Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روابط دوجانبه بین آلمان و بریتانیا صدها سال قدمت دارد و این کشورها در اواخر قرون وسطی برای صدها سال متحد بوده اند و از پایان جنگ جهانی دوم به این سو با یکدیگر همسو بوده اند. در دوران باستان کلاسیک و دوره مهاجرت ها، اجداد جمعیت های بریتانیا و آلمان از همان اقوام ژرمنی اینگوه ونیک و ژرمنی البی تشکیل شده بودند. روابط بین این کشورها در اواخر قرون وسطی بسیار قوی بود، زمانی که شهرهای آلمانی عضو اتحادیه هانزا با انگلستان و اسکاتلند تجارت می کردند. پیش از یکپارچگی آلمان در سال ۱۸۷۱، بریتانیا اغلب در زمان جنگ با کشورهای آلمانی، از جمله پروس، متحد بود. خانواده های سلطنتی این کشورها نیز با یکدیگر ازدواج می کردند. خاندان هانوفر (۱۷۱۴–۱۸۳۷) هم بر منطقه کوچک انتخابی هانوفر، که بعداً به پادشاهی هانوفر تبدیل شد، حکومت می کرد و هم بر بریتانیا. ملکه ویکتوریا، که به «مادربزرگ اروپا» معروف بود، با شاهزاده آلبرت از خاندان زاکسن-کوبورگ و گوتا ازدواج کرد، و ازدواج های دیپلماتیک بعدی باعث شد که نوه های آنها هم بر تخت بریتانیا و هم آلمان بنشینند. تاریخ نگاران مدت ها بر رقابت های دیپلماتیک و دریایی بین آلمان و بریتانیا پس از سال ۱۸۷۱
تمرکز کرده اند تا ریشه های افزایش خصومت هایی را که به جنگ جهانی اول انجامید، بررسی کنند. اما در سال های اخیر، تاریخ نگاران توجه بیشتری به تأثیرات متقابل فرهنگی، ایدئولوژیک و فناوری داشته اند. آلمان به عنوان امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول بین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ در برابر بریتانیا و متحدانش جنگید؛ و سپس به عنوان آلمان نازی، در جنگ جهانی دوم بین سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ در برابر بریتانیا و نیروهای متفقین قرار گرفت. آلمان در هر دو جنگ توسط بریتانیا و متحدانش شکست خورد. پس از شکست آلمان نازی، این کشور از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۵ تحت اشغال نیروهای متفقین، از جمله بریتانیا، قرار گرفت و سپس به آلمان غربی و آلمان شرقی تقسیم شد. در طول جنگ سرد، بریتانیا متحد نزدیک آلمان غربی شد، زیرا آلمان غربی در دنیای غرب ادغام شده بود. در مقابل، روابط بین آلمان شرقی و بریتانیا ضعیف بود، زیرا آلمان شرقی با اتحاد جماهیر شوروی متحد بود. آلمان غربی یکی از اعضای بنیان گذار جوامع اروپایی بود، که بعداً به اتحادیه اروپا تبدیل شد و بریتانیا در سال ۱۹۷۳ به آن پیوست. آلمان غربی و بریتانیا از قدرتمندترین کشورهای این سازمان بودند و هر دو تأثیر قابل توجهی
بر توسعه آن داشتند. آلمان عموماً از یکپارچگی اروپا حمایت می کرد، در حالی که بریتانیا عموماً مخالف آن بود. در سال ۱۹۹۰، آلمان شرقی و غربی پس از سقوط دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ که نشانگر پایان جنگ سرد بود، دوباره متحد شدند و در نتیجه، روابط بین آلمان شرقی و بریتانیا، که همراه با آلمان غربی توسعه یافته بود، بهبود یافت. از طریق عضویت در اتحادیه اروپا، تجارت و همکاری بین بریتانیا و آلمان در بسیاری از حوزه ها به میزان قابل توجهی افزایش یافت، به ویژه در زمینه تحقیق و توسعه که پیوندهای پایداری بین جوامع علمی و دانشگاهی آلمان و بریتانیا ایجاد کرد. بریتانیا پس از آلمان، دومین مصرف کننده بزرگ وسایل نقلیه موتوری آلمانی است. در همه پرسی مربوط به ادامه عضویت در اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۶، بریتانیا رأی به خروج از اتحادیه اروپا داد و پس از ۴۷ سال عضویت، در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۰ این بلوک را ترک کرد. با وجود کاهش جزئی در تجارت پس از آن، روابط دوستانه بین دو کشور در بسیاری از زمینه ها همچنان قوی باقی مانده است و پاسخ مشترک آنها به حمله روسیه به اوکراین این رابطه را تقویت کرده است. بر اساس داده های دولت بریتانیا، در سال ۲۰۱۳ حدود ۱۲۶,۰۰۰
