Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بندر اصلی منطقه حضور داشتند و از آنجا ادویه، جواهرات و فرش معامله می کردند. پس از آن، و تا زمان باز شدن مسیر اقیانوسی برای تجارت، پیوند بین بنادر سوریه و بنادر جمهوری های ایتالیا، هر دوی آنها را در زمره ثروتمندترین شهرهای جهان در آن زمان قرار داد. با آغاز زوال جمهوری های دریایی ایتالیا، در دهه ۱۵۰۰، رابطه بین کشورهای اروپایی و امپراتوری عثمانی، که سرزمین های سوریه نیز در آن گنجانده شده بود، بار دیگر رو به وخامت گذاشت. در دهه ۱۹۰۰، در طول کنفرانس سانرمو، که از ۱۹ تا ۲۶ آوریل ۱۹۲۰ برگزار شد، شورای عالی جنگ متفقین، متشکل از ایتالیا، فرانسه، بریتانیا، آمریکا و ژاپن، برای بحث در مورد وضعیت خاورمیانه پس از انحلال امپراتوری عثمانی و اعلام استقلال پادشاهی عربی سوریه با تاج گذاری فیصل یکم در ۸ مارس ۱۹۲۰ تشکیل جلسه داد. روابط دیپلماتیک. پس از آغاز جنگ داخلی سوریه، در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱، وزیر امور خارجه ایتالیا، جولیو ترسی حمایت ایتالیا از «اپوزیسیون سازمان یافته» در قالب ائتلاف ملی سوریه را تکرار کرد. در مارس ۲۰۱۲، ایتالیا تصمیم گرفت سفارت خود را تعطیل کند و هیئت دیپلماتیک خود را از خاک سوریه خارج کند، و این را به دلیل بدت
ر شدن اوضاع اعلام کرد. ایتالیا دولت اسد را مشروع نشناخت اما برخلاف سایر اعضای ناتو، از مداخله در منطقه خودداری کرد. با این حال، برخی از گروه های سیاسی در ایتالیا از دولت سوریه حمایت کردند، مانند حزب کمونیست ایتالیا. در سال ۲۰۱۱، اتحادیه اروپا تصمیمی را اتخاذ کرد که صادرات سلاح و ابزارهایی را که می تواند برای سرکوب داخلی مفید باشد، تحریم می کرد، هرگونه کمک فنی و مالی را ممنوع کرد، دارایی ها و منابع اقتصادی افرادی را که مسئول سرکوب مردم سوریه بودند، مسدود کرد و محدودیت هایی را برای پذیرش در اتحادیه اروپا اعمال کرد. در سال ۲۰۱۳، اما بنینو، وزیر امور خارجه ایتالیا، از تصمیم اتحادیه اروپا برای لغو این تحریم انتقاد کرد و افزود که ایتالیا هرگز به سوریه سلاح نخواهد داد. عادی سازی روابط (۲۰۱۶–۲۰۲۴). بین سال های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷، محمد دیب زیتون، رئیس وقت اداره کل اطلاعات سوریه سوریه و علی مملوک، مدیر وقت دفتر امنیت ملی، با آلبرتو ماننتی، رئیس وقت آژانس امنیت خارجی ایتالیا، با مشارکت عباس ابراهیم، مدیر وقت اداره کل امنیت عمومی لبنان لبنان، جلساتی برگزار کردند. علاوه بر این، طبق گزارش ها، علی مملوک در اوایل سال ۲۰۱۸ از رم نیز
بازدید کرده و با آلبرتو ماننتی و وزیر کشور مارکو مینیتی ملاقات کرده است. بین سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹، دو هیئت ایتالیایی به رهبری پائولو رومانی، رئیس سابق گروه فورزا ایتالیا در سنا، برای دیدار با مقامات سوری به دمشق سفر کردند. در سال ۲۰۱۹، ایتالیا اعلام کرد که در حال بررسی بازگشایی سفارت خود است. در سال ۲۰۲۰، اتحادیه اروپا محدودیت های سفر را بر افرادی که مظنون به ارتباط با دولت اسد و متهم به حمایت مالی از آن هستند، اعمال کرد و فهرستی شامل ۲۹۲ نام ایجاد کرد. با وجود تحریم ها، در فوریه ۲۰۲۳، آژانس همکاری توسعه ایتالیا یک توافق نامه بشردوستانه با هلال احمر سوریه امضا کرد. در ۲۸ مه ۲۰۲۴، جیووانی کاراولی، رئیس سرویس اطلاعات خارجی ایتالیا، از دمشق، سوریه بازدید کرد و با رئیس جمهور بشار اسد و حسام لوکا، مدیر اداره کل اطلاعات سوریه، دیدار کرد و تمایل شش کشور اتحادیه اروپا را برای عادی سازی روابط با دمشق ابراز کرد. در ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۴، رم تصمیم گرفت فرستاده ویژه و کاردار خود را به سوریه، استفانو راوانیان، منصوب کند و به این ترتیب اولین کشور عضو گروه هفت شد که روابط خود را با این کشور از سر گرفت. در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۴، سفارت سوری
