Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قلعه ریوولی اقامتگاه سابق خاندان سلطنتی ساووی در ریوولی (شهر کلان شهر تورین، ایتالیا) بوده است. در حال حاضر ، قلعه ریوولی - موزه هنر معاصر تورین، در این قلعه قرار دارد. در سال ۱۹۹۷، این بنا به همراه ۱۳ اقامتگاه دیگر خاندان ساووی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. تاریخچه. این قلعه احتمالاً در قرن های نهم و دهم ساخته شده است. وجود آن برای اولین بار در سال ۱۱۵۹، در گواهی امپراتور فردریک بارباروسا که سرزمین های ریولس را به اسقف های تورین واگذار کرد، ذکر شده است. خاندان ساووی در قرن یازدهم ریوولی را به دست آورد. کمی بعد، دشمنی با اسقف ها آغاز شد که در سال ۱۱۸۴ منجر به آسیب به قلعه شد. در سال ۱۲۷۳، شاه ادوارد اول انگلستان، در بازگشت از جنگ صلیبی به انگلستان، از آنجا بازدید کرد و پیش از سفر به شوش و مونت سنیس در راه ملاقات با کنت فیلیپ اول در سنت ژرژ-د-اسپرانش، با فرستادگان کنت ساووی ملاقات کرد. در سال ۱۳۳۰، آمادئوس ششم ساووی به شورای عالی اداری حومه شهر اجازه داد تا آن را اشغال کند. این قلعه اولین مکان برای ادای احترام عمومی به کفن تورین بود. سپس قلعه دوره ای از زوال را تجربه کرد. در سال ۱۵۵۹، پیمان کاتئو-کامب
رزی، امانوئل فیلیبر، دوک ساووی را از اقامت در تورین تا زمان تولد فرزند پسر منع کرد؛ بنابراین او در قلعه ریوولی اقامت داشت و آن را توسط معمار آسکانیو ویتوزی بازسازی کرد. در سال ۱۵۶۲، وارث او، چارلز امانوئل اول، متولد شد و او به تورین بازگشت. کار بر روی طرح های ویتوزی تا سال ۱۶۴۴ تحت نظر کارلو و آمدئو دی کاستلامونته ادامه یافت و بنایی به نام "مانیکا لونگا" ساخته شد که قرار بود گالری ساووی را در خود جای دهد، تنها بخش قرن هفدهمی این بنا که هنوز هم قابل مشاهده است. در سال های بعد، آثار هنری متعددی توسط نیروهای فرانسوی به سرقت رفت. در آغاز قرن هجدهم، قلعه و مانیکا لونگا به دلیل جنگ جانشینی اسپانیا توسط فرانسوی ها به آتش کشیده و غارت شدند. پس از محاصره سال ۱۷۰۶، ویکتور آمادئوس دوم دوباره کنترل سرزمین ها را به دست گرفت و دستور بازسازی خسارات وارده را داد. ابتدا کار را به میکل آنژ گارو سپرد که «مانیکا لونگا» را گسترش داد، سپس پس از مرگش، به آنتونیو برتولا. دومی به مدت سه سال دیگر، تا زمانی که فیلیپو جووارا در سال ۱۷۱۶ مداخله کرد، محل ساخت و ساز را پیگیری کرد. در واقع، این معمار مشهور یک پروژه باشکوه در ذهن داشت، اما ک
ارها تکمیل نشد. فقط الحاقات دو بال متقارن شرقی به پایان رسید، اما یک نمای ناتمام باقی ماند. در سال ۱۷۳۰، ویکتور آمادئوس دوم دوران جنون خود را در اینجا گذراند: با وجود اینکه به نفع پسرش از سلطنت کناره گیری کرده بود، از رها کردن تجارت خودداری کرد و سعی کرد چارلز امانوئل سوم ساردینیا را برکنار کند، که با هماهنگی وزیرش، کارلو وینچنزو فررو دورمئا، تصمیم گرفت پدرش را در اقامتگاه ریوولی زندانی کند. به همین دلیل، ساختمان دوباره اصلاح شد: توری هایی به پنجره ها اضافه شد و دسترسی به مانیکا لونگا بسته شد. سپس در سال ۱۷۹۴، کارلو راندونی تغییراتی را برای استفاده حداقل جزئی از اقامتگاه انجام داد. قرن نوزدهم و پس از آن. ویکتور آمادئوس دوم نمای جدیدی را به فیلیپو جووارا سفارش داد که آن هم ناتمام ماند. پس از کناره گیری و تلاش ناموفق برای بازپس گیری قدرت از پسرش چارلز امانوئل سوم، ویکتور آمادئوس به همراه همسر مورگاناتیک خود، مارکزا دی اسپینو، در اینجا به عنوان زندانی زندگی می کرد. پس از مرگ او، قلعه عمدتاً متروکه ماند، تا اینکه در سال ۱۸۶۳، کمون ریوولی آن را به سربازخانه تبدیل کرد. بیست سال بعد، بخشی از آن به عنوان کتابخانه مور
