Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وسیالیست ایتالیا شناخته شد. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۵، اعضای این حزب ریاست مؤسسه ملی تأمین اجتماعی ایتالیا را در اختیار داشتند، نهادی کلیدی در مدیریت خدمات رفاهی و بیمه های اجتماعی کشور که نقش مهمی در سیاست گذاری اجتماعی پس از جنگ ایفا می کرد. این دوره، نشان دهنده نفوذ قابل توجه حزب در ساختار اجرایی دولت و تلاش آن برای پیوند دادن اصلاحات اجتماعی با سیاست های سوسیال دموکراتیک بود. در سال ۱۹۶۶، این حزب به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) پیوست تا حزب سوسیالیست متحد را تشکیل دهد. در سال ۱۹۶۹، پس از نتیجه ناامیدکننده در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۶۸، این حزب از حزب متحد جدید جدا شد و نام حزب سوسیالیست متحد (PSU) را برگزید. در سال ۱۹۷۱ به نام PSDI بازگشت. در سال ۱۹۸۰، این حزب به حزب دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، حزب جمهوری خواه ایتالیا (PRI) و حزب لیبرال ایتالیا (PLI) در ائتلاف پنج حزبی پیوست که تا سال ۱۹۹۱ و تا سال ۱۹۹۴ بدون PRI بر کشور حکومت می کرد. نقش این حزب در ائتلاف حداقلی بود و تحت الشعاع حزب قدرتمندتر PSI قرار داشت. PSDI عضو سوسیالیست بین الملل و از اعضای بنیانگذار حزب سوسیالیست های اروپایی
(PES) بود. اعضای آن در پارلمان اروپا از سال ۱۹۷۹ در گروه سوسیالیست ها عضویت داشتند. در سال ۱۹۹۴، با افزایش محافظه کاری در میان احزاب سوسیال دموکرات، حزب سوسیالیست سوسیالیست از پارلمان اروپا اخراج شد. زوال و بازسازی. حزب سوسیالیست ایتالیا (PSDI) درگیر رسوایی های فساد مالی معروف به "مانی پولیته" شد و تقریباً از صحنه سیاسی ناپدید شد. انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۴ منجر به سقوط تقریباً یک شبه احزاب ائتلاف "پنج حزبی" و ظهور حزب فورزا ایتالیا به رهبری سیلویو برلوسکونی شد که بسیاری از رأی دهندگان PSDI را جذب کرد. در ژانویه ۱۹۹۵، جیان فرانکو شیتروما به عنوان دبیر ملی حزب انتخاب شد و جایگزین انریکو فری شد که می خواست به قطب آزادی های میانه رو بپیوندد. پیروان فری حزب را ترک کردند و سوسیال دموکراسی لیبرال اروپایی را تأسیس کردند و به مرکز دموکراتیک مسیحی (CCD) میانه رو پیوستند. در سال ۱۹۹۸، این حزب، به رهبری شیتروما، سرانجام با سوسیالیست های ایتالیا، یکی از احزاب جانشین حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، ادغام شد تا سوسیالیست های دموکراتیک ایتالیا را تشکیل دهد. تا آن زمان، اکثر اعضا و رأی دهندگان این حزب به احزاب دیگر پیوس
ته بودند: فورزا ایتالیا (به نام کارلو ویزینی، رهبر حزب در سال های ۱۹۹۲–۱۹۹۳)، CDC (به نام فری، رهبر حزب در سال های ۱۹۹۳–۱۹۹۵) و دموکرات ها (به نام فرانکو برونو). این حزب در سال ۲۰۰۴ با همان نام، حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا، به عنوان ادامه حزب ساراگات، دوباره تأسیس شد، به طوری که PSDI جدید کنگره های خود را در تداوم کامل با PSDI فقید شماره گذاری می کند. پشتیبانی مردمی. حزب سوسیالیست کارگران ایتالیا (PSDI) بهترین نتیجه خود را در اولین حضورش در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۴۸ به دست آورد، زمانی که ۷٫۱٪ آرا را به دست آورد. در آن زمان، این حزب در ربودن بسیاری از آرا از حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) موفق بود، حزبی که به دلیل انشعاب و همچنین اتحاد با حزب کمونیست ایتالیا (PCI) در جبهه دموکراتیک مردمی آسیب دیده بود. PSDI کانون های اصلی خود را در شمال ایتالیا یافت: ۱۲٫۹٪ در استان تورین، ۱۱٫۹٪ در کونئو، ۱۰٫۶٪ در میلان، ۱۳٫۹٪ در سوندریو، ۱۲٫۶٪ در ترویزو، ۱۵٫۹٪ در بلونو و ۱۴٫۹٪ در اودینه. از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۵۳، حمایت از حزب حدود ۴ تا ۵ درصد بود، به استثنای انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۶۳ که ۶٫۱ درصد
آرا را به دست آورد. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۲، آخرین انتخابات قبل از "تانژانتوپولی"، حزب سوسیالیست ایتالیا ۲٫۷ درصد آرا را به دست آورد. این حزب برای دهه ها پایگاه های خود را در شمال غربی و شمال شرقی حفظ کرد؛ از دهه ۱۹۶۰، شروع به کسب حمایت در جنوب ایتالیا کرد. تا انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۸۷، پایگاه های این حزب به سمت جنوب، به ویژه آپولیا، کامپانیا، باسیلیکاتا، کالابریا و سیسیل، منتقل شده بود، مشابه آنچه سایر احزاب "پنج حزبی" (DC, PSI, PRI و PLI) نیز تجربه می کردند. این امر تا حدودی به دلیل رشد احزاب منطقه ای در شمال بود که از سال ۱۹۹۱ در حزب لیگ شمالی متحد شدند. پس از "تانژانتوپولی"، "مانی پولیت" و بحران سیاسی پس از آن، حزب سوسیالیست سوسیالیست تقریباً از نظر انتخاباتی ناپدید شد. نتایج انتخابات مجلس نمایندگان (PSDI) به طور کلی و انتخابات پارلمان اروپا از سال ۱۹۴۸ در نمودار بالا نشان داده شده است.
