Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در محل مفصل شدن آن با سایر استخوان ها وجود داشته است، تشخیص داد. بالای سوراخ بینی، استخوان بینی یک «بال» جانبی آشکار تشکیل می دهد. هیچ مدرک واضحی مبنی بر وجود سوراخ در نزدیکی سطح جلویی بینی وجود ندارد. استخوان پیشانی یک زائده قدامی ضخیم تشکیل می دهد که برخلاف سایر چشم خراش ها، روی بینی رشد کرده است. محل اتصال آن با استخوان اشکی مستقیم است. استخوان های پیشانی تقریباً مثلثی هستند و سوراخ «بین بینی» بین آنها قرار دارد (نه بین بینی). آنها زائده های خلفی بلندی دارند که به زائده های چنگالی آهیانه ها به شکل ستاره ای متصل می شوند، از این رو نام خاص آنها "استلانز است". استخوان پس پیشانی در فاصله کوتاهی با بینی تماس دارد و مانند "چشم خراش ها،" زائده قدامی Y شکل ندارد. به طور منحصر به فرد، استخوان پس پیشانی با روزنه گیجگاهی هم مرز نیست، اما همچنان یک زائده طولانی در تماس با استخوان پیش گیجگاهی تشکیل می دهد. آهیانه ها زائده قدامی-داخلی استخوان های گیجگاهی فوقانی را لمس می کنند، که خود نوعی اتوپومورفی دیگر است. این زائده قدامی-داخلی همچنین مانع از هم مرز شدن استخوان پس پیشانی با روزنه های بالای گیجگاهی می شود. آهیانه ها ب
ه یکدیگر فشرده شده اند، اما هیچ نشانه ای از تاج وجود ندارد. استخوان بالای گیجگاهی (سوپراتمپورال) در مقایسه با اکثر چشم ماهی سانان گسترده تر است، اما توسط استخوان های پس پیشانی و فلسی از استخوان پس کاسه چشم جدا می شود. هر دو ناخنک وجود دارند اما واقعاً دیده نمی شوند و کج شده اند. استخوان قاعده ای پس سری کاملاً حفظ نشده است، اما ناحیهٔ خارج کندیلی کوچک تر و مقعر شده است. کندیل پس سری پیازی شکل است، اما کف سوراخ بزرگ به اندازه ای خوب حفظ نشده است که بتوان آن را یک ویژگی تشخیصی دانست. سر پس سری استخوان رکابی تا حد زیادی منبسط شده و یک زائده لامی بزرگ دارد، اما سر مربعی شکل آن وجود ندارد. مربعی تقریباً به شکل گوش است و یک تیغه پس سری دارد. فقط انتهای خلفی فک پایین حفظ شده است و این فاقد هرگونه ویژگی متمایزی مانند دندان است. حفره سورانگولار وجود دارد اما بسیار کوچک شده است و زاویه دار از پهلو به خوبی نمایان است. با این حال، این ویژگی ها تشخیصی یا اتوپومورفیک نیستند. هر دو حلقهٔ اسکلروتیک حفظ شده اند، اما حلقهٔ سمت چپ بسیار کمتر دچار اعوجاج شده است. این حلقه از ۱۴ صفحهٔ ذوزنقه ای شکل تشکیل شده است که دارای کنگره های
ی در لبهٔ داخلی هستند. روزنهٔ اسکلروتیک تنها ۱۱٫۰۳٪ از مساحت مدار را تشکیل می دهد که نشان می دهد نمونه به طور کامل رشد کرده است. (تمام این بخش به استناد می کند) اهمیت تکاملی. "لنینیا" یکی از جدیدترین و همچنین یکی از پایه ای ترین گونه های افتالموزورین است. با وجود این، هنوز حلقه و روزنه بسیار بزرگی داشت که نشان می دهد این یکی از پایه ای ترین ویژگی های افتالموزورین ها بوده و همه آنها در اعماق دریا غواصی می کردند و در تمام مدت زمانی که وجود داشتند، در این جایگاه اکولوژیکی محافظه کار باقی ماندند. اندازه مطلق حلقه اسکلروتیک "لنینیا" یکی از بزرگ ترین حلقه های شناخته شده در ایکتیوسورها است و تنها "باپتانودون" ("'افتالموزوروس ناتانس')" و "تمنودونتوسوروس" غول پیکر از آن بزرگترند. از آنجایی که همه افتالموزورین ها این نوع ساختار را داشتند و از نظر ساختار چشم بیشتر از پلاتی پتری جین ها شبیه بودند، این نشان می دهد که آنها به همان روشی که پلاتی پتری جین ها تنوع یافتند، تنوع پیدا نکردند، اما مانند غواصان عمیق مشابه ماندند، احتمالاً به این دلیل که آنها برای غواصی عمیق آنقدر تخصص یافته بودند که در سایر جایگاه ها از رقابت خارج