د استفاده قرار گرفت. این عمارت در طول جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دید و تا سال ۱۹۷۹ که کارهای مرمت جدید آغاز شد، در وضعیت متروکه ای باقی ماند. در سال ۱۹۸۴، قلعه به عنوان محل بازگشایی شد. اولین موزه هنر معاصر در ایتالیا. در سال ۲۰۰۰، این قلعه همچنین به یک رستوران دارای ستاره میشلن تبدیل شد، زمانی که سرآشپز داویده اسکابین رستوران خود به نام کومبال را به آنجا منتقل کرد و نام آن را به کومبال زیرو تغییر داد. پروژه های نوسازی. اولین کارهای بازسازی پس از جنگ جهانی دوم تحت نظر معمار تورین، آندره آ برونو، انجام شد. متأسفانه، این ابتکار عمل به پایان نرسید و بودجه موجود فقط برای تعمیر آسیب های ساختاری کافی بود. در سال ۱۹۶۷، برونو اقدام به تخریب بخش های در حال پوسیدگی آتریوم کرد که در اوایل سال ۹۰۰ میلادی ساخته شده بود. نمایشگاه ها. قلعه ریوولی از زمان راه اندازی خود، برنامه های مداومی را در معماری باروک و خارج از سایت خود ارائه داده است، از جمله نمایش های انفرادی، سفارش های ویژه و همچنین نمایشگاه های گروهی با حضور هنرمندان مهم ایتالیایی و بین المللی معاصر قرن ۲۰ و ۲۱، مانند: کارلا آکاردی، فرانتس آکریسل، فرانسیس کارل، کارل
آندره (مجسمه ساز), کارل اپل استفانو آرینتی، اد اتکینز، یوری آنکارانی، جیووانی آنسلمو، فرانسیس بیکن، برند و هیلا بچر، ونسا بیکرافت، آنا بوگیگویان، کندیس بریتز، سوفی کال، پیر پائولو کالزولاری، جانت کاردیف، کاتزیو، کومبوئوری آنتون کوربین، انزو کوچی، مرس کانینگهام، روبرتو کوگی، توماس دیماند، ریموند دیپاردون یان دیبتس، پاتریزیو دی ماسیمو، مارلن دوماس، اولافور الیسون، مکس ارنست، برونا اسپوزیتو، لوسیانو فابرو، لارا فاوارتو، ترسیتا فرناندز، لوسیو فونتانا، یانگ فودونگ، آنا گاسکل، فرانک او. گیلبرت و جورج، نان گلدین، دان گراهام، آندریاس گورسکی، کیت هرینگ، مونا هاتوم، سوزان هیلر، رونی هورن، پیر هویگه، آن ایمهوف، آراتا ایزوزاکی، فرانچسکو جودیس، جوآن جوناس، آن کیربرجگر، ویلیام کیپنز، کاوارا کیربیگر، ویلیام کیپس کلاین، جوزف کوسوث، جانیس کونلیس، جیمز لی بایارز، نالینی مالانی پیرو مانزونی، جان مک کراکن، آنا مندیتا، برتراند لاویر، رناتو لئوتا، ریچارد لانگ، ماریو مرز، خوان میرو، کارلو مولینو، بروس نائومان، شیرین نشاط، مکس نوهاوس، پدرو نِوِس مارکز، هلموت اولدینلو، کلائولیو فیلیپ پارنو، جوزپه پنونه، الیزابت پیتون، پائولا پیوی، آ
رنولف راینر، مایکل راکوویتز، رابین رود، جیمز ریچاردز، توماس راف، آنری سالا، دوریس سالسدو، دیوید سال، توماس شوته، مارینلا شائولیر، هاننا اسپوناتوره، سناتوره، هان لا شائوکی، سناتوره، هاننا، سناتوره اشتاین باخ، هیتو اشتایرل، کیچی تاهارا، الساندرا تسی، آرماندو تستا، ولفگانگ تیلمانز، گرازیا تودری، کوزژ ون بروگن، پالوما وارگا وایس، امیلیو ودووا، یان ورکروس، فرانچسکو وزولی، اندی وارهول، لارنس واینر، آندرو وکوآ، جوئل پیتر ویتکین، و گیل، از جمله دیگران. مجموعه دائمی. مجموعه دائمی، لحظات حیاتی در توسعه هنر معاصر در ایتالیا و خارج از کشور، از اواسط دهه ۱۹۶۰ تا به امروز را مستند می