Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماسونری الگوبرداری شده بود. مناسک هیتن ها اغلب در فضاهای غیرعمومی، برای مثال، در خانه یکی از پیروان برگزار می شود. در مواردی هم عبادتگاه هایی غیرمذهبی در زمین هایی که برای این منظور خریداری شده اند، ایجاد شده است. این عبادتگاه ها می توانند یک "هورگ" باشند، که مکانی مقدس در طبیعت مانند بیشه درختان است، یا یک "هوف" که یک پرستشگاه چوبی است. جامعه هیتنری تلاش های زیادی برای ساختن هوف در نقاط مختلف جهان کرده است. در سال ۲۰۱۴ معبد آساهیمور (Ásaheimur) در اسکاگافورو ایسلند افتتاح شد، در سال ۲۰۱۴ نیز یک گروه ویتنری بریتانیایی به نام "انجمن اودینیست" (Odinist Fellowship) معبدی را در یک کلیسای کوچک متعلق به قرن شانزدهم در نیوآرک، ناتینگهام افتتاح کرد. پیروان هیتنری مکان های باستانی را هم به عنوان مکان عبادت انتخاب می کنند. برای مثال، پیروان بریتانیایی برای تشریفات در دایره سنگی "نُه بانو" در دربی شایر، سنگ های رول رایت در واریک شر، و سنگ اسب سفید در کنت گرد هم آمده اند. ویتنری های سوئدی همین کار را در گاملا اوپسالا انجام داده اند، و پیروان ایسلندی در دینگوتلیر تجمع کرده اند. گروه های ویتنری گرد هم می آیند تا مناسک گذار
، مراسم فصلی، سوگند، مراسم مختص به خدایی خاص و مناسک نیاز را جشن بگیرند. این آیین ها همچنین به عنوان شیوه های هویتی نیز عمل می کنند تا پیروان را به عنوان بت پرست مشخص کنند. استرمیسکا خاطرنشان کرد که در ایسلند، آیین های غیرمذهبی به صورت عمدی در تلاش برای بازسازی و ادای احترام به اعمال آیینی ایسلندی های پیش از مسیحیت هستند، و فضایی نیز وجود داشت که در آن این آیین ها می توانستند نوآوری هایی را بازتاب دهند، که به منظور تغییر و متناسب سازی هیتنری با سلیقه و نیازهای پیروان معاصر است. علاوه بر تجمع برای اعمال آیینی، بسیاری از "فامیل" غیرمذهبی جلسه های مطالعاتی را برای ملاقات و بحث در مورد متون قرون وسطایی مربوط به دین پیش از مسیحیت ترتیب می دهند. در میان هیتن های ایالات متحده، رایج است که از آن ها با عنوان «دین تکلیف دار» یاد کنند. در طول مراسم مذهبی، بسیاری از پیروان لباس هایی می پوشند که از سبک های لباس پوشیدن در عصر آهن و اروپای شمالی قرون وسطی تقلید شده است و گاهی اوقات به آن «کسوت» (garb) می گویند. آن ها همچنین اغلب از نمادهایی همراه با لباس استفاده می کنند که نشان دهنده وفاداری مذهبی آن هاست. رایج ترین نماد مو
رد استفاده در میان ویتن ها، میولنیر یا چکش ثور است که به عنوان آویز استفاده می کنند، و در هنر ویتن ها به چشم می خورد. این چکش گاهی اوقات برای بیان قرابت با خدای ثور استفاده می شود، ولی اغلب نمادی از آئین به عنوان یک کل، و نشان دهنده انعطاف پذیری و سرزندگی دین استفاده می شود. یکی دیگر از نمادهای متداول والکنات است که برای نشان دادن خدای اودین یا وُدن استفاده می شود. همچنین برخی پیروان تن خود را با خال کوبی، نشان های مرموز، و الفبای زبان های ژرمنی قرون وسطای اولیه تزئین می کنند. بلوت و سامبل. مهم ترین آیین مذهبی برای ویتن ها، "بلوت" نامیده می شود. بلوت مراسمی است که در آن برای خدایان قربانی می کنند. بلوت معمولاً در خارج از منزل اتفاق می افتد و شامل پذیرایی با می انگبین است که در یک کاسه قرار می گیرد. خدایان را فرا می خوانند و درخواست ها بیان می کنند، و کشیش از یک شاخه درخت همیشه سبز استفاده می کند تا بر مجسمه های خدایان و پیروان بکشد. این عمل ممکن است تمرین شده یا به صورت بداهه انجام شود. در نهایت، کاسه می انگبین را به عنوان آخرین نذری برای خدایان، روی آتش یا روی زمین می ریزند. گاهی اوقات، مراسم صرف غذا بعد از