ه در رم بازگشایی شد. بعداً در همان ماه، در ۲۰ نوامبر، سفارت ایتالیا در دمشق با استفانو راوانیان به عنوان رئیس هیئت نمایندگی بازگشایی شد. روابط پس از اسد. در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۵، آنتونیو تاجانی، وزیر امور خارجه ایتالیا، در دمشق با احمد الشرع، رهبر دفاکتوی سوریه دیدار کرد. روابط اقتصادی. ایتالیا و سوریه هر دو کشورهای مدیترانه ای هستند و منافع مشترک استراتژیک دارند. به همین دلیل، ایتالیا و سوریه قبل از جنگ داخلی سوریه روابط اقتصادی نسبتاً فشرده ای داشتند. قبل از جنگ داخلی، از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸، واردات ایتالیا از سوریه سالانه ۸۰۰ میلیون یورو بود، در حالی که صادرات ایتالیا به سوریه سالانه ۱ میلیارد یورو بود. پس از شروع جنگ داخلی در سال ۲۰۱۱، این مبادلات کاهش یافت و واردات از سوریه به ایتالیا به ۱۸ میلیون یورو رسید، در حالی که صادرات از ایتالیا به سوریه به ۳۳ میلیون یورو رسید. کالاهایی که عمدتاً از ایتالیا به سوریه صادر می شدند، ماشین آلات مختلف، محصولات شیمیایی و محصولات پزشکی بودند. کالاهای وارداتی از سوریه به ایتالیا، علاوه بر نفت، شامل کالاهای چرمی و زین، اقلام مسافرتی، کیف، خز آماده و رنگ شده و گوشت بودند. در سال ۲۰
۱۱، کالاهای سوری تنها ۰٫۲٪ از کل مبادلات اقتصادی ایتالیا را تشکیل می دادند. مبادلات اقتصادی از سوریه به ایتالیا، تا سال ۲۰۱۹، بالغ بر ۱۰۰ میلیون یورو بود، در حالی که آخرین داده ها، از ژانویه ۲۰۲۰ تا ژوئیه ۲۰۲۰، نشان می دهد که مبادلات اقتصادی به ۳۶٫۹ میلیون یورو کاهش یافته است. پیش از آغاز جنگ داخلی در سال ۲۰۱۱، ایتالیا به سوریه سلاح می فروخت، اما شورای اتحادیه اروپا با تصمیمی، فروش سلاح به سوریه را بر کشورهای عضو تحریم کرد، که سپس با توجه به شرایط، با توجه به مقررات شماره ۴۴۲/۲۰۱۱ شورای اتحادیه اروپا مورخ ۹ مه ۲۰۱۱ در مورد اقدامات محدودکننده، لازم الاجرا شد. این قوانین اروپایی، ایتالیا را از فروش مستقیم یا غیرمستقیم سلاح به سوریه منع می کند. علاوه بر این، سوریه را از ارائه حمایت مالی منع کرده و دارایی های همه افرادی را که مسئول این درگیری تشخیص داده می شوند، مسدود می کند. مهاجرت. سوریه به ایتالیا. تعداد شهروندان سوری که از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۱ به ایتالیا نقل مکان کرده اند، افزایش یافته است. در سال ۲۰۱۵، ۴۵۳۸ شهروند سوری در ایتالیا بودند و در سال ۲۰۱۸ این تعداد به ۵٫۸۹۲ نفر افزایش یافت. این تعداد همچنان در حال افز
ایش بوده و در سال ۲۰۲۱ تعداد سوری ها در ایتالیا به ۶٫۶۳۳ نفر رسیده است. مناطقی که بیشترین حضور شهروندان سوری را در خاک خود در سال ۲۰۲۱ داشته اند، عبارتند از لمباردی با مجموع ۱۸۰۲ نفر (۲۷٫۲٪)؛ لاتسیو با ۱۱۴۳ نفر (۱۷٫۲٪) و امیلیا-رومانیا با ۵۱۸ نفر (۷٫۸٪). بسیاری از این افرادی که از سوریه به ایتالیا سفر می کنند، پناهجو یا پناهنده هستند که برخی از آنها می توانند از طریق کریدورهای بشردوستانه به اروپا برسند. به عنوان مثال، برخی از کریدورهای بشردوستانه در ایتالیا توسط سازمان های مذهبی سازماندهی شده اند که در مارس ۲۰۲۲ توانست ۱۰۵ سوری را به ایتالیا بیاورد که ۳۸ نفر از آنها کودک بودند. این کریدورهای بشردوستانه از فوریه ۲۰۱۶ با همکاری وزارت امور داخلی و وزارت امور خارجه سازماندهی شده اند. از آن زمان، کریدورهای بشردوستانه توانسته اند ۲۱۵۰ نفر را به ایتالیا بیاورند. این کریدورهای بشردوستانه همچنین در سراسر اروپا سازماندهی شده اند و از طریق آنها، ۴۴۰۰ پناهجو به اروپا رسیده اند. ایتالیا به سوریه. در رابطه با شهروندان ایتالیایی در سوریه، پدیده جنگجویان خارجی وجود دارد که شهروندان خارجی هستند و برای حمایت از این آرمان به دا
عش می پیوندند. تا ژانویه ۲۰۱۷، تعداد شهروندان ایتالیایی که برای پیوستن به داعش به سوریه سفر کرده اند، ۱۱۰ نفر بوده است که از این تعداد ۳۲ نفر جان خود را از دست داده اند، ۱۷ نفر به اروپا بازگشته اند و ۶ نفر نیز به ایتالیا بازگشته اند.
