Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا عرض سی تا سی و پنج فوت (نه تا ده و نیم متری) می توانند فضایی مناسب بازی عمومی کودکان، کاشت درختان جهت ایجاد سایه، سیرکولاسیون رهگذران، زندگی عمومی بزرگسالان و حتی توقف بیجا و وقت گذرانی ایجاد کند. او اذعان دارد که چنین پیاده رویی در زمانهٔ اتومبیل ها نعمتی است که در دسترس همه محله ها نیست، ولی می توان پیاده روهای بیست فوتی (شش متری) ایجاد کرد که می تواند فضایی برای بازی کودکان (به جز طناب بازی) بسازد و حتی اگر پیاده رو عرض کمتری داشته باشد اگر موقعیت آن در دسترس و خیابان ها جذاب باشند می تواند جایی مناسب برای حضور و رشد کودکان باشد. نقش پارک ها. نظریه های رایج شهرسازی پارک ها را نعمتی می دانند که به «ساکنان محروم شهری اعطا شده است.» جیکوبز از خواننده می خواهد که این نظریه را به چالش بکشند و پارک ها را «مکان هایی محروم بدانند که به نعمت زندگی و حضوری که از سوی شهروندان به آن ها اعطا می شود نیاز دارند.» هماننده پیاده روها، پارک های سرزنده و موفق پارک هایی هستند که «به خاطر غنای کاربردهای فیزیکی در مجاورت آن ها، کاربران آن و همچنین زمان استفاده این کاربران از پارک در طول روز غنا می یابد.» جیکوبز از چهار اصل در
طراحی پارک های خوب یاد می کند: پیچیدگی (غنای کاربردها و کاربران)، مرکزیت (محل تقاطع یا محل مکث یا اوج در پارک)، دسترسی به نور آفتاب، و محاط بودن (حضور ساختمان و غنای محیط مجاور پارک) قانون بنیادی پیاده راه های محلات در مورد پارک ها نیز صدق می کند: «سرزندگی و غنای تجربه ها باعث افزایش سرزندگی می شود و ملال و مردگی از زندگی فضا می کاهد.» جیکوبز اذعان دارد که پارکی با طراحی خوب در نقطه مرکزی یک محله می تواند نقطهٔ قوت مهمی باشد، ولی به این دلیل که تعداد زیادی از پروژه های شهری هستند که به خاطر کمبود بودجه ناتمام می مانند، خرج کردن بودجهٔ شهری و کاربری های زمین برای ساخت پارک و زمین بازی و معمولاً در مقیاس های بزرگ تر از نیاز و در مکان هایی که در مسیر دائم استفاده ساکنان منطقه نیست منجر به ایجاد فضاهایی خسته کننده و ناراحت می شود که به کار بهبود وضع زندگی کاربران نمی آید. محله های شهری. جیکوبز از نظریات معاصر شهرسازی در مورد این امر که برداشتشان از محله های شهری واحدهایی مدولار و مستقل با جمعیت حدود ۷۰۰۰ نفر (جمعیت کافی برای پر کردن یک مدرسه ابتدایی و پشتیبانی از یک بازارچه محلی و یک مرکز محله) انتقاد می کند. او
تأکید دارد که یکی از مختصات شهرهای بزرگ این است که ساکنان قابلیت جابجایی و تحرک دارند و بین مناطق بزرگ و کوچک و با شخصیت ها و کارکردها مختلف و غنی شهر سیالیت وجود دارد. از نظر جیکوبز باید محله های شهری را در سه سطح سازماندهی جغرافیایی و سیاسی تعریف کرد: سطح شهری، سطح منطقه ای، و سطح خیابانی. در این تعریف برای مثال شهر نیویورک خود یک محله در سطح شهری محسوب می شود و نهادهای حکمرانی مثل شهرداری و شورای شهر و بسیاری از نهادهای فرهنگی و اجتماعی مثل جوامع هنری یا اتحادیه های کارگری در این سطح به فعالیت می پردازند. هدف اصلی یک محله در سطح منطقه ای، به گفتهٔ جیکوبز، میانجی گری بین نیازهای محلات در سطح خیابانی و تسهیم منابع و تصمیم گیری های سیاسی در سطح شهری است. جیکوبز می گوید که به تخمین او حداکثر مقیاس محله یک منطقه ای کارا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت و ابعاد است ولی او ترجیح می دهد از تعریف کارکردی را در مورد محلات منطقه ای استفاده کند تا تعریفی فضایی. این تعریف کارکردی عبارت است از: «محله ای که آنقدر بزرگ باشد که بتواند در مقابل شهرداری و شورای شهر بایستد اما نه آنقدر بزرگ که محلات در سطح خیابانی نتوانند در آن توجهی به خو
