخی هارپ یک باشگاه فوتبال غیرلیگی اسکاتلندی است که از لحاظ تاریخی در منطقه لوخی شهر داندی مستقر است. این باشگاه که در سال ۱۹۰۴ تأسیس شد و با نام مستعار "هارپ" شناخته می شود، در کانون ورزش لوخی بازی می کند. این تیم در اواخر سال ۲۰۲۰ به زمین جدید در مجاورت محل سابق پارک بیچ وود نقل مکان کرد. رنگ لباس آنها سبز و سفید است. باشگاه فوتبال لوخی هارپ در محله ایرلندی های لوخی تشکیل شد و به عنوان یک باشگاه فوتبال کاتولیک ایرلندی شناخته می شود. تقریباً به همان روشی که هیبرنیان تأسیس شد؛ توسط کشیشان محلی و اعضای کلیسا برای رفع کسالت کارگران و ایجاد تفریح. داندی یونایتد که با نام داندی هیبرنیان تأسیس شد نیز داستان تقریباً مشابهی دارد. یک باشگاه ایرلندی دیگر نیز در منطقه لوخی اسکاتلند وجود داشت، که به افتخار رابرت امت، میهن پرست ایرلندی، به نام لوخی امت نامگذاری شده بود. آنها عضو لیگ جونیور تی ساید بودند، اما در حال حاضر در دسته شرقی فوتبال جونیور اسکاتلند رقابت می کنند که در سال ۲۰۰۲، به همراه تمام باشگاه های جونیور تی ساید، به آن پیوستند. لوخی هارپ سابقاً یک تیم بسیار موفق بود که در اولین فصل حضورش قهرمان
لیگ جونیور داندی شد، اما در سال های اخیر رسیدن به چنین موفقیتی برایش دشوارتر شده است. افتخارات. جام جونیور اسکاتلند
سامانه فرماندهی نبرد یکپارچه هوایی و موشکی (IAMD) ارتش ایالات متحده که به اختصار IBCS نامیده می شود، یک شبکه از نوع وصل و جنگ (Plug and Fight) است که هدف آن امکان پذیر ساختن ارسال داده از هر رادار یا حسگر دفاعی دیگر به هر جنگ افزار در دسترس است. به زبان عامیانه، «اتصال هر حسگر به هر شلیک کننده». سامانه IBCS برای اتصال رادارها در فواصلی به گستره هزاران مایل و سرنگون کردن موشک های بالستیک کوتاه برد، میان برد و برد متوسط در فاز پایانی پروازشان طراحی شده است. IBCS برای جایگزینی هشت سامانه فرماندهی پدافند ضدبالستیک، از جمله ایستگاه کنترل درگیری موشک پاتریوت ساخت شرکت ریتیان، طراحی شد. توسعه این سامانه در سال ۲۰۰۴ آغاز شد؛ ۱۸ سال بعد، IBCS آزمون و ارزیابی عملیاتی اولیه (IOT&amp;E) را به پایان رساند. این سامانه در سال ۲۰۲۳ برای تولید انبوه تأیید شد. الزامات. به عنوان بخشی از تلاش پدافند یکپارچه هوایی و موشکی (IAMD) ارتش، سامانه IBCS با هدف ایجاد یک شبکه یکپارچه از حسگرهای پدافند هوایی طراحی شده که قادر به همکاری با ایستگاه های کنترل درگیری IBCS باشند. چنین حسگرهایی شامل AN/MPQ-64 سنتینل؛ AN/TPS-80 G/ATOR; رادارهای A
