Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر NHL و WHA بازی می کرد. در ۲۰ مارس ۱۹۷۱، او در یک بازی خانگی مقابل برادرش که در آن زمان دروازه بان ذخیره تیم بوفالو سابرز بود، بازی کرد. او همچنین خواهری به نام جودی داشت که به عنوان پرستار کار می کرد. درایدن در ۵ سپتامبر ۲۰۲۵ در ۷۸ سالگی بر اثر سرطان در تورنتو درگذشت.
مبارز خیابانی یا استریت فایتر یک فیلم اکشن رزمی آمریکایی آماده اکران به کارگردانی کیتائو ساکورایی همراه با فیلمنامه ای از دالان موسون است. این سومین اقتباس سینمایی لایو اکشن از مجموعه بازی های ویدئویی منتشر شده توسط کپ کام و در مجموع چهارمین اقتباس سینمایی لایو اکشن است که به عنوان یک ریبوت از این مجموعه فیلم عمل می کند. این فیلم شامل بازیگرانی چون نوحا سنتینو، اندرو کوجی، کالینا لیانگ، رومن رینز، دیوید دستمالچیان، کودی رودز، اندرو شولز، اریک آندره، ویدوت جاموال، کرتیس «فیفتی سنت» جکسون و جیسون موموآ است. لجندری انترتینمنت در آوریل ۲۰۲۳ حقوق فیلم و سریال لایو اکشن مجموعه "استریت فایتر" را به دست آورد، که در آن زمان فیلم با تهیه کنندگی مشترک کپکام وارد مرحله توسعه فعال شده بود. در ابتدا اعلام شده بود که دنی و مایکل فیلیپو کارگردانی فیلم را بر عهده دارند، اما آنها در ژوئن ۲۰۲۴ از این پروژه کناره گیری کردند و کیتائو ساکورای در فوریه بعدی به این پروژه پیوست. انتخاب بازیگران تا مه ۲۰۲۵ در حال انجام بود و سنتینو، کوجی، موموآ و رینز برای بازی در این فیلم وارد مذاکره شدند و در ماه بعد، پک، لیانگ، جکسون و شولز نیز به
جمع بازیگران اضافه شدند. در طول ماه ژوئیه، با اضافه شدن دستمالچیان، رودز، گوتو و جاموال در نقش های مربوطه، بازیگران تکمیل شدند. تصویربرداری اصلی در اوت ۲۰۲۵ آغاز شد. "مبارز خیابانی" قرار است توسط پارامونت پیکچرز در تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ در ایالات متحده اکران شود. تولید. توسعه. در آوریل ۲۰۲۳، شرکت لجندری انترتینمنت حقوق فیلم لایو اکشن و تلویزیونی مجموعه بازی های ویدیویی "استریت فایتر" را از کپ کام خریداری کرد و مشغول توسعه این فیلم شد؛ این سومین فیلم لایو اکشن بر اساس بازی ها پس از "مبارز خیابانی" (۱۹۹۴) و ' (۲۰۰۹) است، و در مجموع چهارمین اقتباس بلند لایو اکشن از این مجموعه بازی پس از ' (۲۰۱۴) می باشد. در همان ماه، برادران دنی و مایکل فیلیپو در حال مذاکره برای کارگردانی این فیلم بودند. با این حال، در ژوئن ۲۰۲۴، این دو برای تمرکز بر فیلم "او را برگردانید" (۲۰۲۵) از این پروژه کناره گیری کردند. در فوریه ۲۰۲۵، کیتائو ساکورای به عنوان کارگردان فیلم استخدام شد. انتخاب بازیگر. در ماه مه، نوحا سنتینو، اندرو کوجی، جیسون موموآ و رومن رینز در حال مذاکره برای پیوستن به فیلم بودند. در ژوئن ۲۰۲۵، حضور این چهار نفر در کنار اور
ویل پک و کالینا لیانگ در نقش چون-لی تأیید شد. کمی پس از آن، فیفتی سنت پس از گزارش هایی مبنی بر حضورش در همان روز، تأیید کرد که برای نقش بالروگ انتخاب شده است. اندرو شولز نیز در نقش دن هیبیکی به جمع بازیگران پیوست. در ماه ژوئیه، دیوید دستمالچیان، کدی رودز، هیروکی گوتو و ویدوت جاموال به ترتیب در نقش های ام. بایسون، گیل، ای. هوندا و دالسیم به جمع بازیگران پیوستند. در ماه سپتامبر، اریک آندره، اولیویه ریشترز، مل جارنسون، راینا والاندینگهام، الکساندر ولکانوفسکی و کایل مونی به جمع بازیگران پیوستند. فیلمبرداری. تصویربرداری اصلی در ۱۸ اوت ۲۰۲۵ در استرالیا آغاز شد. انتشار. قرار است "مبارز خیابانی" در ایالات متحده توسط پارامونت پیکچرز در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ به صورت آی مکس اکران شود. در ابتدا قرار بود گروه سینمایی سونی پیکچرز به عنوان بخشی از قرارداد قبلی خود با لجندری، این فیلم را در ۲۰ مارس ۲۰۲۶ اکران کند، اما کمتر از یک سال قبل از اکران، پس از انقضای قرارداد لجندری با سونی در نوامبر ۲۰۲۴، این فیلم از برنامه خارج شد. در اوت ۲۰۲۵، پارامونت پس از امضای قرارداد با لجندری، در حال مذاکره برای توزیع فیلم بود. در سپتامبر، آنها رسما
ً حق توزیع را به دست آوردند.
