Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی کند. خود مسابقه، که در آن سوارکاران بدون زین می تازند، در میدان پیاتزا دل کامپو انجام می شود که لایه ای ضخیم از خاک روی آن ریخته شده است. مسابقه سه دور در میدان برگزار می شود و معمولاً بیش از ۹۰ ثانیه طول نمی کشد. رایج است که چند تن از سوارکاران در پیچ های خطرناک میدان به زمین بیفتند و در واقع، دیدن اسب هایی بدون سوار که مسابقه را به پایان می رسانند غیرعادی نیست. برای پیروزی یک اسب، داشتن سوارکار الزامی نیست. آخرین ، کونترادهٔ «اوکا» (غاز) بود در ۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵. جووانی آتسنی، با نام حرفه ای «تیتیا»، با اسب «دیودورو» برای یازدهمین بار پیروز شد. تاریخچه. خاستگاه. قدیمی ترین پیشینه های شناخته شدهٔ این مسابقه به قرون وسطی بازمی گردد. میدان مرکزی شهر، محل برگزاری بازی های عمومی بود که بیشتر حالت رزمی داشتند: "پوگنا"، نوعی مبارزهٔ چندجانبه شبیه بوکس یا نزاع؛ مسابقات نیزه داری؛ و در قرن شانزدهم، گاوبازی. از قرن چهاردهم به بعد، مسابقات عمومی که توسط "کونتراده"ها برگزار می شد، محبوبیت یافت؛ این مسابقات پالیو آلّا لونگا نامیده می شدند و در سراسر شهر برگزار می گشتند. زمانی که دوک بزرگ توسکانی در سال ۱۵۹۰ گاوبازی را ممن
وع کرد، "کونتراده"ها به برگزاری مسابقه در میدان «پیاتزا دل کامپو» روی آوردند. نخستین این مسابقات بر پشت گاومیش برگزار می شد و "بوفالاته" نام داشت؛ اندکی بعد، "آسیناته" یا مسابقه بر پشت الاغ جایگزین آن شد، در حالی که اسب دوانی همچنان در مکان های دیگر ادامه یافت. نخستین پالیوی مدرن (که برای تمایز از "پالیو آلّا لونگا"، "پالیو آلّا توندا" نامیده شد) در سال ۱۶۳۳ برگزار شد. پالیوی دوم در ماه اوت. در آغاز، تنها یک مسابقه در سال، در تاریخ ۲ ژوئیه برگزار می شد. از سال ۱۷۰۱ یک مسابقهٔ دوم در ۱۶ اوت نیز افزوده شد، هرچند که در ابتدا به طور منظم برگزار نمی گردید. مسابقهٔ اوت "(پالیو دل آسونتا)" که هم زمان با جشن عید عروج مریم برگزار می شود، احتمالاً به طور «خودجوش» و در قالب جشن ها و آیین های مرتبط با این مراسم مذهبی مهم پدید آمد. به نظر می رسد تاریخ ۱۶ اوت برگزیده شد زیرا روزهای دیگر جشن میانهٔ اوت، یعنی چهاردهم و پانزدهم، پیش تر به ترتیب به «کورتئو دی چری» (رژهٔ شمع ها) و به سرشماری اختصاص داشتند. پالیوی اوت در آغاز، ادامه ای بر جشن های پالیوی ژوئیه بود و توسط کونترادهٔ برندهٔ ژوئیه سازمان دهی و تأمین مالی می شد، هرچند
تنها در صورتی که آن کونتراده توان مالی برگزاری را داشت. پس از ۱۸۰۲، سازمان دهی و تأمین مالی این مسابقه به وظیفه ای مرکزی برای شهر بدل شد که عدم قطعیت سالانه در مورد برگزاری آن را برطرف ساخت. دست کم از ۱۵ اوت ۱۵۸۱ این مسابقه برگزار شده است، زمانی که ویرجینیا تاچّی، دختر ۱۵ ساله، نخستین زنی شد که در این رقابت بر پشت اسب نشست. محدودیت ها. در سال ۱۷۲۹، فرماندار شهر که اهل مونیخ بود، ویولانته باواریا، مرزهای رسمی «کونتراده» ها را تعیین کرد و همزمان چند ادغام را اعمال نمود تا تعداد کونتراده های سیه نا به هفده کاهش یابد. در همان سال، حکمی صادر شد که تنها ده کونتراده می توانند در یک پالیو شرکت کنند؛ این محدودیت که تا امروز پابرجاست، نتیجهٔ تعداد و شدت حوادث رخ داده در مسابقات پیشین بود. هفده کونتراده. هفده کونتراده عبارت اند از: در هر مسابقه، تنها ده کونتراده از هفده کونتراده شرکت می کنند: هفت کونتراده ای که در پالیوی سال قبل شرکت نکرده اند و سه کونترادهٔ دیگر که به قرعه انتخاب می شوند. سوارکاران، با شمشیر در دست، یک حمله سوارکاری حول مسیر مسابقه را نمایش می دهند. آنها یک دور را با قدم زدن در صفوف منظم طی می کنند و