N/MPQ-53، AN/MPQ-65A و GhostEye (LTAMDS) در سامانه موشکی پاتریوت؛ رادار GhostEye MR در سامانه سطح به هوای پیشرفته ملی؛ رادار AN/TPY-2 در سامانه تاد (THAAD) و GMD; رادارهای AN/SPY-1 و AN/SPY-6 در ایجس BMD; و رادار AN/APG-81 در جنگنده لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲ می شود. ایستگاه های درگیری IBCS قادر به کنترل سامانه های پدافند هوایی ارتش مانند پاتریوت و تاد خواهند بود و می توانند موقعیت دهی رادار را هدایت کرده و پرتابگرهای پیشنهادی را توصیه کنند. سامانه های نیروی دریایی، نیروی هوایی و تفنگداران دریایی تنها قادر به اشتراک گذاری ردگیری های راداری یا داده های خام راداری خواهند بود. ارتش الزام کرده است که تمام موشک ها و سامانه های پدافند هوایی جدید باید از IBCS پشتیبانی کنند. تاریخچه. در سال ۲۰۱۰، ارتش شرکت نورثروپ گرامن را به عنوان پیمانکار اصلی انتخاب کرد. در ماه مه ۲۰۱۵، ارتش یک مرکز عملیات درگیری S-280 را با حسگرهای راداری و پرتابگرهای رهگیر برای یک آزمایش به شبکه متصل کرد. طبق دکترین ارتش، دو رهگیر علیه یک موشک هدف پرتاب شد که آن را منهدم کرد. در آوریل ۲۰۱۶، سامانه IBCS قابلیت ادغام حسگرها از جریان های داده ا
ی ناهمگون را به نمایش گذاشت، همچنین شناسایی و ردگیری اهداف، انتخاب وسایل نابودگر مناسب و رهگیری اهداف را نیز انجام داد، اما «نرم افزار IBCS 'نه بالغ بود و نه پایدار'». در سال ۲۰۱۸، پیش بینی می شد که IBCS در سال مالی ۲۰۲۲ به قابلیت عملیاتی اولیه خود برسد. در ژانویه ۲۰۱۸، سپهبد جیمز اچ. دیکینسون و ریچارد فورمیکا پیشنهاد دادند که یک واحد واحد ممکن است همزمان هم آتشبارهای استراتژیک و هم پدافند هوایی/موشکی را عملیاتی کند. در مه ۲۰۱۹، یک مرکز عملیات درگیری IBCS (EOC) به ارتش در هانتسویل، آلاباما تحویل داده شد. در ژوئیه ۲۰۱۹، مدیر قابلیت های TRADOC برای پدافند موشکی استراتژیک (SMD) منشور DOTMLPF را برای فرماندهی فضایی و پدافند موشکی (SMDC/ARSTRAT) پذیرفت. در اوت ۲۰۱۹ در سایت آزمایش ریگان در آب سنگ حلقوی کواجالین، آتشبار E-62 سامانه تاد یک موشک بالستیک میان برد را با استفاده از راداری که از رهگیرها فاصله زیادی داشت و بدون اطلاع از زمان دقیق پرتاب آن، رهگیری کرد. در آزمایش بعدی، رهگیرهای پاتریوت توسط رادارهای تاد که برد کشف بیشتری نسبت به رادارهای پاتریوت دارند، هدایت شدند. ۲۰۲۰. از ژوئیه (که به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹
از ماه مه به تأخیر افتاد) تا سپتامبر ۲۰۲۰، میدان موشکی وایت سندز یک آزمایش کاربری محدود (LUT) برای IBCS انجام داد. در اوت ۲۰۲۰، یک گردان پدافند هوایی با ادغام داده های دو حسگر (رادارهای سنتینل و پاتریوت) بر اخلال الکترونیکی (جمینگ) غلبه کرد و دو پهپاد (به عنوان اهداف شبیه ساز موشک کروز) را با دو موشک پاتریوت سرنگون نمود. تا ۲۰ اوت ۲۰۲۰، از IBCS برای سرنگونی دو تهدید متفاوت در یک آزمایش استفاده شد: یک موشک کروز و یک موشک بالستیک. این گردان سپس صدها تمرین را با شبیه سازی صدها تهدید اجرا کرد، و داده های دنیای واقعی را برای بررسی شبیه سازی های مونت کارلو از مجموعه ای از سناریوهای فیزیکی که به صدها هزار مورد می رسید، فراهم آورد. سامانه IBCS یک «مسیر ترکیبی واحد و بدون وقفه از هر تهدید» ایجاد کرد و هر تهدید را برای اقدام جداگانه به شبکه کنترل آتش یکپارچه (IFCN) پدافند هوایی و موشکی واگذار نمود. این گردان از IBCS برای کشف، ردیابی و رهگیری اهداف تقریباً همزمان در ارتفاع پایین و همچنین یک موشک بالستیک تاکتیکی استفاده کرد. این آزمایش ها به دکترین ارتش اجازه داد تا برای شلیک یک موشک پاتریوت علیه یک هدف واحد، به روزرسان
