Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مالی در totSuma سازماندهی کردند تا از همه طرف های ذینفع حمایت کنند. در ۱ ژوئن ۲۰۱۳، کنگره ملی آفریقا کمپین «امضای رأی برای استقلال» را آغاز کرد که در آن، از طریق حق دادخواست ، دادخواست هایی جمع آوری شد تا از پارلمان کاتالونیا خواسته شود تمام مسیرهای ممکن برای تسهیل برگزاری همه پرسی برای خودمختاری کاتالونیا قبل از ۳۱ مه ۲۰۱۴ را بررسی کند و در صورتی که این تلاش شکست خورد، نمایندگان منتخب مردم کاتالونیا به طور یکجانبه استقلال کاتالونیا را اعلام کنند. مجلس ملی کاتالونیا و سازمان فرهنگی اومنیوم در تاریخ ۲۹ ژوئن ۲۰۱۳ کنسرتی با عنوان « کنسرت برای آزادی » را در نیوکمپ برگزار کردند تا حمایت گسترده از استقلال را نشان دهند. حدود ۹۰،۰۰۰ نفر در این کنسرت شرکت کردند. [ "نیازمند منبع" ] مجلس کاتالان همچنین یک زنجیره انسانی به طول حدود ۴۰۰ کیلومتر، معروف به « راه کاتالان» ، در روز ملی کاتالونیا (۱۱ سپتامبر) در مسیر قدیمی «ویا آگوستا» از لا جونکرا (در شمال کاتالونیا) تا آلکانار (در جنوب) ترتیب داد. این زنجیره از « راه بالتیک » الهام گرفته شده بود که توسط جنبش های سیاسی بالتیک که به دنبال استقلال از اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱
۹۸۹ بودند، سازماندهی شده بود و سه کشور بالتیک یعنی استونی شوروی ، لتونی شوروی و لیتوانی شوروی را در بر می گرفت . بین ۱.۶ تا ۲ میلیون شهروند در طول این ۴۰۰ کیلومتر دست در دست هم دادند. [ "نیازمند منبع" ] پس از تظاهرات، آرتور ماس، رئیس جمهور وقت کاتالان، خانم فورکادل را در کاخ دولت به حضور پذیرفت و متعهد شد که به خواست مردم گوش فرا دهد و مشورتی در مورد آینده منطقه ترتیب دهد. ۲۰۱۴. در 29 مه 2014، کنگره ملی آفریقا به همراه دیگر انجمن ها، در "El Born" ، کمپین "El País que Volem" (کشوری که می خواهیم) را ارائه کردند، یک فرآیند مشارکتی آزاد برای شهروندان که هدف آن جمع آوری پیشنهادات آنها در مورد چگونگی کاتالونیا در زمان تبدیل شدن به یک کشور مستقل است. [ "نیازمند توضیح" ] مجمع کاتالان و موسسه فرهنگی اومنیوم، تظاهرات روز ملی کاتالان در بارسلونا در سال ۲۰۱۴ را سازماندهی کردند. این تظاهرات، پرچم بزرگ کاتالان را در امتداد ۱۱ کیلومتر بین خیابان گران ویا د لس کورتس کاتالان و خیابان دیاگونال به اهتزاز درآورد و یک "V" بزرگ به معنای "اراده" (voluntat) و همچنین رأی دادن و پیروزی تشکیل داد. طبق گفته پلیس، ۱.۸ میلیون نفر و طبق گف
ته سازمان ها ۲.۵ میلیون نفر خواستار برگزاری همه پرسی در ۹ نوامبر ۲۰۱۴ بودند. در 14 سپتامبر، مجلس کاتالونیا نزدیک به 750،000 امضا که در کمپین «برای استقلال رأی دهید» جمع آوری شده بود را به رئیس پارلمان، نوریا دِ گیسپرت، تحویل داد تا از دولت کاتالونیا بخواهد در صورت عدم برگزاری انتخابات 9 نوامبر، استقلال را اعلام کند. ۲۰۲۳. نکته قابل توجه، رأی ممتنع در کاتالونیا در طول انتخابات عمومی اسپانیا در سال 2023 بود ؛ با 