Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵، در اولین روز از دوره دوم ریاست جمهوری اش، دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، اعلامیه ای صادر کرد که به حدود ۱٬۵۰۰ نفر که به اتهامات مرتبط با حمله ۶ ژانویه به کاخ کنگره ایالات متحده محکوم شده بودند، عفو اعطا کرد. این حمله در نزدیکی پایان دوره اول ریاست جمهوری او رخ داده بود. در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵، ترامپ اعلامیه ای با عنوان «اعطای عفو و تخفیف مجازات برای جرائم خاص مرتبط با رویدادهای ۶ ژانویه ۲۰۲۱ در یا نزدیک به کاخ کنگره ایالات متحده» صادر کرد. این اعلامیه، رسیدگی های قضایی قبلی را به عنوان «بی عدالتی بزرگ ملی» علیه مردم آمریکا توصیف کرد و عفوها را به عنوان آغاز «فرآیند آشتی ملی» معرفی نمود. دو منبع داخلی اعلام کردند که ترامپ تصمیم به اعطای عفو عمومی را در «لحظات آخر» و تنها چند روز قبل از مراسم تحلیف گرفته بود، و یکی از مشاوران نقل کرد که ترامپ گفته بود: «بی خیال، همه شان را آزاد کنید». کارمندان وزارت دادگستری و حقوقدانان، این عفوها را استفاده ای بی سابقه و خطرناک از اختیار عفو دانستند که باعث تمسخر اجرای قانون فدرال، کار آنها و سیستم قضایی ایالات متحده شده است. یک مقام ارشد ناشناس در وزارت
دادگستری این عفوها را سیگنالی برای تشویق خشونت های سیاسی خواند و گفت که این اقدام نشان می دهد هیچ یک از اعمال انجام شده در جریان حمله ۶ ژانویه اشتباه نبوده است. این مقام همچنین عفوها را بخشی از یک کمپین انتقام جویی شخصی توصیف کرد.
آخرین خال کوبی یا آخرین تتو فیلمی محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی جان رید است. در این فیلم بازیگرانی همچون کری فاکس، تونی گلدوین، رابرت لوجا، جان بچ، راد استایگر، دانیل کورمک، پیتر هامبلتون، ویلیام کیرچر، مارتین ساندرسن، جد بروفی و رابین مالکوم ایفای نقش کرده اند.
بهداشت در فرانسه به وضعیت کلی سلامت و بهداشت جمعیت فرانسه و مواردی مانند نرخ مرگ ومیر، سلامت روان، و آمار خودکشی می پردازد. در سال ۲۰۰۸، نرخ متوسط طول عمر، ۸۱ سال بود. طبق گزارش جدیدی در حوزه سرمایه انسانی، که از ۱۹۵ کشور در طول سالهای ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۶ انجام شد و در سپتامبر ۲۰۱۸ در نشریه لنست به چاپ رسید، فرانسه جایگاه نهم را در میان بیشترین درصد سرمایه انسانی داشت؛ و برای سنین ۲۰ تا ۶۴ سال، ۲۵ سال سلامت، آموزش و یادگیری سازگار شده پیش بینی شد. چاقی. به طور کلی فرانسه در زمره لاغرترین کشور های اروپایی یا کشور های توسعه یافته قرار دارد. فرانسه جایگاه ۱۲۸ در میان چاق ترین کشورها دارد و مدت طولانی هست که آشپزی فرانسوی به علت فواید سلامتی آن مورد مطالعه قرار گرفته هست. با اینحال در سال های اخیر، چاقی مکررا به عنوان عارضه بزرگ جسمانی فرانسه مطرح می شود؛ پیش از این تنها در برنامه های تلویزیونی یا مجلات زنانه به چاقی اشاره می شد، ولی اکنون در سطح حکومتی به مشکل چاقی پرداخته می شود. بهداشت عمومی. تاریخچه. جمهوری سوم فرانسه در زمینه توسعه بهداشت عمومی از امپراتوری آلمان و بریتانیای کبیر عقب تر بود. درحالیکه کشور آلمان دست
ورالعمل های دقیقی در حوزه بهداشت و آسایشگاه های عمومی به کار گرفته بود، فرانسه حل این مشکلات را به پخش خصوصی واگذار کرد که موجب شد نرخ مرگ ومیر به شدت بالا برود . مردم فرانسه، به ویژه جوانان، از شیوع بیماری سل وحشت داشتند. حرفه پزشکی به طرز شدیدی انحصاری بود و فعالان بهداشتی به اندازه آلمان، بریتانیا یا ایالات متحده متشکل یا مؤثر نبودند. در طول دهه ۱۸۸۰، کشمکش طولانی برای به تصویب رساندن قانون بهداشت عمومی در جریان بود؛ که طبق آن خدمات بهداشت عمومی به رسمیت شناخته می شد، ثبت و قرنطینه بیماری های عفونی اجباری می شد و به کاستی های قانون بهداشت و مسکن ۱۸۵۰ رسیدگی می شد. بااینحال چنین اصلاحاتی با منافع دولتمردان و پزشکان در تعارض بود؛ بنابراین تصویب این قانون برای ۲۰ سال تأخیر یافت. درنهایت دولت فرانسه در سال ۱۹۰۲ قانون بهداشت عمومی را به تصویب رساند تا بیماری های عفونی با کاهش نفرات ارتش و جمعیت کشور، امنیت ملی را به خطر نیندازد. خدمات بهداشتی. نظام خدمات بهداشتی فرانسه پوشش همگانی دارد و عمدتا توسط دولت (بیمه سلامت ملی ) تأمین مالی می شود. طبق ارزیابی سازمان بهداشت جهانی، در میان دوهزار نظام خدمات بهداشتی، فران
سه بهترین ارائه دهنده خدمات بهداشتی عمومی در جهان شمرده می شود.
