Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که به آب های سیسیل اعزام شده بود، شهر مسینا را به مدت هشت ساعت پس از تسلیم شدن مدافعانش با «وحشیگری وحشیانه» بمباران کرد و بسیاری از غیرنظامیان را کشت و به پادشاه لقب «پادشاه بمب» را داد. پس از یک نبرد نزدیک به نه ماه، رژیم لیبرال سیسیل در ۱۵ مه ۱۸۴۹ کاملاً سرنگون شد. سلطنت بعدی. بین سال های ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۱، سیاست های شاه فردیناند باعث تبعید بسیاری شد. در همین حال، تخمین زده می شود که ۲۰۰۰ نفر از مظنونان به انقلاب یا مخالفت زندانی شدند. ویلیام گلدستون، وزیر سابق دولت بریتانیا و نخست وزیر آینده، پس از بازدید از ناپل برای انجام امور شخصی در سال ۱۸۵۰، شروع به حمایت از مخالفان ناپلی حاکمان بوربون کرد: «حمایت» او شامل چند نامه بود که از ناپل به پارلمان در لندن فرستاد و در آنها «شرایط وحشتناک» پادشاهی جنوب ایتالیا را توصیف کرد و ادعا کرد که «این نفی خداست که در قالب یک سیستم حکومتی ساخته شده است». نامه های گلدستون واکنش های خشم آلودی را در بیشتر اروپا برانگیخت و به انزوای دیپلماتیک پادشاهی کمک کرد، که تهاجم و الحاق بعدی آن توسط پادشاهی ساوویارد ساردینیا و تأسیس ایتالیای متحد مدرن در سال ۱۸۶۱ را تسهیل کرد. دولت بریتانی
ا که در طول جنگ های ناپلئونی متحد و حامی سلسله بوربون بود، از قبل منافع دیگری در محدود کردن استقلال پادشاهی داشت. این دولت منافع تجاری گسترده ای در سیسیل داشت و برای برخی صنایع به گوگرد سیسیل متکی بود. پادشاه تلاش کرده بود تا نفوذ بریتانیا را محدود کند، که باعث ایجاد تنش شده بود. از آنجایی که فردیناند توصیه های دولت های بریتانیا و فرانسه را نادیده گرفت، این قدرت ها در سال ۱۸۵۶ سفیران خود را فراخواندند. یک سرباز در سال ۱۸۵۶ اقدام به ترور فردیناند کرد و بسیاری معتقدند که عفونتی که او از سرنیزه سرباز دریافت کرد منجر به مرگ نهایی او شد. او در ۲۲ مه ۱۸۵۹، اندکی پس از آنکه امپراتوری دوم فرانسه و پادشاهی ساردینیا علیه امپراتوری اتریش اعلام جنگ کردند، درگذشت. این امر بعداً منجر به حمله جوزپه گاریبالدی به پادشاهی او و اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱ شد.
ویلا بوسکورئاله نامی است که به هر یک از چندین ویلای رومی کشف شده در منطقه بوسکورئاله، ایتالیا داده شده است. همه آنها به همراه پمپئی و هرکولانیوم در اثر فوران کوه وزوو در سال ۷۹ میلادی دفن و سالم ماندند. تنها ویلای قابل مشاهده "در محل" امروز، ویلا رجینا است و بقیه کمی پس از کشف دوباره دفن شدند. اگرچه این ویلاها را می توان به دلیل بخش های کشاورزی و گاهی اوقات فقدان لوکس ترین امکانات رفاهی، به جای "اوتیوم"، به عنوان «روستایی» طبقه بندی کرد، اما اغلب با تزئینات بسیار مجلل مانند نقاشی های دیواری تزئین می شدند که گواهی بر ثروت صاحبان آنها است. از جمله مهم ترین یافته های این منطقه، نقاشی های دیواری نفیس از ویلای پوبلیوس فانیوس سینیستور و گنجینه بوسکورئاله ویلا دلا پیسانلا است که اکنون در چندین موزه بزرگ به نمایش گذاشته شده است. در دوران روم، این منطقه، مانند کل کامپانیا، با وجود نزدیکی به شهرهایی از جمله پمپئی، کشاورزی بود و در شراب و روغن زیتون تخصص داشت. اطلاعات و اشیاء مربوط به ویلاها را می توان در که در همان نزدیکی است نیز مشاهده کرد. ویلاهای دیگر در بوسکورئاله. بسیاری از ویلاهای رومی دیگر در مجاورت کشف شدند، اغ
