Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اش، شاهزاده را در ناامیدی کامل فرو برد و سال ها پس از آن، او حتی زمانی که پادشاه به او پیشنهادهای جذابی می داد، نمی خواست ازدواج کند. با این حال، بیست سال بعد، او سرانجام با یک بالرین ۱۹ ساله با اصالت نسبتاً ساده به نام فلیسیته کروسیو (۱۸۴۴–۱۹۱۱) ازدواج کرد. از این ازدواج، هشت فرزند به دنیا آمدند که با تصمیم پادشاه اومبرتو، علی رغم اینکه ازدواج والدینشان موروثی بود، تمام حقوق مربوط به زمین ها و عناوین پدرشان به آنها اعطا شد. زندگی نامه. پسر جوزپه ماریا و پائولین دو کوئلن دو واگویون، او پسرعموی چارلز آلبرت ساووی بود که متعاقباً ازدواج موروثی والدینش را قانونی کرد. پس از اتمام تحصیلاتش در مدرسه سلطنتی نیروی دریایی در جنوا، فعالیت خود را در نیروی دریایی تازه تأسیس ساووی آغاز کرد و پس از چندین سال گشت و گذار، در ژوئیه ۱۸۳۴ به درجه ستوانی رسید. در ۱۷ مه ۱۸۳۴، به عنوان کاپیتان در هنگ سواره نظام نووارا به ارتش پیوست. در طول سال ها، او در هر دو نیرو پیشرفت کرد: در سال ۱۸۳۶ به عنوان سرهنگ در رأس هنگ سواره نظام سلطنتی پیمونت، سال بعد به عنوان کاپیتان، در سال ۱۸۴۱ به عنوان سرلشکر سواره نظام و در سال ۱۸۴۲ به عنوان دریاس
الار. در سال ۱۸۴۴، او به عنوان سپهبد و فرمانده کل نیروی دریایی ساردینیا منصوب شد و تا سال ۱۸۵۱ فرماندهی آن را بر عهده داشت و با درجه افتخاری دریاسالار بازنشسته شد. او به عنوان شاهزاده خون، با سبک والاحضرت سرن، شناخته شد و بنابراین مجاز به استفاده از عنوان شاهزاده ساووی-کاریگنانو با نامه های ثبت اختراع مورخ ۲۸ آوریل ۱۸۳۴ بود. این اختراعات به صراحت این عنوان را اعطا نمی کردند، اما از آن تاریخ به بعد، با رضایت پادشاه، اوژن عنوان مرسوم شاهزاده کاریگنانو را که در نشریات مختلف دولتی به او نسبت داده شده بود، به خود اختصاص داد. در فوریه ۱۸۴۲، با میانجیگری سفیر ساردینیا در وین، ویتوریو بالبو برتونه، کنت سامبوی، و با تلاش های شاهزاده مترنیخ، شاهزاده اوژن با رضایت شاه چارلز آلبرت، با فرستادگان امپراتوری برزیل برای ازدواج ولیعهد گنارا از براگانزا مذاکره کرد. این تلاش به دلیل اختلاف نظر بر سر برخی از بندهای پیش از ازدواج، به توافق نرسید و شکست خورد. این ازدواج ناموفق، ناامیدی زیادی را برای شاهزاده مترنیخ به همراه داشت، زیرا او به عنوان یک سیاستمدار، از این بیم داشت که هرگونه ازدواج شاهزاده خانم با خواستگاران دیگر، به ضرر
اتریش، اتحادی با یک شاهزاده آلمانی یا پسری از اینفانته دون فرانسیسکو دا پائولا از اسپانیا ایجاد کند. در سال ۱۸۴۳، او پیوند عاطفی محکمی با ماریا کارولینا از هابسبورگ-لورن، خواهر بزرگتر ماریا آدلاید از هابسبورگ-لورن، برقرار کرد. در سپتامبر همان سال، شاه چارلز آلبرت، با تأیید این انتخاب، رسماً از امپراتور اتریش خواستگاری کرد. شاهزاده اوژن، در آماده سازی برای عروسی، شروع به آماده سازی اقامتگاه ها کرد و کاخ کاریگنانو و ویلای روستایی ویگنا دلا رجینا را به عنوان ملک خود به دست آورد. در مورد اقامتگاه دوم، که در شرایط بسیار بدی بود و نیاز به مرمت پرهزینه ای داشت، او مذاکراتی را با شاه چارلز آلبرت برای به دست آوردن ویلای استوپینیجی در ازای آن آغاز کرد. در اوایل دسامبر، کنت سامبوی پیش نویس قرارداد ازدواج را به شاهزاده صدراعظم اتریش تحویل داد. با این حال، سلامت پرنسس ماریا کارولینا به طور فزاینده ای وخیم شد و او در ژانویه ۱۸۴۴ درگذشت. از دست دادن عروس آینده اش، شاهزاده یوجین را به ناامیدی مطلق کشاند و برای مدت طولانی از ازدواج با هر پرنسس دیگری خودداری کرد و هر پیشنهادی را که به او می شد، حتی زمانی که برای حل یک مشکل سیا
