Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت در صورت پیروزی FPÖ این اختیار را به آنها ندهد. در ۲ اکتبر، دولت برکنار شده حزب مردم اتریش-حزب سبز استعفای خود را اعلام کرد، اگرچه از آنها خواسته شد که به نقش سرپرستی خود ادامه دهند. فن در بلن مذاکرات رسمی را با همه رهبران حزب در ۴ اکتبر آغاز خواهد کرد. نهمر و سایر مسئولان ÖVP با اشاره به تمایل به حفظ کنوانسیون از دریافت اولین مأموریت تشکیل دولت توسط FPÖ ابراز حمایت کردند.
بازی های اُلمپین ونلاک تورنمنتی بود که قدمت آن به سال ۱۸۵۰ میلادی می رسد و پیشروی بازی های المپیک مدرن است. این بازی ها توسط انجمن المپین ونلاک (WOS) سازماندهی می شدند. این مسابقات به صورت سالانه بوده و در مکان های مختلفی از شراپ شر، انگلستان و در مرکز بازار ماچ ونلاک برگزار می شدند. یکی از دو شگون در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ به افتخار بازی های المپین ونلاک، «ونلاک» نام گرفت. تاریخچه. در ۲۵ فوریه ۱۸۵۰ میلادی، انجمن کتاب خوانی زراعی ونلاک (WARS) تصمیم گرفت تا کلاسی به نام کلاس المپین تأسیس کند که بنا بر ادعای سامان دهندگان، برای ارتقای بهبود اخلاقی، فیزیکی و فکری ساکنان شهر و محله ونلاک و به ویژه طبقات کارگر، مفید واقع گردد و همچنین، با تشویق به تفریح در فضای باز، با اعطای جوایز سالانه در گردهمایی های عمومی برای بالا بردن مهارت در تمرینات ورزشی و مهارت در دستاوردهای فکری و صنعتی نیز حائز اهمیت باشد. دبیر این کلاس و نیروی محرکه بازی های المپین، دکتر ویلیام پنی بروکس نام داشت. او به واسطهٔ کار خود به عنوان پزشک و جراح، در سراسر ناحیه ونلاک که عمدتاً متشکل از آبادی های مادلی، بروسلی و ماچ ونلاک بود، فردی شنا
خته شده بود و اینچنین توانست این رویدادها را ایجاد کند. نخستین گردهمایی در ۲۲ تا ۲۳ اکتبر ۱۸۵۰ میلادی، در میدان مسابقه ماچ ونلاک برگزار شد. در اولین دورهٔ بازی ها، ترکیبی از دو و میدانی و ورزش های سنتی روستایی مانند کویتز، فوتبال و کریکت به رقابت گذاشته شدند. رویدادها همچنین شامل دویدن، دوچرخه سواری با موانع و دوچرخه سواری در پنی-فارتینگ بود. برخی از بازی های اولیه شامل «رویدادهای سرگرم کننده» می شدند، مانند مسابقه حمل چرخ دستی با چشم بسته و یک سال (۱۸۵۱) «مسابقه پیر زنان» با جایزه یک پوند چای، برگزار شد. در سال ۱۸۵۹ میلادی کلاس المپین ونلاک، ۱۰ پوند به عنوان جایزه برای بهترین دونده در مسابقه مسیر بلند المپیک زاپاس که در نوامبر همان سال برگزار در آتن برگزار می شد، فرستاد؛ البته المپیک زاپاس فقط برای ورزشکاران یونانی زبان مجاز بود. جایزه ونلاک، بزرگ ترین جایزه ای بود که در آن دوره پتروس ولیساریوس اهل سمیرنا (ازمیر کنونی) در امپراتوری عثمانی، موفق شد آن را ببرد و یکی از اولین المپین های بین المللی محسوب شود. در سال ۱۸۶۰، بروکس "بازی های اُلمپین شارپ شیر" را معرفی کرد و اولین دورهٔ بازی های خود را، علی رغم آب و