کند. این مجموعه در قلب فعالیت های موزه قرار دارد و شامل چیدمان های دائمی بزرگی است که به طور ویژه برای اتاق های اقامتگاه سلطنتی تاریخی تولید شده اند. این مجموعه شامل برخی از مهم ترین آثار آرته پوورا از هنرمندانی مانند جیووانی آنسلمو، آلیگیریو بوئتی، ماریو مرتز، ماریسا مرتز، میکل آنژ پیستولتو؛ قطعات برجسته از هنرمندان معاصر ایتالیایی مانند مائوریتزیو کاتلان؛ و همچنین آثار مهمی از فراآوانگارد، هنر خاکی و آثار هنری است که منعکس کننده آخرین بیان ه
ای بین المللی معاصر هستند. در سال ۲۰۲۱، جوزپه پنونه، مجسمه ساز آرته پوورا، بیش از ۲۰۰ اثر روی کاغذ - از جمله یادداشت های امضا شده، بازتاب های دست نویس، طرح های اولیه، رندرهای معماری و عکس هایی که به قطعات اصلی مرتبط بودند - و همچنین نسخه ای از باز کردن پوست شما - پنجره ("برای گشودن پوست خود - پنجره"، ۱۹۷۰–۲۰۱۹) که در ابتدا در فریدریسیانوم در کاسل در سال ۱۹۷۲ ارائه شده بود را به قلعه ریوولی اهدا کرد. مجموعه چروتی. در سال ۲۰۱۷، قلعه ریوولی از خرید مجموعه هنری چروتی خبر داد که تخمین زده می شود ارزش آن ۵۷۰ میلیون دلار باشد. در میان آثار جمع آوری شده توسط فدریکو چروتی، نقاشی هایی از فرانسیس بیکن، جورجو د کیریکو، رنه ماگریت، آمدئو مودیلیانی، پابلو پیکاسو، پیر آگوست رنوار، واسیلی کاندینسکی و اندی وارهول به چشم می خورد. علاوه بر این، ویلا چروتی به لطف عنصر «سبز» خود، نقش مهمی در مجموعه قلعه ریوولی ایفا می کند. در مورد خود قلعه، تنها بخش کوچکی از باغ باستانی موجود، یعنی نیمفئوم، هنوز پابرجاست. این یک غار مصنوعی است که در اواخر قرن شانزدهم در دامنه تپه ساخته شده است، با آجر پوشیده شده، توسط یک مخزن آب زیرزمینی تأمین می
شود و با پوشش گیاهی خودجوش پوشیده شده است. این مکان امروزه از طریق یک مرمت دقیق، برای بازدیدکنندگانی که با بازی های آبی و موسیقی سرگرم می شوند، باز است. علاوه بر این منطقه سبز کوچک، ویلا چروتی با باغ عجیب و غریب و نسبتاً قابل توجه خود، در این مکان مداخله می کند. در واقع، این مکان مکانی برای مراقبه رهبانی، یک منطقه کشاورزی با یک مرغداری و یک باغ سبزیجات، یک منطقه بازی با یک سالن بولینگ، منظره ای پانوراما از کوه های آلپ و جنگل را ارائه می دهد. صمیمی ترین مکان کل ملک را می توان در جنگل یافت و شامل یک گورستان سگ است که چروتی قبلاً حیوانات خانگی خود را در آن دفن می کرد. نیمفئوم به همراه باغ ویلا چروتی، فضایی سبز به قلعه ریوولی می بخشند. این بدان معناست که نیمفئوم و باغ به عنوان یک فضای سبز یا منطقه ای عمل می کنند که به محیط کلی قلعه ریوولی کمک می کند. کتابخانه. کتابخانه قلعه ریوولی از سال ۱۹۹۹ برای عموم مردم باز بوده و در هنر و نظریه قرن بیستم و بیست و یکم، با تمرکز بر هنرمندانی که در مجموعه های موزه حضور دارند، تخصص دارد. این کتابخانه شامل حدود ۴۴۰۰۰ کتاب و نشریه است که به دسته های زیر تقسیم می شوند: هنر معاصر،
عکاسی، معماری، طراحی و تبلیغات از سال ۱۹۶۰ تا به امروز. همچنین دارای یک کتابخانه ویدیویی قابل دسترسی با بیش از ۹۰۰ ویدیو است. از سال ۲۰۰۹، کتابخانه قلعه ریوولی بخشی ازهماهنگی کتابخانه های تخصصی و ویژه تورین، یک شبکه محلی از کتابخانه های تخصصی، بوده است. مدیران و هیئت مدیره. رؤسا مدیران هیئت مدیره فعلی کمیته مشورتی فعلی فرهنگ عامه. این کاخ محل وقوع نمایش "شاه ویکتور و شاه چارلز" اثر رابرت براونینگ است.
