Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۰۰۰ سرباز استخدام شده از شهروندان، هزار نفر از شهرهای متحد و در نهایت یک عقب نشین متشکل از ۲۰۰۰ نیزه دار بود. یک هفته بعد، او در نزدیکی ویبولدون اردو زد. ماتئو در لودی وکیو به او پیوست، که در آن زمان در دست میلانی هایی بود که آن را تقویت کرده بودند. در ۱۸ ژوئن، میلانی ها سن کلمبانو و لودیجیانی ها را تا کاستلیون محاصره کردند. سپس میلانی ها ناگهان موقعیت خود را رها کردند و در ۲۴ ژوئن، در یک و نیم مایلی دیوارهای لودی، اردوگاه برپا کردند و روستاهای آن را غارت کردند. مردم لودی برای دفاع از دیوارها باقی ماندند و ظاهراً با شرایط معقولی موافقت کردند، زیرا ارتش ویسکونتی ابتدا به لاوانیا عقب نشینی کرد و سپس، در ۲۹ ژوئن، به سمت میلان حرکت کرد. در ۸ آگوست، اوتون ویسکونتی، اولین ارباب میلان از سلسله خود، در سن هشتاد و هشت سالگی درگذشت. او در مقبره ای از جنس مرمر قرمز رنگ به خاک سپرده شد و بعداً به کلیسای جامع منتقل شد، جایی که امروز نیز در آنجا باقی مانده است. در ۱۱ سپتامبر، پیمان صلحی بین اربابان میلان و لودی اعلام شد که شامل اخراج توریانی ها از شهر می شد. در ۲۱ اکتبر، بونیفاس هشتم، رافینو دا فریستو از لوکا را به عنوان ا
سقف اعظم جدید میلان منصوب کرد و امتیازی را که به افراد عادی میلان برای انتخاب جانشین داده شده بود، از بین برد. نارضایتی ناشی از آن، انتصاب رافینو در شهر را تا نوامبر به تأخیر انداخت. در ۲۱ ژوئیه ۱۲۹۶، اسقف اعظم درگذشت و پاپ فرانچسکو فونتانا را از پارما به جای او انتخاب کرد. در ژوئیه ۱۲۹۶، شهردار زاناسیو سالیمبنه به مراته رفت و در آنجا شروع به استخدام ارتش جدید کرد. او با رسیدن به دیوارهای لکو، خواستار تسلیم ۱۵۰ گروگان شد و ساکنان را مجبور به نقل مکان به والمادررا کرد. سپس شهر را به جز قلعه به آتش کشید. سپس قانونی تصویب شد که بازسازی آن را ممنوع می کرد. مشخص نیست که چرا شهر تحت چنین مجازات سختی قرار گرفت، اما احتمالاً با توریانی ها که والساسینای مجاور را به عنوان تیول خود در اختیار داشتند، متحد شده بود. به این ترتیب، آداها می توانستند سرزمین های تحت سلطه دو خانواده رقیب را از هم جدا کنند و ویسکونتی ها می توانستند یک پایگاه مرزی (قلعه لکو) در قلمرو توریانی داشته باشند. لشکرکشی علیه ژان اول مونتفرات و متحدانش. در سال ۱۲۹۸، ژان اول مونتفرات، پس از بررسی تمایل شهرهای همسایه نسبت به ویسکونتی ها، مخفیانه با پاویا، ک
رمونا، برگامو، تورتونا، ورچلی، کاساله، با مارکی مانفردو چهارم سالوتزو، آزو هشتم دِسته، دوک فرارا، و با برخی از شهروندان نووارا پیمان اتحاد بست. احتمالاً ماتئو از این موضوع مطلع شد و با ازدواج دخترش کاترینا با آلبوینو، پسر آلبرتو اول دلا اسکالا، حمایت خانواده دلا اسکالا را جلب کرد. او همچنین اختلافات در پارما را فرونشاند و توانست روی حمایت بولونیا، جایی که هم پودستا اوتورینو ماندلی و هم کاپیتان پوپولو یاکوپو پیرووانو میلانی بودند، حساب کند. او همچنین پسر بیست ساله اش گالئاتزو را به عنوان پودستا به نووارا فرستاد. در ۱۸ مارس ۱۲۹۹، مانفردو بکاریا و متحدانش به سمت مورتارا پیشروی کردند، جایی که جیووانی دل مونفراتو، فیلیپو کنت لانگوسکو و مردم سالوتزو به آنها پیوستند. وقتی به نووارا رسیدند، یکی از دروازه ها باز شد و به آنها اجازه داد تا کنترل شهر را به دست بگیرند. قلعه چند روز بعد سقوط کرد. گالئاتزو ویسکونتی موفق به فرار به کوربتا شد. ارتش ضد ویسکونتی از رودخانه تیچینو عبور کرد، حومه غرب میلان را غارت کرد و سپس عقب نشینی کرد و پل برناته را ویران کرد. پودستا بیساچیا ریکاردی استحکامات پل آبیاتگراسو را تقویت کرد و پادگا