پادکرد (Undo) یک تکنیک تعاملی است که در بسیاری از برنامه های رایانه ای پیاده سازی شده است. این تکنیک آخرین تغییر انجام شده در سند را پاک می کند و آن را به حالت قدیمی تر برمی گرداند. در برخی برنامه های پیشرفته تر، مانند پردازش گرافیکی ، پادکرد آخرین فرمان انجام شده در فایل در حال ویرایش را خنثی می کند. با امکان پادکرد، کاربران می توانند بدون ترس از اشتباه کردن، کاوش و کار کنند، زیرا به آسانی می توان آنها را پادکرد کرد. انتظارات از فرمان undo به آسانی قابل درک است: داشتن یک عملکرد قابل پیش بینی و شامل شدن تمام فرمان ها "قابل پادکرد". معمولاً فرمان undo تا زمانی که کاربر تمام عملیات اجرا شده را پادکرد نکند، در دسترس است. اما برخی از اقدامات وجود دارند که در فهرست پادکرد ذخیره نمی شوند و بنابراین نمی توان آنها را پادکرد کرد. به عنوان نمونه، "ذخیره فایل" قابل پادکرد نیست، اما در فهرست در صف قرار می گیرد تا نشان دهد که اجرا شده است. عمل دیگری که معمولاً ذخیره نمی شود و بنابراین قابل پادکرد نیست، "پیمایش" یا "انتخاب" است. فرمان redo عمل undo را برعکس می کند یا بافر را به حالت جدیدتری می برد. (یا: برعکس عمل undo، عمل
redo است.) اجزای رایج قابلیت پادکرد، "فرمان های" هستند که بدست کاربر اجرا شده اند، "بافر(های) تاریخچه" که اقدامات تکمیل شده را ذخیره می کنند، "مدیر پادکرد/بازانجام" برای کنترل بافر تاریخچه، و "رابط کاربری" برای تعامل با کاربر. در بیشتر برنامه های گرافیکی برای بیشتر سامانه عامل های رایج (مانند مایکروسافت ویندوز ، لینوکس و BSDها )، میانبر صفحه کلید برای فرمان undo، Ctrl+Z یا Alt+Backspace و میانبر برای redo، Ctrl+Y یا Ctrl + Shift +Z است. در بیشتر برنامه های macOS، میانبر برای فرمان undo، Command -Z و میانبر برای redo، Command - Shift -Z است. در همه پلتفرم ها، می توان از طریق منوی Edit نیز به توابع undo/redo دسترسی پیدا کرد. تاریخچه. توانایی پادکرد یک عملیات در رایانه، چندین بار به طور مستقل و در پاسخ به نحوه کاربری مردم از رایانه اختراع شد. سامانه بازیابی و ویرایش فایل، که از سال ۱۹۶۸ در دانشگاه براون توسعه یافت، گزارش شده است که نخستین سامانه مبتنی بر رایانه است که دارای ویژگی "پادکرد" بوده است. وارن تیتلمن تا سال ۱۹۷۱ یک "دستیار برنامه نویس را" به عنوان بخشی از BBN-LISP با یک تابع Undo توسعه داد. ماروین زلک
وویتز در پایان نامه دکترای خود (اجرای برگشت پذیر به عنوان یک ابزار تشخیصی) در سال ۱۹۷۱ در دانشگاه کرنل، مفهوم اجرای برگشت پذیر را پیشنهاد کرد که اساساً یک پادکرد است. آلن ام. دیویس در پایان نامه دکترای خود (یک سامانه تحلیل تعاملی برای خطاهای زمان اجرا) در دانشگاه ایلینوی در اوربانا-شمپین در سال ۱۹۷۵، مفهوم زلکوویتز را گسترش داد تا نشان دهد که چگونه پادکرد چند سطحی (یعنی اجرای برگشت پذیر چند لایه ای) می تواند برای اشکال زدایی برنامه های نرم افزاری کاربری شود. ویرایشگر نوشتار Xerox PARC Bravo در سال ۱۹۷۴ یک فرمان Undo داشت. یک گزارش تحقیقاتی در سال ۱۹۷۶ بدست لنس ای. میلر و جان سی. توماس از آی بی ام با عنوان « "مسائل رفتاری در کاربری از سامانه های تعاملی»" ، اشاره کرد که «بسیار مفید خواهد بود که به کاربران اجازه داده شود حداقل فرمان بلافاصله قبل را (با صدور یک فرمان ویژه «undo») «پس بگیرند». برنامه نویسان مرکز تحقیقاتی Xerox PARC میانبر صفحه کلید Ctrl-Z را به فرمان undo اختصاص دادند، که به یک ویژگی حیاتی ویرایشگرهای نوشتار و پردازشگرهای واژه در دوران رایانه های شخصی تبدیل شد. در سال ۱۹۸۰، لری تسلر از Xerox PARC