هوای بد، در ماچ ونلاک افتتاح کرد. سرهنگ دوم هربرت ادواردز، که بروکس از او برای سخنرانی در بازی ها دعوت کرده بود، بنیانگذاری این مسابقات و ساماندهی آن را تحسین کرد، اما با تأثیر پذیرفتن از واژگان یونانی «المپین» مخالفت کرد و علناً پیشنهاد کرد که این بازی ها «کلاس کار و بازی بریتانیایی شارپ شیر» نامیده شود. با وجود این، نام المپین بر جای ماند. به دنبال اختلاف با انجمن کتابخوانی زراعی، در نوامبر ۱۸۶۰ میلادی، کلاس المپیک ونلاک از آن جدا شد و نام خود را به انجمن المپین ونلاک تغییر داد. اولین بازی های ملی المپین در سال ۱۸۶۶ میلادی، در لندن برگزار شد و توسط انجمن ملی المپین (NOA) که توسط بروکس در سال ۱۸۶۵ تأسیس شده بود، سازماندهی شد. این انجمن فعالیت خود را در سال ۱۸۸۳ متوقف کرد. بارون پیر دو کوبرتن در سال ۱۸۹۰ از انجمن المپین ونلاک بازدید کرد و جشنواره ویژه ای به افتخار او برگزار شد. او از دکتر بروکس الهام گرفت و در ادامه کمیته بین المللی المپیک را تأسیس کرد. بروکس به عنوان نماینده افتخاری در کنگره سوربن ۱۸۹۴، که در آنجا کمیته بین المللی المپیک تأسیس و نامگذاری شد، دعوت شده بود ولی او به دلیل بیماری نتوانست در اجلا
س شرکت کند. بازی های المپین ونلاک پس از مرگ او در سال ۱۸۹۵ به طور متناوب ادامه یافت و در سال های ۱۹۵۰ و ۱۹۷۷ احیا شد. مجموعه فعلی از سال ۱۹۷۷ در حال اجرا است و از سوی کمیته المپیک و انجمن المپیک بریتانیا (BOA) به رسمیت شناخته شده است، که نمونه آن بازدید شاهزاده سلطنتی از آن در سال ۱۹۹۰ و خوان آنتونیو سامارانچ به نمایندگی از کمیته جهانی المپیک در سال ۱۹۹۴ است. شگون بازی های المپیک تابستانی لندن ۲۰۱۲ به نام ونلاک با اقتباس از عنوان شهر «ماچ ونلاک» نامگذاری شد، جایی که انجمن المپین ونلاک و بازی های آن سرآغاز احیای المپیک بود و شگون بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲ به افتخار بیمارستان استوک ماندویل، جایی که بازی های پارالمپیک آغاز شد، ماندویل نام گرفت. رویدادها. المپین ونلاک همچنان برگزار می شود. در سال ۲۰۱۷ بازی های آن شامل موارد زیر بود:
بازی های تایلتئان، فستیوال تالتی، شب تایلتئان یا مجلس تالتی، بازی هایی مرتبط با تاریخ نیمه افسانه ای ایرلند پیش از مسیحیت بودند. مجموعه ای از عملیات خاکی باستانی مربوط به عصر آهن در منطقه تل تاون وجود دارد که نشان می دهد چنین مراسمی از نظر تاریخی، از قرون وسطی تا دوران مدرن جشن گرفته می شد. تاریخ و باستان شناسی. طبق گزارش کتاب "لبور گابالا ارن"، این بازی ها توسط لوغ لامهفهادا، استاد صنعتگر یا حکیم علوم، به عنوان یک مراسم عزاداری در سوگ مرگ مادر رضاعی او، که تایلتیو نام داشت، برگزار شد. لوگ، تایلتیو را در زیر تپه ای در منطقه ای که به نام او بود و بعداً به تایلتئان تغییر یافت، در شهرستان میث امروزی، دفن کرد. این رویداد در دو هفته آخر ماه ژوئیه برگزار می شد و با جشن لغناساد یا شب لاماس (۱ اوت) به نقطهٔ اوج خود می رسید. فولکلور مدرن ادعا می کند که بازی های تایلتئان در حدود سال ۱۶۰۰ قبل از میلاد آغاز شده است و برخی منابع ادعا می کنند که به سال ۱۸۲۹ قبل از میلاد می رسد. نوشته های تبلیغاتی برای احیای بازی های انجمن ورزشی گالیک در سال ۱۹۲۴ ادعا می کرد که تاریخ پایه گذاری این بازی ها به سال ۶۳۲ قبل از میلاد می رسد. ای
ن بازی ها از قرن های ششم و نهم پس از میلاد شناخته شده هستند. این بازی ها تا سال ۱۱۶۹–۱۱۷۱ بعد از میلاد هم برگزار می شد که پس از حمله نورمن ها از بین رفت. این مراسم باستانی سه کارکرد داشت: احترام به مردگان، اعلام قوانین، و بازی های خاک سپاری و جشن های سرگرمی. اولین کارکرد بسته به اهمیت فرد متوفی بین یک تا سه روز طول می کشید. میهمانان سرودهای عزاداری به نام "گوبا" می خواندند، پس از آن "دروئیدها" به بداهه سپوگز، مرثیه هایی به یاد مردگان، می سرودند. پس از آن مرده ها را بر روی تل آتش می سوزاندند. طی کارکرد دوم، یک آتش بس همگانی