انسان بودن دردناکه () هشتمین آلبوم استودیویی خواننده آمریکایی، پینک، است. این آلبوم در تاریخ ۲۶ آوریل ۲۰۱۹ توسط آرسی ای رکوردز منتشر شد و در ابتدا قرار بود به صورت یک ئی پی (آلبوم چندآهنگه) مستقل عرضه شود. پینک برای ایجاد صدایی متفاوت نسبت به آلبوم های قبلی اش، با همکارانی چون گرگ کرستین، مکس مارتین و رایان تدر همکاری کرد. همچنین این آلبوم با حضور هنرمندانی مانند کش کش، خالید، کریس استیپلتون و ریبل همراه است. اعلام رسمی این آلبوم در مصاحبه پینک با برنامه "شوی الن دی جنرس" در فوریه ۲۰۱۹ انجام شد. از نظر موسیقایی، "انسان بودن دردناکه" یک آلبوم پاپ است که در ترانه هایش به موضوعاتی مانند عشق، خانواده، خوداندیشی، زندگی و کرامت نفس پرداخته است. این آلبوم از سوی منتقدان موسیقی نظرات مثبتی دریافت کرد؛ بسیاری از آن ها تولید و هماهنگی کلی آلبوم را تحسین کردند، اما برخی آن را بیش از حد حساب شده و تکراری دانستند. از نظر تجاری، آلبوم موفق بود و در هشت کشور از جمله بریتانیا، استرالیا، کانادا، نیوزیلند و سوئیس به رتبه اول جدول ها رسید. در آمریکا، این آلبوم سومین اثر پینک بود که به طور متوالی در صدر جدول "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گ
رفت. همچنین توسط انجمن صنعت ضبط استرالیا گواهی پلاتینیوم دریافت کرد. برای تبلیغ آلبوم، آهنگ «منو به خونه ببر» در ۲۰ فوریه ۲۰۱۹ به عنوان تک آهنگ آغازین منتشر شد که با موفقیت تجاری همراه بود و در چند کشور مانند ایرلند، سوئیس و بریتانیا در ده رتبه اول جدول ها قرار گرفت. تک آهنگ دوم، «می توانیم وانمود کنیم»، در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۹ منتشر شد و قطعهٔ هم نام آلبوم و «باز هم دوستم داشته باش» به صورت محدود عرضه شدند. پینک همچنین برای تبلیغ این آلبوم، آن را در تور جهانی ترومای زیبا در سال ۲۰۱۹ به اجرا گذاشت.
سینهٔ سَردَر یا سینهٔ سنتوری () همان بخش مثلثی یا نیم دایره ای است که در بالای درگاه ها یا ورودی های کلیساها و ساختمان های کهن قرار می گیرد. سینهٔ سردر مثل «صفحهٔ بالای در ورودی» است که در بناهای تاریخی پر از نقش و نگار مذهبی یا اسطوره ای می شده. این بخش معمولاً درست زیر قوس یا درون قاب مثلثیِ نمای ساختمان دیده می شود و جای مناسبی برای نقش برجسته ها، کنده کاری ها یا شیشه نگاره های تزیینی بوده است.