کار خود را در شرکت اپل رایانه آغاز کرد. در آنجا، او و بیل اتکینسون از وجود یک فرمان undo به عنوان یک قطعه استاندارد در اپل لیزا حمایت کردند. اتکینسون توانست توسعه دهندگان نرم افزار کاربردی لیزا را متقاعد کند که یک سطح واحد از undo و redo را در نظر بگیرند، اما در لابی کردن برای سطوح چندگانه ناموفق بود.[""] وقتی اپل جانشین لیزا، مکینتاش ، را معرفی کرد، تصریح کرد که همه برنامه های استاندارد باید شامل «واگرد» به عنوان نخستین فرمان در منوی «ویرایش» باشند، که تا به امروز به عنوان استاندارد در مک او اس و ویندوز باقی مانده است. فرمان های پادکرد چند لایه ای در دهه ۱۹۸۰ معرفی شدند و به کاربران اجازه می دادند مجموعه ای از اقدامات را، نه فقط آخرین اقدام، به عقب برگردانند. EMACS و سایر ویرایشگرهای صفحه نمایش اشتراکی، قبل از نرم افزار رایانه شخصی، این قابلیت را داشتند. CygnusEd نخستین ویرایشگر نوشتار Amiga با ویژگی پادکرد/دوباره نامحدود بود. AtariWriter ، یک برنامه پردازش واژه که در سال ۱۹۸۲ معرفی شد، دارای ویژگی پادکرد بود. NewWord، یکی دیگر از برنامه های پردازش واژه که بدست NewStar در سال ۱۹۸۴ منتشر شد، دارای فرمان پادکر
د حذف بود. VisiWord شرکت آی بی ام نیز دارای فرمان پادکرد حذف بود. مدل های Undo و Redo. مدل های پادکرد (undo) را می توان به صورت خطی یا غیرخطی طبقه بندی کرد. مدل پادکرد غیرخطی را می توان به زیرگروه های مدل اسکریپت، مدل us&amp;r، مدل سه گانه و پادکرد گزینشی طبقه بندی کرد. برخی از ویژگی های رایج مدل ها عبارتند از: پادکرد خطی. پادکرد خطی با یک پشته ( ساختار داده آخرین ورودی، نخستین خروجی (LIFO)) پیاده سازی می شود که تاریخچه ای از همه ی فرمان ها اجرا شده را ذخیره می کند. وقتی یک فرمان نو افزون می شود، به بالای پشته افزون می شود. بنابراین، تنها آخرین فرمان اجرا شده را می توان خنثی کرد و از تاریخچه حذف کرد. پادکرد را می توان تا زمانی که تاریخچه خالی نباشد، تکرار کرد. مدل خطی محدود. مدل خطی محدود، مدلی توسعه یافته از مدل پادکرد خطی است. این مدل "، ویژگی اجرای پایدار" توصیف شده در بالا برای پادکرد خطی را برآورده می کند، زیرا این مدل در صورتی که فرمانی در حالی انجام شود که فهرست تاریخچه شامل فرمان ها دیگری باشد، این ویژگی را حفظ نمی کند. مدل خطی محدود، فهرست تاریخچه را قبل از اضافه شدن فرمان جدید پاک می کند. اما محدودی
ت های دیگری نیز موجود است. به عنوان نمونه، اندازه فهرست تاریخچه می تواند محدود شود یا وقتی به اندازه تعریف شده ای رسید، نخستین فرمان اجرا شده از فهرست حذف می شود. پادکرد ناخطی. تفاوت اصلی بین پادکرد خطی و پادکرد غیرخطی، امکان پادکرد فرمان ها اجرا شده به ترتیب دلخواه بدست کاربر است. آنها این شانس را دارند که به جای آخرین فرمان، فرمانی را از فهرست انتخاب کنند. برای مدل غیرخطی، زیرکلاس هایی وجود دارند که این مدل را پیاده سازی می کنند. مدل اسکریپت. مدل اسکریپت، اقدامات کاربر را به عنوان ویرایش اسکریپتی از فرمان ها مدیریت می کند. فهرست تاریخچه فرمان ها اجرا شده به صورت «به عنوان یک اسکریپت تفسیر می شود، اثر یک پادکرد (undo) به گونه ای تعریف می شود که گویی عمل پادکرد شده هرگز در وهله اول رخ نداده است.» در نتیجه پادکرد، وضعیت باید به گونه ای باشد که گویی فرمان پادکرد شده هرگز اجرا نشده است. یکی از معایب این مدل این است که کاربر باید ارتباط بین فرمان پادکرد شده و وضعیت فعلی را بداند تا از عوارض جانبی جلوگیری کند. یکی از این موارد می تواند به عنوان نمونه تکرار باشد. مشکلات دیگر این است که اگر «فرمان ها بعدی در حالت مت