لب توسط شکارچیان «گنج» در اواخر قرن نوزدهم و پس از آن دوباره دفن شدند، از جمله ویلاهای زیر: ویلا رجینا. این ویلای روستایی اخیراً، در سال ۱۹۷۷، در حالی که زیر تقریباً ۲۶ فوت (حدود ۸ متر) خاکستر آتشفشانی فشرده و مواد حاصل از جریان آذرآواری مدفون شده بود، کشف شد و بعداً مواد حاصل از فعالیت های روزمره در طول قرن ها روی آن را پوشاند. برخلاف ویلاهایی که توسط جویندگان گنج غارت و دوباره دفن شدند، ویلا رجینا به عنوان یک کشف باستان شناسی در نظر گرفته شد و بنابراین به طور کامل حفظ شده است. این ویلا یک مزرعهٔ راحت و در حال کار است، نه یک ملک لوکس مانند ویلاهای اطراف. با این وجود، یک حیاط مرکزی زیبا از سه طرف با ستون هایی از گچ قرمز و سفید ستون بندی شده است. ویلا رجینا، که در سال ۱۹۷۷ کشف شد، زیر حدود ۸ متر خاکستر آتشفشانی فشرده و مواد ناشی از جریان های پیروکلاستیک مدفون شده بود؛ لایه هایی که بعدها با رسوبات ناشی از فعالیت های روزمره انسان ها در طول قرون پوشانده شدند. برخلاف بسیاری از ویلاهای اطراف که توسط شکارچیان گنج غارت و سپس دوباره مدفون شدند، این ویلا به عنوان یک کشف باستان شناسی معتبر مورد بررسی قرار گرفت و به همین
دلیل در وضعیت کامل و دست نخورده حفظ شده است. ویلا رجینا نه یک ملک اشرافی، بلکه یک مزرعه فعال و راحت بوده است—نمونه ای از زندگی کشاورزی در حومه پمپئی که عملکرد و سادگی را بر تجمل ترجیح می داد. با این حال، حیاط مرکزی آن با شکوه خاصی طراحی شده: سه ضلع آن با ستون هایی از گچ قرمز و سفید احاطه شده اند که جلوه ای زیبا و متوازن به فضا بخشیده اند. در جریان کاوش ها، مقدار فراوانی سفالینه و ابزارهای گوناگون کشاورزی به دست آمد که نشان دهنده کارکرد روزمره و اقتصادی این مکان بوده است. باستان شناسان از فضاهای خالی بر جای مانده در خاکستر سخت شده، که جای درهای ورودی اصلی را نشان می داد، قالب های گچی دقیقی تهیه کردند تا شکل و اندازهٔ درها برای همیشه ثبت و حفظ شود. افزون بر این، در همان جا پیکر یک خوک نیز کشف شد که در هنگام فاجعه گرفتار شده و جان باخته بود؛ از آن هم قالبی گچی ساخته شد تا نه تنها سندی از زندگی حیوانات خانگی و دامی آن دوره باشد، بلکه تصویری ملموس از شدت ناگهانی و مرگبار حادثه را پیش چشم بگذارد. یک یافته غیرمعمول، یک چراغ نفتی مربوط به قرن سوم تا پنجم میلادی بود که نشان می داد در اواخر دوران روم، تونلی به داخل ای
ن مکان حفر شده است. گیاهان در ویلا رجینا. بر پایه بررسی گردهشناسی که در ویلا رجینا انجام شد، گونه های گوناگونی از گیاهان کشت شده شناسایی گردید. در میان درختان، نمونه هایی از توس، فندق، سرو، زبان گنجشک، گردو، کاج و زیتون یافت شد. گل هایی که گرده آن ها در این مکان به ثبت رسیده شامل شقایق، گاوزبان، میخک، تاج خروس، اختر (آستِر)، جگن، شمعدانی، آلاله و خطمی بوده اند. افزون بر این، نمونه های گرده وجود تاکستان را در ویلا رجینا تأیید می کنند؛ تاک هایی که احتمالاً انگورشان در همان جا فشرده و به شراب تبدیل می شده است. در جریان کاوش ها، جای ریشه های تاک های رومی در خاک شناسایی شد و باستان شناسان برای بازآفرینی چشم انداز باستانی، تاک های تازه ای را دقیقاً در همان حفره ها دوباره کاشتند. ویلای پی. فانیوس سینیستور. اگرچه این ویلا در مقایسه با سایر ویلاهای منطقه از اندازه نسبتاً متوسطی برخوردار بود و هیچ آتریوم، استخر یا مجموعه مجسمه ای نداشت، اما نقاشی های دیواری آن از نظر زیبایی و کیفیت استثنایی بودند. شواهد موجود در لوح ها و نقاشی های دیواری نشان می دهد که این خانه احتمالاً حدود ۴۰ تا ۳۰ سال قبل از میلاد ساخته شده است. این
