Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی بلک متال از دهه ۱۹۹۰ آشکار بود، و اشعار و مضامین اغلب آثار «گذشته شمالی» پیش از مسیحیت را بیان می کردند. رسانه های جمعی این سبک موسیقی را با شیطان پرستی مرتبط می کنند. ژانر متال پاگان - که از تکه تکه شدن آثار اکستریم متال در شمال اروپا و در اوایل دهه ۱۹۹۰ پدیدار شد - نقش مهمی در آثار پاگان اروپای شمالی بازی کرد. بسیاری از نوازندگان درگیر در وایکینگ متال نیز هیتنری را مرور می کردند، بسیاری از گروه های متال مردانگی قهرمان مآبانه را که در شخصیت های اساطیری نورس مانند اودین و ثور تجسم یافته بود، به عنوان یک تیپ شخصیتی به خود افزودند. با گذشت زمان مضامین غیرمذهبی نیز در ژانر نئوفولک ظاهر شد. از اواسط دهه ۱۹۹۰، اینترنت کمک زیادی به انتشار هیتنری در نقاط مختلف جهان کرد. همچنین آن دهه شاهد رشد شدید هیتنری نژادپرستانه در میان زندانیان ایالات متحده بود، که در نتیجه برنامه های اطلاع رسانی که توسط گروه های مختلف هیتنی بود که به عنوان پروژه ای در دهه ۱۹۸۰ انجام شد. در این دوره، بسیاری از گروه های غیرمذهبی نیز به طور فزاینده ای با دیگر گروه های بت پرست قومیتی در اروپای شرقی، مانند رومووا در لیتوانیایی، شروع به تعامل کردن
د و بسیاری از آن ها پس از تشکیل کنگره جهانی ادیان قومی در سال ۱۹۹۸ به این کنگره پیوستند. جمعیت شناسی. پیروان هیتنریبیش تر در در اروپا، آمریکای شمالی و استرالیا هستند. گروه های جدیدی نیز در آمریکای لاتین تأسیس شده اند. آن ها بیش تر در مناطقی که جوامع کوچک آلمانی یافت می شوند حضور دارند، ولی در چند منطقه دیگر با جمعیت غیرلمانی نیز حضور دارند. در سال ۲۰۰۷، گراهام هاروی، محقق مطالعات دینی، اظهار داشت که نمی توان رقم دقیقی برای تعداد بت پرست های سراسر جهان اعلام کرد. طی یک سرشماری که توسط خود او برگزار انتخاب شد، در سال ۲۰۱۳ تعداد ۱۶۷۰۰ عضو در ۹۸ کشور شناسایی شدند که بخش عمده ای از آن ها در ایالات متحده زندگی می کردند. در سال ۲۰۱۶، اشنوربین اظهار داشت که بیش از ۲۰۰۰۰ هیتن در سراسر جهان وجود ندارد. طبق سرشماری اشنوربین مشخص شد که در میان اکثر گروه های بت پرست ۶۰ تا ۷۰ درصد افراد مرد بودند، که البته استثناهایی هم وجود داشت. جاشوا مارکوس کراگل بر اساس تحقیقات جامعه شناختی خود متوجه شد که میزان دین دارای مردان نسبت به زنان نسبت بیش تر است، اما در شمال و غرب اروپا نسبت به سایر مناطق، تعادل یکنواخت تری در دین داری این د
و جنس وجود دارد. او همچنین دریافت که جامعه هیتنری دارای درصد بیشتری از افراد تراجنسیتی است، یعنی ۲ درصد از جمعیت تخمین زده شده در کل افراد تراجنسیتی دنیا. در تحقیقات مشابهی کراگل نسبت بیشتری از پیروان دگرباشان جنسی را در میان هیتنری ها (۲۱٪)، نسبت به آمار کلی مشاهده کرد، اگرچه اشاره کرد که این درصد نسبت به سایر اشکال بت پرستی مدرن کمتر است. کراگل همچنین دریافت که در هر منطقه ای به جز آمریکای لاتین، اکثریت هیتنری ها میان سال بودند، و بیش تر آن ها اروپایی تبار بودند. بسیاری از هیتنری ها، علاقه دوران کودکی به داستان های عامیانه آلمانی یا اسطوره های اسکاندیناوی را دلیل جذب شدن به هیتنری عنوان می کنند. برخی هم آن را به تصویری که از دین نورس در فرهنگ عامه وجود داشت نسبت داده اند. برخی دیگر هم ادعا می کنند که پس از تجربه وحی مستقیم از طریق رؤیاها، خود را درگیر این دین کرده اند، که آن را دعوت خدایان تعبیر می کنند. مانند سایر ادیان، بسیاری از هیتن هایی که به این جنبش گرویده اند، عنوان کرده اند که در هیتنری احساس «بازگشت به خانه» (بازگشت به سرشت اولیه) را تجربه کرده اند؛ کالیکو فکر می کرد که چنین روایتی ویژگی احساسی هم