تبعه آلمانی در بریتانیا زندگی می کردند و داده های دولت آلمان نشان می دهد که در سال ۲۰۲۱ حدود ۱۶۸,۰۰۰ تبعه بریتانیایی در آلمان ساکن بودند. هر دو کشور عضو شورای اروپا و ناتو هستند. آلمان یکی از اعضای اتحادیه اروپا است و بریتانیا عضو سابق این اتحادیه محسوب می شود. پیوندهای تاریخی. ریشه های مشترک. انگلیسی و آلمانی هر دو از زبان های ژرمنی غربی هستند. زبان انگلیسی مدرن پس از جذب تأثیرات بیشتر فرانسوی پس از سال ۱۰۶۶، به طور قابل توجهی از آلمانی فاصله گرفته است. ریشه های انگلیسی به زبان هایی بازمی گردد که توسط اقوام ژرمنی از سرزمین اصلی اروپا صحبت می شدند، به ویژه اقوامی که از مناطق امروزی هلند، آلمان و دانمارک آمده بودند، از جمله قومی به نام “آنگل ها” که نام انگلیسی ها از آن گرفته شده است. بسیاری از واژه های روزمره در انگلیسی ریشه ژرمنی دارند و مشابه معادل های آلمانی خود هستند، در حالی که واژه های علمی و رسمی تر انگلیسی بیشتر از زبان های فرانسوی، لاتین یا یونانی گرفته شده اند، اما زبان آلمانی معمولاً برای بسیاری از این واژه ها معادل سازی می کند. انگلیسی به زبانی غالب در جهان تبدیل شده و به طور گسترده ای در آلمان تدر
یس می شود. زبان آلمانی در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، یک زبان مهم در علوم و فناوری بود، اما اکنون تا حد زیادی این نقش را از دست داده است. در مدارس انگلیس، آلمانی یک زبان کم اهمیت در مقایسه با فرانسوی بوده و همچنان در مقایسه با آن کمتر تدریس می شود. آلمانی دیگر به طور گسترده ای در بریتانیا مطالعه نمی شود، مگر در سطح A-level در دبیرستان ها. تجارت و اتحادیه هانزایی. روابط تجاری بین آلمانی ها و بریتانیایی ها تاریخی طولانی دارد. اتحادیه هانزایی یک کنفدراسیون تجاری و دفاعی از انجمن های بازرگانی بود که شهرهای بازار آن، تجارت در امتداد سواحل شمال اروپا را تحت سلطه داشتند. این اتحادیه از دریای بالتیک تا دریای شمال در قرن های سیزدهم تا هفدهم گسترش یافت و لندن را نیز شامل می شد. مرکز اصلی این اتحادیه در لوبک بود. اتحادیه هانزایی تجارت بین لندن و بسیاری از شهرهای تحت کنترل تجار آلمانی را تسهیل کرد و همچنین راه را برای تجارت با منطقه بالتیک باز کرد.[۶] خانواده سلطنتی. تا اواخر قرن هفدهم، ازدواج بین خاندان های سلطنتی انگلیس و آلمان نادر بود. امپراتریس ماتیلدا، دختر هنری اول انگلستان، بین سال های ۱۱۱۴ تا ۱۱۲۵ با هنری پنجم
، امپراتور مقدس روم ازدواج کرد، اما صاحب فرزند نشدند. در سال ۱۲۵۶، ریچارد، اولین ارل کورنوال، به عنوان پادشاه آلمان انتخاب شد و فرزندانش نام خانوادگی “آلماین” را گرفتند. در این دوره، استیل یار لندن یک مرکز تجاری معمولی برای آلمانی ها بود. مزدوران آلمانی نیز در جنگ های گل های رز استخدام شدند. آن کلوس همسر هنری هشتم بود، اما تا زمان ویلیام سوم انگلستان، یک پادشاه با اصالت آلمانی به سلطنت نرسید. او از خاندان ناسائو بود. ملکه آن، همسر جانشین او، شاهزاده جورج دانمارک از خاندان اولدنبورگ بود، اما فرزندی که به سن بلوغ برسد نداشتند. در سال ۱۷۱۴، جورج اول، شاهزاده ای آلمانی زبان با اصالت ترکیبی بریتانیایی و آلمانی، به تاج و تخت بریتانیا رسید و خاندان هانوفر را بنیان نهاد. بیش از یک قرن، پادشاهان بریتانیا حاکمان هانوفر نیز بودند (ابتدا به عنوان شاهزادگان انتخاب کننده در امپراتوری مقدس روم و سپس به عنوان پادشاهان هانوفر). این فقط یک اتحاد شخصی بود و هر دو کشور کاملاً مستقل باقی ماندند، اما پادشاه در لندن زندگی می کرد. رهبران بریتانیا اغلب شکایت داشتند که پادشاهان جورج اول (که به سختی انگلیسی صحبت می کرد) و جورج دوم به ش
