Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۰ پ.م) به یک مرکز مهم و مستحکم تبدیل شده بود. برخلاف دیگر مراکز میسنی مانند میسن یا پیلوس که پس از تهاجم دوری ها از بین رفتند، آتن توانست از این دوران تاریکی جان سالم به در ببرد و هویت خود را حفظ کند. ظهور دولت شهر و اصلاحات اجتماعی. در حدود قرن هشتم پیش از میلاد، آتن به عنوان یک دولت شهر (پولیس) سازمان یافته ظهور کرد. در ابتدا، قدرت در دست اشراف زمین دار (آریستوکرات ها) بود که از طریق شورای آرئوپاگوس حکومت می کردند. این ساختار، تنش های اجتماعی فزاینده ای را به همراه داشت، زیرا کشاورزان خرده پا اغلب زیر بار بدهی له شده و به بردگی کشیده می شدند. برای جلوگیری از یک جنگ داخلی تمام عیار، سولون، یکی از دولتمردان آتن، در سال ۵۹۴ پ.م اصلاحات گسترده ای را آغاز کرد. او بدهی ها را بخشید، بردگی به دلیل بدهی را لغو کرد و شهروندان را بر اساس ثروت و نه فقط تبار، به چهار طبقه تقسیم کرد. این اصلاحات، اگرچه دموکراسی کامل نبود، اما اولین گام برای شکستن انحصار قدرت آریستوکرات ها و مشارکت دادن توده های مردم در سیاست بود. پس از دوره ای از حکومت جباریت تحت رهبری پیسستراتوس و پسرانش، که به طور متناقضی به توسعه شهر و تضعیف بیشتر اشر
افیت کمک کرد، آتن آماده گام بعدی بود. دموکراسی آتنی: یک باشگاه انحصاری. در سال ۵۰۸ پ.م، کلیستنس اصلاحاتی را به اجرا گذاشت که سنگ بنای دموکراسی آتنی را تشکیل داد. او شهروندان را در ده قبیله جدید بر اساس محل سکونتشان (و نه خویشاوندی) سازماندهی کرد و «شورای پانصد نفره» را ایجاد کرد که اعضای آن به قید قرعه از میان شهروندان انتخاب می شدند. این ساختار، قدرت را به «دموس» (مردم) واگذار می کرد. اما این «جشن دموکراسی» مهمانان زیادی را پشت درهای بسته نگه داشت. شهروندان آتنی تنها مردان بالغی بودند که والدینشان هر دو آتنی بودند. زنان، بردگان، و خارجیان مقیم شهر ("متیک") از هرگونه حق سیاسی محروم بودند. در عمل، دموکراسی آتنی یک دموکراسی مستقیم اما بسیار انحصاری بود که بر پایه نیروی کار بردگان و نادیده گرفتن نیمی از جمعیت (زنان) استوار بود. عصر طلایی: شکوهی که با پول دیگران ساخته شد. پس از پیروزی یونانیان بر شاهنشاهی هخامنشی در جنگ های ایران و یونان (۴۹۰–۴۷۹ پ.م)، که در آن آتن نقشی کلیدی ایفا کرد، این شهر وارد دوران اوج قدرت و نفوذ خود شد که به «عصر پریکلس» مشهور است. آتن رهبری اتحادیه دلوس را بر عهده گرفت؛ اتحادیه ای نظامی
از دولت شهرهای یونانی که در ابتدا برای مقابله با ایران تشکیل شده بود اما به سرعت به یک امپراتوری دریایی تحت سلطه آتن تبدیل شد. خزانه اتحادیه از جزیره دلوس به آتن منتقل شد و حق عضویت اعضا، عملاً به خراجی برای تأمین مالی پروژه های جاه طلبانه آتن تبدیل گشت. ساخت بنای باشکوه پارتنون و دیگر ساختمان های آکروپولیس، که با نظارت فیدیاس انجام شد، عمدتاً با پول همین متحدان، یا به عبارت بهتر، رعایای آتن تأمین مالی شد. در این دوره، چهره های برجسته ای همچون سقراط، افلاطون، آریستوفان، و سوفوکل در آتن زندگی می کردند و این شهر به مرکز فکری و هنری جهان یونان تبدیل شد. جنگ پلوپونز و افول. قدرت روزافزون آتن و امپریالیسم بی محابای آن، به ناچار به درگیری با دیگر قدرت بزرگ یونان، یعنی اسپارت، منجر شد. جنگ پلوپونز (۴۳۱–۴۰۴ پ.م) یک جنگ فرسایشی و ویرانگر بود که کل جهان یونان را درگیر خود کرد. تاریخ نگار بزرگ، توکودیدس، شرح دقیقی از این جنگ ارائه داده است. اشتباهات استراتژیک آتن، به ویژه لشکرکشی فاجعه بار به سیسیل، و همچنین شیوع طاعون در شهر، در نهایت منجر به شکست کامل آتن شد. اسپارت ها دیوارهای بلند شهر را تخریب کردند و دموکراسی را با