د جلب کنند و تأثیرگذار باشند.» مرزهای این مناطق سیال و متداخل هستند اما گاه با موانع فیزیکی مثل بزرگراه ها یا عارضه های جغرافیایی تعریف می شوند. جیکوبز در نهایت کیفیت محله را تابع این امر می داند که چقدر این محله می تواند با ترکیب مساعی ساکنان، قدرت سیاسی، و پویایی مالی می تواند در مدیریت و محافظت از خود در گذر زمان موفق باشد. به نظر جیکوبز چهار امر در برنامه ریزی محله های مؤثر شهری نقش دارند: جیکوبز به طور خاص منتقد طرح های بازسازی شهری ای است که کل بافت محله را از بین می برند، برای مثال نمونه طرح بازسازی منطقه فیلمور در شهر سان فرانسیسکو که باعث شد جامعه ای رانده شده از شهروندان فقیر و جابجاشده به وجود بیاید. به باور او این سیاست ها جوامع و ساختارهای اقتصادی نوآور را نابود و فضاهایی مجزا و غیرطبیعی شهری ایجاد می کنند. (نگاه کنید به نامکان و واقعیت حاد) مولدهای غنای شهری. به جای طرح های بازسازی شهری مبتنی بر نظریات مرسوم شهرسازی، جیکوبز بر آن است که باید از «چهار مولد غنای شهری» استفاده کرد تا به «منابع کاربرد مؤثر اقتصادی» بینجامد. این چهار مولد عبارتند از: آرای زیباشناختی جیکوبز را می توان نقطه مقابل معمار
ی مدرن دانست، چرا که او طرفدار سرزندگی و شلوغی است و نه نظام و کارایی. او به کرات از محله گرینیچ ویلج در شهر نیویورک را به عنوان مثالی از جامعه سرزنده شهری نام می برد. زوال و نوزایی غنای شهری. به گفتهٔ جیکوبز، زوالِ خودکردهٔ غنای شهری در پی روی آوردن به کاربری های سودآورتر، و نشاندن آنها به جای کاربری های کوچک تر و کم سودتر در بافت شهری، از خطرهایی است که مناطق شهری موفق (یعنی مناطق شهری با غنای اقتصادی و اجتماعی بالا) را تهدید می کند. با موفقیت منطقهٔ شهری و شکل گیری غنا و پویایی اقتصادی و اجتماعی در آن، ارزش املاک و هزینه های فعالیت و زندگی در آن بافت افزایش می یابد و صرفهٔ مالی فعالیت کاربری های کوچکتر و کم سودتر در آن کاهش می یابد و این کاربری ها به تدریج از این مناطق حذف می شوند و جای آن ها را کاربری های سودآورتر می گیرد. این روند منجر به کاهش جذابیت و پویایی و ایجاد تکرر و یکنواختی در آن بافت شهری می شود. جیکوبز این پدیده را به فرآیندی بیولوژیک تشبیه می کند که در آن منطقهٔ شهری به «سلولی احمق» یا «نوعی سلول سرطانی شهری» تبدیل می شود. این فرایند زوال منجر می شود که شهرها نتوانند از موفقیتی که به واسطهٔ غ
نایشان به دست آورده اند بهره ببرند. برای مثال، اگر خیابانی به دلیل تعدد کتابفروشی هایش معروف شود، ممکن است با جایگزین شدن کاربری های کوچکتر و کم سودتر توانایی جذب ساکنان و ارائه خدمات به شهروندان در تمام ساعت روز را از دست بدهد و این امر به تدریج به شکست فعالیت های اقتصادی و کاهش غنا و جذابیت کلی خیابان منجر شود. به باور جیکوبز شهرهای آمریکایی سازوکاری برای جلوگیری از تجمع کاربری های سودآور و حذف کاربری های کم سودتر از یک منطقه ندارند. جیکوبز می گوید که برای حفظ غنای اقتصادی و اجتماعی مناطق شهری باید مقررات پهنه بندی به گونه ای وضع شوند که تنوع کاربری ها در مناطق حفظ شود، باید تلاش کرد تا ساختمان های عمومی و نیمه عمومی کاربری خود را حتی پس از ارزشمند شدن ملک حفظ کنند، و مناطق جذاب و پویا در نقاط مختلف شهری پراکنده باشد تا تقاضا برای آن ها یک منطقه را دستخوش تحول نسازد. یکی دیگر از پدیده های دیگری که جیکوبز در تأثیر فعال آن در زوال شهرها تأکید می کند، وجود مرزهای خالی و متروکه شهری هستند که از جمله آن ها می توان به بزرگراه ها و آزادراه های شهری، پارک های بزرگ و دیگر سازه های تک کاربری عظیم اشاره کرد که در تقاب
