Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شهید بهمن باقری ناو پهپادبر ایرانی است که به سفارش نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تولید شده است. این ناو در تاریخ ۱۸ بهمن ۱۴۰۳ با حضور رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، وزیر دفاع و فرمانده سپاه به ناوگان نیروی دریایی سپاه در آبهای خلیج فارس تحویل داده شد. پیشینه. این ناو از تغییر کاربری کشتی کانتینری "پرارین" از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ پدید آمده است که یک باند پرش مایل به سبک ناوهای هواپیمابر سبک به آن اضافه شده است. نام این ناو به افتخار بهمن باقری از فرماندهان سپاه که در پاتک عراق در جنگ ایران و عراق جان باخت، نامگذاری شده است. ویژگی ها. ناو شهید باقری طول ۲۴۰ متر، ارتفاع ۲۱ متر و وزن ۳۵ هزار تن دارد. این ناو می تواند انواعی از پهپادهای نظامی، بالگردها، قایق های تندرو، موشک های کروز ضدکشتی را حمل کند. قابلیت حمل انواع بالگردهای سبک و متوسط، مانند: بل ۲۰۶، شاهد ۲۷۸، میل ۱۷ و بل ۴۱۲، به این شناور اجازه می دهد تا به عنوان یک ناو بالگردبر عمل کرده و عملیات های مختلف دریایی، امداد و نجات، شناسایی و حتی پشتیبانی هوایی را انجام دهد. این کشتی بدون نیاز به سوختگیری می تواند برای یک سال در دریا باشد و ۲۲ هزار مایل دریایی
را بپیماید. توانایی شناسایی انواع سیگنال الکترونیکی، توپ و سلاح های سطحی برد بلند، موشک های سطحی کروز برد بلند، توانایی مقابله با انواع ریز پرنده ها و موشک های پدافند هوایی است. در ابتدا این شناور به منظور استفاده تجاری با اهداف غیرنظامی (حمل و نقل بارهای سنگین) ساخته شده بود، اما به تدریج قابلیت های نظامی مختلفی به آن افزوده شد. به طوریکه در حال حاضر تبدیل به یک شناور مجهز برای انجام عملیات های شناسایی، امداد و نجات، دفاعی، هجومی و پشتیبانی در دریا تبدیل شده است. دارای باند پروازی با طول ۱۸۰ متر است و آشیانه ای که تا ۶۰ فروند پهپاد را در خود جای می دهد. به هنگام عملیات به طور همزمان ۷ بالگرد روی عرشه با موفقیت حضور دارند. همچنین تجهیزات جایگاه سوخت، سامانه های پدافندی هوایی برد کوتاه و متوسط، برج مراقبت پرواز، امکانات بیمارستانی و امکانات ورزشی-رفاهی برای خدمه از ویژگی های آن شمرده شده است.
معبد قبه مهر دیوانه بزرگ ترین معبد ایزدیان در جهان است. این معبد در روستای ارمنی اکنالیچ، در استان آرماویر واقع شده است، جایی که ایزدیان بزرگ ترین اقلیت را تشکیل می دهند. روستای اکنالیچ در ۳۵ کیلومتری غرب ایروان، پایتخت ارمنستان، قرار دارد. این معبد در سپتامبر ۲۰۱۹ افتتاح شد و مراسم افتتاحیه آن با حضور معاون نخست وزیر ارمنستان و دیگر مقامات ارمنی برگزار شد. ارتفاع این معبد ۲۵ متر است و شامل هفت گنبد است که اطراف یک سقف قوسی مرکزی قرار گرفته اند. همچنین این معبد دارای یک مدرسه علوم دینی و موزه است. این معبد به فرشته ملک طاووس و هفت فرشته در الهیات ایزدی تقدیم شده است. گنبد اصلی و هفت گنبد اطراف آن نماد فرشتگان هستند و با خورشیدهای طلایی تزئین شده اند. طراحی این معبد به شدت از لالش در شمال عراق که مقدس ترین معبد ایزدیان و مکانی برای زیارت است، الهام گرفته شده است. در کنار معبد، یک گورستان ایزدی قرار دارد. مجسمه ای از برنده جایزه نوبل نادیا مراد، یک مجسمه از آندرانیک اوزانیان، فرمانده نظامی ارمنی که در اواخر دهه ۱۸۸۰ با امپراتوری عثمانی جنگید و یک صلیب حواری ارمنی که با خورشید ایزدی درهم تنیده شده است، قرار دارن
د که نشان دهنده همزیستی مذهبی است. این معبد با حمایت مالی یک ایزدی ارمنی مقیم روسیه، میرزا سلویان، ساخته شد و تنها چند متر دورتر از زیارتگاه اولیه ایزدیان ارمنستان که در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده بود، قرار دارد. طراحی این معبد توسط آرتاک قولیان، یکی از معماران برجسته ساختمان های مذهبی در ارمنستان انجام شده است. ایزدیان یکی از بزرگ ترین اقلیت های قومی در ارمنستان هستند و به یک باور باستانی و یکتاپرستانه اعتقاد دارند که شباهت هایی با مسیحیت، هندوئیسم، یهودیت، تصوف و مزدیسنا به همراه عناصر پاگانیسم ایرانی دارد. طبق سرشماری ارمنستان، در سال ۲۰۱۱ تعداد ۳۵٬۰۰۰ ایزدی در ارمنستان زندگی می کردند که عمدتاً در مناطق غربی و شمالی قفقاز جنوبی سکونت داشتند.