محمد احمد مفتاح (زاده ۱۹۶۷) روحانی، سیاستمدار و فقیه شاخه زیدی اسلام شیعه. وی از چهره های مذهبی گروه حوثی ها در یمن است. مفتاح بعد از ترور احمد الرهاوی نخست وزیر یمن در حمله هوایی اسرائیل به صنعا پایتخت یمن از طرف شورای عالی سیاسی یمن به عنوان نخست وزیر منصوب شد. معرفی. محمد احمد مفتاح در سال ۱۹۶۷ در منطقه حیمه در استان صنعا در یمن به دنیا آمد. وی از چهره های مذهبی گروه حوثی های یمن محسوب می شود. مفتاح روحانی، محقق و فقیه در شاخه زیدی اسلام شیعی است. وی از شاگردان بدرالدین الحوثی بوده است. مفتاح در سپتامبر ۲۰۰۴ به اتهام حمایت از حوثی ها در حالی که در مسجد جامع الروضه در صنعا امامت می کرد دستگیر شد. همچنین وی در ماه می ۲۰۰۵ نیز به دلیل ارتباط با دولت ایران به هشت سال زندان محکوم شد؛ اما در ماه مه ۲۰۰۶ توسط رییس جمهور علی عبدالله صالح عفو شد. مفتاح در ۱۰ آگوست ۲۰۲۴ به عنوان معاون اول نخست وزیر دولت تغییر و سازندگی وابسته به حوثی ها منصوب شد. وی در ۳۰ آگوست ۲۰۲۵ پس از کشته شدن احمد الرهوی در ۲۸ آگوست در حمله اسرائیل به عنوان نخست وزیر معرفی شد و سوگند یاد کرد.
تور سرزمین بد نخستین تور اصلی خواننده-ترانه پرداز آمریکایی هالزی بود که به منظور پشتیبانی از نخستین آلبومش "سرزمین بد" (۲۰۱۵) برگزار شد.
تور جهانی پادشاهی چشمهٔ ناامید دومین تور اصلی خواننده-ترانه پرداز آمریکایی هالزی بود که به منظور پشتیبانی از دومین آلبوم استودیویی اش "پادشاهی چشمهٔ ناامید" (۲۰۱۷) برگزار شد.
جوشکاری ارتعاشی (که با نام های جوشکاری خطی یا اصطکاکی نیز شناخته می شود) به فرآیندی اطلاق می شود که در آن دو قطعه کار تحت فشار در تماس با هم قرار می گیرند و یک حرکت رفت و برگشتی (ارتعاش) در امتداد سطح مشترک به منظور تولید گرما اعمال می شود. گرمای حاصل، قطعات کار را ذوب می کند و هنگامی که ارتعاش متوقف می شود و سطح مشترک خنک می شود، جوش می خورند. اکثر ماشین آلات با دمای ۱۲۰ درجه سانتیگراد کار می کنند. هرتز، اگرچه تجهیزاتی موجود است که بین ۱۰۰ تا ۲۴۰ هرتز کار می کنند هرتز. ارتعاش را می توان یا از طریق جوشکاری ارتعاشی خطی، که از حرکت رفت و برگشتی یک بعدی استفاده می کند، یا جوشکاری ارتعاشی مداری که قطعات را در مدارهای کوچک نسبت به یکدیگر حرکت می دهد، به دست آورد. جوشکاری ارتعاشی خطی به دلیل ماشین آلات ساده تر و نسبتاً ارزان تر مورد نیاز، رایج تر است. جوشکاری ارتعاشی اغلب برای کاربردهای بزرگتر که قطعات مورد اتصال دارای درزهای نسبتاً مسطح هستند، استفاده می شود، اگرچه این فرآیند می تواند برخی از انحناهای خارج از صفحه را نیز در خود جای دهد. اخیراً، صنعت خودرو به طور گسترده از این فرآیند برای تولید قطعاتی مانند منیفولد
ها و مجموعه های روشنایی استفاده کرده است که هندسه های پیچیده آنها از فرآیندهای قالب گیری تک جزئی جلوگیری می کند. مزایا و معایب. جوشکاری ارتعاشی مزایای بی شماری نسبت به سایر فرآیندهای جوشکاری پلاستیک مرسوم دارد. از آنجایی که گرما در سطح مشترک ایجاد می شود، پلیمرهای مذاب در معرض هوای آزاد قرار نمی گیرند و از اکسیداسیون و آلودگی جوش در طول فرآیند جلوگیری می شود. هیچ ماده پرکننده ای لازم نیست و هنگام جوشکاری اجزای یک ماده، می توان انتظار داشت که اتصال به اندازه ماده اصلی قوی باشد. گرمایش در سطح مشترک متمرکز است و احتمال تخریب مواد را که در سایر فرآیندهایی که به منبع حرارتی بسیار بالاتر از دمای ذوب ماده نیاز دارند، کاهش می دهد. خود فرآیند مقرون به صرفه است، بدون مواد مصرفی و زمان چرخه کوتاه. جوشکاری ارتعاشی عملاً هیچ دود یا بخار تولید نمی کند، به آماده سازی سطح کمی نیاز دارد و برای بسیاری از کاربردها به خوبی کار می کند و آن را برای محیط های تولید انبوه مناسب می کند. با این حال، جوشکاری ارتعاشی معایبی نیز دارد. این فرآیند برای ترموپلاستیک های با مدول پایین یا اتصالات بین پلاستیک ها با اختلاف دمای ذوب نسبتاً بالا من
اسب نیست. جوشکاری ارتعاشی نیاز به طراحی اتصالات و اتصالات مخصوص قطعه دارد و قطعه در طول چرخه جوشکاری در معرض ارتعاش شدید قرار می گیرد که ممکن است به اجزای حساس یا مینیاتوری آسیب برساند. جوش نهایی با مقدار قابل توجهی برق زدگی احاطه می شود که در صورت مشکل در ظاهر، باید حذف شود. از طرف دیگر، می توان از هندسه های اتصالی که برق زدگی اضافی را پنهان می کنند، استفاده کرد. در نهایت، این فرآیند برای جوشکاری هر چیزی غیر از اتصالات نسبتاً مسطح مناسب نیست. فرآیند جوشکاری ارتعاشی. فرآیند جوشکاری ارتعاشی شامل چهار مرحله است: اصطکاک جامد، جریان گذرا، جریان حالت پایدار و انجماد. اصطکاک جامد. در این مرحله اول، ارتعاش بین دو قطعه سرد که با فشار ثابت به هم فشرده شده اند، آغاز می شود. انرژی اصطکاکی باعث گرم شدن پلیمرها می شود. در این مرحله هیچ نفوذ جوشی وجود ندارد زیرا هنوز ذوب رخ نداده است. جریان گذرا. در مرحله جریان گذرا، سطح پلیمر شروع به ذوب شدن می کند. ضخامت لایه مذاب به سرعت افزایش می یابد و باعث کاهش نیروهای اصطکاکی می شود. این کاهش اصطکاک، گرمای ورودی به سیستم را کاهش می دهد و جریان جانبی مواد مذاب شروع به رخ دادن می کند.