پری و چوپان تابلویی است که با رنگ روغن توسط تیسین، نقاش ونیزی دوره رنسانس، در حدود سال ۱۵۷۰ میلادی خلق شده و با عنوان "چوپان و پری" نیز شناخته می شود. این اثر در مجموعه موزه تاریخ هنر در شهر وین نگهداری می شود. توصیف اثر. این نقاشی صحنه ای شاعرانه را به تصویر می کشد که در پیش زمینه آن، یک چوپان مرد نشسته و به نظر می رسد در حال نواختن فلوت است. در کنار او، پیکره برهنه زنی، که نماد پری یا موجود اسطوره ای زنانه است، بر روی پوست حیوانی دراز کشیده و پشت به بیننده دارد؛ اما از روی شانه اش به عقب نگاه می کند. این دو شخصیت در کنار درختی در فضایی جنگلی آرام گرفته اند و در پس زمینه تصویر، یک بز در حال بالا رفتن از تنه بریده درخت دیده می شود. عناصر سبک شناسی. این نقاشی در سبک تکلف گرایی و متعلق به دوره پایانی رنسانس ایتالیا خلق شده است. ظاهر فیزیکی نقاشی با آثار پیشین تیسین تفاوت دارد؛ از جمله تأکید بیشتر بر ضربه های قلم مو و استفاده از رنگ هایی با تُن ملایم تر. آثار متأخر این هنرمند توجه بیشتری به بافت بوم نقاشی داشته اند و این ویژگی در تصویر نهایی نیز لحاظ شده است. این نقاشی بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ میلادی مورد مرمت ق
رار گرفت. در جریان این مرمت، تکنیک های نقاشی مورد بررسی قرار گرفتند و مشخص شد که تیسین از طیف گسترده ای از اندازه های قلم مو استفاده کرده و حتی در برخی موارد رنگ را با انگشتان خود روی بوم اضافه کرده است. در میان پژوهشگران، درباره هویت دو شخصیت اصلی نقاشی بحث هایی وجود دارد. برخی معتقدند که این دو نماد زوج های اسطوره ای هستند؛ از جمله دیونیزوس و آریادنه یا پاریس و اونیونه؛ و احتمالاً هدف واقعی تیسین از خلق این تصویر بوده اند. به گفته اروین پانوفسکی (تاریخ نگار هنر)، دو شخصیتی که در این اثر به تصویر کشیده شده اند، احتمالاً پاریس و معشوقه اش، اونیونه، هستند. ضربه های قلم موی پررنگ و نمایان در این اثر نیز مورد توجه قرار گرفته اند و برخی آن را پیش درآمدی بر جنبش امپرسیونیسم می دانند که چند قرن بعد ظهور کرد.
حَمده تَریَم مَطَر الشامسی (۲۰۰۰ – ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴) رانندهٔ حرفه ای اماراتی درگ ریسینگ، نیکوکار و بازرگان بود. به دلیل فعالیت های بشردوستانه اش، به ویژه در کشورهای آفریقایی از جمله اوگاندا، شناخته می شد. او بنیان گذار «مؤسسهٔ حرفه ای و اجتماعی حمده» و «بنیاد حمده» برای پروژه های خیریه بود. وی رانندهٔ حرفه ای موتورسیکلت و مسابقه دهندهٔ رالی نیز بود. او نخستین بار در سال ۲۰۲۰ در سطح عمومی شناخته شد؛ زمانی که به دلیل حرفه ای بودن در رانندگی خودروها و موتورسیکلت ها شهرت یافت. او همواره بخشی از این فعالیت ها را از طریق حساب کاربری اش در اینستاگرام به اشتراک می گذاشت. در همین مدت، در چندین رقابت اتومبیل رانی و موتورسواری شرکت کرد و به عنوان نخستین زن اماراتی مسابقه دهندهٔ اتومبیل رانی شناخته شد. از جمله مهم ترین حضورهای او، شرکت در برنامهٔ «تحدی الابطال» بود. او به سن ۲۴ سالگی درگذشت. زندگی و پیشه. حَمده تَریَم مَطر الشامسی، در سال ۲۰۰۰ در امارت شارجه زاده شد. در مسابقات اتومبیل رانی. حَمده الشامسی شوق و علاقه اش به مسابقات اتومبیل رانی را زمانی آغاز کرد که ۱۵ سال داشت. او در یکی از نمایشگاه ها کار می کرد تا بتواند