عروج، یک موضع آخرالزمانی است که برخی از مسیحیان، به ویژه مسیحیان انجیلی آمریکایی، به آن معتقدند و شامل یک رویداد آخرالزمانی است که در آن همه مؤمنان مسیحی مرده رستاخیز خواهند یافت و به همراه مسیحیانی که هنوز زنده هستند، با هم «در ابرها بالا خواهند رفت تا خداوند را در هوا ملاقات کنند.» این دیدگاه از آخرالزمان معمولاً بخشی از پیشاهزاره گرایی تدبیرگرایانه است، نوعی آینده گرایی که پیشگویی های مختلف در کتاب مقدس را تحقق نیافته و در آینده در حال وقوع می داند. ایده عروج آسمانی، آنطور که در پیشاهزاره گرایی تدبیرگرایانه تعریف شده است، در مسیحیت تاریخی یافت نمی شود و یک آموزه نسبتاً جدید است که از دهه ۱۸۳۰ میلادی سرچشمه گرفته است. این اصطلاح اغلب در میان متکلمان بنیادگرا در ایالات متحده استفاده می شود. ریشه این اصطلاح از رساله اول تسالونیکیان در کتاب مقدس امتداد دارد، که از کلمه یونانی ( استفاده می کند) به معنی «ربودن» یا «تصاحب کردن» است. در مورد زمان دقیق ربوده شدن و اینکه آیا بازگشت مسیح در یک یا دو رویداد رخ خواهد داد، دیدگاه های متفاوتی وجود دارد. پیش از مصیبت گرایی، رویداد ربوده شدن را از بازگشت دوباره عیسی مسیح ک
ه در انجیل متی، دوم تسالونیکیان و مکاشفه ذکر شده است، متمایز می کند. این دیدگاه معتقد است که رویداد ربوده شدن، پیش از هفت سال دوران مصیبت بزرگ رخ خواهد داد که به ظهور مجدد مسیح و به دنبال آن پادشاهی هزار ساله مسیحایی منجر خواهد شد. این نظریه از ترجمه های کتاب مقدس که جان نلسون داربی در سال ۱۸۳۳ تجزیه و تحلیل کرد، نشأت گرفت. دیدگاه پیش از عذاب الهی، رایج ترین دیدگاه در میان مسیحیانی است که امروزه به رستاخیز اعتقاد دارند، اگرچه این دیدگاه در میان انجیلی ها مورد مناقشه است. دیدگاه های دیگر شامل اواسط مصیبت، قبل از خشم الهی و ربوده شدن پس از مصیبت است. بیشتر فرقه های مسیحی با الهیات ربایش موافق نیستند و تفسیر متفاوتی از گردهمایی هوایی که در اول تسالونیکیان ۴ شرح داده شده است، دارند. آنها از واژه "ربایش" به عنوان یک اصطلاح خاص الهیاتی استفاده نمی کنند و عموماً الهیات تدبیرگرایانه مرتبط با کاربرد آن را نیز نمی پذیرند. در عوض، آنها معمولاً "ربایش را" به معنای گردهمایی برگزیدگان با مسیح در بهشت درست پس از ظهور دوم او تفسیر می کنند و این ایده را که بخش بزرگی از بشریت پس از وقایع اول تسالونیکیان ۴:۱۷ برای یک دوره مصیبت
طولانی بر روی زمین باقی خواهند ماند، رد می کنند. ریشه شناسی. "واژه عروج" از در زبان فرانسوی میانه گرفته شده است. از طریق کلمه لاتین قرون وسطایی (به معنای «تصرف، آدم ربایی») که از کلمه لاتین گرفته شده است («ربایش»). یونانی. یونانی کوئینه اول تسالونیکیان ۴:۱۷ از شکل فعل استفاده می کند. ()، که به معنی «ما را خواهند گرفت» یا «ما را خواهند برد» است. شکل دیکشنری این فعل یونانی ( است). این کاربرد همچنین در متونی مانند اعمال رسولان ۸:۳۹، دوم قرنتیان ۱۲:۲–۴، و مکاشفه ۱۲:۵ دیده می شود. دکتر داگلاس هامپ، زبان شناس، خاطرنشان می کند که اسپیروس زودیاتس، محقق یونانی به عنوان فعل اول شخص جمع آینده و حالت مفعولی از ریشه یونانی "harpagē" (har-pag-ay) به معنای «عمل غارت» فهرست می کند. غارت کردن، شکل آیندهٔ مفعول "harpázō" (اگرچه توسط پولس در اول تسالونیکیان ۴:۱۷ استفاده نشده است) را می توان در verbix.com مشاهده کرد: αρπασθησόμεθα ("arpasthisometha"). "هارپاگ" GS724 یعنی ":" ۱. عمل غارت، دزدی؛ ۲. غارت، غنیمت. وقتی ربوده شدن و «احیای همه چیز» (اعمال رسولان ۳:۲۰–۲۱) به عنوان رویدادهای همزمان در نظر گرفته شوند (طبق رومیان ۸:۱۹–۲۱)