حزب کمونیست ایتالیا (به ایتالیایی: Partito Comunista d'Italia، PCd'I) یک حزب کمونیست در ایتالیا بود که عمر کوتاهی داشت و دوره گذار بین حزب کمونیست های ایتالیا (۱۹۹۸-۲۰۱۴) و حزب کمونیست ایتالیا (۲۰۱۶-اکنون) را نشان می داد. تاریخچه. حزب کمونیست ایتالیا (PCdI)، که نام خود را از حزب کمونیست ایتالیا (PCd'I) در سال های ۱۹۲۱-۱۹۲۶ گرفته است، در سال ۲۰۱۴ از دگرگونی حزب کمونیست های ایتالیا (PdCI) پدید آمد. حزب کمونیست های ایتالیا حزبی کمونیستی بود که به واسطه بروز انشعابات در حزب بازآفرینی کمونیست (PRC) در سال ۱۹۹۸ راه اندازی شد. حزب کمونیست های ایتالیا قبل از تبدیل شدن به یک حزب کوچک، یکی از احزاب مشارکت کننده در دولت بود و ده ها کرسی در پارلمان را در اختیار داشت. چزاره پروکاچینی، کارگر عضو اتحادیه کارگری فلزکاران که در سال ۲۰۱۳ جایگزین اولیویرو دیلیبرتو به عنوان رهبر حزب کمونیست های ایتالیا شده بود، از زمان تأسیس این حزب دبیر آن بود و مانوئلا پالرمی، سناتور سابق نیز رئیس آن بود. در سال ۲۰۱۶، حزب کمونیست ایتالیا به حزب کمونیست ایتالیا (PCI) تبدیل شد که نام خود را پس از سپری شدن نود سال از تأسیس حزبی به همین نام که طی
سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۹۱ فعالیت می کرد، از آن اخذ کرد. انشعابات حزب بازآفرینی کمونیست (PRC) و گروه های کوچک نیز به همین حزب جدید پیوستند.
پایتخت ۷، هفتمین فصل از مجموعه تلویزیونی ایرانی"پایتخت" به کارگردانی سیروس مقدم و با طراحی فیلمنامهٔ محسن تنابنده و نویسندگی آرش عباسی است که در ۲۲ قسمت از ۴ تا ۲۷ فروردین ۱۴۰۴ از شبکه یک پخش شد. خلاصهٔ داستان. در این فصل، سارا و نیکا در آستانه ازدواج هستند و نقی برای ازدواجشان شرایط سختی در نظر گرفته است. از سوی دیگر، در شب میهمانی ارسطو به افتخار همسر جدیدش، یک شهاب سنگ در خانهٔ خانواده معمولی سقوط می کند. ارسطو و رحمت با پنهان کردن این موضوع از نقی، قصد فروش سنگ سقوط کرده را دارند و در این میان، ماجراهای دیگری نیز برای خانواده معمولی و اطرافیانشان رخ می دهد. تولید. مکان. فیلم برداری عمدتاً در شیرگاه، واقع در شهرستان سوادکوه در استان مازندران انجام شده است. این منطقه که در نزدیکی پل سفید و زیرآب قرار دارد، پیش تر نیز در فصل های قبلی سریال به عنوان مکان اصلی مورد استفاده قرار گرفته بود. همچنین، بخشی از فیلم برداری این فصل در شاندیزِ مشهد انجام شده است. فیلمبرداری. فیلم برداری این فصل از مردادماه ۱۴۰۳ آغاز شد و در دی ماه همان سال در مشهد به پایان رسید. موسیقی. 1003/ پخش. این سریال از ۴ تا ۲۷ فروردین ۱۴۰۴ در س
اعت ۲۲ و تکرار آن ساعت ۲ بامداد، ۱۰ صبح و ۱۵:۱۵ از شبکه یک سیما پخش شد. وردی بی سابقه در تماشای برخط محتوای نمایشی به ثبت برساند.