معاون نخست وزیر ارمنستان () معاون رسمی رئیس دولت ارمنستان است. بر اساس قانون اساسی ارمنستان، تعداد معاونان نخست وزیر می تواند تا سه نفر باشد. معاونان نخست وزیر کنونی تیگران آوینیان و مهر گریگوریان هستند.
بنگت وسترلوند (; – ) اخترشناس، و استاد دانشگاه اهل سوئد بود. او دکترای خود را از دانشگاه اوپسالا در سال ۱۹۵۴ دریافت کرد. در سال ۱۹۵۷ او به عنوان ستاره شناس در ایستگاه جنوبی اوپسالا در رصدخانه کوه استروملو در استرالیا منصوب شد، جایی که او مطالعات گسترده ای در مورد جنوب کهکشان راه شیری و ابرهای ماژلانی انجام داد. در سال ۱۹۶۷ ، در رصدخانه استوارد آریزونا او به عنوان ستاره شناس به کار مشغول شد و در سال ۱۹۶۹ به عنوان مدیر ESO در شیلی منصوب شد، این سمت را تا سال ۱۹۷۵ حفظ کرد، تا زمانی که به سوئد بازگشت و به عنوان استاد نجوم در رصدخانه نجوم اوپسالا انتخاب شد و در سال ۱۹۸۷ بازنشسته شد.
برچسب گوش یک جسم پلاستیکی یا فلزی است که برای شناسایی دامهای اهلی و دیگر جانوران استفاده می شود. اگر برچسب گوش از فناوری دستگاه شناسایی فرکانس رادیویی (RFID) استفاده می کند، به آن برچسب گوش الکترونیکی می گویند. برچسب های گوش الکترونیکی مطابق با استانداردهای بین المللی ISO 11784 و ISO 11785 که در ۱۳۴٫۲ کیلوهرتز کار می کنند، و همچنین ISO/IEC 18000 -6C که در طیف UHF کار می کنند. سیستم های غیراستاندارد دیگری مانند Destron در ۱۲۵ کیلوهرتز کار می کنند. اگرچه شکل های بسیاری از برچسب های گوش وجود دارد، انواع اصلی در استفاده کنونی به شرح زیر است: هر یک از اینها به جز نوع فلزی ممکن است دارای یک تراشه RFID باشد که معمولاً نسخه الکترونیکی همان شماره شناسایی را دارد.
بعل شَمین (آرامی: ܒܥܠ ܫܡܝܢ) یا بعل شَمیم (فنیقی: 𐤁𐤏𐤋 𐤔𐤌𐤌) به معنای پروردگار آسمان (ها)، خدای سامی شمال غربی بود؛ و همین طور عنوانی که در کتیبه های خاورمیانه باستان به خدایان مختلف در مکان ها و زمان های مختلف، به ویژه در کنعان-فنیقیه و سوریه باستان اطلاق می شد. این عنوان بیشتر برای هدد به کار برده می شد که اغلب او را تنها «بعل» می نامیدند. بعل شمین یکی از دو خدای برتر و خدای آسمان پالمیرا قبل از اسلام در سوریه باستان بود (بیل خدای برتر دیگر). در آن جا صفات او عقاب و صاعقه بود و احتمالا با خدای ماه آگلیبول و خدای خورشید ملک بعل یک تثلیث را تشکیل می دادند. همچنین بعل شمین عنوانی بود که به زئوس نیز اطلاق می شد. اولین اشاره فنیقی شناخته شده به بعل شمین، در کتیبه ییمیلک مربوط به قرن دهم پیش از میلاد است. دین سامی باستان. در هزاره دوم پیش از میلاد، بعل شمیم (یا بعل شمین) در اصل لقب بعل هدد بود، اما در حدود هزاره اول پیش از میلاد به عنوان خدای متمایز شناخته شد. اولین نام شناخته شده از این عنوان-خدا در معاهده قرن چهاردهم قبل از میلاد بین شوپ پیلولیومای یکم پادشاه هیتی ها و نقمدو دوم پادشاه اوگاریت است. اگرچه این می تو
اند اشاره ای به بعل هدد باشد، ولی زمانی که این نام در کتیبه ای فنیقی توسط یهیملک پادشاه بیبلوس آمده است، متون دیگر بین این دو تمایز قائل می شوند: طبق عهدنامه سال ۶۷۷ پیش از میلاد بین اسرحدون پادشاه آشور و بعل اول پادشاه صور، اگر پادشاه صور پیمان را زیر پا بگذارد، نفرین می شود: بعل ملاژ غیرقابل تفسیر است. بعل صفون در اینجا و در متون دیگر به نظر می رسد باید بعل هدد باشد که محل زندگی اش در متون اوگاریتی، در کوه صفون است. محققان درمورد این که آیا این نام ها در این متن، سه ​​خدای جداگانه هستند یا سه جنبه از یک خدا (خدایی که هوای طوفانی