ن ویگوانو را افزایش داد. هنگامی که کازاله به دست مارکی مونفراتو افتاد، ماتئو ویسکونتی شورای عمومی را تشکیل داد و به خیانت چندین شهر حمله کرد. پس از مشورت، شورا او را برای یک دوره پنج ساله دیگر به عنوان کاپیتان مردم انتخاب کرد. از یک سو، ویسکونتی مذاکرات صلح را با دشمنان خود آغاز کرد، در حالی که از سوی دیگر، خود را برای یک لشکرکشی نظامی جدید آماده می کرد. سیصد مرد انتخاب شدند (پنجاه نفر برای هر دروازه) و با نیزه های بلندی به نام مانر مسلح شدند و با کمربند و کلاه آهنی محافظت می شدند. ۲۴۰۰ مرد دیگر (چهارصد نفر برای هر دروازه) نیز به همین ترتیب مسلح بودند: ۳۰۰۰ نیزه دار و ۱۰۰۰ سواره نظام از پیاچنزا، ۲۰۰ نفر از پارما و به همین تعداد از بولونیا، ۱۵۰ پیاده نظام و ۵۰ کماندار از ورونا، به علاوه مزدوران خارجی که توسط شهرداری حقوق می گرفتند. دشمنان نیز واکنش متفاوتی نشان ندادند و در اول ماه مه، شورایی را در پاویا تشکیل دادند که تمام شهرهای متحد در آن شرکت داشتند و اتحاد ضد ویسکونتی را تجدید کردند. در ۹ مه، ارتش میلان بین روزاته و آبیاتگراسو اردو زد و در هر دروازه هفده پرچم توزیع شد. روز بعد، ماتئو و گالئاتزو ویسکونتی به
همراه زاناسیو سالیمبنه به دیوارهای شهر حمله کردند و سپس ساکنان پاویا را مورد تمسخر قرار دادند و آنها را مجبور به ترک شهر کردند. با این حال، آنها به این تحریکات پاسخی ندادند. در ۱۲ مه، ارتش، شامل ۱۰۰۰۰ پیاده نظام و ۴۰۰۰ سواره نظام، به رهبری پیترو و گالئاتزو ویسکونتی، از رودخانه تیچینو عبور کردند، به مورتارا حمله کردند و آن را به آتش کشیدند و سپس حومه آن را غارت کردند. نووارا و ورچلی با پیشروی به سمت بورگولاوزارو و ساکنان پاویا به سمت گارلاسکو پاسخ دادند. در ۲۰ مه، آنها در مقابل ویگِوانو اردو زدند، جایی که ساکنان مونفراتو و سالوتزو به آنها پیوستند. در ۲۸ مه، میلانی ها به اوتزرو بازگشتند، جایی که ۵۰۰ نفر از کومو و ۱۵۰ نفر از پارما به آنها تقویت شدند. در ۲ ژوئن، آنها دوباره از تیچینو عبور کردند و دشمن را مجبور به عقب نشینی به گارلاسکو کردند. ویسکونتی ها موفق شدند گامبولو را تصرف و نابود کنند و مردم نووارا، ورچلی و پاویا را مجبور به فرار کردند. در ۵ ژوئن، آنها سپس به گارلاسکو حمله کردند که پادگان آن با شجاعت از خود دفاع کرد و آنها را دفع کرد. در ۶ ژوئن، پیمان صلحی بین دو طرف منعقد شد زیرا فراری ها در همین حال با
۴۰۰۰ پیاده نظام و ۷۰۰ سواره نظام وارد گرا دادا شده و کرما را از انریکو دا مونزا تصرف کرده بودند. آنها در کورت پالاسیو اردو زده بودند و سرزمین های ویسکونتی را از شرق تهدید می کردند. برگاماسکی به اوسیو سوتو رسیده بود و کرمونی ها به کرانه شرقی آدا در نزدیکی کاسانو پیشروی کرده بودند. در ۷ ژوئن، ارتش ویسکونتی عقب نشینی کرد و به میلان بازگشت. در ۱۲ ژوئن، بیساچیا ریکاردی به سرعت به سمت کاسانو حرکت کرد و کرمونی ها را مجبور به فرار آشفته به کرما کرد. در همان روز، مارکی موروئلو مالاسپینا به میلان رسید و به عنوان کاپیتان کل ارتش ویسکونتی منصوب شد. روز بعد، ریکاردی از آدا عبور کرد و مردم کرما و فرارا مذاکرات صلح را آغاز کردند که با انتشار آنها در ۲۰ ژوئن به پایان رسید. در ماه ژوئیه، ماتئو ویسکونتی خود را به عنوان یک میانجی خردمند برای صلح بین جنوایی ها و ونیزی ها ثابت کرد و ونیزی ها با برقراری صلح جدید بین میلانی ها از یک طرف و مردم پاویا و متحدانشان از طرف دیگر به او کمک کردند. جیووانی دل مونفراتو که بدون متحد مانده بود، در ۴ سپتامبر با میلانی ها صلح امضا کرد. ناآرامی های بیشتر در پاویا، برگامو، نووارا و ورچلی. پس از چن