، منطقی است که چرا پولس از عبارت «غارت خواهد شد» برای مطابقت با عبارت تحریف زمین که در اشعیا ۲۴:۳ شرح داده شده است، استفاده می کند، «زمین کاملاً خالی و غارت خواهد شد…». لاتین. ولگاته لاتین، یونانی را ترجمه می کند به عنوان به معنی «ما را خواهند گرفت» یا «ما را خواهند برد» از فعل لاتین به معنی «گرفتن» یا «بردن». انگلیسی. ترجمه های انگلیسی کتاب مقدس، اول تسالونیکیان ۴:۱۷ را به روش های مختلفی ترجمه کرده اند: دکترین اعتقادی. دیدگاه رستاخیز پیش از مصیبت، بیشتر در میان باپتیست های بنیادگرای آمریکایی، کلیساهای کتاب مقدس، کلیساهای برادران، برخی از فرقه های متدیست، پنطیکاستی ها، انجیلی های غیرفرقه ای و سایر گروه های انجیلی مختلف یافت می شود. کلیسای کاتولیک، کلیسای ارتدکس شرقی، کلیساهای لوتری، کلیسای انگلیکان و فرقه های اصلاح شده هیچ سنتی مبنی بر بازگشت اولیه مسیح ندارند. برای مثال، کلیسای ارتدکس شرقی، تفسیر غیرهزاره ای از متون مقدس نبوی را ترجیح می دهد و بنابراین بازگشت مقدماتی و پیشاهزاره ای را رد می کند. اکثر متدیست ها به دیدگاه تقدیرگرایانه در مورد عروج مسیح پایبند نیستند. آکویناس و آگوستین هیپویی. توماس آکویناس در
"کتاب «خلاصه الهیات»" خود، از یکی دیگر از علمای کلیسا، سنت آگوستین، نقل قول می کند تا توضیح دهد که هیچ کس از مرگ و جدایی روح از بدن در امان نیست. از سوی دیگر، ربوده شدن کلیسا مربوط به مرگ مؤمنان و رستاخیز فوری آنها از جسم بلافاصله پس از مرگ است: عقاید. یک یا دو رویداد. بیشتر پیشاهزاره گرایان، رویداد ربوده شدن و آمدن دوم را به عنوان رویدادهای جداگانه ای متمایز می کنند. برخی از پیشاهزاره گرایانِ معتقد به دیسپنسیشن (از جمله بسیاری از انجیلی ها) بازگشت مسیح را دو رویداد مجزا می دانند (یعنی، ظهور دوم مسیح در دو مرحله). بر اساس این دیدگاه، اول تسالونیکیان ۴: ۱۵–۱۷ توصیفی از یک رویداد مقدماتی برای بازگشتی است که در متی ۲۴: ۲۹–۳۱ شرح داده شده است. اگرچه هر دو، ظهور عیسی را توصیف می کنند، اما به نظر می رسد که این دو، رویدادهای متفاوتی هستند. اولین رویداد، آمدنی است که در آن نجات یافتگان «به بالا برده می شوند»، و اصطلاح «ربوده شدن» از اینجا گرفته شده است. رویداد دوم به عنوان آمدن دوم توصیف شده است. اکثر تقدیرگرایان معتقدند که اولین رویداد، حتی اگر بلافاصله نباشد، قبل از دوره مصیبت رخ می دهد. تقدیرگرایان این وقایع را در
نتیجهٔ برداشت تحت اللفظی خود از سخنان پولس متمایز می کنند. ناهزاره گرایان تفسیر تحت اللفظی حکومت هزار ساله زمینی مسیح را انکار می کنند. همپوشانی قابل توجهی در باورهای ناهزاره گرایان (شامل اکثر کاتولیک ها، ارتدکس های شرقی، انگلیکان ها و لوتری ها)، پساهزاره گرایان (شامل پرسبیتری ها) و پیشاهزاره گرایان تاریخی (شامل برخی از باپتیست های کالوینیستی) با کسانی که معتقدند بازگشت مسیح یک رویداد واحد و عمومی خواهد بود، وجود دارد. برخی از طرفداران معتقدند که آموزه ناهزاره گرایی از دانشمندان اسکندریه مانند کلمنت و اوریجن سرچشمه گرفته و بعداً از طریق آگوستین به اصول اعتقادی کاتولیک تبدیل شده است. مقصد. تقدیرگرایان، مقصد فوری مسیحیان ربوده شده را بهشت می دانند. مفسران کاتولیک، مانند والتر درام (۱۹۱۲)، مقصد گردهمایی اول تسالونیکیان ۴:۱۷ را بهشت معرفی کنید. درحالی که انگلیکان ها دیدگاه های مختلفی دارند، برخی از مفسران انگلیکان، مانند ان.تی. رایت، مقصد را مکانی خاص روی زمین می دانند. این تفسیر ممکن است گاهی اوقات با دغدغه های زیست محیطی مسیحیان مرتبط باشد. دیدگاه های مربوط به زمان بندی آخرالزمانی. در مورد زمان وقوع قیامت، دید