یک حکومت دست نشانده و سرکوبگر به نام «سی جبار» جایگزین کردند. اگرچه دموکراسی مدتی بعد احیا شد، اما آتن دیگر هرگز نتوانست قدرت و نفوذ سابق خود را بازیابد. این شهر در قرن چهارم پ.م همچنان یک مرکز فرهنگی مهم باقی ماند و افلاطون آکادمی خود و ارسطو نیز لوکئوم را در آنجا تأسیس کردند، اما از نظر سیاسی تحت الشعاع قدرت های جدیدی مانند تبای و سپس پادشاهی مقدونیه به رهبری فیلیپ دوم و اسکندر مقدونی قرار گرفت. دوران هلنیستی تا سلطه روم و بیزانس. با فتوحات اسکندر، آتن به بخشی از جهان گسترده تر دوره هلنیستی تبدیل شد. این شهر دیگر یک بازیگر سیاسی مستقل و قدرتمند نبود، بلکه به یک مرکز معتبر فلسفه و آموزش تبدیل شده بود؛ جایی که فرزندان نخبگان از سراسر مدیترانه برای تحصیل به آنجا می آمدند. در سال ۱۴۶ پ.م، آتن به همراه باقی یونان تحت سلطه جمهوری روم درآمد. رومی ها احترام زیادی برای میراث فرهنگی آتن قائل بودند و آن را به جای یک شهر تسخیر شده، یک مرکز فرهنگی و آموزشی نگه داشتند. با این حال، در سال ۸۶ پ.م، آتن در جریان جنگ های مهردادی از پادشاه پونتوس حمایت کرد و در نتیجه توسط ژنرال رومی، سولا، غارت شد. در دوران امپراتوری بیزانس،
آتن به یک شهر استانی افول کرد. معابد باستانی مانند پارتنون به کلیسا تبدیل شدند و با فرمان ژوستی نین یکم در سال ۵۲۹ میلادی مبنی بر بستن مدارس فلسفی، آخرین بقایای شکوه فکری کلاسیک آن نیز به پایان رسید. از سلطه عثمانی تا آتن مدرن. آتن در سال ۱۴۵۸ به دست امپراتوری عثمانی افتاد و برای نزدیک به ۴۰۰ سال بخشی از این امپراتوری بود. در این دوره، پارتنون به یک مسجد تبدیل شد. شهر اهمیت چندانی نداشت و به یک سکونتگاه کوچک تبدیل شده بود. پس از جنگ استقلال یونان، در سال ۱۸۳۴، آتن به عنوان پایتخت کشور تازه تأسیس یونان انتخاب شد. این انتخاب بیشتر به دلایل تاریخی و نمادین بود تا عملی. معماران اروپایی، به ویژه باوارایی ها، مأمور شدند تا یک پایتخت مدرن با الهام از آرمان های نوکلاسیسیسم بسازند. در این فرآیند، بسیاری از آثار به جا مانده از دوران عثمانی و بیزانس به بهانه «احیای شکوه باستانی» تخریب شد تا تصویری ایده آل و خالص از گذشته کلاسیک شهر ارائه شود. امروزه، آتن یک کلان شهر مدرن و پرجنب وجوش است که تاریخ چندلایه و پرفرازونشیب خود را در کنار بناهای باستانی باشکوه به نمایش می گذارد.
"اشعیا ۱۳"' ()، سیزدهمین فصل از کتاب اشعیا در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است. این کتاب شامل پیشگویی های منسوب به پیامبر اشعیا است و یکی از نوییم است. در نسخه جدید شاه جیمز، این فصل با عنوان فرعی «اعلامیه علیه بابل» نامگذاری شده است.
اشعیا ۲۳ ()، بیست و سومین فصل از کتاب اشعیا در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است. این کتاب شامل پیشگویی های منسوب به پیامبر اشعیا است و یکی از کتاب های انبیا است. این فصل نابودی صور به دلیل غرورش (اشعیا ۲۳:۱–۱۴)، قیام دوباره اش (اشعیا ۲۳:۱۵–۱۷) و گرویدنش به خدا (اشعیا ۲۳:۱۸) را پیشگویی می کند.
اشعیا ۴۷ ()، چهل و هفتمین فصل از کتاب اشعیا در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است. این کتاب شامل پیشگویی های منسوب به پیامبر اشعیا است و بخشی از کتب انبیا است.