سی توجیه می شد، رد می کرد. به دلیل روابط نزدیکش با خاندان سلطنتی، او از خویشاوندانی بود که توسط پادشاهان به عنوان سپهبد کل پادشاهی هنگام اعلام جنگ و رفتن به جبهه تعیین شد: در مارس ۱۸۴۸ در اعلام جنگ اول استقلال به همراه چارلز آلبرت، در سال های ۱۸۴۹، ۱۸۵۹ و ۱۸۶۶ به همراه ویکتور امانوئل دوم. ویکتور امانوئل دوم با حکمی به تاریخ ۲۹ مارس ۱۸۴۹ عنوان و سبک والاحضرت سلطنتی را به او اعطا کرد. او در سال های ۱۸۶۰ و ۱۸۶۱ در طول انتقال از دوک نشین بزرگ سابق توسکانی و پادشاهی دو سیسیل به پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا، همین سمت را داشت. او در محاصره گائتا علیه فرانسیس دوم دو سیسیلی شرکت کرد، جایی که با حکم سلطنتی ۱۳ آوریل ۱۸۶۱، به خاطر شجاعت نظامی، مدال طلا به او اهدا شد، «به خاطر اینکه خود را به عنوان سپهبد اعلیحضرت پادشاه در استان های جنوبی، گائتا ۱۸۶۱، متمایز کرده بود.» او اولین رئیس کنسرسیوم ملی استهلاک بدهی عمومی بود که در سال ۱۸۶۶ تأسیس شد. او در ۱۵ دسامبر ۱۸۸۸ در تورین درگذشت. مراسم تشییع جنازه رسمی او در ۱۸ دسامبر توسط کاردینال گائتانو آلیموندا، اسقف اعظم تورین، در کلیسای مادر بزرگ دی دیو برگزار شد. او در سردابه سلطنتی
باسیلیکای سوپرگا، بر فراز تپه های بالای پایتخت پیدمونت آرمیده است. جنگ های استقلال ایتالیا. شاهزاده اوژن امانوئل در طول جنگ های اتحاد ایتالیا (۱۸۴۸–۱۸۷۱) در چندین عملیات نظامی شرکت کرد. چارلز آلبرت اوژن را به عنوان فرمانده کل نیروی دریایی پادشاهی ساردینیا بین سال های ۱۸۴۴–۱۸۴۸ و ۱۸۴۹–۱۸۵۱ منصوب کرد. او چهار بار در طول جنگ (۱۸۴۸، ۱۸۴۹، ۱۸۵۹، ۱۸۶۶) عنوان ستوان پادشاهی را به دست آورد. او نایب السلطنه استان های متحد ایتالیای مرکزی در توسکانی (مارس ۱۸۶۰) و ستوان در ناپل (ژانویه ۱۸۶۱) بود. در سال ۱۸۶۱، او در محاصره گائتا، که توسط هواداران پادشاه دو سیسیل، فرانسیس دوم، دفاع می شد، خود را متمایز کرد. پس از اتحاد ایتالیا، او ریاست کمیسیون عمومی دفاع از کشور، کنسرسیوم ملی، میدان تیراندازی ملی و بسیاری از انجمن های دیگر از انواع مختلف را بر عهده داشت. او در ۱۵ دسامبر ۱۸۸۸ در تورین درگذشت. او در طول سلطنت کوتاه پسرعمویش آمادئوس اول، نشان پشم طلایی اسپانیا و همچنین چندین جایزه دیگر را دریافت کرد. ازدواج و فرزندان او در ۲۵ نوامبر ۱۸۶۳ در تورین با فلیسیتا کروزیو کانسترو (ورچلی، ۴ مه ۱۸۴۴ - ریوا سان لورنزو، ۱۹۱۱) ازدواج کرد.
از این ازدواج او صاحب فرزندان زیر شد: حق ثبت اختراع نامه های سلطنتی در ۱۴ سپتامبر ۱۸۸۸، که توسط اومبرتو اول اعطا شد، ازدواج شاهزاده اوژن ساووی-کارینیانو با فلیسیتا کروسیو کانسترو را به عنوان ازدواج موروثی تأیید کرد و خانواده ویلافرانکا-سواسون را به عنوان دارنده عنوان کنت، که از طریق خط مستقیم مرد قابل انتقال است، به رسمیت شناخت. عنوان کنت ویلافرانکا سواسون به پسر ارشدش جوزپه ماریا امانوئله فیلیبرتو ویلافرانکا سواسون به ارث رسید.
