Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بات آنها بدون شک ارائه نشد. در واقع، سمراری به دستور آماتورو، یکی از همدستان جبهه ملی کارمینه آلفیری، به قتل رسید. او پس از کشف اینکه دشمنش، رافائله کوتولو، نیز در زندان از خدمات سمراری استفاده کرده بود، قصد انتقام داشت. آماتورو و معشوقه اش، پوپتا مارسکا، بعداً دستگیر و به قتل سمراری متهم شدند، اگرچه اولی موفق شد با فرار به آفریقا و سپس به آمریکای جنوبی از عدالت فرار کند. مارسکا که برای مواجهه با اتهامات در ایتالیا مانده بود، چهار سال را در زندان گذراند تا اینکه او و آماتورو در سال ۱۹۸۹ به دلیل کمبود شواهد در دادگاه تجدیدنظر تبرئه شدند. اگرچه مارسکا همچنان هرگونه نقشی در قتل را انکار می کرد، آماتورو متعاقباً در ژوئن ۱۹۹۳، زمانی که تصمیم گرفت به عنوان "پنتیتو" (شاهد دولتی یا " سوپرگراس ") فعالیت کند، به دخالت خود اعتراف کرد. در ماه مه ۲۰۱۰، پس از آزادی و دریافت هویت جدید در ازای شهادتش، در مصاحبه ای با "لا رپوبلیکا" به بریدن سر سمراری اعتراف کرد. آماتورو اظهار داشت: "من سر [سمراری] را بریدم… زیرا او خود را در خانواده جدید به ما متعهد کرده بود تا از "مافیا" پیروی کند و شخصاً از من پول خوبی دریافت می کرد، اما کو
تولو کسی را در اتاق های امنیتی دادگاه به قتل رساند و سمراری گزارش دروغینی به او داد تا او را تبرئه کند… او یک خائن بود، هر کسی که معامله ای می کند و به آن عمل نمی کند، خائن است." زندگی شخصی. علاوه بر مجموعهٔ گسترده ای از یادگارهای فاشیستی، سمراری به خاطر علاقهٔ شدیدش به شراب های مرغوب و موسیقی کلاسیک نیز شناخته می شد. او در پرورش سگ های دوبرمن فعالیت داشت و بنا بر گزارش ها، تنها به زبان آلمانی با آن ها ارتباط برقرار می کرد. این جزئیات، تصویری پیچیده و چندلایه از شخصیتی ارائه می دهند که در مرز میان روشنفکری افراطی، جنایت سازمان یافته، و سبک زندگی اشرافی حرکت می کرد. دستیار سمراری، فیورلا کارارا، اندکی پس از کشف جسد بی سر او، در آپارتمانش در رم با آثار جراحات ناشی از گلوله پیدا شد و جان باخت. پلیس مرگ او را خودکشی اعلام کرد، اما به دنبال آن، شایعاتی دربارهٔ احتمال قتل عمد مطرح شد، زیرا خانهٔ او به سرعت پس از مرگش توسط افراد ناشناس مورد سرقت و جست وجو قرار گرفت. این وقایع، در کنار مرگ خشونت آمیز سمراری، فضایی از ابهام و سوءظن پیرامون شبکه های پنهان و روابط پشت پرده ای که هر دو درگیر آن بودند، ایجاد کرد. سمراری ب
ا الدا کولاسانتی ازدواج کرد که از او به یادگار ماند. پسر او آنتونیو سمراری، روان پزشک است.
فالیشی ها مردمی باستانی بودند که در منطقهٔ آگر فالیسکوس در کنارهٔ راست رود تیبر در ایتالیا زندگی می کردند. نام آن ها از شهر اصلی شان فالری (Falerii) گرفته شده است. این قوم با اتروسک ها ارتباط فرهنگی و سیاسی داشتند و زبانشان از شاخهٔ ایتالیایی بوده و به لاتین نزدیک بود. ریشهٔ نام. نام «فالیشی» احتمالاً از نام شهر اصلی شان، فالری، گرفته شده است. اووید می نویسد که این نام ممکن است به بنیان گذار افسانه ای شهر، آلسو (Aleso)، مربوط باشد. در لاتین، این نام Haleso خوانده می شد و تغییر حرف «H» به «F» در زبان های باستانی این منطقه معمول بود. اولین مدارک این نام در سنگ نبشته ای متعلق به قرن هفتم پیش از میلاد در وِتولونیا یافت شده است که در آن از feluskeś یاد شده است. فرم های بعدی شامل Feleskenas و Veluske بودند. تاریخ. فالیشی ها در تاریخ باستان عمدتاً در ارتباط با اتروسک ها و روم ذکر شده اند. قرن پنجم پیش از میلاد. فالیشی ها همراه با ساکنان کاپنا و وینتی ها علیه روم شورش کردند. نبرد مهمی در کنار رود آنینه رخ داد که در آن روم به پیروزی رسید، اما تلفات سنگینی متحمل شد. قرن چهارم پیش از میلاد. فالیشی ها هنوز تا حدودی استقل
ال داشتند، اما فشار روم افزایش یافت. آن ها مجبور شدند بعضی از سرزمین های خود را واگذار کنند. قرن سوم پیش از میلاد. فالیشی ها سرانجام توسط روم فتح شدند و شهرهایشان تحت کنترل رومی ها درآمد. برخی شهرها، از جمله Falerii Novi، دوباره بازسازی شدند. جغرافیا و قلمرو. فالیشی ها در آگر فالیسکوس, منطقه ای بین Grotta Porciosa در شمال و کاپنا در جنوب سکونت داشتند. کوه مونته سوراته مرز طبیعی میان قلمرو آن ها و کاپنا بود. فرهنگ و زبان. زبان فالیشی ها از خانوادهٔ زبان های ایتالیایی بود و به لاتین نزدیک بود. صدها سنگ نبشته از قرن هفتم تا دوم پیش از میلاد به جای مانده است. خط آن ها شباهت زیادی به خط لاتین دارد. مذهب فالیشی ها با آئین اتروسکی همخوانی داشت و در معابد محلی و Fanum Voltumnae انجام می شد.