برای خودش یک خودرو بخرد و سرانجام توانست نخستین خودروی خود، یک جیپ چروکی ۱۹۹۹، را تهیه کند. همین خودرو بود که باعث شد به دنیای خودروها دل ببندد و وارد عرصهٔ مسابقات شود. او رانندگی در بیابان را آغاز کرد و به گفتهٔ خودش، خطاهایی که هنگام رانندگی در بیابان مرتکب می شد، سبب شد بیشتر دربارهٔ دنیای خودروها بیاموزد، به ویژه آنکه خودش شخصاً برای تعمیر خودروی خود اقدام می کرد. حَمده شامسی از پدرش تشویق بسیاری دریافت کرد، به ویژه زمانی که او شور و شوق دخترش را دید. پدرش همچنین در یادگیری و راندن انواع دیگر وسایل نقلیه مانند موتورسیکلت نیز او را حمایت کرد؛ موتورسیکلت هایی که او از سال ۲۰۲۰ آغاز به راندنشان کرد. پس از آغاز موتورسواری، حَمده تصمیم گرفت وارد دنیای مسابقات شود. او با یک مربی متخصص به تمرین پرداخت و در رقابت های گوناگون شرکت کرد و به موفقیت رسید و در چندین برنامهٔ تلویزیونی نیز ظاهر شد. در سال ۲۰۲۲ حَمده در برنامهٔ «إمارتیون ونفتخر» که از شبکهٔ اماراتی «بینونة» پخش می شد و به معرفی استعدادهای جوان اماراتی می پرداخت، حضور یافت. دربارهٔ سرعت در رانندگی، حَمده توضیح داد که در ابتدا موتورسیکلت ها و خودروها را
با بی احتیاطی می راند، اما بعدها همین بی احتیاطی را به مسیر مسابقه منتقل کرد؛ جایی که می توان با سرعت زیاد رانندگی کرد بی آنکه نگران آسیب رساندن به کسی بود. او یادآور شد که هنگام شرکت در مسابقات اتومبیل رانی پیش از آن تمرینی نمی کند، اما در مسابقات موتورسواری مدتی تمرین بدنی انجام می دهد، زیرا موتورسواری نیازمند قدرت جسمانی است. حَمده از مهم ترین ستارگان «تحدی الأبطال» در شبکهٔ عرب جی تی به شمار می رفت. در امور خیریه. حَمده الشامسی به واسطهٔ فعالیت های خیریه اش شهرت یافت. او یک مؤسسهٔ خیریه در اوگاندا و به ویژه در روستای مَساکا بنیان گذاشت و در این منطقه مدرسه ای برای یتیمان تأسیس کرد. پس از آن نیز بیمارستان و درمانگاهی را در همان منطقه بنا نهاد. دربارهٔ داستان ساخت بیمارستان، او توضیح داد که به اوگاندا سفر کرده بود و در آنجا زنی اوگاندایی تصمیم گرفت دختر خود را به نام او بگذارد، اما این دختر در سال ۲۰۱۹ به همراه جنینش به دلیل نبود بیمارستان در منطقهٔ محل زندگی اش درگذشت. مرگ این زن انگیزه ای شد تا حمده ظرف ۱۰ ماه بیمارستانی در آنجا بنا کند. به همین دلیل، کودکان اوگاندایی بسیاری به نام «حَمده» نام گذاری شده ا
ند. از دیگر کارهای نیکوکارانهٔ او این بود که مؤسسهٔ خیریه اش را با مسابقاتی که در آن شرکت می کرد پیوند می داد؛ به این شکل که از اسپانسرهای خود می خواست به جای پرداخت پول به او، حقوق و دستمزد پزشکان و کارکنان مؤسسهٔ خیریه اش را تأمین کنند. افزون بر این، او در مسابقات با نام همان مؤسسهٔ خیریه شرکت می کرد. درگذشت. حَمده الشامسی در سن ۲۴ سالگی، در روز شنبه ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴، در یکی از بیمارستان های ابوظبی درگذشت.طبق گزارش روزنامهٔ "الخلیج"، علت مرگ او وقوع حادثهٔ موتورسواری در جریان یکی از مسابقات عنوان شد. با این حال، خبر درگذشت او بر اثر سانحهٔ موتورسواری تکذیب شد. خلیفه المزروعی، اینفلوئنسر، در یک استوری (سناب) اعلام کرد که او به دلیل سکتهٔ قلبی درگذشته است. به گفتهٔ او، حمده هنگام رفتن برای عیادت برادرش در بیمارستان دچار ناراحتی قلبی شد و خودش درخواست آمبولانس کرده بود.نماز جنازهٔ او در مسجد الصحابة در امارت شارجه برگزار شد. پس از درگذشت او، شمار زیادی از کاربران شبکه های اجتماعی و همچنین سرشناسان بسیاری به سوگ او نشستند و نامش در توییتر ترند شد. از جملهٔ تسلیت گویان می توان به حسین الجسمی، فایز المالکی، عیسی ب
ن عبدالله و بلقیس اشاره کرد. بلقیس نوشت: «حمده تریم الشامسی، خدا او را رحمت کند و بیامرزد. درگذشتش واقعاً فاجعه ای است. درست است که افتخار آشنایی شخصی با او را نداشتم، اما همواره او را به خاطر سادگی اش و کارهای خیریه و انسان دوستانه اش در آفریقا دوست می داشتم و هنوز هم دوستش دارم. بهشت جاویدان جایگاهت باد، ای خواهر و عزیز ما. لا حول و لا قوة إلا بالله.»