د ماه صلح، خانواده تورنیلی از نووارا اخراج شدند و از ویسکونتی درخواست کمک کردند. در ۱۶ سپتامبر، ماتئو ارتش خود را مجدداً گرد هم آورد و به همراه پسرش گالئاتزو، ابتدا به نووارا و سپس به ورچلی لشکرکشی کرد و از آبیاتگراسو و ویگِوانو عبور کرد. این دو شهر با او مخالفتی نکردند و او ترینزانو کاوازیو و فلوریو دا کاستلتو را به عنوان پودستاهای خود منصوب کرد. در ۲۷ سپتامبر، ارتش ویسکونتی به میلان بازگشت. اندکی پس از آن، مردم لودی سن کلمبانو را تصرف کردند و قلعه دار یاکوپو لاندریانی را اخراج کردند. در همین حال، در پاویا، اختلافات بین مانفردو بکاریا و فیلیپو دی لانگوسکو، که از شهر لوملو اخراج شده بود و خود را مایل به خدمت به میلانی ها اعلام کرده بود، تشدید شد. در نهایت، هر دو، ماتئو ویسکونتی را به عنوان داور انتخاب کردند. در ۱۱ مه ۱۳۰۰، او از هر کدام از آنها بیست گروگان خواست و پس از آشتی دادن آنها، برادر همسرش اوتورینو بوری و گاسپار دا گارباناته را به عنوان پودستا و کاپیتان مردم شهر منصوب کرد. لانگوسکو سپس از ویسکونتی اجازه ورود به پاویا با ۹۰۰ سرباز را درخواست کرد و به محض اینکه اجازه گرفت، جنگ با بکاریا را از سر گرفت. آ
نها شکست خوردند و اخراج شدند و بار دیگر به ارباب میلان متوسل شدند. ماتئو ویسکونتی به هر دو مدعی دستور داد که به شهر برگردند و صلح کنند، اما بکاریاها که نیروهای ضعیف تری داشتند، جرات نکردند و بنابراین کنترل پاویا را از دست دادند. در همان ماه، ویسکونتی اتحادهای جدیدی برقرار کرد و دخترش زاکارینا را به ازدواج کنت لانگوسکو و مهم تر از آن، پسرش گالئاتزو را به ازدواج بئاتریس دِسته، دختر اوبیزو دوم، درآورد. عروسی در مودنا جشن گرفته شد و پس از آن جشن های بزرگی در میلان برگزار شد. در ماه دسامبر، شورای عمومی به درخواست ماتئو، پسرش گالئاتزو را به عنوان فرمانده مردم منصوب کرد. در سال ۱۳۰۱، جیووانی دل مونفراتو بار دیگر اختلافات داخلی بین خانواده نووارا، که با خانواده های بروساتی و کاوالاتزی به ضرر تورنیلی ها متحد شده بودند، و خانواده ورچلی، که با خانواده آووگادرو به ضرر تیزونی ها متحد شده بودند و از شهر اخراج شدند، را دامن زد. در ۲۹ مه، خانواده های سواردی و کولئونی از ماتئو دعوت کردند تا برگامو را تصرف کند. ارباب میلان ارتش کوچکی به رهبری پسرش گالئاتزو فرستاد که با عبور از آدا در واپریو به برگامو رسیدند. خانواده های بونگی
و ریوولی، که مخالف ویسکونتی ها بودند، هیچ مقاومتی نکردند. ماتئو به مدت پنج سال به عنوان فرمانده مردم اعلام شد و یاکوپو پیرووانو به عنوان پودستا منصوب شد. در ماه ژوئیه، بونگی و ریوولی به همراه متحدانشان از لودی، کرما و کرمونزه، تلاش کردند تا کنترل شهر را دوباره به دست گیرند، اما شکست خوردند. گالئاتزو سپس به منطقه نووارا نقل مکان کرد، جایی که وارالو پومبیا، اولجیو و گالیاته را تصرف کرد. ازدواج وعده داده شده بین زاکارینا ویسکونتی و فیلیپو، کنت لانگوسکو، هرگز محقق نشد. در واقع، ماتئو تصمیم گرفت دخترش را به ازدواج اوتورینو روسکا از کومو درآورد. فیلیپو لانگوسکو خشمگین شد و بار دیگر مردم پاویا، نووارا، ورچلی، لودی، کرما و کرمونزه را فراخواند تا علیه ویسکونتی متحد شوند. او با ارتشی متشکل از ۳۰۰۰ پیاده نظام و ۱۰۰۰ سواره نظام در گارلاسکو اردو زد، در حالی که گالئاتزو از ویگِوانو دفاع کرد و سپس بدون نبرد به میلان بازگشت. در ماه نوامبر، پدر ماتئو که از این وضعیت آزرده خاطر شده بود، شخصاً با ۲۵۰۰ پیاده نظام کومو و ۵۰۰ سواره نظام مداخله کرد، منطقه لوملینا را ویران کرد و لوملو را تصرف نمود. در نهایت، او گارلاسکو را تصرف کرد،