آن برگزار می شود. در برخی از گروه ها صرف غذا در بخشی از خود آیین گنجانده شده است. در موارد دیگر، بلوت ساده تر و غیرتشریفاتی تر برگزار می شود؛ برای مثال یکی از پیروان مقداری غذا را بدون کلام، برای خدایان یا ویت ها کنار می گذارد. برخی از ویتن ها چنین مراسمی را به صورت روزانه انجام می دهند، و برخی دیگر گاه به گاه. جدای از احترام به خدایان، بلوت های جمعی نیز شکلی از پیوند گروهی هستند. در عصر آهن و اروپای شمالی اوایل قرون وسطی، اصطلاح بلوت گاهی به نوعی قربانی کردن حیوانات برای تشکر از خدایان و جلب لطف آن ها گفته می شد. چنین قربانی هایی عموماً برای اکثر پیروان مدرن غیرعملی یا کاملاً رد شده است؛ به این دلیل که مهارت های کشتار حیوانات آموزش داده نمی شود، و در کشورهای غربی ذبح حیوانات توسط دولت انجام می شود. برای مثال گروه ایسلندی اوساترورفلگای (به ایسلندی: Ásatrúarfélagið) به صراحت قربانی کردن حیوانات را رد می کند. در سال ۲۰۰۷ استرمیسکا خاطرنشان کرد که تعداد «کم، اما رو به رشد» از پیروان بت پرستی در ایالات متحده قربانی کردن حیوانات را به عنوان بخشی از رسوم بلوت آغاز کرده اند. این بت پرستان حیوان سلاخی شده را هدیه ای
به خدایان و گاهی اوقات نیز یک «مسافر» که پیامی را به خدایان می رساند، تصور می کنند. گروه هایی که چنین قربانی هایی را انجام می دهند معمولاً از روشی که در هیمسکرینگلا ("Heimskringla)" آمده است پیروی می کنند: گلوی حیوان قربانی با یک چاقوی تیز بریده می شود و خونش در یک کاسه جمع آوری می شود، تا روی هر دو شرکت کننده در مراسم و مجسمه های خدایان پاشیده شود. حیواناتی که برای این منظور استفاده می شوند شامل پرندگان و پستانداران بزرگ تر مانند گوسفند و خوک می شوند، و گوشت قربانی توسط افرادی که در مراسم شرکت می کنند مصرف می شود. برخی از پیروان تغییراتی در این روش ایجاد کرده اند: استرمیسکا به دو ویتن آمریکایی اشاره کرد که تصمیم گرفتند با شلیک تفنگ به سر حیوان، او را سریع تربکشند؛ تصمیمی که پس از مشاهده ضربه ای که به گلوی حیوان قربانی وارد شده بود گرفته شد. در صورت عدم استفاده از اسلحه او آهسته آهسته و در عذاب می مرد. آن ها احساس می کردند که چنین مردنی باعث نارضایتی خدایان می شود و بر این اساس به کسانی که قربانی را انجام می دهند آسیب می رساند. یکی دیگر از آیین های رایج در هیتنری، "سامبل (sumbel)" است، که "سیمبل (symbel)" نیز
نوشته می شود؛ مراسمی آیینی که در آن به سلامتی خدایان نوشیدنی (به ویژه نوشیدنی الکلی) نوشیده می شوند. "سامبل" اغلب پس از یک مراسم "بلوت" اتفاق می افتد. در ایالات متحده، "سامبل" معمولاً با یک ظرف ساخته شده از شاخ که با می انگبین پر شده است و بین شرکت کنندگان پخش می شود، مصرف می شود. در طول این مراسم، نوشیدن به سلامتی، و احترام کلامی به خدایان، قهرمانان و اجداد ادا می شود. سپس ممکن است سوگندها و وعده هایی برای انجام اعمال گفته شود، که هر دو به دلیل زمینه مقدس مراسم "سامبل" برای گویندگان الزام آور تلقی می شوند. به گفته اسنوک، سامبل نقش اجتماعی قوی ای دارد، که نشان دهنده «سیاست ورزی، معاشرت، تحکیم پیوندهای صلح و دوستی و ایجاد روابط جدید» در جامعه غیرمذهبی است. پیزا در طول تحقیقات قوم نگاری خود، نمونه ای از یک "سامبل" را مشاهده کرد که در سال ۲۰۰۶ در مینه سوتا با هدف درگیر کردن کودکان بت پرست به هیتنری رخ داد. به جای می انگبین، ظرف شاخ حاوی آب سیب بود، نوش به سلامتی بچه ها نیز چسباندن تصاویر سیب به پوستر درختی بود که نماد درخت سیب است. گلادر و سیدر. یکی از اعمال مذهبی که گاهی در آیین بت پرستی هیتنری یافت می شود، "س