خاندان اسفورزا () یا خاندان اسفورتسا خاندانی حاکم در رنسانس ایتالیا بود که در دوک نشین میلان مستقر بودند. حکومت سفورتزا با تصاحب دوک نشین میلان توسط این خانواده پس از انقراض خاندان ویسکونتی در اواسط قرن پانزدهم آغاز شد و با مرگ آخرین عضو شاخه اصلی خانواده، فرانچسکو دوم سفورتزا، در سال ۱۵۳۵ پایان یافت. ثروت این خانواده توسط آوتدولو، که شهرستان کوتیگینوولا را از آنتی پاپ ژان بیست و سوم به عنوان پاداش خدمات نظامی اش، چندین تیول در پولیا را از ملکه جووانا دوم ناپل و به لطف اولین ازدواج فرانچسکو با پولیسنا روفو، تیول های بیشتری در کالابریا دریافت کرده بود، بنا نهاده شد. خود فرانچسکو بود که پس از مرگ فیلیپو ماریا ویسکونتی در سال ۱۴۵۰ در جنگ جانشینی پیروز شد و هنگامی که در روز بشارت به همراه همسر سومش، بیانکا ماریا ویسکونتی، دختر مشروع فیلیپو، وارد شهر شد، دوک جدید میلان شد. اسفورزاهای میلانی نقش فعالی در وقایع رنسانس ایتالیا داشتند، از هنرمندان حمایت می کردند و با صلح لودی (۱۴۵۴)، خود را به صلحی تقریباً چهل ساله در ایتالیا متعهد کردند. با این حال، ترور گالئاتزو ماریا اسفورتزا در سال ۱۴۷۶، ثبات این دوک نشین را تضعیف
کرد و به برادرش لودوویکو ایل مورو اجازه داد تا به تدریج قدرت دوک نشینی را غصب کند و سرانجام پس از مرگ مشکوک برادرزاده اش در سال ۱۴۹۴، آن را به دست گرفت. مشروعیت رسمی این دوک نشین تنها در سال ۱۴۹۴ توسط لودوویکو ایل مورو به لطف ماکسیمیلیان اول هابسبورگ، امپراتور مقدس روم، به دست آمد و توسط لویی دوازدهم و خانواده اورلئان به رسمیت شناخته نشد، که در نتیجه منجر به حمله فرانسه به میلان در سال ۱۴۹۹ و فرار بعدی لودوویکو ایل مورو شد. ماکیاولی در کتاب شهریار به فرانچسکو اسفورتزا به عنوان یک شاهزاده نیمه مشروع و اکتسابی اشاره می کند. جاه طلبی لودوویکو ایل مورو، همراه با بی تجربگی دیپلماتیک، در جنگ چارلز هشتم فرانسه در سال ۱۴۹۴ نقش داشت و اختلافاتی را برانگیخت که باعث جنگ های ایتالیا بین پادشاهی فرانسه و امپراتوری مقدس روم شد و علیه خانواده اسفورتزا شد، که چندین بار از دوک نشین (که پادشاهان فرانسه به دلیل تبارشان از والنتینا ویسکونتی ادعا می کردند) محروم شده بودند، که پس از مرگ آخرین نواده، فرانچسکو دوم، طبق کنگره بولونیا، به قلمرو امپراتور چارلز پنجم ملحق شد. تاریخچه. فرانچسکو سفورزا یکم، پسر اول موزیو اتندولو اسفورزا،
در سال ۱۴۴۱ با بیانکا ماریا ویسکونتی (۱۴۲۵–۱۴۶۸) ازدواج کرد. او دختر و تنها وارث آخرین دوک میلان، فیلیپو ماریا ویسکونتی بود. بدین ترتیب او عنوان دوک میلان (۱۴۵۰–۱۴۶۶) را به دست آورد، به مدت ۱۶ سال بر میلان حکومت کرد و سفورتزاها را وارثان خاندان ویسکونتی قرار داد. این خانواده همچنین اربابی پزارو را در اختیار داشتند، که از پسر دوم موزیو آندتولو، الساندرو اسفورزا (۱۴۰۹–۱۴۷۳) شروع شد. خاندان اسفورزا پس از مرگ کوستانزو دوم اسفورزا، تا سال ۱۵۱۲، پزارو را در اختیار داشتند. پسر سوم موزیو، بوسیو (۱۴۱۱–۱۴۷۶)، شاخه سانتا فیورا را تأسیس کرد که عنوان کنت کوتینولا را داشت. اسفورزا تا سال ۱۶۲۴ بر شهرستان کوچک سانتا فیورا در جنوب توسکانی حکومت می کرد. اعضای این خانواده همچنین مناصب مهم کلیسایی و سیاسی را در ایالات پاپی داشتند و در سال ۱۶۷۴ به رم نقل مکان کردند و نام اسفورزا چزارینی را برای خود برگزیدند. خاندان سفورتزا از طریق ازدواج ترتیب داده شده (۱۴۹۳–۱۴۹۷) بین لوکرتسیا سفورتزا و جیووانی (پسر نامشروع کوستانزو اول پسارو) با خاندان سفورتزا متحد شدند. این اتحاد شکست خورد، زیرا خانواده سفورتزا پس از آنکه دیگر نیازی به خانواده