34.58٪، این بالاترین میزان در بین تمام جوامع خودمختار و بالاترین میزان ثبت شده در آنجا از سال 2011 بود. ANC به عنوان سازمان اکثریت طرفدار استقلال کاتالونیا، خودداری از رأی دادن را به عنوان نوعی اعتراض ترویج کرد که سایر نهادها و سازمان ها نیز به آن پیوستند. اندکی پس از آن، ANC خود را از فراخوان برای رأی ممتنع گسترده جنبش طرفدار استقلال جدا کرد. تا حدودی به دلیل کمپینی به رهبری ANC که رأی دهندگان طرفدار استقلال کاتالونیا را به تحریم انتخابات تشویق می کرد ، احزاب طرفدار استقلال 46٪ از آرای کسب شده در انتخابات قبلی را از دست دادند که با از دست دادن 9 کرسی و خروج از کنگره توسط ضد سرمایه داری کاندیدای اتحاد م
ردمی محقق شد . امور مالی. بودجه سال 2015 کمی بیش از 5 میلیون یورو بود که 3.4 میلیون آن به کمپین های تبلیغاتی مختلف اختصاص داده شد. پس از کشف 1.5 میلیون یورو درآمد غیرمستند، در سال 2015، ANC با مقامات مالیاتی به توافق رسید تا 172000 یورو مالیات بر ارزش افزوده معوق به علاوه 44000 یورو جریمه مالیاتی بپردازد. در یک گزارش جداگانه، در نوامبر 2015، ANC مسئول استفاده غیرمجاز و عدم نگهداری صحیح از داده های شخصی برای فعالیت هایش شناخته شد که منجر به تحریم 240000 یورویی توسط آژانس اسپانیایی مسئول حفاظت از داده ها شد .
منطقه نمونه گردشگری گمیشان یک منطقه گردشگری در شهرستان گمیشان در استان گلستان واقع شده است. جاذبه ها. موزه مردم شناسی گمیشان در ساختمان تاریخی معروف به خانه گوکلانی که قدمت آن به دوره پهلوی اول می رسد، در میانه بافت سنتی و زیبای شهر نگاه هر بیننده ای را به خود جلب می نماید. این موزه به معرفی مشاغل بومی و سنتی قوم ترکمن، آداب و رسوم محلی و صنایع دستی آنان می پردازد و در سال 1389راه اندازی شده است. اغلب مردم ساکن در شهرستان گمیشان ترکمن بوده و دارای هنرهای سنتی، صنایع دستی، آداب و رسوم، آئین ها و مشاغل بومی ویژه ای هستند که حفظ و معرفی آنها علاوه بر توسعه فرهنگی منطقه و حفظ اصالت آن سبب جذب بیشتر گردشگر خواهد بود. بخش بافندگی تولید صنایع دستی قوم ترکمن بیشتر شامل قالی، نمد و گلیم بوده و سوزندوزی، ساخت زیورآلات سنتی و حصیر بافی از دیگر فعالیت ها است. گِل فشان قارن یارق پدیده ای طبیعی پیر و فرسوده بوده که از دهانه آن گِل همراه با گاز خارج می شود، این گل فشان به صورت تپه ای مخروطی است که تاثیر فرسایش در آن کاملا مشهود بوده و قطر دهانه آن را 700 متر ثبت کرده اند. قارن یارق یک کلمه ترکمنی بوده به معنی شکم پاره و یا
جایی که شکم زمین شکافته و پاره شده است. تپه های اطراف این گل فشان در فصل بهار از انواع گل و گیاه پوشیده می شود و در شمال آن قسمتی از دیوار اسکندر (دیوار دفاعی شهر جرجان قدیم )قرار دارد و برخی اهالی محلی گمیشان بیشتر روزهای تعطیل را در آنجا می گذرانند. تالاب گمیشان با بیست هزار هکتار وسعت یکی از چند تالاب بین المللی استان گلستان بوده که هر ساله میزبان هزاران پرنده مهاجر است که زمستان خود را در