دت درگیر امور هانوفر بودند و سیاست خارجی بریتانیا را به نفع هانوفر، که کشوری کوچک، فقیر، روستایی و کم اهمیت در اروپای غربی بود، منحرف می کردند. در مقابل، پادشاه جورج سوم در طول ۶۰ سال سلطنتش (۱۷۶۰-۱۸۲۰) هرگز به هانوفر سفر نکرد. هانوفر در طول جنگ های ناپلئونی توسط فرانسه اشغال شد، اما برخی از نیروهای هانووری به انگلستان گریختند و “لژیون آلمانی پادشاه”، یک واحد آلمانی تبار در ارتش بریتانیا را تشکیل دادند. پیوند شخصی با هانوفر در نهایت در سال ۱۸۳۷، با به سلطنت رسیدن ملکه ویکتوریا در بریتانیا، خاتمه یافت. با این حال، او جزیره هلیگولند را از دانمارک تصاحب کرد. قوانین نیمه سالی شک مانع از آن شد که او بر هانوفر حکومت کند، زیرا یکی از خویشاوندان مذکر وی واجد شرایط سلطنت بود. ازدواج های سلطنتی. هر پادشاه بریتانیا از جورج اول تا جورج پنجم در قرن بیستم، همسری آلمانی داشت. ملکه ویکتوریا تحت نظارت دقیق مادر آلمانی تبارش، شاهدخت ویکتوریا از زاکس-کوبورگ-زالفلد، بزرگ شد و در سال ۱۸۴۰ با پسرعمویش، شاهزاده آلبرت از زاکس-کوبورگ و گوتا ازدواج کرد. دخترشان، شاهدخت ویکتوریا، در سال ۱۸۵۸ با شاهزاده فردریش ویلهلم پروس ازدواج کرد، که
سه سال بعد ولیعهد شد. هر دو لیبرال بودند، بریتانیا را تحسین می کردند و از صدراعظم آلمان، اتو فون بیسمارک متنفر بودند، اما بیسمارک نزد قیصر سالخورده آلمان، ویلهلم اول، نفوذ زیادی داشت. ویلهلم اول در سال ۱۸۸۸ درگذشت و فردریش ویلهلم به عنوان قیصر فردریش سوم سلطنت کرد، اما تنها ۹۹ روز بعد درگذشت و شاهدخت ویکتوریا، امپراتریس آلمان شد. پسرش، قیصر ویلهلم دوم، دو سال بعد بیسمارک را مجبور به کناره گیری کرد. خواهرخواندگان. آباریستوویث، سریدیگیون و کرونبرگ ایم تاونوس، هسن آبینگدون، آکسفوردشایر و شونگائو، بایرن آمرشام، باکینگهام شایر و بنسهایم، هسن آشفورد، کنت و بد مونستریفیل، نوردراین-وستفالن بارکینگ و داگنهام، لندن و ویتن، نوردراین-وستفالن بارنت، لندن و تمپلهوف-شونبرگ، برلین بارنزلی، یورکشایر جنوبی و شوابیش گموند، بادن-وورتمبرگ بیزینگ استوک، همپشر و اویس کیرشن، نوردراین-وستفالن بث، سامرست و براونشوایگ، نیدرزاکسن بدفورد، بدفوردشایر و بامبرگ، بایرن بلفاست و بن، نوردراین-وستفالن بِورلی، شرق یورکشایر و لمگو، نوردراین-وستفالن بیگلز وید، بدفوردشایر و ارلنزی، مین-کینزیگ-کرایس بیرمنگام و فرانکفورت، هسن بلکپول و بوتروپ، نوردرا
ین-وستفالن بلیت، نورث آمبرلند و زولینگن، نوردراین-وستفالن بولتون، منچستر بزرگ و پادربورن، نوردراین-وستفالن براکنل، بارکشر و لورکوزن، نوردراین-وستفالن برنتوود، اسکس و روت، بایرن بریستول و هانوفر، نیدرزاکسن بِرُملی، لندن و نووید، راینلاند-فالتز کمبریج، کمبریج شایر و هایدلبرگ، بادن-وورتمبرگ کنوک، استافوردشایر و داتلن، بادن-وورتمبرگ کاردیف، جنوب گلامورگان و اشتوتگارت، بادن-وورتمبرگ کارلایل، کامبریا و فلنسبورگ، شلسویگ-هولشتاین چلمسفورد، اسکس و باک نانگ، بادن-وورتمبرگ چلتنهام، گلاسترشایر و تریر، موزل چِشَم، باکینگهام شایر و فریدریش دورف، هسن چستر، چشایر و لرراخ، بادن-وورتمبرگ چسترفیلد، دربی شایر و دارمشتات، هسن کریست چرچ، دورست و آلن، بادن-وورتمبرگ سیرن سستر، گلاسترشایر و ایتزه هو، شلسویگ-هولشتاین کلثورپس، نورث ایست لینکولن شر و کونیگس وینتر، نوردراین-وستفالن کولت چستر، اسکس و وتزلار، هسن کاونتری، وست میدلندز و درسدن، زاکسن، و کیل، شلسویگ-هولشتاین کراولی، وست ساسکس و دورستن، نوردراین-وستفالن دارلینگتون، کانتی دورهام و مولهایم آن در رور، نوردراین-وستفالن دربی، دربی شایر و اوسنابروک، نیدرزاکسن دیوایزز، ویلتشر و وایبل