دور دوم را با یورش که هیجان مسابقه را پیش بینی می کند، ادامه می دهند، پیش از آنکه از یکی از خیابان ها خارج شوند. تماشاگران از صبح زود می رسند و در نهایت مرکز میدان شهر، داخل پیست، تا ظرفیت کامل پر می شود؛ پلیس محلی پس از شروع مراسم ورودی ها را مسدود می کند. صندلی ها از سکوهای ساده تا صندلی های ویژه متنوع بوده و قیمت گذاری شده اند، اما مدت ها قبل از روز مسابقه فروخته می شوند. در ساعت ۷:۳۰ عصر برای مسابقهٔ جولای و ساعت ۷ عصر برای مسابقهٔ اوت، انفجار یک باروت علامتی در سراسر میدان پخش می شود که به هزاران تماشاگر اطلاع می دهد مسابقه در حال شروع است. خود مسابقه شامل سه دور حول میدان کامپو است، که سطح آن با چندین اینچ خاک پوشانده شده و گوشه های آن با محافظ های ضربه گیر پوشانده شده اند. سوارکاران، از خط شروع که بین دو طناب قرار دارد، بدون زین سوار می شوند. نه اسب در یک ترتیب که درست قبل از شروع مسابقه توسط قرعه تعیین می شود وارد پیست می شوند و دهمین اسب، خارج از پیست منتظر می ماند. هنگامی که "اسب" وارد فضای بین طناب ها می شود، استارت کننده مکانیزمی را فعال می کند که طناب جلویی را به سرعت پایین می اندازد. این فرایند
می تواند زمان زیادی ببرد، زیرا معمولاً بین کونتراده ها و سوارکاران توافقاتی صورت گرفته که بر زمان ورود تأثیر می گذارد. در مسیر خطرناک و شیب دار، سوارکاران مجاز به استفاده از شلاق های خود نه تنها برای اسب خود، بلکه برای مزاحمت دیگر اسب ها و سوارکاران نیز هستند. در واقع، برندهٔ پالیو اسب است که نمایندهٔ "کونتراده" خود می باشد و نه سوارکار. برنده اسب اولی است که خط پایان را عبور می کند—یک اسب می تواند بدون سوارکارش برنده شود. اسب می تواند بدون پوشش تزئینی سرش نیز برنده شود، اگرچه باور عمومی در سیه نا برعکس است. بازنده مسابقه کونتراده ای است که اسب آن دوم شده، نه آخر. برنده یک پرچم ابریشمی نقاشی شده، دریافت می کند که برای هر مسابقه توسط هنرمند متفاوتی نقاشی می شود. شور و هیجان پس از پیروزی آن چنان زیاد است که مراسم اهدای "پالیو" فوری برگزار می شود، و این اولین لحظه از جشن ماه ها طولانی برای منطقهٔ برنده است. گهگاه درگیری هایی بین طرفداران کونتراده های رقیب رخ می دهد. ممکن است خطراتی برای تماشاگران وجود داشته باشد به دلیل تعداد زیاد افراد حاضر. همچنین شکایاتی دربارهٔ سوءرفتار با اسب ها، آسیب ها و حتی مرگ آن ها، به
ویژه از طرف گروه های حمایت از حقوق حیوانات وجود دارد. در پالیوی ۱۶ اوت ۲۰۰۴، اسب "کونتراده" سقوط کرد و به شدت لگدمال شد، زیرا مسابقه متوقف نشد. اسب از جراحات خود درگذشت که باعث شکایت های بیشتر از سوی سازمان های حقوق حیوانات شد. پالیو با مسابقات اسب معمولی متفاوت است، زیرا بخشی از بازی به کونتراده ها مربوط می شود که مانع برنده شدن رقبای خود شوند. وقتی کونتراده ای برنده نمی شود، دشمن تاریخی آن تقریباً همانند پیروزی خود جشن می گیرد، صرف نظر از اینکه دخالت دشمنان تعیین کنندهٔ نتیجه بوده باشد یا نه. قوانین کمی برای سوارکاران در طول مسابقه وجود دارد؛ به عنوان مثال، آن ها می توانند همدیگر را بکشند یا هل دهند، اسب ها را بزنند، یا سعی کنند مانع حرکت دیگر اسب ها در شروع شوند. موفق ترین کونتراده، (غاز) است که ۶۴ بار پیروز شده است (طبق سوابقشان از ۱۶۴۴)، پس از آن (حلزون) با ۵۱ و (لاک پشت) با ۴۶ پیروزی قرار دارند. غاز همچنین کونتراده ای با بیشترین پیروزی در تاریخ اخیر (۱۹۰۰ تا ۲۰۱۰) با ۲۱ موفقیت است، پس از آن (جنگل) با ۱۸ و (اژدها) با ۱۷. در میان سوارکاران، پرپیروزی ترین فرد آندره آ دگرتس، با لقب ('سرکه')، با ۱۴ پیروزی (
از ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۶) است. آنجلو ملونی، با لقب "کوچولو" (فعال ۱۸۹۷ تا ۱۹۳۳) دومین با ۱۳ موفقیت و لوئیجی بروچلی، با لقب "تراچیولینو"، سومین با ۱۲ پیروزی است (اگرچه ادعا می کند ۱۳ موفقیت دارد، یک سال اسب بدون او برنده شد). موفق ترین اسب ها Folco و Panezio با هشت پیروزی هر کدام، و Topolone با هفت هستند. در تاریخ اخیر (۱۹۰۰ تا کنون)، تنها سه کونتراده موفق به برنده شدن هر دو مسابقهٔ جولای و اوت در یک سال با همان سوارکار شده اند. (لاک پشت) این کار را در ۱۹۳۳ با سوارکار Fernando Leoni (لقب "Ganascia") روی Folco انجام داد. در ۱۹۹۷، Giraffa (زرافه) هر دو مسابقه را با سوارکار Giuseppe Pes، با لقب "Il Pesse" برد. در ۲۰۱۶، سوارکار Jonatan Bartoletti روی "Preziosa Penelope" هر دو مسابقهٔ جولای و اوت را برای Lupa (مادهٔ گرگ) برنده شد. آیین و رقابت. "این مسابقه" بیش از یک مسابقهٔ سادهٔ اسب سواری است. این مسابقه نقطهٔ اوج رقابت و دشمنی میان کونتراده ها است. روزهای منتهی به مسابقه و خود روز مسابقه با شور و غرور همراه است. مراسم رسمی و غیررسمی در طول روز انجام می شود، و هر کونتراده با ترکیبی از مهارت سوارکاری، اتحادها و دشمنی ها حر
کت می کند. جلسات مخفی نهایی میان سران کونتراده و سپس میان آن ها و سوارکاران برگزار می شود. "راهپیمایی تاریخی"، رژهٔ دو ساعته، و سپس مسابقه که تنها حدود ۷۵ ثانیه طول می کشد، مراسم را کامل می کند. اگرچه نمایش عمومی بزرگی وجود دارد، اما احساسات واقعی و شور و هیجان همچنان بسیار جدی است. "کونتراده" ای که مدت طولانی بدون پیروزی بوده باشد، به «مادربزرگ» شهرت دارد. (جغد کوچک) این عنوان را از ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۹ داشت، تا زمانی که مسابقه ۱۶ اوت را برنده شد. (برج) به مدت ۴۴ سال (از ۱۹۶۱ تا ۲۰۰۵) بدون پیروزی این عنوان را داشت، و (کرم) به مدت ۴۱ سال (از ۱۹۵۵ تا ۱۹۹۶) آن را داشت. آخرین (مادهٔ گرگ) بود که از ۲ ژوئیه ۱۹۸۹ بدون پیروزی بود تا ژوئیه ۲۰۱۶ که سرانجام پیروز شد و عنوان "مادربزرگ" اکنون به (عقاب) منتقل شد. پالیو. پرچم یا "پالیو"، که در سیه نا با نام محبت آمیز «پارچه» شناخته می شود، جایزه ای است که به کونتراده برنده اهدا می شود. "پالیو" یک قطعهٔ مستطیلی و کشیده از ابریشم است که به صورت دستی توسط یک هنرمند برای این مناسبت نقاشی می شود. آن به صورت عمودی روی یک نیزهٔ سیاه و سفید نگه داشته می شود و با یک صفحهٔ نقره ای در بالای
آن و دو پر سفید و سیاه در کناره ها تزئین شده است. این "پالیو" همراه با پرها، مالکیت "کونتراده" را دارد. صفحهٔ نقره ای قبل از دو پالیوی سال بعد به شهر سیه نا بازگردانده می شود، پس از آنکه تاریخ و نام کونتراده برنده روی پشت آن نوشته می شود. برای پالیوی جولای یک صفحه و برای پالیوی اوت صفحه ای دیگر وجود دارد. صفحات تقریباً هر ده سال یک بار تعویض می شوند. ارزش این پرچم منحصربه فرد است، زیرا نشان دهندهٔ یک دورهٔ تاریخی خاص از شهر سیه نا است. "پالیو" معمولاً نمادهای حکومت های مختلف را که در طول تاریخ بر شهر حکومت کرده اند منعکس می کنند، از جمله نشان دوک نشین لورن، نشان