در طول جنگ ایران و عراق (۱۳۵۹–۱۳۶۷)، عراق، در موارد متعدد، از جمله بیش از ۳۰ حمله هدفمند به غیرنظامیان ایرانی، درگیر جنگ شیمیایی علیه ایران شد. ایران نیز در طول جنگ، در چندین مورد از جنگ شیمیایی خود علیه عراق، استفاده کرد. برنامه سلاح های شیمیایی عراق که از دهه ۱۹۷۰، فعال بود، با هدف استفاده تهاجمی، منظم انجام می شد، همان طور که در حملات شیمیایی علیه کردهای عراق، به عنوان بخشی از عملیات انفال در اواخر دهه ۱۹۸۰، مشهود بود. عراقی ها همچنین از سلاح های شیمیایی علیه بیمارستان ها و مراکز درمانی ایران، استفاده کرده بودند. طبق مقاله ای در سال ۲۰۰۲، در روزنامه آمریکایی "استار لدگر"، ۲۰٬۰۰۰ سرباز و پزشک نظامی ایرانی در محل، توسط گاز اعصاب، کشته شدند. تا سال ۲۰۰۲، ۵٬۰۰۰ نفر از ۸۰٬۰۰۰ بازمانده، همچنان به طور منظم به دنبال درمان پزشکی بودند، در حالی که ۱٬۰۰۰ نفر، در بیمارستان بستری بودند. اگرچه استفاده از سلاح های شیمیایی در درگیری های مسلحانه بین المللی طبق پروتکل ژنو، ممنوع شده بود، اما بخش عمده ای از جامعه بین المللی، نسبت به این حملات، بی تفاوت ماند و لشکرکشی نظامی عراق به ایران، توسط ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماه
یر شوروی، حمایت شد، که هر دو پس از انقلاب ۱۳۵۷، به دنبال مهار نفوذ ایران بودند.
فروچو لانتینی (؛ ۲۴ اوت ۱۸۸۶ – ) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. او که از چهره های نزدیک به بنیتو موسولینی بود، در برهه ای به عنوان وزیر شرکت ها در دولت فاشیستی فعالیت می کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. لانتینی در دزیو در ۲۴ اوت ۱۸۸۶ به دنیا آمد. او به سوسیالیست ها پیوست و پس از مهاجرت به لیگوریا در سن ۱۸ سالگی به فراماسونری راه یافت. او مدرک علوم بازرگانی گرفت و در جنبش ملی گرایان مشارکت داشت. دوران فعالیت. لانتینی در سال ۱۹۱۲ در جنوا ساکن شد و به گروه اولیه ملی گرایان پیوست و دبیر آن شد. در سال ۱۹۱۶ به ارتش فراخوانده شد و در جنگ جهانی اول به عنوان افسر شرکت کرد. او به درجه ستوانی رسید و نشان صلیب جنگ دریافت کرد. پس از ترخیص، به جنوا بازگشت و در اداره مالیه استان تا سال ۱۹۲۳ کار کرد. او از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ عضو شورای شهر هم بود. در نوامبر ۱۹۲۱، لانتینی در کنگره حزب ملی فاشیست در رم شرکت کرد و به نمایندگی از لیگوریا عضو کمیته مرکزی حزب شد. این سمت را تا ژانویه ۱۹۲۳ داشت، زمانی که به کمیسر سیاسی لیگوریا منصوب شد. در ۱۹۲۲ او دبیر سیاسی فاشی های جنوا شد و رهبری جنبش در جنوا را ادامه داد. در ۱۹۲۳، او روزنامه "Giornale di Genov
a" را بنیان گذاشت که نخستین شماره اش در ۱ اوت منتشر شد و تا ژانویه ۱۹۲۵ آن را اداره کرد. در آوریل ۱۹۲۴ به مجلس نمایندگان از حوزه لیگوریا راه یافت. در ۱۹۲۷ رئیس کنفدراسیون فاشیستی بازرگانان شد و تا ۱۹۳۴ در این مقام باقی ماند. در دورهٔ او همراه با فیلیپو کارلی مطالعه ای گسترده درباره قیمت های خرده فروشی انجام داد. از ژانویه ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۵، ریاست مؤسسه ملی صادرات را بر عهده داشت که از سال ۱۹۲۶ برای گسترش تجارت خارجی ایتالیا ایجاد شده بود. او در ۱۱ ژوئن ۱۹۳۶ به عنوان وزیر شرکت ها در دولت بنیتو موسولینی منصوب شد و تا ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ در این سمت بود. در نوامبر ۱۹۳۹ رئیس مؤسسه ملی فاشیستی بیمه اجتماعی شد که در مارس ۱۹۳۳ تأسیس شده بود و تا ۱۹۴۳ در این مقام ماند. او همچنین در سال ۱۹۳۹ عضو شورای ملی بود و از ژوئیه ۱۹۴۰ به عضویت در شرکت کاغذ و چاپ و سپس در مؤسسه بازنشستگی و اعتبارات درآمد. پس از سقوط فاشیسم، لانتینی در رم ماند و به جمهوری اجتماعی ایتالیا نپیوست. پس از آزادی، در ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۵ بازداشت و به زندان رجینا کوئلی منتقل شد و ۹ ماه در آنجا زندانی بود. پس از محاکمه ای که از ۱۵ تا ۱۷ ژوئن ۱۹۴۶ برگزار شد، آزاد شد و از
فعالیت عمومی کناره گرفت. مرگ. لانتینی در ۲۶ نوامبر ۱۹۵۸ در رم درگذشت.