فصل ها و آیات کتاب مقدس ()، تقسیم بندی های باب و آیه در متون اصلی کتاب مقدس یهودی یا مسیحی وجود نداشت؛ چنین تقسیم بندی هایی بخشی از پارامتن کتاب مقدس را تشکیل می دهند. از اوایل قرن سیزدهم، اکثر نسخه ها و ویرایش های کتاب مقدس، به جز کوتاه ترین کتاب های مقدس، همه را با تقسیم بندی به فصل ها، عموماً به طول یک صفحه یا بیشتر، ارائه داده اند. از اواسط قرن شانزدهم، ویراستاران هر فصل را به آیات بیشتری تقسیم کرده اند - که هر کدام شامل چند خط کوتاه یا یک یا چند جمله است. گاهی یک جمله بیش از یک آیه را در بر می گیرد، مانند مورد افسسیان ۲: ۸–۹، و گاهی بیش از یک جمله در یک آیه وجود دارد، مانند مورد پیدایش ۱: ۲. و گاهیی ک آیه از اواسط جمله شروع می شود، مانند اول قرنتیان ۱۲: ۹. تقسیم بندی های یهودی متن عبری در نقاط مختلف با تقسیم بندی های مورد استفاده مسیحیان متفاوت است. برای مثال، سنت یهودی، انتساب بسیاری از مزامیر را به عنوان آیات مستقل یا به عنوان بخشی از آیات بعدی در نظر می گیرد، در حالی که رویه رایج مسیحی، هر انتساب مزامیر را مستقل و بدون شماره گذاری می داند، که در نتیجه، تعداد آیات در نسخه های یهودی ۱۱۶ آیه بیشتر از متو
ن مسیحی است. برخی از تقسیم بندی های باب ها نیز در جاهای مختلفی رخ می دهند، به عنوان مثال، کتاب مقدس عبری دارای اول تواریخ ۵:۲۷–۴۱ است در حالی که ترجمه های مسیحی دارای اول تواریخ ۶:۱–۱۵ هستند.
فهرست پادشاهان ابیدوس، که با نام های جدول ابیدوس یا لوح ابیدوس نیز شناخته می شود، فهرستی از نام های ۷۶ پادشاه مصر باستان است که بر روی دیوار معبد ستی اول در ابیدوس مصر یافت شده است. این فهرست شامل سه ردیف ۳۸ تایی کارتوش (حاشیه ای که نام یک پادشاه را در بر می گیرد) در هر ردیف است. دو ردیف بالایی شامل نام پادشاهان است، در حالی که ردیف سوم صرفاً نام و کارتوش ستی اول را تکرار می کند. این فهرست علاوه بر ارائه ترتیب پادشاهان پادشاهی کهن، تنها منبع تا به امروز برای نام های بسیاری از پادشاهان سلسله های هفتم و هشتم است، بنابراین به همین دلیل از ارزش بالایی برخوردار است. این فهرست نام بسیاری از فراعنه پیشین را حذف کرده است. به نظر می رسد بخش عمده ای از این نام ها حذف شده اند، زیرا اگرچه آنها مدعی عناوین سلطنتی و حکومت بر تمام مصر بودند، اما اقتدار واقعی آنها تنها به بخشی از کشور محدود می شد. این دسته شامل تمام حاکمان سلسله های نهم و دهم، حاکمان اولیه سلسله یازدهم (منتوهوتپ اول، اینتف اول، اینتف دوم و اینتف سوم)، تمام حاکمان دودمان سیزدهم و تمام حاکمان دوره دوم میانی (از جمله سلسله پانزدهم هیکسوس، که ممکن است به دلیل مص
ری نبودنشان نامشروع نیز تلقی شده باشند) می شود. به نظر می رسد حاکمان دوره آشفته عمارنه (آخناتون، اسمنخکارع، نفرنفروآتن، توت عنخ آمون و آی) به دلایل تبلیغات سیاسی یا به عنوان نوعی نفرین یادبود برکنار شده اند. دوران سلطنت آنها در زمان ستی در حافظهٔ مردم جامعه، زنده بود و رد دوره عمارنه از زمان سلطنت هورم هب (که پدر ستی یکم یعنی رامسس اول، را به جانشینی خود انتخاب کرده بود) سیاست دولتی بوده است. دو فرعون که مشخصاً زن بوده اند، سوبکنفرو و حتشپسوت، نیز به احتمال زیاد به دلیل جنسیتشان از این فهرست حذف شده اند. در نهایت، منتوحتپ چهارم ممکن است به دلایل سیاسی (احتمالاً به دلیل سرنگونی توسط وزیر و جانشینش آمنمحات اول) یا صرفاً به این دلیل که سلطنت کوتاه و ضعیف او برای ستی و کاتبانش ناشناخته بوده است، از این فهرست حذف شده باشد.