اسد خان (حدود ۱۶۲۶/۱۶۳۱–۱۵ ژوئن ۱۷۱۶)، با نام اصلی محمد ابراهیم، از اشراف عالی رتبه امپراتوری مغول در دوران سلطنت اورنگ زیب و بهادر شاه بود. او به خاطر تصدی سمت "وزیر" (نخست وزیر) امپراتور اورنگ زیب در دوره ۱۶۷۶–۱۷۰۷ شناخته می شود و بازیگر مهمی در سیاست های دربار مغول بود. اوایل زندگی. اسد خان حدود سال ۱۶۲۶ یا ۱۶۳۱ با نام محمد ابراهیم در خانواده ای معتبر در ایران صفوی به دنیا آمد. پدربزرگش، به نام ذوالفقار خان، در زمان سلطنت شاه عباس اول صفوی، "بیگلربیگی" شیروان بود. با این حال، او حدود سال ۱۶۰۰ توسط شاه عباس اعدام شد و خانواده از چشم افتادند. متعاقباً، پدر اسدخان، خانلر، که با لقب ذوالفقار خان قرامانلو شناخته می شد، در اواخر سلطنت جهانگیر، امپراتور مغول، به هند مهاجرت کرد. او در دربار امپراتور شاه جهان پذیرفته شد و با دختر صادق خان، برادرزن اشراف زاده مغول، آصف خان، ازدواج کرد. اسدخان پسر ارشد ذوالفقار خان قرامانلو بود که از آنها به دنیا آمد. شغل. اسد خان در سال ۱۶۵۴، در بیست و هفتمین سال سلطنت شاه جهان، امپراتور مغول، به خدمت امپراتوری مغول درآمد. در زمان جانشین شاه جهان، اورنگ زیب، اسد خان تا سال ۱۶۷۰، سمت
"بخش" دوم (حقوق بگیر) را بر عهده داشت، تا اینکه به معاونت "وزیر" منصوب شد. او این سمت را تا سال ۱۶۷۶، زمانی که خود "وزیر" شد، حفظ کرد. از دهه ۱۶۸۰ به بعد، اشراف اورنگ زیب به دو جناح اصلی تقسیم شدند؛ اسد خان و پسر بانفوذش ذوالفقار خان به عنوان رهبران یک جناح ظهور کردند، در حالی که غازی الدین خان و چین قلیچ خان رهبری جناح دیگر را بر عهده داشتند. این جناح ها سیاست اشراف را تا پایان سلطنت اورنگ زیب تعیین می کردند. از سال ۱۶۸۴، اسد خان در دکن خدمت کرد. او شهرهای کورنول و جودپه را تصرف کرد تا خطوط تدارکاتی را برای تسهیل محاصره جینجی که توسط پسرش ذوالفقار خان رهبری می شد، تأمین کند. در سال ۱۶۹۱، اورنگ زیب، اسد خان و شاهزاده کام بخش را برای کمک به ذوالفقار خان در محاصره به جینجی فرستاد. پس از مشکلاتی که در تأمین امنیت قلعه وجود داشت، کام بخش مخفیانه و برخلاف دستور مستقیم اورنگ زیب، مذاکراتی را با دشمن آغاز کرد. اسد خان و پسرش از این موضوع مطلع شدند و به راحتی او را دستگیر کردند. سپس با او بدرفتاری شد و گفته می شود که اسد خان مستقیماً با کام بخش بدرفتاری کرده است. اورنگ زیب پس از آن تهدید کرد که اسد خان را از مقام "و
زیر" برکنار خواهد کرد، اما هرگز به این کار عمل نکرد. مونس فاروقی این رویداد را به عنوان نمونه ای از چگونگی محافظت اورنگ زیب از اشراف خود، گاهی به قیمت جان شاهزادگان سلطنتی، برجسته می کند. تصور می شود که اورنگ زیب در آخرین وصیت نامه خود، اسد خان را پس از مرگش به طور نامحدود به عنوان "وزیر منصوب کرده باشد." در کشمکش جانشینی پس از مرگ اورنگ زیب، اسد خان و پسرش با شاهزاده اعظم شاه متحد شدند. با این حال، شاهزاده محمد معظم او را در نبرد جاجو شکست داد و به عنوان بهادر شاه بر تخت سلطنت نشست. بهادر شاه به عنوان امپراتور، با دادن مقام "وزیر" به منعم خان، در پی تضعیف نفوذ اسد خان و ذوالفقار خان بود و به دوره تصدی اسد خان به عنوان "وزیر" در سال ۱۷۰۷ پایان داد. در عوض، به اسد خان مقام والای "وکیل مطلق داده شد که" از زمان سلطنت شاه جهان استفاده نمی شد. این امر باعث نارضایتی اسد خان شد و او همچنان می توانست برای کنترل جزئی بر پست "وزیر مذاکره کند." رتبه اسد خان نیز به ۸۰۰۰ اسب افزایش یافت و عنوان آصف الدوله به او اعطا شد. در سال ۱۷۱۲، پسرش جهاندار شاه جانشین بهادر شاه شد که در زمان او اسد خان همچنان "وکیل مطلق" بود. او همچن
ین به عنوان فرماندار گجرات منصوب شد، اگرچه این سمت را به صورت غیابی در اختیار داشت. سال بعد، جهاندار شاه در نبردی از فرخسیار شکست خورد و به خانه اسد خان پناه برد. اسد خان و پسرش ذوالفقار خان، با وجود اینکه تا آن زمان از جهاندار شاه حمایت کرده بودند، تصمیم گرفتند جهاندار شاه را به امپراتور جدید تحویل دهند. با این حال، فرخسیار به اسد خان بی اعتماد بود و پسرش را به قتل رساند. اسد خان سپس بقیه عمر خود را در گمنامی گذراند و در ۱۵ ژوئن ۱۷۱۶ درگذشت. خانواده. اسد خان با مهرونسا، دختر آصف خان، ازدواج کرده بود. ذوالفقار خان در سال ۱۶۵۷ از آنها متولد شد؛ او در سال ۱۶۷۷ با دختری از نجیب زاده شایسته خان ازدواج کرد. اسد خان پسر دیگری به نام عنایت خان داشت که با کوچک ترین دختر ابوالحسن قطب شاه، آخرین حاکم سلطنت گلکنده، ازدواج کرده بود. اسد خان همچنین دختری داشت که با خدابنده خان، پسر نجیب زاده شایسته خان، ازدواج کرده بود.