را در دریا ایجاد می کند) اختلاف نظر دارند. در هر صورت، کتیبه ها نشان می دهند که آیین بعل شمیم از روزگار اسرحدون تا پایان هزاره اول پیش از میلاد در صور ادامه داشته است. دوره هلنیستی و رومی. برخی تصور می کنند خدایی که نویسنده فینیقی سانچونیاتون به یونانی اورانوس-آسمان می نامد، مخفف بعل شمیم است. در روایت سانچونیاتون از پانتئون فنیقی، آسمان پدر واقعی بعل هدد است (اگرچه بعل هدد پس از به دنیا آمدن به داگون داده می شود). همان طور که در اساطیر یونان و اساطیر هیتی روایت می شود (خدای) آسمان
توسط پسرش اخته می شود، که به نوبه خود مقدر شده است که خدای رعد با او مخالفت کند. در روایت سانچونیاتون، آسمان با دریا می جنگد؛ آسمان خود را قادر به غلبه نمی بیند، بنابراین با هدد متحد می شود. در متون نبطی به زبان یونانی، بعل شمین به طور مکرر با زئوس هلیوس (یعنی زئوس به عنوان خدای خورشید، هلیوس) برابر می شود. سانچونیاتون نیز از این موضوع پشتیبانی می کند:
ماهیگیری باکلانی یک روش سنتی ماهیگیری است که در آن ماهیگیران از باکلان های آموخته برای صید ماهی در رودخانه ها استفاده می کنند. از لحاظ تاریخی، صید باکلان در چین و ژاپن، و همچنین یونان، مقدونیه شمالی، و به طور خلاصه، انگلستان و فرانسه صورت گرفته است. گاهی به عنوان «ماهیگیری مرغابی» شناخته می شود، این روش به عنوان روشی توسط ژاپنی های باستان در "کتاب سوئی"، تاریخ رسمی سلسله سوئی چین، که در سال ۶۳۶ پس از میلاد تکمیل شد، تأیید شده است. اگرچه ماهیگیری باکلانی زمانی یک شرکت موفق بود، امروزه کاربرد اصلی آن برای خدمت به صنعت گردشگری است. این روش ماهیگیری صنعتگر دیگر در هیچ کجا به جز جنوب غربی چین استفاده نمی شود، جایی که در معرض خطر رقابت با روش های نوین است. برای کنترل پرندگان، ماهیگیران یک دام شل را نزدیک پایه گلوی پرنده می بندند. این تله، پرنده را از بلعیدن ماهی های کوچک بازنمی دارد، بلکه از بلعیدن ماهی های بزرگ تر که به طور موقت در گلوگاه خود نگه داشته می شوند، جلوگیری می کند. وقتی باکلان ماهی را در گلویش گرفت، ماهیگیر پرنده را به قایق برمی گرداند و از او می خواهد که ماهی را پس بدهد. انواع باکلان به کاررفته بر اسا
س مکان متفاوت است. ماهیگیران چینی معمولاً از باکلان بزرگ ("Phalacrocorax carbo") بهره گیری می کنند، در حالی که باکلان ژاپنی ("Phalacrocorax capillatus") در ژاپن و باکلان نوگرمسیری ("Nannopterum brasilianum") در پرو استفاده می شود. گاهی از مارگردن ها (پرندگان از سردهٔ "Anhinga") که از بستگان باکلان ها هستند نیز برای این روش ماهیگیری بهره گیری می شود.
"برای یک چکاوک آسمانی" شعری است که توسط پرسی بیش شلی در پایان ژوئن ۱۸۲۰ تکمیل شد و همراه با درام غنایی او "پرومته بی بند" توسط چارلز و جیمز اولیر در لندن منتشر شد. این کتاب با الهام از یک پیاده روی عصرگاهی در کشور نزدیک لیورنو، ایتالیا، همراه با همسرش مری شلی، شکل و آواز یک چکاوک آسمانی را توصیف می کند. مری شلی رویدادی را که شلی را برای نوشتن "برای یک چکاوک آسمانی" ترغیب کرد، توصیف کرد: "در بهار ما یک یا دو هفته را در نزدیکی لگهورن (لیورنو) گذراندیم … در یک عصر زیبای تابستانی بود. در حالی که در میان کوچه هایی سرگردان بودیم که پرچین های آن نورانی از کرم شب تاب بود که صدای آواز چکاوک آسمانی را شنیدیم.» آواز چکاوک آسمانی استعاره یا نمادی از طبیعت است. شلی مانند «ابر» به دنبال درک طبیعت، یافتن معنای آن است. این هدف اوست. شعر آغشته به ترحم است، زیرا او می داند که این یک جست وجوی توهمی است.