ازدواج بین کاست ها در هند ()، به دلیل افزایش تحصیلات، اشتغال، پیشینه اقتصادی طبقه متوسط و شهرنشینی به تدریج مورد پذیرش قرار گرفته است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، ۵٫۸ درصد از ازدواج ها در هند ازدواج های بین اقشاری بوده است. در هند، ازدواج های بین اقشار به طور علنی توسط دولت مستقر تحت رهبری نارندرا مودی با ارائه تشویق های مالی به کسانی که با افراد طبقات پایین ازدواج می کنند، تشویق و حمایت می شد.
آناتاپندیکا (; – ) تاجر، بانکدار و بشردوستی بود که حامی اصلی بودا دانسته می شود.
فیلیسور (به انگلیسی: Filisur) یک روستای آلپ و شهرداری سابق در ناحیه آلبولا در کانتون گراوبوندن در سوئیس است. این روستا در دامنه تپه ای با منظره ای به سمت غرب قرار دارد که در آن دو رودخانه آلبولا/آلورا از گذرگاه آلبولا و لندواسر از داووس به هم می رسند. در ۱ ژانویه ۲۰۱۸، شهرداری های سابق برگون/براوون و فیلیسور در شهرداری جدید برگون فیلیسور ادغام شدند.
داسا ()، واژه ای سانسکریت است که در متون هندی باستانی مانند ریگ ودا، متون دینی پالی و ارته شاستره یافت می شود. این اصطلاح ممکن است به معنای «برده»، «دشمن» یا «بنده» باشد، اما داسا یا داسیو می توانند معانی زیر را نیز داشته باشند: «بنده خدا»، «عابد»، «نیت خواه» یا «کسی که تسلیم خدا شده است». داسا ممکن است پسوند یک نام خاص برای نشان دادن «برده» یک شخص محترم یا یک خدای خاص باشد. داسا در برخی زمینه ها به داسیو و اسوراها نیز مربوط می شود که برخی از محققان بسته به بافتی که این کلمه در آن به کار می رود، به «دیو»، «نیروهای مضر ماوراء طبیعی»، «برده»، «خدمت کار» یا «بربر» ترجمه شده اند.
نرمال (به انگلیسی: Normal) یک فیلم اکشن، جنایی و دلهره آور آمریکایی آماده اکران به کارگردانی بن ویتلی بر اساس فیلمنامه ای نوشته دریک کولستاد و باب ادنکیرک است. ادنکیرک همچنین در این فیلم در کنار هنری وینکلر، لینا هیدی، رایان آلن، بیلی مک للان، برندن فلچر، پیتر شینکودا و جس مک لئود بازی می کند. تمرکز روی یک کلانتر موقت شهری کوچک است که پس از سرقت از بانک محلی، اسرار تاریکی را کشف می کند. داستان. اولیس (ادنکیرک) به شهر خواب آلود نرمال می آید تا پس از درگذشت کلانتر اصلی به عنوان کلانتر موقت خدمت کند. یک سرقت از بانک در نرمال باعث می شود که اولیس متوجه اسرار عجیبی می شود و … ساخت. فیلمبرداری اصلی در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۴ در وینیپگ آغاز شد.
فردریکه اتو (؛ زادهٔ ) اقلیم شناس، فیزیک دان و استاد دانشگاه اهل آلمان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تایم ۱۰۰ شده است. او از دسامبر ۲۰۲۱ به عنوان یک مدرس ارشد در موسسه گرانتام برای تغییرات آب و هوا و محیط زیست در امپریال کالج لندن کار می کند. همچنین وی دانشیار پژوهشی افتخاری موسسه تغییر محیطی در دانشگاه آکسفورد است. تحقیقات او بر پاسخ به این سؤال متمرکز است که تا چه میزان شرایط آب و هوایی شدید در نتیجه عوامل اقلیمی خارجی تغییر می کند. او که یک متخصص بسیار شناخته شده در زمینه تحقیقات مستند است، ریشه های تغییرات اقلیمی در اثر فعالیت از انسان و همچنین آسیب پذیری و قرار گرفتن در معرض آن را برای رویدادهایی مانند امواج گرما، خشکسالی و سیل بررسی می کند. فردریکه به همراه دانشمند آب و هوا، گیرت یان ون اولدنبورگ، پروژه بین المللی نسبت دهی هوای جهان را که هنوز هم رهبری می کند، تأسیس کرد. او همچنین یکی از ده دانشمندی بود که نقش مهمی در تحولات علمی در سال ۲۰۲۱ داشتند که در مجله علمی "نیچر" برجسته شده است. زندگی نامه. فریدریک الی لوئیز اتو در سال ۱۹۸۲ در کیل آلمان به دنیا آمد و قبل از اخذ مدرک دکترا در رشته فلسفه علم
از دانشگاه آزاد برلین، در سال ۲۰۱۲ در رشته فیزیک از دانشگاه پوتسدام فارغ التحصیل شد. او در دانشگاه آکسفورد نیز شروع به بررسی تأثیر رویدادهای آب و هوا بر تغییرات آب و هوا کرد. وی توانسته است به عنوان یکی از رهبران اسناد آب و هوای جهان بر توسعه بین المللی استراتژی های تغییر آب و هوا تأثیر بگذارد. او در سال ۲۰۱۷ در مورد توفند هاروی به این نتیجه رسید که در هیوستون باعث ۱۲ تا ۲۲ درصد باران اضافی شده است. وی همچنین گفت که بدون شک توفند لورا در سال ۲۰۲۰ نتیجه تأثیرات تغییرات آب و هوایی بوده است. همچنین معتقد است که این گونه گزارش های تخصصی به متقاعد کردن دولت ها برای اتخاذ تدابیری با هدف ایجاد مجتمع های بیشتر کربن خنثی کمک خواهد کرد. در سال ۲۰۲۱، او در تایم ۱۰۰، فهرست سالانه تایم، در ردیف ۱۰۰ نفر از تأثیرگذارترین افراد جهان قرار گرفت.
