Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی قوی تسلیحات و برنامه های سرمایه گذاری اجتماعی توصیف می کند. او در سخنرانی که در آن حمایت حزب قانون و عدالت را برای نامزدی خود پذیرفت، متعهد شد که تمام مالیات بر کار اضافه کاری را لغو کند و بر سرمایه گذاری های بزرگ اقتصادی تمرکز کند؛ او قویاً از پروژه بندر ارتباطی مرکزی حمایت می کند و طرح های منطقه صنعتی مرکزی و استوچنیا گدینیا را که در جمهوری دوم لهستان بین دو جنگ جهانی توسعه یافته بودند، ستود. ناوروتسکی شیفتگی خود را نسبت به سرمایه گذاری های بزرگ دیگر مانند کانال ویستولا اسپیت و ترمینال LNG سوینوویشچه ابراز کرد و می خواهد پروژه های مشابهی را دنبال کند. او از برنامه های رفاهی حمایت می کند و با پذیرش یورو به عنوان واحد پول لهستان مخالف است. او بر کمبود حمل و نقل در لهستان تأکید می کند و متعهد شده است که زیرساخت های ریلی را در مناطق توسعه نیافته کشور توسعه دهد. ناوروتسکی پیشنهاد می دهد که مالیات اضافی برای صاحبان سه آپارتمان و بیشتر وضع شود و خانواده های دارای فرزند از این مالیات معاف باشند. او به کاهش سهم دونالد توسک در بودجه مراقبت های بهداشتی برای کسب وکارها اعتراض کرد و اظهار داشت که با هرگونه تلاشی برای
کاهش بودجه مراقبت های بهداشتی مخالفت خواهد کرد. ناوروتسکی همچنین فهرستی از ۱۱ تعهد را امضا کرد، از جمله وعده هایی مبنی بر عدم افزایش سن بازنشستگی، حمایت از حمایت از کارگران، دفاع از حداقل دستمزدها، حفظ ممنوعیت فعالیت های تجاری در روز یکشنبه، ترویج میهن پرستی اقتصادی و افزایش بودجه خدمات بهداشت عمومی و کشاورزی. بر اساس این تعهدات، او توسط اتحادیه کارگری همبستگی لهستان تأیید شد. ناوروتسکی از مالیات های اضافی بر «غول های دیجیتال که به صورت آنلاین فعالیت می کنند و کاربران لهستانی را هدف قرار می دهند» و گسترش مسکن اجتماعی حمایت می کند. او استدلال می کند که کشور لهستان باید به «حاکمیت کامل انرژی» دست یابد. او از انرژی هسته ای حمایت می کند و آن را «امن ترین و پایدارترین انرژی» توصیف می کند. او همچنین از توافق سبز اروپا انتقاد کرد و اظهار داشت که اگرچه از حفاظت از محیط زیست حمایت می کند، اما با «جنون اقلیمی به قیمت خانه ها، کارگران و کارآفرینان لهستانی» مخالف است. ناوروتسکی همچنین معتقد است که لهستان باید امنیت غذایی خود را تضمین کند و به «حاکمیت حومه لهستان» احترام بگذارد؛ او لهستان روستایی را «تکیه گاه اصلی فرهنگ،
سنت ها و ارزش های اجتماعی لهستان» توصیف کرده است. او آرزو دارد سیاست های جدیدی را اجرا کند که با «رقابت ناعادلانه» در اقتصاد لهستان مبارزه کند. سیاست خارجی. کارول ناوروتسکی با فدرالی شدن اتحادیه اروپا مخالف است و بر لزوم حفظ هویت ملی کشور لهستان در اتحادیه اروپا تأکید می کند و می افزاید: «لهستان به یک دولت متمرکز متشکل از شهروندان اتحادیه اروپا با اصالت لهستانی نیاز ندارد.» او پیش از این تلاش ها برای کم اهمیت جلوه دادن قتل عام لهستانی ها در ولهینیا و گالیسیای شرقی در سال های ۱۹۴۳ – ۱۹۴۵ به منظور بهبود روابط لهستان و اوکراین را محکوم کرده بود. ناوروتسکی با عضویت اوکراین در ناتو یا اتحادیه اروپا تا زمانی که اوکراین مسئولیت نسل کشی لهستانی ها در ولهینیا را نپذیرد، مخالف است. او از پایان دادن به جنگ روسیه و اوکراین از طریق یک توافق صلح حمایت می کند، اما معتقد است که موضوع واگذاری اراضی باید توسط جامعه اروپایی و همچنین خود اوکراین تصمیم گرفته شود. او خواستار پرداخت غرامت جنگ جهانی دوم از آلمان به لهستان شد و اظهار داشت که این غرامت ها برای اثبات نیات صلح آمیز آلمان نسبت به لهستان ضروری است. او همچنین به شدت با فدر
اسیون روسیه مخالف است و اظهار داشته است که «روسیه از اساس امپریالیستی است، چه ترور سفید، چه ترور سرخ یا ترور مدرن.»