اما به دلیل کمبود ادوات محاصره، پادگان بزرگ آن و نزدیک شدن فصل زمستان، قلعه را نه. نفوذ در امپراتوری. پس از مرگ ویلیام هفتم، مارکی مونتفرات در سال ۱۲۹۲، ماتئو نفوذ خود را به سمت غرب گسترش داد و کازاله را تصرف کرد، اربابی نووارا و ورچلی را به دست آورد و کاپیتانی آلساندریا را به دست آورد. گسترش قلمرو او موقتی بود، زیرا پسر ویلیام، جان مونفرات، آلساندریا را بازپس گرفت و گیبلین ها را از نووارا و ورچلی بیرون راند. با وجود این شکست، ماتئو در سال ۱۲۹۴ توسط آدولف ناسائو به عنوان جانشین امپراتوری لومباردی منصوب شد. سال بعد، پس از مرگ اوتون، دوره ای از مبارزه برای تسلط بر میلان بین گیبلین ها (طرفداران پادشاهان رومی ها و امپراتوران مقدس روم و بنابراین همچنین ماتئو به عنوان جانشین امپراتوری) و گوئلف ها، هواداران پاپ به رهبری دشمنان سنتی ویسکونتی، خانواده دلا توره، از نو آغاز شد. در سال ۱۲۹۹، آلبرت اول آلمان او را دوباره به عنوان جانشین امپراتوری منصوب کرد. ماتئو توانست تا ژوئن ۱۳۰۲ در رأس شهر باقی بماند، زمانی که گویدو دلا توره دوباره از طریق اتحادیه ای که توسط توریانی ها و خانواده های ضد ویسکونتی شهرهای کرمونا، پاویا،
پیاچنزا، نووارا، ورچلی، لودی، کرما و مونفراتو به رهبری آلبرتو اسکاتی و گیبرتو دا کورجو تشکیل شده بود، فرمانروایی میلان را به دست گرفت. خانه ماتئو در میلان مورد حمله و غارت قرار گرفت. ماتئو که مجبور به تبعید شد، چندین سال مهمان خانواده اسکالیگر در نوگارولا (موتجیانا) ماند. در سال ۱۳۱۱، ماتئو با پادشاه آلمان هنری هفتم در آستیا ملاقات کرد و از این طریق، مأموریت یافت تا به توافق صلح در لومباردی دست یابد. در ۴ دسامبر همان سال، ماتئو و اسقف اعظم کاسونه دلا توره توافق نامه ای را امضا کردند. بین دسامبر ۱۳۱۰ و فوریه ۱۳۱۱، پادشاه آلمان که در ۶ ژانویه توسط کاسونه دلا توره به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری شده بود، سعی کرد بین توریانی ها و ویسکونتی ها وجه مشترکی پیدا کند. با این حال، در ۱۲ فوریه، سربازان آلمانی هنری هفتم با یک نیروی مسلح توریانی به رهبری گویدو دلا توره روبرو شدند که پیمان بین پسرعمویش کاسونه و ماتئو را نپذیرفت. نیروهای پادشاه پیروز شدند و گویدو دلا توره از میلان گریخت. به دلیل مشکوک بودن به دست داشتن او در سقوط دلا توره، ماتئو برای مدتی تبعید شد، اما در ۱۳ ژوئیه ۱۳۱۱، پادشاه هنری عنوان جانشین امپراتوری می
لان را به ماتئو فروخت. سپس آنها اتحادیه ای را ترتیب دادند که شامل میلان، کومو، نووارا، ورچلی، برگامو، برشیا، لودی، کرمونا و پیاچنزا بود که همگی به شهرهای گیبلین وفادار به امپراتور تبدیل شده بودند. کمی بیش از یک سال بعد، امپراتور در ۲۴ اوت ۱۳۱۳ در بوآنکونتو در توسکانی درگذشت. در سال ۱۳۱۴، ماتئو با ادعای نسب از کنت های خیالی آنگرا، قلعه آنگرا، متعلق به اسقف اعظم میلان را اشغال کرد. او دستور داد تا یک نقاشی دیواری در تالار اصلی قلعه کشیده شود که پیروزی خانواده ویسکونتی بر ناپلئون دلا توره را در نبرد دسیو نشان می داد. سرکوب گوئلف ها. ماتئو، علیرغم فقدان استعداد نظامی، پسران جنگجو داشت که مستقیماً در جنگ علیه گوئلف ها درگیر بودند. در اکتبر ۱۳۱۵، پسران ماتئو، مارکو ویسکونتی و لوچینو ویسکونتی، گوئلف های توسکانی را در رودخانه اسکریویا در نزدیکی ووگرا شکست دادند که به دنبال آن پاویا تصرف شد. این امر کنترل گیبلین ها را دوباره برقرار کرد. برای امنیت، ماتئو قلعه ای با یک پادگان میلانی در شهر ساخت که فرماندهی آن را پسرش لوچینو بر عهده داشت. درگیری با کلیسا. در تلاش برای متوقف کردن نفوذ امپراتوری بر شمال ایتالیا، پاپ ژان ب