در ۷ مهر ۱۴۰۴، رئیس جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، در یک کنفرانس خبری در کاخ سفید همراه با نخست وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، طرح جدیدی را برای حل بحران جاری غزه و بحران وسیع تر خاورمیانه اعلام کرد. این طرح با پیشنهاد قبلی ترامپ برای نوار غزه که در بهمن ۱۴۰۳ ارائه شده بود، متفاوت است. این طرح شامل ۲۰ بند خاص است که هدف آن دستیابی به آتش بس، بازگشت گروگان های اسرائیلی، از بین بردن توان نظامی حماس و برقراری ساختار حکومتی موقت در نوار غزه می باشد. ترامپ اظهار داشت که این توافق به تصویب حماس وابسته است. پس از تسلط حماس بر غزه در سال ۲۰۰۷، درگیری های مکرر با اسرائیل به درگیری های عمده تبدیل شد که اوج آن در حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ بود، که منجر به آغاز یک کارزار نظامی وسیع اسرائیل شد. تلاش ها برای برقراری آتش بس در اواخر ۲۰۲۳ و اوایل ۲۰۲۵ شکست خورد و درگیری ها با حمله غافلگیرانه اسرائیل در مارس ۲۰۲۵ از سر گرفته شد. این طرح خواستار آتش بس فوری، بازگشت گروگان ها، مبادله اسرا، غیرنظامی سازی غزه، استقرار نیروی تثبیت بین المللی، حکومت داری موقت توسط تکنوکرات های فلسطینی تحت نظارت بین المللی، بازسازی وسیع و یک مسیر مشروط
به سوی استقلال فلسطین است. حماس شرایط غیرنظامی سازی را رد کرد و واکنش های بین المللی مختلط بود، اما به طور کلی حمایتی، به طوری که فرانسه، مصر، امارات متحده عربی و چندین کشور عربی و اسلامی ابتکار ترامپ را خوش آمد گفتند. پس زمینه. پس از خروج اسرائیل از نوار غزه در سال ۲۰۰۵، کنترل این منطقه به تشکیلات خودگردان فلسطین منتقل شد. با این حال، دو سال بعد، حماس، گروه شبه نظامی اسلامی فلسطینی، کنترل منطقه را به زور به دست گرفت و خود را به عنوان مقام حاکم مستقر کرد. از آن زمان، حماس که پیشتر مسئول بمب گذاری های انتحاری در داخل اسرائیل بود، به یک دولت در عمل تبدیل شد و حملات راکتی به سرزمین اسرائیل آغاز کرد. تصرف غزه توسط حماس باعث شد اسرائیل و مصر محاصره ای بر غزه اعمال کنند. در طول سال ها، دو طرف در چندین درگیری شرکت کرده اند، به طوری که حماس حملات راکتی خود را تشدید کرده و اسرائیل برای پاسخ به آن، حملات هوایی و عملیات های نظامی را هدف قرار دادن زیرساخت های حماس انجام داده است. در اکتبر ۲۰۲۳، حماس حملات ۷ اکتبر را آغاز کرد: یک حمله غافلگیرانه و وسیع به سرزمین اسرائیل که بیش از ۳۰۰۰ نفر از شبه نظامیان در آن شرکت داشتند
و از طریق چندین مسیر از جمله موتورسیکلت ها، کامیون ها و پاراگلایدها از غزه به اسرائیل نفوذ کردند. این حمله با پرتاب هزاران موشک به سمت اسرائیل آغاز شد و پس از آن کشتارهایی در چندین شهر مرزی و کیبوتص ها صورت گرفت، از جمله کشتاری در جشنواره موسیقی نووا که بیش از ۳۰۰ نفر در آن کشته شدند. شبه نظامیان حماس همچنین حدود ۲۵۱ نفر از جمله بسیاری از غیرنظامیان، زنان، کودکان، نوزادان و سالمندان را به گروگان گرفتند. این حمله مرگبارترین حمله در تاریخ اسرائیل بود. طبق گفته حماس، این حمله در پاسخ به سرکوب ادعایی اسرائیل، محاصره غزه و