یدر" است که «مجموعه آیینی خلسه شمنی» است، الیته مناسب بودن استفاده از «شمنیسم» برای توصیف "سیدر" قابل بحث است. در طول دهه ۱۹۹۰، "سیدر" معاصر در کنار جنبش نئوشمنیسم، با برخی از پیروان که استفاده از حالت های خلسه را در ادیان دیگر، مانند اومباندا مطالعه کردند، توسعه یافت. نمونه برجسته ای از سیدر، "سیدر" بالانشینی یا سخنوری (oracular) است که بر اساس روایت گودریر در «"حماسه اریک»" است. این نمونه بین گروه ها متفاوت است، "سیدر بالانشینی" این گونه است که یک بالانشین روی یک صندلی بلند می نشیند و آوازها و سرودهایی برای فراخوانی خدایان و ویدها اجرا می کند. سپس برای القای حالتی خلسه وار در پیروان طبل نواخته می شود، و به یک سفر مراقبه ای می روند، و در آن از طریق درخت جهانی سفر به قلمرو هل هایم را تجسم می کنند. سپس با گردآوری سؤال های شرکت کنندگان در مراسم و ارائه آن ها به بالانشین سیدر، بالانشین دوم بر اساس اطلاعاتی که به دست می آورد، پاسخ سؤال ها می دهد. برخی از پیروان از مواد روان گردان برای بخشی از این عمل استفاده می کنند. تعداد زیادی به صراحت با استفاده از هر گونه داروی تغییردهنده ذهن مخالف هستند. همه ویتن ها "سیدر" ر
ا اجرا نمی کنند. با توجه به ابهام های موجود جنسی و جنسیتی و خدایان اودین و لوکی با پیشینه غیرقابل اعتمادشان، بسیاری از بت پرست ها آن را تأیید نمی کنند. در حالی که افراد دگرجنس گرا در هیتنری وجود دارند، "سیدر" با زنان و مردان همجنس گرا بیش تر مرتبط است، و یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۵ از هیتن ها نشان داد که زنان بیش تر از مردان درگیر این موضوع بوده اند. یکی از اعضای تروت، ادرد تورسون، اشکالی از "سیدر" را گسترش داد که در آن جادوی جنسی با استفاده از تکنیک های سادو-مازوخیستی انجام می گرفت، و باعث ایجاد اختلاف در جامعه هیتنری شد. بخشی از ناراحتی برخی از ویتن ها نسبت به "سیدر" فقدان معیاری است که جامعه هیتنری بتواند تعیین کند که آیا "پیرو" واقعاً ارتباط الهی را دریافت کرده است یا خیر، و ترس از این که برخی از پیروان صرفاً برای تقویت اعتبار و نفوذ اجتماعی خودشانوارد جامعه هیتنری شده اند. "گالدر" یکی دیگر از تمرینات غیردینی است که شامل آواز خواندن و سر دادن شعار است. به عنوان بخشی از مراسم "گالدر"، گاهی اوقات رون ها یا اشعار رون نیز خوانده می شود، تا فضا و خلق وخویی جمعی را ایجاد کند و به شرکت کنندگان اجازه دهد تا وارد حالت
های آگاهی تغییریافته شوند تا بتوانند درخواست ارتباط با خدایان کنند. برخی از سرودها و آهنگ های "گالدر" معاصر تحت تأثیر طلسم های جادویی آنگلوساکسون، مانند اسربات و طلسم نه گیاه هستند. این شعر-طلسم ها در اصل برای مسیحیت سروده شده اند، اگرچه پیروان معتقدند که مضامین موجود در آیین شمنیستی پیش از مسیحیت را منعکس می کنند و بنابراین آن ها را برای استفاده دوباره مناسب می دانند. برخی از بت پرست ها با استفاده از اشعار رون، انواع پیش گویی را انجام می دهند. برای مثال، مواردی که روی آن ها علامت های رونیک وجود دارد، ممکن است از کیسه یا بسته ای بیرون کشیده شوند و بر اساس آن خوانده شوند. در برخی موارد، اشعار رون با خدایان مختلف یا جنبه های زندگی مرتبط است. رایج است که هیتن ها از فوثارک قدیمی آلمانی به عنوان الفبای رونیک استفاده می کنند، اگرچه برخی از پیروان به جای آن از زبان رونزآنگلوساکسون یا فوثارک جوان استفاده می کنند. برخی از غیرخدایان نیز از اشعار رون برای اهداف پیش گویی استفاده می کنند، که کتاب هایی در این زمینه با عنوان معنویت عصر نو رایج است. برخی از بت پرست ها سحر و جادو انجام می دهند، اما این کار به عنوان بخشی از هی