خانواده جنایی گامبینو یک خانواده تبهکار مافیایی ایتالیایی-آمریکایی و یکی از پنج خانواده جنایی نیویورک است که بر فعالیت های جرایم سازمان یافته شهر نیویورک ، در چارچوب کمیسیون جنایی موسوم به مافیای آمریکایی ، تسلط دارند. این خانواده که پنج نفر ریاست آن را بین سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۵۷ بر عهده داشتند، به نام کارلو گامبینو ، رئیس خانواده در زمان جلسات مک کللان در سال ۱۹۶۳، زمانی که ساختار جرایم سازمان یافته برای اولین بار توجه عمومی را به خود جلب کرد، نامگذاری شده است. دامنه فعالیت این گروه از نیویورک و سواحل شرقی تا کالیفرنیا گسترش یافته است. فعالیت های غیرقانونی آن شامل اخاذی در کار و ساخت و ساز، قمار ، رباخواری ، اخاذی ، پولشویی ، فحشا ، کلاهبرداری ، هواپیماربایی و چاقوکشی می شود. این خانواده یکی از پنج خانواده ای بود که پس از جنگ کاستلاماره در سال ۱۹۳۱ در نیویورک تأسیس شد. برای بیشتر ربع قرن، این سازمان نقش کوچکی در جرایم سازمان یافته داشت. برجسته ترین عضو آن در این دوران، رئیس فرعی آن، آلبرت آناستازیا ، بود که به عنوان رئیس عملیاتی بازوی اجرایی دنیای زیرزمینی، یعنی شرکت قتل به شهرت رسید. او حتی پس از فروپاشی شرکت
قتل در اواخر دهه ۱۹۴۰ نیز در قدرت باقی ماند و در سال ۱۹۵۱ - طبق همه روایات، پس از قتل بنیانگذار خانواده، وینسنت مانگانو - که در آن زمان به عنوان خانواده جنایی آناستازیا شناخته می شد، خانواده خود را به دست گرفت. ظهور خاندانی که برای مدت زیادی قدرتمندترین خانواده ی جنایی در آمریکا بودند، در سال ۱۹۵۷ آغاز شد، زمانی که آلبرت آناستازیا روی صندلی آرایشگاه در هتل پارک شرایتون در منهتن، نیویورک نشسته بود، توسط افرادی ترور شد. برخی مورخان معتقدند که کارلو گامبینو، دستیار آلبرت آناستازیا، به سازماندهی این قتل برای تصاحب خانواده کمک کرده است. گامبینو با مایر لانسکی برای کنترل منافع قمار در کوبا و چند مکان دیگر نیز همکاری کرد. ثروت خانواده تا سال ۱۹۷۶ افزایش یافت، زمانی که گامبینو پس از مرگش، برادر همسرش ، پل کاستلانو، را به عنوان رئیس منصوب کرد. کاستلانو با کارهاش جان گوتی ، کاپو تازه کار را که قتل کاستلانو را در سال ۱۹۸۵ ترتیب داده بود، خشمگین کرده بود. سقوط گوتی نیز در سال ۱۹۹۲ اتفاق افتاد، زمانی که زیردستش ، سالواتوره «سمی گاو نر» گراوانو، با اف بی آی همکاری کرد. همکاری گراوانو با دولت آمریکا، جان گوتی و بیشتر اعضای
ارشد خانواده گامبینو را به زندان فرستاد. پس از رژیم گوتی، کنترل خانواده گامبینو به جناح سیسیلی این سازمان واگذار شد. از سال ۲۰۱۵، سرپرستی این خانواده بر عهده فرانک کالی بود تا اینکه در ۱۳ مارس ۲۰۱۹ در بیرون خانه اش در استاتن آیلند ترور شد. تاریخچه. ریشه ها باند داکویلا ریشه های خانواده جنایی گامبینو را می توان در گروهی از مافیوزهای تازه وارد از پالرمو، سیسیل جستجو کرد که در ابتدا توسط ایگنازیو لوپو رهبری می شدند. زمانی که او و شریک تجاری و همسرش، جوزپه مورلو، در سال ۱۹۱۰ به جرم جعل به زندان افتادند، سالواتوره "توتو" داکویلا، یکی از کاپیتان های ارشد لوپو، کنترل را به دست گرفت. داکویلا یک مهاجر تأثیرگذار از پالرمو بود که به باند لوپو مستقر در هارلم شرقی پیوست. باند لوپو مانو نرا که در دهه ۱۹۰۰ تأسیس شد، یکی از اولین گروه های جنایتکار ایتالیایی در نیویورک بود. لوپو در بسیاری از ventures با مورلو شریک بود، که در اصل کاپو دی توتتی کاپی (رئیس روسا) بود، عنوانی که بعدها توسط داکویلا مورد طمع قرار گرفت. با تشکیل باندهای دیگر در نیویورک، آنها مورلو را به عنوان رئیس روسای خود به رسمیت شناختند. در سال ۱۹۰۶، نام داکویلا