ویلا در سال ۱۹۰۰ به صورت خصوصی کشف، حفاری، تا حدی تخریب و دوباره دفن شد. این ویلا دارای سه طبقه بود و مجموعه ای کامل از حمام های خصوصی را در خود جای داده بود. یکی از ویژگی های منحصربه فرد آن، گذرگاه زیرزمینی بود که به اصطبل و ساختمان های کشاورزی منتهی می شد—بخش هایی که هنوز مورد کاوش قرار نگرفته اند. این ارتباط زیرزمینی، نشان دهنده پیوند مستقیم میان فضای سکونتی و عملکردهای تولیدی ویلاست، و بازتابی از زندگی روزمره در یک مزرعه رومی فعال است. طبقه همکف بخش مسکونی مرکزی شامل بیش از سی اتاق یا فضای محصور بود که پیرامون یک "پری استیل" (حیاط ستون دار) قرار داشتند. این چیدمان، نه تنها نظم فضایی را حفظ می کرد، بلکه امکان تهویه، نور طبیعی، و تعامل اجتماعی را نیز فراهم می ساخت. ورودی اصلی ساختمان، به جای آتریوم سنتی، از طریق پنج پله پهن به یک پیش حیاط ستون دار منتهی می شد. عنصری معماری که شکوه و رسمیت خاصی به ورود به ویلا می بخشید. مسئله مالکیت ویلا همواره محل بحث و مناقشه بوده است. هرچند تردیدی نیست که پوبلیوس فانیوس سینیستور در اینجا سکونت داشته، اما لوح های برنزی به دست آمده در کاوش ها نام فرد دیگری را آشکار کرده ان
د: لوسیوس هرنیوس فلوروس. در روم باستان رسم بر آن بود که بسیاری از اشیا و دارایی ها با مُهر یا نشانه ای ویژه مشخص می شدند تا تعلق و مالکیت آن ها روشن گردد. بر همین اساس، پژوهشگران بر این باورند که لوحی برنزی با حروف اختصاری «L. HER. FLO» که در درون ویلا کشف شده، در حقیقت نشانی است از تعلق این ملک به لوسیوس هرنیوس فلوروس. بر پایه شواهد موجود، این دو تن تنها مالکان تأییدشده ویلا در سده نخست پیش از میلاد و سده نخست پس از میلاد به شمار می آیند؛ هرچند این احتمال نیز وجود دارد که پیش از آنان مالکان دیگری نیز در این مکان زیسته باشند. هنر. این ویلا بیشتر به خاطر آثار هنری اش، به ویژه نقاشی های دیواری بسیار ماهرانه اش که گفته می شود باکیفیت ترین نقاشی های دیواری رومی هستند که تاکنون یافت شده اند قابل توجه است و اکنون پس از جمع آوری و حراج در سراسر جهان پراکنده شده اند. بیشتر چهره های نقش شده در فِرسکوهای این خانه دارای ویژگی هایی از هلنیسم یونانی یا کلاسیک گرایی هستند. برای نمونه، تصاویری که در اتاق نشیمن یافت شده اند، به نظر می رسد بازنمایی فیلسوفانی چون اپیکور، زنون یا مندموس باشند، یا شاید پادشاهان کهن مانند کینیراس
، پادشاه قبرس. این انتخاب های تصویری، نه تنها بازتابی از ذوق هنری، بلکه نشانه ای از گرایش فرهنگی به سنت های یونانی در فضای خصوصی رومی اند. اتاق های خواب، که به سبک دوم تزئین شده اند، نیز واجد کیفیت های هلنیستی اند؛ مشابه آنچه در آرامگاه لایسون یا کالیکلِس دیده می شود. در زمانی که جمهوری روم رو به افول بود و کلاسیک گرایی نیز در حال کم رنگ شدن، چنین انتخاب هایی در تزئینات داخلی نوعی اظهار نظر ظریف دربارهٔ سلیقه و سبک تلقی می شود. به نظر می رسد بازنمایی های یونانی در خانه نه تنها پذیرفته شده، بلکه نشانه ای از فرهیختگی و ظرافت فرهنگی بوده اند. این تصاویر، با وجود توالی سریع فاجعه های آتشفشانی وزوو، به سبب مهارت بالای اجرا در تکنیک فِرسکو و عدم استفاده از رنگ دانه های آلی مانند نیل، ارغوان مورکس، یا مادِر قرمز، دوام آورده اند. تغییر رنگ برخی از بخش های اخرایی زرد نشان می دهد که دمای محیط در زمان دفن از ۳۰۰ درجه سانتی گراد فراتر رفته است. موزه هنر متروپولیتن، به همراه کالج کینگ لندن، در حال ساخت یک مدل مجازی از ویلا هستند که نقاشی های دیواری پراکنده را بر اساس یادداشت ها و نقشه ای که در زمان حفاری توسط باستان شناس