حزب کمونیست های ایتالیا (به ایتالیایی: Partito dei Comunisti Italiani, PdCI) یک حزب کمونیست در ایتالیا بود که در اکتبر ۱۹۹۸ توسط انشعابیون حزب بازآفرینی کمونیست (PRC) تأسیس شد. این انشعاب توسط آرماندو کوسوتا، بنیانگذار و رهبر اولیه حزب بازآفرینی کمونیست رهبری شد، که با رهبری فائوستو برتینوتی و به ویژه تصمیم او برای دست برداشتن از حمایت از کابینه اول رومانو پرودی مخالفت کرد. در دسامبر ۲۰۱۴، این حزب به حزب کمونیست ایتالیا (PCd'I) تبدیل شد که آن حزب نیز بعداً به نسخه جدیدی از حزب کمونیست ایتالیا (PCI) تغییر یافت. تاریخچه. بنیانگذاری و سال های اولیه. در اکتبر ۱۹۹۸، حزب بازآفرینی کمونیست بین دو جناح نقسیم شد؛ جناح اول به رهبری فائوستو برتینوتی، دبیر حزب خواهان دست برداشتن از حمایت از دولت اول رومانو پرودی بودند، و جناح دوم به رهبری آرماندو کوسوتا رئیس حزب می خواستند اتحاد را ادامه دهند. کمیته مرکزی حزب خط برتینوتی را تأیید کرد، اما کوسوتا و پیروانش تصمیم گرفتند از پرودی حمایت کنند. آرای جناح کوسوتا کافی نبود و دولت رأی اعتماد پارلمان را به دست نیاورد. مخالفان که اکثریت نمایندگان و سناتورها را کنترل می کردند، منشعب
شدند و یک گروه کمونیستی رقیب به نام «حزب کمونیست های ایتالیا» را تشکیل دادند که بلافاصله به کابینه اول ماسیمو دالما، رهبر حزب دموکرات های چپ و اولین پسا-کمونیست که سمت نخست وزیری ایتالیا را بر عهده گرفت، پیوست. در زمان دالما، اولیویِرو دیلیبرتو از حزب کمونیست های ایتالیا به عنوان وزیر دادگستری خدمت کرد. علیرغم انشعاب اکثر نمایندگان پارلمانی حزب بازآفرینی کمونیست، این حزب هم در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۱۹۹۹ (۴/۳ درصد نسبت به ۲ درصد) و هم در انتخابات سراسری ۲۰۰۱ (۵ درصد نسبت به ۱/۷ درصد) نسبت به حزب کمونیست های ایتالیا محبوبیت بیشتری نزد رأی دهندگان داشت. رهبری دیلیبرتو. دیلیبرتو، که در سال ۲۰۰۰ به عنوان دبیر انتخاب شده بود، حزب کمونیست های ایتالیا را رهبری کرد تا به مشارکت خود در ائتلاف چپ میانه (در آن زمان به نام «درخت زیتون» معروف بود) در انتخابات سراسری سال ۲۰۰۱ ادامه دهد. با این وجود این انتخابات با پیروزی ائتلاف راست میانه خانه آزادی های سیلویو برلوسکونی به پایان رسید. حزب کمونیست های ایتالیا ۱/۷ درصد آرا و تعداد انگشت شماری از نمایندگان و سناتورها را به دست آورد. در انتخابات سراسری سال ۲۰۰۶، این حز
ب عضو ائتلاف اتحادیه بود که با به دست آوردن ۲/۴ درصد آرا و ۱۶ نماینده برنده انتخابات شد، در حالی که لیست انتخاباتی همراه با اتحادیه متشکل از حزب کمونیست های ایتالیا، فدراسیون سبزها و مصرف کنندگان متحد ۱۱ سناتور را به دست آورد. پس از آن، حزب کمونیست های ایتالیا وارد دولت دوم پرودی شد که تا ژانویه ۲۰۰۸ ادامه داشت. در این بین، دیلیبرتو رهبر بلامنازع حزب شده بود و از سال ۲۰۰۵ درگیری بین او و کوسوتا بارها تکرار شد. در سال ۲۰۰۶، دومی از ریاست حزب استعفا داد و آنتونینو کوفارو جایگزین او شد. در سال ۲۰۰۷، کوسوتا به طور کلی حزب را ترک کرد. برای انتخابات سراسری سال ۲۰۰۸، حزب کمونیست های ایتالیا فهرست مشترکی به نام چپ-رنگین کمان (SA) همراه با حزب بازآفرینی کمونیست، سبزها و چپ دموکراتیک تحت رهبری برتینوتی تشکیل داد. ائتلاف چپ-رنگین کمان تنها ۳/۱ درصد (در مقایسه با ۱۰/۲ درصدی که دو سال قبل توسط احزاب تشکیل دهنده به صورت جداگانه کسب کرده بودند) به دست آورد و نتوانست هیچ کرسی ای به دست بیاورد. در سال ۲۰۰۸، دیلیبرتو دوباره به عنوان دبیر انتخاب شد و به حزب بازآفرینی کمونیست پیشنهاد داد که دو حزب مجدداً از طریق "مجمع مؤسسان کمو