این تالاب سپری می کنند. این پرندگان با سرد شدن هوا در روسیه به این منطقه سفر می کنند و بسیاری از آنان از گونه های حفاظت شده و نادر هستند، فلامینگو، عقاب شاهی، بالابان، قو، حواصیل، پرلا، سار، مرغابی سر حنایی، مرغابی سر سبز، گیلانشاه خال دار، کوکر، آبچلیک، خوتکا، کاکایی، لک لک، پلیکان، سلیم طلایی، چکاوک، غاز خاکستری، پرستوی دریایی از آن جمله می باشند. ساحل چارقلی ساحل روستای چارقلی در پنج کیلومتری جنوب غربی شهر گمیش تپه واقع شده و تنها ساحل ماسه ای گلستان محسوب می شود موقعیت جغرافیایی. شهرستان گمیشان از شمال به کشور ترکمنستان، از جنوب به بندر ترکمن، از شرق به شهرستان آق قلا و از غرب به کناره شرقی دریای خزر محدود می شود. بر
اساس تقسیمات اداری و کشوری این شهرستان از دو بخش مرکزی و گل دشت و دو شهر گمیشان و سیمین شهر به همراه 4 دهستان و 30 روستا تشکیل شده است. از نظر ناهمواری ها این شهرستان به صورت جلگه ای می باشد، این ناحیه ارتفاع کمتر از 100 متری را شامل می شود و از نظر اقلیمی در تابستان آب و هوای گرم و مرطوب و در فصل سرد دارای آب و هوای سرد و مطبوع است. گمیشان 69 هزار نفر جمعیت و 1285کیلومتر مربع وسعت داشته و بیشتر ساکنان آن را هموطنان ترکمن تشکیل می دهند.
بیاجیو آبراته (; – ) ژنرال بازنشسته نیروی زمینی ایتالیا است که در فاصله سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ به عنوان بیست و ششمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت می کرد. زندگی نامه. بیاجیو آبراته در سال ۱۹۴۹ در سنت آلبانو استورا زاده شد. وی در آکادمی نظامی مودنا پذیرفته شد و در سال ۱۹۷۴ با رتبه تننته فارغ التحصیل شد. از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹، او سمت های فرمانده دسته و گروهان را در گردان های مختلف پیاده نظام کوهستانی بر عهده داشت، از سال ۱۹۷۹ در مرکز تشکیلات آلپینی در آئوستا مشغول به کار بود. از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰، وی به عنوان فرمانده ستاد فعالیت می کرد و از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲، فرمانده گردان پیاده نظام آلپاین باسانو در اینیچن بود. پس از انجام سایر وظایف ستادی، او از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰، فرماندهی تیپ آلپاین تاوریننسه را بر عهده داشت و از ژوئیه تا نوامبر ۲۰۰۰، فرمانده نیروی کوزوو (تیپ چندملیتی غرب در کوزوو) بود. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۷، او ریاست ستاد وزیر دفاع ایتالیا را بر عهده داشت و تحت نظر ۳ وزیر مختلف خدمت می کرد. در سال ۲۰۰۷ او به عنوان رئیس آژانس تدارکات دفاعی ایتالیا منصوب شد و تا سال ۲۰۱۰ در این جایگاه فعالیت کرد. در سال ۲۰۱
۰، رئیس جمهور ایتالیا، جورجیو ناپولیتانو، پس از توصیه شورای وزیران، آبراته را به عنوان رئیس ستاد دفاع ایتالیا منصوب کرد و تا سال ۲۰۱۳ نیز به عنوان ارشدترین ژنرال نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت کرد.