فاوتی نسبت به حالت اولیه خود در رابط های دستکاری مستقیم اجرا شوند، این تفسیر مجدد از عمل اصلی کاربر همیشه واضح یا به خوبی تعریف شده نیست.» مدل US&amp;R. ویژگی خاص این مدل این است که گزینه ی رد کردن یک فرمان را دارد. این بدان معناست که می توان از انجام مجدد یک فرمان صرف نظر کرد. فرمانی که رد می شود به عنوان رد شده علامت گذاری می شود اما حذف نمی شود. هنگامی که فرمان ها جدید اجرا می شوند، فهرست تاریخچه حفظ می شود، بنابراین ترتیب فرمان ها اجرا شده را می توان با آن تکرار کرد. این ترتیب را می توان از طریق یک درخت تاریخچه که یک نمودار جهت دار است توصیف کرد، "زیرا می توان فرمان ها را از شاخه ی دیگری که پیوندی در نمودار ایجاد می کند، به انجام مجدد ادامه داد". اگرچه مجموعه ی فرمان ها ساده و قابل فهم است، اما ساختار پیچیده با پرش و پیوند شاخه ها، زمانی که کاربر می خواهد بیش از یک مرحله را پادکرد کند، درک و به خاطر سپردن آن دشوار است. مدل سه گانه. این مدل undo غیرخطی علاوه بر undo و redo، امکان چرخش نیز دارد. این مدل دارای ساختار داده ای مشابه مدل های فوق با یک فهرست تاریخچه و یک فهرست redo جداگانه است که شامل عملیات red
o می شود. عملیات rotate آخرین فرمان فهرست redo را در جلوی خود قرار می دهد. از یک طرف، این بدان معناست که می توان فرمان بعدی که قرار است redo شود را با قرار دادن آن در جلو انتخاب کرد. از طرف دیگر، چرخش می تواند "برای انتخاب مکانی در فهرست redo که عملیات undo بعدی فرمان را در آن قرار می دهد" کاربری شود. بنابراین، فهرست redo نامرتب است. "برای undo یک فرمان جداگانه، کاربر باید تعدادی از مراحل را undo کند، فهرست redo را بچرخاند و سپس تعدادی از مراحل را redo کند." برای redo، فهرست باید چرخانده شود تا فرمان مورد نظر در بالا قرار گیرد. پادکرد گزینشی. یاکوبک و همکارانش می گویند که پادکرد گزینشی ویژگی ای است که یک مدل می تواند ارائه دهد، اما برای پادکرد گزینشی تعریف مشخصی وجود ندارد. نویسندگان توابعی را انتخاب کرده اند که یک مدل هنگام پشتیبانی از پادکرد گزینشی باید داشته باشد. باید بتوان "هر عمل اجرا شده در بافر تاریخچه را خنثی کرد. اقدامات مستقل از عملی که خنثی می شود باید دست نخورده باقی بمانند". درست مانند آن، انجام مجدد باید برای هر فرمان پادکرد شده امکان پذیر باشد. سومین تابع برای پادکرد گزینشی این است که "هیچ فرم
انی نمی تواند به طور خودکار از بافر تاریخچه بدون درخواست مستقیم کاربر حذف شود." برای پادکرد گزینشی، پادکرد و انجام مجدد خارج از هر زمینه ای قابل اجرا هستند. سه مسئله اصلی وجود دارد. اول این است که فرمان ها پادکرد شده می توانند خارج از زمینه اصلی باشند. از این طریق می توان ارجاعات مرده ای وجود داشته باشد که باید مدیریت شوند. مسئله دوم این است که فرمان ها اصلاح شده را می توان خنثی کرد و بنابراین باید حل شود که کدام حالت پس از پادکرد ارائه خواهد شد. مسئله سوم، مشکلات دور انداختن فرمان ها است. فرمان undo گزینشی هیچ اشاره گری در فهرست ها ندارد، بنابراین این بدان معناست که هیچ فرمانی نباید از پشته حذف شود. خنثیسازی گزینشی مستقیم. پادکرد گزینشی مستقیم، بسطی از پادکرد خطی محدود با یک درخت تاریخچه است. این عملیات یک کپی از فرمان انتخاب شده ایجاد می کند، آن را اجرا می کند و به فهرست تاریخچه اضافه می کند. دو عملیات غیرخطی پادکرد گزینشی و بازانجام گزینشی در آن تعریف شده اند، بنابراین متقارن تر است. برنامه چند کاربره. وقتی چندین کاربر می توانند همزمان یک سند را ویرایش کنند، به یک پادکرد چندکاربره نیاز است. پادکرد "سراسری"
