Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رکت که تام در آن فعالیت می کرد، مشکل ساز شد. پس از مدت کوتاهی، او برای کمک به پدرش در شرکت مشغول به کار شد و به دفترداری پرداخت. در سال ۱۸۸۴، در سن ۱۹ سالگی، گلیسون در برنامه هنرهای مکانیکی دانشگاه کرنل ثبت نام کرد و اولین زن در برنامه مهندسی این دانشگاه شد. اما او به دلیل مشکلات مالی شرکت خانوادگی، نتوانست تحصیلات خود را به پایان برساند. پدرش که یک جانشین برای او استخدام کرده بود، دیگر توان پرداخت حقوق او را نداشت و از گلیسون خواست به راچستر بازگردد. او هرگز نتوانست تحصیلات خود را به طور تمام وقت ادامه دهد، اما از طریق آموزش و یادگیری خودآموز به عنوان یک مهندس شناخته شد. وی تحصیلات خود را به عنوان دانشجوی پاره وقت در کالج مهندسی سیبلی و مؤسسه مکانیک (که بعداً به مؤسسه فناوری راچستر تغییر نام یافت) ادامه داد. فعالیت. گلیسون پس از بازگشت به گلیسون ورکز، در سمت های مختلف ارتقا یافت. او به عنوان منشی و خزانه دار شرکت منصوب شد و علاوه بر آن، به عنوان نماینده فروش شرکت نیز فعالیت کرد. در دهه ۱۸۹۰، با افزایش تقاضا برای چرخ دنده ها در صنایع دوچرخه و خودرو، نقش او اهمیت بیشتری پیدا کرد. در سال ۱۸۹۳، او به اروپا سفر ک
رد تا بازار شرکت را گسترش دهد که از نخستین تلاش های جهانی سازی یک تولیدکننده آمریکایی بود. این سفر موفقیت آمیز بود و چندین مشتری خارجی برای شرکت جذب کرد. او در سال ۱۹۰۰، دوباره به اروپا سفر کرد تا در نمایشگاه جهانی پاریس (۱۹۰۰) شرکت کند. گلیسون همچنین به دلیل توانایی هایش در بازاریابی و فروش شهرت یافت. او به دلیل زن بودن در یک صنعت مردسالار، توانست به عنوان یک چهره منحصربه فرد توجه ها را جلب کند. او دربارهٔ موفقیت خود گفته بود:در آن روزها، من یک مورد عجیب بودم؛ دربارهٔ چرخ دنده ها صحبت می کردم در حالی که هیچ زنی نباید می دانست چرخ دنده چیست. این موضوع برای من مفید بود، زیرا هرچند مردان از من خوششان نمی آمد، اما حداقل کنجکاو بودند که مرا ببینند، که این یک مزیت بزرگ در مقایسه با دیگر فروشندگان معمولی بود. حرفه. به دلیل اختلافات خانوادگی، گلیسون در سال ۱۹۱۳ شرکت را ترک کرد. در ژانویه ۱۹۱۴، او به عنوان مدیر شرکت "اینگل ماشین" منصوب شد و یکی از نخستین زنانی بود که از سوی دادگاه ورشکستگی آمریکا به چنین مقامی منصوب شد. تحت مدیریت او، شرکت از بحران مالی خارج شد و بدهی هایش را پرداخت کرد. تا پایان سال ۱۹۱۵، کنترل شرکت
دوباره به سهامداران بازگردانده شد. در سال ۱۹۱۸، او به عنوان رئیس بانک اولین بانک ملی شرق روچستر منصوب شد. در این دوران، او به پروژه های مسکن و ساخت وساز مشغول شد و چندین شرکت از جمله پروژه مسکونی Concrest در ایست راچستر، نیویورک را راه اندازی کرد. این پروژه از فناوری بتن برای ساخت خانه های مقاوم و ارزان قیمت بهره می برد و خانه ها با قیمتی کمتر از ۴۰۰۰ دلار فروخته شدند. در دهه ۱۹۲۰، گلیسون برای فرصت های تجاری به فرانسه، کالیفرنیا و کارولینای جنوبی سفر کرد.&gt; او یک قلعه در سپتمون خریداری و بازسازی کرد و در این شهر یک کتابخانه و سالن سینما ساخت تا نیروهای اعزامی آمریکا را گرامی بدارد. در این دوره، او به کالیفرنیا سفر کرد تا ساختمان های خشتی را مطالعه کند. در سال ۱۹۲۴، شهر برکلی (کالیفرنیا) از او برای کمک به بازسازی پس از یک آتش سوزی مشاوره گرفت. در اواخر دهه ۱۹۲۰، او ساخت ساختمان های بتنی در سائوسالیتو، کالیفرنیا را آغاز کرد، اما این پروژه به اندازه ساخت وسازهای او در راچستر موفق نبود. در خانه زمستانی خود در بووفرت، قصد داشت مجموعه ای از آپارتمان های باغی را برای هنرمندان و نویسندگان بسازد، اما تا زمان مرگش ف