یست و دوم در فرمان خود در سال ۱۳۱۷ اعلام کرد که هر کسی که بدون رضایت پاپ عنوان «جانشین امپراتوری» را ادعا کند، تکفیر خواهد شد. این فرمان به طور خاص خطاب به ماتئو از میلان، کانگراندا دلا اسکالا در ورونا و استه در فرارا بود. در پاسخ، ماتئو عنوان «فرمانروای کل مردم میلان» را برای خود برگزید. پاپ دو فرستاده به نام های برنارد گی و برتراند دو لا تور را برای بررسی مناطق گیبلین میلان، لومباردی و رومانیا منصوب کرد. این فرستادگان بر آزادسازی و احیای گوئلف ها اصرار داشتند. هنگامی که تلاش های صلح آنها شکست خورد، پاپ به اسقف های آستی و کومو مأموریت داد تا با تهدید به تکفیر و ممنوعیت، توافق نامه های صلح را اجرا کنند. در ماه سپتامبر، پاپ، آیکاردو کامودیا، یک فرانسیسکن، را به عنوان اسقف اعظم میلان منصوب کرد. در این مدت، نماینده پاپ، کاردینال برتراند دو پوژه، از آستی یک جنگ صلیبی مقدس علیه ویسکونتی ها اعلام کرد. تکفیر. در سال ۱۳۲۲ در آوینیون، پاپ ژان بیست و دوم اتهام احضار ارواح را علیه ماتئو مطرح کرد. ماتئو با استناد به سن و وضعیت نامناسب سلامتی خود، از حضور در دادگاه شهر پاپ خودداری کرد. ماه بعد، دادگاه ماتئو را غیاباً به ج
رم احضار ارواح محکوم کرد. در ماه دسامبر، پاپ از منصوب خود، اسقف اعظم میلان، آیکاردو دا کامودیا، خواست تا پرونده جدیدی از ارتداد علیه ماتئو و پسرش، گالئاتزو، باز کند. اسقف اعظم کامودیا آنها را به عنوان مرتد محکوم کرد، ماتئو را محکوم کرد و دستور مصادره اموال و تخلیه تمام مناصب او را داد. در پایان ماه مه ۱۳۲۲، ماتئو قدرت را به پسرش گالئاتزو واگذار کرد و به کرشنزاگو رفت. ماتئو در ۲۴ ژوئن ۱۳۲۲ درگذشت. خانواده. متئو با بوناکوسا بوری ازدواج کرد. فرزندان:
هنر گوتیک بین المللی (یا گوتیک متاخر) سبکی از هنر تجسمی است که قدمت آن به حدود سال ۱۳۷۰ میلادی و در ایتالیا، نیمه اول قرن پانزدهم میلادی برمی گردد. همان طور که از نامش پیداست، این مرحله سبکی، دامنه ای بین المللی داشت، با ویژگی های مشترک و همچنین متغیرهای محلی فراوان. این سبک از یک مرکز تابش، مانند آنچه مثلاً در مورد هنر گوتیک و ایل-دو-فرانس اتفاق افتاد، گسترش نیافت، بلکه نتیجه گفتگویی بین دربارهای اروپایی بود که توسط تبادلات متقابل متعدد تقویت شده بود. در میان این دربارها، دربار پاپ نقش برجسته ای ایفا کرد، به ویژه دربار آوینیون، که مرکز واقعی گردهمایی و تبادل هنرمندان از سراسر قاره بود. ایتالیا، که از نظر سیاسی تقسیم شده بود، توسط هنرمندانی که این سبک را گسترش می دادند، درنوردیده شد (به ویژه پیزانلو، میکلینو دا بسوزو و جنتیله دا فابریانو) و همچنین گونه های منطقه ای متعددی را ایجاد کردند. سبک گوتیک «بین المللی» به معنای تجدید حیات سنت گوتیک بود (که هنوز در پایان قرن چهاردهم با سبک جوتو مرتبط بود)، اما تنها برخی از مناطق سهم اصلی و «پیشرو» را در صحنه اروپا ارائه دادند، در حالی که برخی دیگر تنها به طور جزئی و سط