ی شود. همچنین، این گردان برای اجرای آزمون و ارزیابی عملیاتی اولیه (IOTE) در سال ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ انتخاب شد. در سپتامبر ۲۰۲۰، یک رزمایش مشترک پدافند موشک کروز، زنجیره های نابودی مبتنی بر هوش مصنوعی را که در چند ثانیه شکل گرفته بودند، به نمایش گذاشت. یکی از نابودی ها توسط یک پرتابه جنبشی شلیک شده از یک هویتزر خودکششی مبتنی بر ام۱۰۹ انجام شد. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۰، ارتش ۲٫۷ میلیارد دلار برای این برنامه هزینه کرد. ۲۰۲۱. در سال ۲۰۲۱، ارتش قراردادی به ارزش ۱٫۴ میلیارد دلار برای IBCS با شرکت نورثروپ گرامن منعقد کرد. در رویداد نمایش فناوری و آزمایش «پروژه همگرایی ۲۰۲۱» ارتش، از IBCS برای انتقال اطلاعات از حسگرهای زمینی، هوایی و فضایی به یک سامانه کنترل آتش استفاده شد. سامانه IBCS داده های حسگر یک جنگنده F-35 را به سامانه داده های تاکتیکی توپخانه صحرایی ارتش (AFATDS) منتقل کرد و از هواپیما به عنوان دیده بان برای آتش توپخانه استفاده نمود. ۲۰۲۲. در فوریه ۲۰۲۲، آزمایش کنندگان از IBCS برای درگیری با اهداف با استفاده از ترکیب های مختلفی از رادارها، رهگیرها و سامانه های کنترل آتش از سامانه های تاد و پاتریوت استفاده کردند. به عنوان
مثال، در سناریویی که یک سامانه تاد باید موشک های خود را حفظ کند، IBCS می تواند محاسبه کند که کدام اهداف در دسترس رهگیرهای پاتریوت PAC-3 MSE آن قرار دارند و در صورت لزوم، آنها را شلیک کند. ۲۰۲۳. در آوریل ۲۰۲۳، پس از سال ها تأخیر، IBCS برای تولید انبوه تأیید شد. رادار GhostEye ساخت ریتیان (حسگر پدافند هوایی و موشکی لایه پایین). رادار جدید GhostEye شرکت ریتیان (که قبلاً حسگر پدافند هوایی و موشکی لایه پایین یا LTAMDS نامیده می شد) جایگزین رادار AN/MPQ-65A پاتریوت می شود. GhostEye قادر خواهد بود داده های خام حسگر را به IBCS ارسال کند و در یک هواپیمای سی-۱۷ گلوبمستر جای می گیرد. رادار GhostEye با حساسیت بسیار بیشتر، برد بهبودیافته و توانایی ردیابی اهداف کوچک تر و سریع تر مهندسی شده است. این رادار از سه آرایه ثابت ۱۲۰ درجه ای برای یافتن، تفکیک و ردیابی بی وقفه تهدیدات نزدیک شونده سریع با پوشش حفاظتی ۳۶۰ درجه استفاده می کند. این آرایه ها با هم همپوشانی دارند تا «نقاط کور» را ببندند و در صورتی که یک موشک مهاجم در حین پرواز مسیر خود را تغییر دهد، ردیابی را حفظ کنند. GhostEye می تواند شکل، اندازه، فاصله و سرعت دقیق یک
