Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اختلافات مربوط به بالهه شامل اختلافات میان چین ، کره ، ژاپن و روسیه است، کشورهایی که مطالعاتی در مورد وضعیت تاریخی بالهه انجام داده اند. دیدگاه کره ای عموماً بالهه را جانشین رسمی گوگوریو و بخشی از دوره ایالت های شمالی و جنوبی تاریخ کره میداند، در حالی که محققان چینی عموماً بالهه را ایالتی از قوم موهه ، یک گروه قومی تونگوزی ، و تابع سلسله تانگ میدانند. در تاریخ نگاری روسیه،پادشاهی بالهه به عنوان نخستین تشکیلات مستقل و بسیار سازمان یافته ی دولتی از مردمان تونگوز-منچوری شناخته میشود. پیش زمینه. پادشاهی بالهه از اوایل قرن بیستم در شرق آسیا مورد مطالعه و بحث قرار گرفته است. از دهه ۱۹۶۰ میلادی، موضوع اساسی و اصلی تحقیقات این بوده که آیا پادشاهی بالهه به تاریخ کره تعلق دارد یا خیر.استدلال هایی مبنی بر هویت و ویژگی های اساسی بالهه توسط کشورهای معاصر برای تأیید یا زیر سوال بردن ادعاهای ارضی دولت های کنونی مطرح شده است. اختلافات بر سر هویت گوگوریو و بالهه معمولاً با ادعاهای موجود در گفتمان روابط بین المللی در مورد مشروعیت مرز کنونی چین و کره ارتباط دارد. مواضع کلی بازیگران دولتی درگیر در مناقشه بالهه کره ای ها: چین: ات
حاد جماهیر شوروی/روسیه: امپراتوری ژاپن: بالهه به زبان کره ای. مبدا. پادشاهی گوریو تاریخ رسمی برای بالهه ننگاشت، و بعضی از محققان امروزی بر این باورند که چنانچه آنها اینکار را انجام میدادند، کره ای ها می توانستند ادعای بهتر و قویتری نسبت به تاریخ و قلمرو بالهه داشته باشند. این امر تا حدودی به این دلیل بود که نویسنده اولین سند تاریخی کره یعنی، "سامگوک ساگی" ، کیم بو-سیک (۱۰۷۵–۱۱۵۱) بود که از نوادگان مستقیم فرمانروای شیلا بود. شیلا به داشتن رویکردی ستیزجویانه نسبت به بالهه شهرت داشت، که ممکن است حذف بالهه از اولین مجموعه کامل تاریخ کره را توضیح دهد. گرچه گوریو تاریخ رسمی برای بالهه آماده نکرد، اما بخش زیادی از خانواده سلطنتی و اشراف، از جمله ولیعهد آن، دائه گوانگ هیون، به گوریو گریختند. متنی که با نام "جوداگی" شناخته میشود و نقل شده توسط یک پناهنده بالهه است، حاوی سوابقی از تاریخ بالهه بود،با این حال در طول پاکسازی های ادبی سجو از چوسون در قرن پانزدهم میلادی ناپدید شد و تنها قسمت هایی از آن باقی مانده است. بخش هایی از نگاشت های آن در کتاب "«تائبک ایلسا»" ، قسمتی از "«هواندان گوگی»" که توسط گیه یون-سو در سال ۱۹۱۱
جمع آوری شده، ثبت شده است با این حال، اکثر محققان کره جنوبی، کره شمالی و ژاپن بر این باورند که هواندان گوگی تقلبی است و محتوای آن غیرقابل اعتماد است. عنوان بالهه،نخستین بار در تاریخ کره در جوانگ اونگی ، کتابی تاریخی که به سبک شعر قافیه دار توسط محقق گوریو و مقام سلطنتی لی سونگ هیو در سال ۱۲۸۷، در اواخر سلسله گوریو، نگاشته شده، آمده است. به نقل از لی سویونگ، استاد دانشگاه میونگ کیونگ، انگیزه لی برای نگاشتن کتاب جوآنگونگی هم آشفتگی سیاسی داخلی گوریو و هم دخیل بودن سلسله یوان در سیاست های دودمان گوریو در زمان گوریو تحت حکومت مغول ها بود. کتاب جِوان گونگی از آن جهت اساسی تلقی می شود که نخستین کتاب تاریخی هست که تاریخ بالهه را به عنوان تاریخ کره تایید و نگاشته و توسط محققان کره شمالی و جنوبی مورد استناد قرار گرفته است. بعضی از محققان، مانند باک جیوون (۱۷۳۷–۱۸۰۵)، این واقعیت را که قلمرو سلسله هان تا جنوب رودخانه یالو امتداد یافته بود، انکار میکردند و از کیم بو-سیک (۱۰۷۵–۱۱۵۱)، نویسنده "سامگوک ساگی" ، به دلیل حذف بالهایی (به زبان چینی "بوهای" ) در منچوری از تاریخ کره انتقاد و استدلال کردند که مردم بالهه "نوادگان و