دوک های بزرگ توسکانی، نشان پادشاهی ساردنی، نمادهای ایتالیا فاشیستی و اخیراً تصاویر جمهوری ایتالیا. فرآیندی که یک هنرمند برای طراحی "پالیو" باید دنبال کند، دقیق و منظم است: آن باید شامل نمادهای مقدس باشد، زیرا پالیوی جولای بهمدونای پروونزانو و پالیوی اوت به مدونای فرض اختصاص دارد. همچنین باید نشان شهر، سپرهای هیرالدی شهر و نمادها یا رنگ های ده "کونتراده" شرکت کننده در مسابقه را نمایش دهد. با این حال، محدودیتی در سبک هنر وجود ندارد. "پالیو" ابتدا در یک
کنفرانس مطبوعاتی در حیاط شهردار در شهرداری حدود یک هفته قبل از مسابقه ارائه می شود. آمادگی ها در طول سال. اگرچه فعالیت های زیادی در هر کونتراده انجام می شود، سازماندهی پالیو همچنان بزرگ ترین فعالیت است، زیرا تنها به دو مسابقه در سال محدود نمی شود. هر بار، جشن چهار روزه برگزار می شود و آمادگی برای آن کل سال طول می کشد. از اوایل زمستان، سران کونتراده گفت وگو کرده و استراتژی ها را توسعه می دهند، با سوارکاران و مالکان اسب ارتباط برقرار می کنند. این سران افراد شرکت کننده در میدان یا مسابقات فرعی در شهرهای اطراف را آماده می کنند و آن ها را به دوره های آموزشی سازمان یافته توسط شهر در بهار می برند. فعالیت های کامل پالیو از اواخر ماه مه شدت می یابد، با قرعه کشی سه کونتراده باقی مانده که به هفت کونتراده دارای حق مسابقه می پیوندند. با مشخص شدن مناطق و تیم ها، کونتراده دربارهٔ «توافق ها» (استخدام سوارکاران) و «مراسم» (پیمان های مخفی برای پیروزی) مذاکره می کنند، اگرچه نمی دانند کدام اسب به آن ها اختصاص خواهد یافت. حدود یک هفته قبل از مسابقه، به شهر ارائه می شود، که توسط یک هنرمند محلی (برای پالیوی جولای) یا هنرمند بین الم
للی (برای پالیوی اوت یا پالیوی ویژه) ساخته شده است. همچنین در این زمان، اسب های شرکت کننده در قرعه کشی بازدید می شوند. در اولین روز از چهار روز جشن، قرعه کشی برای تعیین اینکه هر "barbero" (اصطلاح اسب مسابقه ای در سیه نا و توسکانی) به کدام کونتراده تعلق دارد برگزار می شود. مسیر سنگی اطراف میدان با لایه ای از خاک ترکیبی پوشانده می شود. شش مرحلهٔ آزمایشی اجرا می شود که در آن سوارکاران فرصت آشنایی با اسب و مسیر، صداها و ریتم مسابقه را پیدا می کنند. این مرحله ها شب قرعه کشی اسب و دو بار در روزهای بعد برگزار می شوند. بسیاری از گردشگران و اعضای کونتراده در میدان حاضر می شوند، و موانع اطراف پیست نصب می شوند تا هیچ کس نتواند در طول مسابقه عبور کند. کودکان کونتراده روی سکوها جمع می شوند تا نزدیک شهرداری آواز بخوانند، اما بزرگسالان در روز مسابقه روی سکوها می نشینند. کودکان دیگر اجازه ندارند در وسط میدان بایستند و فقط از سکو یا پنجره مشاهده کنند. از رویدادهایی که نزدیک شدن به پالیو را نشان می دهند می توان به شام تمرینی، «مراسم» سوارکاران و برکت اسب و سوارکار اشاره کرد. پالیوهای فوق العاده. پالیوی فوق العاده یک پالیوی سوم
است که ممکن است در فاصلهٔ ماه های مه تا سپتامبر برگزار شود و با رویدادها یا سالگردهای مهم برای جامعهٔ سیه نا مرتبط باشد. آخرین پالیوی فوق العاده در سال ۲۰۱۸ برگزار شد. یک پالیوی فوق العاده در ۹ سپتامبر ۲۰۰۰ همزمان با ورود به هزارهٔ جدید برگزار شد و توسط (جنگل) با سوارکار جوزف پس روی اسب شهری دوم برنده شد. پیش از آن، آخرین پالیوی فوق العاده در ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۶ به مناسبت صدمین سالگرد لغو دولت های بالیا و بیچرنا برگزار شد. در زمان های