اقدامات در اطراف مسجد الاقصی انجام شد. این حمله هم اسرائیل و هم جامعه بین المللی را شوکه کرد و منجر به یک عملیات نظامی وسیع اسرائیلی شد. این عملیات به جنگ غزه منجر شد که شامل حمله و بمباران وسیع نوار غزه توسط ارتش اسرائیل (IDF) بود. طبق گفته وزارت بهداشت غزه تحت کنترل حماس، حدود ۶۵,۰۰۰ نفر در این درگیری ها کشته شده اند. در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، پس از دوره ای طولانی از درگیری ها بین اسرائیل و حماس، آتش بس به دلیل تلاش های قطر، مصر و ایالات متحده به دست آمد. در ابتدا قرار بود آتش بس ۴ روز ادامه یابد که
شامل آزادی ۵۰ گروگان اسرائیلی و ۱۵۰ زندانی فلسطینی بود، در حالی که کمک های بشردوستانه بیشتری به غزه ارسال شد. آتش بس دو بار دیگر بر اساس آزادی بیشتر گروگان ها تمدید شد، اما در نهایت در ۱ دسامبر پس از اینکه هر دو طرف یکدیگر را به نقض آتش بس متهم کردند، پایان یافت. در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۵، آتش بس دیگری بین اسرائیل و حماس آغاز شد، پس از توافقی که در ۱۵ ژانویه به دست آمد و پس از ماه ها مذاکره که دوباره توسط ایالات متحده، قطر و مصر میانجی گری شد. آتش بس شامل سه مرحله بود؛ در مرحله اول، ۳۳ گروگان اسرائیلی در ازای حدود ۱,۹۰۰ زندانی فلسطینی آزاد شدند. در این زمان، نیروهای اسرائیلی از مناطق مسکونی در غزه عقب نشینی کردند، در حالی که کمک های بشردوستانه ارسال شد و فلسطینی های آواره به خانه های خود بازگشتند. مراحل دوم و سوم به منظور دستیابی به آتش بس دائمی طراحی شده بودند، که در آن حماس گروگان های بیشتری را آزاد می کرد و اسرائیل زندانیان بیشتری را آزاد می کرد. اسرائیل نیروهای خود را کاملاً از غزه خارج می کرد و غزه بازسازی می شد. در ۱۸ مارچ ۲۰۲۵، اسرائیل حمله غافلگیرانه ای به نوار غزه انجام داد که باعث شد درگیری ها از سر گرفته ش
ود. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، در سخنرانی ای که در یک کنفرانس خبری در کاخ سفید ایراد کرد، دونالد ترامپ اعلام کرد که اسرائیل با طرح صلح ۲۱ ماده ای غزه ترامپ موافقت کرده است و اظهار داشت که توافق های ابراهیمی ممکن است به کشورهای بیشتری از جمله ایران گسترش یابد. اظهارات دونالد ترامپ. در کنفرانس خبری کاخ سفید در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، رئیس جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، اعلام کرد که ایالات متحده نقش فعالی در تضمین امنیت اسرائیل پس از توافق آتش بس ایفا خواهد کرد. او تأکید کرد که اگر حماس با این توافق موافقت کند، همه گروگان ها، چه زنده و چه کشته، تقریباً بلافاصله آزاد خواهند شد. ترامپ همچنین تمایل خود را برای پایان دادن به جنگ ابراز کرد و اشاره کرد که "می شنوم که حماس می خواهد این کار را انجام دهد." ترامپ همچنین اشاره کرد که در دیدار خود با نخست وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، نتانیاهو به طور واضح مخالف تأسیس یک دولت فلسطینی بوده و سایر کشورهایی را که "احمقانه" چنین دولتی را به رسمیت شناخته اند، مورد انتقاد قرار داده است. او افزود که اسرائیل و سایر کشورها "بسیار نزدیک" به رسیدن به توافقی برای پایان دادن به جنگ هستند و از تلا