آشپزی پولیایی () بیش از هر چیز با اهمیت دادن به مواد اولیه، چه از زمین و چه از دریا، و همچنین با این واقعیت که تمام مواد طوری طراحی شده اند که طعم های اصلی محصولات استفاده شده را تقویت کنند و تغییر ندهند، شناخته می شود. بنابراین، این آشپزی دارای تنوع زیادی از سبزیجات فصلی، حبوبات و غذاهای دریایی است. علاوه بر این، حتی اگر برخی غذاهای مشترک وجود داشته باشند، دستورهای غذایی از استان به استان و گاهی از شهر به شهر متفاوت است: برای مثال، دستورهای معمولی استان تارانتو، استان بریندیزی و شهر بزرگ باری که در کنار دریا قرار دارند، با دستورهایی که در استان فوجا، که کوهستانی تر است، و استان لچه که داخلی تر است، متفاوت هستند. در این آشپزی، دستورهای زیادی وجود دارد که یک ویژگی خاص آن را از دیگر آشپزی ها متمایز می کند و آن ارائه غذاهای متفاوت متناسب با فصل های مختلف است، به طوری که در فصل های ملایم تر، یعنی بهار و تابستان، سبزیجات، ماهی و غذاهای دریایی ترجیح داده می شوند، در حالی که در دیگر فصل ها حبوبات غالب هستند و همچنین پاستای خانگی با انواع سس ها، به تنهایی یا همراه با سبزیجات یا ماهی، سرو می شود. بررسی اجمالی. پولیا (
ایتالیا) تولیدکننده بزرگ مواد غذایی است؛ تولیدات عمده شامل گندم، گوجه فرنگی، کدو سبز، بروکلی، فلفل دلمه ای، سیب زمینی، اسفناج، بادمجان، گل کلم، رازیانه، کاسنی فرنگی، نخود، عدس، لوبیا و پنیر (مانند و معروف بوراتا) می باشد. پولیا همچنین بزرگ ترین تولیدکننده روغن زیتون در ایتالیا است. دریا ماهی و غذاهای دریایی فراوانی ارائه می دهد که به طور گسترده در آشپزی منطقه ای استفاده می شوند، به ویژه صدف و میگو.
آشپزی لیگوریایی () شامل غذاهایی از سنت آشپزی لیگوریا، منطقه ای در شمال غرب ایتالیا است که از مواد اولیه محلی (مانند سبزی برگی، مخلوطی از سبزیجات وحشی) و همچنین واردات از مناطق دیگری که لیگوری ها در طول قرن ها با آن ها تجارت داشته اند (مانند پکورینو ساردینی، یکی از مواد تشکیل دهنده پستو) استفاده می کند. بررسی اجمالی. لیگوریا به خاطر سبزیجات و سبزیجات معطر (و همچنین غذاهای دریایی) در آشپزی خود شناخته شده است. پای های اومامی محبوب هستند و سبزیجات و کنگر فرنگیها را همراه با پنیر، دلمه شیر و تخم مرغ ترکیب می کنند. پیاز و روغن زیتون به کار می روند. به دلیل کمبود زمین مناسب برای گندم، لیگوری ها از نخود در و استفاده می کنند. فاریناتا معمولاً ساده سرو می شود یا با پیاز، کنگر فرنگی، سوسیس، پنیر یا آنچوی جوان تزئین می شود. فاریناتا معمولاً در فر چوبی پخته می شود، مشابه پیتزاهای جنوبی. علاوه بر این، ماهی تازه در آشپزی لیگوریا نقش مهمی دارد. (کدوی نمکی) به عنوان منبع پروتئین در مناطق ساحلی استفاده می شود و به طور سنتی به شکل سوپ آماده می شود. ناحیه های کوهستانی از شاه بلوط به عنوان منبع کربوهیدرات استفاده می کنند. پاستاها
ی لیگوری شامل است، معمولاً با طرح های سنتی از دره پولچورا؛ ، راویولی مثلثی شکل پر شده با سبزیجات؛ ، رشته های پاستا با مقدار کمی تخم مرغ که با سس کنگر فرنگی یا پستو سرو می شوند؛ ، تهیه شده از آرد گندم کامل و برش خورده به نوارهای بلند و با پستو سرو می شود؛ لوبیا و سیب زمینی پخته؛ و تروفیه، نوعی نودل لیگوری از آرد گندم و سیب زمینی آب پز، که به شکل مارپیچ ساخته شده و اغلب با پستو مخلوط می شود. بسیاری از لیگوری ها در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ به آرژانتین مهاجرت کردند و بر آشپزی آن کشور تأثیر گذاشتند (که در غیر این صورت توسط گوشت و لبنیات غالب بود که منطقه باریک لیگوریا اجازه نمی داد). پستو، سسی از ریحان و سایر سبزیجات، منحصر به لیگوریا است و در میان پاستاهای لیگوری جایگاه ویژه ای دارد.