ل و گذار از فضاهای چندکاربری، پویا و سرزنده شهری قرار دارند. متروکه بودن این مناطق مرزی و عدم حضور ناظران خیابان در آن ها باعث ایجاد حس خطر و ناامنی و از بین رفتن جذابیت های بصری و کالبدی می شود و از غنای اجتماعی و اقتصادی این فضاها می کاهد. جیکوبز می گوید که بین مناطق شهری باید به جای مرزهای خالی و متروکه، درزهای خیاطی متخلخل و تراوش پذیری ایجاد کرد که این فضاها را به یکدیگر بدوزند. جیکوبز نگاه متداول نظریات شهرسازی به زاغه نشینی را رد می کند و می گوید که مناسب ترین راهکار زاغه زدایی، فرایند خودجوش و ارگانیکی است که در آن ساکنان زاغه خود به محل سکونتشان علاقه و حس تعلق عمیقی پیدا می کنند و می خواهند که در آن منطقه بمانند و وضعیت آن را بهبود ببخشند. او این فرایند را با دو راهکار اصلی شهرسازان در مواجهه با زاغه ها، یعنی جابجایی زاغه (انتقال ساکنان زاغه نشین به منطقه ای دیگر از شهر) و محاط کردن زاغه (ساخت سازه ها و پروژه های بزرگ شهری و دولتی در داخل یا نزدیکی زاغه) مقایسه می کند و می گوید که برای اینکه فرایند زاغه زدایی شروع شود به دو عامل نیاز است که یکی خیابان های سرزنده و ایمن است و دیگری باقی ماندن بخش بزر
گی از جمعیت زاغه در منطقه، چرا که اولویت اول خیلی از اشخاص این است که بتوانند مالی به دست بیاورند از زاغه به منطقه ای بهتر نقل مکان بکنند. علاوه بر این بسیاری از راهکارهای دولتی و شهرسازی برای بهبود وضعیت زاغه ها موجب جابجایی جمعیت زاغه می شود که این خود از موانع شروع فرایند زاغه زدایی است. جیکوبز عدم وجود منابع مالی کافی جهت نوسازی و فعالیت های اقتصادی در محل و وجود تبعیض های قشری، نژادی و قومی و … علیه زاغه نشینان را نیز از دیگر موانع موجود بر سر راه زاغه زدایی عنوان می کند. جیکوبز در ادامه منابع مالی را که جهت نوسازی در مناطق شهری به کار می رود به دو دستهٔ «پول های فاجعه آمیز»(مانند پروژه های دولتی بزرگ و سرمایه گذاری های حجیم و در مقیاس بالای بخش خصوصی) و «پول های تدریجی» (مثل وام های شخصی و پس اندازهای ساکنین) تقسیم می کند. به گفتهٔ جیکوبز پول های فاجعه آمیز غنای شهری منطقه را از بین می برند، باعث جابه جایی گسترده ساکنین منطقه و همچنین ایجاد بی نظمی در زندگی ایشان می شوند، و به ایجاد مرزهای خالی و متروکه می انجامند. از سوی دیگر پول های تدریجی سبب می شوند که بهبودهای کالبدی و شهری به صورت آهسته در منطقه ص
ورت گیرد، ساکنین را در جهت بهبود وضع خود توانمند می کند و باعث افزایش غنای شهری می شود. به گفتهٔ جیکوبز دولت ها و سرمایه گذاران عمده به پول های فاجعه آمیز علاقه بیشتری دارند، چرا که به آنها اجازه می دهد از قِبَل زوال غنای شهری سود ببرند. پیشنهادها و نیاز به استراتژی های متفاوت. جیکوبز می گوید که در بیشتر مسکن های یارانه ای (از جمله پروژه های ملی و دولتی مسکن و مسکن مقرون به صرفه) این مفروض وجود دارد که قشر کم درآمد نیاز به نوعی مسکن ویژه دارند، درحالی که که بین نیاز این افراد و افراد توانمند به مسکن تفاوتی وجود