توسط "اولام اِرن" اعلان می شد و قوانین از طریق "باردها" و "دروئیدها" به گوش مردم می رسید و با برافروختن آتشی عظیم دیگر، مراسم به اوج خود می رسید. سپس بنا بر رسم شادی پس از خاک سپاری، بازی هایی برای سنجش توانایی ذهنی و جسمی شرکت کنندگان، انجام می شد. بازی ها شامل پرش طول، پرش ارتفاع، دویدن، هورلینگ، پرتاب نیزه، بوکس، مسابقات شمشیربازی، تیر و کمان، کشتی، شنا و گردونه سواری و اسب دوانی بود. همچنین شامل مسابقات استراتژی، آواز، رقص و قصه گویی، همراه با رقابت در صنایع دستی برای زرگرها، جواهرسازان
، بافندگان و زره پوشان می شد. در کنار تضمین شایسته سالاری، این بازی ها شامل ازدواج دسته جمعی نیز می شد که در آن زوج ها برای اولین بار ملاقات می کردند و پس از ازدواج، تا یک سال و یک روز به آنها فرصت داده می شد تا در تپه های جدایی طلاق بگیرند. در قرون وسطای متأخر، این بازی ها احیا شدند و به نام «جشن تایلتن» (Tailten Fair) شامل مسابقات قدرت و مهارت، مسابقات اسب سواری، جشن های مذهبی و رسم سنتی برای ازدواج آزمایشی زوج ها بودند. «ازدواج تایلتن» تا قرن سیزدهم میلادی همچنان قانونی بود. این عمل ازدواج آزمایشی در جلدهای چهارم و پنجم متون قانون برهون، که مجموعه ای از نظرات و قضاوت های طبقه دروئیدهای برهون (در این مورد، ایرلندی) است، مستند شده است. متون به طور کلی با جزئیات فراوان برای سلت های جزیره موشکافی شده اند. احیاء و میراث مدرن. از اواخر قرن نوزدهم میلادی، انجمن ورزشکاران گالیک (GAA) و سایرین برای احیای فرهنگ گالیکی به فکر احیای بازی های تایلتئان افتادند. مسابقات قهرمانی فوتبال و پرتاب گالیک در سال ۱۸۸۸ میلادی، به دلیل تهاجم و حمله آمریکا ناتمام ماند و تلاش برای جمع آوری بودجه احیای آن ناموفق باقی ماند. دومین مجلس
ملی ایرلند (دایل) در سال ۱۹۲۲ میلادی طرحی را تصویب کرد، و پس از تأخیر ناشی از جنگ داخلی ایرلند، اولین دورهٔ مسابقات در سال ۱۹۲۴ میلادی، بر اساس آن طرح برگزار شد. در اولین بازی ها، در سال های ۱۹۲۴ و ۱۹۲۸، حضور افراد خارجی با میراث ایرلندی مجاز بود و اینچنین شرکت کنندگان تازه ای از المپیک پاریس و آمستردام به مسابقات جذب شدند. حامی اصلی بازی ها، وزیر جی جی والش، زمانی که فیانا فایل پس از انتخابات ۱۹۳۲ دولت را در دست گرفت، مقام خود را از دست داد و بودجه عمومی قطع شد. بازی های سال ۱۹۳۲ در مقیاس کوچک تر با پس زمینه رکود بزرگ و جنگ تجاری انگلیس و ایرلند برگزار شد و پس از آن بازی ها دیگر برگزار نشد. جک فیتزسیمون در سال ۱۹۸۵ در یک بحث عمومی در مجلس بار دیگر در قالب موضوع گردشگری در ایرلند، احیای بازی های تایلتئان را پیشنهاد کرد. در ۱۹۵۳ انجمن دوچرخه سواری ملی، برای مخالفت با تور ایرلند، مسابقات مشابهی به نام «تایلتئان رِیس» برگزار کرد و اسپانسرهای متفاوتی جذب کرد. انجمن دو و میدانی مدارس متوسطه ایرلند مسابقات قهرمانی ملی سالانه را از سال ۱۹۶۳ با نام «بازی های جوانان تایلتین» سازماندهی می کنند. دو و میدانی ایرلند همچن
ان از نام "Tailteann Games" برای مسابقات قهرمانی بین استانی سالانه مدارس خود استفاده می کند. همچنین به طور مستقل بازی های تایلتئان یک رویداد بین المللی هستند که شامل فعالیت های دیگری نیز می شوند. جام تایلتئان توسط انجمن ورزشی گالیک (GAA) در سال ۲۰۲۲ تأسیس شد و نام خود را از بازی های باستانی الهام گرفت.انجمن همچنین ورزشگاهی با الهام از این واژه در ناوان، شهرستان میث، بنا کرد.