ه هیتن های ایالات متحده نیست. پیزا بر اساس تحقیقات خود عنوان کرد که در میان جامعه غیرمذهبی در غرب آمریکا، بسیاری از پیروان اروپایی-آمریکایی، هم به دلیل تمایل داشتن به فرهنگ های تاریخی اروپایی، و هم به دلیل تمایل داشتن به پیوستن به جنبشی که «نیازهای ارتباطات معنوی» شان را برآورده می کند، به هیتنری پیوسته اند. نظرسنجی کراکل در سال ۲۰۱۵ نشان داد که ۴۵٪ از هیتنری ها به عنوان یک مسیحی بزرگ شده اند، که ۲۱٪ آن ها قبلاً هیچ وابستگی مذهبی نداشته اند و بت پرست یا ندانم گرا بودند. پیروان هیتنری معمولاً در جوامعی که اکثریت آن ها مسیحی است زندگی می کنند، و اعتقاد دارند که مسیحیت چیزی برای ارائه به آن ها ندارد. اسنوک، تاد هورل و کریستن هورتون در اشاره به هیتن ها در ایالات متحده خاطرنشان کردند که پیروان «هویت های متضاد» با مسیحیت را فرموله می کنند. اشنوربین در تحقیقات خود دریافت که در طول دهه ۱۹۸۰ بسیاری از هیتنری ها در اروپا به دلیل اخلاق ضدمسیحی خود انگیزه پیوستن به این دین را داشته اند، و این نگرش در میان جامعه غیرمذهبی کمتر بوده است. و پس از آن نیز شاهد بودیم که کلیساهای مسیحی در کشورهای غربی افول کرده بودند. کالیکو در
سال ۲۰۱۸ خاطرنشان کرد که «انزجار شدید» نسبت به مسیحیت هنوز «در بسیاری از هیتن های آمریکایی وجود داشت»، و احساسات ضدمسیحی اغلب از طریق طنز در آن جامعه آن زمان بیان می شد. بسیاری از بت پرستان با بازسازی تاریخی با «تمرکز بر جوامع اولیه قرون وسطای اروپای ژرمنی» موافق بوده و مشارکت دارند. برخی از این عمل انتقاد می کنند و معتقدند که مرز بین زندگی واقعی و خیال را از بین می برد. برخی، اصول هیتنری را همراه با سایر ادیان بت پرست، مانند ویکا یا دروئید، پذیرفته اند، اما بسیاری دیگر این مذاهب را بیش از حد همسان می دانند. آمریکای شمالی. ایالات متحده دارای بزرگ ترین جامعه بت پرستان در جهان است. جفری کاپلان جامعه شناس، در حالی که محاسبه اندازه دقیق جامعه غیرمذهبی در ایالات متحده را غیرممکن می دانست، در اواسط دهه ۱۹۹۰، تخمین زد که حدود ۵۰۰ پیرو هیتنری فعال در این کشور وجود دارد، و هزاران نفر دیگر هم وجود دارند که غیرفعال هستند. او عنوان کرد که اکثریت قریب به اتفاق افراد در این جامعه سفیدپوست، مرد و جوان بودند. بیش تر آن ها حداقل مدرک کارشناسی داشتند و در ترکیبی از سطح شغلی یقه سفید و یقه آبی کار می کردند. در «پروژه سرشماری بت
پرستان» در ایالات متحده، به رهبری هلن آ. برگر، ایوان آ. لیچ و لی اس. شافر، ۶۰ پاسخ از هیتنری ها دریافت کردند که از این پاسخ دهندگان، ۶۵ درصد مرد و ۳۵ درصد زن بودند، که برگر، لیچ و شافر اشاره کردند. روند حضور اکثریتی زنان در جامعه بت پرستی «برعکس» کشور است. اکثر آن ها تحصیلات دانشگاهی داشتند، اما نسبت به کل جامعه بت پرستان، تحصیلات کم تری داشتند، و همچنین درآمد کمتری نیز داشتند. اسنوک با توجه به تجربه اش در حضور میان این جامعه، موافق بود که اکثریت هیتنری های آمریکایی مرد بودند، و اضافه کرد که بیش تر آن ها سفیدپوست و میان سال بودند، از طرفی معتقد بود که تعداد هیتنری های زن در ایالات متحده از اواسط دهه ۱۹۹۰ نسبت به جهان رشد داشته است. اروپا. در سرشماری بریتانیا در سال ۲۰۰۱، ۳۰۰ نفر در انگلستان و ولز به عنوان هیتنری ثبت نام کردند. بسیاری از بت پرستان از توصیه های "فدراسیون بت پرستان" پیروی کردند و به سادگی خود را «بت پرست» توصیف کردند، درحالی که برخی اعتقادات مذهبی خود را مشخص نکردند. در سرشماری سال ۲۰۱۱، ۱۹۵۸ نفر در انگلستان و ولز خود را بت پرست معرفی کردند. تا سال ۲۰۰۳، سازمان غیرمذهبی ایسلندی "آساترورفلگای" د