چندکاربره، آخرین اقدام انجام شده روی سند را صرف نظر از اینکه چه کسی ویرایش را انجام داده است، برمی گرداند. پادکرد "محلی" چندکاربره فقط اقدامات انجام شده بدست کاربر محلی را برمی گرداند، که نیاز به پیاده سازی پادکرد غیرخطی دارد. در جایی که می توان از undo برای بازگشت به عقب در چندین ویرایش کاربری کرد، فرمان redo در طول تاریخچه اقدامات به جلو می رود. ایجاد یک ویرایش جدید معمولاً فهرست redo را پاک می کند. اگر از یک مدل redo شاخه ای کاربری شود، ویرایش جدید تاریخچه اقدامات را "شاخه ای می کند" . تعداد اقدامات قبلی که می توانند پادکرد شوند، بسته به برنامه، نسخه و قابلیت های سخت افزاری یا نرم افزاری متفاوت است. برای نمونه، اندازه پیش فرض پشته پادکرد/بازانجام در Adobe Photoshop برابر با 20 است، اما کاربر می تواند آن را تغییر دهد. به عنوان نمونهی دیگر، قبلاً نسخه های قبلی مایکروسافت پینت فقط اجازه می دادند تا سه ویرایش پادکرد شوند؛ نسخه معرفی شده در ویندوز ۷ این محدودیت را به ۵۰ افزایش داد. ویژگی های ساده و تک ویرایشیِ پادکرد (undo) گاهی اوقات با در نظر گرفتن خود فرمان پادکرد به عنوان عملی که می توان آن را پادکرد کرد،
«redo» را از بین می برند. این به عنوان مدل پادکرد معکوس شناخته می شود، زیرا کاربر می تواند با کاربری از فرمان پادکرد، بین دو حالت برنامه جابجا شود. این مدل استاندارد قبل از پذیرش گسترده پادکرد چند سطحی در اوایل دهه 1990 بود. پیاده سازی را پادکرد کنید. عمل Undo را می توان از طریق الگوهای مختلفی پیاده سازی کرد. رایج ترین الگوها، الگوی command و الگوی memento هستند. الگوی فرمان. الگوی فرمان (command pattern) یک الگوی طراحی نرم افزار است که اطلاعات حاصل از عملیات را در اشیاء فرمان (command objects) کپسوله سازی می کند. این بدان معناست که هر عملی در یک شیء ذخیره می شود. کلاس فرمان انتزاعی (abstract command class) یک عملیات اجرای انتزاعی (abstract execute operation) را پیاده سازی می کند، بنابراین هر شیء فرمان دارای یک عملیات اجرا (execut operation) است. برای پادکرد (undo) نیز باید یک عملیات اجرا نشده (unexecut operation) وجود داشته باشد که اثر فرمان اجرا شده را خنثی می کند و در یک فهرست تاریخچه (history list) ذخیره می شود. پادکرد (undo) و انجام مجدد (redo) به گونه ای پیاده سازی شده اند که هنگام فراخوانی فرمان اجرا ی
ا پادکرد، فهرست به جلو و عقب اجرا شود. برای پادکرد یک مرحله ای، فقط فرمان اجرا شده ذخیره می شود. برخلاف پادکرد چند مرحله ای که نه تنها فهرست تاریخچه فرمان ها ذخیره می شود، بلکه تعداد سطوح پادکرد نیز با توجه به حدبیشتر طول فهرست قابل تعیین است. الگوی یادگاری. با الگوی یادگاری، وضعیت داخلی یک شیء ذخیره می شود. شیء ای که وضعیت در آن ذخیره می شود، یادگاری نامیده می شود و از طریق مبدأ یادگاری سازماندهی می شود. این الگو یک یادگاری را برمی گرداند که با اطلاعات وضعیت فعلی، هنگام اجرای undo، مقداردهی اولیه شده است تا وضعیت قابل بررسی باشد. یادگاری فقط برای مبدأ قابل مشاهده است. در الگوی یادگاری، مکانیزم پادکرد، متصدی (Caretaker) نامیده می شود. این مکانیزم مسئول نگهداری یادگاری ها است، اما هرگز محتوای آنها را تغییر نمی دهد. برای پادکرد، متصدی درخواست یک یادگاری از مبدأ می کند و سپس پادکرد را اعمال می کند. بخش عمده ای از مکانیزم پادکرد عملیات (undo) می تواند بدون وابستگی به برنامه های خاص یا کلاس های فرمان پیاده سازی شود. این شامل «مدیریت فهرست تاریخچه، پیمایشگر تاریخچه، ورودی های منو برای پادکرد و انجام مجدد و به روزرس
انی ورودی های منو بسته به نام فرمان بعدی در دسترس» می شود. هر کلاس فرمانی یک متد do دارد که هنگام اجرای یک فرمان فراخوانی می شود. متد undo عملیات معکوس متد do را پیاده سازی می کند. برای پیاده سازی معکوس، چندین استراتژی مختلف وجود دارد.