نبیله اسلام پارکس ("" 27 نوامبر ۱۹۸۹) یک فعال آمریکایی و سیاستمدار اهل ایالت جورجیا است. او اولین زن مسلمان سنای ایالت جورجیا است. او قبلاً برای نمایندگی حوزه هفتم کنگره گرجستان در سال ۲۰۲۰ نامزد شده بود. نبیله اسلام پارکس از پدر و مادری بنگلادشی در ایالات متحده متولد شد و در نورکراس و لاورنسویل بزرگ شد. پدرش به عنوان کارمند بایگانی در اداره درآمد داخلی و مادرش که اصالتاً نوخالی بود، در مشاغل مختلف با دستمزد پایین کار می کرد.&lt;ref name="MidEast Eye 6/8"&gt;&lt;/ref&gt; یک شرکت بیمه تلاش کرد پس از اینکه مادرش به دلیل فتق دیسک از کار خود مرخصی گرفت، مزایای سلامتی را برای مادرش انکار کند، و این باعث شد نبیله اسلام پارکس از طرفداران مراقبت های بهداشتی گسترده تبدیل باشد.
ماهیگیری سَموری یا ماهیگیری شِنگی یک تکنیک ماهیگیری است که از سمورهای آموخته برای ماهیگیری در رودخانه ها استفاده می کند. این روش از سدهٔ ششم در نقاط مختلف جهان انجام شده است و هنوز هم در جنوب بنگلادش انجام می شود. ماهیگیری سموری از لحاظ تاریخی در تعدادی از مناطق از جمله اروپای مرکزی، شمال آفریقا، جزایر بریتانیا، اسکاندیناوی، آسیای جنوبی، آسیای جنوب شرقی، چین و آمریکای جنوبی انجام می شد.
نقاشی فراطبیعی یا هنر فراطبیعی سبکی از نقاشی بود که توسط هنرمندان ایتالیایی جورجو د کیریکو و کارلو کارا توسعه یافت. این جنبش در سال ۱۹۱۰ با د کیریکو آغاز شد. کارهای رؤیایی او با تضادهای شدید نور و سایه دارای کیفیتی مبهم و مرموز بود، «نقاشی چیزی که دیده نمی شود». د کیریکو، برادر کوچکترش آلبرتو ساوینیو و کارا مدرسه و اصول آن را در سال ۱۹۱۷ تأسیس کردند. توسعه. جورجیو د کیریکو برخلاف بسیاری از هنرمندان هم نسل خود، نسبت به آثار سزان و دیگر مدرنیست های فرانسوی چندان هم سو نبود، اما از نقاشی های آرنولد بوکلین نمادگرای سوئیسی و آثار هنرمندان آلمانی مانند ماکس کلینگر الهام گرفت. نقاشی او "به نام معمای یک بعد از ظهر پاییزی" (حدود ۱۹۱۰) اولین اثر فراطبیعی او محسوب می شود. این اثر الهام از چیزی بود که د کیریکو آن را «مکاشفه» نامید که در پیاتزا سانتا کروچه در فلورانس تجربه کرد. در کارهای بعدی، تصاویر نگران کننده ای از میدان های متروک خلق کرد که غالباً با طاق هایی که به شدت عقب نشینی می کردند، در نوری شدید نشان داده می شدند. فیگورهای ریز در دوردست سایه های بلندی می انداختند، یا به جای فیگورها، مانکن های بی خاصیتی وجود دارد
. این حالت باعث ایجاد حس دررفتگی در زمان و مکان می شود. در سال ۱۹۱۳ گیوم آپولینر برای اولین بار از اصطلاح فراطبیعی برای توصیف نقاشی های د کیریکو استفاده کرد. در فوریه ۱۹۱۷ کارلو کارا، نقاش فوتوریست، با د کیریکو در فرارا ملاقات کرد. هر دو در طول جنگ جهانی اول در آن جا مستقر بودند. کارا گونه ای از سبک متافیزیکی را توسعه داد که در آن پویایی کارهای قبلی او با بی حرکتی جایگزین شد. این دو هنرمند برای چندین ماه در سال ۱۹۱۷ در یک بیمارستان نظامی در فرارا با هم کار کردند. به گفته مورخ هنر جنیفر موندی «کارا از تصاویر د کیریکو از مانکن هایی استفاده کرد که در فضاهای کلاستروفوبیک قرار می گرفتند، اما آثار او فاقد حس کنایه و معمای د کیریکو بود و همیشه دیدگاه درستی داشت». پس از نمایشگاهی از آثار کارا در میلان در دسامبر ۱۹۱۷، منتقدان شروع به نوشتن درباره کاررا به عنوان مخترع نقاشی فراطبیعی کردند که باعث ناراحتی د کیریکو شد. کارا در کتاب "نقاشی فراطبیعی"، کتابی که در سال ۱۹۱۹ منتشر کرد، این ایده را از بین برد و رابطه بین این دو هنرمند پایان یافت. تا سال ۱۹۱۹ هر دو هنرمند این سبک را به نفع نوکلاسیسیسم کنار گذاشتند. نقاشان دیگری
که این سبک را پذیرفتند عبارتند از جورجو موراندی در حدود ۱۹۱۷-۱۹۲۰، فیلیپو د پیسیس و ماریو سیرونی. در دهه ۱۹۲۰ و بعد از آن نقاشی فراطبیعی بر آثار فلیچه کازوراتی، ماکس ارنست و دیگران تأثیر گذاشت. نمایشگاه های هنر فراطبیعی در آلمان در سال های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۴ الهام بخش استفاده از تصاویر مانکن در آثار گئورگه گروس و اسکار شلمر بود. بسیاری از نقاشی های رنه ماگریت، سالوادور دالی و سایر سوررئالیست ها از عناصر رسمی و موضوعی برگرفته از نقاشی فراطبیعی استفاده می کنند.