جانشین رسمی" گوگوریو بودند. یی گیو-گیونگ (متولد ۱۷۸۸) استدلال کرد که حذف بالهه از تاریخ کره "یک خطای آشکار و یک تحریف بزرگ" بوده است زیرا "منطقه وسیعی را در اختیار داشته است". در اواخر چوسان، تعداد بسیار زیادی از مورخان کره ای، بالهه را در تاریخ کره قرار دادند، علی رغم اینکه اذعان داشتند بنیان گذاران این دولت مردم موهه بوده اند و "ما" محسوب نمی شوند. در قرن هجدهم، اختلاف نظر وجود داشت. سونگهو یی ایک (۱۶۸۱–۱۷۶۳) و آن جونگ بوک از در نظر گرفتن بالهه به عنوان قسمتی از تاریخ کره خودداری کردند، در حالی که سین گیونگ جون و یو دوک گونگ (۱۷۴۹–۱۸۰۷) آن را به طور کامل در تاریخ کره قرار دادند. در "کتاب بالهه گوی" یو، که تحقیقی درباره پادشاهی بالهه است، او استدلال کرد که بالهه می بایست به عنوان قسمتی از تاریخ کره قرار داده شود و انجام این کار ادعاهای قلمرویی بر منچوری را توجیه می کند. در قرن بعدی، هان چی یون و هان جین سو، تاریخ بالهه را در تاریخ کره هم ردیف سلسله های کره ای بی چون وچرا مانند شیلا قرار دادند و تایید شد که بالهه جانشین رسمی گوگوریوی سابق بوده است. سین چه هو یک مورخ کره ای (۱۸۸۰-۱۹۳۶) از "سامگوک ساگی" به دلیل
پاکسازی بالهه و بویو (به چینی: "فویو" ، پادشاهی دیگری در منچوری)تاریخ کره را مورد انتقاد قرار داد. او در اوایل قرن بیستم در نگاشته ای درباره جیاندائو ، از این موضوع ابراز تاسف کرد که مردم کره قرن ها در «قلب و چشمان خود تنها سرزمین جنوب رودخانه یالو را خانه خود می دانستند.» او شکست بالهه از سلسله لیائو (۹۱۶-۱۱۲۵) به رهبری خیتان را به عنوان عاملی که باعث «از دست رفتن 50 درصد از قلمرو های باستانی جدش یعنی، دانگون ، برای بیش از نهصد سال» شد، بیان کرد. او همچنین از کیم بو-سیک به دلیل پاکسازی بالهه از تاریخچه اش و ادعای اینکه شیلا به اتحاد کره دست یافته است، انتقاد کرد. سین با الهام از ایده های داروینیسم اجتماعی نوشت: دانشمندان مدرن. محققان کره شمالی و اخیراً، بعضی در کره جنوبی تلاش کردند با به چالش کشیدن دیدگاه های شیلای متحد (668-935) به عنوان یکپارچگی کره با به کاربردن اصطلاح "نابودی سه پادشاهی"به جای اتحاد سه پادشاهی، تاریخ پادشاهی بالهه را به عنوان بخش جدایی ناپذیر تاریخ کره بگنجانند. طبق این روایت، گوریو اولین اتحاد کره بود، زیرا بالهه هنوز وجود داشت در حالی که قلمرو سابق گوگوریو در شمال شبه جزیره کره را اشغ
ال کرده بود. در دهه 1960، پاک سه-یونگ، محقق کره شمالی، استدلال هایی را مطرح نمود که ادعا می کرد بالهه «بخشی از تاریخ کره» است. محور اصلی این استدلال، جایگاه بالهه به عنوان «ایالتی که توسط مردم گوگوریو بنیان نهاد گشته» و قلمرو آن از بیشتر «قلمرو سابق کوگوریو و بخش گسترده و تازه تصرف شده»به وجود آمده بود. او ادعاهای فراتری در مورد پیوند پادشاهی بالهه با کره مدرن مطرح کرد و گفت که «نسب و فرهنگ، مؤلفه مهمی از نسب و سنت های فرهنگی نژاد کره ای هستند.» در کره جنوبی، چو یونگ هون بر اساس یافته کاوش های باستان شناسی یکپارچه چین و کره شمالی در دهه ۱۹۶۰، از هویت کره ای برای پادشاهی بالهه پشتیبانی کرد. این سعی ها به قراردادن بالهه در تاریخ کره به عنوان بخشی از «دودمان های جنوبی و شمالی» منجر شد، بر اساس مواردی که دربار شیلا از بالهه به عنوان «دربار شمالی» یاد میکرد. پذیرش این روایت جدید در لحظه نبود. در سال 1981، یک محقق کره جنوبی، سلسله های شمالی-جنوبی را «بیان جدید و جالبی» نامید و تا اواخر سال 1990، هنوز هیچ اجماعی در این مورد وجود نداشت. با این حال،امروزه الگوی سلسله های شمالی-جنوبی به طور فزاینده در دانشگاه های کره ج