ش های نتانیاهو قدردانی کرد. ترامپ دوباره تأکید کرد که این توافق شامل کشورهای عربی خواهد بود و ممکن است به صلح وسیع تری در خاورمیانه منجر شود. ترامپ طرح ۲۰ ماده ای را یک "پیشنهاد بسیار منصفانه" خواند و از حماس خواست تا آن را بپذیرد، اعتماد خود را به این مسئله که پاسخ مثبتی در پی خواهد داشت ابراز کرد، هرچند او حق اسرائیل برای اقدام در صورت رد توافق توسط حماس را تأکید کرد. جزییات پشنهاد. آتش بس فوری و اقدامات انسان دوستانه. این طرح به توقف فوری دشمنی ها دستور می دهد، به طوری که تمامی عملیات های نظامی معلق و خطوط جبهه ثابت خواهد شد. تمامی گروگان های اسرائیلی، چه زنده و چه فوت شده، ظرف ۷۲ ساعت بازگردانده خواهند شد. زندانیان فلسطینی آزاد خواهند شد، از جمله ۲۵۰ زندانی با حکم ابد و ۱,۷۰۰ فردی که از آغاز جنگ بازداشت شده اند. به ازای هر گروگان اسرائیلی که بقایای آن آزاد می شود، اسرائیل بقایای ۱۵ فلسطینی غزه ای فوت شده را آزاد خواهد کرد. غیرنظامی سازی و تدابیر امنیتی. استراتژی پیشنهادی شامل نابودی تسلیحات تهاجمی حماس، مانند تونل ها و زیرساخت های نظامی، برای بی اثر کردن ظرفیت آن ها در انجام خشونت های بیشتر است. در این بی
انیه آمده است که غزه به عنوان "منطقه ای بدون تروریسم و ضد رادیکالیزه شده که تهدیدی برای همسایگان خود ایجاد نمی کند" معرفی خواهد شد. همچنین، عفو به اعضای حماس که به همزیستی مسالمت آمیز پایبند باشند، پیشنهاد می شود و برای کسانی که خواهان تبعید هستند، مسیر ایمن فراهم خواهد شد. علاوه بر این، یک نیروی موقت تثبیت بین المللی متشکل از پرسنل ایالات متحده، کشورهای عربی و اروپایی برای نظارت بر امنیت و تسهیل آموزش نیروهای پلیس فلسطینی مستقر خواهد شد تا ثبات و صلح بلندمدت را تضمین کند. حاکمیت و بازسازی. یک اداره انتقالی، که توسط تکنوکرات های فلسطینی هدایت و تحت نظارت یک نهاد بین المللی قرار دارد، برای مدیریت امور روزمره حکومتی و نظارت بر بازسازی زیرساخت ها تأسیس خواهد شد. کمک های انسان دوستانه بدون مداخله به غزه ارسال خواهد شد و سازمان های بین المللی مانند سازمان ملل و هلال احمر نظارت بر توزیع آن ها را بر عهده خواهند داشت تا از انصاف و کارآمدی اطمینان حاصل شود. علاوه بر این، تلاش هایی برای تشویق فلسطینی ها به ماندن در غزه صورت خواهد گرفت و به افرادی که تصمیم به ماندن و بازسازی جوامع خود می گیرند، حمایت ارائه خواهد شد. مسی
ر به سوی دولت فلسطین. استراتژی شامل پذیرش احتمال تشکیل یک دولت فلسطین در آینده است، که مشروط به تلاش های موفقیت آمیز بازسازی و اصلاحات لازم در داخل تشکیلات خودگردان فلسطین می باشد. برای هموار کردن مسیر صلح بلندمدت، گفت وگویی بین اسرائیل و فلسطینی ها آغاز خواهد شد تا چارچوب سیاسی ای ایجاد کنند که همزیستی مسالمت آمیز و تفاهم متقابل را ترویج دهد. اگرچه این طرح احتمال تشکیل یک دولت فلسطینی را به عنوان "آرزو و خواسته مردم فلسطین" به رسمیت می شناسد، اما اشاره ای به اینکه ایالات متحده چنین دولتی را به رسمیت خواهد شناخت ندارد.