نیستی" متحد شوند. خارج از پارلمان. در آستانه انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۹، حزب کمونیست های ایتالیا همراه با حزب بازآفرینی کمونیست و گروه های کوچک فهرست ضد سرمایه داری و کمونیست را تشکیل دادند. این لیست ۳/۴ درصد آرا را به خود اختصاص داد و هیچ نماینده ای در پارلمان اروپا نداشت. این فهرست در آوریل ۲۰۰۹ به فدراسیون چپ تبدیل شد، که تا پایان سال ۲۰۱۲ متفرق شد و در سال ۲۰۱۵ رسماً منحل شد. در انتخابات سراسری ۲۰۱۳، حزب کمونیست های ایتالیا در قالب ائتلاف انقلاب مدنی همراه با حزب بازآفرینی کمونیست، سبزها، ایتالیای ارزش ها و گروه های کوچک شرکت کرد و ۲/۲ درصد از آرا را به دست آورد اما نتوانست هیچ کرسی به دست بیاورد. حزب کمونیست های ایتالیا در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۱۴ شرکت نکرد و حمایت زودهنگام خود از فهرست انتخاباتی اروپایی دیگر را پس گرفت. قبل و بعد از انتخابات اروپا در سال ۲۰۰۹، حزب کمونیست های ایتالیا به ترتیب جناح راست و چپ خود را از دست داد. در فوریه، فراکسیون چپ را متحد کنید، به رهبری کاتیا بلیلو (وزیر سابق) و اومبرتو گیدونی (نماینده فعلی پارلمان اروپا)، حزب را ترک کردند تا با فهرست چپ و آزادی در انت
خابات شرکت کنند و در نهایت نیز در حزب آزادی اکولوژی چپ ادغام شدند. در ژوئن، مارکو ریتسو (دیگر نماینده پارلمان اروپا و نفر شماره دو پیشین دیلیبرتو) اخراج شد و بعداً حزبی تندرو به نام حزب کمونیست را تشکیل داد. در ژوئیه ۲۰۱۳، دیلیبرتو پس از سیزده سال از سمت دبیری کنار رفت و چزاره پروکاچینی، یک کارگر فلزکار سابق ۶۵ ساله اهل مارکه جایگزین او شد. حزب کمونیست ایتالیا. در دسامبر 2014، حزب کمونیست های ایتالیا با اخذ نام حزب کمونیست قدیمی ایتالیا، به حزب کمونیست ایتالیا تبدیل شد.
جرارد لزلی ماکینز کلاسون (به انگلیسی:Sir Gerard Leslie Makins Clauson) (زاده: ۲۸ آوریل ۱۸۹۱ و درگذشت: ۱ مه ۱۹۸۴) کارمند، تاجر و شرق شناس انگلیسی که بیشتر به خاطر مطالعاتش در شاخه زبان های ترکی شهرت داشت. او در مالت به دنیا آمد، او پسر ارشد سرگرد یوجین کلاسون بود، ابتدای فعالیت او با وارد شدن به کالج ایتن آغاز شد که در این زمان او به اصطلاح تبدیل به "کاپیتان مدرسه" شد، در همین سن پانزده شانزده سالگی بود که در مجله انجمن متن پالی "A New Kammavācā" متنی کوتاه و انتقادی را به زبان پالی نوشت. در سال ۱۹۰۶، زمانی که پدرش به عنوان دبیر ارشد در جزیره قبرس منصوب شد، برای تکمیل آموزش خود در مدرسه یونانی، زبان ترکی را به صورت خود آموز یادگرفت. او در کالج کورپوس کریستی آکسفورد، در رشته کلاسیک تحصیل کرد و مدرک خود را با نمرات بالا دریافت کرد، سپس در سال ۱۹۱۱ بورسیه تحصیلی در زمینه زبان سانسکریت را دریافت کرد. او جوایزی چون جایزه زبان سریانی هال هافمن در سال۱۹۱۳ و جیمز میو محقق عربی در سال ۱۹۲۰ را کسب کرد. در طول جنگ جهانی اول، او در نبرد گالیپولی شرکت جست، اما بیشتر تلاش خود را صرف کسب اطلاعات در مورد سیگنال ها، به خصوص کد
های ارتش آلمان و امپراتوری عثمانی کرد.