گاه های متعددی وجود دارد. برخی معتقدند که متی ۲۴: ۳۷–۴۰ به ربوده شدن اشاره دارد و با اشاره به شباهت های بین دو متن، نشان می دهد که ربوده شدن در "زمان پاروسیای" خداوند رخ خواهد داد. برخی دیگر خاطرنشان می کنند که نه "کلیسا" و نه "ربوده شدن" در متی ۲۴ رخ نمی دهد و تفاوت های قابل توجهی بین متی ۲۴: ۳۷–۴۰ و اول تسالونیکیان ۴: ۱۳–۱۸ وجود دارد. در نتیجه، این دو متن، تمرکز اصلی بحث های مربوط به زمان بندی رویداد «ربوده شدن» را به خود اختصاص می دهند. متن این دو خبر به شرح زیر است: در دیدگاه های ناهزاره ای و پساهزاره ای، هیچ تمایزی در زمان بندی رستاخیز وجود ندارد. این دیدگاه ها معتقدند که رویداد ربوده شدن، همان طور که در اول تسالونیکیان ۴:۱۵–۱۷ شرح داده شده است، با ظهور مجدد عیسی مسیح همان طور که در متی ۲۴:۲۹–۳۱ شرح داده شده است پس از هزاره معنوی–سمبولیک یکسان خواهد بود. در دیدگاه پیشاهزاره ای، ربوده شدن پیش از یک هزاره واقعی و زمینی رخ خواهد داد. در درون پیشاهزاره گرایی، موضع پیش از مصیبت بزرگ، بین ربوده شدن و آمدن دوم به عنوان دو رویداد متفاوت تمایز قائل می شود. همچنین مواضع دیگری در درون پیشاهزاره گرایی وجود دارد که د
ر مورد زمان بندی ربوده شدن مسیح متفاوت هستند. دیدگاه های پیشاهزاره ای. در نخستین روزهای کلیسا، آموزه های هزاره گرایی (یعنی پیشاهزاره گرایی اولیه) دیدگاه غالب بود. یوسبیوس نوشت: «این [روایت های مکتوب] به گفتهٔ او [پاپیاس هیراپولیس] مربوط می شود که می گوید پس از رستاخیز مردگان، دوره ای حدود هزار سال وجود خواهد داشت و پادشاهی مسیح به شکل مادی بر روی همین زمین برقرار خواهد شد. [...] اما به دلیل او بود که بسیاری از پدران کلیسا پس از او، نظر مشابهی را اتخاذ کردند و در حمایت از قدمت انسان، بر آن تأکید ورزیدند؛ به عنوان مثال، ایرنائوس و هر کس دیگری که ممکن است دیدگاه های مشابهی را اعلام کرده باشد.» شاف، محقق قرن نوزدهم، خاطرنشان می کند: «برجسته ترین نکته در فرجام شناسی دوران پیش از نیقیه، هزاره گرایی برجسته است، یعنی اعتقاد به سلطنت مرئی مسیح در جلال بر روی زمین به همراه مقدسین برخاسته برای هزار سال، قبل از رستاخیز عمومی و داوری.» با این حال، با گذشت زمان، درگیری بین دو مکتب تفسیر، مکاتب انطاکیه و اسکندریه، آغاز شد. ریشه های مکتب اسکندریه را می توان در نفوذ فیلو، یهودی یونانی شده ای که در پی آشتی دادن صدق خدا با آنچه
که او خطاهای تنخ می دانست، بود، جستجو کرد. متکلمان اسکندریه هزاره را به عنوان سلطنت نمادین مسیح از آسمان می دیدند. از طریق نفوذ اوریگن و آگوستین – شاگردان مکتب اسکندریه – تفسیر تمثیلی به شهرت رسید و فرجام شناسی آن برای بیش از هزار سال به دیدگاه اکثریت تبدیل شد. در واکنش به ظهور تفسیر تمثیلی، مکتب انطاکیه بر هرمنوتیک تحت اللفظی تأکید کرد. اما برای مقابله با هزاره نمادین اسکندریه کار چندانی نکرد. در قرن دوازدهم، زمانی که یواخیم اهل فیوره (۱۱۳۰–۱۲۰۲) تفسیری بر مکاشفه نوشت و اصرار ورزید که پایان نزدیک است و آموخت که خداوند زمین را احیا خواهد کرد، یهودیان تغییر دین خواهند داد و هزاره بر روی زمین رخ خواهد داد، آینده نگری دوباره برجسته شد. آموزه های او بخش زیادی از اروپا را تحت تأثیر قرار داد. اگرچه کلیسای کاتولیک عموماً پیشگویی های کتاب مقدس در متونی مانند دانیال و مکاشفه را (از دیدگاه زمان حال) صرفاً مبتنی بر آینده نمی داند، اما در سال ۱۵۹۰، فرانسیسکو ریبرا، یک یسوعی کاتولیک، آینده نگری را تدریس کرد. او همچنین تعلیم داد که رویدادی به نام گردهمایی برگزیدگان (شبیه به آنچه اکنون ربوده شدن نامیده می شود) ۴۵ روز قبل ا