شاگای (به )، چوکو (به ، )، آسیک، آشیک، اوشوق (به ، )، آشیق (به ترکی استانبولی: aşık، ، ) یا گاچوها (به مانچو :) همگی واژگانی هستند که اشاره به استخوان تالوس (بجول) در مُچ پای گوسفند یا بز دارند. استخوان ها جمع آوری می شوند و برای بازی های سنتی و فال بینی در سراسر آسیای مرکزی استفاده می شوند و بازی هایی که شامل استخوان های مچ پا می شوند، نوعی از قاپ بازی مختص آسیای میانه محسوب می شوند که ممکن است با واژگانی هم نام با استخوان نامیده شوند، یا اسامی متفاوت دیگری داشته باشند. استخوان تالوس ممکن است با رنگ های روشن رنگ آمیزی شود. چنین استخوان هایی در طول تاریخ مورد استفاده قرار گرفته اند و گمان می رود شکل اولیه ای از تاس باشند. بازی های شاگای به ویژه در جشن های تابستانی مغولستان محبوب هستند. وقتی شاگای پرتاب شد، به طور کلی ممکن است در یکی از چهار وجه خود فرود می آید: اسب، شتر، گوسفند یا بز. سمت پنجم، گاو، در زمین ناهموار امکان پذیر است. مغول ها هنوز هم امروزه شاگای را به عنوان نشانه دوستی مبادله می کنند. شاگای ممکن است در یک کیسه کوچک نگهداری شود. علاوه بر این، مغول ها (معمولاً مردان) شاگای گرگ (در این مورد پاشنه پ
ای گرگ) را جمع آوری می کنند که احتمالاً به دلیل شباهت سطحی استخوان به اندام تناسلی نرینه است که به عنوان نشانه های خوش شانسی در نظر گرفته می شوند. فال. در بخت گشایی، چهار شاگای بر روی زمین می غلطند. دو طرف محدب، اسب و گوسفند، خوش شانس در نظر گرفته می شوند و اسب خوش شانس ترین وجه تاس است. اضلاع با تورفتگی مقعر بز و شتر را نشان می دهند و بدشانس تلقی می شوند. غلت زدن هر چهار طرف در یک پرتاب نشان دهنده خوش شانسی است. بازی ها. طیف گسترده ای از بازی های سنتی مغولی با استفاده از قطعات شاگای انجام می شود. بسته به بازی، استخوان های مچ پا ممکن است مانند تاس پرتاب شوند، مانند تیله تکان داده شوند، با تیر به سمت آنها شلیک شود، در دست ها گیر بیفتند، یا به سادگی بر اساس چرخش قالب جمع شوند. در بسیاری از بازی ها، طرفی که قطعه پرتاب شده روی آن فرود می آید (اسب، گوسفند، شتر یا بز) اهمیت دارد. برای یکی از محبوب ترین این بازی ها، تورنمنتی عمومی برگزار می شود که بیشتر در طول جشنواره سنتی نادام در مغولستان برگزار می شود. در این بازی، مهره ها با انگشت وسط یک دست، در امتداد یک تخته چوبی ("خاشلگا" = ریل حصار) که در دست دیگر نگه داشته
می شود، تکان داده می شود. هدف ضربه زدن به یک هدف از فاصله حدود ۱۰ متری است. بازی های مبتنی بر چوکو در قرقیزستان و در بین قرقیزها بسیار محبوب است. بازی تیراندازی به این استخوان، به نام اوردو () در بازی های جهانی عشایر از سال ۲۰۱۴ میلادی برگزار گردید. در فارسی تاجیکستان به استخوان تالوس، «بجول» و به بازی آن «بجول بازی» می گویند.
جمهوری ریف (به انگلیسی: Republic of the Rif ) یک جمهوری کنفدراسیونی در ریف، مراکش بود که بین سال های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۶ وجود داشت.
اقلیم مرکزی () اقلیم مرکزی یا یک سازمان خبری غیرانتفاعی است که به تجزیه و تحلیل اطلاعات علمی دربارهٔ تغییرات اقلیم می پردازد. این سازمان متشکل از دانشمندان و روزنامه نگارانی است، که در مورد مسائل مربوط به تغییرات اقلیم و انرژی تحقیقات می کنند و گزارشات تولید شده آنها به وسیله وب سایت و شرکای مطبوعاتی شان منتشر می شود. اقلیم مرکزی در منابع خبری مانند نیویورک تایمز، آسوشیتدپرس، رویترز، اخبار شبانه ان بی سی، تایم، رادیو عمومی ملی، پی بی اس، ساینتیفیک امریکن و واشینگتن پست انعکاس یافته است. تاریخچه. در سال ۲۰۰۵ در کنفرانسی که توسط دانشکده جنگل داری و مطالعات زیست محیطی ییل در آسپن، کلرادو برگزار شد، بیش از صد دانشمند، سیاست گذار، روزنامه نگار، بازرگانان عمده، رهبران مذهبی و جامعه مدنی به نیاز و ضرورت حیاتی به یک منبع معتبر مرکزی جهت دسترسی به اطلاعات مربوط به تغییرات اقلیمی دست یافتند. گروه وسیعی از کارشناسان اقلیم بعداً این نیاز را در جلسه نوامبر ۲۰۰۶ نیویورک که توسط جیمز گوستاو اسپث، رئیس دانشکده جنگل داری برگزار شد، تأیید کردند. تقریباً در همان زمان، در پالو آلتو، کالیفرنیا، پروژه ساعت یازدهم با مأموریت عمومی
کردن اطلاعات قابل اعتماد در مورد راه حل های گرمایش جهانی، با استفاده از توانمندی دانشمندان، کارآفرینان و مخترعان تغییر وضعیت فهرست محتویات سیلیکون ولی شروع به سازماندهی کرد. این سازمان همچنین از کلاس هایی برای هواشناسان حمایت می کند و گرافیک های اقلیمی را جهت استفاده در اختیار ایستگاه های تلویزیونی هواشناسی قرار می دهد. این کار تا حدی به دلیل استقبال از علم تغییر اقلیم در میان پیش بینی کنندگان هواشناسی محلی و تمایل آن ها برای اشتراک گذاری آنها در برنامه های خود انجام می شود. رئیس، مدیر عامل و دانشمند ارشد بنیامین اشتراوس است که در آوریل ۲۰۱۸ جایگزین پائول هانله گردید. پیوند به بیرون. Official site – contains original multimedia content on climate change, including daily news and blogs, long form video, Web videos, and infographics.