نوبی پذیرفته شده است. به نقل از کیم اون گوگ، اتخاذ این جبهه برای مقابله با ادعاهای دروغین چین بر گوگوریو و بالهه به عنوان بخشی از تاریخ چین و همچنین ارائه نمونه ای برای یکپارچگی دو کره(جنوب و شمالی) لازم بود.او همچنین آشکارا اعلام نمود که «ما وظیفه ملی داریم که پاسخی به پروژه شمال شرقی چین و ادعاهای دروغین آن مبنی بر تعلق گوگوریو و بالهه به تاریخ چین بدهیم.» بعضی از پژوهشگران ژاپنی از اواسط دهه ۱۹۳۰ تا اوایل دوره پس از نبرد نیز از قرار دادن بالهه در تاریخ کره پشتیبانی کردند. این جبهه معمولا توسط میکامی تسوجیو به طور گسترده مطرح شد و پس از قطع روابط دیپلماتیک ژاپن با جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، بسیار پرطرفدار شد. در دهه ۱۹۸۰، محققان ژاپنی شواهد باستان شناسی تازه از چین را به امید روشن شدن هویت قومی بالهه بازنگری کردند. با این حال، از آن موقع، بیشتر محققان ژاپنی از جستجوی یک الگوی قومی یکسان برای بالهه صرف نظر کرده،در مقابل بر سازوکارهای دولت محلی و ارتباطشان با اقتدار مرکزی متمرکز شده اند. به گفته پارک جین سوک، ژاپن دیگر هیچ منافع ارضی در بالهه ندارد و محققان آن موضع بی طرفانه تری ارائه می دهند. بالهه به عنوان
چینی. جورچن ها و مانچوس ها. از دیدگاه تاریخی، جورچن ها (بعدا: منچوها ) براین باور بودند که با موهه ها ریشه یکسان دارند. بر اساس کتاب "«تاریخ جین»" ، تاریخ سلسله جین به رهبری جورچن (۱۱۱۵-۱۲۳۴)، امپراتور تایزو، بنیانگذار سلسله جین، زمانی سفیرانی را پیش مردم بالهه ساکن در سلسله لیائو (۹۱۶-۱۱۲۵) فرستاد تا آنها را به شورش علیه لیائو متقاعد کند.او مدعی شد که «جورچن ها و بوهای در اصل از یک خانواده بودند» و اینکه آنها «در حقیقت یک خانواده بودند، زیرا در اصل از هفت قبیله ووجی تشکیل شده بودند.» مواد باستان شناسی از محدوده آنانفسکو، شواهد مادی از ارتباط اجدادی بین جورچن ها و مردم بالهه را نشان می دهد. تعدادی محقق کره جنوبی معتقدند که پس از سقوط بالهه در سال ۹۲۶، جمعیت بالهه به دو گروه تفکیک شد. خانواده های پرقدرت بالهه به قسمت داخلی دودمان لیائو فرستاده شدند و به عنوان مردم بالهه شناخته می شدند، در حالی که کسانی که تحت مدیریت غیرمستقیم باقی ماندند، جورچن نامیده می شدند. هان سیو-چئول میگوید که جورچن ها را می توان قسمتی از تاریخ کره دانست. محققان روس و شوروی معتقدند که روابط ارثی بین مالگال و جورچن وجود داشته و جمعیت بال
هه قطعاً از نظر فرهنگی در قوم زایی جورچن ها موثر بودند. با این حال، بعضی اختلافات همچنان وجود داشت. جمعیت پناهندگان بالهه در گوریو به خوبی قبول شدند، در حالی که آنها ارتباط ستیزه جویانه با جورچن ها داشتند. گوریو یک بار سفیر و رهبران یک جمعیت نمایندگی جورچن را در جریان مذاکرات صلح قتل عام کرد. آنها شکایتی رسمی علیه جورچن ها به سلسله سونگ ارسال کردند و آنها را دروغگوهای طماع و با القاب توهین آمیز دیگر خطاب کردند. جورچن ها مردم گوریو را دشمن توصیف می کردند و معمولا با آنها وارد درگیری نظامی می شدند. مردم جورچن و بالهه همچنین از نظر سطح پیشرفت تکنولوژیکی و اجتماعی با هم فرق داشتند. بن مایگان چینی، جورچن ها را فاقد قانون، فرماندار، پادشاه یا مقام و منزلت بیان می کنند. پیش از سلطنت وانیان ووگونای (1021-1074)، در اوایل قرن یازدهم، جورچن ها قادر نبودند زره آهنی تولید کنند و مجبور به خرید آن از قبایل دیگر بودند. در سال ۱۷۷۸، امپراتور چیان لونگ از سلسله چینگ، کتاب های تاریخی مختلفی را بازنگری کرد و دستور داد تا تاریخ کامل جدیدی از منچوها "با عنوان «پژوهش هایی درباره ریشه های منچو»" (منچو) نگاشته شود. به نقل از یوها جان