ز پایان یک دوره مصیبت ۳٫۵ ساله اتفاق خواهد افتاد. مفهوم عروج، در ارتباط با پیشاهزاره گرایی، توسط پیوریتن های آمریکایی قرن هفدهم، اینکریز ماتر و کاتن ماتر، بیان شد. آنها به این ایده معتقد بودند که مؤمنان در هوا گرفتار می شوند، و پس از آن داوری هایی بر روی زمین و سپس هزاره سلطنت مسیح فرا می رسد. دیگر عبارات مربوط به واقعه ربایش در قرن هفدهم در آثار رابرت ماتون، ناتانیل هولمز، جان براون، توماس وینسنت، هنری دنورز و ویلیام شروین یافت می شود. اصطلاح "«ربودن»" توسط فیلیپ دادریج و جان گیل در تفاسیر عهد جدیدشان به کار گرفته شد، با این ایده که مؤمنان قبل از داوری بر روی زمین و ظهور مجدد عیسی، به آسمان برده خواهند شد. در نسخه ای از "کتاب «تفسیری بر عهد عتیق و جدید»" نوشته متیو هنری در سال ۱۸۲۸، در توضیح آیه ۱۷ از باب ۴ کتاب اول تسالونیکیان از کلمه «ربوده شدن» استفاده شده است. اگرچه از اصطلاح «خلسه» استفاده نکرد، اما این ایده به طور کامل تر توسط ادوارد ایروینگ (۱۷۹۲–۱۸۳۴) توسعه داده شد. در سال ۱۸۲۵، ایروینگ توجه خود را به مطالعه پیشگویی معطوف کرد و سرانجام ایده ضدمسیحِ یک نفره جیمز هنتورن تاد، ساموئل رافی میتلند، رابرت ب
لارمین و فرانسیسکو ریبرا را پذیرفت، اما او یک قدم فراتر رفت. ایروینگ شروع به آموزش ایده بازگشت دو مرحله ای مسیح کرد که مرحله اول، یک عروج مخفی پیش از ظهور دجال است. ادوارد میلر آموزه های ایروینگ را اینگونه توصیف کرد: «سه گردهمایی وجود دارد: – اول، از نوبرانه های برداشت، باکره های خردمند که بره را هر جا که می رود دنبال می کنند؛ دوم، محصول فراوانی که بعداً توسط خدا جمع آوری می شود؛ و در آخر، گرد هم آمدن شریران برای مجازات.» پیشاهزاره گرایی پیش از مصیبت. موضع پیش از مصیبت بزرگ معتقد است که ربوده شدن مسیح قبل از آغاز دوره هفت ساله مصیبت بزرگ رخ خواهد داد، در حالی که ظهور دوم در پایان آن رخ خواهد داد. طرفداران پیش مصیبت (Pretribulationists) اغلب رویداد ربوده شدن را به عنوان آمدن عیسی "برای" کلیسا و آمدن دوم را به عنوان آمدن عیسی "به همراه" کلیسا توصیف می کنند. مربیان و واعظان پیش از مصیبت عبارتند از: جیمی سواگارت، رابرت جفرس، جی. دوایت پنتکاست، تیم لاهی، جی. ورنون مک گی، پری استون، چاک اسمیت، هال لیندسی، جک ون ایمپی، اسکیپ هایتزیگ، چاک میسلر، گرنت جفری، توماس آیس، دیوید جرمایا، جان اف. مک آرتور و جان هاگی. جان نلس
ون داربی برای اولین بار در سال ۱۸۲۷، فرضیه ربوده شدن پیش از دوران مصیبت بزرگ را تثبیت و رواج داد. علیرغم وجود مفاهیم مبهمی از این دیدگاه در میان چند متکلم پیوریتن پیش از داربی، او اولین کسی بود که آن را در یک چارچوب الهیاتی بزرگتر قرار داد. این دیدگاه در میان بسیاری از جنبش های دیگر برادران پلیموث در انگلستان پذیرفته شد. دیگر برادران برجسته بخشی از جنبش برادران بودند که بر مسیحیت آمریکایی، به ویژه با جنبش ها و آموزه های مرتبط با آخرالزمان و بنیادگرایی مسیحی، عمدتاً از طریق نوشته هایشان، تأثیر گذاشتند. از جمله تأثیرات آن می توان به جنبش کنفرانس کتاب مقدس اشاره کرد که در سال ۱۸۷۸ با کنفرانس کتاب مقدس نیاگارا آغاز شد. این کنفرانس ها که در ابتدا شامل پیشاهزاره گرایی تاریخ گرایانه و آینده گرایانه بودند، منجر به پذیرش فزاینده دیدگاه های پیشاهزاره گرایی آینده گرایانه و ربوده شدن پیش از مصیبت، به ویژه در میان اعضای کلیسای پرسبیتری، باپتیست و جماعت شدند. کتاب های محبوب نیز در پذیرش رستاخیز پیش از مصیبت نقش داشتند، از جمله کتاب «عیسی می آید» نوشته ویلیام ای. بلک استون که در سال ۱۸۷۸ منتشر شد و بیش از ۱٫۳ میلیون نسخه از