جریان حالت پایدار. در این مرحله، سرعت ذوب ماده با جریان ماده اکسترود شده در سطوح جانبی مطابقت دارد. جریان ماده و ضخامت لایه مذاب ثابت می شود. این مرحله کیفیت جوش را تعیین می کند. این مرحله تا زمانی که ضخامت مورد نظر برای ذوب شدن (ضخامت ماده مذاب) حاصل شود، ادامه می یابد. در آن زمان، ارتعاش متوقف شده و به جوش اجازه خنک شدن داده می شود. جامدسازی. در طول انجماد، ارتعاش متوقف می شود، در حالی که فشار روی قطعات کار حفظ می شود تا زمانی که دیگر ماده مذابی باقی نماند. پس از سرد شدن تا دمای اتاق، اتصال باید به استحکام ماده اولیه نزدیک شود. فشار تنها زمانی کاهش می یابد که اتصال به استحکام قابل قبولی برسد. تجهیزات. دستگاه جوش ارتعاشی اساساً یک پرس عمودی است که یک طرف آن برای ارتعاش اصلاح شده است. اجزای اصلی آن عبارتند از مجموعه ارتعاشی، میز بالابر و ابزار. مونتاژ ارتعاشی. مجموعه ارتعاشی یک عنصر متحرک است که یا توسط هیدرولیک یا به طور معمول، توسط آهنرباهای الکتریکی به حرکت در می آید. در نوع الکترومغناطیسی، قلب این مجموعه یک سیستم جرم-فنر تنظیم شده است که توسط سیم پیچ های الکتریکی که روی دسته های ورقه ای با بار مخالف عمل
می کنند، نیرو می گیرد. فرکانس بارهای الکتریکی با فرکانس مکانیکی سیستم تطبیق داده می شود. اگرچه دامنه را می توان روی دستگاه تنظیم کرد، اما فرکانس را فقط می توان با تغییر جرم مجموعه ارتعاشی تغییر داد. بخش متحرک ابزار به مجموعه ارتعاشی متصل است. میز بالابر. میز بالابر یک مجموعه هیدرولیکی است که به قسمت ثابت ابزار متصل شده است. میز بالابر قطعات کار را به هم نزدیک می کند و بین قسمت های متحرک و ثابت ابزار فشار اعمال می کند. ابزارسازی. ابزار به فیکسچرهایی اشاره دارد که به مجموعه ارتعاشی و میز بالابر متصل هستند و قطعات کار را در جای خود نگه می دارند. ابزار، کاربرد خاصی دارد و باید امکان تعویض سریع قطعات کار پس از هر چرخه جوشکاری را فراهم کند. ضروری است که ابزار به اندازه کافی با قطعات کار مطابقت داشته باشد تا از هرگونه حرکت نسبی بین ابزار و قطعات کار جلوگیری شود، زیرا این امر دامنه جوش را کاهش داده و ورودی گرما و همچنین تلرانس های ابعادی را کاهش می دهد. متغیرهای فرآیند. فرآیند جوشکاری ارتعاشی پنج متغیر اصلی دارد: فرکانس، دامنه، فشار، زمان و عمق. فرکانس. فرکانس به تعداد دفعاتی که یک چرخه ارتعاش در ثانیه تکمیل می شود ا
شاره دارد. اکثر ماشین آلات با سرعت ۱۲۰ دور در ثانیه کار می کنند. هرتز، اگرچه ماشین آلاتی موجود است که از ۱۰۰ تا ۲۴۰ هرتز کار می کنند هرتز. فرکانس به جرم مجموعه مرتعش بستگی دارد و به همین دلیل تنها با تعویض اجزای مجموعه قابل تغییر است. دامنه. دامنه به مسافت طی شده در طول هر چرخه ارتعاشی اشاره دارد. دامنه های بالاتر معمولاً با فرکانس های پایین تر استفاده می شوند و برعکس. دامنه های بالاتر، ورودی گرما را به قیمت تمیزی و تلرانس های ابعادی افزایش می دهند و آنها را برای قطعات بزرگتر مفیدتر می کنند. دامنه های پایین تر از متغیر هستند. ، در حالی که دامنه های