برای اولین بار در پرونده های پلیس به دلیل اجرای یک کلاهبرداری اعتماد ظاهر شد. در سال ۱۹۱۰، جوزپه مورلو و ایگنازیو لوپو به ۳۰ سال زندان به دلیل جعل محکوم شدند. با تضعیف خانواده مورلو، داکویلا از این فرصت استفاده کرد تا برتری خانواده پالرمانی خود را در هارلم شرقی تثبیت کند. داکویلا به سرعت از ارتباطات خود با دیگر رهبران مافیا در ایالات متحده استفاده کرد تا شبکه ای از نفوذ و ارتباطات ایجاد کند و به زودی به نیرویی قدرتمند در نیویورک تبدیل شد. باندهای نیویورک تا سال ۱۹۱۰، باندهای ایتالیایی بیشتری در شهر نیویورک تشکیل شده بود. علاوه بر باند اصلی مورلو در هارلم شرقی و باند در حال رشد داکویلا، همچنین در هارلم شرقی (اما به سمت لیتل ایتالی در Lower East Side منهتن گسترش یافته بود)، سازمان های دیگری در حال شکل گیری بودند. در بروکلین، نیکولو "کولا" شیرو یک باند دوم از مافیوزهای سیسیلی از کاستلاماره دل گولفو، غرب پالرمو، در سیسیل تأسیس کرد. یک باند سوم سیسیلی توسط آلفرد مینه او در بروکلین تشکیل شد. یک کاپیتان دیگر مورلو، گائتانو رینا، نیز در برانکس جدا شده بود و آن منطقه را با مصونیت حکومت می کرد. در جنوب بروکلین، ابتدا
جانی توریو، سپس فرانکی ییل یک سازمان جدید و در حال رشد را رهبری می کردند. در نهایت، دو باند کامورای ناپولی متحد، یکی در کانی آیلند و دیگری در خیابان نیروی دریایی در بروکلین وجود داشت که به ترتیب توسط پلگرینو مورانو و الساندرو ولرو اداره می شد. در سال ۱۹۱۶ کامورا نیکولاس مورلو، رئیس باند مورلو را ترور کرد. در پاسخ، داکویلا با مورلوها متحد شد تا با کامورا بجنگد. در سال ۱۹۱۷، هر دو مورانو و ولرو به جرم قتل محکوم و به حبس ابد محکوم شدند. با از بین رفتن رهبری آنها، دو باند کامورا ناپدید شدند و داکویلا و خانواده شیرو در بروکلین بسیاری از اخاذی آنها را در بروکلین به دست گرفتند. اندکی پس از آن، داکویلا باند مینه او را جذب کرد و مینه او را به عنوان اولین ستوان خود قرار داد. داکویلا اکنون بزرگترین و تأثیرگذارترین باند ایتالیایی در شهر نیویورک را کنترل می کرد. حدود این زمان بود که جو ماسریا، یکی دیگر از کاپیتان های سابق مورلو، شروع به اعمال نفوذ خود بر لیتل ایتالی در Lower East Side کرد و با نزدیک شدن به ممنوعیت، با عملیات داکویلا در آنجا وارد تعارض شد. ممنوعیت در سال ۱۹۲۰، ایالات متحده تولید و فروش مشروبات الکلی (ممنوع
یت) را ممنوع کرد و این فرصت را برای یک اخاذی غیرقانونی بسیار سودآور برای باندهای نیویورک ایجاد کرد. تا سال ۱۹۲۰، تنها رقیب مهم داکویلا جوزپه "جو د باس" ماسریا بود. ماسریا منافع خانواده مورلو را به دست گرفته بود و تا اواسط دهه ۱۹۲۰، شروع به جمع آوری قدرت و نفوذی کرده بود که با داکویلا رقابت می کرد. تا اواخر دهه ۱۹۲۰، داکویلا و ماسریا به سمت یک رویارویی می رفتند. در ۱۰ اکتبر ۱۹۲۸، تیراندازان ماسریا سالواتوره داکویلا را خارج از خانه اش ترور کردند. معاون داکویلا، آلفرد مینه او، و دست راست او، استیو فریگنو، اکنون بزرگترین و تأثیرگذارترین باند سیسیلی در شهر نیویورک را فرماندهی می کردند. جنگ کاستلاماریزه در سال ۱۹۳۰، جنگ کاستلاماریزه بین ماسریا و سالواتوره مارانزانو، رهبر جدید باند کاستلاماریزه کولا شیرو، برای کنترل جنایت سازمان یافته ایتالیایی-آمریکایی در نیویورک آغاز شد. مینه او یک تلفات بود؛ او و فریگنو در جریان یک سوءقصد به ماسریا در ۵ نوامبر ۱۹۳۰ کشته شدند. در آوریل ۱۹۳۱، ماسریا در یک رستوران توسط چندین عضو باند خود که به مارانزانو پیوسته بودند به قتل رسید. مارانزانو خود را رئیس تمام روسا اعلام کرد و تمام بانده