هونن، زبان شناس فنلاندی، که این احتمال وجود دارد که زبان گوگوریو یک زبان آموریایی با زبان نیوخ امروزی مرتبط است. جمهوری خلق چین. تحقیقات چینی به عنوان «تمرکز صرفا بر بالهه و تانگ» بیان شده است که منجر به این نتیجه شده است که بالهه صرفا یک قلمرو محلی بوده که از هر منظر به تانگ وابسته است. چنین ارزیابی دیگر صحیح نیست و منسوخ است زیرا محققان چینی اکنون توجه بیشتری به رابطه بالهه با سایر حکومت ها دارند. یک مقدمه چینی اخیر در مورد این موضوع، مبادلات دیپلماتیک بوهای با سلسله تانگ را به عنوان «رابطه بین فرهنگ ها» طبقه بندی کرد، در حالی که سایر کارهای دیپلماتیک «ارتباط های خارجی» بودند. به گفته لی ییجی، بالهه یک «حکومت نژادی محلی» بود که توسط تانگ اداره می شد. کانکو شوئیچی یادآوری میکند که تانگ با بالهه و شیلا رفتار یکسانی داشت و هردوی آنها را زیردست و برده میدانست. رسماً، آنها «استان هایی تحت حکومت سست» ( "جیمیژو" ) بودند. در سال ۷۱۳، دربار تانگ به ته جویونگ مقام فرمانده کل قوا ( "دودو" ) استان هوهان، نام پایتخت بالهه از سوی تانگ، را اهدا کرد. در عمل، برای سلسله های چینی سخت است که تحت «مدل خراج» مدعی استقلال هر دود
مانی باشند. این مشکل توسط پادشاه هایی مانند شیلا، گوریو و چوسان نشان داده شده که همگی استقلال سیاسی کمتری نسبت به بالهه داشتند و اما ادعای چینی بودن نداشتند. شواهد کتیبه ای حاکی از آن است که فرمانروایان بالهه خود را امپراتور و ملکه می دانستند. در ارتباطات بین بالهه و دربار ژاپن، حاکم بالهه خود را «نوه آسمان» خطاب می کرد و روابط بین خود و حاکم ژاپن را به صورت عمو با برادرزاده به تصویر می کشید. ساکایوری ماساشی بر این باور است که این به معنای ابراز برتری او در یک "جهان بینی چین محور" با محوریت بالهه و ادعای حاکمیت بر شیلا و قبایل موهه بود. دیدگاه مخالف قبلی از سمت نخست وزیر چین ، ژو انلای ، مطرح شد که در سال ۱۹۶۳ میلادی گفت مردم کره از دوران باستان در منطقه شمال شرقی چین زندگی و آثار باستانی کشف شده اثبات میکند که بالهه شاخه ای از کره باستان می باشد. ادعاهای نخست وزیر سابق چین از طریق سندی با عنوان «گفتگوی نخست وزیر ژو انلای در مورد روابط کره و چین» انتشار یافته است. اماکن تاریخی. چین متهم شده که دسترسی باستان شناسان کره ای به اماکن تاریخی واقع در لیائونینگ و جیلین را محدود کرده است. از سال ۱۹۹۴، تعداد زیادی از
گردشگران کره جنوبی شروع به بازدید از مکان های باستان شناسی گوگوریو در چین کردند و در نمایش های ملی گرایانه شرکت داشتند. چین این فعالیت ها را تهدید قلمداد کرد و به همین دلیل دسترسی خارجی به این سایت ها را محدود نمود. این نظر با وقوع سلسله ای از سرقت ها از مقبره ها و خرابکاری در چند مکان باستانی میان سال های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ تقویت شد. سونگ کی-هو، باستان شناس کره ای و استاد دانشگاه ملی سئول، که به خاطر مقالات انتقادی اش از تفسیر تاریخ بالهه توسط دولت چین شناخته شده است، در دهه های ۱۹۹۰، ۲۰۰۰، ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ چندین بار به چین سفر کرد و به بررسی مکان های تاریخی و موزه ها پرداخت. با این حال، او با محدودیت هایی در زمینه یادداشت برداری و عکاسی مواجه شد و حتی از برخی مکان ها توسط کارکنان موزه اخراج گردید. بالهایی به عنوان منچوری. جایگاه بالهه در تاریخ منچوری توسط محققان ژاپنی و با فزونی محاسن نظامی و سیاسی آنها پس از جنگ اول چین و ژاپن در سال ۱۸۹۵ میلادی، گسترش یافت. چارچوب منچوری بر تمایز فرهنگ بالهه در مقایسه با فرهنگ چینی تانگ، گوگوریو و شیلا تمرکز داشت.کومای کازوچیکا، باستان شناس ژاپنی، کاوش در پایتخت عالی بالهه را در سال
های ۱۹۳۳-۱۹۳۴ رهبری کرد. در پیشنویس «تاریخ فرهنگی منچوری»، اولین فرمانروای بالهه به عنوان «حاکمی از سومو موهه» بدون هیچگونه ربطی به کره یا گوگوریو و کاملا جدا از دودمان تانگ گفته شده است. موضع روسیه. در خاک روسیه، در طی ۱۳۰ سال، ۱۸ جیز کوچک (مزرعه مجزا، یک برج دیده بانی، یک آهنگری بیرون از روستا و...)، ۱۹ روستا و ۷ شهر این مکان جامه بازنگری و مطالعه پوشیدند. همچنین، در علوم دانشگاهی روسیه اطلاعات دیگری در مورد محدوده این مکان نسبت به چین و کره وجود دارد. به گفته دانشیار کیم الکساندر از دانشگاه ایالتی ولادی وستوک مطالعات بوهای در دوران جدایی چین و شوروی از جنجال های سیاسی بی نصیب نماند. محققان شوروی به طور گسترده به جنگ میان امپراتوری تانگ و ایالت بوهای پرداخته اند و بر پیروزی های نیروهای بوهای و تأکید بر استقلال این ایالت تمرکز کرده اند. با این حال، تلاش کرده اند نتایج این جنگ را کم اهمیت جلوه دهند؛ جنگی که در نهایت موجب شد ایالت بوهای بار دیگر موقعیت فرودست خود را نسبت به امپراتوری تانگ در نظام خراج گذاری تأیید کند. باستان شناسان روس در این منطقه یک دراخمای عباسی متعلق به آسیای مرکزی کشف کردند که می تواند ن
شان دهنده اقتصادی باشد که ارز خارجی در آن رایج بوده است. آنان همچنین بر این نکته تأکید داشتند که نبود یک سکه مستقل توسعه یافته، نمی تواند به تنهایی دلیلی برای رد وجود دولت بوهای به عنوان یک حکومت مستقل محسوب شود. الکساندر ایولیف اشاره می کند که در منابع چینی، مانند کتاب جدید تانگ، از دانش آموزان بوهای یاد شده که در آزمون بینگ ونگ (賓貢科) شرکت می کردند. این موضوع نشان می دهد که از نظر مقامات تانگ، این دانش آموزان به عنوان رعایای ایالت های خارجی تلقی می شدند و نه به عنوان رعایای قلمرو تانگ. بر اساس اسناد باستان شناسی معتبر امپراتوری تانگ، مشخص شده است که مردم تلی در سال ۷۹۵ جزو بوهای نبودند. آنها به طور مستقیم به امپراتوری تانگ خراج می پرداختند و در مقابل، نشانه ای از طرف امپراتوری دریافت می کردند که حکایت از تسلط آن حاکم بر ایشان داشت. همچنین دو برچسب مشابه برای هیشوی موهه وجود دارد. موضوعات مورد اختلاف. قومیت. قومیت جمعیت بالهه یکی از بحث برانگیزترین موضوعات در زمینه هویت تاریخی آن به شمار می آید. غالب محققان بر این باورند که جامعه بالهه به دو گروه قومی تقسیم شده بود: نوادگان قبایل گوگوریو و قبیله های موهه. با