فلیس بارنابی (۱۹۰۲) ترسیم شده است، عکس های گرفته شده از حفاری، تحقیقات فیلیس دبلیو. لمن (۱۹۵۳) و نقشه های آکسونومتریک از طرح، با مشخص کردن تصاویر روی دیوارها، توسط ماکسول اندرسون (۱۹۸۷) به هم پیوند می دهد. بازسازی کوبیکولوم موزه متروپولیتن. کامل ترین بازسازی از نقاشی های دیواری اصلی در حال حاضر مربوط به یک اتاق خواب است که یکی از دارایی های موزه متروپولیتن از سال ۱۹۰۳ و از سال ۲۰۰۷ بخشی از گالری جدید رومی است. این نقاشی ها شامل بیشتر دیوارهایی است که به تازگی تمیز و بازسازی شده اند و کاملاً با نقاشی های دیواری بسیار ماهرانه نقاشی شده اند. این نقاشی های دیواری بزرگ به سبک رومی II، دیوارهای خود را به صورت باز در بالای پایه یا ارتفاع دادو نشان می دهند، به جز طاق نماهای بالا و چند ستون که همراه با سایر ویژگی ها، مناظر معماری با رنگ های زنده از ساختمان ها، ستون ها، چشم انداز، صحنه های باغ، مجسمه های مذهبی و فراتر از آن را قاب می کنند و بر گسترش و عظمت تأکید می کنند، اما شامل هیچ انسانی نیستند و فقط چند پرنده روی دیوار کوتاه پنجره دار هستند. این تکنیک در سایر اتاق های بازسازی نشده نیز استفاده می شود. به عنوان مثال،
در اتاق خواب دیگری که به اتاق M معروف است، نقاشی های دیواری ستون هایی را نشان می دهند که به نظر می رسد به اتاق دیگری گسترش می یابند و حس یک فضای بسیار بزرگتر و تقریباً بی پایان را القا می کنند. دیوارهای بلند روبرو (۱۹) (حدود ۵٫۸ متر) از مکعب های متروپولیتن، تصاویر آینه ای یکدیگر هستند، احتمالاً با انتقال، با تغییراتی. علاوه بر این، هر کدام توسط ستون های رنگ آمیزی شده به چهار پنل تقسیم شده اند. فاصله در این نقاشی ها از طریق مجموعه ای از سطوح معماری متعامد ایجاد شده و با همپوشانی، انسداد ، کوتاه نمایی، کوچک نمایی، پرسپکتیو هوایی برجسته، اما بدون نقاط گریز ثابت، نشان داده می شود. مدل سازی با سایه زنی جانبی با سایه های انتخابی و ملایم نشان داده شده است. رنگ قرمز پمپئی در صفحات جلویی، در تضاد با رنگ آبی صفحات کم نورتر و دورتر، نشانه مؤثر دیگری برای عمق فراهم می کند. اتاق یک پنجره بیرونی رو به شمال داشت که به نظر می رسید جریان های آذرآواری از وزوو از طریق آن وارد شده اند. به عنوان بخشی از طرح تصویری پیچیده، دادو یا قسمت های پایینی دیوارها به صورت خودشان، اما به سبک اول، به تصویر کشیده شده اند. طاقچه ها و طاقچه ها
اشیاء نزدیک را نشان می دهند: «گلدان های فلزی و شیشه ای روی قفسه ها و میزها که به نظر می رسد از دیوار بیرون زده اند»، که به طرز بازیگوشانه ای این تصور رایج را که پرسپکتیو همیشه برای به تصویر کشیدن عقب نشینی از صفحه تصویر است، رد می کند. در بخش های دیگر ویلا، دیوارهای غیرفیگوراتیو با رنگ های روشن، به سبک معماری درجه یک، وجود دارد که برخی از آنها در موزه هنر متروپولیتن و موزه لوور به نمایش گذاشته شده اند. ویلا دلا پیزانلا. این ویلا برای اولین بار توسط مالکان زمین طی چندین فصل از سال ۱۸۷۶ کشف شد. در کاوش های سال ۱۸۹۴، یک "ویلا روستیکا" به مساحت ۱۰۰۰ متر مربع با بخش مسکونی مشخص شامل حمام و یک "پارس روستیکا" با ساختمان های مزرعه و انبارها کشف شد. پرورش حیوانات مزرعه انجام می شد و بیشتر اتاق های طبقه همکف برای فرآوری و نگهداری روغن، شراب و غلات استفاده می شد. اکثر اشیای قابل حمل در ویلا به نظر می رسد همچنان در جای خود باقی مانده بودند، هرچند برخی از آن ها احتمالاً در محل اصلی استفاده شان قرار نداشتند. در حالی که بسیاری از صندوق ها و کمدها حاوی اثاثیه ذخیره شده بودند، برخی اقلام ممکن است برای نگهداری موقت به داخل خان