تهدید نزدیک شونده را با «پینگ های» حسگر با وضوح بالا تشخیص دهد؛ فرستنده های نیمه رسانای گالیم نیترید (GaN) آن امکان افزایش وضوح، دقت و بهره وری انرژی را فراهم می کنند. استقرار چهار رادار LTAMDS در یک گردان برای سال ۲۰۲۳ پیش بینی شده است. در اوت ۲۰۲۴، ارتش قراردادی ۲ میلیارد دلاری برای تولید اولیه با نرخ پایین (LRIP) رادار LTAMDS تا نوامبر ۲۰۲۸ به ریتیان اعطا کرد. قابلیت حفاظت در برابر آتش غیرمستقیم (IFPC). قابلیت حفاظت در برابر آتش غیرمستقیم (IFPC) پرتابگر چندمنظوره (MML) در سال های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲، لیزرهای ۵۰ کیلوواتی را روی خودروهای استرایکر به دو گردان در سال، به خدمت گرفته است. در اواخر سال مالی ۲۰۲۴ یک آزمایش یکپارچه از LTAMDS, IFPC و IBCS برنامه ریزی شده است. اگرچه در اوت ۲۰۱۹ آژانس دفاع موشکی (MDA) قرارداد ۵٫۸ میلیارد دلاری برای وسیله نابودگر بازطراحی شده (RKV) را لغو کرد، تیپ ۱۰۰ دفاع موشکی ارتش به استفاده از وسیله نابودگر فرا جوی (EKV) ادامه خواهد داد. برنامه های فعلی پدافند میان برد زمینی (GMD) طبق برنامه ادامه دارد و برای سال ۲۰۱۹، ۶۴ رهگیر زمینی (GBI) در میادین موشکی برنامه ریزی شده است. سامانه فرماند
هی و کنترل، مدیریت نبرد و ارتباطات (C2BMC) توسط آژانس دفاع موشکی (به عنوان یک سازمان توسعه) توسعه یافته و با GMD یکپارچه شده است، همان طور که در آزمایش FTG-11 در ۲۵ مارس ۲۰۱۹ نشان داده شد. در مارس ۲۰۲۱، تصمیم برای تأیید توسعه بیشتر رهگیر نسل بعد (NGI) در دستور کار کاتلین هیکس، سی و پنجمین قائم مقام وزیر دفاع قرار گرفت. هیکس سابقه گسترده ای در نوسازی دفاعی دارد. لوید آستین، بیست و هشتمین وزیر دفاع، از تصمیم گیری در امور اکتساب خود را معاف کرده است.
جیمز استرانگ (; – ) متخصص الهیات اهل ایالات متحده آمریکا بود. محقق کتاب مقدس (مطالعات کتاب مقدس)، فرهنگ نویس، متدیست الهیات و استاد بود که بیشتر به خاطر خالق "همخوانی استرانگ" شناخته می شود. در سال ۱۸۶۸، او استاد الهیات تفسیری در مدرسه دانشگاه درو شد و بیست و هفت سال در آنجا ماند. در سال ۱۸۸۱، دانشگاه وسلیان به استرانگ مدرک دکترای حقوق (LL.D.) اعطا کرد. او در سال ۱۸۹۴ در راوند لیک، نیویورک، درگذشت.
همخوانی استرانگ (), همخوانی کتاب مقدس، نمایه ای از هر کلمه در نسخه شاه جیمز (KJV) است که تحت هدایت الهی دان آمریکایی جیمز استرانگ (الهی دان) ساخته شده است. استرانگ اولین بار همخوانی استرانگ خود را در سال ۱۸۹۰ منتشر کرد، در حالی که استاد الهیات تفسیری در حوزه علمیه دانشگاه درو بود. استفاده. "فهرست کلمات استرانگ" یک فهرست برای کتاب مقدس فراهم می کند. این به خواننده اجازه می دهد کلمات را در جایی که در کتاب مقدس ظاهر می شوند پیدا کند. همچنین به خواننده اجازه می دهد مستقیماً مقایسه کند که چگونه ممکن است همان کلمه در جای دیگری از کتاب مقدس استفاده شود.