ارای ۷۷۷ عضو بود، و تا سال ۲۰۱۵، ۲۴۰۰ عضو را گزارش کرد، و تا ژانویه ۲۰۱۷ ادعا کرد که ۳۵۸۳ عضو دارد، که کمی بیش از ۱٪ از جمعیت ایسلندی را تشکیل می دهند. هیتنری در ایسلند، به نسبت تعداد طرف دارانش تأثیر خوبی داشته است. آمستر بر اساس تجربه خود در مورد تحقیق در مورد هیتن های دانمارکی، اظهار داشت که امکان دست یابی به ارقام عضویت در سازمان های هیتنری وجود دارد، اما برآورد تعداد پیروان انفرادی غیرممکن است. در سال ۲۰۱۵، گرگوریوس تخمین زد که حداکثر هزار نفر از هیتنری ها در سوئد وجود دارند؛ اعم از وابسته و غیروابسته. با این حال مشاهده کرد که پیروان تعداد جامعه خود را چندین برابر بیش تر از آمار تصور می کنند. او اشاره کرد که هیچ ارقام واضحی برای تعادل جنسیتی در جامعه وجود ندارد، اما به پیروانی اشاره کرد که ادعا می کنند مردان بیش تری در سازمان های غیرمذهبی سوئد فعال هستند. در لهستان تعداد کمی از هیتنری ها وجود دارند که در رسانه های اجتماعی حضور پیدا کرده باشند. اکثریت هیتنری های لهستانی به جناح غیرنژادپرست جنبش تعلق دارند. همچنین در میان بت پرستان اسلوونی، تعداد کمی از هیتنری ها وجود دارند، اما تعداد آن ها از پیروان دین ب
ومی اسلاو بیش تر است. نمادهای هیتنری در وب سایت های صربستان یافت می شوند. در روسیه، چندین گروه راست افراطی عناصری از هیتنری را با دین بومی اسلاو و مسیحیت ارتدوکس روسی ادغام کرده اند. همچنین در میان بت پرستان اسرائیل چند هیتنرسی وجود دارد.
تغییرات اقلیمی از آغاز قرن بیست و یکم به یک مسئله حیاتی در استرالیا تبدیل شده است. این کشور در حال گرم تر شدن است و به دلیل تغییرات اقلیمی، بیشتر در معرض گرما، آتش سوزی های جنگلی، خشکسالی، سیل و فصول طولانی تر آتش سوزی قرار دارد. از جمله مسائل اقلیمی می توان به آتش سوزی های گسترده، موج های گرما، طوفان های گردبادی، بالا آمدن سطح دریا و فرسایش اشاره کرد. از آغاز قرن بیستم، میانگین دمای سالانه استرالیا بیش از ۱٫۴ درجه سانتی گراد افزایش یافته است، به طوری که در ۵۰ سال گذشته، سرعت گرمایش دو برابر ۵۰ سال قبل بوده است. رویدادهای اقلیمی اخیر مانند افزایش شدید دما و خشکسالی گسترده، توجه دولت و مردم را به تأثیرات تغییرات اقلیمی در استرالیا جلب کرده است. بارندگی در جنوب غربی استرالیا از دهه ۱۹۷۰ تاکنون ۱۰ تا ۲۰ درصد کاهش یافته است، در حالی که جنوب شرقی استرالیا نیز از دهه ۱۹۹۰ با کاهش بارندگی مواجه بوده است. پیش بینی می شود بارندگی ها سنگین تر و نامنظم تر شده و در تابستان بیشتر از زمستان رخ دهند. همچنین انتظار می رود میانگین دمای سالانه استرالیا تا سال ۲۰۳۰ بین ۰٫۴ تا ۲٫۰ درجه سانتی گراد و تا سال ۲۰۷۰ بین ۱ تا ۶ درجه سا