قط ده خانه تکمیل شد. این مجموعه بعدها توسط خواهرش النور تکمیل شد و در سال ۱۹۳۳ افتتاح گردید. زندگی شخصی. خانواده گلیسون با سوزان آنتونی، یکی از ساکنان راچستر، دوست بودند و آنتونی در زمینه کسب وکار و تبلیغات به کیت مشاوره می داد. گلیسون در سال ۱۹۰۶، جشن تولد ۸۶ سالگی آنتونی را میزبانی کرد، که اندکی پیش از درگذشت آنتونی بود. گلیسون حامی سرسخت حق رأی زنان در ایالات متحده بود. در سال ۱۹۱۲، او مبلغ ۱۲۰۰ دلار به انجمن ملی حق رأی زنان آمریکایی اهدا کرد که یکی از بزرگ ترین کمک های مالی این انجمن بود. بسیاری از نوشته های شخصی او به حمایت های او و پدرش از حق رأی زنان اشاره دارند. او ازدواج را مانعی برای زندگی حرفه ای خود می دانست و هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت. در دهه ۱۹۲۰، گلیسون به فعالیت های خیرخواهانه روی آورد و کمک های مالی قابل توجهی به یتیم خانه ها، کتابخانه ها و مدارس کرد. در سال ۱۹۲۹، او یک ملک وسیع را به مؤسسه فناوری راچستر اهدا کرد. درگذشت و میراث. در سال ۱۹۱۳، گلیسون اولین زنی شد که به عضویت انجمن مهندسان آلمان درآمد. در سال ۱۹۱۴، او اولین زنی بود که به عضویت انجمن مهندسان مکانیک آمریکا پذیرفته شد. مدت ک
وتاهی بعد، لیڈیا ولد نیز به این انجمن پیوست. در سال ۱۹۳۰، گلیسون نماینده این انجمن در کنفرانس جهانی انرژی در آلمان بود. به دلیل فعالیت هایش در زمینه ساخت وساز، او همچنین اولین زن عضو مؤسسه بتن آمریکا شد.
اولگا هارتمن (; – ) دانشمند در زمینه جانورشناسی اهل ایالات متحده آمریکا بود. اولگا هارتمن (۱۷ مه ۱۹۰۰ – ۵ ژانویه ۱۹۷۴) یک جانورشناس بی مهرگان و پلی کیت شناس آمریکایی بود. او دانشجوی اس. اف. لایت در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود و بعدها به عنوان پژوهشگر در بنیاد آلن هنکاک و استاد زیست شناسی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی فعالیت کرد. هارتمن که از دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۰ فعال بود، در زمینه پلی کیت ها، گروهی از کرم های حلقوی دریایی، تخصص داشت و به عنوان یک فهرست نگار و سیستماتیک دان پلی کیت ها شناخته می شد. او یکی از سه نویسنده پرکار در این حوزه محسوب می شود و در طول زندگی خود ۴۷۳ گونه پلی کیت را توصیف کرد. اوایل زندگی. پس از دبیرستان، هارتمن تحصیلات کارشناسی خود را در دانشگاه ایلینوی در اربانا-شمپین (لیسانس هنر، ۱۹۲۶) به پایان رساند. پس از فارغ التحصیلی، به تدریس در یک مدرسه خصوصی پرداخت، اما این مدرسه پس از چند سال ورشکسته شد. دانشگاه کالیفرنیا، برکلی. هارتمن در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی نام نویسی کرد و تحصیلات تکمیلی خود را آغاز نمود. در سال ۱۹۳۳، او در کلاس های تابستانی و سفرهای میدانی جانورشناسی بی مهرگان به سرپرستی اس.