سفورتزا نبود، این ازدواج را لغو کردند. در سال ۱۴۹۹، در جریان جنگ های ایتالیا، ارتش لویی دوازدهم فرانسه، میلان را از لودوویکو سفورتزا (معروف به لودوویکو ایل مورو، که به خاطر به خدمت گرفتن لئوناردو داوینچی مشهور بود) گرفت. پس از آنکه نیروهای امپراتوری آلمان، فرانسوی ها را بیرون راندند، ماکسیمیلیان سفورتزا، پسر لودوویکو، دوک میلان (۱۵۱۲–۱۵۱۵) شد تا اینکه فرانسوی ها تحت فرمان فرانسیس اول فرانسه بازگشتند و او را زندانی کردند. در سال ۱۵۲۱، شارل پنجم فرانسوی ها را بیرون راند و پسر کوچکتر لودوویکو، فرانچسکو دوم سفورتزا، را به دوک نشین بازگرداند. فرانچسکو تا زمان مرگش در سال ۱۵۳۵ حاکم میلان باقی ماند و از آنجایی که فرزندی نداشت، دوک نشین به امپراتور بازگشت که در سال ۱۵۴۰ آن را به پسرش فیلیپ دوم واگذار کرد و بدین ترتیب دوره حکومت اسپانیا در میلان آغاز شد. ریشه ها. نام خانوادگی از لقب بنیانگذار آن، موتزیو آنتِدولو (کوتینولا، ۱۳۶۹ - پسکارا، ۱۴۲۴)، یک کاپیتان مزدور اهل رومانیا در خدمت پادشاهان آنژوین ناپل، که به دلیل دلاوری اش اسفورتزا (قوی) نامیده می شد، گرفته شده است. ظهور دوک میلان. اولین دوک میلان، پسر ارشد موزیو آندت
ولو، فرانچسکو (۱۴۰۱–۱۴۶۶) بود که از طریق ازدواج با بیانکا ماریا ویسکونتی، آخرین وارث دوک فیلیپو ماریا ویسکونتی که در سال ۱۴۴۷ درگذشت، عنوان دوک را به دست آورد. از این ازدواج، شاخه اصلی خانواده سرچشمه گرفت. جانشین فرانچسکو اول، گالئاتزو ماریا (۱۴۴۴–۱۴۷۶)، دوک از سال ۱۴۶۶ تا زمان مرگش بود که با بونا ساووی ازدواج کرد. از جمله دختران نامشروع او، کاترینا اسفورتزا بود که با جیرولامو ریاریو ازدواج کرد و بانوی فورلی و ایمولا شد و بعداً مادر جووانی داله باند نره شد. جانشین گالئاتزو ماریا، پسرش جیان گالئاتزو (۱۴۶۹–۱۴۹۴) بود که با ایزابلا آراگون ازدواج کرد. به دلیل ضعف و بی کفایتی، جیان گالئاتزو عملاً هرگز مستقیماً حکومت نکرد و نیابت سلطنت دوک نشین از ابتدا در دست عمویش لودوویکو اسفورتزا، معروف به «ایل مورو» بود که تنها پس از مرگ برادرزاده اش عنوان دوک را به خود اختصاص داد. لودوویکو ایل مورو با بئاتریس دِسته ازدواج کرد. اعتبار خانواده میلانی در این دوره با ازدواج بیانکا ماریا، خواهر جیان گالئاتزو، با امپراتور ماکسیمیلیان اول هابسبورگ مشهود است. لودوویکو ایل مورو تا سال ۱۵۰۰ بر دوک نشین میلان حکومت کرد، تا اینکه سرانجام