ه آورده شده باشند—از جمله دو وان برنزی با دسته هایی به شکل سر شیر که هیچ گونه ارتباط مشخصی با مجموعه حمام نداشتند، و یکی از آن ها حتی آن قدر بزرگ بود که از آخرین در عبور نمی کرد. در یک صندوق بزرگ، چهل کلید و مجموعه ای از ظروف نقره ای غذاخوری کشف شد. در آشپزخانه، اسکلت سگی زنجیرشده یافت شد؛ و در اصطبل، استخوان های چند اسب بسته شده به چشم می خورد، که یکی از آن ها موفق شده بود خود را رها کرده و فرار کند. در اتاق روغن گیری زیتون ("تورکولاریوم")، نخستین سه اسکلت انسانی کشف شد، از جمله اسکلت زنی که احتمالاً بانوی خانه بوده و گوشواره هایی باشکوه از طلا با نگین های توپاز به گوش داشت. این زن، که موضوع بسیاری از روایت های رمانتیک شده است، با نام «ماکسیما» شناخته می شود—نامی که بر بسیاری از ظروف نقره ای نیز نقش بسته است. برخی پژوهشگران گمان کرده اند که مالک پیشین ویلا، "لوسیوس کائکیلیوس لوکوندوس"، بانکدار پمپئی بوده که ثروت خاندان ژولیو-کلودیان را در کامپانیا به ارث برده و پدر احتمالی ماکسیما بوده است. این فرضیه، اگرچه قطعی نیست، اما به واسطه شواهد پراکنده و نام های حک شده بر اشیاء، تصویری انسانی و تاریخی از ساکنان ویلا
ارائه می دهد. در سال ۱۸۹۵ در "تورکولاریوم"، گنجینه باشکوهی به نام گنجینه بوسکورئاله در صندوقچه ای پیدا شد که شامل ۱۰۲ قلم جنس بود: ظروف نقره ای، دستبند، گوشواره، انگشتر و یک زنجیر طلای دوتایی. هزار سکه طلا هنوز در بقایای یک کیف چرمی بود. در زمان فوران آتشفشان، احتمالاً این اتاق یکی از امن ترین اتاق های ویلا بود که صاحب آن به مردی مورد اعتماد دستور داده بود آن را برای زمان های بهتر پنهان کند. تمام گنجینه ها از طریق خانواده روچیلد به فرانسه قاچاق و فروخته شدند. کاوش های این ویلا در سال ۱۸۹۶ توسط آنجیولو پاسکی از سر گرفته شد.
آنکیانو دهکده ای (فرازیون) در کمون وینچی، استان فلورانس، توسکانی، مرکز ایتالیا است. این روستا به خاطر ویلا دل فرال باستانی و کلیسای کوچکش، سنت آنتونیو اِ فرانچسکو، شناخته شده است. لئوناردو داوینچی در ۱۵ آوریل ۱۴۵۲ در مزرعه ای نزدیک آنکیانو متولد شد. نام کامل او «لئوناردو دی سر پیرو داوینچی» بود که به معنی «لئوناردو، پسر پیرو، اهل وینچی» است. خانه ای که لئوناردو داوینچی در آن متولد شد، بین آنکیانو و فالتونیانو، حدود ۳ کیلومتری وینچی واقع شده است.
فرانسیس اول دو سیسیل (; – ) پادشاه دو سیسیل از ۱۸۲۵ تا ۱۸۳۰ و نایب السلطنه پادشاهی سیسیل از ۱۸۰۶ تا ۱۸۱۴ بود. زندگی نامه. فرانسیس پسر فردیناند اول دو سیسیل و همسرش آرشیدوشس ماریا کارولینا از اتریش در ناپل به دنیا آمد. او همچنین برادرزاده ماری آنتوانت و لویی شانزدهم، آخرین پادشاه و ملکه فرانسه قبل از اولین جمهوری فرانسه، و نوه ملکه ماریا ترزا، ملکه هابسبورگ و ملکه مقدس روم بود. پس از مرگ برادر بزرگترش کارلو، دوک کالابریا در سال ۱۷۷۸، فرانسیس با عنوان دوک کالابریا، که عنوان سنتی وارث تاج و تخت ناپل است، وارث تاج و تخت ناپل و سیسیل شد. دوران کودکی و جوانی. او در ۱۹ اوت ۱۷۷۷ در کاخ سلطنتی ناپل متولد شد و پسر دوم فردیناند چهارم ناپل و ماریا کارولینا اتریش بود. پس از مرگ زودهنگام برادر بزرگترش چارلز تیتوس در دسامبر ۱۷۷۸، فرانسیس متعاقباً وارث تاج و تخت ناپل و سیسیل شد. او که عنوان دوک کالابریا را دریافت کرده بود، برخلاف پدرش، تحت راهنمایی معلمان واجد شرایط، مانند فیزیکدان آپولیایی جوزپه ساوریو پولی و کاردینال دومنیکو اورسینی آراگون، دوک گراوینا، آموزش کامل و جامعی دید. وارث جوان تاج و تخت به علوم طبیعی و همچنین تار