دوک نشین جنوا (به ؛ به ) ایالتی متشکل از سرزمین های جمهوری سابق جنوا بود. این ایالت زمانی تشکیل شد که سرزمین های سابق جمهوری در سال ۱۸۱۵ در نتیجه کنگره وین به پادشاهی ساردینیا داده شد و پس از اتحاد کامل در سال ۱۸۴۸ منحل شد. مردم لیگوریا، با پیشینه ای غنی از سنت های استقلال طلبانه و جمهوری خواهی، هرگز با وضعیت سیاسی جدید خود پس از اتحاد ایتالیا کنار نیامدند. برای آن ها، الحاق به پادشاهی ساردینی–پیمونت و سپس به پادشاهی متحد ایتالیا، نه تحقق آرمان هایشان بلکه نوعی تحمیل از بالا بود. شهر جنوا، که در گذشته جمهوری ای مستقل و پرقدرت بود، به ویژه نماد این نارضایتی شد. در جنوا، شورش هایی گاه به گاه رخ می داد که بازتابی از نارضایتی عمومی نسبت به سلطه سلطنتی و از دست رفتن خودمختاری تاریخی شهر بود. این اعتراض ها نه تنها سیاسی، بلکه فرهنگی و هویتی بودند—مردمی که خود را وارث جمهوری های دریایی و سنت های آزادی خواهانه می دانستند، اکنون زیر پرچم سلطنتی قرار گرفته بودند که با روحیه شان هم خوانی نداشت. این تنش ها، بخشی از چالش های پس از اتحاد ایتالیا بودند؛ جایی که وحدت سیاسی به سرعت محقق شد، اما وحدت اجتماعی و فرهنگی نیاز به ز
مان، گفت وگو، و بازنگری در ساختارهای قدرت داشت. لیگوریا، با صدای خاص خود، یادآور این واقعیت بود که وحدت ملی، بدون احترام به تنوع تاریخی، همیشه ناقص خواهد ماند. اگرچه ضرابخانه جنوا با ضرب سکه به فعالیت خود ادامه داد، اما دولت از لیره ساردینیا به عنوان واحد پول خود استفاده می کرد. پس از انحلال در سال ۱۸۴۸، سرزمین های دوک نشین سابق بین دپارتمان های جنوا و نیس (که بعدها "استان" نامیده شدند) تقسیم شد. اداره. در پی سقوط جمهوری جنوا و الحاق آن به پادشاهی ساووا پس از کنگره وین، نظام حقوقی فرانسه که در دوران اشغال ناپلئونی در منطقه برقرار شده بود، کنار گذاشته شد. در عوض، مجموعه ای از مقررات جدید به طور خاص برای اداره امور مدنی و کیفری دوک نشین جنوا تدوین شد. این مجموعه با عنوان «مقررات اعلیحضرت برای امور مدنی و کیفری دوک نشین جنوا» شناخته شد. این قانون در تاریخ ۱۳ مه ۱۸۱۵ به طور رسمی اعلام شد و سنای جنوا موظف گردید آن را ثبت کرده و به اجرا بگذارد. هدف از این اقدام، تطبیق ساختار حقوقی منطقه با نظام سلطنتی ساووا و حذف آثار حقوقی جمهوری خواهانه و فرانسوی بود. این مقررات بخشی از فرایند ادغام سیاسی و اداری جنوا در ساختار پ
ادشاهی ساووا بودند، که بعدها در قالب پادشاهی ساردینی–پیمونت نقش کلیدی در وحدت ایتالیا ایفا کرد. با این حال، این تغییرات حقوقی با مقاومت اجتماعی همراه بود، زیرا مردم جنوا، با پیشینه ای جمهوری خواهانه و استقلال طلب، نسبت به سلطه سلطنتی و حذف سنت های حقوقی خود احساس بیگانگی می کردند. این شکاف میان قانون و هویت، در سال های بعد بارها در قالب اعتراضات و ناآرامی ها بروز یافت. در سال ۱۸۲۲، فرمانی رسمی صادر شد که ساختار قضایی دوک نشین جنوا را به طور اساسی بازتنظیم کرد. بر اساس این فرمان، مسئولیت اجرای عدالت که پیش تر تحت نظارت مستقیم سنای جنوا بود، به هفت دادگاه فرمانداری واگذار شد. این دادگاه ها در شهرهای جنوا، بوبیو، کیاواری، فیناله مارینا، نووی لیگوره، سارتسانا و ساوونا مستقر بودند. این تغییر، بخشی از روند تمرکز قدرت و ادغام اداری در چارچوب پادشاهی ساووا بود. با واگذاری صلاحیت های قضایی به دادگاه های منطقه ای، ساختار سنتی جمهوری جنوا بیش ازپیش تضعیف شد و جای خود را به نظامی داد که با الگوهای سلطنتی و بوروکراتیک هم خوانی داشت. این اقدام، در کنار اصلاحات قانونی سال ۱۸۱۵، نشان دهنده تلاش دولت مرکزی برای کنترل کامل بر