پائوشای (به چینی: 泡菜؛ پین یین: pàocài؛ وید–گیلس: p'ao4 ts'ai4؛ سبزی های خیس شده)، که به عنوان پائو تسای نیز به زبان رومی شناخته می شود، یک اصطلاح عمومی برای ترشی است که به طور خاص در آب نمک تخمیر شده است. بیش از ۱۱ نوع سبزیجات ترشی در سراسر چین وجود دارد، اما پائوشای به خودی خود معمولاً به پائو کای سیچوانی (به چینی: 四川泡菜) اشاره دارد که عمدتاً در جنوب غربی چین تولید و مصرف می شود. طیف گسترده ای از سبزیجات (از جمله کلم چینی، کلم، تربچه، ساقه خردل، لوبیا بلند، فلفل، دایکون، هویج، و زنجبیل)، همراه با ادویه جات ترشی جات در آب نمک چاشنی قرار داده شده و بسته نگه داشته می شوند. به دلیل بافت ترد، عطر خاص و فواید سلامتی ناشی از تخمیر اسید لاکتیک آن، به طور گسترده به عنوان غذاهای جانبی، پیش غذا، و چاشنی استفاده می شود.سیچوان پائوشای هم در داخل کشور در زندگی روزمره مردم محلی و هم به صورت تجاری در صنعت تولید می شود و در سراسر چین محبوبیت دارد. نام های دیگری که برای پائوشای به کار می رود عبارتند از ترشی سیچوان، کلم ترش چینی، کلم ترشی. تاریخچه. ادعاهای مربوط به تاریخ سیچوان پائوشای به شکل های مختلفی به سلسله شانگ برمی گردد
اگرچه چنین منابعیلزوماً به طور خاص به سیچوان اشاره نمی کنند. ذکر خاصی از سیچوان پائوشای در سلسله چینگ رخ می دهد، زمانی که گفته می شود مردم محلی از پائو کای به عنوان جهیزیه استفاده می کنند. این رسم در برخی از مناطق سیچوان تا به امروز باقی مانده است و نشان دهنده اهمیت پائو شای در زندگی مردم از دوران باستان است. در تاریخ توسعه پائوشای در چین، سیچوان پائوکای به طور گسترده ثبت شده است مثل، خواه آب و هوا و خاک مناسب برای رشد سبزیجات خام برای پائو کای، فناوری تولید پائوشای، ظروف تخمیر پائوشای (به عنوان مثال. jar pao cai)، محبوبیت پائوشای یا وضعیت در صنعت پائوشای تولید. سیچوان پائوشای معمولاً از سبزیجات تازه یا شور مانند تربچه، هویج و لوبیا چشم بلبلی با تخمیر بی هوازی در دمای محیط بر اساس میکروب های موجود در مواد خام ساخته می شود. میکروب ها عمدتاً باکتری های اسید لاکتیک (LAB) هستند که ترجیحاً تحت شرایط تخمیر رشد می کنند. مواد خام در آب نمک (با غلظت ۶تا ۸درصد نمک) غوطه ور می شوند که با سس هایی مانند زنجبیل، فلفل چیلی، فلفل سیچوان و سیر چاشنی می شود.مردم محلی سیچوان از آب نمک پائو شای قدیمی برای تخمیر استفاده می کنند.