اومبرتو ورونزی، پزشک و دارنده نشان شوالیه بزرگ صلیب OMRI (۲۸ نوامبر ۱۹۲۵ – ۸ نوامبر ۲۰۱۶)، یک انکولوژیست، پزشک، دانشمند و سیاستمدار ایتالیایی بود که به طور بین المللی به خاطر دستاوردهایش در پیشگیری و درمان سرطان پستان شناخته می شد. حرفه او بیش از پنجاه سال طول کشید و در طول این مدت نقش مهمی در ارتقای دانش و روش های درمانی سرطان داشت. او مؤسس و رئیس بنیاد اومبرتو ورونزی بود و همچنین مؤسس و مدیر علمی و مدیر علمی افتخاری مؤسسه اروپایی انکولوژی محسوب می شد. در طول زندگی و فعالیت حرفه ای خود، ورونزی به دلیل خدمات و دستاوردهای علمی اش جوایز متعددی دریافت کرد. ورونزی از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۴ مدیر علمی مؤسسه ملی سرطان در میلان بود. فعالیت های بالینی و تحقیقاتی او بر پیشگیری و درمان سرطان متمرکز بود. به طور خاص، او با سرطان سینه، علت اصلی مرگ و میر ناشی از سرطان در زنان، سروکار داشت و اولین نظریه پرداز و طرفدار سرسخت کوادرانتکتومی بود. او نشان داد که چگونه در اکثر موارد، منحنی های بقای این تکنیک، در صورت ترکیب با رادیوتراپی، مشابه منحنی های ماستکتومی هستند، اما با تأثیر زیبایی شناختی و روانی-جنسی بهتر. ورونزی به عنوان یک س
یاستمدار، از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ وزیر بهداشت و عضو مجلس سنای جمهوری بود. او همچنین از حقوق مدنی، گیاهخواری و حقوق حیوانات حمایت می کرد. اوایل زندگی، خانواده و تحصیلات. اومبرتو ورونزی در ۲۸ نوامبر ۱۹۲۵ در شهر میلان به دنیا آمد. دوران کودکی خود را در خیابان والاتسه، در محلهٔ کازورتو، در حومهٔ کشاورزی آن زمان میلان، همراه با چهار برادر بزرگ تر و یک خواهر کوچک تر سپری کرد. او دو بار در دوران دبیرستان مردود شد. پس از مرگ زودهنگام پدرش، نقش مادرش، ارمینیا ورگانتی، در زندگی او بسیار تعیین کننده بود؛ تا جایی که کتابی با عنوان «از عشق و درد زنان» را به او تقدیم کرد. ورونزی در خانواده ای کاتولیک به دنیا آمد و در ابتدا نیز به طور عملی دین دار بود، اما در چهارده سالگی از دین فاصله گرفت و به دیدگاه های اگنوستیک گرایش یافت. بعدها اظهار داشت که پس از آشنایی با اردوگاه آشویتس و در جریان مطالعاتش در زمینهٔ سرطان شناسی، بیش ازپیش به این باور رسیده که خدایی وجود ندارد. در سال ۲۰۱۰ گفته بود: «دین، بنا به تعریف، بنیادگراست، در حالی که علم در شک و جست وجوی حقیقت زندگی می کند.» او در سال ۱۹۵۱ مدرک حرفه ای خود را در رشتهٔ پزشکی و جراحی
از دانشگاه میلان دریافت کرد و در سال ۱۹۵۶ در دانشگاه پاویا در رشتهٔ جراحی تخصص گرفت. ورونزی تمام زندگی حرفه ای خود را وقف مطالعه و درمان بیماری سرطان کرد. حرفه علمی. پس از گذراندن دوره هایی کوتاه در انگلستان و فرانسه، ورونزی به عنوان داوطلب به مؤسسهٔ سرطان ایتالیا در میلان پیوست و در سال ۱۹۷۵ به سمت مدیر این مؤسسه منصوب شد. او با دیدگاه غالب در میان جراحان که درمان سرطان را تنها از طریق جراحی های تهاجمی ممکن می دانستند، مخالفت کرد و به جای آن، الگوی درمانی تازه ای را مطرح ساخت که بر پایهٔ اصل «حداقل مؤثر» به جای «حداکثر قابل تحمل» بنا شده بود. در سال ۱۹۶۵ در بنیان گذاری انجمن تحقیقات سرطان ایتالیا مشارکت داشت و در سال ۱۹۸۲ مدرسهٔ اروپایی سرطان شناسی را تأسیس کرد. همچنین از اعضای بنیان گذار انجمن پزشکی سرطان ایتالیا بود. از جمله مسئولیت های مهم او، ریاست سازمان اروپایی تحقیقات و درمان سرطان بین سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ بود. در سال ۱۹۹۱، مؤسسهٔ اروپایی سرطان شناسی را بنیان نهاد و خود به عنوان مدیر علمی آن فعالیت کرد. این مؤسسه، الگویی نوآورانه در بیمارستان داری سرطان بود که بر سه اصل استوار بود: محوریت بیمار، پیون