نهادهای محلی و حذف استقلال تاریخی جنوا بود—فرایندی که با مقاومت فرهنگی و سیاسی مردم منطقه همراه شد. در سال ۱۸۳۳، دوک نشین جنوا یکی از هشت قلمرو عمومی ایالت های سرزمین اصلی بود که همزمان بخش های نظامی نیز محسوب می شدند. این قلمرو شامل استان های جنوا، ساونا، قاهره مونتنوته، آلبنگا، فیناله مارینا، گاوی، بوبیو، چیاوری، لا اسپتزیا و سارتسانا می شد.
فرانچسکو دوم اسفورزا (؛ ۴ فوریه ۱۴۹۵ – ) از سال ۱۵۲۱ تا زمان مرگش دوک میلان بود. او پس از آنکه امپراتور کارل پنجم میلان را از فرانسوی ها بازپس گرفت، دوک میلان شد. او در نبرد بیکوکا علیه فرانسوی ها جنگید، اما در سال ۱۵۲۶ به اتحادیه کنیاک با فرانسوای یکم فرانسه پیوست. او که از یک مسمومیت جان سالم به در برد، با کریستینا از دانمارک ازدواج کرد، اما بدون فرزند درگذشت. او آخرین عضو خانواده اسفورتزا بود که بر میلان حکومت کرد. زندگی نامه. فرانچسکو پسر دوم لودوویکو اسفورتزا و بئاتریس دِسته بود. پس از برکناری پدرش از میلان در جریان جنگ های ایتالیا، او به دربار امپراتور ماکسیمیلیان اول آورده شد، که با پسرعموی فرانچسکو، بیانکا ماریا اسفورتزا، ازدواج کرده بود. فرانچسکو مدت کوتاهی در دربار اینسبروک زندگی کرد، اما بعداً به عنوان معلم خصوصی منصوب شد و به همراه بیست و یک نفر از پیروانش در قلعه استیر زندگی کرد. جاه طلبی او برای یک حرفه کلیسایی، به عنوان کشیش در کلن، توسط ماکسیمیلیان حمایت شد. با وجود حمایت امپراتوری، انجمن کلن او را از انجمن خود رد کرد. در اوت ۱۵۱۲، فرانچسکو پس از انتخاب برادرش ماسیمیلیانو به عنوان دوک میلان در
دیت مانتوا، تحصیلات قضایی خود را به حالت تعلیق درآورد. گفتگوی او با فرستاده مانتوا به این صورت بیان شد: «اسفورتسای جوان تر با کاپیلوپی «با کلمات کم» اما خوب صحبت کرد. او شبیه پدرش است، اما کمتر اشرافی است؛ او به اندازه دوک بزرگ نخواهد بود، اما از دوک تنومندتر است، با شانه های پر، موهایی شبیه به موهای دوک، و لباس های سیاه یک کشیش به سبک آلمانی.». در سال ۱۵۲۱، چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، میلان را از فرانسوی ها بازپس گرفت و فرانچسکو به عنوان دوک آن منصوب شد، آخرین نفر از خانواده که این عنوان را داشت. با این حال، حاکمیت او با اشغال نظامی میلان توسط نیروهای اسپانیایی محدود ماند. او به ایالت خود بازگشت، در حالی که بیست سال جنگ او را تحلیل برده بود و بهبود فرهنگی و اقتصادی را ترویج می کرد. فرانچسکو در نبرد بیکوکا، در کنار امپراتور، در سال ۱۵۲۲ جنگید. در سال ۱۵۲۶، او جبهه خود را تغییر داد و به همراه فرانسیس اول فرانسه، پاپ کلمنت هفتم و جمهوری فلورانس به اتحادیه کنیاک پیوست و در قلعه اسفورزسکو محاصره شد. در ۴ مه ۱۵۳۴، فرانچسکو با خواهرزاده ۱۲ ساله چارلز پنجم، کریستینا دانمارک، دختر کریستین دوم دانمارک و ایزابلا ات