ای نیویورک را به پنج خانواده جنایی سازماندهی کرد. مارانزانو فرانک اسکالیس را به عنوان رئیس باند قدیمی داکویلا/مینه او منصوب کرد، که اکنون به عنوان یکی از پنج خانواده جدید نیویورک تعیین شده بود. در سپتامبر ۱۹۳۱، مارانزانو خود در دفترش توسط یک گروه از قاتلان قراردادی ترور شد. ذینفع اصلی (و سازماندهنده هر دو ترور) چارلی "لاکی" لوچیانو بود. لوچیانو پنج خانواده مارانزانو را حفظ کرد و یک کمیسیون برای میانجیگری اختلافات و جلوگیری از جنگ های بیشتر بین باندها اضافه کرد. همچنین در سال ۱۹۳۱، لوچیانو اسکالیس را با وینسنت منگانو به عنوان رئیس باند داکویلا/مینه او، که اکنون خانواده جنایی منگانو بود، جایگزین کرد. منگانو همچنین یک کرسی در کمیسیون جدید دریافت کرد. دوران مدرن کوزا نوسترا آغاز شده بود. دوران منگانو وینسنت منگانو اکنون کنترل خانواده را به دست گرفت، با جوزف بیوندو به عنوان مشاور و آلبرت آناستازیا به عنوان معاون. وینسنت منگانو هنوز به سنت های قدیمی مافیا در مورد "افتخار"، "سنت"، "احترام" و "منزلت" اعتقاد داشت. با این حال، او تا حدی آینده نگرتر از ماسریا یا مارانزانو بود. برای جبران از دست دادن درآمدهای کلان با پای
ان ممنوعیت در سال ۱۹۳۳، وینسنت منگانو خانواده خود را به سمت اخاذی اتحادیه ها و عملیات قمار غیرقانونی از جمله شرط بندی اسب ها، اجرای اعداد و قرعه کشی ها سوق داد. وینسنت منگانو همچنین باشگاه دموکراتیک شهر را تأسیس کرد، ظاهراً برای ترویج ارزش های آمریکایی. در واقع، این باشگاه پوششی برای شرکت قتل بود، گروه بدنام قاتلان عمدتاً یهودی که قتل های قراردادی را برای کوزا نوسترا در سراسر کشور انجام می دادند. آناستازیا رئیس عملیاتی شرکت قتل بود؛ او به طور عمومی به عنوان "جلاد عالی" شناخته می شد. وینسنت منگانو همچنین ارتباطات نزدیکی با امیل کاماردا، معاون رئیس انجمن بین المللی کارگران بارانداز (ILA) داشت. از طریق ILA، منگانو و خانواده به طور کامل کنترل بنادر منهتن و بروکلین را در دست داشتند. از سال ۱۹۳۲ به بعد، رئیس ILA Local 1814 آنتونی "تاف تونی" آناستازیو، برادر کوچکتر آلبرت آناستازیا بود (آنتونی املای اصلی نام خانوادگی آنها را حفظ کرده بود). آناستازیو یکی از بزرگترین درآمدزایان خانواده بود که میلیون ها دلار رشوه و پرداخت را به خزانه خانواده هدایت می کرد. آناستازیو هیچ رازی از ارتباطات خود با مافیا نمی کرد؛ او فقط باید
می گفت "برادر من آلبرت" تا منظور خود را برساند. با حمایت خانواده، بندرگاه بروکلین به مدت ۳۰ سال حوزه اختیارات آناستازیو بود. حدود این زمان، کارلو گامبینو در خانواده منگانو ترفیع یافت، همراه با یک رئیس آینده دیگر، پسر عموی گامبینو پل کاستلانو. آناستازیا و منگانو معمولاً در تعارض بودند، حتی اگر به مدت ۲۰ سال با هم کار می کردند. در موارد متعدد، آناستازیا و وینسنت منگانو به درگیری فیزیکی نزدیک شدند. وینسنت منگانو از ارتباطات نزدیک آناستازیا با لاکی لوچیانو، فرانک کوستلو، جوزف بونانو و دیگر مافیوزهای برتر خارج از خانواده خود احساس ناراحتی می کرد. منگانو همچنین به دلیل پایگاه قدرت قوی آناستازیا در شرکت قتل و اتحادیه های بندرگاه حسادت می کرد. در آوریل ۱۹۵۱، وینسنت منگانو بدون هیچ ردپایی ناپدید شد، در حالی که برادرش فیلیپ مرده یافت شد. هیچ کس هرگز به جرم مرگ برادران منگانو متهم نشد و جسد وینسنت هرگز پیدا نشد. با این حال، به طور کلی اعتقاد بر این است که آناستازیا هر دوی آنها را به قتل رساند. رژیم آناستازیا برای مواجهه با کمیسیون فراخوانده شد، آناستازیا از پذیرش جرم قتل های منگانو خودداری کرد. با این حال، آناستازیا ادع