نتی گراد نسبت به سطح سال ۱۹۹۰ افزایش یابد. در این مدت، پیش بینی می شود میانگین بارندگی در جنوب غربی و جنوب شرقی استرالیا کاهش یابد، در حالی که مناطقی مانند شمال غربی ممکن است شاهد افزایش بارندگی باشند. تغییرات اقلیمی بر محیط زیست و زیست بوم های این قاره تأثیر می گذارد. استرالیا به دلیل مناطق وسیع خشک و نیمه خشک، آب و هوای گرم و تغییرات زیاد بارندگی سالانه، در برابر اثرات گرمایش جهانی که برای ۵۰ تا ۱۰۰ سال آینده پیش بینی می شود، آسیب پذیر است. خطر بالای آتش سوزی در این قاره، این آسیب پذیری را در برابر تغییرات دما و اقلیم افزایش می دهد. همچنین سواحل استرالیا به دلیل افزایش ۸ تا ۸۸ سانتی متری سطح آب دریاها، با فرسایش و خطر غرق شدن مواجه خواهند شد. اکوسیستم های منحصربه فرد استرالیا مانند صخره های مرجانی بزرگ و بسیاری از گونه های جانوری نیز در معرض خطر هستند. تغییرات اقلیمی عواقب زیادی برای اقتصاد، کشاورزی و سلامت عمومی استرالیا دارد. این تغییرات باعث افزایش سیل، خشکسالی و طوفان های گردبادی خواهد شد. همچنین، جمعیت استرالیا بیشتر در مناطق ساحلی زندگی می کنند که در معرض خطر بالا آمدن سطح دریا هستند و فشارهای موجود ب
ر منابع آب را تشدید می کند. بومیان استرالیایی نیز به دلیل نابرابری های اجتماعی و اقتصادی که از گذشته به ارث برده اند، بیشتر از دیگران در معرض آسیب های ناشی از تغییرات اقلیمی قرار دارند. جوامع شمالی که بومیان استرالیایی و جزیره نشینان تنگه تورس در آن ها زندگی می کنند، بیشترین آسیب را دیده اند، زیرا آن ها برای تأمین غذا، فرهنگ و سلامت خود به زمین های سنتی وابسته اند. این مسئله باعث شده است که بسیاری از آن ها به فکر مهاجرت بیفتند. استرالیا نیز در تغییرات اقلیمی نقش دارد، زیرا سرانه انتشار گازهای گلخانه ای آن بالاتر از میانگین جهانی است. این کشور به شدت به زغال سنگ و سایر سوخت های فسیلی وابسته است، اگرچه استفاده از انرژی های تجدیدپذیر در حال افزایش است. استرالیا متعهد شده است تا سال ۲۰۵۰ به انتشار صفر خالص گازهای گلخانه ای برسد، اما در رتبه بندی های بین المللی به دلیل اهداف و عملکرد ضعیف در زمینه تغییرات اقلیمی، رتبه پایینی دارد. سازگاری با تغییرات اقلیمی می تواند در سطح ملی و محلی انجام شود و در بررسی سال ۲۰۰۷ گارنات به عنوان یک اولویت برای استرالیا شناسایی شد. تغییرات اقلیمی از دهه ۲۰۰۰ به یک موضوع جنجالی و سیا
سی در استرالیا تبدیل شده است و باعث شده دولت های مختلف سیاست های کاهش انتشار گازهای گلخانه ای مانند قیمت گذاری کربن را اجرا یا لغو کنند. برخی از رسانه های استرالیایی نیز اطلاعات نادرست در مورد تغییرات اقلیمی را منتشر می کنند. این موضوع باعث اعتراضات گسترده در حمایت از سیاست های مقابله با تغییرات اقلیمی شده است، از جمله برخی از بزرگ ترین تظاهرات در تاریخ استرالیا. انتشار گازهای گلخانه ای. میزان انتشار گازهای گلخانه ای توسط استرالیا در سال ۲۰۱۹ به ۵۳۳ میلیون تن معادل دی اکسید کربن رسید که نشان دهنده سرانه انتشار ۲۱ تن دی اکسید کربن معادل است، یعنی سه برابر میانگین جهانی. زغال سنگ مسئول ۳۰ درصد از این انتشارات بود. برآوردهای صورت گرفته در فهرست ملی گازهای گلخانه ای برای سال منتهی به مارس ۲۰۲۱، میزان انتشار را ۴۹۴٫۲ میلیون تن نشان داد که ۲۷٫۸ میلیون تن یا ۵٫۳ درصد کمتر از سال قبل است. این رقم ۲۰٫۸ درصد کمتر از سال ۲۰۰۵ (سال مبنا برای توافق نامه پاریس) است. برپایه گزارش دولت، این کاهش نشان دهنده کاهش انتشارات حمل و نقل به دلیل محدودیت های همه گیری کووید-۱۹، کاهش انتشارات فرّار و کاهش انتشارات ناشی از برق است. با ا