حی تر ویژگی های سبکی منحصر به فردی را به دست آوردند. در میان این مناطق، لومباردی و تا درجات مختلف، ونیز و ورونا برجسته بودند. در فلورانس، هنر گوتیک بین المللی در اوایل با سبک نوظهور رنسانس وارد رقابت شد، اما با این وجود در بین مشتریان ثروتمند و فرهیخته، چه مذهبی و چه خصوصی، مورد توجه قرار گرفت. لومباردی. در دوران جیان گالئاتزو ویسکونتی (حاکم از ۱۳۷۴ تا ۱۴۰۲) برنامه ای سیاسی آغاز شد که هدف آن یکپارچه سازی شمال ایتالیا در قالب یک سلطنت بود. در سال ۱۳۸۶، ساخت کلیسای جامع میلان آغاز شد و ویسکونتی برای این پروژه از کارگران فرانسوی و آلمانی دعوت کرد، و در سال ۱۳۹۶، همین فرمانروا سنگ بنای صومعهٔ چرتوزای پاویا را گذاشت. آتلیهٔ مینیاتوریست های ویسکونتی عمدتاً در پاوا فعال بود (شهری که در قلعهٔ آن، دربار جیان گالئازو ویسکونتی مستقر بود) و حدود سال ۱۳۷۰، به طور کامل ترکیبی ظریف از کروماتیسم «گیوتسک» و مضامین درباری و شوالیه ای را پدیدآورده بود. شخصیت های اصلی این دورهٔ اولیه، مینیاتوریست ناشناس بودند که اکنون در کتابخانه ملی فرانسه در پاریس نگهداری می شوند، و «جیووانینو دِ گراسی»، که کتاب دعای معروف به «ساعات جیان گالئا
زو ویسکونتی» را روشن نگاری کرد و آثارش از لحاظ خطی بسیار ظریف، دقیق در جزئیات طبیعی و دارای تزئینات گران بها بودند. نسل بعدی، به ویژه در شخصیت میکلینو دا بزوستو، این میراث را به شیوه ای آزادتر، خلاقانه تر و بین المللی تر گسترش داد. در اثر او از خطوط روان، رنگ های نرم و ریتمی گران بها در طراحی اشکال استفاده کرد که مسائل فضایی را نادیده می گرفت؛ تمامی آثار با جزئیات طبیعی بسیار تازه و دقیق، گرفته شده از مشاهدهٔ مستقیم، غنی شده بودند. سبک برازنده میشلینو موفق بود و برای مدت طولانی به طور گسترده دنبال می شد. به عنوان مثال، هنوز در سال ۱۴۴۴، نقاشی های دیواری در کلیسای جامع تئودولیندا در کلیسای جامع مونزا اثر برادران زاواتاری با رنگ های ملایم، شخصیت های شگفت زده و بی وزن برگرفته از دنیای درباری مشخص می شوند؛ نمونه های دیگری را نیز می توان برای نیمه دوم قرن پانزدهم برشمرد. سبک دیگر در کنار سبک ملایم میشلینو، سبک گروتسک بود که آثار فرانکو و فیلیپولو دِ وریس در نقاشی دیواری "روز قیامت" در کلیسای سانتا ماریا دِ گیرلی در کامپیونه د ایتالیا (۱۴۰۰) یا مینیاتورهای رسای بلبلو دا پاویا گواه آن هستند. به عنوان مثال، در "کتاب
مقدس نیکولو دِسته"، که توسط بلبلو در سال های ۱۴۳۱–۱۴۳۴ تذهیب شده است، از خطوط سیال و تغییر شکل دهنده، چهره های فیزیکی با ابهت، حرکات بیش از حد و رنگ های روشن و رنگین کمانی استفاده شده است. او در طول دوران طولانی فعالیت هنری خود، تا حدود سال ۱۴۷۰، به این فرهنگ لغت وفادار ماند. در حوزهٔ هنر غیرمذهبی، مهم ترین چرخه های نقاشی که امروزه حفظ شده اند و صحنه های ظریف و زیبایی از تفریحات و زندگی دربار را نشان می دهند، عبارت اند از: چرخهٔ فرسکوی بازی های بورومئو در کاخ بورومئو در میلان، تزئینات سالا دلگی اسواگی و سالا دئی ویزی و دله ورتو در قلعهٔ ماسناگو، که هنوز مؤلفان آن ها شناسایی نشده اند، و فرسکوهایی از بانوان که توسط جیان گالئاچیو در سال ۱۳۹۳ برای اتاق بانوان قلعه ویسکونتی سفارش داده شد و اخیراً به جنتیل د فابریانو نسبت داده شده اند. این آثار تصویری، نمونه های برجسته ای از زندگی دربار ایتالیایی در اواخر قرون وسطی و اوایل رنسانس هستند و هم از نظر سبک هنری و هم از نظر محتوای تاریخی اهمیت دارند. ونیز. در دو دههٔ نخست قرن پانزدهم، ونیز یک تحول سیاسی مهم را آغاز کرد و تمرکز خود را به سمت سرزمین های اصلی قاره ای معطوف