ینگن، بادن-وورتمبرگ درانفیلد، دربی شایر و زیندلفینگن، بادن-وورتمبرگ داندی و وورتسبورگ، بایرن دانفرملین و ویلهلمسهافن، نیدرزاکسن دورهام و توبینگن، بادن-وورتمبرگ ایلینگ، لندن و اشتاینفورت، نوردراین-وستفالن ادینبورگ و مونیخ، بایرن الگین، مورای و لندشوت، بایرن اِلِسمیر پورت، چشایر و رویتلینگن، بادن-وورتمبرگ انیسکیلن، کانتی فرمانا و براک وده، بیله فلد، نوردراین-وستفالن اپینگ، اسکس و اپینگن، بادن-وورتمبرگ اگزر، دوون و بد هومبورگ فور در هوهه، هسن فارهام، همپشر و پولهایم، نوردراین-وستفالن فلیکس ستو، سافک و وزل، نوردراین-وستفالن گلاسگو و نورنبرگ، بایرن گلاسوپ، دربی شایر و بد ویلبل، هسن گلاستر، گلاسترشایر و تریر، راینلاند-فالتز گرنتهام، لینکولن شایر و سانکت آگوستین، نوردراین-وستفالن گرینویچ، لندن و رینیکندورف، برلین گیلفورد، ساری و فرایبورگ ایم بریسگاو، بادن-وورتمبرگ هالیفاکس، یورکشایر غربی و آخن، نوردراین-وستفالن هَمِرسمیت و فولام، لندن و نوی کولن، برلین هارتلپول، کانتی دورهام و هیکلهاون، نوردراین-وستفالن هاورینگ، لندن و لودویگسهافن آم راین، راینلاند-فالتز همل همپستد و داکوروم، هرتفوردشایر و نوی ایزنبورگ، هسن هرفورد،
هرفوردشایر و دیلنبرگ، هسن هیرن بی، کنت و والتروپ، نوردراین-وستفالن هاید وایکامب، باکینگهام شایر و کلکهایم، هسن هیلینگدون، لندن و شلسویگ، شلسویگ-هولشتاین هینکلی، لسترشایر و هرفورد، نوردراین-وستفالن هیچین، هرتفوردشایر و بینگن آم راین، راینلاند-فالتز
ماگدالنا ولینسکا-ریدی (به لهستانی: Magdalena Wolińska-Riedi، متولد ۲۲ مه ۱۹۷۹) یک روزنامه نگار، نویسنده و مجری تلویزیونی لهستانی است که تابعیت واتیکان را نیز ازطریق ازدواج دارد. او پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه ورشو در لهستان قبل از تبدیل شدن به خبرنگار تلویزیا پولسکا ایتالیا، به عنوان مجری سفر شروع به کار کرد. تحصیلات. ماگدالنا ولینسکا-ریدی دارای مدرک زبان ایتالیایی از دانشگاه ورشو لهستان و مدرک تاریخ کلیسا از دانشگاه پاپی گریگوری رم است. او همچنین در آکادمی دیپلماتیک در ورشو لهستان تحصیل کرد. پیشه. در سال ۲۰۱۴، ولینسکا-ریدی جایگزین اورزولا رژپچاک به عنوان خبرنگار ایتالیایی برای شبکه تلویزیونی لهستانی تلویزیا پولسکا شد. از او دعوت شد تا این نقش را ایفا کند زیرا مدیران تلویزیا پولسکا یک مستند از او دربارهٔ مردم لهستان در شهر واتیکان را دیده بودند. در سال ۲۰۱۶، ماگدالنا ولینسکا-ریدی توسط رئیس جمهور لهستان آندری دودا دعوت شد تا از طرف لهستان هدیه ای را به پاپ فرانسیس به عنوان تنها نماینده لهستان در شهر واتیکان تقدیم کند. این کار بحث برانگیز بود و نقض تشریغات دیپلماتیک برای ولینسکا-ریدی برای ارائه به عنوان هدای
ای دولتی توسط رئیس دولت یا یکی از اعضای عالی رتبه دولت تلقی می شود. ولینسکا-ریدی علاوه بر کار به عنوان روزنامه نگار، به عنوان مترجم لهستانی برای زبان های ایتالیایی و لاتین نیز کار می کند. ازطریق کار ترجمه، او در مقام قانونی با سریر مقدس، روم مقدّس و دادگاه عالی امضای حواری در ارتباط بوده است. زندگی شخصی. ولینسکا-ریدی با یکی از اعضای گارد پاپی سوئیس ازدواج کرده است و توسط کاردینال جوزف راتزینگر، که بعدها پاپ بندیکت شانزدهم شد، ازدواج کرد. او از سال ۲۰۰۳ در شهر واتیکان زندگی و کار کرده است. او ازطریق ازدواج با همسرش تابعیت شهر واتیکان را دارد، بنابراین او یکی از حدوداً ۳۰ زن شهر واتیکان است. او دو دختر دارد که هر دو توسط پاپ بندیکت غسل تعمید داده شده اند.