ادریس آلی کولبر کرد، اهل سردشت بود. که به اتهام «جاسوسی به نفع اسرائیل» و درپی اعترافی که «تحت شکنجه جسمی اخذ» شد، از سوی شعبه ۳ دادگاه انقلاب ارومیه به اعدام محکوم شد. وی در نواحی مرزی سردشت کوله بری می کرد. او پیش تر یک بار با کوله بار مشروبات الکلی توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده بود. در پرونده ادریس آلی در مجموع ۸ متهم از شهرهای سردشت، بوکان و سقز بودند که همگی کوله بر بودند. بعدتر ۵ نفر از آنها با قید وثیقه آزاد شدند. ادریس آلی و سایر کولبران در فروردین ۱۴۰۳ بازداشت شده بودند و در مراحل بازجویی و محاکمه از حق داشتن وکیل انتخابی محروم بودند. وی متاهل و پدر دو فرزند بود. در تاریخ ۴ تیر ۱۴۰۴ و یک روز پس از پایان جنگ ۱۲ روزه، ادریس آلی به همراه دو کولبر دیگر به نام های «رسول احمد رسول» و «آزاد شجاعی» بدون اطلاع قبلی به وکلا و محروم از حق آخرین ملاقات با خانواده، در زندان مرکزی ارومیه اعدام شدند. پیکر آنها تا مدتی بعد تحویل نشد و خانواده ها اجازه نداشته اند آگهی ترحیم منتشر و مراسم عزاداری عمومی برگزار کنند.
آزاد شجاعی کولبر اهل روستای «دوله گرمه» از توابع شهرستان سردشت، در فروردین ۱۴۰۳، به همراه دو کولبر دیگر به نام های ادریس آلی و رسول احمد رسول، بازداشت و به بازداشتگاه امنیتی ارومیه منتقل شد. آنها پس از چندین ماه نگهداری در شرایط ایزوله و محروم از حقوق اولیه قانونی، در دادگاه انقلاب ارومیه به ریاست قاضی قربان شاهینی محاکمه و به مجازات اعدام محکوم گردیدند. اتهامات منتسب به آنها شامل «جاسوسی برای دولت متخاصم اسرائیل» و «مشارکت در انتقال تجهیزات منتسب به عملیات تروریستی علیه محسن فخری زاده» اعلام شده بود. حکم اعدام آزاد شجاعی توسط شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور به ریاست قاضی قاسم حسینی کوه کمری، تایید شد. آزاد شجاعی در دوران بازداشت از حق دسترسی به وکیل و ملاقات با خانواده محروم بود و طی مدت ۸ ماه در بازداشتگاه زیر شکنجه ناچار به اعترافات اجباری و پذیرش اتهامات وارده شد و پس از ۸ ماه به زندان مرکزی ارومیه منتقل شد. حکم اعدام آزاد شجاعی در ۴ تیر ۱۴۰۴ و یک روز پس از جنگ ۱۲ روزه در زندان مرکزی ارومیه اجرا شد.
رسول احمد رسول کولبر اهل سلیمانیه عراق که در فروردین ۱۴۰۳ به همراه سایر کولبران بازداشت شد. اتهامات منتسب به آنها شامل «جاسوسی برای دولت متخاصم اسرائیل» و «مشارکت در انتقال تجهیزات منتسب به عملیات تروریستی علیه محسن فخری زاده» اعلام شده بود. در تاریخ ۴ تیر ۱۴۰۴ و یک روز پس از پایان جنگ ۱۲ روزه، رسول احمد رسول به همراه دو کولبر دیگر به نام های «ادریس آلی» و «آزاد شجاعی» بدون اطلاع قبلی به وکلا و محروم از حق آخرین ملاقات با خانواده، در زندان مرکزی ارومیه اعدام شدند. پیکر آنها تا مدتی بعد تحویل نشد.
نفتالی زوی یهودا برلین (; – ) ربی یهودیت ارتدکس اهل امپراتوری روسیه بود. او نویسنده ادبیات خاخامی بسیاری است. نتزیو پسر ارشد یاکوف برلین، تاجر و محقق تورات در شهر میر، بلاروس، در امپراتوری روسیه (که اکنون در بلاروس است) بود. نسب پدری او به خاخام الچانان از برلین می رسد که به دلیل دانش عمیق توراتش، که با دانش توسافان قابل مقایسه است، با نام «ر الچانان بعل هاتوسافوت» شناخته می شود.