توسط فرانسوی ها شکست خورد و به اسارت گرفته شد. پس از آنکه فرانسوی ها توسط ارتش مزدور سوئیسی امپراتوری بیرون رانده شدند (۱۵۱۲)، دوک نشین میلان برای چند سال به پسران لودوویکو ایل مورو، ماکسیمیلیان (۱۴۹۳–۱۵۳۰) و فرانسیس دوم (۱۴۹۵–۱۵۳۵)، که با کریستینا دانمارکی، خواهرزاده امپراتور چارلز پنجم، ازدواج کرده بودند، بازگشت. این دو که درگیر جنگ های بین فرانسه و امپراتوری بودند، به طور متناوب و تحت حمایت هابسبورگ ها حکومت می کردند، که پس از مرگ فرانسیس دوم در ویگِوانو، که بدون وارث درگذشت، دوک نشین به آنها رسید. از جیووانی پائولو (۱۴۹۷–۱۵۳۵)، پسر طبیعی لودوویکو ایل مورو و لوکرتسیا کریولی، شاخه مارکیزهای کاراواجو، که در سال ۱۷۱۷ منقرض شدند، منشعب شد. از اسفورزا سکوندو، پسر طبیعی فرانسیس اول، شاخه کنت های بورگونوو وال تیدون، که در سال ۱۶۷۹ منقرض شدند، منشعب شد. از جاکوپتو، پسر نامشروع اسفورزا سکوندو، شاخه کنت های کاستل سن جیووانی منشعب شد که تا قرن بیستم ادامه داشت و وزیر کارلو اسفورزا به آن تعلق داشت. شاخه بورگونوو. این خاندان که در سال ۱۴۵۱ توسط اسفورزا سکوندو اسفورزا ویسکونتی (متولد ۱۴۳۳ و درگذشته ۱۴۹۲/۹۳)، پسر نامشروع
فرانچسکو اول اسفورزا، که به نوبه خود پسر نامشروع جیاکومو، معروف به موتزیو آندتولو، ملقب به اسفورزا، کنت کوتینولا بود، تأسیس شد، در سال ۱۶۸۰ با سلطنت الکساندر سوم منقرض شد و آنها نام خانوادگی اسفورزا ویسکونتی را برای خود برگزیدند. این شاخه، نسل ثانویه اسفورزا قلعه سن جیووانی را ایجاد کرد. شاخه کاراواجو. مشتق شده از دوک میلان، لودوویکو ایل مورو. اولین مارکیز، جیامپائولو اول اسفورزا دی کاراواجو بود. این شاخه در سال ۱۷۹۶ با آخرین مارکیز، بیانکا ماریا سوم دوریا، از بین رفت. شاخه پزارو. پسر دوم موزیو آندتولو، الساندرو اسفورزا پزارو (۱۴۰۹–۱۴۷۳)، بنیانگذار شاخه پزارو بود، شهری که از سال ۱۴۴۵ تا ۱۵۰۰ میلادی، سینیوریا را در اختیار داشت. جیووانی اسفورزا به این شاخه تعلق داشت؛ او اولین شوهر لوکرزیا بورگیا بود و بعداً توسط برادرزن سابقش، چزاره بورگیا، از عنوان خود برکنار شد. شاخه سانتا فیورا. بنیانگذار شاخه سانتا فیورا، بوسیو (۱۴۱۱–۱۴۷۶)، پسر سوم موزیو آندتولو و آنتونیا سالیمبنی از سینا بود. بوسیو با سیسیلیا آلدوبراندسچی، آخرین وارث کنت های سانتا فیورا آلدوبراندسچی، ازدواج کرد. این شاخه از خانواده اسفورزا در قرن شانزدهم
به اوج خود رسید، به لطف زیرکی دیپلماتیک و اتحادهایی که کنت اول، گیدو دوم، ایجاد کرد. او نه تنها با یکی از بستگان پل سوم فارنیز ازدواج کرده بود، بلکه موفق شد دو نفر از نوادگان خود را با دختر و خواهرزاده همان پاپ ازدواج دهد. به لطف این استراتژی ها، اعضای خانواده او از مشاغل کلیسایی و نظامی درخشانی برخوردار بودند. با این حال، در قرن هفدهم، به دلیل واگذاری و فروش بسیاری از املاک، یا سیاست های دوک بزرگ توسکانی، قدرت خانواده اسفورتزا رو به افول گذاشت. اسفورزا- سزارینی. در سال ۱۶۷۴، پس از ازدواج فدریکو اسفورزا دی سانتا فیورا، اولین شاهزاده جنزانو و لیویا سزارینی، آخرین وارث خانواده سزارینی ساولی پرتی، خانواده به رم نقل مکان کردند و نام خود را به اسفورزا سزارینی تغییر دادند. کاستلینی بالدیسرا. در حالی که خاندان اسفورزا در طول قرن گذشته (به طور مشخص) از بین رفته است، اما ارتباط نزدیکی با خانواده کاستلینی بالدیسرا دارد که تعدادی از کاخ ها و املاک آنها را به ارث برده اند.