اَسمَهان بُدیر الصِّیداوی (۱۹۴۴) نویسنده، شاعر، نقاش و دانشگاهی لبنانی است. در بیروت به دنیا آمد و در دانشگاه سنت جوزف و سپس سوربن پاریس تحصیل کرد. او مدرک نقاشی و هنرهای زیبا را در سال ۱۹۷۴، مدرک ادبیات عرب را در سال ۱۹۸۰، مدرک علوم اجتماعی را در سال ۱۹۸۱ و دکترای علوم اجتماعی را در سال ۱۹۸۵ اخذ کرد. او به عنوان مدرس دانشگاهی در لبنان، روزنامه نگار، صاحب مؤسسه انتشارات المُتَنَبّی در پاریس و بیروت و مدیر مدیر دانشکدهٔ عربی بیروت در پاریس کار کرد. چندین مجموعه شعر و مطالعات ادبی چاپ کرده است. زندگی و پیشه. اَسمَهان بُدیر الصیداوی او در سال ۱۹۴۴ در بیروت به دنیا آمد. دربارهٔ دوران کودکی خود گفته است: «دوست دارم به دوران کودکی ام فکر کنم، جایی که توسط پدر و مادری که عاشق هنر و زیبایی بودند، بزرگ شدم، جایی که با نگاه پر از عشق و تحسین پدر و مادرم بزرگ شدم و موسیقی جزء لاینفک شخصیت پدرم بود، خدا رحمتش کند و اسم اسمهان را برایم انتخاب کرد که آوازهایش را روی عودش زمزمه می کرد. در حالی که در سایهٔ مادری که عاشق ظرافت بود بزرگ شدم، او برای من لباس های زیبایی می دوخت، بنابراین از کودکی یادگرفتم که به ظرافت عشق بورزم و
هنر را در همه شکل ها و رنگ هایش دوست داشته باشم و این چیزی است که مرا تحت تأثیر ملودی های درخشان قرار می دهد. من عاشق هنر و موسیقی و کلام شیرین بودم و این فضاها شاید اولین جرقه هایی باشد که گام هایم را به سمت اعتماد به نفس و به سوی جستجوی هنر و زیبایی در تمام جلوه هایش می کشاند. در واقع در هر لحظه از زندگیم، گوشهایم مسحور جادوی موسیقی و چشمانم در لحظه های طبیعت مسحور می شد و از این رو یادگرفتم که چشمانم را به روی جهان باز کنم و هر لحظه به شکوه و عظمت آن پی بردم، اما زندگی به سرعت تغییر کرد و سایه ها و دردهای خود را با اتفاقات سخت و تعیین کننده در تعیین هماهنگی و تلخی من با زندگی با تمام جنبه هایش برایم آشکار کرد.» دوران جوانی اش همراه با جنگ داخلی لبنان (۱۹۷۵–۱۹۹۰) شد. در این باره گفته است: «من از آغاز جنگ و تلخی آن زندگی کردم، هرچند این جنگ کثیف و علل آن را درک نکردم. چرا ذبح بر اساس هویت؟ چرا این تعصب مذهبی و فرقه ای؟ چرا همدیگر را می کشیم؟ چرا این همه نفرت کور؟ این مرد وحشی و جاهل لبنانی از کجا آمده است؟ سؤالات زیادی باعث شد که در هرج و مرج فکری درونی زندگی کنم، شاید به خاطر سن کمم در آن زمان نمی توانستم
این حقیقت تلخ و این واقعیت دردناک را درک کنم و با خودم فکر می کردم که آیا این یک جنگ طبقاتی است؟ یا جنگ مذهبی و فرقه ای است؟ یا همه اینها با هم ترکیب شده است؟» اولین تحصیلات خود را در لبنان به پایان رساند. پس از اصابت پرتابه ها به خانه اش، به ویژه اتاق کودکان، با شوهر و چهار فرزندش لبنان را به سوی فرانسه ترک کرد؛ پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه سنت جوزف، بیروت.در پاریس، توانست یک مدرسهٔ متوسطه برای تدریس زبان عربی تأسیس کند که شامل حدود ۶۰۰ دانش آموز از ملیت های مختلف عرب و فرانسوی بود و بیشتر دانش آموزان لبنانی بودند. مدرک کارشناسی ارشد هنر را از دانشگاه سوربن گرفت. وی تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ نقاشی و هنرهای زیبا در سال ۱۹۷۴، ادبیات عرب در سال ۱۹۸۰، علوم اجتماعی در سال ۱۹۸۱ و دکترای علوم اجتماعی را در سال ۱۹۸۵ به پایان رساند. او پس از بازگشت به لبنان به عنوان مدرس دانشگاه در دانشکدهٔ رسمی معلمان مشغول به کار شد. او به عنوان نویسنده و روزنامه نگار در برخی از روزنامه های لبنانی کار کرد. برخی از جنبش های زنان را در بیروت و اروپا تأسیس کرد، رهبری آن را بر عهده گرفت و رئیس اتحادیهٔ زنان عرب در فرانسه و معا