ین حال، انتشار گازهای گلخانه ای از بخش های زمین و کشاورزی افزایش یافته است. استرالیا عمدتاً از انرژی زغال سنگ برای تولید برق استفاده می کند که در سال ۲۰۲۰، ۶۶ درصد از کل تولید برق شبکه را تشکیل می داد، اما این میزان به سرعت در حال کاهش است و سهم انرژی های تجدیدپذیر در حال افزایش است. اکثر نیروگاه های زغال سنگ موجود نیز قرار است بین سال های ۲۰۲۲ تا ۲۰۴۸ فعالیت خود را متوقف کنند. انتشار گازهای گلخانه ای توسط این کشور کاهش یافته و انتظار می رود که در سال های آینده با راه اندازی پروژه های تجدیدپذیر بیشتر، این روند ادامه یابد. «ردیاب اقدامات اقلیمی» (Climate Action Tracker)، تعهد کلی استرالیا برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای را «ناکافی» ارزیابی می کند. سیاست ها و اقدامات «ناکافی»، هدف داخلی «تقریباً کافی»، هدف سهم عادلانه «ناکافی» و تأمین مالی اقلیمی «به شدت ناکافی» است. این به این دلیل است که دولت استرالیا به سرمایه گذاری در پروژه های گاز طبیعی ادامه داده، از افزایش هدف انتشار داخلی خود برای سال ۲۰۳۰ خودداری کرده و در مسیر دستیابی به هدف فعلی خود نیست. تغییرات اقلیمی در استرالیا ناشی از انتشار گازهای گلخانه ای ا
ست و این کشور به طور کلی گرم تر می شود و به دلیل تغییرات اقلیمی بیشتر در معرض گرمای شدید، آتش سوزی های جنگلی، خشکسالی، سیل و فصول طولانی تر آتش سوزی قرار می گیرد. رویدادهای شدید آب و هوایی. احتمالاً الگوهای بارندگی و میزان خشکسالی ها و طوفان های ناشی از شرایط آب و هوایی شدید تحت تأثیر قرار خواهند گرفت. سازمان تحقیقات علمی و صنعتی همسود (CSIRO) پیش بینی می کند که افزایش دمای بین ۲ تا ۳ درجه سانتی گراد در قاره استرالیا می تواند علاوه بر الگوهای استاندارد، برخی از رویدادهای آب و هوایی شدید زیر را به همراه داشته باشد: موج های گرما. گزارشی در سال ۲۰۱۴ نشان داد که به دلیل تغییر در الگوهای آب و هوایی، موج های گرما به طور فزاینده ای بیشتر و شدیدتر شده اند، با شروع زودتر فصل و مدت طولانی تر. از سال ۱۹۱۰ که ثبت دما آغاز شد، میانگین دما ۱ درجه سانتی گراد افزایش یافته است که بیشتر این تغییر از سال ۱۹۵۰ به بعد رخ داده است. این دوره شاهد افزایش فراوانی و شدت رویدادهای گرمای شدید بوده است. تابستان ۲۰۱۳–۲۰۱۴ برای کل استرالیا گرم تر از حد معمول بود. ویکتوریا و استرالیای جنوبی شاهد دمای بی سابقه ای بودند. آدلاید در مجموع ۱۳ رو
ز دمای ۴۰ درجه سانتی گراد یا بیشتر را ثبت کرد که ۱۱ روز آن به ۴۲ درجه سانتی گراد یا بیشتر رسید و همچنین پنجمین روز گرم خود را در تاریخ ۱۴ ژانویه با دمای ۴۵٫۱ درجه سانتی گراد ثبت کرد. تعداد روزهای بالای ۴۰ درجه سانتی گراد رکورد قبلی تابستان ۱۸۹۷–۱۸۹۸ را که ۱۱ روز بالای ۴۰ درجه سانتی گراد ثبت شده بود، شکست. ملبورن شش روز بالای ۴۰ درجه سانتی گراد را ثبت کرد، در حالی که دمای شب بسیار گرم تر از حد معمول بود و برخی از شب ها به زیر ۳۰ درجه سانتی گراد نمی رسید. به طور کلی، تابستان ۲۰۱۳–۲۰۱۴ سومین تابستان گرم ثبت شده برای ویکتوریا، پنجمین گرم ترین رکورد برای نیو ساوت ولز و ششمین گرم ترین رکورد برای استرالیای جنوبی بود. این موج گرما به طور مستقیم به تغییرات اقلیمی مرتبط است، که برای رویدادهای خاص آب و هوایی غیرمعمول است. پس از رویداد ۲۰۱۴، پیش بینی شد که دما ممکن است تا سال ۲۰۳۰ تا ۱٫۵ درجه سانتی گراد افزایش یابد. سال ۲۰۱۵ پنجمین سال گرم استرالیا بود که روند افزایش بی سابقه دما در سراسر کشور را ادامه داد. طبق گزارش شورای اقلیم استرالیا در سال ۲۰۱۷، استرالیا گرم ترین زمستان خود را از نظر میانگین حداکثر دما ثبت کرد که به
نزدیک به ۲ درجه سانتی گراد بالاتر از میانگین رسید. ژانویه ۲۰۱۹ گرم ترین ماه در استرالیا بود که میانگین دما از ۳۰ درجه سانتی گراد (۸۶ درجه فارنهایت) فراتر رفت.