تنری در نظر گرفته نمی شود، زیرا این کار ویژگی مشترک میان آیین های پیش از مسیحیت در عصر آهن و اروپای آلمانی قرون وسطی اولیه نبوده است. جشنواره ها. گروه های مختلف نئوپاگان ژرمنی جشنواره های مختلفی را بر اساس فرهنگ و مذهب خود برگزار کرده و جشن می گیرند. گسترده ترین جشنواره های بت پرست ها «شب های زمستان»، «یول» و «سیگربلوت» هستند که همگی در "هیمسکرینگلااو" ذکر شده اند و بنابراین منشأ باستانی دارند. اولین مورد (شب های زمستان) نشان گر شروع زمستان در شمال اروپا است، دومین مورد نشان گر نیمه زمستان و آخرین آن ها نشانه آغاز تابستان است. جشنواره های دیگری نیز در طول سال برگزار می شوند، و روزهایی هستند که به یاد افرادی که علیه مسیحی شدن شمال اروپا جنگیدند، یا ارتش ها و مهاجران را به سرزمین های جدید رهبری کردند برپا می شوند. برخی از گروه های بت پرست جشنواره هایی را برگزار می کنند که به خدای خاصی اختصاص داده شده است. برخی از بت پرست ها هشت جشن را که در "چرخ سال" یافت می شود، جشن می گیرند، سنتی که با ویکان ها و دیگر گروه های بت پرست معاصر مشترک هستند. برخی دیگر تنها شش مورد از این جشنواره ها را جشن می گیرند که نشان دهنده "چ
رخ سال" شش پره است. استفاده از چنین جشنواره هایی توسط سایر پیروان که اعتقاد دارند این سیستم منشأ مدرن و اواسط قرن بیستم دارد و با جشن های مذهبی اصلی جهان ژرمنیک پیش از مسیحیت پیوندی ندارد مورد انتقاد قرار می گیرد. جشنواره های ویتن ها را می توان هر سال در یک روز برگزار کرد، اما اغلب توسط جوامع ویتنری در نزدیک ترین آخر هفته جشن گرفته می شود، تا پیروانی که در طول هفته کار می کنند بتوانند در آن شرکت کنند. در طول این مراسم، ویتن ها برای احترام به خدایان شعر می خوانند، که معمولاً از اشعار قرون وسطای اولیه و به زبان اسکاندیناوی باستان یا انگلیسی باستان نوشته شده است استفاده می کنند. می انگبین یا آب جو نیز نوشیده می شود، همراه با هدایایی که به خدایان داده می شود، و آتش، مشعل یا شمع روشن می شود. همچنین جلسه های منطقه ای هیتنری برگزار می شود که در این جلسه ها آیین های مذهبی اجرا می شود و کارگاه ها، غرفه ها، ضیافت ها و بازی های رقابتی نیز وجود دارند. در ایالات متحده، دو گردهمایی ملی وجود دارد؛ آل تینگ و تروتموت. مسائل نژادی. مسئله نژاد یک معیار و منبع اصلی برای تقسیم بت پرست ها، به ویژه در ایالات متحده است. طبق یک دیدگا
ه در جامعه غیرمذهبی، نژاد یک موضوع کاملاً وراثتی زیستی است، درحالی که موضع مخالف این است که نژاد یک ساختار اجتماعی است که ریشه در میراث فرهنگی دارد. در گفتمان بت پرست های ایالات متحده، این دیدگاه ها به ترتیب به عنوان مواضع "عامیانه" و "جهان شمول" توصیف می شوند. این دو جناح – که کاپلان آن ها را اردوگاه های «نژادگرا» و «غیرنژادپرست» نامید – اغلب با هم درگیر می شوند و کاپلان ادعا می کند که یک «جنگ داخلی مجازی» بین آن ها در داخل جامعه بت پرست های آمریکا وجود دارد. این تقسیم بندی جهان شمول و عامیانه به کشورهای دیگر نیز گسترش یافته است، اگرچه تأثیر کم تری در ایسلند - همگن تر از نظر قومی - داشته است. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۵ نشان داد که تعداد بیش تری موافق ایده های عامیانه هستند. برخلاف این تقسیم بندی دوتایی، گاردل هیتنری در ایالات متحده را بر اساس موضع گیری هایشان در مورد نژاد به سه گروه تقسیم می کند: گروه «ضد نژادپرست» که هرگونه ارتباط بین مذهب و هویت نژادی را محکوم می کند، گروه «نژادپرست رادیکال» که آن را به عنوان دین طبیعی نژاد آریایی که نباید از سوی اعضای هیچ گروه نژادی دیگری پیروی شود می بیند، و جناح «قومی» که ب