کلیسای جامع سنت لوئیس () یا کلیسای جامع کاپوسن یا کلیسای جامع پدران کبوشین یک کلیسای کاتولیک لاتین در مرکز شهر بیروت است و در سال 1864 توسط مبلغان کاپوسن، یکی از فرقه های فرانسیسکن کاتولیک مسیحی ساخته شد و به افتخار پادشاه لوئیس نهم فرانسه نامگذاری شد. پیشینه. کاپوسن ها که به رهبری پدر جوزف دو ترمبلی به خاور نزدیک فرستاده شده بودند در سال 1626 به صیدا رسیدند و 1628 وارد بیروت شدند و برای خود پایگاه ساختند. بنابراین آن ها مراسم خود را در کلیسای قدیمی سنت جورج که در آن کلیسای کلیسای جامع مارونی فعلی در مرکز شهر بیروت قرار دارد، انجام می دادند و در سال 1732 کاپوسن ها اولین کلیسای خود را در بیروت در نزدیکی محل فعلی میدان ریاض الصلح که به سنت لوئیس نهم، پادشاه فرانسه اختصاص داده شده است، ساختند. در سال 1868 آنها به منطقه باب ادریس نقل مکان و کلیسای جامع فعلی را افتتاح کردند. کلیسای جامع جدید در دوران قیمومیت فرانسه بر لبنان برای مراسم های رسمی مورد استفاده قرار می گرفت. این کلیسا تنها مقر کلیسای لاتین در لبنان است که در دورهٔ اولیه (1868-1903) از سوی فرانسیسکن های ایتالیایی و سپس (1903-1952) از سوی فرانسیسکن های ف
رانسوی اداره می شد و در حال حاضر معاونت کاپوسن ها در خاورمیانه به شمار می آید. جنگ داخلی لبنان. موسی صدر در ۱۹ فوریه ۱۹۷۵ (۳۰ بهمن ۱۳۵۳)، کم تر از دو ماه از آغاز جنگ داخلی لبنان، در اقدامی بی سابقه به عنوان یک روحانی مسلمان در قالب خطبه موعظه آغاز ایام روزهٔ لنت، در کلیسای کبوشین بیروت سخنرانی کرد. در این مراسم شارل حلو، رئیس جمهور اسبق لبنان حضور داشت. او در این باره می گوید: «برای نخستین بار در تاریخ مسیحیت یک روحانی غیرکاتولیک در یک کلیسای کاتولیک و برای جمعی از مؤمنان در جایگاه موعظه سخن می راند». اقدام بعدی صدر دعوت از بزرگان مسیحیت برای ایراد خطبه های نماز جمعه بود، اما به سبب جنگ داخلی این برنامه تحقق نیافت. کلیسای جامع در دسامبر 1975 مورد حمله قرار گرفت و در طول جنگ داخلی لبنان صحنه نبردهای شدید بین گروه های متخاصم بود. پس از پایان جنگ داخلی این کلیسا اولین بنایی بود که مورد بازسازی قرار گرفت. معماری. کلیسای جامع پدران کبوشیین بین سال های 1864 و 1868 به سبک بیزانسی به دست معماران لوئیجی کاولی وإدموند دوویت ساخته شد. ناقوس کنونی در دهه 1950 اضافه شد، در طول جنگ داخلی لبنان ( 1975-1990 ) این کلیسا آسیب
دید و بنای آن به کلی بازسازی شد.