گذشته، پالیوی سوم روشی برای گرامیداشت مهمانان برجسته ای بود که از سیه نا عبور می کردند یا آن را بازدید می کردند. نمونه ها شامل پالیوی فوق العادهٔ ۷ ژوئن ۱۶۷۶، در جریان بازدید همسر شاهزاده Don Agostino Chigi و همچنین پالیوی ۱۵ ژوئن ۱۶۷۳ (که رسمی محسوب نمی شود)، به مناسبت بازدید کاردینال فلاویو کیجی از سیه نا بود. از نیمهٔ دوم قرن ۱۹، پالیوهای فوق العاده برای جشن رویدادهای خاص برگزار شد، نه بازدیدهای برجسته. نمونه آن برگزاری جلسات انجمن علوم یا افتتاح بناهای مهم (مانند افتتاح بنای یادبود کشته شدگان در نبرد کرتاتون و مونتانارا در ۲۹ مه ۱۸۹۳) است. در سال ۱۸۹۶، چهار پالیو برگزار شد، شام
ل پالیوهای معمولی و دو پالیوی فوق العاده. اولین مسابقهٔ فوق العاده در ۱۶ اوت بود، که به عنوان فوق العاده محسوب می شود، زیرا توسط شهروندان درخواست شد، زیرا مسابقهٔ اصلی به ۲۵ اوت منتقل شد. دومین مسابقه در ۲۳ سپتامبر به مناسبت افتتاح بنای یادبود جوزپه گاریبالدی برگزار شد. یک پالیوی سوم به نام «پالیوی صلح» در سال ۱۹۴۵ به طور مردمی برگزار شد تا پایان جنگ جهانی دوم را جشن بگیرد و با برتری جواکینو کالابرو برنده شد. یک پالیوی فوق العاده در سال ۱۹۶۹ نیز برای بزرگداشت فرود انسان بر ماه توسط مأموریت آپولو ۱۱ برگزار شد. پس از ۱۹۴۵، رسم برگزاری پالیوهای فوق العاده برای گرامیداشت صدمین سالگردها ظهور کرد. یک پالیو در ۲۸ مه ۱۹۵۰ برگزار شد تا پانصدمین سالگرد قدیس شدن سنت برناردین سینا جشن گرفته شود. در ۵ ژوئن ۱۹۶۱، یک پالیوی فوق العاده صدمین سالگرد یکپارچگی ایتالیا را گرامی داشت. آخرین پالیوی صدمین سالگرد، در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۸ برگزار شد و به مناسبت پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸ برگزار شد. مناقشه و اقدامات ایمنی برای اسب ها. چندین سال است که پالیو مورد توجه اعتراضات متعدد سازمان های حقوق حیوانات، از جمله اتحادیه ضد تشریح حیوانا
ت زنده، قرار گرفته است. نگرانی ها عمدتاً شامل حوادث مسابقه ای است که باعث سقوط می شود و در برخی موارد منجر به مرگ اسب ها شده است. در سال ۲۰۱۱، این نگرانی ها منجر به این شد که وزیر گردشگری ایتالیا مانع از نامزد شدن پالیو برای ثبت در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو شود. نتایج محاسبات در مورد درصد تصادفات ناشی از پالیو بسته به اینکه چه کسی آنها را انجام می دهد، متفاوت است. طبق گزارش اتحادیه ضد تشریح حیوانات، در مجموع ۴۸ اسب از سال ۱۹۷۰ تا ۲۰۰۷ جان خود را از دست داده اند، یعنی به طور متوسط یک اسب مرده در سال. با این حال، محاسبات انجام شده توسط حامیان پالیو برای همین دوره، که شامل تمام آزمایش های انجام شده قبل از مسابقه واقعی است، نرخ ۲٫۰۵٪ تصادفات منجر به مرگ در هر سواری را نشان می دهد. آسیب های وارده به سوارکاران نیز قابل توجه است. یک مطالعه اخیر نشان می دهد که در ۹۶٫۱٪ از مسابقات پالیو بین سال های ۱۹۴۵ تا ۲۰۱۷، حداقل یک سوارکار در طول مسابقه سقوط کرده است. بسیاری از قوانین حاکم بر حفاظت از حیوانات تنها از دهه ۱۹۹۰ تدوین و اجرا شده اند؛ حامیان پالیو تأکید می کنند که از آن زمان تاکنون آسیب ها به طرز چشمگیری کاه
ش یافته است. در دهه های اخیر، شهر سیه نا مجموعه ای از اقدامات را برای تضمین حفاظت از اسب ها (و سوارکاران) قبل، حین و بعد از مسابقه اتخاذ کرده است، اما این اقدامات هنوز توسط برخی از گروه های حمایت از حیوانات که همچنان به دنبال لغو مسابقه هستند، ناکافی ارزیابی می شوند. از جمله اقدامات انجام شده می توان به موارد زیر اشاره کرد: فیلم ها. پالیو دی سیه نا در فیلم های زیر دیده شده است:
موسیقی سنتی ایتالیایی شامل مجموعهٔ موسیقی های محلی و مردمی است که در مناطق مختلف ایتالیا رایج بوده اند. به دلیل تاریخ ایتالیا که برای قرن ها به ایالات و قلمروهای کوچک تقسیم شده بود، هیچ سبک موسیقی سنتی ملی واحدی وجود ندارد. در مناطق مرکزی ایتالیا، تأثیرات موسیقایی با یکدیگر ترکیب می شوند، در حالی که سنت های محلی مرتبط با روایت های شفاهی و بالادهای خوانده شده همچنان پابرجا هستند. جزیرهٔ ساردنی نیز سنت موسیقایی متمایزی دارد که به خاطر آواز چندصدایی تنورها معروف است و به دلیل هارمونی صوتی و تکنیک های همپوشانی صداها شناخته می شود. شمال ایتالیا. گروه های موسیقی باززنده سازی در شمال ایتالیا، به ویژه در پیمونت، لمباردی و ونتو آهنگ ها و موسیقی های سنتی شفاهی شمال ایتالیا را بازخوانی می کنند. بندرهای جنوا خانهٔ ترالارو است، یک سبک آواز چندصدایی با پنج صدا که یکی از آنها گیتار را تقلید می کند. مرکز ایتالیا. استان های مرکزی ایتالیا نیز به خاطر شعرخوانی با قافیه هشتم از دوران قرون وسطی، به ویژه در توسکانی، لاتزیو و آبروتسو معروف هستند. اوتوا ریم توسط شاعران دهقانی استفاده می شد که اشعار دانته و هومر را با مضامین سیاسی و
اجتماعی به صورت مدرن بازخوانی می کردند. اغلب این آوازها بداهه هستند و گاهی مسابقاتی بر اساس اوتوا ریم برگزار می شد. در لاتزیو، رقص سنتی سالتارلو است که در دههٔ ۱۹۷۰ باززنده شد. جنوب ایتالیا. یک رقص سنتی به نام تارانتلا هنوز در سراسر جنوب ایتالیا اجرا می شود، با انواع: پیتزیکا، تاموریاتا، تارانتلای کالابریایی، تارانتلای کامپانیا و تارانتلای سیسیلی. از سال ۱۹۷۵، آنتونیو اینفانتینو در باسیلیکاتا به بررسی آیین های درمانی مبتنی بر ضرب آهنگ پرداخت و گروه موسیقی رتیل های تریکاریکو را تشکیل داد. پولیا نیز محل فعالیت باندهای موسیقی است و این سنت به همکاری با نوازندگان جاز مانندماتئو سالواتوره، باتیستا لنا، یوجنیو کلمبو و انریکو راوا منجر شده است. در کامپانیا، از دههٔ ۱۹۷۰ گروه شرکت جدید آواز فولک به رهبری روبرتو د سیمونه موسیقی سنتی را دوباره به مردم معرفی کرد، که پیش تر در دورهٔ فاشیست و با ظهور موسیقی سبک و راک از صحنه حذف شده بود. امروزه با حرکت قدرت تارانتا، موسیقی سنتی جنوب ایتالیا و مدیترانه بازآفرینی می شود. در کالابریا، از دههٔ ۱۹۷۰ به بعد، بازگشت آهستهٔ سازها و موسیقی سنتی محلی صورت گرفت، از جمله لیره کالابری
ا، چیتارا باتنته، زومبتانا، زامپوگنا کالابریزی یا سیارمدا، و زوفولو با دو لوله و دیگر سازها. در پولیا، در دههٔ ۱۹۷۰، موسیقی دان تونی سانتاگاتا پروژهٔ فرهنگی موسیقی سنتی را دنبال کرد و آثار موفق او شامل «عشق اول چقدر زیباست»؛ «زیتا»؛ «تو آنها را با خود می بری» بود. در ۱۹۷۴/۷۵، در کانزونیسیما شرکت کرد و در بخش فولکلور به پیروزی رسید. او شش اثر موسیقی مدرن نوشته است که معروف ترین آنپادره پیو، قدیس امید است. یکی دیگر از ویژگی های منحصربه فرد موسیقی سنتی جنوب ایتالیا و سیسیل، ساز نی انبان است، مشابه نی انبان، که در اصل توسط چوپان ها نواخته می شد و هنوز در مناطق کوهستانی استفاده می شود. زامپوگنا در مراسم کریسمس و جشن تولد مسیح نیز نواخته می شود. در ۱۵ سال اخیر، موسیقی سنتی به ویژه رقص های سنتی دوباره محبوب شده و در فستیوال های بزرگ، حتی به شکل مدرن و بازسازی شده، اجرا می شود، به ویژه در جنوب ایتالیا و پولیا.