ا کرد که وینسنت منگانو قصد کشتن او را داشته است. آناستازیا در حال حاضر خانواده را در "غیاب" وینسنت منگانو اداره می کرد و اعضای کمیسیون از آناستازیا می ترسیدند. با حمایت فرانک کوستلو، رئیس خانواده جنایی لوچیانو، کمیسیون صعود آناستازیا به عنوان رئیس خانواده جنایی آناستازیا را تأیید کرد. کارلو گامبینو، یک شخصیت حیله گر با طرح هایی برای رهبری خود، خود را در موقعیت مشاور قرار داد. رئیس سابق شرکت قتل، آناستازیا یک قاتل بی رحم بود که ترس را در تمام خانواده های نیویورک القا می کرد. با کوستلو به عنوان متحد، آناستازیا کنترل کمیسیون را به دست آورد. رقیب تلخ کوستلو ویتو جنوویزه، معاون سابق لاکی لوچیانو بود. از سال ۱۹۴۶، جنوویزه در حال طرح ریزی برای حذف کوستلو از قدرت بود اما به اندازه کافی قدرتمند نبود که با آناستازیا روبرو شود. توطئه علیه آناستازیا اقتدارگرایی آناستازیا به زودی فضای مناسبی در نیویورک برای حذف او ایجاد کرد. در سال ۱۹۵۲، آناستازیا دستور قتل یک مرد بروکلینی، آرنولد شوستر، را صادر کرد که در دستگیری سارق بانک ویلی ساتن کمک کرده بود. آناستازیا این واقعیت را که شوستر به پلیس کمک کرده بود دوست نداشت. خانواده ها
ی نیویورک از این قتل بی دلیل که مقدار زیادی خشم عمومی را برانگیخت، خشمگین شدند. آناستازیا همچنین یکی از همکاران قدرتمند لوچیانو، مایر لانسکی، را با افتتاح کازینو در کوبا برای رقابت با لانسکی، بیگانه کرد. جنوویزه و لانسکی به زودی کارلو گامبینو را به توطئه جذب کردند و به او فرصت جایگزینی آناستازیا و تبدیل شدن به رئیس خانواده را ارائه دادند. در مه ۱۹۵۷، فرانک کوستلو از یک سوءقصد سازمان یافته توسط جنوویزه با یک آسیب جزئی فرار کرد و تصمیم به استعفا از مقام ریاست گرفت. با این حال، جنوویزه و گامبینو به زودی فهمیدند که کوستلو با آناستازیا برای بازپس گیری قدرت توطئه می کند. آنها تصمیم گرفتند آناستازیا را بکشند. در ۲۵ اکتبر ۱۹۵۷، چندین مرد مسلح نقاب دار آناستازیا را در آرایشگاه هتل پارک شرایتون در منهتن به قتل رساندند. هنگامی که آناستازیا روی صندلی آرایشگر نشسته بود، سه مهاجم به داخل هجوم آوردند، آرایشگر را کنار زدند و شروع به تیراندازی کردند. گفته می شود آناستازیا زخمی به سمت قاتلان خود پرتاب شده است، اما فقط انعکاس آنها را در آینه دیوار زده است. آناستازیا در محل حادثه جان باخت. بسیاری از مورخان معتقدند که گامبینو به
کاپورژیم جوزف بیوندو دستور کشتن آناستازیا را داد و بیوندو قرارداد را به یک گروه از قاچاقچیان مواد مخدر گامبینو به رهبری استفان آرمون و استفان گرامائوتا داد. دوران گامبینو با مرگ آناستازیا، کارلو گامبینو رئیس خانواده جنایی گامبینو شد. جوزف بیوندو به عنوان معاون منصوب شد؛ او تا سال ۱۹۶۵ با آنیلو دلاروچه جایگزین شد. گفته می شود که گامبینو و لوچیانو بخشی از ۱۰۰.