اف. لایت در ماس بیچ، کالیفرنیا شرکت کرد، جایی که برای اولین بار مطالعه پلی کیت ها را آغاز نمود. او و سایر دانشجویان از سپیده دم در آب های جزر و مدی به جمع آوری نمونه ها می پرداختند و پس از غروب، تا نیمه شب در آزمایشگاه به مطالعه می پرداختند. موهر که از همکاران هارتمن و دانشجوی سابق لایت بود، اشاره می کند که هارتمن از مسن ترین دانشجویان کلاس در ماس بیچ بود، اما در عین حال چابک ترین نیز محسوب می شد. در حالی که بیشتر دانشجویان روی صخره های خزه پوش سر می خوردند، هارتمن به راحتی روی آن ها حرکت می کرد. او پایان نامه کارشناسی ارشد خود را با عنوان "بازبینی گونه های پلی کیت خانواده Spionidae در کالیفرنیا" (کارشناسی ارشد، ۱۹۳۳) نوشت، و رساله دکترای خود را با عنوان "پلی کیت های ناحیه ساحلی کالیفرنیا" (دکترا، ۱۹۳۶) تحت سرپرستی لایت به پایان رساند. طبقه بندی و سیستماتیک پلی کیت ها. پس از سال ۱۹۳۶، هارتمن به سراسر جهان سفر کرد و نمونه هایی جمع آوری نمود و برای مدت کوتاهی در مؤسسات تحقیقاتی مختلف کار کرد. او چندین ماه را به عنوان جانورشناس پژوهشی در مؤسسه اقیانوس شناسی اسکریپس در سال ۱۹۳۷ گذراند. هارتمن در سال ۱۹۳۹ موفق به
دریافت کمک هزینه بورسیه پژوهشی سارا برلینر شد که به او امکان سفر برای مطالعه مجموعه های کرم های حلقوی در اروپا و ایالات متحده را جهت آماده سازی یک تک نگاری در این زمینه داد. از ژوئن ۱۹۳۹ تا مه ۱۹۴۰، او از مجموعه های موزه های سراسر جهان بازدید کرد و آن ها را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. سفر خود را از موزه تاریخ طبیعی لندن آغاز کرد و سپس به موزه تاریخ طبیعی سوئد، موزه ملی تاریخ طبیعی (آمریکا), آکادمی علوم طبیعی دانشگاه درکسل، موزه جانورشناسی تطبیقی، موزه تاریخ طبیعی آمریکا، و موزه تاریخ طبیعی پیبادی رفت. در تابستان ۱۹۴۰، او در آزمایشگاه زیست شناسی شیلات ایالات متحده در جزیره پیورز، بووفرت، کارولینای شمالی، تحت نظارت مدیر هربرت اف. پرایثرچ کار کرد. در گزارش خود از این پژوهش، "کرم های حلقوی دریایی کارولینای شمالی" (۱۹۴۵)، هارتمن ۱۰۴ گونه از کرم های چندشکلی را توصیف کرد (که بیشتر آن ها را خود جمع آوری کرده بود)، جنس ها و گونه های جدیدی را معرفی کرد، بازنگری هایی در گونه های شناخته شده انجام داد، روابط همزیستی را مستند کرد، و فهرست های دقیقی از زیستگاه و پراکنش آن ها در ساحل شرقی آمریکا ارائه داد. طبیعت شناس هری س
ی. ییتمن نقل می کند که هارتمن روزی به مدیر پرایثرچ گفت: «کار من در زمینه رده بندی کرم های حلقوی، علم محض است و هیچ ارزش عملی برای بشریت ندارد.» پرایثرچ پاسخ داد: «چیزی به نام علم محض وجود ندارد… بیایید منتظر بمانیم و ببینیم.» یک سال بعد، هارتمن فراخوانده شد تا نوعی کرم حلقوی را که به درون صدف های صدف خوراکی نفوذ کرده و آن ها را ضعیف می کرد، شناسایی کند. او مقصر را، که تهدیدی برای مزارع صدف در میلدفورد، کنتیکت بود، شناسایی کرد و آن را "Polydora websteri" نام گذاری و توصیف کرد تا آن را از "P. caeca" و "P. ciliata" متمایز کند. توصیفات و تصاویر ریخت شناسی ارائه شده توسط هارتمن به انجام آزمایشی برای بررسی تأثیر این کرم ها بر افزایش مرگ ومیر صدف های آلوده کمک کرد. در سال ۱۹۶۶، هارتمن یک فهرست جامع از کرم های چندشکلی منطقه هاوایی منتشر کرد که تا حدی مبتنی بر داده های اکتشافات تاریخی اوایل قرن بیستم بود. این سوابق بعداً توسط دیل استراوهن، پیتر جی. واین، و جولی اچ. بیلی-بروک مورد بررسی و گسترش قرار گرفت.