بناندانتی (به ) اعضای یک سنت رؤیاپرداز کشاورزی در ناحیه فریولی در شمال شرقی ایتالیا در طول قرن های شانزدهم و هفدهم بودند. ادعا می شد که در خواب از بدن خود خارج می شوند تا با جادوگران بدخواه مبارزه کنند (به ; ) به منظور اطمینان از برداشت خوب محصولات برای فصل آینده. بین سال های ۱۵۷۵ و ۱۶۷۵، در بحبوحه محاکمات جادوگری اوایل دوران مدرن، تعدادی از بناندانتی ها در دادگاه های تفتیش عقاید رومی متهم به بدعت گذاری یا جادوگری بودند. با وجود نیت خیرخواهانه و جایگاه فرهنگی خاصی که بناندانتی ها در جوامع روستایی داشتند، در فاصله سال های ۱۵۷۵ تا ۱۶۷۵، هم زمان با اوج محاکمات جادوگری در اروپا، شماری از آنان توسط دادگاه های تفتیش عقاید رومی به اتهام بدعت گذاری یا جادوگری تحت تعقیب قرار گرفتند. این برخورد، نتیجه سوءتفاهم میان سنت های محلی و نهادهای مذهبی رسمی بود. در چشم کلیسا، هرگونه ادعای سفر روحانی، ارتباط با نیروهای نامرئی، یا نبرد فراطبیعی—اگر با هدف خیر انجام می شد—می توانست نشانه ای از انحراف عقیدتی یا همکاری با شیطان تلقی شود. بر اساس اسناد دوره مدرن اولیه، باور عمومی در منطقه فریولی شمال شرقی ایتالیا بر آن بود که بناندان
تی ها—یعنی «راه روان نیک» —با ویژگی خاصی به دنیا می آمدند: پرده ای نازک یا غشایی بر سر نوزاد هنگام تولد، که در فرهنگ آن زمان نشانه ای از قدرت های فراطبیعی و سرنوشت ویژه تلقی می شد. این ویژگی تولد، به زعم مردم، توانایی شرکت در آیین های شبانه و رؤیایی را به فرد می بخشید—آیین هایی که در پنج شنبه های خاصی از سال برگزار می شدند و جنبه ای آیینی، کشاورزی و عرفانی داشتند. در این سفرهای رؤیایی، روح بناندانتی ها از بدن شان جدا می شد و بر پشت حیواناتی گوناگون، همچون اسب، گربه یا دیگر موجودات نمادین، به آسمان پرواز می کرد و به نقاطی در دل طبیعت و روستاهای اطراف می رفت. در آنجا، آنان با دیگر بناندانتی ها گرد هم می آمدند و در فعالیت هایی چون بازی های آیینی، رقص های شبانه، و مراسمی با بار نمادین شرکت می کردند. اما مهم ترین بخش این سفرها، نبرد با جادوگران شرور بود—موجوداتی که تهدیدی برای محصولات کشاورزی و سلامت جامعه محسوب می شدند. در این نبردها، بناندانتی ها از شاخه های رازیانه استفاده می کردند، در حالی که جادوگران بدخواه از دسته های سورگوم دورنگ بهره می بردند. این ابزارها، فراتر از کاربرد فیزیکی، نمادهایی از تقابل خیر و شر
در بستر طبیعت بودند. هدف این نبردها، محافظت از زمین، تضمین باروری، و دفع نیروهای مخرب بود—نوعی جهاد آیینی برای حفظ تعادل میان انسان و طبیعت. افزون بر این سفرهای شبانه، بناندانتی ها در زندگی روزمره نیز به عنوان افرادی با توانایی های درمانی شناخته می شدند. مردم باور داشتند که آنان قادرند بیماری ها را شفا دهند، از چشم زخم جلوگیری کنند، و با استفاده از دانش سنتی و قدرت های جادویی، به بهبود جسم و روح انسان ها کمک کنند. این نقش درمانگرانه، آنان را در جوامع روستایی به چهره هایی محبوب و مورد احترام تبدیل می کرد، هرچند همین ویژگی ها در دوران محاکمات جادوگری، آنان را در معرض خطر قرار می داد. بناندانتی ها، با ترکیب آیین، رؤیا، کشاورزی و درمان، نمونه ای منحصربه فرد از سنت های محلی اروپا بودند که در مرز میان اسطوره و واقعیت، ایمان و خرافه، و خیر و شر حرکت می کردند. روایت آنان، نه تنها بخشی از تاریخ فرهنگی فریولی، بلکه سندی زنده از پیچیدگی های باورهای مردمی در مواجهه با طبیعت و نیروهای ناشناخته است. در سال ۱۵۷۵، بناندانتی ها این موضوع اولین بار زمانی مورد توجه مقامات کلیسای فریولی قرار گرفت که یک کشیش روستا، به نام دون با