تغییرات اقلیمی در برزیل عمدتاً به این صورت است که آب و هوای برزیل به سمت گرم و خشک تر شدن پیش می رود. اثر گلخانه ای انتشارات اضافی دی اکسیدکربن و متان باعث گرم و خشک تر شدن جنگل های بارانی آمازون می شود که نتیجه آن آتش سوزی های جنگلی بیشتر در برزیل است. بخش هایی از جنگل های بارانی در خطر تبدیل شدن به ساوانا هستند. انتشار گازهای گلخانه ای در برزیل به ازای هر شخص بیشتر از متوسط جهانی است و برزیل در میان کشورهایی قرار دارد که میزان زیادی گاز گلخانه ای را منتشر می کنند. انتشارات گازهای گلخانه ای توسط برزیل در حدود ۳٪ از کل انتشار سالانه جهانی را تشکیل می دهد. اولا به دلیل قطع درختان در جنگل های بارانی آمازون، که منجر به انتشار مقدار بیشتری دی اکسید کربن نسبت به مقدار جذب شده آن در دهه ۲۰۱۰ شد. دوما از گاوداری ها بزرگی که گاوها متان را در فضا آزاد می کنند. در موافقتنامه پاریس، برزیل متعهد شد که انتشار GHG خود را کاهش دهد. اما دولت فعلی بولسونارو به دلیل انجام کارهای بسیار ناچیز برای محدود کردن تغییرات اقلیمی یا پذیرش آن تغییرات اقلیمی مورد انتقاد قرار گرفت. انتشار گازهای گلخانه ای. در سال ۲۰۲۰، تصاویر رسمی مربوط ب
ه سال ۲۰۱۶ گزارش شدند: کشاورزی %۲/۳۳، بخش انرژی %۹/۲۸، کاربری زمین، تغییر کاربری زمین کشاورزی، و جنگلداری (LULUCF) %1/27. فرایندهای صنعتی و استفاده از محصول (IPPU) و پسماندها به ترتیب %۴/۶ و %۵/۴ بوده اند. بر اساس گزارش رصد اقلیمی برزیل، این کشور در سال ۲۰۱۹ به شکل ناخالص مقدار ۱۷/۲ میلیارد تن معادل دی اکسید کربن (tCO2e) را منتش کرده است. جنگل زدایی عامل انتشار ۹۶۸ میلیون تن tCO2e است که ۴۴٪ از کل مقدار منتشر شده را تشکیل می دهد؛ بخش کشاورزی معادل ۷/۵۹۸ میلیون تن CO2e (28%) و بخش انرژی ۶/۴۱۳ میلیون تن CO2e (19%)، بخش صنعت ۹۹ میلیون تن (۵٪) و پسماند ۹۶ میلیون تن CO2e (4%) را به محیط منتشر می کنند. تخمین ها نشان می دهد که انتشارات در سال ۲۰۱۹ تقریباً %۸/۲ از کل مقدار در جهان را تشکیل می دهد. مانند سال ۲۰۲۱، برزیل چهارمین منتشرکننده سنگین گازهای گلخانه ای است و Gt 110 گاز را منتشر می کند. در سال ۲۰۱۹، به طور میانگین برزیلی های هر کدام ۱۰ تن CO2e را منتشر کردند در حالی که مقدار متوسط جهانی ۷ تن به ازای هر شخص است. اگرچه دولت متعهد شد که مقدار خالص صفر را تا سال ۲۰۵۰ محقق کند، شهرها گله می کنند که اقدام فوری در حا
ل انجام نیست. امیلیو راروور پژوهشگر که یکی از دست اندرکاران تدوین گزارش از سال ۲۰۱۳ است، گفته که "در صورتی که هیچ اقدامی برای محدودسازی انتشارات بعد از سال ۲۰۲۰ انجام نگیرد، برزیل ممکن است تا سال ۲۰۳۰ مقدار ۵/۲ میلیارد تن دی اکسید کربن را به فضا منتشر کند. برای داشتن دیدی نسبت به این موضوع، زمانی که این انتشارات این رقم از مجموع سال ۲۰۰۵ بیشتر است، زمانی که مجموع مقدار انتشار حدود ۲ میلیارد تن بود. کشاورزی. احشام. در سال ۲۰۱۲، برزیل دومین کشور دارای بیشترین میزان احشام در دنیا با تعداد ۲۰۵ میلیون راس بود. گاوها نشخوارکننده هستند که گازهای گلخانه ای مانند متان و اکسید نیتروژن را منتشر می کنند. جنگل زدایی. درختان قطع می شوند تا زمین هایی را برای احشام و سویا ایجاد کنند. جنگل زدایی در سال ۲۰۰۴ به اوج خود رسید و سپس تا اوایل دهه ۲۰۱۰ کاهش پیدا کرد. از آن زمان، جنگل زدایی تا سال ۲۰۲۰ در حال افزایش بوده است. سوخت های فسیلی. بزرگ ترین منتشرکننده منفرد در بخش انرژی، محصولات نفتی مورد استفاده به عنوان سوخت برای حمل و نقل در برزیل است اما مقداری گاز طبیعی و زغال سنگ نیز در بخش تولید برق در برزیل سوزانده می شود. در سال
۲۰۱۶–۱۷، نیروگاه های با سوخت زغال سنگ در برزیل بیش از یک میلیارد دلار یارانه گرفتند. در کنوانسیون گوناگونی زیستی، برزیل متعهد شد که تا سال ۲۰۲۰ یارانه بخشهای خطرساز برای محیط زیست را به صورت تدریجی حذف کند. اما دولت در سال ۲۰۲۲ اعلام کرد که تا سال ۲۰۴۰ به برق تولیدی از زغال سنگ یارانه پرداخت خواهد شد.