ندارد و تفاوت صرفاً در پول موجود ایشان جهت پرداخت هزینه مسکن است. پیشنهاد جیکوبز این است که دولت ها به جای روی آوردن به پروژه های عظیم و بزرگ مقیاس مسکن ملی (که به ایجاد گسیختگی در بافت شهری و جابجایی ساکنان می انجامد و ذاتاً با مسکن های موجود متفاوت است) هزینه این پروژه ها را صرف گارانتی کردن پرداخت مابه تفاوت اجاره به سازندگان و سرمایه گذاران بخش خصوصی بکنند و تنها محدودیتی که برای سازندگان خردمقیاس بخش خصوصی ایجاد می کنند این باشد که مقرر کنند مسکن های گارانتی شده صرفاً به ساکنان همان منطقه اجاره دا
ده شود و اینکه سازندگان در اجاره دادن به اقشار مختلف دست به تبعیض نزنند. جیکوبز بر آن است که با طرح های مسکن مقرون به صرفه موجود نباید به مثابهٔ شهرک هایی منزوی و مجزا از بافت شهری برخورد کرد، بلکه باید تلاش داشت تا آن ها را با بافت محیطشان پیوند زد و آشتی داد تا هم وضعیت خود پروژه بهبود یابد و هم وضعیت منطقهٔ شهری. او برای این منظور از راهکنش هایی چون ایجاد مغازه و ساختمان تجاری جهت کنش با بافت محیط در طبقات همکف این پروژه ها، در نظر گرفتن دستفروشان و فروشندگان غذای خیابانی در فضاهای مرزی طرح مسکن و بافت شهری، و گارانتی مابه تفاوت اجاره طرح ها جهت افزایش غنای قشری ساکنان یاد می کند. به گفتهٔ جیکوبز در برخی طرح های مسکن که جهت طبقات متوسط ایجاد شده اند، ساکنان نسبت به محیط شهری اطراف طرح حس خصومت و عداوت پیدا می کنند و تلاش در منزوی کردن مجتمع مسکونی نسبت به بافت شهری بیرون دارند و برای مواجهه با این حس باید با راهکاری تدریجی امنیت بافت بیرونی را افزایش داد و از حضور اقشار مختلف اجتماعی و اقتصادی در داخل مجتمع مطمئن شد. به باور جیکوبز، توسعهٔ استفاده از خودروها که اتفاقاً با ظهور نظریات ضدشهری و حومه محور در
شهرسازی همزمان شد، باعث گسیختگی خیابان ها و شکنندگی محله های شهری شده است. او این فرایند را «فرسایش شهر توسط خودروها» می نامد و می گوید که در نهایت مشکل اصلی تعداد زیاد خودروها به نسبت عابران پیاده است و نه نفس استفاده از خودروها (که به بهبود کیفیت زندگی انجامیده است)، و همچنین گسترش نیاز به پارکینگ که باعث گسیختگی بافت های شهری می شود. به گفتهٔ او باید برای مقابله با این فرایند فرسایشی، به فرآیندی که او آن را «سایش خودروها توسط شهر» نامیده است روی آورد که مشتمل است بر راهکنش هایی چون عریض تر کردن پیاده روها به نسبت معبر سواری، کوتاه تر کردن بلوک های شهری، افزایش تعداد و اولویت بندی خودروهای حمل ونقل عمومی مثل اتوبوس و خودروهای کار، و استفاده از بن بست برای محافظت محلات در برابر ترافیک ناخواسته. به گفتهٔ جیکوبز شهرها آثار هنری نیستند و مساعی معمارانه در جهت زیباسازی شهری که بدون درک نظم ساختاری شهرها صورت می گیرد به غنای زندگی شهری چیزی نمی افزاید. جیکوبز می گوید که به جای آن باید با ایجاد انقطاعات بصری در خیابان ها تصور «بی پایانی» را از بین برد، با ایجاد تضاد کاربری بین لندمارک ها و بافت اطراف آن ها، به آن