ا تصدیق ریشه های این دین در شمال اروپا و ارتباط آن با میراث اروپای شمالی به دنبال راهی میانه است. محقق مطالعات دینی، استفانی فون شنوربین، تقسیم بندی سه جانبه گاردل را پذیرفت، اگرچه از این گروه ها به ترتیب به عنوان جناح های «نژادپرست»، «نژادی-مذهبی» و «قوم گرا» یاد کرد. طرف داران رویکرد جهانی گرا و ضدنژادپرستی معتقدند که خدایان اروپای ژرمنی می توانند هر کسی را صرف نظر از پیشینه قومی به پرستش خود فرا بخوانند. این گروه تأکید عامیانه بر نژاد را رد می کنند و معتقدند که حتی اگر ناخواسته باشد، می تواند به اتخاذ نگرش های نژادپرستانه نسبت به اجداد غیر اروپای شمالی منجر شود. پیروان جهانی گرایی مانند استفان گراندی بر این واقعیت تأکید کرده اند که اروپایی های شمالی باستان به ازدواج و بچه دار شدن با اعضای گروه های قومی دیگر معروف بودند، و اینکه در اساطیر نورس، آسیر نیز همین کار را با ونیر، یوتون و انسان ها انجام داد؛ بنابراین از چنین نکاتی برای نقد دیدگاه نژادپرستانه استفاده می کند. جهانی گراها از پیروان هیتنری که از اصل و نسب اروپای شمالی نیستند حمایت می کنند. برای مثال، اعضای یهودی و آفریقایی آمریکایی تروت مستقر در ایالا
ت متحده وجود دارند، درحالی که بسیاری از اعضای سفیدپوست آن دارای همسرانی از گروه های نژادی مختلف هستند. گاهی اوقات ایده هیتنری را به عنوان یک دین بومی حفظ می کنند، اما طرفداران این دیدگاه گاهی استدلال کرده اند که هیتنری به جای بومی، نژادی خاص در سرزمین شمال اروپا است. جهانی گرایان هیتنری ابراز نگرانی می کنند که برخی از روزنامه نگاران، هیتنری را یک جنبش نژادپرستانه نشان می دهند، و از حضور گسترده خود در رسانه ها برای تأکید بر مخالفت با سیاست راست افراطی استفاده می کنند. پیروان عامیانه کاپلان، هیتنری را دین بومی-نژادی که از نظر بیولوژیکی متمایز است می دانند، که «سفیدپوست»، «اسکاندیناویایی» یا «آریایی» تصور می شود. برخی از پیروان این را با ادعای این که دین ذاتاً با ناخودآگاه جمعی این نژاد مرتبط است، توضیح می دهند، استفان مک نالن، از بت پرست های آمریکایی، این را به مفهومی تبدیل می کند که او آن را «متاژنتیک» نامید. مک نالن و بسیاری دیگر در جناح «قومی» هیتنری به صراحت نژادپرست بودن خود را انکار می کنند، اگرچه گاردل خاطرنشان کرد که نظرات آن ها تحت تعاریف خاصی از این کلمه نژادپرستانه تلقی می شود. گاردل بسیاری از بت پرس
ت های «قومی» را ملی گرایان قومی می دانست، و بسیاری از پیروان عامی مخالفت خود را با چندگانگی فرهنگی و آمیختگی نژادهای مختلف در اروپای مدرن ابراز می کنند و از برترپنداری نژاد سفید حمایت می کنند. گفتمان این گروه حاوی صحبت های زیادی در مورد «اجداد» و «وطن» است، مفاهیمی که ممکن است بسیار مبهم تعریف شده باشند. بت پرست های قومی-مرکزی به شدت از همتایان گروه جهان شمولی انتقاد می کنند و اعلام می کنند که توسط ادبیات عصر جدید و نزاکت سیاسی گمراه شده اند. کسانی که موضع عامیانه «قومی» را اتخاذ می کنند، هم از سوی جناح های