ریشه طلایی یا تنه طلایی (به ناپلی: "Lo turzo d'oro"؛ به ایتالیایی: "Il ceppo d'oro") یک افسانه ادبی است که توسط جیامباتیستا باسیله در "پنتامرونه"، به عنوان داستان چهارم از روز پنجم، نوشته شده است. این داستان، یکی از دو بازنویسی اسطوره یونانی-رومی «پسوخه و کوپیدو» توسط باسیله در نظر گرفته می شود، دیگری «Lo Catenaccio» است. با وجود اینکه این داستان ریشه در ادبیات دارد، با چرخهٔ بین المللی «جانور همچون داماد» یا «جستجوی همسر گمشده» مرتبط است، به این معنا که دختری انسانی با همسری ماوراءطبیعی یا افسون شده ازدواج می کند، او را از دست می دهد و باید به جستجوی او بپردازد. داستان های مشابهی از سنت شفاهی در ایتالیا نیز جمع آوری شده اند. خلاصه داستان. داستان بر پارمتلا تمرکز دارد، دختری فقیر و کوچک ترینِ سه خواهر: او، پاسکوزا و چیسه. آن ها دختران یک باغبان هستند که به آن ها خوک می دهد تا پرورش دهند، به امید اینکه در آینده جهیزیه ای به دست آورند. خواهرانش اغلب پارمتلا را مجبور می کنند تا خوک ها را به بخش دیگری از چمنزار هدایت کند، جایی که او در نهایت به چشمه ای و درختی با برگ های طلایی در کنار آن می رسد. پارمتلا مقداری از
برگ ها را جمع آوری کرده و به پدرش می دهد تا او آن ها را بفروشد. این کار را تکرار می کند تا جایی که تمام برگ های درخت جمع آوری می شوند و درخت عاری از برگ می شود. چندی بعد، پارمتلا متوجه می شود که درخت با برگ های طلایی، ریشه ای طلایی دارد. او با تبر به ریشه حمله می کند و پله هایی را که به زیرزمین می رود، پیدا می کند. پارمتلا از سوراخی که تنهٔ درخت قبلاً در آن قرار داشت، پایین می رود و به کاخی لوکس می رسد. او در کاخ پرسه می زند و از مناظر آن شگفت زده می شود، تا اینکه میز غذا و نوشیدنی را می بیند. هنگامی که به میز نزدیک می شود، یک بردهٔ مورویی در برابرش ظاهر می شود و از او می خواهد که همسر او شود. پارمتلا پیشنهاد را می پذیرد، پیش از آنکه برده به او بگوید باید قول بدهد هرگز شب ها چراغی روشن نکند، و او نیز با این شرط موافقت می کند. پارمتلا کاخ را ترک می کند و درست بیرون از غار با یک پری ملاقات می کند. پری به او هشدار می دهد که «به کشتارگاه می رود» و هفت دوک، هفت انجیر، یک شیشه عسل و هفت جفت کفش آهنین به او می دهد. او به پارمتلا دستور می دهد که به مسیر خود ادامه دهد، از روی پلی باریک و مستقیم که به نازکی یک تار مو
است عبور کند، تا به هفت اُگر استخوان خوار برسد که روی بالکن خانه ای روی استخوانی مشغول نخ ریسی هستند. پارمتلا باید صبر کند تا آن ها استخوان را پایین بیاورند و آن را با یک دوک آغشته به عسل جایگزین کند و یک انجیر به جای دکمه قرار دهد؛ اُگرها از او خواهند خواست بیرون بیاید، اما پارمتلا باید پاسخ منفی بدهد. آن ها به جستجوی اشیاء مختلف برای سوگند ادامه خواهند داد، تا اینکه نام تروونه-ا-لامپه («رعد و برق») را بر زبان آورند — آن زمان است که او می تواند ظاهر شود. پس از هفت سال راه رفتن با کفش های آهنی اش، به یک بالکن بزرگ می رسد که هفت غول روی آن قدم می زنند، درست همان طور که پری پیش بینی کرده بود. پارمِتِلا طبق دستورالعمل پری، دوک نخ ریسی آغشته به عسل و انجیرها را به آنها می دهد و منتظر می ماند تا آنها به نام ترونه-ای-لامپ قسم بخورند که به او آسیبی نرسانند. پس از اینکه آنها قول می دهند، پارمِتِلا بر آنها ظاهر می شود. غول ها او را مسخره و سرزنش می کنند، زیرا پارمِتِلا را به خاطر برادرشان ترونه-ای-لامپ که به مدت ۱۴ سال به عنوان یک سیاه پوست در غاری دور از آنها زندگی کرده بود، سرزنش می کنند. با وجود اختلاف اولیه، هفت غ