کردهای قفقاز، کردهایی هستند که از منطقه قفقاز آمده اند یا در آنجا زندگی می کنند. اولین حضور کردها در منطقه قفقاز را می توان به اواسط قرن دهم میلادی نسبت داد. برخی از گروه های کرد قفقاز در سال های ۱۹۳۷، ۱۹۳۸ و ۱۹۴۴ توسط اتحاد جماهیر شوروی تحت رهبری جوزف استالین به آسیای مرکزی تبعید شدند و بیشتر نوادگان آنها اکنون در قزاقستان ساکن هستند. تعداد کل کردهای قفقاز در داخل و خارج از منطقه قفقاز مشخص نیست. جمعیت. ارمنستان. طبق آخرین سرشماری ارمنستان، تا سال ۲۰۲۲، ۳۲٬۷۴۲ کرد در ارمنستان زندگی می کنند. آنها عمدتاً در ارمنستان غربی زندگی می کنند (نباید با ارمنستان غربی تاریخی اشتباه گرفته شوند) و به گویش کرمانجی کردی صحبت می کنند. اکثریت جمعیت کرد ارمنی، ایزدی هستند. گرجستان. طبق آخرین سرشماری گرجستان، از سال ۲۰۰۲، ۲۰٬۸۴۳ کرد در گرجستان زندگی می کنند. آنها به زبان کرمانجی صحبت می کنند و بیشتر در تفلیس و روستاوی زندگی می کنند. اتحاد جماهیر شوروی (تاریخی). در جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی، تقسیمات کشوری کردستان سرخ جمعیتی داشت که ۷۴٪ آنها کرد و ۲۶٪ آنها آذری بودند. در کل اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۵۹، ۲۶٬۰۰۰ کرد در ار
منستان، ۱۶٬۰۰۰ کرد در گرجستان و بیش از ۱۴٬۰۰۰ کرد در آسیای مرکزی وجود داشت. دین. در ارمنستان. آخرین سرشماری ارامنه از سال ۲۰۲۲ تعداد ۳۱٬۰۷۹ ایزدی و ۱٬۶۶۳ کرد غیر ایزدی را ثبت کرده است. در ارمنستان، ایزدی ها و کردها به عنوان دو گروه قومی متفاوت دیده می شوند. در گرجستان. در گرجستان، دولت گرجستان ایزدی ها را بخشی از قومیت کرد می داند. تعداد ایزدی ها در گرجستان از سال ۱۹۸۹ به طور پیوسته کاهش یافته است، از ۳۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۹، به ۱۸٬۰۰۰ نفر تا سال ۲۰۰۲ و سپس تا سال ۲۰۱۵ به ۶٬۰۰۰ نفر کاهش یافته است. تاریخچه. خاستگاه ها. شدادیان اولین کردهایی بودند که در قفقاز زندگی می کردند و از قبیله هذبانی بودند که خود در قرن دهم گاهی وقت ها در دوین (ارمنستان قرون وسطی) حضور داشتند. قرن دهم تا دوازدهم میلادی. اولین حضور کردها در منطقه قفقاز (به ویژه ماوراء قفقاز) را می توان به اواسط قرن دهم میلادی نسبت داد، زمانی که شدادیان توسط اولین امیر خود، محمد بن شداد، در دوین مستقر شدند. شدادیان تا زمان سقوطشان در پایان قرن دوازدهم میلادی، بین رودخانه های کورا و ارس حکومت می کردند. در دوران حکومت شدادیان، آنها اغلب با پادشاهی قرون وسطای
ی گرجستان و گهگاه با ارتش بیزانس درگیر جنگ بودند. قرن شانزدهم. به گفته گریگوری چورسین، در زمان جنگ عثمانی-صفوی (۱۵۷۸–۱۵۹۰) موجی از مهاجرت کردها در مناطق غربی آذربایجان مدرن ممکن است در سال ۱۵۸۹ رخ داده باشد، زمانی که سربازان تصمیم گرفتند در سرزمین های فتح شده بمانند. قرن هجدهم. قبایل کرد در قرن هجدهم به دشت آرارات (ارمنستان امروزی) مهاجرت کردند. در سال ۱۷۲۸، کردها و شاهسون هایی که در دشت مغان به دامداری مشغول بودند، درخواست تابعیت روسیه را ارائه دادند. در اواخر قرن هجدهم، کردها برای دریافت کمک از شاه ایراکلی دوم علیه عثمانی ها به تفلیس آمدند. قرن نوزدهم. وقتی امپراتوری روسیه و قاجارها در سال ۱۸۲۸ پیمان ترکمنچای را امضا کردند، به کردها اجازه کار در گرجستان داده شد. در اوایل قرن نوزدهم، سیاست امپراتوری روسیه در قبال خود و جمعیت بیشتر کردها، بی طرف نگه داشتن آنها در جنگ ها علیه ایران قاجار و امپراتوری عثمانی بود. تقریباً در همان زمان، کردها در قفقاز جنوبی ساکن شدند. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، ایزدی هایی که به دلیل آزار و اذیت مذهبی از امپراتوری عثمانی گریخته بودند، در قفقاز جنوبی روسیه ساکن شدند. در
طول دو جنگ روسیه و ایران بین امپراتوری روسیه و ایران قاجار، مقامات روسی به کردها اجازه دادند که در روسیه مستقر شوند و سپس ارمنستان تحت حاکمیت روسیه قرار گرفت. بعدها در طول جنگ کریمه و جنگ روسیه و ترکیه، کردها دوباره به روسیه و ارمنستان نقل مکان کردند. قرن بیستم. ارمنستان. یک نماینده کرد در پارلمان ارمنستان در اولین جمهوری ارمنستان (۱۹۲۰–۱۹۱۸) انتخاب شد. پس از انحلال اولین جمهوری ارمنستان و تأسیس جمهوری سوسیالیستی شوروی ارمنستان (که بعدها جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی شد)، سیاست شوروی کورنیزاتسیا (Korenizatsiia) اجرا شد که منجر به تأسیس رادیو، مطبوعات و آموزش به زبان کردی (کرمانجی) در کنار ایجاد الفبای کردی با استفاده از خط ارمنی در سال ۱۹۲۲ و به دنبال آن نسخه لاتین در سال ۱۹۲۷ و در زمان استالین در سال ۱۹۴۵ نسخه سیریلیک نیز شد. پس از آغاز تبعید کردهای قفقاز در سال ۱۹۳۷، رادیو کردی، روزنامه "ریا تزه" و دیگر نهادهای کردی تعطیل شدند. این رادیوها بعداً در دهه ۱۹۵۰ احیا شدند. با شروع درگیری قره باغ کوهستانی در سال ۱۹۸۸، بسیاری از کردها از ارمنستان گریختند. حدود ۱۸٬۰۰۰ کرد ارمنستان را به مقصد آذربایجان ترک کردند،
جامعه بزرگی از کردهای ارمنستان و کشورهای همسایه در کراسنودار شکل گرفته است. بین سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴، اقلیت کرد مناطق لاچین و کلبجر آذربایجان به دلیل تهاجم ارمنستان در طول جنگ اول قره باغ مجبور به فرار شدند. آذربایجان. در جمهوری دموکراتیک آذربایجان مستقل، از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰، کردها مناصبی را در دولت به دست داشتند، که مهم ترین آنها خسروبیگ سلطانوف و نورمحمد بیگ شاهسواروف بودند. در سال ۱۹۲۳، کمیته اجرایی مرکزی جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی، واحد اداری کردستان را ایجاد کرد که ۷۳٪ از جمعیت آن کرد و ۲۶٪ آذری بودند. در سال ۱۹۳۷، رهبر اتحاد جماهیر شوروی، ژوزف استالین، به جمعیت کرد اعتماد نداشت و دستور تبعید اجباری آنها به جمهوری های شوروی قزاقستان، جمهوری های شوروی ازبکستان و جمهوری های شوروی قرقیزستان را صادر کرد. این گروه از کردها از جمهوری سوسیالیستی خودمختار نخجوان (بخشی از جمهوری سوسیالیستی آذربایجان) آمده بودند. بیشتر آنها در طول تبعید جان باختند. وقتی در سال ۱۹۶۱ جنگ اول عراق و کردستان آغاز شد، کردهای تبعیدی دهه های ۳۰ و ۴۰ میلادی تلاش هایی برای اعاده حقوق خود انجام دادند، اما این تلاش ها بی فایده بود. د