آشپزی لمباردی () شامل سنت ها و شیوه های آشپزی منطقه ایتالیایی لمباردی است. رویدادهای تاریخی استان های آن و تنوع سرزمین هایش منجر به ایجاد یک سنت آشپزی متنوع شده اند. پیش غذاها در آشپزی لمباردی از ریزوتو تا سوپ ها و پاستای شکم پر (با آبگوشت یا بدون آن) متغیر است و انتخاب گسترده ای از غذاهای اصلی گوشت یا ماهی، به دلیل وجود دریاچه ها و رودخانه های لمباردی، ارائه می شود. ویژگی های مشترک آشپزی استان های مختلف لمباردی شامل: برتری استفاده از برنج و پاستای شکم پر نسبت به پاستای خشک، استفاده از کره و روغن زیتون برای آشپزی، طولانی بودن زمان پخت، همچنین استفاده گسترده از گوشت خوک، شیر و محصولات لبنی، غذاهای مبتنی بر تخم مرغ و مصرف پولنتا است که در تمام شمال ایتالیا رایج است. بررسی اجمالی. به دلیل رویدادهای تاریخی مختلف استان ها و تنوع سرزمین، آشپزی لمباردی دارای سنت آشپزی بسیار متنوعی است. پیش غذاها شامل ریزوتو، سوپ ها و پاستای شکم پر، با آبگوشت یا بدون آن است. غذاهای اصلی ارائه دهنده انتخاب متنوعی از غذاهای گوشت و ماهی هستند که سنت دریاچه ها و رودخانه های لمباردی را منعکس می کنند. به طور کلی، آشپزی استان های مختلف لمبا
ردی با ویژگی های زیر قابل جمع بندی است: برتری برنج و پاستای شکم پر نسبت به پاستای خشک، استفاده از کره به جای روغن زیتون برای پخت، طولانی بودن زمان پخت، استفاده گسترده از گوشت خوک، شیر و مشتقات آن، غذاهای مبتنی بر تخم مرغ و مصرف پولنتا که در تمام شمال ایتالیا رایج است. غذاهای برنجی در این منطقه بسیار محبوب هستند و اغلب در سوپ ها و همچنین ریزوتو دیده می شوند. شناخته شده ترین نوع آن است که با زعفران طعم دار می شود. به دلیل رنگ زرد مشخصه، اغلب به آن گفته می شود. این غذا گاهی با اوسوبوکو (ساق گوساله بریده شده که با سبزیجات، شراب سفید و آبگوشت پخته می شود) سرو می گردد. سایر غذاهای محلی شامل (یک کتلت سرخ شده گوشت گوساله شبیه شنیتسل وینی، اما با استخوان)، (غذای معمول زمستان با کلم و گوشت خوک)، (چاشنی غنی از میوه های شیرین و شربت با طعم خردل)، برسائولا والتِلینا (گوشت گاو نمک سود و خشک شده)، (پاستای نواری صاف با ۸۰٪ آرد گندم سیاه و ۲۰٪ آرد گندم، پخته شده با سبزیجات، سیب زمینی خردشده و پنیر والتِلینا کازرا)، (نوعی راویولی با پرکردنی خورش پاوه)، (نوعی پاستای شکم پر، معمولاً با کره آب شده و مریم گلی تزئین می شود، مخصوص ب