ریش ازدواج کرد. در این زمان، فرانچسکو، که از یک سوء قصد با سم جان سالم به در برده بود، برای راه رفتن از عصا استفاده می کرد و دستانش فلج شده بود. این ازدواج بدون فرزند ماند. مرگ او در ۱ نوامبر ۱۵۳۵، جرقه جنگ ایتالیا در سال ۱۵۳۵ را زد. برادر ناتنی او، جیووانی پائولو، پس از مرگ او، برای مدت کوتاهی دوک نشین میلان را پس گرفت، اما در همان سال تحت شرایط مرموزی درگذشت. دوران کودکی. فرانچسکو پسر دوم لودوویکو اسفورتزا، دوک وقت میلان، و همسرش بئاتریس دِسته بود. او در شب بین ۳ و ۴ فوریه ۱۴۹۵ در قلعه پورتا جیوویا با کمک کومار فراسینا دا فرارا، مامای خانواده، به دنیا آمد. او توسط عمه اش ایزابلا دِسته، که برای کمک به خواهرش در زایمان به میلان آمده بود، و توسط آنتونیو ماریا پالاویچینو، غسل تعمید داده شد و حدود پانزده نام به او داده شد، که در میان آنها نام کوچکش اسفورتزا ماریا بود، به افتخار عموی پدری اش اسفورتزا ماریا، که در سنین جوانی درگذشته بود و لودوویکو به او بسیار علاقه داشت، یا به گفته دیگران، به یاد جدش فرانچسکو اول، که لقب اسفورتزا از او گرفته شد و به نام خانوادگی خانواده تبدیل شد. در سال های اولیه، و حداقل تا سال ۱
۴۹۹، او رسماً اسفورتزا نامیده می شد، اما بعداً نام فرانچسکو پذیرفته شد. با وجود بیماری که از آوریل تا اوت ۱۴۹۵ او را رنج می داد و محاصره تقریباً همزمان نووارا که والدینش را از خانه دور نگه می داشت، سال های اولیه فرانچسکو بدون دغدغه، بین درس خواندن و بازی کردن در کنار برادرانش گذشت. از همان ماه های اول زندگی اش، او دلبستگی زیادی به خواهر ناتنی اش، بیانکا جیووانا، دختر نامشروع پدرش و دوست عزیز بئاتریس، نشان داد، به طوری که یک بار، وقتی بیمار شد، به نظر می رسید فقط با دیدن او دوباره زنده می شود. با این حال، دختر جوان در سن چهارده سالگی، در نوامبر ۱۴۹۶ درگذشت و کمی بیش از یک ماه بعد، مادرش، بئاتریس، نیز درگذشت؛ بنابراین، کودک هر دو چهره مهم زن خود را در سنین بسیار کم از دست داد و از آن لحظه به بعد، پدرش نیز شروع به گذراندن وقت کمتر و کمتری با فرزندانش کرد. در همان سال ۱۴۹۷، پس از مرگ همسرش، پدرش لودوویکو از دارایی های خود در جنوب ایتالیا به نفع فرانچسکو چشم پوشی کرد و بدین ترتیب دوک نشین باری (شامل باری، مودوگنو و پالو دل کوله)، شاهزاده نشین روسانو و شهرستان های کالابریایی بورلو، لونگوبوکو و روزارنو به او واگذار
شد. با این حال، پس از یک مانور گیج کننده و بی ثمر از سوی پدرش لودوویکو، از سال ۱۴۹۹ دوک نشین باری توسط ایزابلا آراگون اشغال شد، اگرچه فرانچسکو همچنان مالک آن بود. در سال ۱۴۹۹، دوک نشین میلان مورد حمله فرانسوی ها قرار گرفت و لودوویکو فرزندانش را به دربار امپراتوری در اینسبروک برد و کمی بعد در راه به آنها پیوست. او در ژانویه بعد، زمانی که تصمیم گرفت شانس خود را در ایتالیا برای بازپس گیری دوک نشین بیازماید، از آنها جدا شد و دیگر هرگز آنها را ندید. این جدایی قطعاً برای فرانچسکوی پنج ساله و برادر بزرگترش بسیار دردناک بود، همان طور که مورخ میلانی، برناردینو کوریو، می نویسد: «این کودکان، در حالی که با پدر محبوب خود خداحافظی می کردند و او را می بوسیدند، صورت او را با اشک های ترحم آمیز شستشو می دادند، عملی واقعاً باورنکردنی از غم و اندوه.» او از مصادره دارایی هایش توسط امپراتور رنج برد، که تنها کمک هزینه ناچیزی برای پناهندگان میلانی باقی گذاشت. این وضعیت غم انگیز تنها تا حدی با مداخله پسر عمویش، ملکه بیانکا ماریا اسفورتزا، که سرپرستی دو کودک به او سپرده شده بود، کاهش یافت. با این حال، بیانکا در سال ۱۵۱۰ درگذشت و مارگا