کلاریس دوریس هِلمن پِپِر (۲۸ اوت ۱۹۱۰ – ۲۸ مارس ۱۹۷۳) تاریخ نگار علم آمریکایی بود که به عنوان «یکی از نخستین تاریخ نگاران حرفه ای علم در ایالات متحده» شناخته می شود. او در زمینهٔ نجوم قرن شانزدهم و هفدهم تخصص داشت، کتابی دربارهٔ دنباله دار بزرگ ۱۵۷۷ نوشت و مترجم کتابی دیگر، یعنی زندگی نامهٔ یوهانس کپلر، بود. وی استاد مؤسسه پرت و سپس کالج کوئینز، دانشگاه شهری نیویورک شد و عضویت در چندین انجمن علمی برجسته را دریافت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. هِلمن در ۲۸ اوت ۱۹۱۰ در نیویورک زاده شد. پدرش، آلفرد مایر هِلمن، پزشک متخصص زنان و زایمان و یک کتاب دوست بود. مادرش، کلاریس (با نام پیشین بلوم)، بعدها تنها زن عضو هیئت مدیرهٔ بیمارستان سیدنهام شد. او در سال ۱۹۲۶ از مدرسه هوراس من فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۳۰ مدرک کارشناسی خود را در ریاضیات و نجوم از کالج واسر دریافت کرد، جایی که به عضویت انجمن فی بتا کاپا نیز درآمد. سپس، به عنوان پژوهشگر کالج واسر در کالج رادکلیف ادامه تحصیل داد و در سال ۱۹۳۱ مدرک کارشناسی ارشد خود را در تاریخ علم از رادکلیف دریافت کرد. به گفتهٔ زندگی نامه نویس جوزف داوبن، این یکی از نخستین مدارک عالی تار
یخ علم در ایالات متحده بود. در رادکلیف، جرج سارتن، تاریخ نگار علم در دانشگاه هاروارد، از استادان راهنمای او شد. او به عنوان دانشجوی دکتری در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد و با وقفه ای برای ازدواج و پرورش دو دختر، در سال ۱۹۴۳ مدرک دکتری خود را دریافت کرد. پایان نامهٔ او با عنوان "دنباله دار ۱۵۷۷: جایگاه آن در تاریخ نجوم" به دنباله دار بزرگ ۱۵۷۷ می پرداخت. او در این پژوهش، از استاد دانشگاه کلمبیا، فردریک بری، برای راهنمایی اش سپاسگزاری کرد و از جرج سارتن و لین تورندایک برای تشویق ها، پیشنهادها و انتقادهایشان قدردانی نمود. این پایان نامه در سال ۱۹۴۴ توسط انتشارات دانشگاه کلمبیا به صورت کتاب منتشر و در سال ۱۹۷۱ توسط انتشارات AMS نیویورک تجدید چاپ شد. دوران کاری و زندگی بعدی. در سال ۱۹۴۹، هِلمن به مدت ده سال عضو شورای انجمن تاریخ علم بود. در سال ۱۹۵۱، او به عضویت هیئت علمی مؤسسه پرت در دپارتمان مطالعات اجتماعی درآمد و در اوایل دهه ۱۹۵۰ تلاش هایی برای تأسیس بخش نیویورک انجمن تاریخ علم انجام داد. در سال ۱۹۵۹، او دومین کتاب خود، ترجمهٔ زندگی نامهٔ یوهانس کپلر، نوشتهٔ ماکس کاسپار، را منتشر کرد که در سال ۱۹۹۳ توسط انتشارات
دوور تجدید چاپ شد. در همان سال، او نمایندهٔ ایالات متحده در کنگرهٔ اتحادیه بین المللی تاریخ و فلسفه علم در اسپانیا بود و در سال ۱۹۶۲، دبیر کنگرهٔ بعدی در دانشگاه کرنل شد. پژوهش های او در سال های ۱۹۵۹–۱۹۶۰ با حمایت بنیاد ملی علوم انجام شد. او ضمن ادامهٔ فعالیت در مؤسسه پرت، در سال ۱۹۶۴ به عنوان استاد مدعو در دانشگاه نیویورک مشغول به کار شد و در سال ۱۹۶۶ به کالج کوئینز، دانشگاه شهری نیویورک پیوست و همچنین در مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه شهری نیویورک تدریس کرد. او در ۲۸ مارس ۱۹۷۳، پس از یک دوره بیماری طولانی، در نیویورک درگذشت. همسرش، مورتون پِپِر (وکیل و رئیس انجمن یهودیان نابینا)، پس از او ازدواج مجدد کرد و تا سال ۱۹۸۸ زندگی کرد. دخترانش، آلیس و کارول پِپِر، با دو برادر که هر دو به عنوان دانشگاهی فعالیت داشتند، رابرت ال. و پل ر. کوپر، ازدواج کردند. کتاب ها. دنباله دار ۱۵۷۷. کتاب هِلمن، "دنباله دار ۱۵۷۷: جایگاه آن در تاریخ نجوم"، مجموعه ای از روایت های مربوط به دنباله دار بزرگ ۱۵۷۷ از نویسندگان زمان خود را گردآوری و دسته بندی کرده است. این کتاب شامل دو فصل مقدماتی است که بر اساس کارهای لین تورندایک و جرج سارتن ب