ون زنان مهاجر در اروپا (مستقر در سوئد) شد. او همچنین در چندین فعالیت اجتماعی و سمینارهای فرهنگی و علمی شرکت کرد. او صاحب مؤسسه انتشارات المُتَنَبّی در پاریس و بیروت و مدیر دانشکدهٔ عربی بیروت در پاریس است. در سال ۱۹۹۵ به عضویت اتحادیه نویسندگان لبنان درآمد. او را شاعری می دانند که دربارهٔ عشق، عواطف و میهن پرستی می نویسد. علاقه مند به سرودن شعری است که به وزن پایبند باشد و از نظر معنا آسان؛ میهن پرستی و غزل را در هم می آمیزد. آثار. از جمله مجموعه های شعری او: دیگر آثار: ترجمه های وی:
حمید (اوول)کورکور یکی از معترضان خیزش ۱۴۰۱ بود که دو سال پس از خیزش در حین درگیری مسلحانه در ایذه در حالی که توسط نیروهای مسلح محاصره شده بود خودکشی کرد. جریان این درگیری در روز شنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۳ در ویدئویی به صورت زنده در اینستاگرام منتشر شد. در این ویدئو ابول کورکور و سه نفر دیگر دیده می شوند. کورکور برای لحظاتی رو به بیرون خانه تیراندازی می کند و به جمهوری اسلامی ایران دشنام می دهد. همچنین در ویدئو صدای فریاد چند نفر شنیده می شود که می گویند قصد تسلیم شدن دارند. ابول کورکور چندین بار فریاد زد: «تسلیم می شویم»، اما تیراندازی ادامه پیدا کرد. وی سپس در مقابل دوربین سلاح را زیر گلویش گذاشت و گفت: «نه هیچ راهی ندارد. ایران خداحافظ.» و شلیک کرد. کورکور که از معترضان اعتراضات ۱۴۰۱ بود دو سال در خفا زندگی می کرد. بر اساس گزارش ها، نام سه نفر دیگر حسین مهری، رضا عبدالله زاده و سهراب احمدی از نزدیکان کمر طهماسبی معترض کشته شده در سال ۱۴۰۲ عنوان شده است. سهراب احمدی در حین تسلیم شدن توسط نیروهای امنیتی بعد از به رگبار بسته شدن زخمی شد و ساعاتی بعد به علت جراحات شدید جان باخت. (سهراب احمدی ودیگر همراهان ابول کورکور ک
ه به عنوان مهمان در خانه ابول کورکور بودند) و پس از این رویداد، جو شهر ایذه امنیتی شده و اینترنت مختل شد. رسانه های وابسته به نظام جمهوری اسلامی ایران از کسانی که در این درگیری شرکت داشتند به عنوان «اشرار مسلح» نام بردند. کشته شدن وی واکنش گسترده ای از سوی فعالان سیاسی و کاربران شبکه های اجتماعی در پی داشت. شاهزاده رضا پهلوی نیز با انتشار تصویر ابول کورکور، او را «قهرمانی از دیار دلاورخیز ایذه» خواند. حساب کاربری «دادخواهان ایران» در ایکس، که خود را «نهادی مستقل متشکل از خانواده های قربانیان نظام جمهوری اسلامی از سال ۱۳۵۷ تاکنون» معرفی می کند، ۲۰ اسفند اعلام کرد که مأموران حکومتی پیکر ابول کورکور را دزدیده و به مکان نامعلومی منتقل کرده اند و از دادن جنازه یا نشانی از محل آن به خانواده کورکور خودداری می کنند. «دادخواهان ایران» همچنین تصریح کرده است که خانواده کورکور تحت شدیدترین فشارهای نهادهای امنیتی قرار گرفته اند.