ایستگاه تحقیقاتی قطب عدم دسترسی (، ) یک ایستگاه تحقیقاتی از کار افتاده شوروی در کمپ لند، قطب جنوب، در قطب جنوبی غیرقابل دسترس (دورترین نقطه در قطب جنوب از هر اقیانوسی) است که در سال ۱۹۵۸، زمانی که ایستگاه تأسیس شد، تعریف شد. تعاریف بعدی مکان های دیگری را ارائه می دهند که همگی نسبتاً نزدیک به این نقطه هستند. این ایستگاه از ۱۴ تا ۲۶ دسامبر ۱۹۵۸ مشاهدات هواشناسی انجام می داد. قطب غیرقابل دسترس سردترین دمای سالانه جهان را با میانگین دارد. است از قطب جنوب، و تقریباً از سووتسکایا. ارتفاع سطح آن است. در ۱۴ دسامبر ۱۹۵۸ توسط یک گروه ۹۱۸ نفره از سومین سفر اکتشافی قطب جنوب شوروی به آن رسید. شناسه سازمان جهانی هواشناسی آن ۸۹۵۵۰ است. تاریخچه. تجهیزات و پرسنل توسط یک کاروان تراکتور قطب جنوب که توسط سومین سفر اکتشافی شوروی به قطب جنوب اداره می شد، تحویل داده شدند. این ایستگاه دارای یک کلبه برای چهار نفر، یک ایستگاه رادیویی و یک کلبه برقی بود. این ساختمان ها بر روی تراکتورهایی که در طول پیمایش استفاده می شدند، ساخته شده بودند و به عنوان محل اقامت استفاده می شدند. در کنار کلبه، یک باند فرودگاه پاکسازی شد و یک هواپیمای لی-۲ در
۱۸ دسامبر ۱۹۵۸ در آنجا فرود آمد. این پایگاه به یک ژنراتور برق دیزلی و یک فرستنده مجهز بود. در ۲۶ دسامبر، این پایگاه به طور نامحدود تخلیه شد. چهار محقق با هواپیما به آنجا منتقل شدند و ۱۴ عضو باقی مانده گروه با تراکتورها بازگشتند. این ایستگاه از سایر ایستگاه های تحقیقاتی بسیار دور تشخیص داده شد تا امکان بهره برداری دائمی ایمن را فراهم کند، بنابراین فقط برای بازدیدهای کوتاه مدت آینده مورد استفاده قرار گرفت. هشتمین هیئت اکتشافی قطب جنوب شوروی در ۱ فوریه ۱۹۶۴ از این محل بازدید کرد و پنج روز بعد آنجا را ترک کرد. تیم آمریکایی کوئین ماد (Queen Maud) در ۲۷ ژانویه ۱۹۶۵ از ایستگاه قطب جنوب آموندسن-اسکات به قطب غیرقابل دسترس رسید. خدمه در ۱ فوریه توسط یک هواپیمای سی-۱۳۰ به آنجا منتقل شدند. در ۱۵ دسامبر ۱۹۶۵، یک تیم آمریکایی جدید با هواپیمای سی-۱۳۰ از راه رسیدند تا مشاهدات خود را انجام دهند، برف روب ها را تعمیر کنند و مسیر کوئین ماد را به صورت زیگزاگ تا ایستگاه تازه تأسیس پلاتو ادامه دهند و در ۲۹ ژانویه ۱۹۶۶ به آنجا رسیدند. دوازدهمین هیئت اکتشافی شوروی در قطب جنوب در سال ۱۹۶۷ از این مکان بازدید کرد. در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۷، تی
م بریتانیایی نی۲آی با استفاده از بادبادک های فویلی مخصوص به قطب غیرقابل دسترس رسیدند. در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۱، در طول گذرگاه میراث قطب جنوب، سباستین کوپلند و همکارش اریک مک نیر-لندری، در مسیر خود برای تکمیل اولین گذرگاه قاره ای شرقی-غربی جزئی قطب جنوب با بیش از ، با پای پیاده و اسکی کایت از ایستگاه نوولازاروسکایا به قطب غیرقابل دسترس رسیدند. محوطه تاریخی. ساختمان ایستگاه توسط مجسمه نیم تنه ولادیمیر لنین رو به مسکو پوشانده شده است. از سال ۲۰۰۷، تقریباً به طور کامل زیر برف مدفون شده است و چیزی بیش از این مجسمه دیده نمی شود. به دنبال پیشنهاد روسیه به جلسه مشورتی پیمان قطب جنوب، ساختمان مدفون و مجسمه نیم تنه بیرون آمده، همراه با پلاک یادبود فتح قطب غیرقابل دسترس توسط کاوشگران قطب جنوب شوروی در سال ۱۹۵۸، به عنوان یک مکان تاریخی یا بنای یادبود تعیین شده است.