رت هابسبورگ جایگزین او شد. احتمالاً این دو برادر پس از رژیم کنستانس از هم جدا شدند، زمانی که ماکسیمیلیان به دنبال امپراتور به اینسبروک رفت، در حالی که فرانسیس به اسقف برناردو کلسیو سپرده شد، که احتمالاً آموزش اومانیستی بهتری نسبت به برادرش به او داد، اما او را به لباس پوشیدن به سبک «کشیشان سیاه و آلمانی» عادت داد. او به مدت ۲۱ سال در تبعید ماند، در شرایط اقتصادی بدون شک پایین تر از شرایطی که در دربار میلان در دوران سلطنت باشکوه پدرش از آن برخوردار بود. در طول سال های حکومت برادرش ارکوله ماسیمیلیانو، که بین سال های ۱۵۱۲ تا ۱۵۱۵ به عنوان دوک احیا شد، فرانسیس نتوانست به میلان بازگردد. وقتی در سال ۱۵۱۵، پس از بازگشت فرانسوی ها، دوباره اخراج شد، فرانسیس (که در ترنتو بود) بلافاصله برای بازپس گیری دوک نشین میلان، که از نظر او به حق متعلق به او بود، اقدام کرد. او سرانجام موفق شد به دنبال سربازان پاپ لئو دهم و امپراتور چارلز پنجم در سال ۱۵۲۱ (که در اتحادیه ای موسوم به اتحادیه مقدس تشکیل شده بود) به میلان بازگردد، و در این امر جمعیت لومبارد که احساس می کردند به شدت توسط سلطه ای که آن را خارجی می دانستند، تحت ستم هستند،
به او کمک کردند. در شرایطی که خانواده استه، خویشاوندان مادری او، طرف پادشاه فرانسه را گرفته بودند، یاد مادرش بئاتریس ناراحت کننده شده بود. با این وجود، در سال ۱۵۲۲، طی مذاکراتی که با هدف جلب نظر دوک آلفونسو اول استه به سمت امپراتوری انجام می شد، فرانچسکو به عمه اش، واسطه مارکینس ایزابلا، نوشت: «من پدر و مادرم را به یاد دارم و به همان اندازه که خیر خاندان اسفورتسا را می خواهم، خیر خاندان استه را نیز می خواهم. آیا باید آرزو کنم که کلیسا در آن وضعیت باشد و نام آن خاندان از بین برود؟ مطمئناً نه؛ خاطره خوب مادرم خواهرش بود و من از این بابت شرمنده نیستم، اما از داشتن چنین مادری بسیار راضی هستم.» ظهور دوک نشین. با این حال، تصاحب دوک نشین به نگرانی های فرانسیس دوم پایان نداد: فشار فرانسه همچنان رو به افزایش بود، به خصوص در امتداد مرز با پیمونت، و تلاش های جنگی به پول بیشتری نیاز داشت، که برای ایالتی که اکنون در مقایسه با غول فرانسوی، به طور فزاینده ای از دوک نشین میلان کوچکتر بود، به طور مداوم منابع آن را تخلیه می کرد؛ بنابراین، فرانسیس دوم مجبور شد برای دفاع از آن، مالیات سنگینی از مردم بگیرد، وضعیتی که او را بدنام
کرد و همچنین باعث شورش های محلی شد. از جمله محرکان اصلی این شورش ها، بونیفاسیو ویسکونتی، وارث و خویشاوند دور خانواده ویسکونتی بود که زمانی بر میلان حکومت می کردند، خانواده ای که اسفورزاها را غاصب قدرتی می دانستند که خودشان ایجاد کرده بودند؛ بنابراین، بونیفاسیو ویسکونتی تلاش کرد تا فرانسیس دوم را بکشد تا دوک نشین را به دست آورد و از وضعیت سیاسی ناپایدار سوءاستفاده کرد، اما تنها موفق شد دوک را از ناحیه گردن و شانه زخمی کند. با این حال، فرانچسکو دوم اسفورزا، که به دلیل نفوذ سنگین هابسبورگ و حضور نیروهای امپراتوری در سرزمین هایش، در حکومت خود احساس بی ثباتی می کرد، به ابتکار وزیرش، جیرولامو مورونه، اتحاد خود را لغو کرد و به اتحادیه کنیاک علیه امپراتور پیوست: به همراه او، جمهوری ونیز، جمهوری فلورانس، پاپ کلمنت هفتم و پادشاهی فرانسه؛ بنابراین، او درگیر یک توطئه شد و خود را فریب داد و فکر کرد که از حمایت فرناندو فرانچسکو داوالوس، مارکی پسکارا، فرمانده شبه نظامیان امپراتوری در ایتالیا برخوردار است. با این حال، در سال ۱۵۲۵ آوالوس به توطئه گران خیانت کرد، نقشه را فاش کرد و باعث آغاز جنگ شد. دوک فرانسیس دوم به سرعت توس