رناتو ریچی (؛ ۱ ژوئن ۱۸۹۶ – ۲۲ ژانویه ۱۹۵۶) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. اوایل زندگی و بازداشت. ریچی در ۱ ژوئن ۱۸۹۶ در کارارا در خانواده ای کارگری زاده شد. او نخستین بار به عنوان یکی از لژیونرهای گابریله دانونتسیو در سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ مطرح شد. او به خاطر فعالیت هایش بازداشت شد و در سارزانا زندانی گشت که در سال ۱۹۲۰ به تلاش نافرجام فاشیست ها برای آزادی او انجامید که با وجود شکست، به موفقیت تبلیغاتی بدل شد. دولت موسولینی. به عنوان یک "راس" در گروه فاشیو در شهر زادگاهش، ریچی در سال ۱۹۲۴ از اعتصاب ۴۰ روزه کارگران معدن سنگ حمایت کرد. پس از این دوران به عنوان رهبر دسته در کارارا، جایگاه ریچی افزایش یافت و سرانجام به ریاست جنبش جوانان "اپرا ناتسیوناله بالیلا" رسید. او عضو دولت شد و به عنوان وزیر شرکت ها در کابینه موسولینی خدمت کرد. در عرصه سیاسی به عنوان یکی از مهم ترین نازی دوستان در دولت فاشیستی شناخته شد. او همراه با دیگرانی همچون جووانی پرزیوزی و روبرتو فاریناچی به آلمان نازی گریخت و پس از یورش گران ساسو به "ایل دوچه" پیوست که توسط اتو اسکورزنی آزاد شده بود. ریچی که سابقه طولانی در خشونت داشت، از پیش از ژوئیه ۱
۹۴۳ از طریق شبه نظامیان فاشیست با هاینریش هیملر روابط برقرار کرده بود. با حمایت نازی ها او و الساندرو پاولینی برای ایجاد ژاندارمری جدیدی اقدام کردند. او رهبر این گروه یعنی گارد جمهوری ملی (ایتالیا) در دوران جمهوری اجتماعی ایتالیا شد. ریچی همچنین رئیس سپاه پلیس جمهوری خواه بود که در دسامبر ۱۹۴۴ به عنوان بخشی از نیروهای مسلح ایتالیا ایجاد شد. این گروه شامل پیراهن سیاهان، پلیس آفریقای ایتالیا و اعضای کارابینیری مستقر در رم بود. این سپاه طبق دستور موسولینی در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۴ مستقل شد و به رودولفو گراتزیانی گزارش نمی داد. سال های پس از جنگ و مرگ. پس از سقوط جمهوری سالو، دادگاه مقاومت جنبش مقاومت ایتالیا ریچی را تبرئه کرد و اعلام نمود نیروی او صرفاً یک پلیس داخلی بوده است. او به ۳۰ سال زندان محکوم شد اما در ۱۹۵۰ با عفو عمومی آزاد گردید. در ۱۹۵۵ یکی از بنیان گذاران انجمن نوفاشیستی خدمتگزاران جمهوری اجتماعی ایتالیا شد. او در ۲۲ ژانویه ۱۹۵۶ در رم درگذشت.