رتولومئو سگاباریزا، شروع به تحقیق در مورد ادعاهای مطرح شده توسط بناندانتی ها کرد. پائولو گاسپاروتو. اگرچه سگاباریزا خیلی زود تحقیقات خود را رها کرد، اما در سال ۱۵۸۰ پرونده توسط بازپرس فرا فلیچه د مونته فالکو دوباره گشوده شد، که نه تنها گاسپاروتو، بلکه انواع دیگری از بناندانتی ها محلی را نیز بازجویی کرد. و واسطه های روحی، و در نهایت برخی از آنها را به جرم ارتداد محکوم کرد. تحت فشار تفتیش عقاید، این سفرهای شبانه روحی (که اغلب شامل فلج خواب می شد) با کلیشه شیطانی بزم جادوگران ادغام شد و منجر به انقراض بناندانتی ها شد. فرقه. تقبیح سنت رؤیایی توسط دادگاه تفتیش عقاید منجر به پیدایش اصطلاح «بناندانتی ها» شد. نخستین مورخی که به طور جدی سنت بناندانتی را مورد مطالعه قرار داد، کارلو گینزبورگ، تاریخ نگار برجسته ایتالیایی بود. او در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی، بررسی دقیق و نظام مندی از پرونده های باقی مانده دادگاه های مربوط به بناندانتی ها را آغاز کرد—پرونده هایی که در جریان محاکمات جادوگری در قرون شانزدهم و هفدهم در منطقه فریولی ثبت شده بودند. حاصل این پژوهش گسترده، انتشار کتابی تأثیرگذار با عنوان "نبردهای شبانه: جادوگری و آی
ین های کشاورزی در قرون شانزدهم و هفدهم" در سال ۱۹۶۶ بود؛ کتابی که در سال ۱۹۸۳ به زبان انگلیسی ترجمه شد و به یکی از منابع کلاسیک در مطالعات تاریخ فرهنگی اروپا تبدیل گردید. در تفسیر گینزبورگ از شواهد تاریخی، بناندانتی ها نه جادوگران شرور، بلکه اعضای یک آیین باروری بودند—گروهی که وظیفه شان دفاع از محصولات کشاورزی و حاصل خیزی زمین بود. او این سنت را بازمانده ای از یک سنت بسیار گسترده تر اروپایی دانست که ریشه های آن به دوران پیش از مسیحیت بازمی گردد. به باور گینزبورگ، تجربه های رؤیایی بناندانتی ها—از جمله سفرهای شبانه روح، نبرد با نیروهای شر، و ارتباط با طبیعت—بازتابی از آیین هایی کهن بودند که در جوامع کشاورزی اروپا برای حفظ تعادل میان انسان و طبیعت شکل گرفته بودند. گینزبورگ در تحلیل خود، شباهت هایی میان سنت بناندانتی و باورهای گرگ نمایی در منطقه لیوونیا (در اروپای شمال شرقی، شامل بخش هایی از لتونی و استونی امروزی) شناسایی کرد. در آن منطقه نیز، برخی افراد مدعی بودند که در شب های خاص، روح شان به شکل گرگ درمی آید و برای دفاع از زمین و جامعه با نیروهای شیطانی مبارزه می کند. این شباهت ها، از نظر گینزبورگ، نشان دهنده و
جود یک شبکه فرهنگی گسترده از آیین های رؤیایی و محافظتی در سراسر اروپا بود—شبکه ای که با ظهور مسیحیت و نهادهای رسمی مذهبی، به تدریج سرکوب شد یا به شکل های پنهان و محلی ادامه یافت. با انتشار آثار گینزبورگ، سنت بناندانتی از یک موضوع فرعی در تاریخ محلی به مسئله ای مهم در مطالعات تاریخ فرهنگی، مردم شناسی و دین شناسی تبدیل شد. برخی مورخان، با الهام از دیدگاه های او، تلاش کردند تا ردپای آیین های مشابه را در دیگر مناطق اروپا شناسایی کنند، در حالی که گروهی دیگر، با نقد روش شناسی یا تفسیرهای او، به بازنگری در مفهوم «فرقه باروری» و منشأ پیش مسیحی این سنت ها پرداختند. با این حال، پژوهش های گینزبورگ همچنان نقطه آغاز و مرجع اصلی در مطالعه بناندانتی ها و آیین های رؤیایی کشاورزی در اروپا باقی مانده اند. اعضا. - اصطلاحی به معنای «راهپیمایان خوب» - اعضای یک سنت عامیانه در منطقه فریولی بودند. بناندانتی که شامل مردان و زنان می شد، افرادی بودند که معتقد بودند حفاظت از جامعه و محصولات آن بناندانتی تضمین می کنند. گزارش دادند که بدن هایشان را به شکل موش، گربه، خرگوش یا پروانه درمی آوردند. مردان بیشتر گزارش دادند که برای تضمین باروری