ول به پارمِتِلا توصیه می کنند که قبل از رسیدن مادر غولشان پنهان شود و وقتی گاردش را پایین آورد، با گرفتن سینه هایش او را غافلگیر کند و او را وادار کند که به نام پسرش، ترونه-ای-لامپ، قسم بخورد که به او آسیبی نرساند. پارمِتِلا به دنبال نصیحت دختر غول، مادرِ غول خود را از پشت می گیرد و به نام پسرش قسم می خورد که به او آسیبی نرساند. پس از آزادی، مادر غول، خشمگین، ادعا می کند که در فرصت مناسب، انتقام او را خواهد گرفت. سپس مادر غول به عنوان اولین وظیفه، به پارمِتِلا دستور می دهد که دوازده کیسه غلات را که در یک توده واحد مخلوط شده اند، جدا کند. شوهرش، ترونه-ای-لامپ، دوباره در مقابل او ظاهر می شود و لشکری از مورچه ها را احضار می کند تا برای جدا کردن غلات از آنها استفاده کنند و در این فرایند به او کمک کنند. به عنوان وظیفه دوم، غول از او می خواهد که دوازده تشک را با پر پر کند، که او نیز با نصیحت شوهرش این کار را انجام می دهد: تشک ها را روی زمین پهن می کند و فریاد می زند که پادشاه پرندگان مرده است، و همه پرندگان ظاهر می شوند تا مقداری از پرهای خود را به او بدهند. آخرین وظیفه ای که به او محول شده این است که به خانه خواهر
غول برود و جعبه ای از آلات موسیقی از او بیاورد تا در عروسی آینده ترونه-ای-لامپ با عروس دیگری از آن استفاده کند. او به توصیه شوهرش وارد خانه خواهر می شود، به اسب و سگ غذا می دهد و لولاهای در را به او تعارف می کند. سپس خواهرزاده غول را فریب می دهد که به جای او با او به داخل تنور می رود و جعبه آلات موسیقی را برمی دارد، قبل از اینکه جادوگر به لولاهای در، اسب و سگ دستور دهد که او را متوقف کنند. با این حال، پارمِتِلا به دلیل اعمال قبلی اش آسیبی نمی بیند. در فاصله ای امن از جادوگر، کنجکاوی دوباره او را فرا می گیرد و جعبه را باز می کند و باعث می شود آلات موسیقی در این حین به بیرون پرتاب شوند. خوشبختانه ترونه-ای-لامپ دوباره در مقابل او ظاهر می شود و با سوت، آلات موسیقی را به داخل جعبه برمی گرداند. سرانجام، مادرِ غول پیکر، عروسی پسرش را آماده می کند: او به هر یک از هفت دخترش یک مشعل و به پارمِتِلا دو مشعل می دهد تا نگه دارند و او را نزدیک چاهی قرار می دهد تا وقتی به خواب می رود، در آن بیفتد. عروس زشتِ ترونه-ای-لامپه از کنار پارمِتِلا می گذرد و او را به خاطر نبوسیدن داماد مسخره می کند، در حالی که ادعا می کند برای گرفتن
شاه بلوط، چوپانی را بوسیده است. ترونه-ای-لامپه اعتراف عروس را می شنود و بی صدا دود می کند. پس از پایان جشن عروسی، ترونه-ای-لامپه در حجلهٔ عروسی خود، عروسش را می کشد. مادر غول بعداً پسرش را در آغوش پارمِتِلا می بیند. او که خشمگین شده، تصمیم می گیرد با خواهرش توطئه کند تا از شر او خلاص شود. وقتی وارد خانه خواهرش می شود، غول متوجه می شود که خواهرش از غم از دست دادن فرزندش، به داخل تنور پریده تا در کنار او بمیرد. غول به قوچ تبدیل می شود و سرش را به دیوار می کوبد و سرنوشت او نامعلوم می ماند. ترونه-ای-لامپ و پارمِتِلا در نهایت با خواهرشوهرهایشان صلح می کنند و با خوشحالی زندگی می کنند. تحلیل. نوع داستان. این داستان به چرخه بین المللی "جانور همچون داماد" یا "«در جستجوی شوهر گمشده"» تعلق دارد که در فهرست آرن-تامپسون-اوتر با نوع داستان ATU 425، «در جستجوی شوهر گمشده» و زیرگونه های آن مطابقت دارد. زبان شناس جیان فرانکو دارونکو آن را به عنوان نوع ایتالیایی ۴۲۵، («همسر گمشده»)» طبقه بندی کرده است. نانسی کانپا آن را به عنوان نوع ۴۲۵A، «حیوان به عنوان داماد» فهرست کرده است. رناتو آپریل، ویراستار فهرست ایتالیایی داستان های