غافلگیری اتوماسیون کنشی است که به دست یک سامانه ی اتوماسیون انجام می شود و برای کاربر غیرمنتظره است. خطای حالت می تواند یکی از دلایل رایج غافلگیری اتوماسیون باشد. غافلگیری اتوماسیون می تواند خطرناک باشد زمانی که آگاهی موقعیتی یک اپراتور کنترل را مختل کند.
اصطلاح وضعیت برنامه (Application Posture)، ماهیت تعامل یک برنامه نرم افزاری با کاربر آن را مشخص می کند. این اصطلاح بدست آلن کوپر نو اوری شد، که چهار «وضعیت» را برای کاربردها مشخص کرد: حاکمیتی، گذرا، اهریمنی و انگلی.
در طراحی رابط کاربری ، یک حالت ، یک تنظیم متمایز در یک برنامه ی رایانه ای یا هر رابط فیزیکی ماشین است که در آن ورودی یکسان کاربر ، نتایج ادراکی دگرگونی نسبت به نتایج برامده از آن در تنظیمات دیگر ایجاد می کند. اجزای رابط مودال دربرگیرنده ی کلیدهای Caps lock و Insert در صفحه کلید استاندارد رایانه هستند که هر دو معمولاً تایپ کاربر را پس از فشرده شدن در حالت متفاوتی قرار می دهند و پس از فشرده شدن مجدد، آن را به حالت عادی برمی گردانند. رابطی که از هیچ حالتی کاربری نمی کند، به عنوان رابط "بدون حالت" شناخته می شود. رابط های بدون حالت از "خطاهای حالت"، از خطای کاربر در دادن فرمان یک مود به مود دیگر پیشگیری می کند اینگونه که چون مودهای مختلفی وجود ندازد اساسا این خطا ناممکن می شود. تعریف. جف راسکین در کتاب خود "با عنوان «رابط انسانی» (The Humane Interface)" ، حالت داشتن را اینگونه تعریف می کند:«یک رابط انسان و ماشین در رابطه با یک حرکت معین، زمانی مودال است که (1) وضعیت کنونی رابط، محل توجه کاربر نباشد و (2) رابط، بسته به وضعیت کنونی سامانه، یکی از چندین پاسخ گوناگون را به حرکت اجرا کند.» (صفحه 42)از نگاه راسکین و طبق
تعریف او، یک رابط کاربری مادامی که کاربر کاملاً از وضعیت فعلی آن آگاه باشد، مودال نیست. راسکین از این به عنوان "محل توجه" (از کلمه لاتین "locus" به معنای "مکان" یا "موقعیت") یاد می کند. معمولاً اگر تغییر وضعیت به طور هدفمند بدست کاربر آغاز شده باشد، یا اگر سامانه سیگنال های قوی برای اطلاع کاربر از تغییر وضعیت در مکانی که همکنش رخ می دهد، ارسال کند، کاربر از وضعیت سامانه آگاه است. اگر جایگاه توجه کاربر به ناحیه دیگری تغییر کند، وضعیت رابط کاربری ممکن است نشان دهنده یک حالت باشد زیرا کاربر دیگر از آن آگاه نیست. لری تسلر حالت ها را به عنوان «حالتی از رابط کاربری که برای مدت زمانی طول می کشد، به هیچ شیء ویژه ای مرتبط نیست و نقشی جز قرار دادن تفسیر روی ورودی کنشگر ندارد» تعریف کرد. نمونه ها. مودال. چندین نمونه از نرم افزارها به عنوان "مودال" یا با کاربری از حالت های رابط کاربری توصیف شده اند: بدون حالت. لری تسلر در PARC با کاربری از بازخوردهای جمع آوری شده از یک آزمایش کاربری با سیلویا آدامز تازه استخدام شده، بینش هایی را برای یک پردازشگر نوشتار بدون مدل ابداع کرد، که در آن از او خواسته شده بود تا برخی حرکات را ب