این حال، دیدگاه های متفاوتی درباره نوع رابطه میان این دو گروه مطرح است. کتاب های درسی و تاریخی کره ای می آموزند که «طبقه حاکم بالهه افرادی با ریشه کوگوریو بودند و مردمی که بر آنها حکومت می کردند، مالگال بودند، مردمی که ریشه های قومی آنها با گوگوریو متفاوت بود.» این چارچوب کره ای، بالهه را به عنوان کشوری مستقل و حکومتی توصیف می کند که توسط مردم گوگوریو، گروهی قومی هم تراز با کره ای های امروزی، تأسیس شده و تحت سلطه آنان قرار داشته است. هویت قومی حاکمان، نمایانگر هویت برجسته بالهه است و جایگاه تاریخی آن را در کره تثبیت می کند. چون هوچون، بالهه و دولت شبه جزیره ای سیلا را متعلق به یک «نژاد مشترک» می شمارد. سونگ کی-هو و نو تئدون استدلال می کنند که موهه مردمی تونگوسی بودند که در گوگوریو و بالهه جذب شده بودند و بدین ترتیب موهه بخشی از تاریخ کره شد. برخی از محققان کره ای، از جمله هان سیو-چئول، بر این باورند که میان جمعیت گوگوریو و موهه تفاوتی وجود نداشته و هر دو از یک قومیت بوده اند. آن ها اشاره می کنند که واژه موهه به عنوان اصطلاحی توهین آمیز برای طبقه فرودست جامعه به کار می رفته است. در همین زمینه، جانگ گوک جونگ نی
ز ادعا می کند که قبایل موهه بالهه در واقع موهه نبودند، بلکه بخشی از جمعیت محلی گوگوریو بودند. در چین، قوم موهه معمولاً به عنوان «قومیت اصلی» شناخته می شود، درحالی که نوادگان گوگوریو در جایگاه اقلیت دوم قرار می گیرند. بر اساس کتاب جدید تانگ، پژوهشگران چینی بر این باورند که بنیان گذاران بالهه از قبیله سومو موهه بودند که در حوالی رودخانه سونگهوا سکونت داشتند. در سال ۱۹۱۵، تسودا سوکیچی اشاره کرد که متون منابع تانگ، قبیله بایشان موهه را هم پیمان نزدیک گوگوریو معرفی می کنند، در حالی که سوموها در تضاد با گوگوریو قرار داشتند. لی جیانکای بر این اساس مطرح می کند که بنیان گذار بالهه، دائه جویونگ یا دا زورونگ، احتمالاً از قبیله بایشان بوده است. این دیدگاه توسط برخی محققان چینی پذیرفته شده، اما همچنان به عنوان نظریه ای حاشیه ای باقی مانده است. یکی دیگر از نظریه های حاشیه ای که سان جینجی مطرح کرده بر این باور است که بالهه تنها متعلق به قوم موهه نبوده، بلکه از ادغام گروه های گوناگون به وجود آمده و قومیتی تازه را تشکیل داده است. این دیدگاه به طور مستقیم توسط یون جه-وون نقد شده است. او با اشاره به فعالیت های مستقل گروه های مو
هه و جورچن پس از سقوط بالهه، استدلال می کند که این گروه ها در بالهه جذب نشده اند. با این حال، جسی دی. اسلون تصریح می کند که این دیدگاه الزاماً به معنای شکل نگرفتن یک قومیت جدید نیست، حتی اگر همه گروه ها در آن ادغام نشده باشند. محققان روسی بر این باورند که ترکیب قومی بالهه را نمی توان با دقت زیادی تعیین کرد، زیرا شواهدی برای تأیید ادعاهای چینی ها یا کره ای ها وجود ندارد. برخی از این محققان معتقدند که بالهه بخشی از تاریخ منچوری است، در حالی که دیگران بر این نظرند که بالهه نه یک ایالت کره ای بوده و نه یک استان چینی و هیچ ارتباط مستقیمی با چین یا کره مدرن ندارد. ای. وی. شاکونوف معتقد است که جمعیت بالهه همچنین شامل عناصری از آسیای میانه مانند سغدی ها و تخاری ها بوده است. پس از سقوط خاقانات اویغور در سال 840، بسیاری از اویغورها به منطقه بالهه پناه بردند. با این حال، آن ها در تطبیق با شرایط جامعه بالهه موفق نبودند و این امر به بروز ناآرامی های اجتماعی منجر شد. تغییر جمعیت. گذشته از آرمان های سرزمینی ملی گرایان کره ای و حاکمان چوسان در دوران میانی و پایانی سلسله چوسون، ادعای کره ای ها نسبت به بالهه بر پایه مفاهیم قوم