نمود، حضور خود را در ساختار غربی فعال تر کرد و به تدریج از نفوذ بیزانس فاصله گرفت. در زمینهٔ نقاشی، مجسمه سازی و معماری، نوعی ترکیب معاصر از موتیف های گوتیک دیرهنگام با زمینهٔ بیزانسی رخ داد: ظرافت خطی و رنگ آمیزی هنر گوتیک، در واقع شباهت زیادی به انتزاعات پرزرق و برق با تأثیرات شرقی داشت. این بازسازی همچنین با ورود هنرمندان خارجی به ونیز، که در کلیسای جامع سینت مارکو و قصر دوک به کار گرفته شدند، تقویت شد. این باسیلیکا با گنبدهایی تاجگذاری شده بود و در سال ۱۴۲۲ تصمیم گرفته شد که کاخ دوک در کنار میدان تا کلیسای سنت مارک امتداد یابد و سبک بخش قدیمی تر، مربوط به قرن ۱۴، ادامه یابد. بدین ترتیب، یک سبک معماری «ونیزی» که از روندهای اروپایی آن زمان آزاد بود، تقدیس شد که قرن ها مورد استفاده مجدد قرار گرفت. از جمله این سبک ها می توان به پلی فوراهای زیبا با طاق های تزیین شدهٔ ظریف کا فوسکاری، پالازو جیوستینیان و کا دورو اشاره کرد که در آن زمان نما نیز با طلاکاری خیره کننده و جلوه های چندرنگ تزئین شده بود. این کاخ ها با یک رواق در طبقه همکف که برای پهلوگیری کشتی ها به آب باز است، مشخص می شوند، در حالی که طبقه بالا توسط
پلی فوراهای بزرگ، معمولاً در تالار مرکزی، روشن می شود که توسط یک راه پله بزرگ که به اتاق های دیگر نیز متصل است، قابل دسترسی است. طاق های کوچک، تزئینات متراکم و مدولار ایجاد می کنند که دهانه ها را چند برابر می کنند و ریتم هایی از "سایه روشن" مانند ایجاد می کنند. کاخ دوک بین سال های ۱۴۰۹ تا ۱۴۱۴ پوشیده از نقاشی های دیواری بود که هنرمندان مشهوری مانند پیزانلو، میکلینو دا بسوزو و جنتیله دا فابریانو در آن نقاشی می کردند. آثاری که اکنون به دلایل مختلف تقریباً به طور کامل از بین رفته اند. تأثیر ونیزی در برخی از آثار جنتیله، مانند "تاجگذاری مریم مقدس" در چندلتی واله رومیتا (۱۴۰۰–۱۴۱۰)، که برای یک صومعه در نزدیکی فابریانو نقاشی شده است، دیده می شود. ایستریا. در ایستریا، قلمرو ونیز، جان کاستاوی در کلیسای تثلیث مقدس در هراستولیه و وینچنزو دی کاستوا در محراب سانتا ماریا آله لاستر در برم کار می کردند. ورونا. ورونا، اگرچه از سال ۱۴۰۶ تحت سلطه ونیز قرار گرفت، اما مدت ها مکتب هنری خود را حفظ کرد، مکتبی که به سبک لومبارد که با سلطه اولیه ویسکونتی و اقامت هنرمندانی مانند میشلینو دا بسوزو (مدونای باغ گل سرخ، حدود ۱۴۳۵) به ارمغا
ن آورده بود، نزدیک تر بود. نقاش برجسته، استفانو دا ورونا، پسر یک نقاش فرانسوی (ژان داربوا، که قبلاً در خدمت فیلیپ دوم بورگوندی و جیان گالئاتزو ویسکونتی بود) بود. او در تابلوی "«ستایش مغان»" (امضا و تاریخ ۱۴۳۵)، با ضربات نرم و خطوط مارپیچ، یکی از بهترین آثار هنر گوتیک بین المللی را ساخت و توجه زیادی به جزئیات، به تصویر کشیدن مواد و پارچه های گرانبها و تنظیم ترکیب بندی شلوغ، با سبکی عمدتاً خطی، نشان داد. با این حال، مهم ترین هنرمند فعال در ورونا، پیزانلو بود که هنر تجسمی شمال ایتالیا را به اوج خود رساند. در کاپلای پلگرینی کلیسای سانتا آناستازیا، مشهورترین اثر او، «سن جورج و شاهزاده» قرار دارد؛ در این اثر، پیزانلو با سبکی کاملاً شخصی، ظرافت جزئیات و تنش روایت را با هم آمیخت و به اوج های «واقع گرایی ایده آل شده» رسید. امروزه نقاشی ها در بهترین وضعیت نگهداری نیستند و بسیاری از قسمت های سطح رنگ دچار تغییر شده و کل سمت چپ اثر از بین رفته است. پیزانلو بعدها به دربارهای دیگر ایتالیا (پاوی، فرارا، مانتوا، رم) نقل مکان کرد و دستاوردهای هنری خود را گسترش داد، در حالی که به نوبهٔ خود تحت تأثیر مدارس محلی قرار گرفت، به ویژ