بالاتر چرخه هایی را توصیف می کنند که پوشش می دهند . فشار. فشار، کنترل کننده اصلی ضخامت لایه مذاب است و برای تولید اتصالات با کیفیت، باید در محدوده بهینه نگه داشته شود. اگرچه فشار می تواند بین متغیر باشد در مواد و هندسه های مختلف، تلرانس ها برای یک کاربرد خاص کاملاً دقیق هستند. فشار خیلی کم مانع از تولید گرمای کافی می شود، در حالی که فشار خیلی زیاد می تواند باعث شود تمام مواد مذاب از اتصال خارج شوند. هر دو سناریو منجر به جوش ضعیفی می شوند. فشار توسط میز بالابر کنترل
می شود. زمان. مدت زمانی که ارتعاش به قطعه کار اعمال می شود، عامل کلیدی دیگری است. زمان مستقیماً با تولید گرما و اتلاف مواد در فرآیند فلش متناسب است. فرآیندها می توانند از نظر زمانی یا عمقی کنترل شوند، که اکثر فرآیندهای مدرن از نظر عمقی کنترل می شوند. یک فرآیند کنترل شده با عمق، زمان متغیری خواهد داشت و برعکس. عمق. عمق به مسافت طی شده توسط قطعات کار پس از شروع ارتعاش اشاره دارد. گاهی اوقات به عنوان جابجایی نیز شناخته می شود و مستقیماً با میزان اتلاف ماده برای فلش مرتبط است. به طور کلی، عمق باید نزدیک یا بالاتر از ضخامت لایه مذاب در ابتدای مرحله حالت پایدار نگه داشته شود. پس از این مقدار، عمق بیشتر فقط منجر به اتلاف ماده بدون افزایش همراه با استحکام اتصال می شود. طراحی جوش. طراحی جوش برای جوشکاری ارتعاشی باید شامل یک سطح صاف نسبتاً بزرگ باشد، اگرچه می توان مقداری انحنای خارج از صفحه را نیز در نظر گرفت. رایج ترین نوع اتصال، اتصال لب به لب است که در آن دو قطعه صاف با سطح مقطع یکسان به هم جوش داده می شوند. انواع این اتصال می تواند شامل فلنج های U شکل، اتصالات کام و زبانه و حتی اتصالات کام و زبانه دوتایی باشد. هنگ
امی که ظاهر مهم است، می توان از تله های جرقه استفاده کرد. تله های جرقه به نواحی توخالی در سطح مقطع کنار ناحیه جوش اشاره دارند که جرقه را جمع کرده و آن را از دید پنهان می کنند.
میدان شهدا (به فرانسوی: ') یا (به هلندی: ' میدانی تاریخی در مرکز بروکسل، بلژیک است. نام فعلی آن به شهدای "روزهای سپتامبر" انقلاب بلژیک در سال ۱۸۳۰ اشاره می کند. این میدان ابتدائاً میدان سن میشل () نام داشت. / به نام سن میشل، قدیس حامی شهر بروکسل اشاره دارد. این بنا بین سال های ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۶ به سبک نئوکلاسیک یکنواخت و بر اساس طرح های معمار ساخته شد. . بیش از ۴۰۰ قهرمان انقلاب بلژیک در گورابه ای زیر سنگفرش های آن دفن شده اند. بسیاری از آنها در فاصله ای نه چندان دور از جایی که در نبردهای شدید در میان خیابان ها و سنگرهای بروکسل تیرباران شدند، آرمیده اند. امروزه، این میدان محل دفاتر کابینه دولت فلاندر، از جمله رئیس الوزارای فلاندر، و همچنین یک تئاتر به "نام تئاتر شهدا" است. میدان شهدا در محله ماره-ژکمن، نزدیک خیابان نوو/نیووسترات، دومین خیابان شلوغ محل خرید بلژیک، واقع شده است. این منطقه توسط ایستگاه مترو و ایستگاه "پرمترو" (تراموا زیرزمینی) دو بروکر در خطوط ۱، ۴، ۵ و ۱۰ سرویس دهی می شود.