اگر آب نمک کهنه فاسد نشده باشد یا بوی نامناسبی نداشته باشد، اغلب برای چندین سال یا حتی دهه ها مجدداً استفاده می شود آب نمک سیچوان پائوشای کهنه شده می تواند مقادیر زیادی باکتری اسید لاکتیک را فراهم کند، که به رشد سریع آن و تبدیل شدن به میکروارگانیسم های غالب کمک می کند. تولید سیچوان پائوشای خانگی از کوزه های مخصوص طراحی شده استفاده می کند.بالای کوزه با یک بریدگی دایره ای شبیه لبه باریکه احاطه شده است و در آن مانند یک کاسه در بالای کوزه وارونه است. شکاف با آب پر می شود تا شیشه را ببندد و یک محیط بی هوازی برای باکتری های اسید لاکتیک ایجاد کند.گاز تولید شده توسط میکروب ها در طی فرایند تخمیر در داخل شیشه می تواند از طریق حل شدن در آب از شیشه خارج شود. بسیاری از خانواده های محلی در سیچوان کوزه های پائوشای در خانه دارند. در تولیدات صنعتی، سیچوان پائوشای به سه دسته تقسیم می شود: ترشی تخمیر شده، ترشی فوری و سایر ترشی ها.[ خیارشورهای تخمیر شده را ابتدا برای تخمیر در آب نمک خیس کرده و سپس تلخ یا محلول را در آن اضافه می کنند. مواد جامد کمتر از۵۰ درصد هستند و از مایع جدا نمی شوند. ترشی های فوری نیز در وهله اول در آب نمک خ
یس می شوند. سپس آنها را تغییر شکل می دهند، نمک زدایی می کنند، لباس می پوشند، بسته بندی می کنند و روی خط مونتاژ استریل می کنند. ترشی های دیگر علاوه بر مواد سنتی، مواد دیگری مانند قارچ، حبوبات، جلبک دریایی را انتخاب می کنند. مزایای سلامتی. سیچوان پائوشای دارای فیبرهای فراوان، ویتامین ها، مواد معدنی و مقادیر کمی کربوهیدرات است که می تواند به تعادل در تغذیه رژیم غذایی کمک کند. به دلیل وجود باکتری غنی از اسید لاکتیک در سیچوان پائوشای، باکتری هایی که باعث بیماری های روده می شوند را می توان مهار کرد که منجر به تعادل میکروبیولوژیکی در روده می شود. در برخی از مناطق سیچوان، آب نمک سیچوان پائوشای برای درمان اسهال، سرماخوردگی و سایر بیماری ها استفاده می شود. علاوه بر این، برخی از انواع باکتری های اسید لاکتیک در سیچوان پائوشای ممکن است با تأثیر بر میکروبیوم دهان به سلامت دهان کمک کنند.همچنین، باکتری های اسید لاکتیک جدا شده از سیچوان پائوشای را می توان به دارو تبدیل کرد، به طور قابل توجهی تجمع چربی را کاهش می دهد و در نتیجه در برابر کبد چرب مقاومت می کند.
سالواتوره پونتیلو (؛ ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۳۵ – ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۴) بازیگر اهل ایتالیا بود. وی دانش آموختهٔ رشتهٔ بازیگری در آکادمی ملی هنرهای نمایشی سیلویو دامیکو بود و بیشتر در فیلم های سبک کمدی سکسی سبک ایتالیایی بازی می کرد. او بابت بازی در نمایش «"فرانچسکو و پادشاه"» در کنار ناندو گادزولو شهرت دارد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "هزار و یک شب ایتالیایی"، "مارکو پولو (فیلم)"، "مارکو پولو (سریال تلویزیونی)"، "چهار سرنوشت شوم"، "هفت نت سیاه رنگ"، "مانایا"، "عشق و انرژی"، "قرمز تیره"، "مارکو پولو"، "کورلئونه"، "سرانجام… هزار و یک شب"، "شهر قمار"، "شب های گرم دکامرون" و "اغواگران" اشاره کرد.
شب های گرم دکامرون یک فیلم کمدی سکسی ایتالیایی به کارگردانی جان پائولو کالگاری است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. بنا به اظهار بازیگر زن اصلی فیلم فمی بنوسی، کارگردانی فیلم اگرچه رسماً به جان پائولو کالگاری نسبت داده می شود، اما در واقع توسط فیلمنامه نویس آن آلساندرو مورتی کارگردانی شده است. این توضیح می دهد که چرا در تیتراژ ابتدایی فیلم، نام مورتی (که به عنوان دستیار کارگردان نوشته شده)، در همان قاب ابتدایی در کنار جان پائولو کالگاری آمده است که نشانی از جایگاه مهم او در کارگردانی فیلم است.