رودخانه ماه (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی کانگ ته اوه و کیم سه جونگ است. این مجموعه از ۳۱ اکتبر ۲۰۲۵، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۱:۵۰ (کی اس تی) از ام بی سی پخش خواهد شد. خلاصه داستان. این درام تاریخی دربارهٔ جابه جایی روح میان ولیعهدی است که لبخندش را از دست داده و زنی شکارچی جایزه بگیر که حافظه اش را از دست داده است. تولید. این مجموعه به کارگردانی لی دونگ هیون ساخته شده که پیش تر آثاری چون "جهنم تلخ و شیرین" (۲۰۲۴) را در کارنامه دارد و توسط چو سونگ هی نوشته شده که نویسندهٔ "فراتر از دوستی" (۲۰۲۰) است. تولید این مجموعه بر عهدهٔ های زیوم استودیو بوده است.
بازیگر اهل ژاپن است. او در شماری از فیلم های بلند، مجموعه های تلویزیونی و اجراهای صحنه ای حضور داشته است. همسر او بازیگر نانا ایکورا است. زندگی نامه. او در سال ۲۰۰۷ با بازی در فیلم ها نخستین تجربهٔ بازیگری خود را به دست آورد. در سال ۲۰۰۹ نخستین نقش اصلی اش را در فیلم "گینیرو نو آمه" ایفا کرد. در سال ۲۰۱۲ در مجموعه تلویزیونی "شبدر" نقش آفرینی داشت. کاکو در آسادورا "هاناکو و آن" که در نیمهٔ نخست سال ۲۰۱۴ پخش شد، نقش «کیچیتارو آندو» برادر هاناکو را بازی کرد. سپس در مجموعه تلویزیونی تایگا با عنوان "هانا مویو" در سال ۲۰۱۵ در نقش سوجی اوکیتا از گروه شینسنگومی ظاهر شد. در آوریل ۲۰۱۵، او به عنوان سفیر حسن نیت گردشگری کالدونیای جدید منصوب شد. حرفهٔ کاکو از سال ۲۰۱۸ به بعد شتاب بیشتری گرفت؛ او در چندین مجموعه تلویزیونی در نقش های اصلی انتخاب شد و همین موفقیت ها سبب شد در سال ۲۰۱۹ جایزهٔ مرد سال جی کیو ژاپن در بخش «بازیگر نوظهور» را دریافت کند. زندگی شخصی. در ۷ اوت ۲۰۱۶ اعلام کرد که با نانا ایکورا، هم بازی او مجموعهٔ تلویزیونی "شهادت اِن"، ازدواج کرده است. آن ها دو فرزند دارند.
جیووانی پوپولانو (؛ ۲۱ اکتبر ۱۴۶۷ – ) یک نجیب زاده ایتالیایی از خاندان مدیچی فلورانس بود. او پسر پیرفرانچسکو دی لورنزو د مدیچی بود و بنابراین عضوی از شاخه فرعی خانواده بود. زندگی نامه. جیووانی در ۲۱ اکتبر ۱۴۶۷ در فلورانس متولد شد. پس از مرگ پدرش (۱۴۷۶)، او و برادر بزرگترش لورنزو (ایل پوپولانو) تحت سرپرستی پسرعموهایشان جولیانو و لورنزو (ایل مگنیفیکو) قرار گرفتند و توسط اومانیست هایی مانند مارسیلیو فیچینو و آنجلو پولیزیانو آموزش دیدند. آنها به مطالعات و کتاب های کلاسیک علاقه پیدا کردند و بعداً کتابخانه بزرگی از نسخه های خطی و نسخه های خطی ایجاد کردند. بعدها رابطه آنها با لورنزو ایل مگنیفیکو، عمدتاً به دلایل اقتصادی، رو به وخامت گذاشت (لورنزو به جای اینکه صرفاً میراث پوپولانوها را اداره کند، آن را برای خود نگه داشته بود). پس از مرگ لورنزو ایل مگنیفیکو، آنها از جمله مخالفان جانشین لورنزو، پیرو (ایل فاتوئو) بودند که آنها را در آوریل ۱۴۹۴ تبعید کرد. نوامبر بعد، لورنزو و جیووانی پس از حمله چارلز هشتم فرانسه به ایتالیا، به فلورانس بازگشتند، زیرا پیرو توسط یک انقلاب جمهوری خواه در شهر برکنار شده بود. حمایت آنها از جیر
ولامو ساوونارولا، لقب پوپولانو ("عادی"، "پلبی") را برای آنها به ارمغان آورد. او قرار بود با لوئیزا د مدیچی ازدواج کند، اما لوئیزا در سال ۱۴۸۸ در سن ۱۱ سالگی درگذشت. در سال ۱۴۹۷، جیووانی با کاترینا اسفورزا، بانوی فورلی و ایمولا، ازدواج کرد. آنها صاحب پسری شدند که لودوویکو را غسل تعمید داد. با این حال، پس از مرگ جیووانی، کاترینا نام نوزاد را جیووانی گذاشت. او به جیووانی دله باند نره معروف شد. جووانی ایل پوپولانو در ۱۴ سپتامبر ۱۴۹۸ در سانتا ماریا در باگنو، ایالات پاپ در سن ۳۰ سالگی درگذشت.