یتی و ایده های جانشینی دولت در شرق آسیا شکل گرفته بود. پس از سقوط بالهه به دست سلسله لیائو، بخش بزرگی از خانواده سلطنتی و اشراف این دولت، از جمله دائه گوانگ هیون، آخرین ولیعهد، به قلمرو گوریو پناه بردند. به آنها زمین اعطا شد و به ولیعهد نام خانوادگی وانگ ( داده شد. ) نام خانوادگی سلطنتی سلسله گوریو بود و توسط وانگ گان ، که به عنوان تجو از گوریو تاجگذاری کرده بود، در خاندان سلطنتی گنجانده شدند. کره ای ها معتقدند گوریو بدین ترتیب دو ملت جانشین گوگوریو را متحد کرد. برخی دیگر از اعضای خاندان سلطنتی بالهایی نام خانوادگی ته ( را برای خود برگزیدند. ). بر اساس "گوریوسا جولیو" ، پناهندگان بالهایی که ولیعهد را همراهی می کردند، ده ها هزار خانوار بودند. به عنوان نوادگان گوگوریو، مردم بالهه و سلسله های گوریو با هم خویشاوند بودند. تجو از گوریو رابطه خانوادگی نزدیکی با بالهه احساس می کرد و به همین دلیل از آن به عنوان «وطن خویشاوندی» و «سرزمین متاهل» خود یاد می کرد.و از پناهندگان بالهه محافظت می کرد. این کاملاً برخلاف رفتار اخیر شیلای متحد بود که برخوردی خصمانه با بالهه نشان می داد. کراسلی بر این باور است که بر اساس اسناد گو
ریو، پناهندگان بالهه تنها در گروه هایی به تعداد چند صد تا چند هزار نفر وارد شدند. او معتقد است که جمعیت کل نمی توانسته بیش از ۱۰۰ هزار نفر باشد، در حالی که میلیون ها نفر در مناطق تحت کنترل لیائو باقی مانده بودند. وی همچنین اشاره می کند که هنوز مشخص نیست آیا این افراد در همان جا ماندگار شدند، به بالهه بازگشتند یا به مکان دیگری مانند چین یا ژاپن مهاجرت کردند. بر اساس گفته کیم، در بازه زمانی قرن های دهم تا یازدهم، حدود 30 هزار خانواده بالهایی (بیش از 100 هزار نفر) به گوریو مهاجرت کردند. همچنین 94 هزار خانواده محلی (جمعیتی بالغ بر 470 هزار نفر) توسط لیائو تبعید شدند. این در حالی است که تنها 20 هزار خانواده بالهایی در سرزمین های پیشین بالهایی باقی ماندند، رقمی که به طرز قابل توجهی کمتر از تعداد خانواده هایی است که به گوریو مهاجرت کرده بودند.مورخان کره ای عموماً تخمین می زنند که تقریباً ۱۰۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ نفر از بالهه به گوریو گریختند. پروفسور پارک جونگ گی، مورخ، تخمین زده است که ۱۲۰۶۰۰ نفر از بالهه به گوریو گریختند و به خودی خود تقریباً ۶.۳٪ از تقریباً ۲ میلیون نفر جمعیت اولیه گوریو را تشکیل می دادند. محققان کره ای
بیان کرده اند که مهاجرت گسترده، که بخشی از آن شامل پناهندگان بالهایی می شد، حداقل تا اوایل قرن دوازدهم و در دوران سلطنت پادشاه یه جونگ ادامه داشته است. به دلیل این هجوم گسترده و مداوم پناهندگان بالهه، گمان می رود که جمعیت گوگوریو در مقایسه با همتایان خود در شیلا و بکجه که از زمان ظهور سه پادشاهی بعدی، جنگ های ویرانگر و نزاع های سیاسی را تجربه کرده اند شده باشد. پس از آن، بکجه اندکی قبل از سقوط شیلا جدید در سال ۹۳۶، عملکردی کمی بهتر از آن داشت. در همین زمان، از میان سه پایتخت گوریو، دو پایتخت شامل گائه سونگ و پیونگ یانگ بودند که ابتدا توسط مهاجران گوگوریو از منطقه پائسئو (کره ای: 패서; هانجا: 浿西) و بالهایی سکونت یافتند. منابع متنی. چینی. در حالی که مطالعه بالهه از طیف وسیعی از بن مایگان متنی بهره میگیرد، بیشتر تحقیقات در مورد قومیت آن از دو تاریخ رسمی سلسله تانگ آغاز می شود. تلاش هایی برای جستجوی مدارک در نگاشته های دیگر صورت گرفته است، با این حال آثار نویسندگان بالهه بسیار کمیاب هستند. به نقل از هان سیو-چئول، "کتاب مقدس" بیان می کند که آداب و رسوم بالهه، مانند مراسم بلوغ، ازدواج، مراسم تشییع جنازه و مراسم یادبو