ه خلاصه ای از دانسته های پیشین دربارهٔ دنباله دارها می پردازد. این اثر با تمرکز بر اندازه گیری اختلاف منظر و کاربرد آن در تعیین موقعیت دنباله دار نسبت به ماه، دسته بندی هایی را ارائه می دهد. برخی از منجمان بر این باور بودند که این دنباله دار نزدیک تر از ماه است، درحالی که دیگران با مشاهدهٔ عدم اختلاف منظر، آن را دورتر دانسته اند (به ویژه تیکو براهه). هرچند براهه خود نظریه خورشیدمرکزی نیکلاس کوپرنیک را رد کرد و به نظام تیکویی که نوعی نظریه زمین مرکزی بود، پایبند ماند، اما مشاهداتش از دنباله دار ۱۵۷۷ تردیدهای جدی دربارهٔ این مدل ایجاد کرد و نقشی کلیدی در انقلاب کوپرنیکی ایفا نمود. این تغییر دیدگاه در بررسی های منتقدان نیز بازتاب یافته است. پرل کیبر، در بررسی اولیه، کتاب را به عنوان بخشی از تداوم اندیشهٔ قرون وسطی می بیند، درحالی که در بازنشر دههٔ ۱۹۷۰، ویلیام اچ. داناهیو انتخاب هِلمن برای گنجاندن منابع غیرنجومی را "تحسین برانگیز و قدرتمند" می خواند. تا سال ۱۹۹۵، آلبرت ون هِلْدِن، استاد تاریخ در دانشگاه رایس، این کتاب را "اثر مرجع استاندارد در مورد دنباله دار ۱۵۷۷" نامید. کپلر. تاریخ نگار آلمانی ماکس کاسپار ۵۰ س
ال را صرف گردآوری و ویرایش آثار یوهانس کپلر کرد. کتاب "کپلر"، زندگی نامهٔ او، در ابتدا در سال ۱۹۴۸ به زبان آلمانی منتشر شد و در سال های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۸ تجدید چاپ گردید، اما تا پیش از ترجمهٔ هلمن، هیچ اثری مشابه آن به زبان انگلیسی وجود نداشت. ویلیام دی. استالمن، منتقدی که در "ساینس (مجله)" می نوشت، کتاب کاسپار را زندگی نامه ای قطعی و ترجمهٔ هلمن را اثری عالی، روان و مورد انتظار توصیف کرده است. علاوه بر ترجمهٔ متن اصلی کاسپار، هلمن پانوشت هایی حاوی اطلاعات تاریخی و زندگی نامه ای اضافه کرد که در نسخهٔ اصلی تا حد زیادی غایب بودند و برخی اشتباهات را نیز اصلاح نمود. برخی متونی که کپلر به لاتین نوشته و توسط کاسپار نقل شده بودند، همچنان بدون ترجمه باقی ماندند. نسخهٔ ۱۹۹۳ انتشارات دوور مقدمه ای جدید و کتاب نامه ای را که اوون جینگریچ و آلن سگوندز به آن افزودند، شامل می شود. آلبرت ون هلدن، منتقد کتاب، آن را اثری استاندارد و بی رقیب در زمینهٔ زندگی نامهٔ کپلر دانسته و ترجمهٔ هلمن را «زیبا» توصیف کرده است. شناخت. چندین انجمن علمی با انتخاب هلمن به عنوان عضو (یا در مورد انجمن هایی با عضویت آزاد، به رتبه ای بالاتر در انجمن علمی
) از او تقدیر کردند: او در سال ۱۹۶۰ به عنوان عضو انجمن سلطنتی اخترشناسان بریتانیا انتخاب شد. او در سال ۱۹۶۳ به آکادمی بین المللی تاریخ علم پیوست و در سال ۱۹۶۹ به عضویت کامل آن درآمد. همچنین، وی عضو انجمن پیشبرد علوم آمریکا نیز بود. اسناد و مدارک هلمن در کتابخانه های دانشگاه کلمبیا نگهداری می شوند.
رز ماری جین اینگام (; – ) گیاه شناس و مترجم علمی انگلیسی بود. او به عنوان دستیار پژوهشی در گروه گیاه شناسی دانشگاه لیدز تحت نظر جوزف هربرت پریستلی منصوب شد و همراه با او، نخستین کسانی بودند که دیواره سلولی را از مریستم باقلا جدا کردند. آن ها این دیواره های سلولی را تجزیه و تحلیل کردند و نتیجه گرفتند که حاوی پروتئین هستند. اینگهام آزمایش هایی بر روی کامبیوم چوب پنبه ای درختان انجام داد تا نحوه عملکرد سلول ها را تحت تغییر جهت بررسی کند و دریافت که تغییرات عمیقی در تقسیم و کشیدگی سلولی در روپوست گیاهان رخ می دهد. در لیدز، اینگهام به عنوان دستیار مقیم و دبیر افتخاری لیگ بریتانیایی منصوب شد. در سال ۱۹۳۰، او به عنوان افسر علمی و مترجم در دفتر امپراتوری ژنتیک گیاهی و زراعی در دانشکده کشاورزی کمبریج، انگلستان، پیوست. این دفتر مسئول انتشار مجموعه ای از چکیده دربارهٔ جنبه های مختلف اصلاح نباتات و ژنتیک بود. در سال ۱۹۳۲، او با آلبرت اینگهام، که در آن زمان همکار و مدیر مطالعات در کالج کینگ، کمبریج بود، ازدواج کرد. اینگهام سال های جنگ را در پرینستون، همراه با دو پسرش گذراند، زیرا پس از سفر به آمریکا درست قبل از آغاز جنگ ج