جامعه شان به ابرها پرواز می کردند و با جادوگران می جنگیدند؛ زنان بیشتر گزارش دادند که در ضیافت های بزرگ شرکت می کردند. در سراسر اروپا، فرهنگ عامه، توانایی های جادویی را یا ذاتی یا اکتسابی می دانست؛ در رسم عامیانه فریولی، بناندانتی ها به عنوان افرادی با قدرت های ذاتی مشخص شده در بدو تولد دیده می شدند. به طور خاص، این یک باور گسترده بود که کسانی که در اواخر زندگی بناندانتی ها تبدیل می شوند. با یک کیسه آب یا آمنیوتیک که دور سرشان پیچیده شده بود، متولد می شدند.در فرهنگ عامه فریولی در آن زمان، کیسه های آب سرشار از خواص جادویی بودند و با توانایی محافظت از سربازان در برابر آسیب، وادار کردن دشمن به عقب نشینی و کمک به وکلا در پیروزی در پرونده های حقوقی مرتبط بودند. در قرن های بعدی، یک سنت فولکلور مرتبط که در بیشتر ایتالیا یافت می شد، به این باور پایبند بود که جادوگران با یک کیسه آب متولد شده اند. بر اساس اسناد تاریخی باقی مانده از دوران مدرن اولیه، روشن است که اعضای سنت بناندانتی معمولاً از همان دوران نوزادی با آیین ها و باورهای این سنت آشنا می شدند—و اغلب این آشنایی از طریق مادران شان صورت می گرفت. این انتقال بین نس
لی نه تنها نشان دهنده ریشه دار بودن سنت در بافت خانوادگی و فرهنگی منطقه فریولی بود، بلکه بیانگر آن است که بناندانتی ها از همان آغاز زندگی، در فضایی آمیخته با اسطوره، آیین و باورهای محلی رشد می کردند. همین ویژگی، زمینه ساز تحلیل مهمی از سوی تاریخ نگار برجسته، نورمن کوهن، شد. او با بررسی سنت بناندانتی، به این نتیجه رسید که تجربه های انسان ها—چه در حالت بیداری و چه در حالت خلسه و رؤیا—عمیقاً تحت تأثیر باورهای پذیرفته شده در جامعه ای هستند که فرد در آن زندگی می کند. به عبارت دیگر، رؤیاهای شبانه، سفرهای روحانی، و حتی ادراک های فراطبیعی بناندانتی ها، نه صرفاً تجربه هایی شخصی یا تصادفی، بلکه بازتابی از نظام فرهنگی و ذهنی جامعه شان بودند. این دیدگاه، سنت بناندانتی را از یک آیین محلی به نمونه ای جهانی از چگونگی شکل گیری تجربه های عرفانی و رؤیایی در بستر اجتماعی تبدیل می کند. آنچه بناندانتی ها در رؤیاهای شان می دیدند—نبرد با نیروهای شر، پرواز بر پشت حیوانات، و دفاع از زمین—همگی در چارچوبی فرهنگی و نمادین معنا می یافتند؛ چارچوبی که از طریق خانواده، به ویژه مادران، و از طریق جامعه روستایی، به نسل های بعدی منتقل می شد. تح
لیل کوهن، در کنار پژوهش های کارلو گینزبورگ، نشان می دهد که سنت هایی چون بناندانتی، نه تنها بخشی از تاریخ جادوگری یا آیین های کشاورزی هستند، بلکه پنجره ای به سوی فهم عمیق تر از روان شناسی فرهنگی، حافظه جمعی، و نقش باورهای اجتماعی در شکل گیری تجربه های انسانی به شمار می آیند. این سنت، با تمام پیچیدگی هایش، گواهی است بر این که حتی رؤیاها نیز می توانند حامل تاریخ، فرهنگ، و هویت باشند. سفرهای رؤیایی. اگرچه اینها توسط بناندانتی ها توصیف شده بودند با این وجود، آنها به عنوان سفرهای روحی، بر واقعیت چنین تجربیاتی تأکید می کردند و معتقد بودند که آنها رویدادهای واقعی هستند. پنجشنبه ها بین روزهای امبر، دوره های روزه داری برای کلیسای کاتولیک، بناندانتی ها ادعا می کردند که ارواح آنها شب ها به شکل حیوانات کوچک از بدنشان خارج می شوند. ارواح مردان برای مبارزه با جادوگران شیطانی به مزارع می رفتند. مردان با ساقه های رازیانه می جنگیدند، در حالی که جادوگران با ساقه های سورگوم مسلح بودند (سورگوم برای جاروهای جادوگران استفاده می شد و «سورگوم جارو» یکی از رایج ترین انواع سورگوم بود). اگر مردان پیروز می شدند، محصول فراوان می شد. در سن