کلایو جیمز (۷ اکتبر ۱۹۳۹–۲۴ نوامبر ۲۰۱۹) منتقد، روزنامه نگار، نویسنده و ترانه سرای استرالیایی بود که از سال ۱۹۶۲ تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۹ در بریتانیا زندگی و فعالیت کرد او کار خود را با نقد ادبی آغاز کرد و سپس در سال ۱۹۷۲ به منتقد تلویزیونی تبدیل شد، جایی که نام خود را به خاطر طنز خشمگینش بر سر زبان ها انداخت. پس از آن او به عنوان یک شاعر، ترانه سرا، نویسنده و طنزپرداز شهرت مستقلی به دست آورد. زندگی. جیمز ویوین لئوپولد جیمز در کوگارا، حومه جنوبی سیدنی به دنیا آمد. او در کودکی اجازه داشت نام خود را تغییر دهد زیرا «بعد از اینکه ویوین لی نقش اسکارلت اوهارا را بازی کرد، مهم نیست که شما چگونه آن را بنویسید، نام به طور غیرقابل برگشتی به یک نام دختر تبدیل شد». او «کلایو»، نام شخصیت تایرون پاور را در فیلم "«این بالاتر از همه» در" سال ۱۹۴۲ انتخاب کرد. پدر جیمز، آلبرت آرتور جیمز، در زمان جنگ جهانی دوم توسط ژاپنی ها اسیر شد. اگرچه او از اردوگاه اسیران جنگی جان سالم به در برد، اما زمانی که B-24 آمریکایی حامل او و دیگر اسرای آزاد شده متفقین در مسیر توفان از اوکیناوا به مانیل برخورد کرد و به کوه های جنوب شرقی تایوان برخورد
کرد، جان باخت. او در گورستان جنگ سای وان در هنگ کنگ به خاک سپرده شد. جیمز بعداً اظهار داشت که بسیاری از آثار زندگی او از مرگ پدرش سرچشمه گرفته است. جیمز توسط مادرش (مینورا می)، یک کارگر کارخانه، در حومهٔ سیدنی کوگارا و جانالی بزرگ شد و چند سالی با پدربزرگ مادری انگلیسی اش زندگی می کرد. او در دانشگاه سیدنی تحصیل کرد، جایی که از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۰ زبان انگلیسی و روان شناسی خواند. در دانشگاه، او در روزنامه دانشجویی، "هونی سویت" می نوشت و مجله سالانه اتحادیه دانشجویان را مدیریت کرد. او در سال ۱۹۶۱ با مدرک لیسانس هنرهای عالی در زبان انگلیسی فارغ التحصیل شد. پس از فارغ التحصیلی، جیمز به مدت یک سال به عنوان دستیار سردبیر برای مجله سیدنی مورنینگ هرالد کار کرد. در سال ۱۹۶۲، جیمز به بریتانیا مهاجرت کرد، جایی که تا پایان عمر خانه او شد. او در ابتدا مشاغل کوتاه مدت فاجعه بار مختلفی داشت: کارگر ورق فلز، دستیار کتابخانه، آرشیوگر عکس و پژوهشگر بازار. حتی در یکی از تعطیلات تابستانی، او در یک سیرک کار کرد تا پول کافی برای سفر به ایتالیا پس انداز کند. از معاصران او در کمبریج می توان به ژرمن گریر (که در سه جلد اول خاطراتش با نام
«رومن رند» شناخته می شود)، سیمون شاما و اریک آیدل اشاره کرد. جیمز ادعا کرد که با جدیت از خواندن هر یک از مطالب درسی پرهیز کرده است اما درنهایت پایان نامه دکتری خود را در مورد پرسی بیش شلی نوشت. فعالیت های ادبی. منتقد و مقاله نویس. جیمز در سال ۱۹۷۲ منتقد تلویزیونی شد و تا سال ۱۹۸۲ در این سِمت باقی ماند. مارک لاوسون نقد جیمز را به قدری خنده دار توصیف کرد که خواندن آن در حالی که نوشیدنی داغ در دست دارید خطرناک بود. او همچنین برای روزنامه ها و مجلات در بریتانیا، استرالیا و ایالات متحده نقد ادبی می نوشت. جان گراس مقالهٔ «یک کولاک از بوسه های کوچک» او را در "کتاب مقالات آکسفورد" گنجاند. "منتقد متروپولیتن" (۱۹۷۴)، اولین مجموعه نقد ادبی او بود. پس از آن "در ستون های هرکول" (۱۹۷۹)، "از سرزمین سایه ها" (۱۹۸۲)، "افسونگران مار در تگزاس" (۱۹۸۸)، "شناگر رویاپرداز" (۱۹۹۲)، "حتی همان طور که ما صحبت می کنیم" (۲۰۰۱)، "معنای شناخت" (۲۰۰۵) و "فراموشی فرهنگی" (۲۰۰۷) و مجموعه ای از زندگی نامه های فکری مینیاتوری بیش از ۱۰۰ شخصیت مهم در فرهنگ، تاریخ و سیاست مدرن را نوشت. این کتاب برای دفاع از انسان گرایی، لیبرال دموکراسی و وضوح ادب