مجموعه پگی گوگنهایم یک موزه هنری در کانال بزرگ در دورسودورو "سستیر" ونیز، ایتالیا است. این موزه یکی از پربازدیدترین جاذبه های ونیز است. این مجموعه در کاخ ونیه دی لئونی، کاخی مربوط به قرن هجدهم، قرار دارد که به مدت سه دهه خانه پگی گوگنهایم، وارث آمریکایی، بود. او از سال ۱۹۵۱ شروع به نمایش فصلی مجموعه خصوصی خود از آثار هنری مدرن برای عموم کرد. پس از مرگ او در سال ۱۹۷۹، این مجموعه به بنیاد سولومون آر. گوگنهایم منتقل شد که از سال ۱۹۸۰ این مجموعه را در تمام طول سال افتتاح کرد. این مجموعه شامل آثاری از هنرمندان برجسته فوتوریست ایتالیایی و مدرنیست های آمریکایی است که در ژانرهایی مانند کوبیسم، سورئالیسم و اکسپرسیونیسم انتزاعی فعالیت می کنند. همچنین شامل آثار مجسمه سازی نیز می شود. در سال ۲۰۱۷، کارول ویل، نوه پگی گوگنهایم، به عنوان مدیر این مجموعه منصوب شد و جانشین فیلیپ رایلندز شد که به مدت ۳۷ سال رهبری موزه را بر عهده داشت. مجموعه. این مجموعه اساساً بر اساس مجموعه هنری شخصی پگی گوگنهایم، همسر سابق هنرمند مکس ارنست و خواهرزاده سلطان معدن، سلیمان آر. گوگنهایم، گردآوری شده است. او این آثار هنری را عمدتاً بین سال های ۱۹
۳۸ تا ۱۹۴۶ جمع آوری کرد و آثاری را «به ترتیبی گیج کننده» در اروپا، همزمان با آغاز جنگ جهانی دوم، و بعداً در آمریکا، جایی که استعداد جکسون پولاک را در میان دیگران کشف کرد، خریداری کرد. این موزه «مجموعه ای چشمگیر از هنر مدرن را در خود جای داده است. محیط زیبا و مجموعه معتبر آن سالانه حدود ۴۰۰۰۰۰ بازدیدکننده را به خود جذب می کند»، که آن را «پربازدیدترین مکان در ونیز پس از کاخ دوک» می کند. آثار به نمایش گذاشته شده شامل آثاری از فوتوریست های برجسته ایتالیایی و مدرنیست های آمریکایی است. قطعات موجود در این مجموعه شامل کوبیسم، سورئالیسم و اکسپرسیونیسم انتزاعی است. در طول اقامت ۳۰ ساله پگی گوگنهایم در ونیز، مجموعه آثار او در خانه اش در کاخ ونیه دی لئونی و در نمایشگاه های ویژه در آمستردام (۱۹۵۰)، زوریخ (۱۹۵۱)، لندن (۱۹۶۴)، استکهلم (۱۹۶۶)، کپنهاگ (۱۹۶۶)، نیویورک (۱۹۶۹) و پاریس (۱۹۷۴) به نمایش گذاشته شد. از جمله هنرمندان حاضر در این مجموعه می توان به موارد زیر اشاره کرد: از ایتالیا، جورجو د کیریکو ("برج سرخ، نوستالژی شاعر") و جینو سورینی ("رقصنده دریا")؛ از فرانسه، ژرژ براک ("کلارینت")، ژان متزینگر ("در ولودروم")، آلبرت گ
لیز ("زن با حیوانات")، مارسل دوشان ("مرد جوان غمگین در قطار")، فرناند لژه ("مطالعه یک برهنگی" و "مردان در شهر" )، فرانسیس پیکابیا ("تصویر بسیار نادر روی زمین")؛ از اسپانیا، سالوادور دالی ("تولد هوس های سیال")، خوان میرو ("زن نشسته ۲") و پابلو پیکاسو ("شاعر، در ساحل")؛ از دیگر کشورهای اروپایی، کنستانتین برانکوشی (شامل مجسمه ای از مجموعه "پرنده در فضا")، مکس ارنست ("بوسه، لباس عروس")، آلبرتو جاکومتی ("زنی با گلویش بریده شده، زنی در حال راه رفتن")، آرشیل گورکی ("بدون عنوان")، واسیلی کاندینسکی ("منظره با لکه های قرمز، شماره ۲، صلیب سفید")، پل کلی ("باغ جادویی")، رنه ماگریت ("امپراتوری نور") و پیت موندریان ("ترکیب شماره ۱ با خاکستری و قرمز ۱۹۳۸، ترکیب با قرمز ۱۹۳۹")؛ و از ایالات متحده، الکساندر کالدر ("طاق گلبرگ ها") و پولاک ("زن ماه، کیمیاگری"). در یکی از اتاق ها، موزه همچنین چند نقاشی از دختر پگی، پگین ویل گوگنهایم را به نمایش گذاشته است. علاوه بر مجموعه دائمی، موزه ۲۶ اثر را به صورت امانت بلندمدت از مجموعه جیانی متیولی در خود جای داده است، از جمله تصاویری از فوتوریسم ایتالیایی از هنرمندانی از جمله اومبرتو بوچون