ت بناندانتی، زنان نقش هایی مقدس و آیینی ایفا می کردند که فراتر از نبردهای شبانه با نیروهای شرور بود. آنان، در لحظاتی خاص از سال، روح خود را از بدن جدا می کردند و به سفری رؤیایی و فراطبیعی رهسپار می شدند—سفری که مقصد آن ضیافتی باشکوه در دل قلمروهای نامرئی بود. در این ضیافت، زنان بناندانتی در کنار ارواح، حیوانات نمادین، و پریان، به رقص، خوردن و نوشیدن می پرداختند؛ آیینی که نه تنها جنبه جشن داشت، بلکه حامل پیام هایی از آینده و سرنوشت بود. در این گردهمایی های شبانه، بناندانتی ها از طریق ارتباط با موجودات فرازمینی، می آموختند که در سال پیش رو، کدام یک از اهالی روستا درگذشت خواهند کرد. این دانش، که به نوعی پیش گویی مرگ بود، جایگاه بناندانتی ها را به عنوان واسطه هایی میان جهان زندگان و مردگان تثبیت می کرد. آنان نه تنها حافظان زمین، بلکه نگهبانان مرزهای هستی و مرگ بودند. در یکی از روایت های برجسته، این ضیافت رؤیایی تحت نظارت زنی باشکوه برگزار می شد که با عنوان «رئیسه» شناخته می شد. او بر لبه چاهی نشسته بود—چاهی که در بسیاری از سنت های اروپایی نماد گذرگاه میان جهان های مختلف است. این زن، با شکوه و اقتدار، نقش راهنما و
آموزگار را ایفا می کرد و بناندانتی ها را در مسیر شناخت، پیش گویی و جادو هدایت می نمود. کارلو گینزبورگ، در پژوهش های خود، این گردهمایی های روحانی را با آیین های مشابه در دیگر نقاط ایتالیا و سیسیل مقایسه کرده است. در آن مناطق نیز، گروه هایی از زنان یا رؤیابینان گزارش داده اند که در ضیافت هایی شبانه شرکت می کردند که تحت نظارت موجودی زنانه با ویژگی های الهه گون برگزار می شد—موجودی که جادو، درمان، و پیش گویی را به پیروان خود می آموخت. این شباهت ها، از نظر گینزبورگ، نشان دهنده وجود یک سنت گسترده و کهن در اروپا است؛ سنتی که در آن، زنان به عنوان حاملان دانش مقدس و حافظان تعادل میان طبیعت، مرگ، و زندگی شناخته می شدند. بناندانتی های زن، با نقش های چندلایه خود—از نبرد با نیروهای شر گرفته تا شرکت در ضیافت های پیش گویانه—نمونه ای نادر از جایگاه آیینی زنان در سنت های محلی اروپا هستند. آنان نه تنها در زندگی روزمره، بلکه در قلمروهای رؤیایی و اسطوره ای، حامل معنا، قدرت، و راز بودند. قدیمی ترین روایت ها از بناندانتی ها سفرهای او که به سال ۱۵۷۵ برمی گردد، هیچ یک از عناصری که در آن زمان با سبت جادوگران شیطانی مرتبط بودند را در
برنداشت؛ هیچ پرستشی از شیطان (شخصیتی که حتی حضور نداشت)، هیچ ترک مسیحیت، هیچ پایمال کردن صلیب و هیچ بی حرمتی به مقدسات وجود نداشت. ارتباط با جادوگران. گینزبورگ خاطرنشان کرد که آیا بناندانتی ها اینکه خودشان جادوگر بودند یا نه، در اولین اسناد و مدارک، موضوعی گیج کننده بود. در حالی که آنها با جادوگران بدخواه مبارزه می کردند و به شفای کسانی که گمان می رفت از طریق جادوگری آسیب دیده اند، کمک می کردند، در سفرهای شبانه جادوگران نیز به آنها می پیوستند و در نوشته های آسیابان پیترو روتارو از آنها به عنوان «جادوگران بناندانتی» یاد شده است. به همین دلیل، کشیش دان بارتولومئو سگاباریزا، که شهادت روتارو را ثبت کرده است، معتقد بود که در حالی که بناندانتی ها جادوگر بودند، آنها جادوگران «خوبی» بودند که سعی می کردند از جوامع خود در برابر جادوگران بدی که به کودکان آسیب می رسانند، محافظت کنند. گینزبورگ اظهار داشت که این تضاد در رابطه بین بناندانتی ها وجود دارد. و جادوگران بدخواهی که در نهایت تأثیر زیادی در آزار و اذیت آنها توسط دادگاه تفتیش عقاید داشتند. تفتیش عقاید و آزار و اذیت. تحقیقات سگاباریزا: ۱۵۷۵. در آغاز سال ۱۵۷۵، پائولو