د میان پژوهش آزمایشگاهی و تحقیق بالینی، و پیشگیری. در سال ۲۰۰۳، بنیاد اومبرتو ورونزی برای پیشرفت علم تأسیس شد؛ بنیادی با هدف حمایت از پژوهش های علمی در سطح ملی در حوزه های سرطان، قلب وعروق، و علوم اعصاب، و همچنین ترویج دانش علمی در جامعه. نام ورونزی با دستاوردهای علمی و فرهنگی ای گره خورده که در سراسر جهان مورد تقدیر قرار گرفته اند، و مهم ترین آن ها به ابداع جراحی محافظه کارانه برای درمان تومورهای پستان مربوط می شود. او پیشگام جراحی حفظ پستان در مراحل اولیهٔ سرطان بود و به جای برداشت کامل پستان، روش «کواترانتکتومی» را توسعه داد که تنها یک چهارم آسیب دیدهٔ بافت پستان را خارج می کرد. بین سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۰، ورونزی نخستین کارآزمایی بالینی تصادفی و آینده نگر را در زمینهٔ جراحی محافظه کارانهٔ پستان هدایت کرد که با عنوان «مطالعهٔ میلان یک» شناخته می شود. این مطالعه، نتایج جراحی رادیکال برداشت کامل پستان را با روش کواترانتکتومی مقایسه کرد. یافته های آن در سال ۱۹۸۱ منتشر شد و در سال ۲۰۰۲ با پیگیری بیست ساله تأیید گردید. این نتایج، در کنار مطالعات مشابهی که توسط جراح آمریکایی، برنارد فیشر، در زمینهٔ لامپکتومی انجام
شده بود، نقش تعیین کننده ای در تثبیت جراحی محافظه کارانه به عنوان استاندارد درمانی برای بیماران مبتلا به سرطان اولیهٔ پستان ایفا کردند. در ژوئن ۲۰۰۵، هزار و هشتصد جراح خواستار اعطای جایزهٔ نوبل به ورونزی شدند، چرا که او شیوهٔ درمان سرطان را به طور بنیادین دگرگون کرده بود. ورونزی که ریاست کمیتهٔ علمی بیوژم را بر عهده داشت و عضو هیئت مدیرهٔ انتشارات موندادوری نیز بود، از پژوهش های علمی در راستای بهبود روش های جراحی محافظه کارانه حمایت و آن ها را ترویج می کرد. از جمله این روش ها، نمونه برداری از گره لنفاوی نگهبان بود که باعث شد در مواردی که گره های لنفاوی زیر بغل از نظر بالینی سالم بودند، دیگر نیازی به برداشت کامل آن ها نباشد. او در زمینهٔ پیشگیری از سرطان پستان نیز نقش مهمی ایفا کرد و مطالعاتی دربارهٔ داروهایی چون تاموکسیفن و رتینوئیدها انجام داد تا توانایی آن ها در جلوگیری از تشکیل کارسینوم را بررسی کند. ورونزی همچنین از فعالان مبارزه با مصرف دخانیات بود و در کمپین های ضدسیگار مشارکت داشت. در ماه مه ۱۹۹۴، مؤسسهٔ اروپایی سرطان شناسی تأسیس شد و در ژانویهٔ ۱۹۹۶ به طور رسمی آغاز به کار کرد. ورونزی از سال ۱۹۹۴ تا ۲
۰۰۰ و سپس از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴ مدیریت این مؤسسه را بر عهده داشت. در سال ۲۰۰۹، از طریق بنیاد خود پروژه ای با عنوان «علم برای صلح» راه اندازی کرد تا از طریق توسعهٔ علمی، روابط صلح آمیز میان ملت ها را تقویت کند. در سال ۲۰۱۰ به ریاست کمیتهٔ علمی بنیاد ایتالیا-آمریکا منصوب شد. در سال ۲۰۱۲، برخی وب سایت های ایتالیایی ادعا کردند که مؤسسهٔ تحت مدیریت ورونزی اثربخشی روش دی بلا را تأیید کرده است؛ روشی که او پیش تر در کمیسیون پارلمانی سال ۱۹۹۸ و بار دیگر در سال ۲۰۰۵ رد کرده بود. این خبر بعدها جعلی بودنش آشکار شد و ورونزی آن را «اخبار ساختگی» خواند و بار دیگر بر بی اثر بودن روش دی بلا تأکید کرد. حرفه سیاسی. ورونزی در دوران اولیه زندگی اش، دیدگاه های سوسیالیستی اصلاح طلبانه پدرش را داشت و به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) نزدیک بود. در طول دهه ۱۹۸۰، بتینو کراکسی، رهبر وقت حزب سوسیالیست ایتالیا، او را به عضویت در مجمع ملی حزب فراخواند. هنگامی که حزب سوسیالیست ایتالیا در سال ۱۹۹۴ منحل شد، او به یک سیاستمدار مستقل تبدیل شد. در سال های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۸، پس از انتصاب توسط رافائله کوستا، وزیر بهداشت وقت، به ترتیب عضو کمیسیون ملی مبارزه با س