رای اصلاح علائم تصحیح روی نوشتار دیجیتال، به صورت دستی انجام دهد . این آزمایش، بیل انگلیش، مدیر تسلر، را از مشکلات رابط کاربری مودال پیشین شان متقاعد کرد. خطاهای حالت. حالت ها بیشتر در طراحی رابط کاربری مورد انتقاد قرار می گیرند، زیرا احتمالاً وقتی کاربر فراموش می کند رابط کاربری در چه وضعیتی است، عملی را انجام می دهد که مناسب حالت دیگری است و پاسخی غیرمنتظره و نامطلوب دریافت می کند، "خطاهای حالت" ایجاد می کنند. یک خطای حالت می تواند کاملاً تکان دهنده و گیج کننده باشد، زیرا کاربر با نقض ناگهانی انتظارات کاربری خود کنار می آید. اگر تغییری در وضعیت سامانه بدون توجه رخ دهد (که بدست سامانه یا بدست شخص دیگری، مانند کاربری که پیشتر از دستگاه کاربری می کرده است، آغاز شود)، یا اگر پس از مدتی کاربر تغییر وضعیت را فراموش کند، مشکلاتی رخ می دهد. یکی دیگر از مشکلات رایج، تغییر ناگهانی وضعیت است که فعالیت کاربر را مختل می کند، مانند سرقت تمرکز . در چنین شرایطی، به راحتی ممکن است اتفاق بیفتد که کاربر برخی عملیات را با در نگاه گرفتن وضعیت قدیمی انجام دهد، در حالی که مغز هنوز سیگنال های نشان دهنده تغییر وضعیت را به طور کامل
پردازش نکرده است. ارزیابی. حالت ها برای جلب توجه کامل کاربر و وادار کردن او به پذیرش محتوای موجود در آنها در نگاه گرفته شده اند، به ویژه هنگامی که تأیید حیاتی از سوی کاربر مورد نیاز است. این کاربرد اخیر به دلیل ناکارآمدی در کاربرد مورد نگاهش (محافظت در برابر خطاها در اقدامات مخرب) به دلیل عادت کردن، مورد انتقاد قرار گرفته است. در واقع، برگشت پذیر کردن عمل (ارائه گزینه "لغو") توصیه می شود. اگرچه حالت ها می توانند در کاربردهای خاص برای محدود کردن عملیات خطرناک یا نامطلوب موفق باشند، به ویژه هنگامی که حالت به طور فعال بدست کاربر به عنوان "یک شبه حالت" حفظ می شود. حالت ها گاهی زمان ها برای نمایش اطلاعات مربوط به کاری که به خوبی در جریان بصری اصلی جای نمی گیرند، کاربری می شوند. حالت ها همچنین می توانند به عنوان قراردادهای کاملاً شناخته شده، مانند ابزارهای نقاشی، عمل کنند. طرفداران مودال ممکن است استدلال کند که بسیاری از فعالیت های رایج، جنبه ی کیفی دارند و کاربران با آنها سازگار می شوند. نمونه ای از همکنش کیفی، رانندگی وسایل نقلیه موتوری است. راننده ممکن است از اینکه با فشار دادن پدال گاز، وسیله نقلیه به سمت جلو ش
تاب نمی گیرد، شگفت زده شود، به احتمال زیاد به این دلیل که وسیله نقلیه در حالت عملیاتی مانند پارک، خلاص یا دنده عقب قرار گرفته است. رابط های کیفی برای جلوگیری از خطاهای حالت مانند این، نیاز به آموزش و تجربه دارند. جف راسکین، متخصص رابط کاربری، به شدت با حالت ها مخالفت کرد و نوشت: «حالت ها منبع قابل توجهی از خطاها، سردرگمی، محدودیت های غیرضروری و پیچیدگی در رابط ها هستند.» بعداً او خاطرنشان می کند: «همکارم، دکتر جیمز وینتر، می نویسد: «تصادفی نیست که فحش دادن با #&amp;%!#$&amp; نشان داده می شود؛ این کاری است که «ماشین تحریر هنگام تایپ اعداد با دکمه Caps Lock انجام می داد.» راسکین کتاب خود "«رابط انسانی»" را به توصیف اصول رابط کاربری بدون حالت برای رایانه ها اختصاص داد. این اصول در سامانه های Canon Cat و Archy پیاده سازی شدند. برخی از طراحان رابط کاربری اخیراً گام هایی برای آشکارتر و کاربرپسندتر کردن پنجره های مودال برداشته اند، به این صورت که با تیره کردن پس زمینه پشت پنجره یا اجازه دادن به هر کلیک ماوس در خارج از پنجره مودال برای بسته شدن اجباری پنجره - طرحی به نام Lightbox - خطر خطاهای مودال را کاهش می دهند. ج