کارین میکائیلیس (۲۰ مارس ۱۸۷۲ – ۱۱ ژانویه ۱۹۵۰) یک روزنامه نگار و نویسنده دانمارکی بود. او بیشتر به خاطر رمان ها، داستان های کوتاه و کتاب های کودکانش شناخته می شود. در طول ۵۰ سال، کارین میکائیلیس بیش از ۵۰ کتاب به زبان های دانمارکی، آلمانی و انگلیسی نوشته است. آثار او از زبان اصلی دانمارکی به بیش از ۲۳ زبان ترجمه شده اند. آثار او تحت چندین نام منتشر شده اند، از جمله نام خانوادگی او از ازدواج دومش: کارین میکائیلیس استرنج لند. مشهورترین رمان میکائیلیس، "عصر خطرناک" (دانمارکی: "Den farlige Alder")، به عنوان یک اثر پیشگام در حقوق زنان شناخته شده است. از آن زمان، این اثر چندین بار به فیلم اقتباس شده است. زندگی شخصی. میکائیلیس در مارس ۱۸۷۲ در راندرس دانمارک با نام کاترینا بک-بروندوم به دنیا آمد. او دختر یک کارمند تلگراف و فراماسون معروف، جیکوب آنتونیوس بروندوم (۱۸۳۷–۱۹۲۱) و نیلسین پترین بک (۱۸۳۹–۱۹۳۲) بود. او به همراه خواهر کوچک ترش، آلما دالرپ که بعدها خیر شد، در خانه ای محقر در رندرز بزرگ شد، جایی که مادرش با ساخت تاج گل به درآمد اندک خانواده کمک می کرد. مادربزرگ و یک خاله اش نقش مهمی در تربیت اولیه او داشتند. در
مدرسه او را مسخره می کردند زیرا کوچک، چاق بود و از استرابیسم رنج می برد. در جوانی، میکائیلیس چند سال به عنوان معلم خصوصی کار کرد، بخشی از آن در لاسو و بخشی در یک خانه اشرافی شمال رندرز. در سال ۱۸۹۲ او به کپنهاگ نقل مکان کرد تا به عنوان معلم پیانو آموزش ببیند. در حالی که در آنجا بود، با نویسنده سوفوس میکائیلیس (۱۸۶۵–۱۹۳۲) آشنا شد، که در سال ۱۸۹۵ با او ازدواج کرد. این زوج عمدتاً از طریق نقدهای تئاتر درآمد کسب می کردند. ازدواج آن ها در سال ۱۹۱۱ به پایان رسید. سال بعد، میکائیلیس با دیپلمات نروژی-آمریکایی چارلز امیل استرنج لند در نیو راشل، نیویورک ازدواج کرد. او استرنج لند را سال قبل هنگام بازگشت از ایالات متحده به دانمارک در کشتی ملاقات کرده بود. او یک اقتصاددان سیاسی بود که در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرده بود. در زمان ازدواجشان، او به عنوان دبیر سفارت آمریکا در بولیوی منصوب شده بود. استرنج لند از فعالیت های ادبی و سیاسی همسرش که به تازگی با رمان "عصر خطرناک" به شهرت رسیده بود، ناراضی بود. آن ها در سال ۱۹۱۷ از هم جدا شدند. میکائیلیس در ۱۱ ژانویه ۱۹۵۰ در کپنهاگ درگذشت. او در قبرستان تورو در جزیره فونن به خاک سپرده ش
ده است. حرفه. در سال ۱۹۱۰ او "عصر خطرناک" (دانمارکی: "Den farlige Alder") را منتشر کرد. این داستان السی لیندتنر است که پس از طلاق از شوهرش، تلاش می کند تا رابطه ای را با یک مرد جوان تر که قبلاً از دور او را پرستش کرده بود، دوباره شروع کند. هنگامی که این رابطه نیز شکست می خورد، تصمیم می گیرد زندگی خود را با سفر به دور دنیا همراه با یک دوست زن سپری کند. این کتاب باعث ایجاد حساسیّت بزرگی شد، زیرا شروع به بررسی موضوعات تابوشده مانند خواسته های جنسی یک زن ۴۰ ساله کرد. این رمان به چندین زبان از جمله انگلیسی ترجمه شده است. این اثر چندین بار به فیلم اقتباس شده است، از جمله نسخه ۱۹۱۱ به کارگردانی اوت بلوم: "عصر خطرناک" و نسخه آلمانی ۱۹۲۷ به کارگردانی یوجن ایلز با عنوان "آن عصر خطرناک". در سال ۱۹۱۲، میکائیلیس دنباله ای برای این رمان منتشر کرد که نام شخصیت اصلی سری به نام "السی لیندتنر" را داشت. از جمله مقالاتی که او برای مجلات آمریکایی نوشت، می توان به مجموعه دو قسمتی برای مجله مانسی در سال ۱۹۱۳ با عنوان «چرا زنان کمتر از مردان صادق هستند» و یک مصاحبه با وودرو ویلسون برای مجله لیوینگ ایج در سال ۱۹۲۵ با عنوان «در مسیر پ
رزیدنت ویلسون» اشاره کرد. در سال ۱۹۱۴، "مدرسه شادی" (دانمارکی: "Glaedens Skole") منتشر شد. داستان بر روی یک مدرسه اصلاحی در وین به رهبری دوستش، پداگوگ اتریشی یوگنی شوارتسوالد تمرکز دارد. میکائیلیس همچنین یک سری کتاب های بلوغ درباره دختری به نام "بیبی" نوشت. کتاب های "بیبی" در هفت جلد بین سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۹ منتشر شدند و موفقیت بین المللی داشتند. در این رمان ها برای نوجوانان، خوانندگان با بیبی، دختر ایستگاه دار آشنا می شوند که مادر ندارد اما به همین دلیل آزادی بیشتری دارد. او یک دختر سرسخت ایده آل گرا است که به تنهایی با بلیت رایگان (به دلیل شغل پدرش) به گردش های قطاری می رود و بی وقفه برای حقوق حیوانات می جنگد. مترجمان بیبی شامل شاعر انگلیسی رز فیلمن و نویسنده و درام نویس اتریشی ماریا لازار هستند.