رطان برای تدوین طرحی علیه بیماری های تومور و کمیسیون پارلمانی برای ارزیابی درمان دی بلا علیه سرطان بود. در سال ۱۹۹۵، او برای آزادسازی مواد مخدر از طریق جرم زدایی و قانونی کردن مواد مخدر سبک، با هدف دستیابی به تنظیم مشتقات کنف، عمدتاً برای مصارف درمانی، مبارزه کرد. در ۲۵ آوریل ۲۰۰۰، او به عنوان بخشی از دولت دوم آماتو به وزارت بهداشت منصوب شد، و تا ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱ در این سمت بود. او با اشاره به اثرات دخانیات بر سلامتی، در ترویج قانون ضد سیگار در اماکن عمومی نقش مهمی داشت و از افراد غیرسیگاری خواست تا با پوستر به خیابان ها بیایند، راهپیمایی برگزار کنند و پارلمان ایتالیا را اشغال کنند تا این قانون تصویب شود؛ این قانون توسط جانشین او، جیرولامو سیرچیا، اجرا شد. ورونزی تحت پرچم اتحادیه، کاندیدای شهرداری میلان در نظر گرفته شده بود، اما این امر محقق نشد. در سال ۲۰۰۸، ورونزی به عنوان نامزد اصلی حزب دموکرات در شهر میلان موفق شد به سنای جمهوری ایتالیا راه یابد. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱، ریاست آژانس ایمنی هسته ای ایتالیا را نیز بر عهده داشت. پس از انتصاب رسمی در پنجم نوامبر ۲۰۱۰ به عنوان رئیس این آژانس، ورونزی که هم زمان عضو کمیس
یون آموزش عمومی و میراث فرهنگی مجلس بود، از کرسی سناتوری خود کناره گیری کرد تا بتواند به طور کامل بر مسئولیت جدید تمرکز کند. جانشین او در سنا فرانچسکو موناکو بود. در سوم نوامبر ۲۰۱۱، ورونزی از ریاست آژانس ایمنی هسته ای استعفا داد، پس از آن که در سوم سپتامبر همان سال کناره گیری خود را اعلام کرده بود. این استعفا در پی اختلاف با دولت چهارم برلوسکونی صورت گرفت، زیرا ورونزی از نبود دفتر مرکزی، عدم صدور حکم رسمی، و فقدان زیرساخت های اولیه برای آغاز فعالیت های آژانس شکایت داشت. موضع گیری او در مخالفت با آنچه «وحشت بی دلیل» از انرژی هسته ای می نامید و حمایت از مفید و بی ضرر بودن روش زباله سوزی، با انتقادهایی از سوی چهره هایی چون بپه گریلو مواجه شد. در انتخابات مقدماتی جناح چپ ایتالیا در سال ۲۰۱۲، ورونزی اعلام کرد که تمایل دارد به نیکی وندولا، نامزد چپ گرای حزب آزادی بوم شناسی، رأی دهد. در انتخابات شهرداری میلان در سال ۲۰۱۶ نیز از جوزپه سالا، نامزد ائتلاف مرکز-چپ و برندهٔ نهایی، حمایت کرد. زندگی شخصی و مرگ. ورونزی با سلطانه سوزانا «سوزی» رازون ازدواج کرده بود؛ پزشک متخصص کودکان با ایمان یهودی و اصالت ترکی که از اردوگا
ه های کار اجباری نازی جان سالم به در برده بود. حاصل این ازدواج هفت فرزند بود—پنج پسر و دو دختر—که دو تن از آن ها، پائولو و جولیا، راه پدر را در پزشکی و جراحی ادامه دادند، و فرزند دیگر، آلبرتو ورونزی، به رهبری ارکستر روی آورد. ورونزی در هشتم نوامبر ۲۰۱۶ در خانه اش در میلان در سن نودسالگی درگذشت. در پی درگذشت او، بسیاری از چهره های سیاسی و عمومی از جمله رئیس جمهور وقت ایتالیا سرجیو ماتارلا، نخست وزیر وقت ماتئو رنتزی، وزیر بهداشت وقت بئاتریس لورنزین، رئیس مجلس نمایندگان لورا بولدرینی، رئیس وقت مجلس سنا پیئترو گراسو، رئیس منطقهٔ لومباردی روبرتو مارونی، و شهردار میلان جوزپه سالا، با پیام هایی از او تجلیل کردند. مراسم خاکسپاری غیرمذهبی در کاخ مارینو برگزار شد و علاوه بر حضور شهردار، جمع زیادی از مردم عادی نیز در آن شرکت داشتند. پسرش آلبرتو با اجرای دو قطعهٔ موسیقی از لودویگ فان بتهوون و جاکومو پوچینی، یاد پدر را گرامی داشت. پس از مراسم، پیکر ورونزی سوزانده شد. کنشگری و مبارزات سیاسی. یکی از کمپین های مختلفی که ورونزی ترویج می کرد، کمپین سال ۱۹۹۵ برای رفع جرم انگاری و تنظیم قانونی مصرف مواد مخدر سبک و مشتقات کنف بود