رگامو) و (نوعی راویولی با پرکردنی کدو تنبل، معمولاً با کره آب شده و مریم گلی یا گوجه تزئین می شود). در کل منطقه اینسبریا، رایج است که از آلتو میلانزه می آید و شامل غذای گوشت نرم و نازک پخته شده در شراب و رازیانه است و به طور تاریخی با استفاده از باقی مانده گوشت تهیه می شد. پنیرهای محلی شامل گرانا پادانو، گورگونزولا، , و تالیجیو هستند (دره پو امکان دامداری فشرده را فراهم می کند). پولنتا در سراسر منطقه رایج است. دسرهای محلی شامل پانِتّونه معروف (نان شیرین نرم با کشمش و میوه آب نباتی) است. تاریخچه. آشپزی لمباردی ریشه های تاریخی کهنی دارد که به سکونت سلت ها در دره پو بازمی گردد. قدیمی ترین غذای لمباردی "cuz" است که منشأ آن سلتیک دارد: یک غذای اصلی بر پایه گوشت گوسفند که در وال کامونیکا رایج است. بعدها، شیوه ها و روش های آشپزی لومباردی تحت تأثیر حکومت هایی قرار گرفت که در طول قرن ها یکی پس از دیگری روی کار آمدند: از روم باستان تا دوک نشین میلان و دوک نشین مانتوا، یعنی اتریشی ها، اسپانیایی ها و فرانسوی ها، همچنین سلطه جمهوری ونیز در مناطق برگامو و برشا. میلان میزبان قدیمی ترین رستوران ایتالیا و دومین رستوران قدیمی
اروپا، آنتیکا تراتوریا باگوتو است که حداقل از سال ۱۲۸۴ میلادی فعالیت می کند.
زمین شناسی ایتالیا () شامل رشته کوه هایی همچون آلپ و کوهستان آپنینی است که بر اثر بالاآمدگی سنگ های آذرین و به ویژه سنگ های رسوبی دریایی شکل گرفته اند؛ سنگ هایی که همگی از دوران پالئوزوئیک به بعد پدید آمده اند. چند آتشفشان فعال در بخش جزیره ای ایتالیا قرار دارند. تاریخچهٔ زمین شناسی، لایه های رسوبی و حرکت ها و ساختارهای پوستهٔ زمین. پالئوزوئیک (۵۴۱ تا ۲۵۱ میلیون سال پیش). قدیمی ترین سنگ های ایتالیا احتمالاً شامل پوستهٔ اقیانوسی فرورفته در جریان کوه زایی کالدونین و گرانیت های اردویسین با قدمتی حدود ۴۴۰ میلیون سال هستند. تنها ذرات معدنی بسیار سخت یافت شده (مانند زیرکن) در آلپ به دوران پرکامبرین بازمی گردند. این گرانیت ها در نزدیکی ونیز یافت شده اند، در چاه آگیب آسونتا، و طی کوه زایی هرسینی تغییر شکل یافته و به گنیس تبدیل شده اند. به طور کلی، سنگ های پالئوزوئیک ایتالیا معمولاً نشانه هایی از کوه زایی واریسکی را در آلپ، ساردینیا، آلپ های آپوآنی در توسکانی و کوه های پلوریتانی در سیسیل و کالابریا نشان می دهند. کوه زایی هرسینی یک کمربند رانشی وسیع ایجاد کرد، ضخامت پوسته زمین را افزایش داد و باعث متامورفیسم چندفازی شد
که سنگ هایی مانند گنیس، فیلیت و آمفیبولیت را شکل داد. گونه های متامورفیکی از فشار بالا مانند کیانیت تا فشار پایین مانند آندالوزیت متغیر هستند.