ها شخصیت داد، و از عناصر متحدساز و یکپارچه کننده (مثل ردیف درخت، طرح کفپوش پیاده رو یا سایبان های هم شکل) به برخی خیابان ها هویت مشخص بخشید. در زمینهٔ حکمرانی منطقه های شهری و برنامه ریزی شهری، جیکوبز جلسه های رسیدگی عمومی مرسوم در شهرهای آمریکایی را ناکافی می داند و می گوید که کارشناسان و مدیران شهری باید در دو زمینه خبرگی داشته باشند، یکی مباحث تخصصی و فنی مربوط به رشتهٔ خود و دیگری آشنایی با منطقهٔ شهری و مسائل و معضلات آن، و ازین رو ساختار سازمانی عمودی (که در آن ادارات تخصصی مدیریت تمام امور مربوط به رشتهٔ خود در کل سطح شهر را بر عهده دارند) پاسخگوی مسائل شهری نیست و از سوی دیگر کارایی برخی ادارات شهری (مثل پلیس یا آتش نشانی) در ساختار سازمانی افقی (که در آن ادارات محلی مدیریت تمام رشته ها در آن منطقه را بر عهده دارند) کاهش می یابد و ازین رو در مدیریت امور شهری باید ساختارهای سازمانی ترکیبی و منعطفی ایجاد کرد. به گفتهٔ جیکوبز حکمرانی مناطق شهری باید به گونه ای باشد که ساختاری برای ارتباط شهروندان با نهادهای دولتی و توان تاثیرگذاری و فشار ایشان را بر آن ها ایجاد کند و به این منظور باید حداکثر مساحت جغرافی
ایی هر منطقه شهری (که سرپرست یا شهردار خاص خود را داشته باشد) را تقریباً یک و نیم مایل مربع (حدود چهار کیلومتر مربع) در نظر گرفت، و جمعیت آن باید بین ۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر باشد. در نهایت جیکوبز بر آن است که رویکرد صحیح به مسائل شهری با شناخت صحیح از چیستی آن ها حاصل می شود. جیکوبز با نقل قول از مقالهٔ وارن ویور، که مسائل علمی را به سه دستهٔ «مسائل ساده» (مسائلی که دو متغیر اصلی مرتبط به هم دارند و می توان رفتارشان را با سنجش این متغیرها تشریح کرد، مثلاً قانون بویل)، «مسائل پیچیدهٔ بدون ساختار» (که شامل تعداد بسیار زیادی [مثلا میلیاردها] متغیر هستند و برای تشریح آن ها از روش های آماری و احتمالات استفاده می شود، مثل قوانین ترمودینامیک) و «مسائل پیچیدهٔ ساختارمند» (که شامل تعداد بسیار زیادی متغیر وابسته به هم هستند، مثل پزشکی و زیست شناسی) تقسیم می کند، می گوید که مسائل شهری از نوع «مسائل پیچیدهٔ ساختارمند» هستند و باید عوامل تأثیرگذار بر شهر را بی شمار و وابسته به هم دید. به گفتهٔ او مشکل بنیادی نظریات شهری معاصر مثل طرح باغ شهر ابنیزر هوارد این است که با شهر به مثابه مسئله ای از نوع «مسائل ساده» برخورد می کنند
(دو متغیر هوارد در طرح باغشهر تعداد خانه های مسکونی و میزان مشاغل موجود بود) و از سوی دیگر طیف طرح هایی چون شهر درخشان لو کوربوزیه شهر را در ردهٔ «مسائل پیچیدهٔ بدون ساختار» دسته بندی می کردند و تلاش داشتند تا از روش های آماری و احتمالات به حل مسائل شهری بپردازند. به باور جیکوبز رویکرد صحیح در مواجهه با مسائل شهری، نگاه به آن ها به مثابهٔ «مسائل پیچیدهٔ ساختارمند» (مشابه مسائل پزشکی و زیست شناسی) است و باید در آن ها به فرایندها توجه داشت و از مصداق به مفهوم رسید، و مانند پزشکی که در معاینه فرد با استفاده از اصول علت شناسی و مطالعهٔ عینی علائم و نشانه های بیماری، بیماری را تشخیص می دهد و سپس دست به تجویز درمان مختص آن بیماری می کند و به دنبال استدلال عقلانی دربارهٔ بیماری نیست، در مواجهه با مسائل شهری باید آن ها را پدیده هایی طبیعی و ارگانیک دید و با استقرای فرآیندهای شهری و کاتالیزورهای آن ها به راهکنش هایی روی آورد که به بهبود کیفیت زندگی شهری می انجامند و کمترین آسیب را به بافت شهری وارد می کند.
کشیشتف شچپانیاک (؛ ؛ زادهٔ ۲۲ فوریه ۱۹۸۹) بازیگر، خواننده و صداپیشه اهل لهستان است. وی دانش آموختهٔ مدرسه ملی فیلم ووچ است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "موج جرم و جنایت"، "دختران جنگ"، "پدر متیو"، "ع چون عشق"، "کمیسر آلکس"، "۱۹۸۳"، "رنگ های خوشبختی"، "کمیسر آلکس" و "عزم راسخ ایرنا" اشاره نمود.