چارلی کِرک با نام کامل چارلز جِیمز کِرک (؛ ۱۴ اکتبر ۱۹۹۳ – ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۵) کنشگر سیاسی راست گرا، کارآفرین و چهرهٔ رسانه ای آمریکایی بود. او به همراه بیل مونتگومری در سال ۲۰۱۲، سازمان محافظه کارِ ترنینگ پوینت یواس ای را تأسیس کرد که کرک به عنوان مدیر اجرایی آن فعالیت می کرد. او مدیر اجرایی (مدیرعامل) ترنینگ پوینت اکشن، «ترنینگ پوینت آکادمی» و «ترنینگ پوینت فیث» بود. او رئیس «ترنینگ پوینت اندومنت» و عضو شورای سیاست ملی بود. در سال های آخر عمرش، او به عنوان یکی از برجسته ترین صداهای جنبش «عظمت را دوباره به آمریکا بازگردانیم» در حزب جمهوری خواه شناخته شد. کِرک در حومه شیکاگو، در مناطق آرلینگتون هایتز و پراسپکت هایتس ایالت ایلینوی بزرگ شد. او در دوران دبیرستان به طور فعال وارد عرصه سیاست شد و از نامزدی مارک کرک (که هیچ نسبت خانوادگی با او نداشت) در انتخابات سنای آمریکا به عنوان جمهوری خواه حمایت کرد. کِرک مدتی کوتاه در کالج هارپر تحصیل کرد اما خیلی زود ترک تحصیل کرد تا به طور تمام وقت به فعالیت های سیاسی بپردازد—تحت تأثیر بیل مونتگومری، یکی از اعضای جنبش تی پارتی. در سال ۲۰۱۲، او سازمان دانشجویی محافظه کار ترنینگ
پوینت یواس ای را بنیان گذاری کرد؛ نهادی که با حمایت مالی افرادی چون فاستر فریس به سرعت رشد کرد و گسترش یافت. کِرک با راه اندازی ابتکاراتی چون «فهرست نظارت بر استادان» و «فهرست نظارت بر هیئت های آموزشی» دامنهٔ نفوذ سازمان خود را گسترش داد؛ این برنامه ها با هدف اخراج یا ساکت کردن استادانی طراحی شده بودند که دیدگاه هایی مخالف با مواضع سازمان ترنینگ پوینت یواس ای بیان می کردند. منتقدان این اقدامات را نوعی مک کارتیسم مدرن توصیف کردند. در سال ۲۰۱۹، کِرک شاخهٔ سیاسی این سازمان را با نام Turning Point Action بنیان نهاد و بعدها با همکاری کشیش پنطیکاستی، راب مک کوی، شاخهٔ مذهبی آن را با عنوان Turning Point Faith تأسیس کرد که هدفش بسیج جوامع دینی در حمایت از مسائل محافظه کارانه بود. او همچنین مجری برنامهٔ رادیویی محافظه کارانه ای به نام "The Charlie Kirk Show" بود. کِرک به عنوان یکی از متحدان کلیدی دونالد ترامپ، از آرمان های محافظه کارانه و هم راستا با ترامپ حمایت می کرد. او به دلیل اظهارات جنجالی اش با انتقادات گسترده ای روبه رو شد—از جمله مخالفت با کنترل اسلحه، سقط جنین، حقوق ال جی بی تی، انتقاد از لایحه حقوق مدنی ۱۹
۶۴ و مارتین لوتر کینگ جونیور، و همچنین ترویج ملی گرایی مسیحی، اطلاعات نادرست درباره دنیاگیری کووید-۱۹، ادعاهای بی اساس دربارهٔ تقلب در انتخابات ۲۰۲۰، و نظریهٔ توطئهٔ جایگزینی بزرگ. در سپتامبر ۲۰۲۵، کِرک هنگام سخنرانی در یکی از برنامه های دانشگاهی سازمان TPUSA در دانشگاه یوتا ولی، هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. این حادثه بازتابی گسترده در سطح بین المللی داشت و منجر به محکومیت خشونت سیاسی از سوی چهره های برجسته داخلی و بین المللی شد. ترامپ اعلام کرد که کرک پس از مرگ، نشان افتخار آزادی رئیس جمهوری را دریافت خواهد کرد. "واشینگتن پست" در سال های پایانی زندگی اش، او را «یکی از برجسته ترین صداهای جناح راست» توصیف کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. چارلز جیمز کرک در ۱۴ اکتبر ۱۹۹۳ در حومه شیکاگو، آرلینگتون هایتز، ایلینوی به دنیا آمد و در نزدیکی آن، در پرسپکت هایتز بزرگ شد. مادرش مشاور سلامت روان و پدرش معمار بود. کرک عضو سازمان پسران پیشاهنگ آمریکا بود و رتبه عقاب پیشاهنگ را کسب کرد. در سال ۲۰۱۰ و در سال سوم دبیرستان وییلینگ، به صورت داوطلبانه در کمپین موفق انتخاباتی سنای ایالات متحده به نفع مارک کرک، جمهوری خواه ایالت ایلین