توغوز کورگول (به ، به معنی تحت اللفظی: "نُه پشکل") یا توغیز کومالاک (به ، به معنی تحت اللفظی: "نُه سنگ ریزه") یا دوکوز کورگلیک بازی دو نفره از خانواده منقله است که در آسیای مرکزی بازی می شود. صفحه. بازی روی تخته ای با دو ردیف نُه سوراخه انجام می شود. در بین این ردیف ها دو «کَزنه» وجود دارد که برای جمع آوری سنگ های اسیر شده هر کاربر، جدا از هم تعبیه شده است. در ابتدا، به جز کزنه که خالی است، نه سنگ در هر سوراخ وجود دارد؛ بنابراین بازیکنان در مجموع به ۱۶۲ سنگ نیاز دارند. شروع بازی. کناره های تخته به صورت سیاه و سفید مشخص شده اند. بازیکنی که در سمت سفید نشسته است همیشه ابتدا بازی را شروع می کند. مراحل بازی. طرفین بازی، به طور نوبتی بازی می کنند. یک حرکت شامل برداشتن سنگ ها از یک سوراخ و توزیع آن ها به سوراخ های دیگر است. یک بازیکن در نوبت خود، تمام سنگ های یکی از سوراخ های خود را که توز نیست (نگاه کنید به زیر) می گیرد و آنها را در خلاف جهت عقربه های ساعت، یکی یکی در سوراخ های پس از آن تقسیم می کند. اولین سنگ را باید در سوراخی که تازه تخلیه شده است انداخت. اما استثنائاً اگر حرکت از سوراخی شروع شود که فقط یک سنگ د
اشته باشد، این سنگ در سوراخ بعدی قرار می گیرد. اگر آخرین سنگ به سوراخی در سمت حریف بیفتد که این سوراخ حاوی تعداد سنگ هایی زوج باشد، این سنگ ها تبدیل به امتیاز شده و از بازی خارج می شود و در کزنهٔ بازیکن ذخیره می شود. اگر سنگ آخر به سوراخ حریف بیفتد که دارای سه سنگ است، سوراخ به عنوان «توز» (به معنی «نمک» در قرقیزی) نامگذاری می شود. چند محدودیت برای ایجاد توز وجود دارد: سنگ هایی که به داخل توز می افتند، توسط صاحب آن اسیر می شوند. او می تواند هر زمانی که دوست داشت، سنگ ها را به کزنه خود منتقل کند یا نکند. بازی زمانی به پایان می رسد که یک بازیکن نتواند در نوبت خود حرکت کند، زیرا تمام سوراخ های سمت او که توز نیستند، خالی شوند. وقتی بازی تمام شد، سنگ های باقی مانده که هنوز در کزنه یا توز نیستند، توسط بازیکنی که در سمت او هستند امتیاز شمارده می شود. برنده بازیکنی است که در پایان بازی، تعداد سنگ های بیشتری را در توز و کزنه خود جمع کرده باشد. تنها در حالتی که هر بازیکن تعداد ۸۱ سنگ داشته باشد، بازی مساوی می شود. مسابقات. اولین تورنمنت معاصر این بازی ها در سال ۱۹۴۸ میلادی، در شهر آلماتی، در جمهوری سوسیالیستی شوروی قزا
قستان برگزار شد و در مورد قوانین بازی که در آن دوره هنوز استاندارد نشده بودند، اختلافات زیادی وجود داشت که منجر به یکسان سازی و استانداردسازی قوانین در سال ۱۹۴۹ میلادی شد. اولین دوره مسابقات جهانی توغیز مکومالاک در تاریخ ۱ تا ۷ نوامبر ۲۰۱۰ در آستانه، قزاقستان برگزار شد. ۲۵ بازیکن مرد، از چهارده کشور آنتیگوا و باربودا، چین، آلمان، گرجستان، قزاقستان، قرقیزستان، مغولستان، روسیه، اسپانیا، سوئیس، ترکیه، ترکمنستان، ایالات متحده آمریکا و ازبکستان در این مسابقات قهرمانی شرکت کردند. در بخش بانوان هم هجده بازیکن از ده کشور آذربایجان، چین، جمهوری چک، قزاقستان، قرقیزستان، مغولستان، روسیه، ترکیه، ترکمنستان و ازبکستان حضور داشتند. چهار کشور تیم های کامل (۳ بازیکن) را در هر جنسیت فرستادند: قزاقستان، قرقیزستان، مغولستان و روسیه. ازبکستان هم یک تیم کامل در بخش مردان داشت. از آن پس مانند شطرنج، گو و چکرز، مسابقات قهرمانی جهان در این بازی وجود دارد که بازیکنان را از سراسر جهان جذب می کند. فدراسیون توغوز کورگول در بیشکک جمهوری قرقیزستان در سال ۱۹۹۳ میلادی تأسیس شد. مسابقات جهانی توگیزکومالاک هر دو سال یکبار برگزار می شود که آخری