جهانی گرا و هم از سوی جناح های قومی-مرکزی مورد انتقاد قرار گرفته اند، اولی هیتنری «قومی» را جبهه ای برای نژادپرستی می دانست و دومی طرف داران آن را خائنان نژاد می دانستند. برخی از بت پرست های عامیانه کاپلان برتری طلبان سفیدپوست و نژادپرستانی صریح هستند که نماینده یک جناح «نژادپرست رادیکال» هستند، که طرف دار اصطلاحات "اودینیسم"، "ووتنیسم" و "ودنیسم" هستند. به گفته کاپلان، این افراد در «دورترین نقاط» بت پرستی مدرن ساکن هستند. مرزهای بین این شکل از هیتنری و ناسیونال سوسیالیسم (نازیسم) «بسیار نازک» است، و طرف د
اران آن به آدولف هیتلر و آلمان نازی ادای احترام کرده اند، ادعا کردند که نژاد سفید در معرض انقراض است. دستان یک توطئه جهانی، یهود و مسیحیت را به عنوان مخلوق رد کرد. بسیاری از حلقه های درونی جنبش مقاومت، یک گروه شبه نظامی برتری گرای سفیدپوست فعال در ایالات متحده در طول دهه ۱۹۸۰، خود را اودینیست می خواندند، و بت های نژادپرست مختلف از شعار چهارده کلمه که توسط دیوید لین عضو نظمیه توسعه داده شده است، حمایت کرده اند. برخی از سازمان های برتری طلب سفیدپوست، مانند Order of Nine Angles و Black Order، عناصر بت پرستی را با شیطان پرستی ترکیب می کنند، اگرچه سایر هیتن های نژادپرست، مانند ران مک وان ادغام این ادیان متفاوت را رد می کنند. تاریخچه. رمانتیسم و پیشینیان فلکیش. در اواخر قرن هجدهم و نوزدهم، رومانتیسم آلمانی توجه فزاینده ای را به نظام های اعتقادی اروپای پیش از مسیحیت در اروپای ژرمنی معطوف کرد، و روشن فکران مختلف رمانتیسیسم این عقیده را داشتند که این مذاهب باستانی «طبیعی تر، ارگانیک تر و مثبت تر» از مسیحیت هستند. چنین نگرشی با دانش روشن فکران رمانتیست مانند یوهان گوتفرید فون هردر، یاکوب گریم و ویلهلم گریم ترویج شد. ای
ن پیشرفت همراه با رشد ناسیونالیسم و ایده "ولک" (قومی) بود که به تأسیس جنبش فلکیش در اروپای آلمانی زبان کمک کرد. با انتقاد از ریشه های یهودی مسیحیت، در سال ۱۹۰۰، ارنست واچلر آلمانی، جزوه ای منتشر کرد که در آن خواستار احیای دین آلمان نژاد باستان شده بود. نویسندگان دیگری مانند لودویگ فارنکروگ از ادعاهای او حمایت کردند که نتیجه آن تشکیل "فدراسیون فرهنگ شخصیت" (به آلمانی: Bund für Persönlichkeitskultur) و "مدال آلمان" (به آلمانی: Deutscher Orden) در سال ۱۹۱۱، و سپس "جامعه مذهبی آلمانی-ژرمنی" (به آلمانی: Deutsche Religionsgemeinschaft) در سال ۱۹۱۲شد. یکی دیگر از تحولات هیتنری در جریان جنبش اسرارآمیز فلکیش پدیدار شدن آریوسوفی بود. یکی از این آریوسوفیست های فلکیش، غیب شناس اتریشی، گویدو ون لیست بود، که دینی را تأسیس کرد و آن را «وُتانیسم» نامید، با هسته ای درونی که از آن به عنوان «آرمانیسم» یاد کرد. وتانیسم ون لیست به شدت بر اساس "اداها" بود، او با گذشت زمان به طور فزاینده ای تحت تأثیر آموزه های انجمن تئوسوفی قرار گرفت. ایده های ون لیست توسط راست گرایان برجسته در آلمان منتقل شد، و طرف داران ایده های او از بنیان گذارا