تغییرات اقلیمی در هند دارای تاثیرات عمیقی روی این کشور است و آن را در رده چهارم کشورهایی قرار داده است که در سال ۲۰۱۵ بیشترین تاثیر را از تغییرات اقلیمی گرفته اند. هند در حدود ۳ گیگاتن CO2 از گازهای گلخانه ای را در هر سال در محیط منتشر می کند که این میزان در حدود ۲٫۵ تن به ازای هر فرد در سال و کمتر از میزان میانگین جهانی است. این کشور ۷٪ از انتشارات جهانی را دارا است و این در حالی است که ۱۷٪ از مردم جهان در آن زندگی می کنند. افزایش دما در فلات تبت باعث عقب نشینی یخچال های طبیعی هیمالیا شده و شدت جریان رودخانه های گنگ، برهماپوترا، یامونا و دیگر رودخانه های اصلی را تهدید می کند. انتشارات گازهای گلخانه ای. هند در انتشار گازهای گلخانه ای در رتبه سوم جهانی قرار دارد و منبع اصلی آن زغال سنگ است. هند در سال ۲۰۱۶ ۸/۲ گیگاتن معادل CO2 را به محیط آزاد کرده است (۵/۲ شامل LULUCF)، که ۷۹٪ از آن CO2، ۱۴٪ از آن متان، و ۵٪ اکسید نیتروژن بوده است. هند در حدود ۳ گیگاتن CO2 معادل گازهای گلخانه ای را به طور سالانه تولید می کند که در حدود ۲ تن به ازای هر فرد است و نصف سرانه جهانی می باشد. این کشور ۷٪ از کل انتشارات جهانی را به خو
د اختصاص داده است. از سال ۲۰۱۹ این نمودارها تقریبا غیرقطعی هستند اما یک فهرست جامع گاز گلخانه ای در دست است. قطع انتشار گازهای گلخانه ای و در نتیجه آلودگی هوا در هند دارای مزایایی برای سلامتی است که ارزش آن ۴ تا ۵ برابر هزینه آن است و می تواند به صرفه ترین مورد در جهان باشد. تعهدات توافقنامه پاریس شامل کاهش این شدت تا %۳۵-۳۳ تا سال ۲۰۳۰ است. میزان انتشار سالیانه این گازها در هند به ازای هر نفر کمتر از متوسط جهانی است و UNEP پیش بینی می کند که این میزان تا سال ۲۰۳۰ به سه تا چهار تن برسد. تولید الکتریسیته. AS OF ستامبر ۲۰۲۱، هند %۸/۳۹ از الکتریسیته خود را از منابع انرژی تجدیدپذیر و %۲/۶۰ از آن را از سوخت های فسیلی تولید میکرد که ۵۱٪ از این میزان از زغال سنگ تولید می شد. نیروگاه های برق با سوخت زغال سنگ. علاوه بر استحصال زغال سنگ از معادن در هند، این کشور زغال سنگ را به منظور تولید برق در نیروگاه ها وارد می کند. بعید است که نیروگاه های جدیدی از این دست ساخته شوند، ممکن است نیروگاه های قدیمی نیز از رده خارج شوند و زغال سنگ بیشتری در واحدهای باقی مانده سوزانده شود. سوخت خانگی. تغییر سوخت از سوخت های سنتی به گاز ما
یع و الکتریسیته دارای مزایای سلامتی و اقلیمی زیادی است. صنعت. یک چهارم از این انتشارات صنعتی و عمدتا از کارخانه های سیمان، آهن، و فولاد بوده است. مصرف سوخت بخش صنعتی حدفاصل سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۴، ۴۰۶٪ افزایش پیدا کرد. در سال ۲۰۱۴، ۴۲٪ از انرژی نیز در بخش صنعتی مصرف شد. کشاورزی. انتشارات حاصل از فعالیت های کشاورزی در حدفاصل سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴۲۵٪ افزایش یافت که عمدتا در اثر افزایش مصرف کودهای شیمیایی و سوزاندن محصولات زراعی اتفاق افتاده است. پسماند. پسماندها عامل انتشار ۷۸ مگاتن CO2eq در سال ۲۰۱۴ بوده اند. اثرات روی محیط زیست طبیعی. دما و تغییرات آب و هوایی. در ماه می سال ۲۰۲۲، موج گرمایی شدیدی در پاکستان و هند ثبت شد و دمای هوا به C 51 رسید. تغییر اقلیمی باعث افزایش ۱۰۰ برابری احتمال رخداد این موج های حرارتی می شود. بدون وجود تغییر اقلیمی، موج های حرارتی بسیار شدیدتری نسبت به آنچه در سال ۲۰۱۰ رخ داد یک بار در هر ۳۱۲ سال مورد انتظار خواهد بود. اکنون انتظار می رود که این موج ها هر سه سال یکبار اتفاق بیفتند. پژوهشی که در سال ۲۰۱۸ انجام شده است نشان می دهد که خشکسالی ها در شمال و شمال غرب هند در آینده نزدیک افزای
ش خواهند یافت.