یک حزب سیاسی منطقه ای است که در ناگویا مستقر است و تحت رهبری شهردار ناگویا، تاکاشی کاوامورا قرار دارد. این حزب در آوریل ۲۰۱۰ توسط کاوامورا تأسیس شد. پس از مدت کوتاهی که چندین کرسی در مجلس ملی به دست آورد، حزب در سطح ملی با حزب فردای ژاپن در نوامبر ۲۰۱۲ ادغام شد و قبل از انحلال حزب در مه ۲۰۱۳، این ادغام پایان یافت. با این حال، کاهش مالیات ژاپن به عنوان یک حزب مستقل در سطح منطقه ای باقی ماند و همچنان در استان آیچی فعال است. علاوه بر کاوامورا، این حزب سیزده عضو در مجلس شهر ناگویا و سه عضو در مجلس استان آیچی دارد. در اکتبر ۲۰۲۳، اعلام شد که حزب در سطح ملی با حزب محافظه کار ژاپن، که گرایش های فاشیسم راست گرا دارد، ادغام خواهد شد. تاریخ. حزب توسط تاکاشی کاوامورا، شهردار وقت ناگویا، تأسیس شد و در ۲۶ آوریل ۲۰۱۰ در کمیسیون انتخابات استان آیچی ثبت گردید. در کنفرانس خبری که در همان روز برگزار شد، کاوامورا بر این نکته تأکید کرد که بزرگ ترین کمکی که سیاستمداران می توانند به مردم ارائه دهند، کاهش مالیات است. حزب برای نخستین بار در مه ۲۰۱۱ در مجلس ملی ژاپن نمایندگی پیدا کرد، زمانی که یوکو ساتو، نماینده منطقه انتخاباتی آیچی
۱ در مجلس نمایندگان، رسماً از حزب حاکم حزب دموکراتیک ژاپن (DPJ) استعفا داد. ساتو پیش از این، استعفای خود را در ماه مارس به منظور حمایت از نامزدهای حزب کاهش مالیات ژاپن در انتخابات شورای شهر ناگویا ثبت کرده بود، اما درخواست وی به دلیل بررسی های مسئولان حزب دموکراتیک ژاپن در خصوص اخراج او، معلق ماند. در اوت ۲۰۱۲، دو نماینده دیگر از حزب حزب دموکراتیک ژاپن در مجلس نمایندگان، کوهی کوبایاشی از بلوک نمایندگی تناسبی توکیو و توشیاکی کوازومی از منطقه انتخاباتی آیچی ۳، از حزب جدا شده و به حزب کاهش مالیات ژاپن پیوستند. در ۳۱ اوت، این سه نماینده همراه با تومویوکی تائرا که در مجلس به صورت مستقل حضور داشت، بلوک انتخاباتی «کاهش مالیات ژاپن-هیآن» را در مجلس نمایندگان تشکیل دادند و کوازومی به عنوان رهبر آن انتخاب شد. در اکتبر ۲۰۱۲، نمایندگان حزب دموکراتیک ژاپن آتسوشی کومادا (منطقه انتخاباتی اوساکا ۱) و توموهیکو میزو (بلوک نمایندگی تناسبی کانتو جنوبی) به حزب کاهش مالیات ژاپن پیوستند که باعث شد تعداد اعضای حزب در مجلس به پنج نفر برسد، که حداقل تعداد لازم برای ثبت به عنوان یک حزب سیاسی رسمی بود. در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۲، حزب به طور رسمی
با کاوامورا به عنوان رهبر ثبت شد. در ۱۳ نوامبر همان سال، تائرا که تا آن زمان مستقل بود، از بلوک انتخاباتی جدا شد و به حزب شما پیوست، که باعث تغییر نام بلوک به «کاهش مالیات ژاپن» گردید. در ۲۲ نوامبر، حزب در سطح ملی با «حزب ضد-TPP، ضد هسته ای» که تنها سه روز پیش تأسیس شده بود، ادغام شد و «حزب کاهش مالیات، ضد-TPP، ضد هسته ای» را تشکیل داد. چند روز بعد، این گروه با حزب فردای ژاپن ادغام شد تا در انتخابات عمومی دسامبر ۲۰۱۲ شرکت کند. حزب کاهش مالیات ژاپن پس از ادغام های ملی، همچنان در سطح منطقه ای به رهبری کاوامورا به فعالیت خود ادامه داد. در انتخابات محلی یکپارچه آوریل ۲۰۱۵، حزب ۱۲ کرسی از ۷۵ کرسی شورای شهر ناگویا را به دست آورد. در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۳، در نخستین کنفرانس خبری و جلسه حزبی حزب محافظه کار ژاپن که به تازگی تأسیس شده بود، اعلام شد که این حزب در سطح ملی با حزب محافظه کار ادغام خواهد شد و کاوامورا به عنوان معاون رئیس جمهور حزب محافظه کار منصوب خواهد شد.