۰۰۰ دلاری را که به یک قاچاقچی مواد مخدر پورتوریکویی پرداخت شد تا جنوویزه را در یک معامله مواد مخدر به درستی متهم کند، تأمین کردند. در آوریل ۱۹۵۹، جنوویزه به ۱۵ سال زندان فدرال محکوم شد، جایی که در سال ۱۹۶۹ درگذشت. گامبینو به سرعت خانواده را به قدرتمندترین خانواده جنایی در ایالات متحده تبدیل کرد. او توسط خانه های بازی لانسکی در کوبا و باهاما، یک تجارت سودآور برای کوزا نوسترا، کمک شد. کنترل خانواده های جنایی دیگر در سال ۱۹۶۴، جوزف "جو بنانا" بونانو، رئیس خانواده جنایی بونانو، و جوزف مایلیوکو، رئیس جدید خانواده جنایی پروفاچی، برای کشتن گامبینو و متحدانش در کمیسیون توطئه کردند. با این حال، مردی که برای این کار مورد اعتماد بود، جوزف کلمبو، در عوض این طرح را به
گامبینو فاش کرد. کمیسیون، تحت رهبری گامبینو، مایلیوکو را مجبور به استعفا و تحویل خانواده خود به کلمبو کرد، در حالی که بونانو از نیویورک فرار کرد. گامبینو سپس به قدرتمندترین رهبر "پنج خانواده" تبدیل شد. در سال ۱۹۷۱، گامبینو به طور ادعایی از قدرت خود برای سازماندهی تیراندازی به کلمبو استفاده کرد. گامبینو و متحدانش از نمایه عمومی بالای کلمبو ناراضی بودند. جروم جانسون در ۲۸ ژوئن ۱۹۷۱ در دومین گردهمایی "روز وحدت ایتالیایی-آمریکایی" به کلمبو شلیک کرد؛ جانسون سپس در محل توسط محافظان کلمبو کشته شد. جانسون به طور موقت به خانواده گامبینو مرتبط شد، اما هیچ کس دیگر در تیراندازی متهم نشد. کلمبو از تیراندازی جان سالم به در برد، اما تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۸ فلج باقی ماند. نفوذ گامبینو همچنین به کنترل پشت صحنه خانواده جنایی لوچزه، تحت رهبری کارمین "آقای گریبس" ترامونتی، کشیده شد. در سال ۱۹۷۲، گامبینو به طور ادعایی فرانک "فونزی" تیری را به عنوان رئیس نماینده خانواده جنایی جنوویزه انتخاب کرد. گامبینو به طور ادعایی دستور قتل پیشینی تیری، توماس ابولی، را پس از عدم بازپرداخت وام ۳ میلیون دلاری به گامبینو صادر کرده بود. دیگران معت
قدند که ابولی توسط خانواده جنایی خود به دلیل روش های نامنظم کشته شد. تحت گامبینو، خانواده به ویژه نفوذ قوی در صنعت ساخت وساز به دست آورد. این خانواده کنترل پشت صحنه Teamsters Local 282 را به دست آورد، که دسترسی به اکثر مواد ساختمانی در منطقه شهر نیویورک را کنترل می کرد و به معنای واقعی کلمه می توانست اکثر مشاغل ساخت وساز در شهر نیویورک را متوقف کند. در ۱۵ اکتبر ۱۹۷۶، کارلو گامبینو در خانه به دلایل طبیعی درگذشت. برخلاف انتظارات، او کاستلانو را به جای معاون خود دلاروچه به عنوان جانشین خود منصوب کرده بود. گامبینو ظاهراً اعتقاد داشت که خانواده جنایی او از تمرکز کاستلانو بر کسب وکارهای یقه سفید سود خواهد برد. دلاروچه در آن زمان به دلیل فرار از مالیات در زندان بود و نمی توانست جانشینی کاستلانو را به چالش بکشد. جانشینی کاستلانو در جلسه ای در ۲۴ نوامبر، با حضور دلاروچه تأیید شد. کاستلانو ترتیب داد که دلاروچه به عنوان معاون باقی بماند در حالی که مستقیماً فعالیت های سنتی کوزا نوسترا مانند اخاذی، سرقت و وام دهی با بهره های سنگین را اداره می کند. در حالی که دلاروچه جانشینی کاستلانو را پذیرفت، این معامله عملاً خانواده گام