د، دقیقا مثل گوگوریو بوده است یعنی هیچ چیز با گذشته تفاوت ندارد و بدین شکل گوگوریو نه تنها نابود نشده بلکه وارد تاریخ دوم خود شده، که مورخان کره ای معمولا برای پشتیبانی از استدلال های خود به آن استناد می کنند. با این حال، نقل قول اصلی در "کتاب قدیم" هیچ اشاره قابل توجهی به آداب و رسوم اجتماعی مشابه نمی کند و بالهه را علاوه بر گوگوریو با خیتان ها نیز مقایسه میکند: «آداب و رسوم مثل گوریو و خیتان بود. خط، کتاب و مدارک خاص خود را داشت.» به گفته کیم یون گوگ، "کتاب قدیم" تشان از آن است که دربار تانگ به مو از بالهه عنوان «پادشاه فرماندهی کی یرو» را اعطا کرد، که قابل توجه است زیرا گی یرو عنوانی بود که برای اشاره به قلمرو قدیمی گوگوریو استفاده می شد. کیم اون گوگ معتقد است که این نشان می دهد که تانگ، بالهه را به عنوان جانشین گوگوریو به رسمیت میشناسد. "کتاب جدید تانگ" ، که در قرن یازدهم میلادی جمع آوری شده، از ته جویونگ و پادشاهی او به عنوان سومو موهه، وابسته به گوگوریو، یاد می کند. "کتاب جدید" بیان می کند که «بالهه در اصل موهه [قبایلی] بودند که تسلیم گوگوریو شده بودند؛ نام خانوادگی قبیله (فرمانروایان آن) دا بود.» به نق
ل از محققان چینی، بنیانگذار بالهه عضوی از سومو موهه بوده و بر اساس این روایت، خاندان سلطنتی بالهه گوگوریویی نبود بلکه موهه ای بوده . یون با این استدلال که اگرچه او ممکن است موهه بوده باشد، این موضوع را به چالش کشید،با این حال آنها «قبلاً فرآیند قابل توجهی از گوگوریویزاسیون را طی کرده اند» در حالی که طی دو خاندان خدمات نظامی به گوگوریو عرضه میکردند. هان سیو-چئول یادآوری میکند که مورخان چینی اغلب در بیان ها و استدلال هایشان به "کتاب جدید" استناد می کنند، در حالی که مورخان کره ای به دلیل دیدگاه های ضد و نقیضشان در مورد قومیت بنیانگذار بالهه و همچنین ماهیت جامعه بالهه، اغلب به "کتاب قدیم" استناد می کنند. به گفته اسلون، بن مایگان دودمان تانگ جمعیت بالهه را به دو دسته گوگوریو و موهه تقسیم کردند. خانواده سلطنتی و طبقه اشراف از بازماندگان گوگوریو به وجود آمده بودند در حالی که بیشتر جمعیت بالهه را موهه تشکیل می دادند. کره ای. "سامگوک ساگی" ، که در قرن دوازدهم توسط کیم بو-سیک نگاشته شده است، بالهه را یک پادشاهی کره ای نمیداست زیرا او از نوادگان دودمان شیلا بود و مثل جدش دیدگاهی خصمانه به بالهه داشت. "سامگوک یوسا" ، مجم
وعه ای از تاریخ و افسانه های کره ای مرتبط با قرن سیزدهم، ته جویونگ را به عنوان یک رهبر سومو موهه توصیف می کند. با این حال، روایت دیگری از ته جویونگ ارائه می دهد که او ژنرال سابق گوگوریو بوده است به یک سند سیلان که اکنون گم شده است، استناد می کند. الکساندر کیم این امر را بعید می داند زیرا گوگوریو در سال ۶۶۸ سقوط کرد در حالی که ته جویونگ در سال ۷۱۹ درگذشت و مردان جوان نمی توانستند رتبه ژنرالی دریافت کنند. ژاپنی. "رویجو کوکوشی" ، نگاشته ای ژاپنی مرتبظ به قرن نهم،استدلال میکند هنگامی که بالهه بنیان نهاده گشت، مساحتی بالغ بر ۲۰۰۰ "لی" داشت و پر از روستاهایی بود که هر کدام از آنها قبایل موهه بودند. بر اساس اظهارات پاک سه-یونگ، منظور از «بومیان» در این متن، مردم گوگوریو است و به همین دلیل تمام مقامات در دولت های محلی و مرکزی از میان اشراف کوگوریو انتخاب می شدند. این دیدگاه توسط هان سیو چول مورد انتقاد قرار گرفته است؛ او بر این باور است که اصطلاح "بومی" (J. dojin土人) باید به جای آن به عنوان "ادبا" (J. shijin士人) ترجمه شود. بنابراین، متن اصلاح شده به این صورت خواهد بود: «همه جا روستاهایی وجود داشت و آن روستاها همگی محل