سیاستمدار ژاپنی است که از اکتبر ۲۰۲۴ به عنوان عضو مجلس نمایندگان حوزه دائرة انتخاباتی آیچی ۱ خدمت می کند؛ پستی که پیش از این از ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۹ به آن اشتغال داشت. پیش از این، او به عنوان ۳۵امین شهردار ناگویا از ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۴ خدمت کرده بود. کاوامورا در حال حاضر معاون رهبر حزب محافظه کار ژاپن است و همچنین بنیان گذار و رهبر حزب منطقه ای کاهش مالیات ژاپن مستقر در ناگویا می باشد. رفتارهای کاوامورا شهرت خاصی برای او در خارج از ناگویا به همراه داشته است، اما رای دهندگان محلی او را به عنوان نماینده ای از فرهنگ منحصر به فرد ناگویا می بینند که همواره به زبان محلی خاص خود (گویش ناگویا) صحبت می کند. تا سال ۲۰۲۱، او ۴ دوره به عنوان شهردار انتخاب شده است و ۱۲ عضو از حزب کاهش مالیات ژاپن در شورای شهر ناگویا حضور دارند. کاوامورا کشتار نانجینگ را انکار کرده است. زندگی نامه. خانواده. خانواده کاوامورا از کوده کیمچی در ناحیه هیگاشی ناگویا هستند. پدر کاوامورا، کانه او، در جنگ دوم چین و ژاپن (۱۹۳۷–۱۹۴۵) به عنوان گروهبان (伍長) در دسته ۱۰۱، که بخشی از ارتش اعزامی شانگهای بود، در نبرد نانجینگ شرکت کرد. پس از پایان جنگ در اوت ۱۹۴۵، او تا ژ
انویه ۱۹۴۶ در معبد کیشیا خارج از نانجینگ ماند و در مارس همان سال به ژاپن بازگشت. در سال ۱۹۴۸، کانه او کسب وکار خانوادگی بازیافت کاغذ را راه اندازی کرد که همچنان ادامه دارد. تحصیلات. کاوامورا در سال ۱۹۶۷ از دبیرستان عالی آساهیگااوکا در استان آیچی فارغ التحصیل شد، جایی که عضو باشگاه بدمینتون بود. پس از یک سال مطالعه برای بهبود نمرات آزمون خود، در سال ۱۹۶۸ به دانشگاه هیتوتسوباشی پذیرفته شد و در آنجا در رشته کسب وکار تحصیل کرد. او در سال ۱۹۷۲ فارغ التحصیل شد. پس از فارغ التحصیلی، به کسب وکار خانوادگی پیوست و به تدریج به سمت مدیرعامل رسید. در نهایت در سال ۲۰۰۲ این سمت را به پسر بزرگش واگذار کرد. آرزوی شغلی در حوزه حقوق. از سال ۱۹۷۷، کاوامورا به دنبال شغلی در حوزه حقوق بود و به مدت ده سال در مدرسه شبانه کالج حقوق چوکیو تحصیل می کرد. او در این دوران دروس تفسیر قوانین و مدیریت دولتی را مطالعه کرد. پس از تلاش های متعدد، کاوامورا برای ورود به آزمون وکالت، که میزان قبولی آن بین ۱۰ تا ۱۵ درصد بود، در چهار مرحله اول آن قبول شد. با این حال، او نتوانست در مرحله دوم آزمون موفق شود. در نهایت، او تصمیم خود را تغییر داد و وارد
عرصه سیاست شد. ابتدا به حزب سوسیالیست دموکراتیک ژاپن پیوست و به عنوان دبیر ایکو کاسوگا مشغول به کار شد، اما به دلیل اختلافات با برخی از اعضای حزب، از آنجا کناره گیری کرد. فعالیت سیاسی. کاوامورا در سال ۱۹۹۳ به عنوان نماینده از حزب جدید ژاپن تحت رهبری موریهرو هوسوکاوا انتخاب شد. او پس از آن که از سمت خود در مجلس نمایندگان استعفا داد، برای شهردار ناگویا نامزد شد و در آوریل ۲۰۰۹ به این سمت انتخاب شد. در ۶ فوریه ۲۰۱۱، او با پیروزی قاطعانه ای دوباره به عنوان شهردار ناگویا انتخاب شد و سه برابر بیشتر از رقیب خود از حزب دموکراتیک ژاپن رأی آورد. در همین زمان، سه چهارم رای دهندگان از رفراندومی برای انحلال شورای کنونی ناگویا حمایت کردند، چرا که کاوامورا با شورای شهر بر سر مسائلی چون فدرالیسم و کاهش برخی مزایای مالی و بازنشستگی اعضای شورا که برای کاهش هزینه های مالیاتی به نفع مردم بود، درگیر شده بود. در سال ۲۰۰۹، شهردار کاوامورا اعلام کرد که قصد دارد برج های اصلی قلعه ناگویا را که در جنگ جهانی دوم تخریب شده بودند، به طور کامل با چوب بازسازی کند، همان طور که در ساختار اصلی آن بوده است. کاوامورا در آوریل ۲۰۲۱ برای دوره پنجم
خود به عنوان شهردار ناگویا انتخاب شد، در حالی که درگیر یک رسوایی مربوط به کمپین فراخوان برکناری هیدئاکی اومورا، فرماندار آیچی بود.