ط نیروهای امپراتوری مغلوب شد، اما توانست کنترل برخی از شهرها و دژهای دوک نشین را حفظ کند. به لطف کمک ونیزی ها، که نمی خواستند از غرب با هابسبورگ ها هم مرز شوند، او به اتحادیه کنیاک پیوست و پس از یک لشکرکشی نظامی موفق، در سال ۱۵۲۹ متصرفات خود را پس گرفت. سپس اسفورتسا در حکومت او دوباره به قدرت رسید و موفق شد با چارلز پنجم صلح کند، البته با پرداخت غرامت بسیار سنگین، که باعث فقر بیشتر دولت میلان شد. در سال ۱۵۳۰، او از پاپ، تأسیس اسقف نشین جدید ویگِوانو را به دست آورد و حمایت آن را برای خود و جانشینانش در دوک نشین تضمین کرد تا شهری را که از اواخر قرن پانزدهم محل دربار بود، ارتقا دهد. ازدواج و مرگ. برای تثبیت اتحاد جدید با امپراتور، در سال ۱۵۳۴ فرانسیس با کریستینا دانمارکی، دختر کریستین دوم دانمارک و ایزابلا، خواهر امپراتور چارلز پنجم، دختری تنها سیزده ساله، ازدواج کرد. فرانسیس از این ازدواج راضی نبود؛ در واقع، او در ابتدا معتقد بود که باید با خواهر بزرگترش ازدواج کند، در حالی که کریستینا را هنوز خیلی جوان می دانست و نگران به سرانجام رسیدن این ازدواج بود. کریستینا پس از مرگ فرانسیس دوم، که به بیماری ای مبتلا شده ب
ود که تقریباً او را نابینا کرده بود، در قلعه ویگِوانو در سال ۱۵۳۵، تورتونا را به عنوان شهر جهیزیه دریافت کرد. با مرگ او، سلسله اصلی و مشروع اسفورزاهای میلان منقرض شد، زیرا او هیچ وارثی نداشت؛ بنابراین، برای جلوگیری از ادعاهای بیشتر، چارلز پنجم تصمیم گرفت که مستقیماً دوک نشین میلان را به قلمرو خود ضمیمه کند و متعاقباً آن را به پسرش فیلیپ، که پادشاه اسپانیا شد و بدین ترتیب حکومت میلان را به عنوان جهیزیه به آن ایالت آورد، واگذار کند. فرانچسکو اسفورتزا، پسر دوم لودوویکو ایل مورو، در سه سالگی از کشور پدرش تبعید شد و ۲۱ سال را در تبعید، اغلب در فقر، بین امید و ترس، گریه و انتظار مجازات گناهان دیگران گذراند. پس از تبعید برادرش ماکسیمیلیان از کشور پدرش، پنج سال بعد خود را در ترنت یافت و توسط پاپ لئو دهم و شارل پنجم به میلان بازگردانده شد. میلانی ها نیز با محبت او را به یاد می آوردند، کسانی که از حکومت متکبرانه فرانسوی ها متنفر بودند، حکومت ارباب طبیعی خود را بسیار بیشتر دوست داشتند و بنابراین با خشم، مونسینور دی لوترک، فرماندار پادشاه فرانسه، را به همراه تمام پیروانش، به دلیل نادرستی و گستاخی شان اخراج کردند. اما دوک
اغلب از انجام این کار پشیمان بود، زیرا توسط ارتش فرانسه سرکوب می شد و خود را با کمبود پول می دید و بنابراین مالیات های مکرر او را مجبور به اخاذی از مردم می کرد. بدین ترتیب، او نفرت رعایای خود را برانگیخت و تقریباً مورد کفرگویی همه قرار گرفت، زیرا می دیدند که ولخرجی های جمع آوری پول بی پایان است؛ بنابراین، برخی تصمیم گرفتند از شر او خلاص شوند و بونیفاسیو ویسکونتی با او روبرو شد و با خنجری بین گردن و شانه اش، او را به آرامی زخمی کرد. او با کمک امپراتوری ها به سه جنگ پایان داد، زیرا مونسینور دو لوترک را در بیکوکا و دریاسالار گوفریو و سوئیسی ها را در رودخانه سسیا شکست داد؛ و سرانجام جنوا را تصرف کرد و جنوایی ها را مطیع خود ساخت. اما در جنگ چهارم، هنگامی که خود شاه فرانسیس در نزدیکی پاویا اسیر شد، توسط مارکی پسکارا و آنتونیو دا لوا، که ادعا می کردند ایالت میلان توسط امپراتور به دست آمده است و نه توسط اسفورزا، به خیانت متهم شد. آنها او را در قلعه اش محاصره کردند و تقریباً تمام شهرهای ایالت از او گرفته شد. اما پاپ کلمنت و ونیزی ها نتوانستند این توهین را تحمل کنند و با فرانسوی ها متحد شدند و جنگ های زیادی را علیه ام