ه در زمینهٔ بازکشف دنیای باستان که پیشتر توسط پترارک ترویج شده بود؛ او به این موضوع با رسم نسخه برداری از بسیاری از نقش برجسته های رومی پرداخت که برخی از آن ها تا امروز باقی مانده اند. همچنین تولیدات او در زمینهٔ طراحی و مطالعات از طبیعت شگفت انگیز است؛ این آثار از نخستین نمونه ها در تاریخ هنر هستند که ارزشی مستقل از نقاشی نهایی روی پنل پیدا کردند. ترنتینو آلتو آدیجه. ترنتینو فراتر از رشته کوه آلپ با کشورهای آلمانی زبان و اروپای مرکزی مرتبط بود. کل منطقه سرشار از چرخه های سکولار است، که در میان آنها، اثر استاد ونسسلاس، با اصالت بوهمیایی، که برج عقاب در قلعه بوئونکونسیگلیو در ترنت را با "چرخه ماه ها"، به سفارش جورج لیختن اشتاین، تزئین کرد، به دلیل غنا و کیفیتش برجسته است. صحنه ها سرشار از جزئیاتی هستند که از شمایل نگاری های "تاکوینا سانیتاتیس" استنباط می شوند، با درهم آمیختگی متراکم جهان های جوانمردانه و روزمره، اما عاری از رنگ های گروتسک. یکی دیگر از شواهد جالب در منطقهٔ آلپ، فرسکوی سیبیل است که در کورتی نا دامپتسو یافت شده است. این فرسکو به صورت قطعات پراکنده باقی مانده است؛ در صحنهٔ آن احتمالاً شش سیبیل یا
بیشتر در قالب جفت ها نمایش داده شده بودند که طومارهایی در دست داشتند. از پنج سیبیل باقی مانده، از سمت چپ می توان شناخت: «سیبیل والوننسیس» که نماد عدالت است. سیبیل دوم که یک درخت نخل در دست دارد، ممکن است «سیبیل نیکائولیا» یا «تیبورتینا» باشد. سیبیل مرکزی با سه شیر، بر اساس طوماری که در دست دارد، «سیبیل پورتوئنسیس» است؛ اما می تواند «سیبیل لیبیکا» نیز باشد، به دلیل حضور شیرها. چهارمی که بهترین حفظ شده است، احتمالاً «سیبیل اریترائی» است که با دست راست به اشعه های خورشید اشاره می کند. سیبیل پنجم تاج متفاوتی بر سر دارد و به سمت بیرون نگاه می کند. این فرسکو نمونهٔ ارزشمندی از هنر پیش از رنسانس در مناطق آلپ و کاربرد نمادهای کلاسیک و الهام از طبیعت و نجوم در نقاشی مذهبی و اساطیری است. یوهانس هیندرباخ، اسقف ترنت، در قرن پانزدهم میلادی، با ساخت یک ایوان سرپوشیده ونیزی با سرستون های قرنتی به سبک گوتیک، اقامتگاه خود، قلعه بوئونکونسیگلیو در ترنت، را گسترش داد. در تیرول جنوبی، نقاشی های دیواری با چرخه های شوالیه گری و درباری-ناسپاسی در قلعه رونکِلشتاین و قلعه رودنگو مرتبط و ارزشمند هستند، در حالی که در ترنتینو، نقاشی های
دیواری در قلعه آویو شایان ذکر هستند. ساووی، پیمونت و دره آئوستا. کل رشته کوه آلپ همیشه توسط سیل های مختلف مسافران از طریق گذرگاه ها عبور می کرده است، به همین دلیل مکانی برای تبادلات فرهنگی روان بوده است. در پیمونت، آمادئوس هشتم از طریق روابط دیپلماتیک نزدیک، دوک نشین خود را با بری و بورگوندی مرتبط کرد و تا آنجا پیش رفت که با ماری بورگوندی، دختر دوک بورگوندی فیلیپ جسور، ازدواج کرد. هنر تولید شده در دربار او، با هنرمندانی مانند جیاکومو ژاکوئریو، منعکس کننده این فضای جهان وطنی بود. او مجسمه سازی بورگوندی را به عنوان الگوی خود برگزید، اما خیلی زود سبکی شخصی تر را توسعه داد که در آن بهترین ظرافت های سبکی و تیزترین تصاویر بیانگر در کنار هم وجود داشتند، مانند نقاشی دیواری متحرک "«صعود به کالواری»" که در محراب سابق کلیسای سنت آنتونی در رانورسو (حدود ۱۴۳۰) کشیده شده است. در تنوع زیاد انواع انسانی در صفوف گرداگرد مسیح، به دلیل خط سیاه مشخص حاشیه ها، حس خطی غالب است، با این حال هر سوژه به طور بیانگرانه ای از پس زمینه و گروه خنثی جدا می شود و تصویری دراماتیک و عاری از احساسات گرایی خلق می کند. استاد قلعهٔ مانتا، که پیش ت