ی ("ماتریا"، "پویایی یک دوچرخه سوار")، کارلو کارا ("تظاهرات مداخله گرایانه") ، لوئیجی روسولو ("استحکام مه") و سورینی ("رقصنده آبی") و همچنین آثاری از جاکومو بالا، فورتوناتو دپرو، اوتونه روزای، ماریو سیرونی و آردنگو سوفیچی. در سال ۲۰۱۲، موزه ۸۳ اثر از مجموعه رودولف و هانلور شولهوف دریافت کرد که گالری مخصوص به خود را در داخل ساختمان دارد. ساختمان و دوسالانه ونیز. این مجموعه در کاخ ونیه دی لئونی، که پگی گوگنهایم در سال ۱۹۴۹ خریداری کرد، نگهداری می شود اگرچه گاهی با یک ساختمان مدرن اشتباه گرفته می شود، این کاخ، کاخی مربوط به قرن هجدهم است که توسط معمار ونیزی، طراحی شده است. . این ساختمان ناتمام بود و ارتفاع غیرمعمولی در کانال بزرگ دارد. وب سایت موزه آن را اینگونه توصیف می کند: این کاخ به مدت سی سال خانه پگی گوگنهایم بود. در سال ۱۹۵۱، کاخ، باغ آن که اکنون باغ مجسمه سازی ناشر نامیده می شود، و مجموعه هنری او از آوریل تا اکتبر برای بازدید عموم افتتاح شد. مجموعه او در کاخ در طول تابستان ها تا زمان مرگش در کامپوسامپیرو، شمال ایتالیا، در سال ۱۹۷۹ باز بود. او کاخ و مجموعه ۳۰۰ قطعه ای را در سال ۱۹۷۶ به بنیاد سلیمان آر. گو
گنهایم اهدا کرده بود این بنیاد که در آن زمان تحت مدیریت پیتر لاوسون-جانستون بود، کنترل کاخ و مجموعه را در سال ۱۹۷۹ به دست گرفت و مجموعه را در آوریل ۱۹۸۰ به عنوان مجموعه پگی گوگنهایم بازگشایی کرد. پس از آنکه بنیاد در سال ۱۹۷۹ کنترل ساختمان را به دست گرفت، گام هایی برای گسترش فضای گالری برداشت؛ تا سال ۱۹۸۵، «تمام اتاق های طبقه اصلی به گالری تبدیل شده بودند… نمای سنگی سفید ایستریایی و تراس کانال منحصر به فرد مرمت شده بودند» و یک بال طاق دار بیرون زده به نام بارچسا توسط معمار جورجیو بلاویتس بازسازی شده بود. از سال ۱۹۸۵، موزه در تمام طول سال باز بوده است. در سال ۱۹۹۳، آپارتمان های مجاور موزه به یک باغ الحاقی، یک مغازه و گالری های بیشتر تبدیل شدند. در سال ۱۹۹۵، باغ مجسمه سازی ناشر تکمیل شد، اتاق های نمایشگاهی اضافی اضافه شد و یک کافه افتتاح شد. چند سال بعد، در سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰، دو ملک مجاور خریداری شدند. در سال ۲۰۰۳، یک دفتر ورودی و رزرو جدید برای پاسخگویی به تعداد فزاینده بازدیدکنندگان، که در سال ۲۰۰۷ به ۳۵۰۰۰۰ نفر رسید، افتتاح شد. از سال ۱۹۹۳، مساحت موزه دو برابر شده و از ۲۰۰۰ متر مربع به ۴۰۰۰ متر مربع رسیده ا
ست. از سال ۱۹۸۵، ایالات متحده این بنیاد را برای اداره غرفه ایالات متحده در دوسالانه ونیز، نمایشگاهی که هر دو تابستان برگزار می شود، انتخاب کرده است. در سال ۱۹۸۶، این بنیاد غرفه به سبک پالادیان را که در سال ۱۹۳۰ ساخته شده بود، خریداری کرد مدیریت و حضور و غیاب. فیلیپ رایلندز پس از مرگ پگی گوگنهایم، تا سال ۲۰۱۷، به مدت ۳۷ سال ریاست موزه را بر عهده داشت. او در سال ۲۰۰۰ به عنوان اولین مدیر مجموعه منصوب شد، و در سال ۲۰۱۷ به عنوان مدیر بازنشسته برگزیده شد. در سال ۲۰۱۷، نوهٔ پگی گوگنهایم، کارول پی.بی. ویل، پس از آنکه از سال ۱۹۹۷ متصدی موزهٔ سولومون آر. گوگنهایم در نیویورک بود، جانشین رایلندز شد دعاوی حقوقی. از سال ۱۹۹۲، ساندرو رامنی، نوه پگی گوگنهایم، به همراه فرزندان و برخی از پسرعموهایش، اختلافات متعددی را با بنیاد سلیمان آر. گوگنهایم مطرح کرده اند. این اختلافات تا حدودی مربوط به تفاوت در زبان بین سند اهدایی بی قید و شرط گوگنهایم به بنیاد در سال ۱۹۷۶، نامه ای در سال ۱۹۶۹ و نسخه ای از وصیت نامه او در سال ۱۹۷۲ است. دادگاه ها این سند را لازم الاجرا دانسته اند. در سال ۱۹۹۲، رامنی و دو نوه دیگر از بنیاد در پاریس شکایت ک