هانی دوم، تمایلی به بازگشت به انگلستان نداشت. در سال های پایانی زندگی، او و همسرش به طور گسترده سفر کردند و سرانجام در سال ۱۹۸۲ در کمبریج درگذشت. اوایل زندگی. اینگهام در در کرومر هاوس، کرومر تراس، لیدز، متولد شد و در کلیسای انگلستان در دونهد سنت اندرو، ویلتشر، در ۱۴سپتامبر ۱۸۹۷ تعمید یافت. او کوچک ترین دختر هلن مری تاپرکری، ، و آلبرت دارل بود. والدین او در ۱۶می ۱۸۹۰ در دونهد سنت اندرو ازدواج کردند. هلن مری دختر کشیش هوراس ادوارد چپمن، یکی از کشیش کلیسای انگلستان در دونهد سنت اندرو, و آدلاید ماریا، با نام خانوادگیفلتچر بود. پدر اینگهام، پسر کشیش تاپر کری و هلن جین، با نام خانوادگیسندمن بود. او در کالج ایتن و کرایست چرچ، آکسفورد، آکسفورد تحصیل کرد و در کالج الهیات کودسدون ریپون آموزش دید. او کشیش لیدز بود و سپس به عنوان کشیش کلیسای سنت مارگارت در لوئستافت منصوب شد. در سال ۱۹۱۰، او به عنوان کشیش مقیم یورک منصوب شد و بعدها کشیش هادرزفیلد شد. از سال ۱۹۳۸، او کشیش دربار سلطنتی و در مونت کارلو بود. با وجود اینکه نام اصلی او آلبرت دارل بود، در میان دوستانش با نام "تاپر" شناخته می شد و جان گیلبرت لاکهارت در زندگی نامه
کوسمو گوردون لانگ، او را این گونه توصیف کرده است: تحصیلات. اینگهام تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه Claire House، یک مدرسه دخترانه در نورث پارید، لوئستافت، گذراند. این مدرسه در آموزش زبان فرانسه تخصص داشت. در ده سالگی، او در آزمون های مقدماتی زبان فرانسه که توسط انجمن ملی استادان زبان فرانسه در انگلستان برگزار می شد، برنده جایزه شد. او در این رقابت با دانش آموزان مدارس برتر دخترانهٔ انگلستان به رقابت پرداخت. آزمون های کتبی شامل ترجمه و نگارش (نثر و شعر)، مقاله، و پرسش هایی دربارهٔ ادبیات فرانسه از قرن هفدهم تا نوزدهم بود. در همان سال، او در نقش "فیلامنت" در اجرای صحنه هایی از نمایش "زنان دانشمند" اثر مولیر در مدرسه نقش آفرینی کرد. اینگهام علاقهٔ اولیه ای به گیاه شناسی نشان داد. در دوران کودکی، او گل های وحشی جمع آوری می کرد تا در نمایشگاه های محلی محله مدنی به نمایش بگذارد. مادربزرگش، هلن جین کری، یک گیاه شناس آماتور و گردآورنده نمونه های گیاهی بود، که در دوره ویکتوریا، این یک سرگرمی محبوب و مد بود. در سال ۱۹۱۶، اینگهام وارد دانشگاه لیدز شد تا گیاه شناسی بخواند. تنها طی سه سال، او به عنوان دانشجوی پژوهشی در گ
روه گیاه شناسی لیدز فعالیت کرد و روی جذب آب در نوک در حال رشد ریشهٔ گیاهان تحقیق کرد. در سال ۱۹۱۹، او در آزمایشگاه سیتادل هیل وابسته به انجمن زیست شناسی دریایی بریتانیا در پلیموث، جانورشناسی عمومی مطالعه کرد. دوست او، آنی ردمن کینگ، که در ویت وود هال لیدز اقامت داشت، در این آزمایشگاه به عنوان محقق ری لنکستر فعالیت می کرد.ردمن کینگ در زمانی که اینگهام دانشجوی پژوهشی دوره کارشناسی ارشد بود، ناظر خوابگاه بود. حرفه. در ژانویه ۱۹۲۲، اینگهام به عنوان دستیار پژوهشی در گروه گیاه شناسی دانشگاه لیدز منصوب شد، جایی که جوزف هیوبرت پریستلی رئیس دانشکده علوم بود. او و پریستلی اولین کسانی بودند که دیواره های سلولی را از بافت های مریستمی "باقلا" جدا کردند. آن ها این دیواره ها را از نظر پروتئین، سلولز و پکتین بررسی کردند و نتیجه گرفتند که دیواره ها حاوی پروتئین هستند. همچنین، آن ها زمان اولین تولید سلولز در گیاهان، تفاوت های رشد شاخه و ریشه، و نقش کامبیوم چوب پنبه را مورد مطالعه قرار دادند. این مطالعات فیزیولوژی گیاهی منجر به انتشار دو مقاله در "New Phytologist" شد. بعدها، او نتایج منتشرنشدهٔ این آزمایش ها روی جنین های باقلا