گاسپاراتو، یکی از بناندانتی های مرد که در روستای یاسیکو (با املای امروزی: جیاسیکو) زندگی می کرد، طلسمی را به آسیابانی به نام پیترو روتارو از منطقه برازانو داد، با این امید که بتواند پسر بیمار او را از بیماری ناشناخته ای که گرفتار شده بود، نجات دهد. این اقدام، که در چارچوب طب سنتی و جادوی مردمی قرار می گرفت، توجه کشیش محلی، دون بارتولومئو اسگاباریتزا را به خود جلب کرد. کشیش که از کاربرد چنین روش هایی در درمان بیماری ها شگفت زده شده بود، گاسپاراتو را نزد خود فراخواند تا دربارهٔ منشأ و ماهیت این آیین بیشتر بداند. در پاسخ به پرسش های کشیش، گاسپاراتو توضیح داد که کودک بیمار در واقع توسط جادوگران تسخیر شده بود، اما به لطف مداخله بناندانتی ها—که در برخی منابع با عنوان «ولگردان» یا «سرگردانان» نیز شناخته می شدند—از مرگ حتمی نجات یافته است. این روایت، نه تنها بازتابی از باورهای محلی دربارهٔ بیماری و درمان بود، بلکه نشان دهنده نقش بناندانتی ها به عنوان محافظان روحی و جسمی جامعه نیز محسوب می شد. در این روایت، بناندانتی ها نه جادوگران شرور، بلکه مدافعان خیر بودند—افرادی که با استفاده از طلسم ها، دانش آیینی، و سفرهای رؤیا
یی، با نیروهای تاریک مبارزه می کردند و سلامت انسان ها را حفظ می نمودند. این دیدگاه، در تضاد با نگاه رسمی کلیسا به جادوگری قرار داشت، اما در جوامع روستایی، بناندانتی ها اغلب مورد احترام و اعتماد بودند. روایت گاسپاراتو، یکی از نمونه های نادر ثبت شده ای است که نشان می دهد چگونه سنت های مردمی، حتی در مواجهه با نهادهای مذهبی، توانستند جایگاه خود را حفظ کنند و به عنوان بخشی از حافظه فرهنگی منطقه باقی بمانند. در روایت های مربوط به بناندانتی، به ویژه در سفرهای رؤیایی شبانه ای که روح آنان از بدن جدا می شد، توصیف هایی زنده و پرتحرک از فعالیت های آنان ثبت شده است. در این تجربه های فراطبیعی، بناندانتی ها با شور و جنب وجوش در ضیافت های شبانه شرکت می کردند؛ آنان می جنگیدند، بازی می کردند، به سرعت می دویدند و بر پشت حیوانات گوناگون سوار می شدند—همه در فضایی آمیخته با رمز و آیین، در دل طبیعت یا آسمان شب. این صحنه ها، که در اسناد تاریخی و اعترافات بازمانده از قرون شانزدهم و هفدهم آمده اند، نه تنها بازتابی از باورهای مردمی دربارهٔ ارتباط با جهان های دیگر بودند، بلکه نشان دهنده نوعی آیین جمعی برای حفظ حاصل خیزی زمین و سلامت جام
عه نیز محسوب می شدند. بناندانتی ها در این ضیافت ها، با ارواح، پریان و حیوانات نمادین همراه می شدند و با جادوگران شرور مبارزه می کردند—مبارزه ای که هم نمادین بود و هم آیینی، و هدف آن حفظ تعادل میان انسان، طبیعت و نیروهای ناشناخته بود. دون اسگاباریتزا، کشیش محلی، از شنیدن روایت هایی دربارهٔ جادوگری و آیین های بناندانتی نگران شد. در ۲۱ مارس ۱۵۷۵، او تصمیم گرفت تا موضوع را به مقامات مذهبی بالاتر ارجاع دهد و به همین منظور، به عنوان شاهد در برابر نایب الاسقف، مون سینیور جاکوپو ماراکو، و بازرس تفتیش عقاید، فِرا جولیو دِ آسیس، که از اعضای فرقه فرانسیسکن های صغیر بود، در صومعه سن فرانچسکو واقع در چیویداله دل فریولی حاضر شد. هدف او از این دیدار، دریافت راهنمایی دربارهٔ نحوه برخورد با این وضعیت پیچیده و نگران کننده بود. او پائولو گاسپاراتو، بناندانتی ای که طلسمی برای درمان کودک بیمار داده بود، نیز با خود آورد. گاسپاراتو در حضور بازرس تفتیش عقاید، با آمادگی کامل اطلاعات بیشتری ارائه داد. او شرح داد که پس از شرکت در بازی ها و آیین های شبانه، جادوگران، ساحران و ولگردان رؤیایی از مقابل خانه های مردم عبور می کردند و به دنبال