فورتسا ایتالیا (FI به معنای تحت اللفظی «به پیش ایتالیا» یا «بیایید ایتالیا» یا «بجنب ایتالیا») یک حزب سیاسی راست میانه لیبرال-محافظه کار در ایتالیا بود که گرایش های دموکرات مسیحی، لیبرال (به ویژه لیبرالیسم اقتصادی)، سوسیال دموکرات و پوپولیستی داشت. این حزب توسط سیلویو برلوسکونی، که چهار بار نخست وزیر ایتالیا بود، تأسیس شد. این حزب در دسامبر ۱۹۹۳ تأسیس شد و تنها چند ماه بعد، در مارس ۱۹۹۴، نخستین انتخابات عمومی خود را با موفقیت پشت سر گذاشت. از همان آغاز، این حزب به عنوان عضو اصلی ائتلاف هایی چون قطب آزادی ها، قطب حکومت خوب، قطب برای آزادی ها و خانه آزادی ها شناخته شد و نقش محوری در شکل دهی به جناح راست میانه در سیاست ایتالیا ایفا کرد. در طول دوران فعالیت خود، ویژگی بارز این حزب اتکای شدید به تصویر شخصی و کاریزمای رهبرش بود. بسیاری آن را «حزب شخصیتی» یا «حزب شخصی برلوسکونی» نامیده اند، چرا که ساختار سازمانی و جهت گیری ایدئولوژیک آن به شدت تحت تأثیر شخصیت رهبر قرار داشت. کمپین های رسانه ای، به ویژه از طریق تلویزیون، با مهارت بسیار طراحی و اجرا می شدند و نقش مهمی در جذب رأی دهندگان ایفا می کردند. جذابیت این حزب ب
رای رأی دهندگان بیش از آن که بر پایه برنامه ها یا اصول ایدئولوژیک باشد، بر اساس شخصیت برلوسکونی شکل گرفته بود. این وابستگی شدید به یک فرد، ساختار حزبی را به مدلی منحصر به فرد تبدیل کرد که در آن رهبری نه تنها هدایت گر سیاسی بلکه نماد اصلی هویت حزبی بود—مدلی که در فضای سیاسی ایتالیا هم تحسین برانگیز و هم بحث برانگیز تلقی می شد. در نوامبر ۲۰۰۸، شورای ملی حزب، به ریاست آلفردو بیوندی، رأی به ادغام حزب فورزا ایتالیا در ساختار جدیدی به نام «مردم آزادی» داد—تشکیلات سیاسی تازه ای که توسط سیلویو برلوسکونی طراحی شده بود و تأسیس رسمی آن در مارس ۲۰۰۹ صورت گرفت. این ادغام، بخشی از تلاش برلوسکونی برای یکپارچه سازی جناح های راست گرا و میانه رو در قالب یک حزب فراگیر بود که بتواند جایگاه مسلطی در سیاست ملی ایتالیا به دست آورد. در سال ۲۰۱۳، برلوسکونی بار دیگر فورزا ایتالیا را به عنوان جانشین حقوقی حزب مردم آزادی بنیان گذاری کرد. این اقدام، بازگشت به برند سیاسی اولیه او بود—برندی که با نام و چهره اش گره خورده بود و همچنان نقش محوری در جذب رأی دهندگان ایفا می کرد. فورتسا ایتالیا در قالب جدید خود، تلاش کرد ضمن حفظ میراث گذشته، خود
را با تحولات سیاسی و اجتماعی جدید تطبیق دهد و جایگاه خود را در چشم انداز متغیر سیاست ایتالیا تثبیت کند. تاریخچه. بنیاد (۱۹۹۳–۱۹۹۴). فورزا ایتالیا در سال ۱۹۹۳ توسط سیلویو برلوسکونی، تاجر موفق و مالک چهار ایستگاه تلویزیونی خصوصی اصلی در ایتالیا، به همراه آنتونیو مارتینو تشکیل شد. آنتونیو تاجانی، مارچلو دل اوتری، چزاره پرویتی و جولیانو اوربانی. ایتالیا در اوایل دهه ۱۹۹۰ با مجموعه ای از رسوایی های گسترده فساد مواجه شد که با عنوان «تانجنتوپولی» شناخته می شوند. این رسوایی ها، که به معنای «شهر رشوه» است، ساختار سیاسی کشور را به شدت متزلزل کرد و به تحقیقات قضایی گسترده ای انجامید که با نام «دستان پاک» شناخته شد. این تحقیقات توسط دادستان ها و پلیس قضایی آغاز شد و به افشای شبکه های پیچیده ای از فساد مالی، رشوه خواری و سوءاستفاده از قدرت در میان سیاستمداران، مدیران دولتی و صاحبان صنایع انجامید. در پی این بحران، پنج حزب اصلی که از سال ۱۹۴۷ بر ایتالیا حکومت کرده بودند—حزب دموکرات مسیحی، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب دموکرات سوسیالیست، حزب لیبرال و حزب جمهوری خواه—عملاً از صحنه سیاسی حذف شدند. این احزاب پیش تر از سال ۱۹۸۳ تا