ن آن ها در پاردوبیتسه در کشور جمهوری چک در سال ۲۰۱۲ برگزار شد. قهرمانان فعلی توغیز کومالاک / توغوز کورگول جهان، آسل دالیوا (زنان) و نوربک کبیف (مردان) هستند. بهترین بازیکن غیر آسیایی جوریج نولد (آلمان) بود. مسابقات زیادی در سطح محلی، منطقه ای و ملی در آسیای مرکزی برگزار می شود. علاوه بر این، مسابقات سالانه در برخی از کشورهای اروپایی از جمله انگلستان (لندن)، آلمان (شواینفورت)، سوئیس (لتور دو پلز) و جمهوری چک (پراگ و پاردوبیتسه) برگزار می شود. توغوز کورگول همچنین یکی از ورزش های حاضر در برنامه مسابقات جهانی عشایر است. این بازی در قرقیزستان و قزاقستان یک ورزش ملی محسوب می شود. تخمین زده می شود که تنها در قزاقستان حدود ده هزار بازیکن سازمان یافته و حدود دویست مربی رسمی وجود دارد.
دیاگوراس، اهل جزیرهٔ رودس (تلفظ: ؛ به ) یک بوکسور در یونان باستان از قرن پنجم قبل از میلاد بود که به خاطر پیروزی های خود و همچنین پیروزی های پسران و نوه هایش مورد تجلیل قرار گرفت. او یکی از اعضای خانواده اراتیدئا در لالیسوس در جزیرهٔ رودس بود. زندگی نامه. دیاگوراس از تبار داماژتوس، پادشاه لالیسوس، بود و از طرف مادرش تبار او از نسل قهرمان مسنیایی و پادشاه آریستومنس بود. دیاگوراس دو بار در بازی های المپیک، چهار بار در ایستمی، دو بار در نمئان و حداقل یک بار در بازی های پیتیان، قهرمان رشتهٔ بوکس شد. شهرت دیاگوراس و نوادگانش توسط پیندار (در "قصاید المپین هفتم") به ثبت رسیده است و تاکنون برجای مانده. امروزه، یک باشگاه فوتبال محلی به اسم دیاگوراس اف سی، و فرودگاه بین المللی رودس، "دیاگوراس" به نام او نامگذاری شده اند. سه پسر او نیز قهرمان المپیک بودند. بزرگ ترین پسرش، داماژتوس، در سالهای ۴۵۲ و ۴۴۸ قبل از میلاد قهرمان رشتهٔ پانکریشن شد. آکوسیلائوس، پسر دوم، در سال ۴۴۸ قبل از میلاد در بوکس به قهرمانی رسید. این دو با بر روی دوش گرفتن پدرشان در اطراف ورزشگاه دور افتخار می زدند و با تشویق شدید تماشاگران، پیروزی خود را جش
ن می گرفتند. افسانه ها حاکی از آن است که حین تشویق پیروزمندانه دیاگوراس بر شانه های پسرانش، یکی از تماشاچیان فریاد زد: «بمیر دیاگوراس، تو به جز این به المپوس صعود نخواهی کرد» یعنی به نهایت موفقیتی که یک انسان می تواند، دست یافته ای و بیش از این چیزی برای کسب موفقیت تو نمانده است. کوچک ترین پسر او، دوریوس، حتی از برادرانش نیز موفق تر بود. طبق افسانه دیگری که توسط پوسانیاس روایت شده، دختر دیاگوراس، کالیپاتیرا (معنی نامش "دختری از پدر زیبا") تنها زن غیر روحانی بود که اجازه یافت وارد ورزشگاه بازی های المپیک شود. به جز کشیش دمتر، همه زنان از تماشای مسابقات منع می شدند، زیرا ورزشکاران به صورت برهنه بازی می کردند. پیسیرهودوس، پسر کالیپاتیرا و همچنین برادرزاده اش اوکلس، هر دو در بازی های المپیک پیروز شده بودند. زمانی که کالیپاتیرا تصمیم گرفت مخفیانه به صورت یک مرد در میان جمعیت حاضر شود، هویت او را کشف کردند و نزد "هلانودیکای" (داوران بازی ها) آوردند تا به خاطر توهین به مقدسات، به جزای مرگ محاکمه شود. در آنجا او اعلام کرد که اگر قرار باشد یک زن بتواند اجازه داشته باشد که از این ممنوعیت سرپیچی کند، اوست زیرا که یک پدر