، به ویژه به دلیل کاربردهای درمانی آن در زمینه تسکین درد. او معتقد بود که قانونی کردن این مواد تأثیرات مثبت دارد و سیاست آزاد مصرف مواد مخدر در سوئیس را مثال می آورد که باعث کاهش تعداد معتادان شده است. ورونزی همچنین از اعضای تضمین کننده انجمن «آزادی و عدالت» بود که در دفاع از دولت سکولار و حفظ توازن قوا فعالیت می کند. او از طرفداران استفاده از موجودات دست کاری شده ژنتیکی نیز بود. در مارس ۲۰۰۵، در جریان کنفرانسی دربارهٔ ارتباطات محیط زیستی، به وجود سموم در برخی مواد غذایی، مانند پولنتا، سیب زمینی، آرد و ریحان اشاره کرد. این اظهارنظر که در مطبوعات ایتالیا از جمله کوریره دلا سِرا، ایل جورنااله، ایل جورنو، ایل مساجرو، لا رپوبلیکا، ایل سکولو دیکسن، و لا استامپا به طور گسترده منتشر شد، خشم فعالان جنبش غذای آهسته، تولیدکنندگان ارگانیک و مخالفان قانونی کردن موجودات دست کاری شده ژنتیکی، از جمله بپه گریلو، را برانگیخت. در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۶، به مناسبت دریافت مدرک افتخاری علوم و فناوری کشاورزی از دانشگاه ناپل فدریکو دوم، ورونزی بار دیگر تأکید کرد که «مهندسی ژنتیک عصای جادویی برای حل مشکلات بشریت نیست، اما روشی بسیار هوشمندا
نه برای مقابله با گرسنگی جهانی، کاهش تأثیر سموم کشاورزی و مبارزه با بیابان زایی است.» در سال ۲۰۰۸، ورونزی اعلام کرد که در اصل با شنود تلفنی مخالف است. او همچنین با مجازات اعدام و حبس ابد مخالفت داشت و در قالب همکاری با انجمن «علم برای صلح» کارزاری برای لغو این مجازات ها به راه انداخت. به باور او، سامانهٔ عصبی انسان ثابت و تغییرناپذیر نیست، بلکه به واسطهٔ سلول های بنیادی مغز، توانایی تولید سلول های جدید را دارد؛ بنابراین، فردی که بیست سال پیش زندانی شده، همان فرد سابق نیست. برای هر انسان امکان تغییر و تحول وجود دارد. افزون بر این، مطالعات ژنتیکی نشان می دهند که خشونت یک الزام زیستی نیست، بلکه پیام اصلی کد ژنتیکی ما، تداوم نوع بشر و گرایش طبیعی به همبستگی است. در سال ۲۰۰۹، ورونزی به عنوان سفیر جنبش «اینترنت برای صلح» منصوب شد—جنبشی که توسط نشریهٔ وایرد ایتالیا بنیان گذاری شد و هدف آن معرفی اینترنت به عنوان نامزد جایزهٔ صلح نوبل در سال ۲۰۱۰ بود. در همان سال، از طریق بنیاد اومبرتو ورونزی، پروژهٔ «علم برای صلح» را نیز راه اندازی کرد؛ جنبشی بین المللی با حضور چهره های برجستهٔ علمی، از جمله چندین برندهٔ جایزهٔ نوبل،
که هدف آن بررسی ریشه های منازعات و نابرابری ها با رویکرد علمی و ارائهٔ راه حل های عملی برای رفع آن ها بود. ورونزی که خود را «صلح طلبی افراطی» می دانست، در این زمینه اظهار داشت که جنبش صلح جهانی را آغاز کرده، اما به معنای تولستویی آن—صلح نه فقط به عنوان فقدان جنگ، بلکه به عنوان بازگشت به وضعیت طبیعی، آرام و ژرف اندیشهٔ انسانی. او گفت که این جنبش در برابر جنگ ها، سلاح ها، سوءاستفاده از قدرت، خشونت، مجازات اعدام، و در حمایت از زنانی که در بسیاری از کشورها هویت شان پایمال می شود، مبارزه می کند. از این رو، می توان آن را جنبشی بزرگ برای نفی خشونت دانست. دیدگاه های اخلاقی. ورونزی در طول سال ها دیدگاه های خود را دربارهٔ مسائل اخلاقی و زیست اخلاقی در قالب مصاحبه ها، مناظره های تلویزیونی و آثار مکتوبش به صورت عمومی بیان کرد و به عنوان حامی حقوق مدنی شناخته می شد. او با اعتصاب پزشکان در اصل مخالف بود و گفته بود: «اعتصاب ابزاری مشروع برای مبارزه است… اما به نظر من نه برای پزشکانی که در بیمارستان ها کار می کنند.» در سال ۱۹۸۱، از سوی بریگادهای سرخ تهدید به مرگ شد. ورونزی خود را اگنوستیک می دانست و به هیچ گونه زندگی پس از