را در اختیار گیاه شناس بریتانیایی ویلیام پیرسال قرار داد. از او به عنوان "دانشمندی درخشان" یاد می شد، و در ۲۸ ژوئن ۱۹۲۸، به پاس تحقیقات و پایان نامه اش مدرک کارشناسی ارشد دریافت کرد. در فوریه ۱۹۳۰، اینگهام به عنوان مترجم و افسر علمی به دفتر امپراتوری ژنتیک گیاهی و محصولات کشاورزی، در مؤسسه اصلاح نباتات، کمبریج پیوست. سر رولند بیفن اولین مدیر این دفتر بود، و پنری استنلی هادسون، که معاون مدیر بود، به عنوان ناظر او عمل می کرد. اینگهام به زبان های فرانسوی، ایتالیایی، آلمانی و سوئدی مسلط بود، و در مجموع، این دفتر توانایی ترجمه از زبان های اسپانیایی، هلندی و روسی را نیز داشت. مقالات خلاصه ای از جنبه های مختلف اصلاح نباتات و ژنتیک نوشته می شد که برخی از آن ها نیاز به ترجمهٔ کامل داشتند. این خلاصه ها در یک مجله فصلی به نام "Plant Breeding Abstracts" منتشر می شد.
آلیچا ایوانسکا (; – ) (همچنین شناخته شده با نام آلیشیا ایوانسکا) جامعه شناس، دانشگاهی و نویسنده لهستانی بود. او در خانواده ای از اشراف زمین دار لهستان زاده شد که اعضای آن به طبقه اینتلیجنتسیا تعلق داشتند و او را به دنبال کردن رویاهای ادبی اش ترغیب کردند. ایوانسکا از سال ۱۹۳۵ شروع به انتشار شعر در مجلات ادبی مختلف کرد. پس از تحصیلات دبیرستان، در رشته فلسفه در دانشگاه ورشو ثبت نام کرد و سپس تحصیلات خود را برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد ادامه داد. با آغاز جنگ جهانی دوم، او به اتحادیه مبارزه مسلحانه پیوست و به عنوان پیک فعالیت کرد. در جریان قیام ورشو در سال ۱۹۴۴، او به مقاومت ضدکمونیستی زیرزمینی پیوست. پس از پایان جنگ، زمانی که دستگیری های مربوط به جنبش زیرزمینی آغاز شد، ایوانسکا مجبور شد در سال ۱۹۴۸ به ایالات متحده بگریزد و با بی میلی درخواست پناهندگی کرد. ایوانسکا که در ابتدا تسلط چندانی به زبان انگلیسی نداشت، با دشواری هایی در تطبیق با زندگی جدید مواجه شد. او برای تکمیل مطالعات دکتری خود در دانشگاه کلمبیا ثبت نام کرد، اما تا سال ۱۹۵۷ موفق به دریافت مدرک خود نشد. به دلیل عدم توانایی در یافتن موقعیت استادی، او چ
ندین قرارداد کوتاه مدت در دانشگاه های سنتی سیاه پوستان که تحت تأثیر جدایی نژادی در ایالات متحده آمریکا بودند، از جمله دانشگاه آتلانتا و کالج تالادگا پذیرفت. او در این دانشگاه ها دربارهٔ شباهت های بین آزار و اذیت های سیاسی، مذهبی و نژادی در اروپا و تبعیض نژادی در ایالات متحده سخنرانی می کرد. در سال ۱۹۵۴، او به دانشگاه شیکاگو رفت و تحت نظر انسان شناس آمریکایی سال تَکس به مطالعه پرداخت. او مشتاق سفر به مکزیک برای تحقیقات میدانی بود، بنابراین در سال ۱۹۵۷ ازدواج کرد و تابعیت آمریکایی گرفت. تحقیقاتش دربارهٔ مردم مازاهوا باعث شد که یونسکو او را به عنوان یک جامعه شناس به رسمیت بشناسد و در نهایت در سال ۱۹۶۵ او را به استادی در دانشگاه ایالتی نیویورک در آلبانی منصوب کردند. ایوانسکا تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۸۵ در این دانشگاه فعالیت داشت. او که هرگز در ایالات متحده احساس راحتی نمی کرد، در همان سال به لندن نقل مکان کرد و دوران جدیدی از خلاقیت ادبی را آغاز نمود. در سال ۱۹۸۹، با نشان شوالیه نشان افتخار تولد لهستان مفتخر شد. پس از تشخیص سرطان ریه در سال ۱۹۹۶، آخرین خاطرات خود را دربارهٔ سیستم بهداشتی بریتانیا نوشت. از آنجای