یخ علاقه نشان داد، در حالی که علاقه کمی به لاتین و سایر علوم انسانی نشان می داد. او که به گیاه شناسی علاقهٔ زیادی داشت، طبق گفتهٔ شاعر ناپلی، جولیو جنوینو، دو رساله در این زمینه نوشت: «ساختن برای گل های پیازدار» و «یادآوری گل ها و استفاده از آن ها در گلدان ها». وقتی در سال ۱۷۹۵ به سن ۱۸ سالگی رسید، فرانسیس به جلسات شورای دولتی راه یافت. او که در دوران ولیعهدی اش فردی ضعیف و مردد بود، هرگز با والدینش درگیر نشد و همیشه از دستورات مادرش، زنی مصمم و اقتدارگرا، و همچنین از وصیت نامهٔ سلطنتی پدرش پیروی می کرد. به همین دلیل، او ازدواج مورد نظر ماریا کارولینا با آرشیدوشس ماریا کلمنتینا از اتریش، دختر امپراتور لئوپولد دوم و پسرعموی فرانسیس، را پذیرفت. این عروسی در ۲۵ ژوئن ۱۷۹۷ در فوجا برگزار شد و بخشی از اتحاد بین پادشاهی ناپل و دربار وین بود، درست زمانی که بذر انقلاب فرانسه در سراسر اروپا پخش می شد. قرارداد عروسی در سال ۱۷۹۰ امضا شده بود، اما دقیقاً به دلیل شور انقلابی که اروپا را زیر و رو می کرد، به تعویق افتاد: ماریا کلمنتینا تنها در سال ازدواجش، در دوره ای از آرامش نسبی بین ناپل و پاریس، توانست به وطن جدید خود برس
د. در دسامبر ۱۷۹۸، دوک کالابریا به همراه پدرش در لشکرکشی ناپلی شرکت کرد که هدف آن سرنگونی جمهوری روم، که توسط فرانسوی ها در رم تأسیس شده بود، و بازگرداندن قدرت دنیوی پاپ بود. با این حال، این لشکرکشی به فاجعه نظامی انجامید. نتیجه آن حمله نیروهای فرانسوی به رهبری ژنرال شامپیونه به پادشاهی در ژانویه ۱۷۹۹ بود. فردیناند در مواجهه با پیشروی فرانسوی ها، تصمیم گرفت پایتخت را ترک کند و سوار بر یک کشتی انگلیسی به سیسیل پناه ببرد و تمام خانواده سلطنتی، از جمله فرانسیس، به دنبال او رفتند، در حالی که جمهوری پارتنوپی در ناپل اعلام شد. در پالرمو، شاهزاده، برخلاف انتظارات مادرش، خود را درگیر سیاست نکرد، از زندگی درباری دوری کرد و صرفاً بر حومه شهر و خانواده اش تمرکز کرد (در سال ۱۸۰۱ همسرش ماریا کلمنتینا درگذشت، در حالی که چند ماه قبل از آن، پسر بزرگ این زوج، فردیناند، نیز درگذشته بود). او علی رغم اصرار والدینش و کاردینال فابریزیو روفو، سازمان دهنده ارتش ایمان مقدس، که چهره ای کلیدی در مبارزه با فرانسوی ها و جمهوری خواهان بود، به طور فعال در فتح مجدد ناپل شرکت نکرد. او در سال ۱۸۰۱ به عنوان ستوان فردیناند، که هنوز در سیسیل بود
، به ناپل بازگشت و تا ژوئن ۱۸۰۲، زمانی که پدرش وظایف خود را از سر گرفت، در آنجا ماند. پس از یک دوره بیوگی، فرانسیس تصمیم گرفت با ماریا ایزابلا از بوربون-اسپانیا، دختر پادشاه چارلز چهارم اسپانیا، ازدواج مجدد کند. فردیناند چهارم ناپل و چارلز چهارم اسپانیا خواهر و برادر بودند، هر دو پسران چارلز سوم اسپانیا، و بنابراین ماریا ایزابلا و فرانسیس اول پسرعمو بودند. عروسی به صورت وکالتی در ۶ ژوئیه ۱۸۰۲ در مادرید برگزار شد، در حالی که این زوج مراسم را حضوری در ۶ اکتبر در بارسلونا برگزار کردند: این جشن ها تا ۱۲ اکتبر ادامه داشت، زمانی که ماریا ایزابلا و فرانسیس به ناپل عزیمت کردند. این ازدواج آرزوی پادشاه ناپل بود تا اتحاد بین ناپل و مادرید را که روابطشان، علیرغم خویشاوندی دودمانی شان، به دلیل مانورهای ماریا کارولینا برای قرار دادن پادشاهی ناپل در مدار دربار وین، سرد شده بود، تجدید کند. در سال ۱۸۰۶، پس از دومین فرار اجباری خانواده سلطنتی از ناپل به پالرمو به دلیل حمله فرانسه، فرانسیس توسط پدرش به عنوان جانشین منصوب شد و از همراهی او با سیسیل خودداری کرد. در واقع، او بیهوده تلاش کرد تا یک قیام مردمی در باسیلیکاتا و کالابر