۱۹۹۱ در قالب ائتلافی پنج گانه با نام «پنتاپارتیتو» حکومت کرده بودند و سپس از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ بدون حضور حزب جمهوری خواه به اداره کشور ادامه دادند. اما با افشای فسادهای گسترده، اعتماد عمومی به این احزاب به شدت کاهش یافت و ساختار سیاسی موسوم به «جمهوری اول» فروپاشید. این فروپاشی، نه تنها پایان یک دوره تاریخی در سیاست ایتالیا بود، بلکه آغازگر تحولاتی عمیق در نظام حزبی، ظهور چهره های جدید، و بازتعریف رابطه میان شهروندان و نهادهای قدرت شد—تحولاتی که زمینه ساز شکل گیری جمهوری دوم و ورود بازیگران تازه ای مانند سیلویو برلوسکونی به عرصه سیاست گردید. هدف فورزا ایتالیا جذب رأی دهندگان میانه رو بود که «سردرگم، یتیمان سیاسی و کسانی که در معرض خطر عدم نمایندگی بودند» (همان طور که برلوسکونی آنها را توصیف می کرد)، به ویژه اگر حزب دموکرات چپ (وارثان مستقیم حزب کمونیست ایتالیا) می توانست در انتخابات بعدی پیروز شود و برای اولین بار از سال ۱۹۴۷ وارد دولت شود. تشکیل حزب فورزا ایتالیا با حمایت مالی، انسانی و لجستیکی شرکت فین این وست متعلق به سیلویو برلوسکونی صورت گرفت. مدیران منطقه ای شاخه تبلیغاتی این شرکت، پابلیتالیا ۸۰ که تحت مدیر
یت مارچلو دل اوتری بود، مسئولیت انتخاب نامزدهای حزب را بر عهده داشتند. شبکه بازاریابی شرکت نیز مرکز پژوهش افکار دیاکرون را تأمین نیروی انسانی کرد تا ظرفیت بازار سیاسی حزب جدید را بررسی کند. واسطه های مالی زیرمجموعه فین این وست، یعنی برنامه ایتالیا، نیز راه اندازی باشگاه های فورتسا ایتالیا را تشویق و تسهیل کردند. کمپین های انتخاباتی این حزب به شدت به ایستگاه های تلویزیونی و منابع روابط عمومی فین این وست وابسته بود. همین وابستگی موجب شد که فورزا ایتالیا با عنوان هایی چون «مجازی»، «پلاستیکی» یا «حزب شرکتی» شناخته شود. در مطالعه ای که در سال ۲۰۰۱ توسط دانشمند علوم سیاسی، امانوئلا پولی، منتشر شد، فورزا ایتالیا به عنوان «تنها یک تنوع بخشی فین این وست در بازار سیاسی» توصیف شد. مورد فورزا ایتالیا بی سابقه بود، چرا که پیش از آن هیچ حزب سیاسی بزرگی توسط یک شرکت تجاری راه اندازی نشده بود. این حزب تنها به تدریج به یک سازمان با عضویت گسترده تبدیل شد و چهار سال طول کشید تا نخستین کنگره حزبی برگزار شود. برای گسترش نمایندگی خود در مناطق مختلف، فورتسا ایتالیا اغلب سیاستمداران باسابقه احزاب قدیمی، به ویژه حزب دموکرات مسیحی و ح
زب سوسیالیست ایتالیا را جذب می کرد—افرادی که با خود شبکه های محلی و پایگاه های رأی را به حزب جدید منتقل می کردند. این روند، ترکیبی از نوآوری رسانه ای و بهره برداری از ساختارهای سنتی قدرت بود که فورتسا ایتالیا را به یکی از پدیده های منحصربه فرد سیاست معاصر ایتالیا تبدیل کرد. برنامه سیاسی حزب «فورتسا ایتالیا» به شدت تحت تأثیر مانیفست «در جستجوی دولت خوب» بود که در اواخر سال ۱۹۹۳ توسط جولیانو اوربانی، استاد علوم سیاسی در دانشگاه خصوصی بوکونی میلان و همکار گاه به گاه فینینوست، نوشته شد. این مانیفست فساد، تسلط احزاب سیاسی و بقایای کمونیسم را به عنوان بیماری های ایتالیا محکوم می کرد، در حالی که از اقتصاد بازار، تأکید بر جامعه مدنی و سیاست های کارآمدتر به عنوان راه حل ها حمایت می کرد. در عرض چند ماه، فورتسا ایتالیا به یکی از احزاب پیشرو ایتالیا تبدیل شد و از طریق یک استراتژی دقیق ارتباطی و کسب کرسی های انتخاباتی که توسط کانال های تلویزیونی مدیاست پخش می شد، به اجماع بزرگی دست یافت. دوره کوتاهی در قدرت (۱۹۹۴–۱۹۹۵). چند ماه پس از تأسیس، فورزا ایتالیا پس از انتخابات عمومی ۱۹۹۴ به عنوان رئیس یک ائتلاف سیاسی به نام «قطب