وی (بدون نسبت خانوادگی)، فعالیت کرد. در سال آخر دبیرستان، او کمپینی برای لغو افزایش قیمت کوکی ها در مدرسه اش راه اندازی کرد. همچنین مقاله ای برای سایت Breitbart News دربارهٔ جانبداری های لیبرال در کتاب های درسی دبیرستان نوشت که منجر به دعوت او در برنامه Fox Business شد. کرک در کالج هارپر نزدیک شیکاگو ثبت نام کرد، اما قبل از اتمام دوره، ترک تحصیل کرد. در یک سخنرانی بعدی در روز توانمندسازی جوانان در دانشگاه بندیکتین، کرک با بیل مونتگومری آشنا شد؛ فردی بازنشسته که بیش از ۵۰ سال از او بزرگ تر بود و در آن زمان کاندیدای قانون گذاری مورد حمایت حزب تی پارتی بود. مونتگومری کرک را تشویق کرد که به طور تمام وقت در فعالیت های سیاسی شرکت کند. او سپس سازمان Turning Point USA (TPUSA) را تأسیس کرد، یک سازمان مردمی برای مقابله با گروه های لیبرال مانند MoveOn.org. در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان ۲۰۱۲، کرک با فاستر فریز، یکی از حامیان مالی برجسته حزب جمهوری خواه ملاقات کرد و او را متقاعد کرد که تأمین مالی این سازمان را بر عهده بگیرد. دیدگاه های سیاسی و فعالیت ها. مواضع سیاسی. کرک عضو شورای ویلیام اف. باکلی جونیور در شورای سیاست م
لی (CNP) بود؛ گروهی که «برای دهه ها به عنوان مرکز شبکه ای سراسری از فعالان محافظه کار و اهداکنندگانی که از آن ها حمایت می کنند، عمل کرده است»، بر اساس فهرست عضویت سپتامبر ۲۰۲۰ شورای سیاست ملی که در فوریه ۲۰۲۱ افشا شد. او سخنگوی CNP Action، شاخه سیاسی شورای سیاست ملی، بود. در مارس ۲۰۲۵، دونالد ترامپ، کرک را به هیئت بازدیدکنندگان آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده منصوب کرد. آخرین گردهمایی سیاسی کرک در کنتاکی برگزار شد، جایی که او در کنار نامزد سنا، نیت موریس، ظاهر شد. پیش از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴، کرک حدود ۲۵ پردیس دانشگاهی را در قالب تور «شما شست وشوی مغزی می شوید» بازدید کرد. هدف او برانگیختن مشارکت بیشتر نسل Z در رأی گیری بود و او با دانشجویان دربارهٔ موضوعات مختلف و مرتبط بحث و مناظره می کرد. بنا بر اعلام Turning Point Action، این تور حدود دو میلیارد بازدید ویروسی در شبکه های اجتماعی ایجاد کرد. این تور به عنوان ایفاگر «نقشی حیاتی» در کمک به انتخاب دونالد ترامپ مورد ستایش قرار گرفته است. کرک به رئیس جمهور منتخب در انتخاب سمت های رهبری برای دولتش، از جمله مناصب کابینه، یاری رساند. سیاست اجتماعی. اسلام. پس
از پیروزی زهران ممدانی در انتخابات مقدماتی شهرداری دموکرات های شهر نیویورک ۲۰۲۵، کرک پستی منتشر کرد که «۲۴ سال پیش گروهی از مسلمانان ۲۷۵۳ نفر را در حادثه ۱۱ سپتامبر کشتند. اکنون یک سوسیالیست مسلمان در مسیر اداره شهر نیویورک است.» مفسر لیبرال فاکس نیوز جسیکا تارلوف از کرک خواست تا این پست «چندش آور و اسلام هراسی» را حذف کند. کرک در پستی جداگانه استدلال کرد که «این اسلام هراسی نیست که توجه کنیم مسلمانان می خواهند ارزش هایی را به غرب وارد کنند که به دنبال بی ثبات سازی تمدن ما هستند.» در سال ۲۰۱۸، کرک در کنفرانس سالانه گروه ضداسلامی اکت فور آمریکا، سازمانی با پیوندهای متعدد با ترنینگ پوینت یواس ای، سخنرانی کرد. سیاست خارجی. روابط با اسراییل. کرک به شدت حامی اسرائیل بود. در بحبوحه جنگ غزه، سیاستمداران و فعالان سیاسی اسرائیلی از جمله ایتامار بن گویر، الی کوهن، دنی دانون، بنی گانتس، اسحاق هرتزوگ، یوآو کیش، بنیامین نتانیاهو، یائیر نتانیاهو، امیر اوهانا، میری ریگو و میکی زوهر درگذشت کرک را سوگواری کردند و بسیاری او را «دوست» اسرائیل توصیف کردند و عده ای نیز مرگ او را به فعالیت های ضد صهیونیستی مرتبط دانستند. جنگ با ای