بینو را به دو جناح رقیب تقسیم کرد. رژیم کاستلانو پل کاستلانو هنگامی که کاستلانو رئیس شد، تقسیم مسئولیت ها بین خود و دلاروچه را مذاکره کرد. کاستلانو کنترل به اصطلاح "جرایم یقه سفید" را که شامل اختلاس سهام و سایر racket های بزرگ پولی بود، به دست گرفت. دلاروچه کنترل فعالیت های سنتی کوزا نوسترا را حفظ کرد. برای حفظ کنترل بر جناح دلاروچه، کاستلانو به خدمه تحت رهبری آنتونی "نینو" گاگی و روی دمیو متکی بود. گفته می شود که خدمه دمیو بین ۷۴ تا ۲۰۰ قتل را در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ مرتکب شده اند. همانطور که کاستلانو در خانواده گامبینو قدرتمندتر شد، شروع به کسب درآمدهای کلان از بتن ساخت وساز کرد. پسر کاستلانو فیلیپ رئیس شرکت Scara-Mix Concrete Corporation بود، که تقریباً انحصاری در بتن ساخت وساز در استاتن آیلند داشت. کاستلانو همچنین منافع گامبینو را در "کلوب بتن"، یک باشگاه از پیمانکاران انتخاب شده توسط کمیسیون برای مدیریت قراردادهای بین ۲ میلیون تا ۱۵ میلیون دلاری، مدیریت می کرد. در عوض، پیمانکاران دو درصد از ارزش قرارداد را به کمیسیون بازپرداخت می کردند. کاستلانو همچنین نظارت بر کنترل گامبینو بر Teamsters Union
Local Chapter 282 را بر عهده داشت، که کارگران را برای ریختن بتن در تمام پروژه های ساختمانی بزرگ در نیویورک و لانگ آیلند تأمین می کرد. در پاسخ به رشد خانواده گامبینو، دادستان های فدرال رهبری خانواده را هدف قرار دادند. در ۳۱ مارس ۱۹۸۴ یک هیئت منصفه فدرال کاستلانو و ۲۰ عضو و همدست دیگر گامبینو را به اتهام قاچاق مواد مخدر، قتل، سرقت و فحشا متهم کرد. سال بعد، او به دلیل نقش خود در کمیسیون مافیا متهم شد. با مواجهه با حبس ابد برای هر یک از پرونده ها، کاستلانو ترتیب داد که گوتی به عنوان رئیس موقت همراه با توماس بیلوتی، کاپوی مورد علاقه کاستلانو، و توماس گامبینو در غیاب او خدمت کند. منتقد پرحرف کاستلانو جان گوتی، یک کاپوی مستقر در کویینز و شاگرد دلاروچه بود. گوتی جاه طلب بود و می خواست خودش رئیس شود. گوتی به سرعت از رهبری کاستلانو ناراضی شد، و رئیس جدید را بیش از حد منزوی و حریص می دانست. مانند سایر اعضای خانواده، گوتی نیز شخصاً از کاستلانو خوشش نمی آمد. رئیس فاقد اعتبار خیابانی بود، و کسانی که دوران خود را با انجام کارهای سطح خیابان گذرانده بودند به او احترام نمی گذاشتند. گوتی همچنین یک منافع اقتصادی داشت: او با کاس
تلانو بر سر تقسیم گوتی از سرقت های فرودگاه کندی اختلاف داشت. همچنین شایعه شده بود که گوتی در حال گسترش به تجارت مواد مخدر است، تجارتی سودآور که کاستلانو آن را تحت تهدید مرگ ممنوع کرده بود. در اوت ۱۹۸۳، روگییرو و جین گوتی به دلیل فروش هروئین دستگیر شدند، عمدتاً بر اساس ضبط های از یک دستگاه شنود در خانه روگییرو. کاستلانو، که مردان ساخته شده از خانواده خود را از فروش مواد مخدر تحت تهدید مرگ منع کرده بود، خواستار رونوشت های نوارها شد، و هنگامی که روگییرو امتناع کرد، تهدید به عزل گوتی کرد. گوتی شروع به توطئه با کاپوهای ناراضی دیگر فرانک دسیکو و جوزف "جو پاینی" آرمون و سربازان سمی گراوانو و رابرت "دیب" دیبرناردو (که به طور جمعی توسط خودشان "مشت" نامیده می شدند) برای سرنگونی کاستلانو کرد، اصرار داشت که کاستلانو، علیرغم عدم اقدام رئیس، در نهایت سعی خواهد کرد او را بکشد. حمایت آرمون حیاتی بود؛ به عنوان یک قدیمی مورد احترام که به بنیانگذار خانواده، وینسنت منگانو، بازمی گشت، او اعتبار لازم را به علت توطئه گران می داد. مدت ها است که در مافیا این قانون وجود دارد که کشتن یک رئیس بدون حمایت اکثریت کمیسیون ممنوع است. در واقع