آن به فروش رسید، و کتاب مقدس مرجع اسکوفیلد که در سال های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۹ منتشر و در سال ۱۹۶۷ ویرایش شد. برخی از طرفداران پیش از مصیبت، مانند گرانت جفری، معتقدند که قدیمی ترین اشارهٔ شناخته شدهٔ خارج از کتاب مقدس به رویداد عروج پیش از مصیبت، از رساله ای مربوط به قرن هفتم میلادی به نام «مکاشفهٔ شبه افرایم سوری» است. نویسندگان مختلف، نسخه های مختلفی از این متن را به عنوان نسخه های معتبر معرفی کرده اند و نظرات متفاوتی در مورد اینکه آیا این متن از باور به وقوع یک رویداد ربوده شدن پیش از دوران مصیبت بزرگ پشتیبانی می کند یا خیر، وجود دارد. در یکی از نسخه های متن آمده است: «زیرا همه مقدسین و برگزیدگان خدا، پیش از مصیبتی که در پیش است، گرد هم می آیند و به سوی خداوند برده می شوند تا مبادا آشفتگی ای را که به دلیل گناهان ما جهان را فرا خواهد گرفت، ببینند.» علاوه بر این، "در کتاب های «آخرالزمان الیاس»" و "«تاریخ برادر دولچینو»" هر دو آمده است که مؤمنان پیش از مصیبت از میان برداشته خواهند شد. تاریخ. از زمان پیدایش این مفهوم، برخی از معتقدان در مورد تاریخ این رویداد پیش بینی هایی کرده اند. همه در تلاش خود برای تعیین تاریخ شکست
خورده اند. پیش بینی های ناموفق. برخی از پیش بینی های قابل توجه در مورد تاریخ ظهور مجدد عیسی، که ممکن است به رویداد ربوده شدن اشاره داشته باشد یا نداشته باشد، شامل موارد زیر است: برخی از پیشگویی های مربوط به تاریخ ظهور شامل موارد زیر است:
اعتماد چشم بسته () نهمین آلبوم استودیویی خواننده آمریکایی، پینک، است که در ۱۷ فوریه ۲۰۲۳ توسط آرسی ای رکوردز منتشر شد. این اولین آلبوم استودیویی پینک پس از "انسان بودن دردناکه" (۲۰۱۹) به حساب می آید. او در این آلبوم با افرادی مانند دیوید هاجز، مکس مارتین، جانی مک دید و شلبک همکاری کرده است. همچنین گروه لومینرس، کریس استیپلتون و فرست اید کیت به عنوان خوانندگان مهمان در آلبوم حضور دارند. از نظر موسیقایی، "اعتماد چشم بسته" یک آلبوم دنس پاپ است که زیرژانرهای مختلفی مانند پاپ راک و فولک را نیز در خود جای داده است. در ترانه های آلبوم موضوعاتی مثل انگیزه، پذیرش خود، فقدان و عشق مطرح شده اند. این آلبوم از سوی منتقدان موسیقی عمدتاً با بازخوردهای مثبت روبه رو شد. "اعتماد چشم بسته" در چند کشور از جمله استرالیا، کانادا و بریتانیا به رتبه اول جدول ها رسید و در آمریکا به جایگاه دوم رسید. این آلبوم از سوی صنعت ضبط صدای بریتانیا گواهی طلایی دریافت کرد. تک آهنگ اصلی آلبوم، «دیگه هرگز رقصیدن رو کنار نمی ذارم»، موفقیت متوسطی در سطح جهان داشت. تک آهنگ دوم، «اعتماد چشم بسته»، در بسیاری از کشورهای اروپایی جزو ده رتبه برتر بود و در
بریتانیا و استرالیا هم در بیست رتبه اول قرار گرفت. برای تبلیغ این آلبوم، پینک در سال های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ به اجرای تورهای کنسرتی پرداخت.
روابط ایتالیا و یمن، به روابط فعلی و تاریخی بین ایتالیا و یمن اشاره دارد. یمن در رم سفارت دارد. ایتالیا در صنعا سفارت داشت که در سال ۲۰۱۵ به دلیل نگرانی های امنیتی و خروج کارکنان تعطیل شد. اسمهان عبدالحمید التوقی سفیر فعلی یمن در ایتالیا است. تاریخچه. روابط دیپلماتیک بین ایتالیا و یمن در ۲ سپتامبر ۱۹۲۶، زمانی که پیمان ایتالیا-یمن امضا شد، آغاز شد. این پیمان، ایتالیا را به اولین کشوری تبدیل کرد که رسماً استقلال یمن را به رسمیت شناخت. این پیمان به ایتالیا، که در آن زمان توسط بنیتو موسولینی اداره می شد، کنترل سواحل شرقی دریای سرخ را اعطا کرد. به عنوان بخشی از امپریالیسم ایتالیا در زمان فاشیسم، برنامه هایی برای فتح یا حداقل تبدیل یمن به یک کشور متکی وجود داشت، همان طور که موسولینی می خواست دریای سرخ، «دریای سرخ» جدید امپراتوری ایتالیا باشد؛ بنابراین، بسیار مهم بود که سرزمین های جنوبی عربستان (مانند پادشاهی یمن و عدن بریتانیا) در منطقه نفوذ ایتالیا ادغام شوند.