ی که آثار علمی او به زبان انگلیسی و آثار ادبی اش به زبان لهستانی بودند، میراث او دچار دوگانگی شد. پژوهش های اخیر تلاش کرده اند که هر دو جنبه فعالیت های او را بررسی کنند و سهم او را در انسان شناسی و ادبیات بازیابی نمایند. اوایل زندگی. آلیچا ایوانسکا در ۱۳ مه ۱۹۱۸ در خانواده ای اشرافی در املاک , در نزدیکی لوبلین، از پدر و مادری به نام های استانسیواوا ستاخنا (نام پیش از ازدواج: میوکوفسکا) و یان ایوانسکی زاده شد. منشأ دقیق اجداد او نامشخص است، اما داستان های خانوادگی حاکی از آن است که نخستین نیای او، یان کانته ایوانسکی، یا به عنوان کارگر در املاک جنگلی سانگوشکو، یا به عنوان یک اسیر جنگی، یا به عنوان یک پناهنده سیاسی روسی به تارنوف آمده بود. سوابق دفن نشان می دهد که این خانواده از اشراف خُرد بوده و نشان خانوادگی یاستشِمب یتس را حمل می کردند. پدربزرگ او، اوت ایوانسکی، دارایی های قابل توجهی در اوکراین داشت، اما به منظور فرار از ناآرامی های مرزی در دوران جنگ جهانی اول و قیام لهستان بزرگ، املاک خود را فروخت و خانواده را به استان لوبلین منتقل کرد. ایوانسکا در این املاک به دنیا آمد، اما زمانی که ناآرامی ها به گاردزینیتس
ه رسید، خانواده او ملک را فروختند و به روستای کورژینا، نزدیک پوزنان، نقل مکان کردند. پدر ایوانسکا پیش تر بیوه شده بود و سپس از همسر دومش جدا شد. ازدواج سوم او با مادر ایوانسکا بحث برانگیز بود، هم به دلیل شهرت او به عنوان مردی بوهِم و زن باره، و هم به دلیل اختلاف سنی ۱۹ ساله بین آن ها. سبک زندگی تجملاتی او که اغلب فراتر از توان مالی اش بود و درگیری هایش با روحانیون محلی، خانواده را مجبور به نقل مکان به ژتْنیا کرد. این جابه جایی برای ایوانسکا تجربه ای تلخ بود و او برای باقی عمرش خود را سرگردان می دانست. خانه والدینش پناهگاهی برای روشنفکران بود و اغلب محل گردهمایی اسکاماندرها بود، به ویژه که پسرعموی پدرش، یاروسواف ایواشکیه ویچ، از اعضای گروه شاعران تجربی اسکاماندر بود و مادرش نیز شاعر بود. هنگامی که ایوانسکا به نوشتن علاقه نشان داد، پدرش با شاعر یولیان توئیم مشورت کرد تا مهارت او را بهبود بخشد. ایوانسکا تحصیلات دبیرستانی خود را در دبیرستان ژنرال زامویسکی در پوزنان آغاز کرد، اما به زودی به دبیرستان پوزلت-شاختمایروا در ورشو منتقل شد. فضای آزادتر این مدرسه بهتر با روحیه او سازگار بود و منجر به فارغ التحصیلی او در ا
واسط دهه ۱۹۳۰ شد. پس از انتشار نخستین شعر خود در سال ۱۹۳۵ در مجله ادبی "" (منطقه شاعران)، او به سرعت شروع به انتشار آثار خود در مجلات دیگر کرد. در سال ۱۹۳۶، برای تحصیل در رشته فلسفه زیر نظر تادئوش کوتابینسکی در دانشگاه ورشو ثبت نام کرد. حرفه. مقاومت لهستان. با آگاهی از نزدیک شدن جنگ، ایوانسکا به دیدار خانواده خود رفت و محلی برای ذخیره ملزوماتی که ممکن بود در طول درگیری نیاز باشد ایجاد کرد. سپس به ورشو بازگشت، جایی که به سازمان جنبش مقاومت لهستان در جنگ جهانی دوم با نام "اتحادیه مبارزه مسلحانه" پیوست. او با واندا پیلسوتسکا، دوست دوران گیمنازیوم خود همکاری کرد. ایوانسکا که با اسم رمز «سنجاب» شناخته می شد، به عنوان پیک فعالیت داشت. همچنین پیام های زندانیان محبوس در پاویاک را به خانواده هایشان می رساند. در بهار ۱۹۴۰، دوباره با گرالوسکی که او نیز عضوی از مقاومت و دارای نام رمز «پانکراچ» بود، دیدار کرد و رابطه ای عاشقانه بین آنها شکل گرفت. ایوانسکا در مسیر ورشو-کراکوف با واندا نامیسووسکا کار می کرد، در حالی که گرالوسکی به عنوان پیک در مسیرهای خارجی برای دولت در تبعید لهستان فعالیت داشت. در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۲، آن دو ازد