آشپزی آبروتزویی () متنوع و ترکیبی از سنت های دامداری، کوهستانی و ساحلی است. مواد اصلی در آشپزی آبروتسو شامل نان، پاستا، گوشت، ماهی، پنیر و شراب است. انزوای منطقه که قرن ها ادامه داشته، استقلال سنت آشپزی آن را از مناطق مجاور حفظ کرده است. این آشپزی محلی در یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۳ در میان گردشگران خارجی بسیار مورد توجه قرار گرفت. بررسی اجمالی. پاستا، گوشت و سبزیجات محور آشپزی آبروتسو هستند. فلفل تند (ایتالیایی: ) از ویژگی های آشپزی آبروتسو است و به نام () شناخته می شود. به دلیل تاریخ طولانی چوپانی در آبروتسو، غذاهای بره رایج هستند و گوشت بره اغلب با پاستا سرو می شود. قارچ ها (معمولاً وحشی)، رزماری و سیر نیز در آشپزی آبروتسو به طور گسترده استفاده می شوند. محبوب ترین محصول منطقه، روغن زیتون بکر تولید شده در مزارع تپه ای است که با نشان های جغرافیایی و خوراک های سنتی در اتحادیه اروپا مشخص شده و یکی از بهترین ها در کشور محسوب می شود. شراب های معروفی مانند مونته پولچیانو DOCG و Trebbiano d'Abruzzo DOC از بهترین های جهان به شمار می روند. در سال ۲۰۱۲، یک بطری Trebbiano d'Abruzzo Colline Teramane در رتبه اول ۵۰ شراب برتر
ایتالیا قرار گرفت. نوشیدنی محلی قوی (۷۲٪ الکل) و تند است. نوشیدنی دیگری نیز وجود دارد: ، تقطیر نرم ریشه های گل سپاسی. معروف ترین غذای آبروتسو است؛ تکه های کوچک گوشت بره عقیم شده که روی سیخ چوبی قرار گرفته و روی زغال پخته می شوند. () ابزار رشته ای ظریفی است که خمیر پاستا از آن عبور داده می شود تا برش بخورد. در استان تیرامو، غذاهای محلی معروف شامل سوپ (با حبوبات، سبزیجات و گوشت خوک)، (ورقه های پاستا پر شده با گوشت، سبزیجات یا برنج) و (روده بره پر شده با سیر، مرزنگوش، کاهو و ادویه های مختلف) هستند. محبوبیت زعفران، که در استان لاکویلا کشت می شود، در سال های اخیر کاهش یافته است. غذاهای دریایی نیز بخش مهمی از آشپزی آبروتسو را تشکیل می دهند، با محصولاتی مانند , , , ، صدف های کلاسیک پخته شده با جعفری، پیاز، برگ بو، شراب سفید و روغن زیتون، که با سس زعفران لاکویلا مزه دار می شوند، و , ماهی های معمولی دریاچه ای هستند.