یا ترتیب دهد، تا اینکه مجبور شد با بقیه نیروهای مشروع به جزیره فرار کند. برادر ناپلئون، ژوزف بناپارت، بر تخت ناپل نشست و پس از دو سال حکومت، عنوان پادشاه اسپانیا را به خود اختصاص داد. یواخیم مورات، برادر زن امپراتور فرانسه، بر تخت ناپل نشست. نایب السلطنه پادشاهی سیسیل. فرانسیس در طول دوره دوم تبعید خود، همچنان خود را وقف فعالیت های مورد علاقه اش، گیاه شناسی و کشاورزی، کرد و یک ویلای کشاورزی نمونه در ملک خود در بوکادیفالکو تأسیس کرد، جایی که سیستم های جدید کشت، آبیاری و دامداری را آزمایش کرد. از نظر سیاسی، اوضاع بسیار پرتنش بود: سیسیل از نظر نظامی توسط ناوگان انگلیسی محافظت می شد، در حالی که اشراف و مردم سیسیل از فرمانروایان خود ناراضی بودند و از امتناع آنها در دوره اول تبعید برای حفظ دربار خود در پالرمو خشمگین بودند. در نتیجه، هم اشراف که امتیازاتشان تهدید شده بود و هم مردم عادی از پرداخت مالیات و عوارض اضافی برای حفظ دربار بوربون ها خودداری کردند. در جزیره، بوربون ها به حمایت فرستاده انگلیسی به سیسیل، لرد ویلیام بنتینک، متکی بودند. فردیناند سپس در سال ۱۸۱۰ پارلمان سیسیل را که متشکل از سه «شاخه» سنتی اشراف، ر
وحانیون و شهرهای دولتی بود، تشکیل داد و به دنبال دریافت «کمک های مالی» سنتی برای حفظ نیروهای مسلح و کمک به امنیت پادشاهی بود. پادشاه که با امتناع روبرو شد، بدون تأیید مجلس، مالیات بر درآمد جدیدی وضع کرد. فرانسیس در سال ۱۸۱۱، زمانی که ریاست شورای دولتی را بر عهده داشت، در این تصمیم شرکت کرد و تصمیم گرفت رهبران مخالفان اشرافی را به جزایر مختلف دستگیر و تبعید کند و این امر باعث شورش در آنجا شد. علاوه بر این، روابط با انگلیسی ها رو به وخامت بود، تا حدی به دلیل دسیسه های ملکه که با اصلاحات پیشنهادی بنتینک مخالف بود. فردیناند سوم که حاضر به تسلیم شدن در برابر پارلمان نبود، در ۱۶ ژانویه ۱۸۱۲ پسرش، سپهبد پادشاهی، را به جای خود به حکومت سیسیل منصوب کرد، در حالی که خودش به ملک شکار خود در فیکوزا، نزدیک کورلئونه، رفت و تا سال ۱۸۱۵ در آنجا ماند. شاهزاده فرانسیس توسط دولتی که کاملاً توسط اعضای اشراف سیسیلی اداره می شد و ریاست آن را یک مشاور ارشد دولت بر عهده داشت، حمایت می شد. قرار بود فرمانده کل نیروهای نظامی سیسیل، خود بنتینک باشد که قصد داشت به سلطنت سیسیلی ساختاری مشروطه مطابق با مدل انگلیسی بدهد. در عوض، قانون اساسی
جدیدی با الهام از قانون اساسی کادیز تدوین شد که جدایی قوا بین پادشاه و دولتش را پیش بینی می کرد که قوه مجریه را حفظ می کرد؛ پارلمان که اکنون به مجلس اعیان و مجلس عوام تقسیم شده بود که قدرت قانونگذاری را حفظ می کرد؛ و قوه قضائیه که رسماً مستقل بود و قوه قضائیه را مدیریت می کرد. سپس، در مقام نایب السلطنه، در ۱۲ ژوئیه ۱۸۱۲، فرانچسکو اولین قانون اساسی سیسیل را که از زبان اسپانیایی الهام گرفته و با نیازهای محلی تطبیق داده شده بود، اعلام کرد. با این حال، فرانسیس به عنوان نایب السلطنه مجبور بود بین تمایل به مخالفت نکردن با پدرش و لزوم رعایت خواسته های متحد انگلیسی اش که بدون ناوگان او دفاع از سیسیل غیرممکن بود، تعادل برقرار کند. به همین دلیل، در ژوئن ۱۸۱۳، او مجبور شد با برکناری مادرش، ماریا کارولینا، از پالرمو موافقت کند، که به وین فرستاده شد و چند ماه بعد در آنجا درگذشت. پس از آنکه ائتلاف ضد ناپلئونی در ژوئیه ۱۸۱۴ ناپلئون را شکست داد، پدرش توانست اصلاحاتی را در قانون اساسی اعمال کند که عملاً آن را باطل کرد. با این حال، این بار متحد انگلیسی اش با این امر مخالفت نکرد، به خصوص از آنجایی که بنتینکِ انعطاف ناپذیر به لن