ر سال ۱۹۸۹، حزب یکبون تأسیس شد که هدف آن احیای خودمختاری کردها در اتحاد جماهیر شوروی بود. دولت شوروی تحت رهبری میخائیل گورباچف تلاش کرد به کردها کمک کند، اما این تلاش به دلیل فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ و خصومت ترکیه با این طرح شکست خورد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، جمهوری های جدید ارمنستان و آذربایجان در جنگ اول قره باغ وارد جنگ شدند که منجر به ایجاد جمهوری کردی لاچین در سال ۱۹۹۲ شد. این جمهوری مورد حمایت ارمنستان بود و هنگامی که حمایت آنها به دلیل تغییرات سیاسی متوقف شد، این جمهوری منحل شد. روسیه. در طول جنگ جهانی دوم، یکی از مشهورترین کردهای شوروی، سمند سیابندوف، ایزدی بود که در طول جنگ علیه آلمان نازی عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کرد. او در سال ۱۹۰۹ در استان قارص، که در قلمرو نایب السلطنه قفقاز و بخشی از امپراتوری روسیه بود، متولد شد. در سال ۱۹۹۸، عبدالله اوجالان، رهبر پ ک ک، از روسیه پناهندگی سیاسی گرفت. در نوامبر ۱۹۹۸، دومای دولتی به رئیس جمهور بوریس یلتسین توصیه کرد که به اوجالان پناهندگی سیاسی در روسیه اعطا کند، اما فایده ای نداشت. این به این دلیل بود که روسیه و ترکیه روا
بط اقتصادی و سیاسی دوستانه ای را توسعه داده بودند و روسیه نمی خواست این دوستی جدید را به خطر بیندازد. گرجستان. تعداد کردها در گرجستان در طول قرن بیستم، بین سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۸، در زمان اتحاد جماهیر شوروی، نوسان داشته است. بخش هایی از جمعیت کرد به آسیای مرکزی تبعید شدند. بین سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹ جمعیت کردها ۳۰ درصد افزایش یافت، اما از زمان استقلال در سال ۱۹۹۱ این تعداد به طور پیوسته کاهش یافته است.
خشم کاذب رفتارهایی مانند گاز گرفتن، چنگ زدن، خرخر کردن، قوز کردن پشت و «حرکات تند و متناوب اندام ها» است که در آزمایش های حیوانی با برداشت قشر مخ ایجاد می شود و گفته می شود بدون وجود تجربهٔ درونی خشم رخ می دهند. این تغییرات رفتاری با آسیب های کوچک در هیپوتالاموس برعکس می شوند. اصطلاح "خشم کاذب" دست کم از سال ۱۹۲۵ توسط والتر بردفورد کانون و سیدنی ویلیام بریتون به کار می رفته است. کانون و بریتون پژوهش هایی در زمینهٔ بیان هیجانی ناشی از فعالیت نواحی زیرقشری انجام دادند. گربه هایی که نئوکورتکس آن ها برداشته شده بود همچنان در برابر محرک های خفیف، واکنش هایی از خشم شدید بروز می دادند. این مفهوم توسط بسیاری از عصب پژوهان هیجانی رد شده است؛ زیرا حیوانات غیرانسانی که رفتارهای خشم را نشان می دهند، واقعاً خشم را تجربه می کنند. برای نمونه یاک پانک سِپ چنین دیدگاهی داشت و از نخستین کسانی بود که مولدهای عصبی خشم را توصیف کرد. نشانه ها. نشانه های فیزیولوژیک خشم کاذب شامل افزایش قند خون، افزایش نبض، سرعت تنفس و فشار خون است. این نشانه ها می توانند به طور خودبه خودی رخ دهند و همچنین با تحریک های حسی برانگیخته شوند. در برخی مو