سعید انصاریان (زاده ۲۲ خرداد ۱۳۶۷، الگن) شاعر، مستندساز و فعال محیط زیست اهل ایران است. زندگی. انصاریان متولد ۲۲ خرداد ۱۳۶۷ در روستای الگن، از توابع بخش چاروسا در استان کهگیلویه و بویراحمد است. وی دانش آموخته رشته کارشناسی کارگردانی سینما از دانشگاه بوشهر است. حدود ۱۰ سال در تهران زندگی کرد، اما تماشای مستند "نمک زمین" او را به این تصمیم رساند که پایتخت را ترک کند و به زادگاهش، الگن، بازگردد. فعالیت. شعر. بیشتر سروده های سعید انصاریان که خودش را سرایدار زاگرس و سرایدار وطن می داند دربارهٔ ایران است. بنیاد اَلگِن. بنیاد الگن، یک نهاد مردمی فعال در حوزه محیط زیست است. انصاریان تصمیم گرفت ایده خود را در قالب یک بنیاد غیردولتی اجرا کند. او با همکاری و مشورت محمد درویش، فعال محیط زیست، آغاز به کار این بنیاد را از طریق انتشار تصاویر و کلیپ های صوتی و تصویری اعلام کرد. این اقدام با استقبال گسترده مردم و فعالان محیط زیست در ایران روبه رو شد. بنیاد الگن از سال ۱۳۹۸ توانست ۱۰۰۰ هکتار از زمین های این منطقه را قرق کرده و از چرای بی رویه دام محافظت کند. برای جلب همراهی مردم محلی در اجرای این طرح، توسعه گردشگری منطقه را در
پیش گرفت. در همین راستا، اقداماتی همچون بازسازی روستای الگن، کانال کشی، ترمیم بناها، آموزش روستاییان و جذب گردشگران ایمن انجام شد. اَلگِن روستای در زاگرس است که از جنوب به دهدشت و از شمال به دیشموک راه دارد. سعید انصاریان، علاوه بر کاشت و حفاظت از درختان بلوط، به آموزش کودکان روستایی و ترمیم بناهای بومی با هدف ایجاد چرخه ای پایدار در اقتصاد و گردشگری روستا می پردازد. او در الگن پایگاهی به نام "سرای امید" تأسیس کرده است تا نیروهای داوطلب و حرفه ای را برای حفاظت از زاگرس آموزش دهد. دستاوردها. سعید انصاریان و بنیاد الگن برنده ملی سومین دوره جایزه محیط زیستی دکتر رادمنش شدند. در سال ۱۴۰۳ او برنده جایزه ترویج علم سال شد. بنیاد الگن لوح تحسین جایزه مهرگان علم را نیز دریافت کرد.
بنیاد الگن بنیادی مردمی با فعالیت در زمینه محیط زیست است که توسط سعید انصاریان بنا نهاده شد. احیای جنگل های بلوط منطقه یکی از برنامه های بنیاد الگن است. بنیاد الگن از سال ۱۳۹۸ موفق شد ۱۰۰۰ هکتار از زمین های روستای الگن را قرق کند و آنجا را از چرای بی رویهٔ دام در امان نگاه دارد. موقعیت. اَلگِن روستای در زاگرس است که از جنوب به دهدشت و از شمال به دیشموک راه دارد. تاریخچه. انصاریان تصمیم گرفت ایده اش را در قالب یک بنیاد غیردولتی اجرا کند و با همفکری و همیاری محمد درویش فعال محیط زیست با انتشار تصاویر و کلیپ های صوتی و تصویری آغاز به کار این بنیاد را اعلان کردند و با استقبال مردم و فعالان محیط زیست در ایران مواجه شدند. انصاریان برای مجاب کردن مردم محلی جهت اجرای این طرح توسعه گردشگری منطقه را پیش گرفت. اقدامات گوناگونی شامل بازسازی روستای الگن، کانال کشی، ترمیم بناها، آموزش روستایی ها و جذب گردشگر ایمن در همین راستا انجام شدند. فعالیت ها. بعد از بازدید یکی از زاگرس شناسان ایران در اردیبهشت ۱۴۰۳ از این منطقه گفته شد که ۴ هزار جوانه جدید بلوط، بنه (پسته وحشی) و انجیر وحشی در هر هکتار دیده شده، گونه هایی مثل گربه و
حشی و پلنگ به منطقه بازگشته اند و در واقع احیای رویش زاگرس در حال انجام است. این بنیاد علاوه بر کاشت و حفاظت از بلوط، آموزش کودکان روستایی و ترمیم بناهای بومی برای شکل گیری چرخهٔ اقتصادی و گردشگری روستا می پردازد. در الگِن پایگاهی به نام سرای امید برای پرورش نیروهای حرفه ای داوطلب حفاظت از زاگرس ایجاد شده است. سرپرستی درخت. در بنیاد بخش به نام سرپرستی درخت وجود دارد. به این صورت افراد می توانید مسئول یکی از درخت های منطقه شوند. کسی که سرپرستی نهالی را در الگن می پذیرد مسئول معنوی آن درخت خواهد بود. پروژه ریشه در باد. بنیاد الگن با جمع آوری کمک های مردمی، ریشه بلوط های از خاک بیرون زده را با دورچین کردن سنگ محصور می کند تا «مانع افتادن آنها و فرسایش خاک» شود. واکنش ها. محمد درویش، فعال محیط زیست روزنامه «فرهیختگان» نوشت: «آنها به این ترتیب می خواهند در طول ۲۰ سال آینده، بیش از دومیلیون نهال بلوط، ارژن، زالزالک، بنه و دیگر گونه های بومی را بکارند، درکنارش بافت کهن منطقه را ترمیم و بازسازی کرده و کهن سازه های الگن را ثبت ملی کنند و بدین ترتیب، هم طبیعت را تاب آور ساخته و هم با تبدیل الگن به یک الگوی موفق در حوزه
میراث طبیعی، فرهنگی و تاریخی، پول پایدار و معیشت قابل اعتماد ایجاد کنند.» ثبت یک درخت به نام شفیعی کدکنی در ارتفاعات کوه های زاگرس، توسط بنیاد الگن، با واکنش او مواجه شده که شعری سروده است: «درختی که با نام من کاشتید/ سر، از فخر، بر عرشم افراشتید/ زپندار نیک شما بود، آنک/ سزاوار نیکیم پنداشتید/ یکی شعر سبزی که تا جاودان/، بماناد، زان خامه بنگاشتید/ درخت است آرایش شعر من/ به خویشم دگرباره برگاشتید/ منم عاشقُ ستم بدین خویُ باغ و جوبار و گل/ در انگاشتید/ ازین شیوه برداشت کردم که عمر/ چو مرد خرد پیشه بگذاشتید/ وطن را زکردار نیک شما/ سزد فخر کین مردمی داشتید/ بماناد و در سایه اش عاشقان/ که خاکش هم از مهر انباشتید/ ز گفتار و کردار و پندار نیک/ درفشی، درفشان، برافراشتید» این بنیاد به یاد قربانیان این پرواز ۱۷۶ درخت بلوط در منطقه الگن در شهرستان کهگیلویه کاشت.