، سه برادر، یک پسر و یک برادرزاده او جمعاً هشت بار به قهرمانی مسابقات المپیک رسیده اند. قضات تعجب کردند و او نهایتاً تبرئه شد. با این حال، طبق گفته پوسانیاس، قانونی تصویب شد که مربیان آینده باید قبل از ورود به میدان، برهنه شوند. بر اساس گزارش خیلون از اسپارتا، ظاهراً دیاگوراس روزی که پسرش جایزه بوکس بازی های المپیک را به دست آورد، از شادی مُرد. مقبره. در سال ۲۰۱۸، مقالاتی در مطبوعات ترکیه ادعا کردند که مقبره دیاگوراس کشف شده است. بنای هرمی شکل بر روی تپه ای در نزدیکی روستای تورگوت در جنوب غربی مارماریس، که توسط مردم محلی به عنوان قبر یک قدیس شناخته می شد، توسط باستان شناسان ناشناسی به عنوان مقبره او شناسایی شد. بسیاری از مردان جوان ترک قبل از پیوستن به ارتش برای تکمیل خدمت سربازی خود، یک مشت خاک از اطراف مقبره را به عنوان شگون برمی دارند. کتیبه یونانی، با حروف دوره هلنیستی، به دیاگوراسی اشاره دارد که در جنگ کشته شده است. آنها همچنین از همسرش آریستوماچا یاد می کنند، زنی که به خاطر فرزندان و اعتدال خود شناخته شده بود. این کتیبه که برای چندین دهه شناخته شده بود و توسط محققان قبلی با چهرهٔ رودسی معروف قرن پنجم مر
تبط دانسته نمی شد، زیرا با توجه به فاصله آن از جزیره رودس و متن یونانی با خط مرتبط به دورهٔ پس از کلاسیک نوشته شده. روزنامه ترکی "ملیت" گزارش داد که کتیبه ای در مقبره که در آن نوشته شده بود «در بالای قبر هوشیار خواهم بود تا مطمئن شوم هیچ بزدلی نتواند بیاید و این قبر را خراب کند» توسط کارشناسان رونویسی شده است.
ببرک ارغند، نویسنده برون مرزی رئالیست، زاده افغانستان بود. وی در ۲۲ اوت سال ۲۰۱۹ میلادی درگذشت. ارغند از مهم ترین نویسندگان چپ دههٔ شصت افغانستان بود که با اندیشه رئالیسم-سوسیالیستی می نوشت. او عضو اتحادیه نویسندگان و عضو اتحادیه ژورنالیستان جمهوری افغانستان بود. ارغند اولین مدیر مسئول هفته نامه «درفش جوانان» و همچنین مجله فرهنگی «وطن» بود. همچنین ببرک مدیر مسئول مجله «زراعت دهقان» نیز بوده است. وی از سال ۱۳۵۹ تا سال ۱۳۷۰ در پست ریاست ترویج و تبلیغ وزارت زراعت، آبیاری و مالداری انجام وظیفه می کرده است. زندگی نامه. ببرک ارغند، دین نامدر سال ۱۹۴۹ میلادی در شهر کابل دیده به جهان گشود. مادرش خورشید و پدرش غلام محی الدین نام داشت. زادگاه پدری ببرک ارغند روستای ارغندهِ ولسوالی پغمان ولایت کابل است؛ این روستا در بیست کیلومتری شهر کابل قرار دارد. خانوادهٔ پدری او از ریشه سلیمانخیل و از شاخهٔ ستانکزایی می باشند که همان ارغند یوال های امروزی محسوب می شوند. تخلص موصوف نیز در همین واژه ریشه دارد. اجداد مادری موصوف با پانصد فامیل از اقارب و خویشاوندان خود، در زمان زمام داری احمدشاه بابا بنا بر دلایل سیاسی از سمرقند و بخار