آزادی ها / قطب حکومت خوب» متشکل از حزب لیگ نورد، اتحاد ملی، مرکز دموکرات مسیحی و اتحادیه مرکز، به قدرت ملی رسید. سیلویو برلوسکونی در ماه مه ۱۹۹۴ به عنوان نخست وزیر ایتالیا در دولتی سوگند یاد کرد که مهم ترین پست های کابینه در اختیار اعضای دیگر حزب فورزا ایتالیا بود: آنتونیو مارتینو وزیر امور خارجه، چزاره پرویتی وزیر دفاع، آلفردو بیوندی وزیر دادگستری و جولیو ترمونتی (که در آن زمان عضو مستقل پارلمان بود) وزیر دارایی. در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۱۹۹۴ که در ماه ژوئن برگزار شد، حزب فورزا ایتالیا با کسب ۳۰٫۶٪ آرا و انتخاب ۲۷ نماینده پارلمان اروپا، در سطح ملی در جایگاه اول قرار گرفت. این حزب به هیچ گروه موجود در پارلمان اروپا نپیوست و در عوض گروه جدید فورتسا اروپا را تشکیل داد که کاملاً از نمایندگان پارلمان اروپا از حزب فورتسا ایتالیا تشکیل شده بود. نخستین دولت تحت رهبری برلوسکونی عمر کوتاهی داشت و در دسامبر همان سال سقوط کرد، زمانی که حزب لیگ شمال از ائتلاف خارج شد. این جدایی در پی اختلافات بر سر اصلاحات مربوط به نظام بازنشستگی و صدور نخستین اطلاعیه قضایی برای برلوسکونی توسط دادستان های شهر میلان رخ داد. پس از
این تحولات، برلوسکونی از مقام نخست وزیری کنار رفت و لمبرتو دینی، سیاستمداری مستقل که پیش تر وزیر خزانه داری دولت بود، جایگزین او شد. در دولت جدید، هیچ یک از اعضای حزب فورزا ایتالیا حضور نداشتند و رهبر حزب به جایگاه اپوزیسیون منتقل شد. با این حال، فورتسا ایتالیا در انتخابات منطقه ای سال ۱۹۹۵ موفقیت های چشم گیری به دست آورد، هم در شمال کشور با پیروزی در مناطق پیمونت، لومباردی و ونتو، و هم در جنوب با کسب اکثریت در نواحی کامپانیا، آپولیا و کالابریا. این نتایج نشان داد که علی رغم شکست در سطح ملی، حزب توانسته بود پایگاه مردمی خود را در مناطق مختلف حفظ کند و حتی گسترش دهد. این دستاوردها نقش مهمی در تثبیت جایگاه فورتسا ایتالیا در چشم انداز سیاسی جمهوری دوم ایفا کردند. پنج سال مخالفت (۱۹۹۶–۲۰۰۱). در سال ۱۹۹۶، ائتلاف «قطب برای آزادی ها» به رهبری فورتسا ایتالیا، انتخابات عمومی آن سال را باخت و چیزی را آغاز کرد که برلوسکونی آن را «عبور از بیابان» می نامید، چیزی که می توانست برای چنین حزب جوان و بدون ساختار، کشنده باشد. بین سال های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸، این حزب تحت رهبری کلودیو اسکاجولا، یک دموکرات مسیحی سابق که از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰
۰۱ به عنوان هماهنگ کننده ملی فورتسا ایتالیا خدمت می کرد، شروع به تقویت سازمان خود کرد. در دسامبر ۱۹۹۹، فورزا ایتالیا عضویت کامل در حزب مردم اروپا را به دست آورد، که آنتونیو تاجانی، رهبر حزب فورزا ایتالیا در پارلمان اروپا، معاون رئیس جمهور شد. در همان سال، این حزب در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۱۹۹۹ امتیاز خوبی (۲۵٫۲٪ آرا) کسب کرد. در انتخابات منطقه ای ایتالیا در سال ۲۰۰۰، حزب «قطب آزادی ها»، با حمایت «لگا نورد»، در هشت منطقه از پانزده منطقه (همه مناطق پرجمعیت، به جز کامپانیا) پیروز شد، در حالی که سه عضو «فورزا ایتالیا» به عنوان رئیس منطقه در پیدمونت (انزو گیگو)، لومباردی (روبرتو فورمیگونی) و ونتو (جیانکارلو گالان) دوباره انتخاب شدند، و سه نفر دیگر برای اولین بار در لیگوریا (ساندرو بیاسوتی)، آپولیا (رافائله فیتو) و کالابریا (جوزپه کیاراوالوتی) انتخاب شدند. این حزب در انتخابات عمومی سال ۲۰۰۱ با کسب ۲۹٫۴٪ آرا به همراه حزب کوچک جمهوری خواه ایتالیا به رهبری جورجیو لا مالفا، در ائتلافی جدید به نام «خانه آزادی ها» (CdL) که عمدتاً از اتحاد ملی، لیگ نورد، مرکز دموکرات مسیحی و دموکرات های مسیحی متحد تشکیل شده بود (دو