، ترور برنامه ریزی شده گوتی اولین حمله به یک رئیس از زمان کشته شدن آلبرت آناستازیا در سال ۱۹۵۷ بود. گوتی می دانست که درخواست حمایت از چهار رئیس دیگر بسیار خطرناک است، زیرا آنها روابط طولانی مدتی با کاستلانو داشتند. برای دور زدن این موضوع، او حمایت چندین چهره مهم از نسل خود در خانواده های لوچزه، کلمبو و بونانو را به دست آورد. او در نظر نگرفت که به خانواده جنوویزه نزدیک شود، زیرا کاستلانو روابط نزدیکی با رئیس جنوویزه وینسنت "چین" جیگانته داشت. با این حال، گوتی همچنین می توانست بر همدستی جوزف ان. گالو، مشاور گامبینو، حساب کند. پس از مرگ دلاروچه بر اثر سرطان در ۲ دسامبر ۱۹۸۵، کاستلانو برنامه جانشینی خود را بازنگری کرد: انتصاب بیلوتی به عنوان معاون به توماس گامبینو به عنوان رئیس موقت، در حالی که برنامه هایی برای تجزیه خدمه گوتی داشت. خشمگین از این موضوع، و امتناع کاستلانو از حضور در مراسم تشییع جنازه دلاروچه، گوتی تصمیم گرفت رئیس خود را بکشد. در ۱۶ دسامبر ۱۹۸۵، بیلوتی و کاستلانو برای یک جلسه شام با کاپو فرانک دسیکو در استیک هاوس اسپارکس در منهتن وارد شدند. دسیکو به گوتی اطلاع داده بود که او با کاستلانو و چندین ماف
یوز دیگر گامبینو آن شب در اسپارکس ملاقات خواهد کرد. هنگامی که بیلوتی و کاستلانو از ماشین خود خارج می شدند، چهار مرد ناشناس تحت فرمان گوتی آنها را به ضرب گلوله کشتند. گوتی قتل را از ماشین خود با گراوانو تماشا کرد. جان گوتی چند روز پس از قتل کاستلانو، گوتی به یک کمیته سه نفره، همراه با گالو و دسیکو، برای اداره موقت خانواده تا انتخاب رئیس جدید نامیده شد. همچنین اعلام شد که یک تحقیق داخلی در مورد قتل کاستلانو در حال انجام است. با این حال، این یک راز آشکار بود که گوتی در عمل رئیس خانواده است، و تقریباً تمام کاپوهای خانواده می دانستند که او پشت این قتل بوده است. او به طور رسمی در جلسه ای از ۲۰ کاپو در ۱۵ ژانویه ۱۹۸۶ به عنوان رئیس جدید خانواده گامبینو تأیید شد. گوتی فرانک دسیکو را به عنوان معاون منصوب کرد و آنجلو روگییرو و سمی گراوانو را به کاپو ارتقا داد. در زمان تصاحب او، خانواده گامبینو به عنوان قدرتمندترین خانواده مافیای آمریکا شناخته می شد، با درآمد سالانه ۵۰۰ میلیون دلار. گوتی به عنوان "دون خوش پوش" شناخته می شد، مشهور به کت وشلوارهای دوخت دار و کراوات های ابریشمی. برخلاف همکارانش، گوتی تلاش کمی برای پنهان کرد
ن ارتباطات مافیایی خود کرد و بسیار مایل به ارائه نقل قول های جالب به رسانه ها بود. خانه او در هاوارد بیچ، کویینز، اغلب در تلویزیون دیده می شد. او دوست داشت جلسات با اعضای خانواده را در مکان های عمومی برگزار کند تا مأموران اجرای قانون نتوانند مکالمات را ضبط کنند. یکی از همسایه های گوتی در هاوارد بیچ جوزف ماسینو، معاون خانواده جنایی بونانو بود. گوتی و ماسینو دوستی طولانی مدتی داشتند که به دهه ۱۹۷۰ بازمی گشت، زمانی که آنها به عنوان دو تا از ماهرترین دزدان کامیون در نیویورک شناخته می شدند. رهبران مافیا از خانواده های دیگر از قتل کاستلانو خشمگین بودند و از سبک پرنمایه گوتی انتقاد می کردند. قوی ترین دشمن گوتی وینسنت "چین" جیگانته، رئیس خانواده جنایی جنوویزه، یک متحد سابق کاستلانو بود. جیگانته با رئیس لوچزه آنتونی "تونی داکس" کورالو توطئه کرد تا گوتی را بکشد. کورالو قرارداد را به دو عضو ارشد خانواده خود، ویتوریو "ویک" آموسو و آنتونی "گاس پایپ" کاسو داد. شهرت جدید گوتی حداقل یک تأثیر مثبت برای گوتی داشت؛ با افشای شغل مهاجم او، و در میان گزارش هایی از ارعاب توسط گامبینوها، روموالد پیسیک تصمیم گرفت علیه گوتی شهادت ندهد