ن مجله "رایششمربوند" در لایپزیگ در سال ۱۹۱۲ بودند، و شامل افرادی بودند که مناصب کلیدی در ژرمن انوردن داشتند. انجمن توله که توسط رودولف فون زبوتندورف تأسیس شد از ژرمنانوردن توسعه یافت و تفسیری تحت تأثیر تئوسوفی از اساطیر نورس را به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۳۳، "جنبش التقاطی آیین آلمان" ("Deutsche Glaubensbewegung") توسط محقق مطالعات دینی یاکوب ویلهلم هاور، که می خواست گروه های غیرمتجانس بت پرست ها را متحد کند، تأسیس شد. درحالی که در سراسر دوران نازی فعال بود، امیدهای او مبنی بر اینکه «آیین آلمانی» او دین رسمی آلمان نازی اعلام شود، خنثی شد. جنبش ویتن ها در دوران اوج خود در دهه ۱۹۲۰، هرگز بیش از چندهزار پیرو نداشت، اما وفاداری بسیاری از روشن فکران طبقه متوسط، از جمله روزنامه نگاران، هنرمندان، تصویرگران، دانشمندان و معلمان را داشت؛ بنابراین تأثیر گسترده ای بر جامعه آلمان داشت. غیب گرایان فلکیش - که در میان آن ها بت پرستانی مانند ون لیست و مسیحیانی مانند یورگ لنز فون لیبنفلس دیده می شدند - «به شدت در خلق وخوی دوران نازی ها نقش داشت». تعداد کمی بر رهبران حزب نازی تأثیر مستقیم داشتند، به استثنای کارل ماریا ویلیگوت که د
وست هاینریش هیملر فرمانده بوده و تأثیر زیادی بر او گذاشت. ویلیگوت خاطرات اجداد روشن فکریجامعه آلمان باستان را یادآوری نموده و اعلام کرد که «وتانیسم» با دین باستانی دیگری به نام «ایرمننشافت» در تضاد است، که به شخصیت ژرمنی مسیحایی معروف به کریست اختصاص داشت، و بعدها به اشتباه به دین تبدیل شد. بسیاری از گروه های ویتنی در طول دوره نازی ها منحل شدند، و تنها توانستند پس از جنگ جهانی دوم، در آلمان غربی، جایی که آزادی مذهب دوباره برقرار شده بود، خود را بازیابی کنند. پس از شکست آلمان نازی، یک ننگ اجتماعی پیرامون ایده ها و گروه های فلکیش وجود داشت، همراه با این تصور رایج که اساطیر جوامع ژرمنی پیش از مسیحیت، از طریق سوءاستفاده از آن ها توسط دولت نازی از رونق افتاده بودند. نگرشی که تا حدودی تا قرن بیست و یکم ادامه داشت. جنبش فلکیش همچنین در دهه ۱۹۳۰، در نروژ، و در اطراف گروه هایی مانند حلقه راگناروک و مجله راگناروک اثر هانس اس. یاکوبسن ظاهر شد. چهره های برجسته ای که در این محیط دخیل بودند، نویسنده برای ایمرسلوند و آهنگساز گیر تفیت بودند. گونه ای از اودینیسم توسط الکساندر رود میلز استرالیایی ایجاد شد که "دین اودینیست" (۱۹
۳۰) را منتشر کرد و کلیسای انگلسین اودین را تأسیس کرد. میلز از منظر نژادپرستانه سیاسی، اودینیسم را دینی که متعلق به «نژاد بریتانیایی» است می دانست، و آن را در نبردی کیهانی با دین یهودی-مسیحی می دانست. میلز پس از فرمول بندی «ترکیب منحصربه فرد خود» آریوسوفی، به شدت تحت تأثیر نوشته های ون لیست قرار گرفت. برخی از ریشه های هیتنری نیز به جنبش «بازگشت به طبیعت» در اوایل قرن بیستم بازمی گردد، که از جمله آن ها می توان به گروه های کیبو کیفت و گروه چوب کاران اشاره کرد. توسعه مدرن. در اوایل دهه ۱۹۷۰، سازمان های هیتنی در بریتانیا، ایالات متحده، کانادا، استرالیا و ایسلند، مستقل از یکدیگر ظهور کردند. این امر به رشد گسترده تر جنبش بت پرستی مدرن در طول دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، و نیز توسعه قلمرو در عصر جدید نسبت داده شده است، که هر دوی این ها به ایجاد جنبش های مذهبی جدید با هدف احیای سیستم های اعتقادی دوران پیش از مسیحیت دامن زدند. در دهه های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ گروه های بت پرست دیگری ظهور کردند، که بسیاری از آن ها از سیاست فاصله گرفتند و تأکید بیش تری بر اصالت تاریخی نسبت به نیاکان دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ داشتند. در طول دهه ۱۹۶۰ هیتنری در ایا