ران. در زمان جنگ دوازده روزه ایران و اسراییل، کرک مخالف دخالت آمریکا بود و تصریح کرد که ایران همان امپراتوری پرشیا است که حتی رومی ها هم نتوانستند آنها را شکست دهند. زندگی شخصی. در ماه مه ۲۰۲۱، کرک با اِریکا، یک تاجر، پادکست ساز و نیکوکار که در سال ۲۰۱۲ برنده مسابقه زیبایی «» شده بود، ازدواج کرد. اولین فرزند این زوج، یک دختر بود که در اوت ۲۰۲۲ به دنیا آمد. دومین فرزندشان که یک پسر بود، در مه ۲۰۲۴ متولد شد. دیدگاه های مذهبی. کرک یک مسیحی انجیلی بود. فرقهٔ مسیحی ای که او به آن تعلق داشت «انجمن کلیساهای کلواری» بود. پیش از اوایل دههٔ ۲۰۲۰، کرک فردی سکولار و منتقد نفوذ دین بر سیاست و دولت توصیف می شد. بعدها او به یک ملی گرای مسیحی تبدیل شد. در سال ۲۰۲۱، کرک با کشیش کالیفرنیایی «راب مک کوی» همکاری کرد تا «TPUSA Faith» را راه اندازی کند و مسیحیان محافظه کار را برای رأی دادن به جمهوری خواهان بسیج نماید. تغییر رویکرد کرک تحت تأثیر رویدادهایی همچون انتقال سفارت آمریکا در اسرائیل به اورشلیم توسط ترامپ و تعطیلی کلیساها در دوران کرونا بود، که او و هم پیمانانش آن را به عنوان آزار و اذیت مذهبی مطرح می کردند. ترور چارلی کرک
. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۵، کرک هنگام اجرای برنامه «تور بازگشت آمریکایی» در دانشگاه یوتا وَلی از ناحیه گردن مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به بیمارستان منتقل شد. پلیس یوتا اعلام کرد یک مظنون در بازداشت است و تحقیقات ادامه دارد.دو روز بعد، دونالد ترامپ، رئیس جمهور وقت ایالات متحده، در برنامه ای تلویزیونی، رسماً اعلام کرد قاتل چارلی کرک بازداشت شده است. او جوان ۲۲ ساله ای اهل ایالت یوتا به نام تایلر رابینسون بود، که با تفنگ تک تیرانداز مدل ماوزر ام۹۸، کرک را کشت.پس از دستگیری رابینسون قاتل وی، از او انگیزه و دلیل قتل کرک را پرسیدند، و او پاسخ داد که کرک خیلی خبیث بود و خیلی نفرت پراکنی می کرد. مناصب دولتی و افتخارات. کرک در فهرست «۳۰ شخص زیر ۳۰ سال فوربز» مجله فوربز در سال ۲۰۱۸ در بخش حقوق و سیاست قرار گرفت.در مِه سال ۲۰۱۹، وی مدرک افتخاری دکترای علوم انسانی را از دانشگاه لیبِرتی دریافت کرد.کرک به امر دونالد ترامپ در آخرین روزهای نخستین دوره ریاست جمهوری اش، با هدف تقویت دیدگاه هایی که بر ارزش ها و تاریخ ملی تأکید دارند، به عضویت درآمد.
کیتائو ساکورایی بازیگر، فیلم نامه نویس، تهیه کننده و کارگردان فیلم و تلویزیون آمریکایی متولد ژاپن است. او به خاطر کارگردانی فیلم «"سفر بد"» محصول نتفلیکس در سال ۲۰۲۱ شناخته می شود. کیتائو ساکورایی در سال ۱۹۸۳ در ژاپن متولد شد و در کلیولند، اوهایو، ایالات متحده بزرگ شد.
اورسته باراتیری (; – ) افسر نظامی ایتالیایی و مدیر مستعمراتی بود که از سال ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۶ به عنوان فرماندار اریتره فعالیت کرد. زندگی نامه. باراتیری که در کاندینو (شهرستان تیرول، که اکنون ترنتینو است) زاده شد، کار خود را به عنوان داوطلب برای سرخ پوشان جوزپه گاریبالدی آغاز کرد، جایی که در طول لشکرکشی هزار نفره از ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۱ خدمت کرد. پس از اتحاد ایتالیا، باراتیری در نبرد منتانا (۱۸۶۷) جنگید، سپس به ارتش منظم ایتالیا پیوست و در ۲۴ ژوئن ۱۸۶۶ در نبرد کاستوزا جنگید. باراتیری که تا سال ۱۸۹۱ به درجه ژنرالی رسید، به عنوان فرمانده نیروهای ایتالیایی در آفریقای استعماری منصوب شد و سال بعد فرماندار اریتره شد. باراتیری چندین سال را از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۵ در امتداد مرز با نیروهای محلی اتیوپی جنگید و پیروزی های متعددی بر مهدیست ها، به ویژه در نبرد کاسالا در ۱۷ ژوئیه ۱۸۹۴، به دست آورد. پس از منلیک دوم، امپراتور اتیوپی و اختلاف ایتالیا بر سر پیمان ووچاله، ایتالیا حمله ای را به امپراتوری اتیوپی آغاز کرد. طبق گزارش ها، باراتیری پس از بازگشت کوتاه به ایتالیا، به جمعیت وعده داد که منلیک را در قفس بازگرداند. در اواخر سال ۱۸۹۵، باراتیر