حزب بازآفرینی کمونیست (به ایتالیایی: Partito della Rifondazione Comunista, PRC) یک حزب سیاسی کمونیست در ایتالیا است که از انشعاب در حزب کمونیست ایتالیا (PCI) در سال ۱۹۹۱ پدید آمده است. دبیر حزب مائوریتزیو آچربو است که از سال ۲۰۱۷ جایگزین پائولو فررو شده است. بنیانگذار این حزب آرماندو کوسوتا بود، این در حالی ست که طولانی ترین مدت رهبری آن (۱۹۹۴-۲۰۰۸) را فائوستو برتینوتی داشته است. برتینوتی، حزب بازآفرینی کمونیست را از یک حزب کمونیست سنتی به مجموعه ای از جنبش های اجتماعی رادیکال تبدیل کرد. حزب بازآفرینی کمونیست یکی از اعضای حزب چپ اروپا (PEL) است که در سال ۲۰۰۴ برتینوتی ریاست افتتاحیه آن را بر عهده داشت. حزب بازآفرینی کمونیست از سال ۲۰۰۸ در پارلمان ایتالیا نماینده ای نداشته است، اما یک عضو پارلمان اروپا به نام الئونورا فورنتسا داشته که طی سال های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹ در کنار گروه چپ متحد اروپا – چپ سبز شمال اروپا (GUE/NGL) حضور داشت.
نرمال یک فیلم درام کانادایی محصول سال ۲۰۰۷ به کارگردانی کارل بسایی که دربارهٔ گروهی از افراد نامرتبط است که در پی یک تصادف رانندگی مرگبار گرد هم می آیند. کری-ان ماس، کوین زیگرز، کلوم کیت رنی و اندرو آیرلی در این فیلم ایفای نقش کردند. جایزه ها. کلوم کیت رنی در بیست و نهمین دوره جوایز جن برنده جایزه جینی برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. این فیلم همچنین نامزد بهترین فیلم بود، اما به (پاسکشندال) شکست خورد. این فیلم برنده جایزه بهترین فیلم وسترن کانادا در جشنواره بین المللی فیلم ونکوور در سال ۲۰۰۷ شد. بازخوردها. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز از نقدهای پنج منتقد دارای امتیاز ۴٫۳ از ۱۰ است.
مالزی کینی یک درگاه وب خبری آنلاین در مالزی است که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد. این پُرتال مطالب خود را به زبان های مالایی، انگلیسی، چینی و تامیل منتشر می کند و یکی از پربیننده ترین پورتال های خبری در مالزی است. در زمان تأسیس آن در سال ۱۹۹۹، رسانه های پخش برنامه و چاپی مرسوم به شدت تحت نظارت و کنترل دولت تحت قدرت ائتلاف سیاسی باریسان ناسیونال قرار داشتند. "مالزی کینی" مدعی شد که تلاش خواهد کرد تا دیدگاه مستقلی را بدون دخالت و محدودیت ها از سوی سهامداران، تبلیغ کنندگان یا دولت به دست آورد. "مالزی کینی" مستقل از "مالزی نو" است که یک وب سایت خبری رقیب بسیار کوچکتر می باشد که از معادل ترجمه انگلیسی واژه "مالزی کینی (یعنی Malaysianow)" به عنوان نام وب سایت خود استفاده کرده است.
نرمال (انگلیسی: Normal) یک فیلم دلهره آور و جنایی محصول سال ۲۰۰۹ سینمای جمهوری چک به کارگردانی یولیوس شوچیک است. این فیلم روایتی تخیلی از زندگی پتر کورتن قاتل زنجیره ای، که از دیدگاه وکیل مدافع او گفته می شود. خلاصه داستان. در دنیای زوال، حتی وحشتناک ترین اعمال نیز عادی به نظر می رسند. روایت زندگی مخوف ترین قاتل زنجیره ای آلمانی دهه ۱۹۳۰.