لات متحده ظهور کرد. در سال ۱۹۶۹، بت پرستان دانمارکی، الس کریستنسن، "انجمن اودینیست" را در خانه خود در ایالت فلوریدا تأسیس کرد. او به شدت تحت تأثیر نوشته های میلز قرار گرفت، و شروع به انتشار مجله ای به نام «"اودینیست"» کرد، که تأکید بیش تری بر ایده های راست گرا و نژادپرستانه داشت تا ایده های الهیاتی. استیون مک نالن برای اولین بار در اوایل دهه ۱۹۷۰، پیش از ایجاد "مجمع آزاد آساترو"، که در سال ۱۹۸۶ در بحبوحه اختلافات سیاسی گسترده پس از انکار نئونازی ها از هم پاشید، "برادران وایکینگ" را تأسیس کرد. در دهه ۱۹۹۰، مک نالن "مجمع مردمی آساترو" (AFA) را تأسیس کرد، که یک گروه بت پرستان نژادی است و مقر آن در کالیفرنیا است. در اواخر دهه ۱۹۸۰، والگارد موری و خویشاوندانش در آریزونا "اتحاد آساترو" را تأسیس کردند، که دیدگاه های "مجمع مردمی آساترو" در مورد نژاد را به اشتراک گذاشت و خبرنامه «"وور ترو"»("Vor Tru") را منتشر کرد. در سال ۱۹۸۷، استفان فلاورز و جیمز چیشولم "تروث" را تأسیس کردند که در تگزاس ثبت شد. "تروث" با نگاهی فراگیر و غیرنژادپرستانه، به زودی به یک سازمان بین المللی تبدیل شد. در ایسلند، تا قرن بیستم، نفوذ سیستم های
اعتقادی پیش از مسیحیت در میراث فرهنگی کشور نفوذ کرده است. در آن جا، کشاورزی به نام اسفینبیورن بینتینسون گروه هیتنری "اساتروفلگای" را در سال ۱۹۷۲ تأسیس کرد، که در ابتدا ۱۲ عضو داشت. بینتینسون تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۳ به عنوان آلشرجارگودی (کاهن اعظم) خدمت کرد. پس از او جورموندور اینگی هانسن جانشین او شد. با بزرگ شدن گروه، رهبری هانسن باعث انشقاق شده و برای حفظ وحدت جنبش، او از رهبری کناره گیری کرد و هیلمار اورن هیلمارسون در سال ۲۰۰۳ جایگزین او شد، در آن زمان "اساتروفلگای" ۷۷۷ نفر عضوگیری کرد. در سال ۱۹۷۲، در انگلستان، کمیته ای برای احیای آیین اودینیک توسط جان یوول تأسیس شد. اکثر بت پرستان بریتانیایی به وجود آیین اودینیک شک دارند. در سوئد، اولین گروه های هیتنی در دهه ۱۹۷۰ گسترش یافتند. نمونه های اولیه عبارتند از "بریدابلک گیلدت" (طلای بریدابلیک) که در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد و "تلگ فایلکینگ" که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد، دومی با تأکید بر تفسیر غیرنژادپرستانه از دین، از اولی جدا شد. در سال ۱۹۹۴، "مجمع آساتروی سوئدی" تأسیس شد و رشد کرد تا به بزرگ ترین سازمان غیرمذهبی در سوئد تبدیل شود. اولین گروه نروژی "بلیندرن آساترولاگ" هی
تنی، به عنوان یک گروه دانشجویی در دانشگاه اسلو در اواسط دهه ۱۹۸۰ تأسیس شد. در سال ۱۹۹۶ جامعه "آساتروفلستپت بایفراست" تأسیس شد. پس از شکاف در آن گروه، "انجمن فورن سد"، که نام کنونی آن "فورن سد نورج" است در سال ۱۹۹۸ تشکیل شد. زمانی که گروهی که خود را "فورن سیدر" می نامیدند، ایجاد شد. در آلمان، گروه های مختلفی تأسیس شدند که صراحتاً گذشته راست گرایانه و مذهبی خود را رد می کردند. مهم ترین آن ها "رابنکلان" (قبیله کلاغ) در سال ۱۹۹۴ و "نورنیرس ایت" (خانواده های نورن ها) در سال۲۰۰۰ بودند. چندین سازمان بت پرستی خارجی نیز در میان بت پرستان آلمان حضور داشتند. در سال ۱۹۹۴ "آیین اودینیک آلمان" (Odinic Rite Germany) تأسیس شد، اگرچه بعداً استقلال خود را اعلام کرد و به "انجمن بت پرستی ژرمنی" تغییرنام داد. "تروث" نیز یک گروه آلمانی به نام "الدارینگ" را ایجاد کرد که استقلال خود را در سال ۲۰۰۰ اعلام کرد. در اواخر دهه ۱۹۹۰، اولین گروه های سازمان یافته بت پرست در جمهوری چک ظهور کردند. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، یک گروه غیرمذهبی چک که رویکرد پان ژرمنیک را اتخاذ کرده بود، تحت نام "قلب هیتن ها" در بوهمیا فعال بود. تأثیر بت پرستان در فرم ها