ژانا یورکینا (؛ ۶ مه ۱۹۳۹ – ۲۵ مه ۲۰۱۵ (۷۶ سال)) یک زن نظامی شهروند اتحاد جماهیر شوروی بود که آموزش های لازم برای فضانوردی را پشت سر گذاشت اما هرگز به فضا اعزام نشد. وی برندهٔ جوایزی همچون مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است. ژانا یوکینا در سولتسی در استان نوگورود در اتحاد جماهیر شوروی به دنیا آمد. او از مؤسسه آموزشی شهر ریازان در رشته زبان انگلیسی فارغ التحصیل شد. او همچنین می توانست به زبان های آلمانی و فرانسوی سلیس صحبت کند که این موضوع در انتخاب او به عنوان فضانورد تأثیر زیادی داشت. گزینش به عنوان فضانورد. در دسامبر ۱۹۶۱، انتخاب کارآموزان زن فضانورد توسط دولت شوروی مجاز اعلام شد، با این هدف که مطمئن شوند اولین زنی که به فضا سفر می کند شهروند شوروی است. در فوریه ۱۹۶۲، یوکینا به عنوان عضوی از گروهی متشکل از پنج فضانورد زن انتخاب شد تا برای یک پرواز فضایی انفرادی در فضاپیمای وستوک آموزش ببینند. او در ۴ مارس ۱۹۶۲ به عنوان فضانورد انتخاب شد و در ۳ آوریل ۱۹۶۲ توسط کمیسیون پزشکی اتحاد جماهیر شوروی تأیید شد. سرگرمی شخصی او به عنوان یک چترباز باعث شد کاندیدای مناسبی برای فضانوردی تشخیص دا
ده شود. او یک چترباز آماتور در باشگاه ریازان بود و همزمان به عنوان معلم زبان دبیرستان نیز کار می کرد. در سن ۲۲ سالگی، دولت شوروی از او پرسید که آیا حاضر است در یک آزمایش دولتی شرکت کند؟ اگرچه آنها او را فریب دادند و به وی اینطور توضیح دادند که در صورت قبولی قرار است از یک کشتی به بیرون بپرد. بعدها، او متوجه شد که منظور از کشتی در واقع یک سفینه فضایی وستوک بوده است. مانند چندین نفر دیگر در گروه، او نیز یک چترباز آماتور بود. در طول مراحل غربالگری داشتن مهارت چتربازی تقریباً یک الزام حیاتی محسوب می شد و افراد فاقد این مهارت واجد شرایط تشخیص داده نمی شدند. در حالی که علت این امر در آن زمان به عنوان یک دلیل محرمانه در نظر گرفته می شد، بعدها مشخص شد که به دلیل طراحی خاص مدل های اولیه فضاپیماهای شوروی، لازم بود فضانوردان در مرحله فرود از کپسول های خود خارج شوند و با یک چتر نجات برای فرود جداگانه از فضاپیما اقدام کنند. برای برآورده کردن شرایط و الزامات دشوار برنامه فضایی، نامزدهای زن باید کمتر از ۳۰ سال سن، کمتر از ۱۷۰ سانتی متر (۵ فوت یا ۷ اینچ) قد و کمتر از ۷۰ کیلوگرم (۱۵۴ پوند) وزن داشته باشند. تمرینات. یوکینا به
همراه با چهار زن دیگر که برای برنامه فضایی انتخاب شده بودند مجبور شد برخی از شدیدترین تمرینات را در مدت شش ماه تحمل کنند، زیرا اتحاد جماهیر شوروی مصمم بود اولین زن را پیش از رقیبش ایالات متحده به فضا بفرستد. این آموزش های فشرده شامل کلاس های نجوم، هوانوردی و آموزش شنا و ژیمناستیک بود. آنها باید تحت |آزمون سانتریفیوژ قرار می گرفتند که یوکینا |آن را بسیار دشوار توصیف می کند. او اظهار داشت: «این احساس خوبی ندارد. اگر شکم خود را شل کنید، بیهوش می شوید که اغلب برای مردان نیز اتفاق افتاده است. ما هنگام آزمایش یک کنترل از راه دور در دست داشتیم. اگر آن را نگه دارید، به این معنی است که شما هوشیار بوده اید. اگر نه، شما از هوش رفته اید و شما را بیرون می آورند.» آنها همچنین مجبور بودند از طریق اتاق حرارت مورد آزمون سازگاری قرار گیرند، جایی که در معرض دمای بالای ۴۰ درجه سانتیگراد (۱۰۴ درجه فارنهایت) با رطوبت ۳۰ درصد قرار گرفتند. یورکینا در مقایسه با سایر فضانوردان زن بسیار ضعیف تشخیص داده شد و در نهایت والنتینا ترشکووا به عنوان نخستین زن برای اعزام به فضا انتخاب شد. او در ژوئن ۱۹۶۳ با فضاپیمای وستوک ۶ به مدار زمین پرتاب ش