ی، در فهرست بهترین های سال ۲۰۰۷ توسط ویلج ویس قرار گرفت. جلد دیگری از مقالات او با نام "شورش آونگ" در ژوئن ۲۰۰۹ منتشر شد. شاعر و غزل سرا. جیمز چندین کتاب شعر منتشر کرد، از جمله "شعر سال" (۱۹۸۳)، "پاسپورت های دیگر (شعرهای ۱۹۵۸–۱۹۸۵)" و "کتاب دشمن من" (۲۰۰۳) که عنوان آن را از شعر «کتاب دشمن من باقی مانده است» گرفته است. او چهار شعر قهرمانانه ساختگی منتشر کرد: "سرنوشت فلیسیتی فارک در سرزمین رسانه: شعری اخلاقی" (۱۹۷۵)، "زیارت پرگرین پریکه از طریق دنیای ادبی لندن" (۱۹۷۶)، "سرگشتگی بریتانیایی برایت در بیابان وست مینستر" (۱۹۷۶) و "چالش های چارلز جذاب در مسیر تاج و تخت" (۱۹۸۱) و یک حماسه زندگینامه ای طولانی، "رودخانه در آسمان" (2018). در طول دهه ۱۹۷۰ او همچنین در شش آلبوم با پیت اتکین به عنوان ترانه سرا همکاری کرد: او در سال ۲۰۱۳ نیز ترجمه خود از "کمدی الهی" دانته را منتشر کرد که این اثر مورد استقبال منتقدان استرالیایی قرار گرفت. رمان نویس و خاطره نویس. جیمز در سال ۱۹۸۰ اولین کتاب زندگی نامه خود را با "نام خاطرات غیرقابل اعتماد" منتشر کرد که زندگی اولیه او در استرالیا را بازگو می کرد و بیش از ۱۰۰ بار تجدیدچاپ شد. پس
از آن چهار زندگینامهٔ دیگر از او منتشر شد: "سقوط به سوی انگلستان" (۱۹۸۵) که سال های لندن او را پوشش می داد. "می ویک در ژوئن (۱۹۹۰)" که به دوران او در کمبریج می پرداخت. "صورت شمالی سوهو" (۲۰۰۶) و شعلهٔ تاریکی (۲۰۰۹) جیمز همچنین چهار رمان نوشت: "موجودات درخشان" (۱۹۸۳)، "بازسازی" (۱۹۸۷)، "بررم! بررم!" (۱۹۹۱، در ایالات متحده با عنوان "مردی از ژاپن" منتشر شد) و "قلعه نقره ای" (۱۹۹۶). در سال ۱۹۹۹، جان گراس گزیده ای از "خاطرات غیرقابل اعتماد" را در "کتاب نثر انگلیسی جدید آکسفورد" گنجاند. جان کری نیز در کتاب "«لذت ناب»" (۲۰۰۰) "کتاب «خاطرات غیرقابل اعتماد» را" به عنوان یکی از ۵۰ کتاب لذت بخش قرن بیستم انتخاب کرد. تلویزیون. جیمز حرفهٔ تلویزیونی خود را به عنوان مفسر مهمان در برنامه های مختلف گسترش داد. او برنامهٔ آی تی وی کلایو جیمز "را در تلویزیون" میزبانی کرد، که در آن برنامه های تلویزیونی غیرعادی یا سرگرم کننده از سراسر جهان به نمایش می گذاشت. پس از انتقالش به بی بی سی در سال ۱۹۸۸، او میزبان برنامه ای با فرمت مشابه به نام "شنبه شب" بود که بسیار محبوب بود. مجموعه مستند اصلی او "شهرت در قرن بیستم" (۱۹۹۳) در بریتانیا ت
وسط بی بی سی، در استرالیا توسط ای بی سی و در ایالات متحده توسط شبکه پی بی اس پخش شد. این مجموعه به مفهوم «شهرت» در قرن بیستم می پردازد و در طول هشت قسمت (هر قسمت به ترتیب زمانی و تقریباً به یک دهه از قرن، از دهه ۱۹۰۰ تا ۱۹۸۰ اختصاص دارد) بحث هایی در مورد افراد مشهور جهان را دنبال می کند. تئاتر. در سال ۲۰۰۸ جیمز دو نمایش در جشنواره ادینبورگ فرینج اجرا کرد: "کلایو جیمز در گفتگو" و "کلایو جیمز در عصر". او نمایش دوم را در یک تور محدود در بریتانیا در سال ۲۰۰۹ بار دیگر به روی صحنه برد. افتخارات. در سال ۱۹۹۲، جیمز به عضویت نظم استرالیا (AM) درآمد. این در مراسم افتخارات روز استرالیا در سال ۲۰۱۳ به سطح افسر (AO) ارتقا یافت. جیمز در مراسم افتخارات سال نو ۲۰۱۲ به دلیل خدمات به ادبیات و رسانه به فرماندهی سفارش امپراتوری بریتانیا (CBE) منصوب شد. در سال ۲۰۰۳ مدال یادبود فیلیپ هاجنز برای ادبیات به او اعطا شد. او دکترای افتخاری را از دانشگاه های سیدنی و آنگلیا شرقی دریافت کرد. در آوریل ۲۰۰۸، جیمز جایزه ویژه ای را برای نوشتن و پخش از سوی داوران جایزه اورول دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۰ به عنوان عضو انجمن سلطنتی ادبیات انتخاب شد.