روابط افغانستان و آلمان () به اواخر قرن نوزدهم برمی گردد و از نظر تاریخی رابطه ای مستحکم داشته اند. در سال ۲۰۱۶ صد سال «دوستی» بین دو کشور جشن گرفته شد و رئیس جمهور افغانستان آن را «رابطه تاریخی» خواند.
تغییر اقلیمی روی محیط زیست و جمعیت انسانی در انگلستان (UK) تاثیرگذار است. آب و هوای این کشور در حال گرم شدن است و تابستان های خشک تر و زمستان های پربارش تری را تجربه می کند. تعداد دفعات و شدت طوفان ها، سیلاب ها، خشکسالی ها، و موج های حرارتی در حال افزایش است و بالا آمدن سطح آب دریاها روی مناطق ساحلی تاثیرگذار است. انگلستان نیز در تغییر اقلیم مشارکت دارد و نسبت به میانگین جهانی مقدار بیشتری گاز گلخانه ای را به ازای هر فرد منتشر می کند. تغییر اقلیمی دارای اثرات اقتصادی در انگلستان است و خطراتی را برای سلامت انسان ها و اکوسیستم به دنبال دارد. دولت متعهد شده است که تا سال 2025 انتشار این گازها را به 50% میزان آن در سال 1990 برساند و این مقدار در سال 2050 به صفر برسد. در سال 2020، انگلستان در توافقنامه پاریس متعهد شد که میزان این انتشارات را تا سال 2030 68% کاهش دهد. این کشور تا سال 2024 زغال سنگ را به طور کامل حذف خواهد کرد. پارلمان این کشور قوانینی را در رابطه با تغییرات اقلیمی در سال 2006 تا 2008 وضع کرد. مورد دوم اولین زمانی را نشان می دهد که یک دولت به شکل قانونی به کاهش انتشار گازهای گلخانه ای مکلف شده است.
برنامه تغییر اقلیم انگلستان در سال 2000 بنا گذاشت شد و کمیته مشارکت سیاسی در تغییر اقلیم را در جهت هدف های کاهشی تهیه کرد. در سال 2019، پارلمان وضعیت اضطراری تغییر اقلیمی را اعلام کرد. همکاری بین المللی انگلستان در زمینه تغییرات اقلیمی برجسته بوده است، که این کار از طریق کنفرانس های سازمان ملل متحد و در طی عضویت آن در اتحادیه اروپا انجام می شد. انتشارات گاز گلخانه ای. در سال 2020، انتشارات گازهای گخانه ای (GHG) در انگلستان (UK) اندکی بیشتر از 400 میلیون تن (Mt) معادل دی اکسید کربن (C2e) بوده است که از این میزان حدود 320 میلیون تن CO2 بوده است. دولت تخمین می زند که میزان این انتشارات در سال 2021 با کمتر شدن محدودیت های کووید 19 حدود 6% افزایش پیدا کند، در حدود نیمی از این افزایش به دلیل حمل و نقل جاده ای بیش از حد است. انگلستان در حدود 3% از CO2 مربوط به غعالیت های انسانی را با نرخ کمتر از 1% به محیط منتشر کرده است و این در حالی است که جمعیت آن کمتر از 1% است. تاثیر روی محیط زیست طبیعی. رخدادهای آب و هوایی شدید. دفتر Met اعلام کرده است که در اثر تغییرات اقلیمی، رخدادهای آب و هوایی شدید و گاه به گاه، انگلستان ر