دن فراخوانده شده بود. وقتی فردیناند در ماه مه ۱۸۱۵ تصمیم به بازگشت به ناپل گرفت، پسرش را در پالرمو به عنوان ستوان پادشاهی باقی گذاشت، سمتی که تا سال ۱۸۲۰ در اختیار داشت. با این حال، در این مقام، سیسیلی ها را ناامید کرد، کسانی که امیدوار بودند او سیستم مشروطه ۱۸۱۲ را احیا کند. در واقع، او اقدام فردیناند برای ادغام دو پادشاهی ناپل و سیسیل در پادشاهی تازه تأسیس دو سیسیلی را تأیید کرد و نام فردیناند اول دو سیسیلی (۱۶ دسامبر ۱۸۱۶) را مطابق با فرامین کنگره وین برگزید. سپس فرانسیس عنوان دوک کالابریا را که برای این مناسبت دوباره معرفی شده بود، به دست آورد. در طول دوران ستوانی خود، او همچنین به شایستگی هایی مانند اصلاح فرماندهی های نظامی سیسیل و مؤسسات آموزشی زنان و بهبود شبکه جاده ای اطراف پالرمو دست یافت. شورش های کاربوناری. فرانسیس در ۲ ژوئیه ۱۸۲۰ به ناپل بازگشت و خود را درگیر شورش های ۱۸۲۰ یافت: در ۶ ژوئیه، پدرش، فردیناند اول، موافقت کرد که نیابت سلطنت را به فرانسیس واگذار کند، که نسبت به قانون اساسی جدید که در ۷ ژوئیه اعطا و بلافاصله توسط پادشاه تصویب شده بود، رویکردی خیرخواهانه ابراز کرد. بدین ترتیب، فعال ترین د
وره سیاسی ولیعهد قبل از رسیدن به سلطنت آغاز شد: این فرانسیس بود که وزرای جدید (زورلو برای کشور، کاراسکوسا برای جنگ، مقدونیه برای امور مالی) را در ۹ ژوئیه منصوب کرد، انتخابات را در اوت-سپتامبر فراخواند و پارلمان را در ۱ اکتبر افتتاح کرد. همزمان با شورش های ناپل، یک جنبش جدایی طلب در پالرمو فوران کرد و خواستار احیای قانون اساسی ۱۸۱۲ و تشکیل مجدد پارلمان شد. با این حال، دولت لیبرال جدید تصمیم به سرکوب شورش گرفت و لشکرکشی تنبیهی را به ژنرال فلورستانو پپه سپرد. پس از فتح مجدد پالرمو در ۷ اکتبر، پپه قراردادی را امضا کرد که بخشی از خواسته های سیسیلی ها را به رسمیت می شناخت. این قرارداد بلافاصله توسط دولت ناپل رد شد و پیترو کولتا را جایگزین پپه کرد. فرانسیس تا فوریه ۱۸۲۱ به طور فعال در مسئله سیسیل مشارکت داشت، تا اینکه قدرت های اتحاد مقدس (اتریش، روسیه و پروس) در کنگره تروپائو (نوامبر ۱۸۲۰) و کنگره لیوبلیانا در ژانویه ۱۸۲۱ گرد هم آمدند و تصمیم گرفتند برای سرکوب قیام های کاربوناری که در ناپل و تورین رخ داده بود، در ایتالیا مداخله کنند. فردیناند درخواست اجازه شرکت در کنگره لیوبلیانا برای احقاق حقوق مشروطه خواهان ناپل ر
ا کرد و فرانسیس توانست پارلمان را متقاعد کند که به پادشاه اجازه عزیمت بدهد. اما پس از رسیدن به کنگره، پادشاه دو سیسیل، به جای اینکه از مشروطه خواهان جانبداری کند، درخواست مداخله مسلحانه اتریش را داد و بدین ترتیب وتوی فرانسه و بریتانیا در مورد مداخله نظامی مستقیم را نادیده گرفت، زیرا از تقویت بیش از حد وین بیم داشت. در این مورد، فرانسیس تلاش کرد مقاومت کند و پارلمان را برای اعلام جنگ فراخواند و دستور بسیج عمومی ارتش ناپل را صادر کرد. با این حال، ارتش ناپل، تحت فرماندهی پپه، در ۷ مارس ۱۸۲۱، در ریتی توسط اتریشی ها به رهبری ژنرال فریمونت شکست خورد. پس از شکست لیبرال ها، ورود نیروهای اتریشی به ناپل و سرکوب قانون اساسی، فرانسیس خود را در موقعیت مبهم وارث مشروع و نماینده رژیم سرنگون شده یافت. از آن به بعد، او نسبتاً از سیاست دور ماند، اگرچه چندین سمت مهم را پذیرفت، مانند شرکت در کمیسیون های غرامت جنگی، تلاش برای کاهش مجازات های اعمال شده توسط وزیر جدید پلیس، شاهزاده کانوسا، بر سیاستمداران کاربوناری، و خدمت کوتاه مدت به عنوان رئیس شورای دولت از سپتامبر ۱۸۲۲ تا اوت ۱۸۲۳ در غیاب پدرش، پادشاه، که برای کنگره ورونا به شما