ا به افغانستان کوچیدند و پس از توافق شاه مذکور، در منطقهٔ کوهدامن شمالی، به خاطر مطبوع بودن آب و هوای آن سکونت کردند. احمد شاه بابا به رئیس این خانواده لقب «نواب» اعطا کرده است و به همین دلیل خانواده مادری وی «نوابی» تخلص می کنند. آموزش. ببرک ارغند دوره ابتدایی و متوسط خود را در ولایت بلخ و دوره عالیه را در لیسه حبیبیه کابل به اتمام رساند. وی دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی را در کابل به پایان رسانده و دکترای خود را در رشتهٔ روزنامه نگاری از دانشگاه صوفیهِ بلغارستان دریافت کرده است. آتار هنری. آثار هنری مشهور ببرک ارغند «پهلوان مراد و اسبی که اصیل نبود» و «کفتربازان» است. رُمان «پهلوان مراد و اسبی که اصیل نبود» ، در سال (۱۳۸۶)خورشیدی تجدید چاپ شد.آثار داستانی موصوف را به صورت کل می شود به دو بخش جدا نمود: آثار قبل از مهاجرت و آثار بعد از مهاجرت. آثار قبل از مهاجرت (به اروپا). داستان های کوتاهِ «مردی که حامله بود»، «صبحگاه در خانهٔ قنات»، «کوچه های آتش گرفته» تعداد دیگر از نوشته های وی در مطبوعات کشور به صورت پراکنده به چاپ رسیده اند. تعداد دیگر از داستانهای کوتاهش به طور مثال: «میرزا و دوستش حمزه»، «حافظ من و ز
مزمه»، «خواستم پشک داشته باشم» و داستانِ «فیروزه بانو» در گیرو دار حوادث و جنگهای داخلی کشور از میان رفته اند. آثار بعد از مهاجرت. فیلم هنری لحظه ها بر اساس داستان همین نویسنده روی نوار آمده است. ۱۴- «لبخندِ شیطان» رمُان دوجلدی در (۱۱۴۹) صفحه؛ ۱۵- «خانواده ما»، رمان در ...صفحه. درگذشت. ارغند از ناگزیری در سال ۱۳۷۰ ترک افغانستان نموده در کشور هلند اقامت گزید. وی به تاریخ ۲۲ اوت سال ۲۰۱۹ در اثر بیماری که درگیرش بود در سن ۷۳ سالگی در هلند درگذشت.
سیا کونوری (به انگلیسی:Seia Kunori، متولد ۳۱ مارس ۲۰۰۱)، فوتبالیست حرفه ای ژاپنی است که به عنوان مهاجم یا هافبک هجومی بازی می کند.
البروه روستایی در شرق شهر عکا در فلسطین است. البروه همان روستایی است که ناصر خسرو نیز از آنجا عبور کرده و می نویسد: «به دهی رسیدم که آن را بروه می گفتند. در آنجا مقبره عیش و شمعون علیهماالسلام را زیارت کردم». محمود درویش در ۱۳ مارس ۱۹۴۱ در این روستا به دنیا آمد. اسرائیلی ها این دهکده را آتش زدند. محمود درویش در شش سالگی به همراه خانواده اش به لبنان پناهنده شد. سرانجام پس از مقاومت های بسیار ساکنان منطقه، دهکده «بروه» از دست اسرائیلی ها خارج شد و هنگامی که اهالی دوباره به آن وارد شدند همه چیز در آن نابود شده بود.
فریک ها و گیک ها () یک مجموعه تلویزیونی کمدی-درام آمریکایی است که در سال های ۱۹۹۹–۲۰۰۰ از ان بی سی پخش شد. موضوع «فریکس ها و گیک ها» منعکس کننده «بی انصافی غم انگیز و خنده دار زندگی نوجوانان» است. این مجموعه در ابتدای پخش، به دلیل برنامه ریزی نامنظم در پخش قسمت ها و درگیری بین سازندگان و ان بی سی با موفقیت کمی مواجه بود، پس از پخش ۱۲ قسمت از ۱۸ قسمت آن، متوقف شد. این سریال طرفداران زیادی پیدا کرد و به همین خاطرآپاتو میراث نمایش را با حضور بازیگران در تولیدات بعدی ادامه داد. داستان. لیندسی ویر نوجوان و برادر کوچکترش سم، در سال تحصیلی ۱۹۸۰–۱۹۸۱ در دبیرستان ویلیام مک کینلی شرکت می کنند. لیندزی به گروهی از دوستانی می پیوندد که از آنها به عنوان «فریک ها» یاد می شود - دانیل دساریو، کن میلر، نیک آندوپولیس و کیم کلی - در حالی که دوستان سم، نیل شوایبر و بیل هاورچاک، «گیکها را تشکیل می دهند.» پدر و مادر ویر، هارولد و جین، در هر قسمت حضور دارند، و میلی کنتنر، دوست صمیمی سابق لیندسی و بسیار مذهبی، یک شخصیت تکرارشونده است، و همچنین سیندی سندرز، محبوب هله چی که سم در مورد او نقش دارد. لیندزی می بیند که تلاش می کند زندگی اش