حزب محافظه کار ژاپن () یک حزب سیاسی محافظه کار، اولتراناسیونالیستی ژاپنی و پوپولیست راست گرا در ژاپن است. این حزب در سال ۲۰۲۳ توسط نویسنده نائوکی هیاتاکا و روزنامه نگار کائوری آری موتو تأسیس شد. حزب مدعی است که، «برای حفاظت از کاکوتای و فرهنگ سنتی ژاپن تلاش می کند» و اغلب به عنوان حزبی که مخالف مهاجرت، بیگانه هراسی و استفاده از بلاغت بازنگری تاریخی است، شناخته می شود. رهبران این حزب اغلب در معرض اظهارات تبعیض آمیز علیه خارجی ها و اقلیت های جنسی قرار می گیرند، همچنین جنایات جنگی ژاپن پیش و در طول جنگ جهانی دوم، همچون کشتار نانجینگ را انکار می کنند. این حزب به عنوان یک نهاد آلت راست در طیف سیاسی ژاپن دسته بندی می شود، چرا که ریشه های آن در گفتمان سیاسی آنلاین و برتری طلبی نتیزن های راست گرا و دیگر اعضای آن است. این حزب که توسط مفسران سیاسی اینترنتی تأسیس شده، وابستگی خود به فعالیت های دیجیتال و انتشار دیدگاه هایش در فضای آنلاین، شهرت خود را به عنوان یک تجلی از حرکت نتو-اویوکوا در ژاپن تقویت می کند. از سپتامبر ۲۰۲۳، این حزب پرطرفدارترین حزب سیاسی ژاپن در "توئیتر" است. حزب مخالف حقوق ال جی بی تی در ژاپن، مهاجرت و
برابری جنسیتی است. این حزب از چاوینیسم رفاهی، اصلاح قانون اساسی ژاپن و سیاست خارجی قوی تری علیه چین و کره شمالی حمایت می کند. "آساهی شیمبون" یادآور شده است که حزب حمایت خود را از افرادی می گیرد که قبلاً به حزب حزب دموکراتیک لیبرال ژاپن (LDP) تعلق داشتند، اما از سیاست های معتدل فومیو کیشیدا، رهبر حزب و نخست وزیر ناراضی شدند. تاریخ. در تاریخ ۱۲ ژوئن سال ۲۰۲۳، نویسنده و سیاست مدار راست گرا مفسر سیاسی نائوکی هیاتاکا اعلام کرد که اگر "قانون ترویج درک ال جی بی تی" که در آن زمان همچنان در حال بررسی و بحث در مجلس ملی ژاپن بود، تصویب شود، او برای خانه نمایندگان نامزد خواهد شد و حزبی جدید تأسیس خواهد کرد. چهار روز بعد، در تاریخ ۱۶ ژوئن، این لایحه در خانه نمایندگان تصویب و به قانون تبدیل شد. در نتیجه، او اعلام کرد که به همراه روزنامه نگار و مفسر سیاسی راست گرای دیگر، کائوری آری موتو، حزبی جدید تأسیس خواهد کرد. این حزب در تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۲۳ با نام موقت «حزب جدید هیاتاکا» () راه اندازی شد و اعلام شد که فعالیت های رسمی آن از اکتبر ۲۰۲۳ آغاز خواهد شد. در تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۲۳، رهبر حزب هیاتاکا اعلام کرد که اگر حساب رسمی ح
زب در "توییتر" به ۲۰۰٬۰۰۰ دنبال کننده برسد، نام رسمی حزب را اعلام خواهد کرد. در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۳، حساب مذکور به هدف خود که ۲۰۰٬۰۰۰ دنبال کننده بود رسید و نام رسمی حزب، «حزب محافظه کار ژاپن» اعلام شد. در تاریخ ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳، کوساکا ایجی، عضو پیشین حزب سیاست مستقل شورای شهر آراکاوا به حزب محافظه کار پیوست و نخستین کرسی خود را در شوراهای محلی به حزب اختصاص داد. در تاریخ ۱۷ اکتبر ۲۰۲۳، در نخستین کنفرانس مطبوعاتی حزب اعلام شد که حزب کاهش مالیات ژاپن مستقر در ناگویا با حزب در سطح ملی ادغام خواهد شد و بنیان گذار و رهبر آن تاکاشی کاوامورا، که هم اکنون شهردار ناگویا است، به عنوان معاون رهبر حزب منصوب خواهد شد.
باکره آمریکایی فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی ژان پیر ماروی است. در این فیلم بازیگرانی همچون مینا سوواری، باب هاسکینز، رابرت لوجا، ران جرمی، سالی کلرمن، برایان بلوم، اکتاویا اسپنسر، مایکل کادلیتز، فردا فوه شن، کری آن اینابا، ران جرمی، لمانت جانسون، اسای مورالس و گابریل مان ایفای نقش کرده اند.
مشکل سگ فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی اسکات کان است. در این فیلم بازیگرانی همچون جووانی ریبیسی، لین کالینز، اسکات کان، کوین کوریگان، مینا سوواری، سارا شاهی، تیتو اورتیز، کیمو لئوپولدو، برایان گودمن، جوانا کروپا، دان چیدل و استیو جونز ایفای نقش کرده اند.