آشپزی توسکانی () شامل سنت های آشپزی توسکانی در ایتالیا است که به خاطر سادگی و تمرکز بر مواد اولیه تازه و باکیفیت مانند روغن زیتون، حبوبات و گوشت مشهور است. این آشپزی ریشه در دارد و بر استفاده از مواد فصلی و طعم های ساده به جای سس ها و ادویه های پیچیده تأکید دارد. توسکانی همچنین خانه برخی از مشهورترین شراب های جهان مانند کیانتی، برونلو دی مونتالچینو و وینو نوبیله دی مونته پولچیانو است. نان نقش بسیار مهمی در آشپزی توسکانی دارد. یکی از خصوصیات آشپزی توسکانی، نان سفید ساده و بدون نمک است که همراه با تمامی غذاها سرو می شود. این نان منشأ خود را به قرن شانزدهم بازمی گرداند، زمانی که مالیات سنگینی بر نمک وضع شده بود. نمای کلی. سادگی محور اصلی آشپزی توسکانی است. حبوبات، نان، پنیر، سبزیجات، قارچ و میوه تازه استفاده می شوند. نمونه خوبی از غذای معمول توسکانی، است، یک سوپ معروف که نامش به معنای «بازجوشانده شده» است. مانند اکثر غذاهای توسکانی، این سوپ ریشه دهقانی دارد. در اصل با گرم کردن مجدد (یعنی بازجوشاندن) سوپ مینسترونه یا سبزیجات باقی مانده از روز قبل تهیه می شد. نسخه های زیادی وجود دارد، اما مواد اصلی همیشه شامل نان
باقی مانده، لوبیا کانلی و سبزیجات ارزان قیمت مانند هویج، کلم، لوبیا، برگ چغندر، کالو نرو (کلم توسکانی)، پیاز و روغن زیتون هستند. یک نوع پاستای منطقه ای توسکانی به نام شبیه اسپاگتی ضخیم و زبر است و اغلب با دست رول می شود. قارچ ترافل سفید از سان مینیاتو در ماه های اکتبر و نوامبر دیده می شود. گوشت گاو باکیفیت، که برای استیک فیورنتینا سنتی استفاده می شود، از نژاد گاو کیانینا در دره کیانا و مارمانا از مارمما تهیه می شود. گوشت خوک نیز تولید می شود. این منطقه همچنین به شکارگاه غنی خود معروف است، به ویژه گراز وحشی، خرگوش اروپایی، گوزن های زرد، شوکا و قرقاول (سرده)) که اغلب برای تهیه غذاهای پاپاردله استفاده می شوند. یا «گوشت خوک مست»، یکی دیگر از غذاهای منطقه ای است که در آن گوشت خوک در شراب کیانتی پخته می شود و اغلب با کلم توسکانی همراه است. نوعی از چربی گوشت خوک است که به صورت برش های نازک یا خمیر سرو می شود؛ یکی از انواع مشهور آن است. دسرهای منطقه ای شامل (بیسکویت های بادامی بیضی شکل)، (کیک آرد شاه بلوط)، (نان شیرین حاوی کشمش و رزماری)، (تهیه شده با عسل، میوه و مغزها)، (بیسکویت هایی با پایه بادام همراه شکر، عسل و س
فیده تخم مرغ)، (گالت تهیه شده با آرد شاه بلوط) و (شیرینی تهیه شده با بادام، میوه های خشک شده، گشنیز، آرد و عسل) هستند. شراب های مشهور منطقه ای شامل برونلو دی مونتالچینو، کارمینانو، کیانتی، مورلینو دی اسکانسانو، پارینا، ساسیکایا و ورناتسیا دی سان جیمینیانو هستند. تاریخچه. آشپزی توسکانی ترکیبی از تمدن اتروسک و سنت های آشپزی روم است. اتروسک ها که پیش از ظهور رم در این منطقه زندگی می کردند، در کشت انگور و تولید شراب مهارت داشتند. آنها همچنین به جستجوی قارچ های ترافل می پرداختند، ماده ای که به یکی از عناصر ارزشمند در آشپزی آنها تبدیل شد. اساس آشپزی توسکانی در طول رنسانس شکل گرفت، به ویژه تحت تأثیر دودمان مدیچی. مدیچی ها نه تنها کیفیت و پیچیدگی غذاهای توسکانی را ارتقا دادند، بلکه از طریق کاترین مدیچی که با شاه هنری دوم ازدواج کرد، آشپزی توسکانی را به فرانسه منتقل کردند و تأثیر مهمی بر آشپزی فرانسوی گذاشتند. در مناطق روستایی توسکانی، سنت «بازاستفاده» یا "riuso" شکل گرفت، که بر فلسفه «هیچ چیز را دور نینداز» مبتنی بود. این رویکرد منجر به استفاده خلاقانه از مواد اولیه شد و غذاهای نمادینی مانند "ریبولیتا" و "پانزانلا" ر
ا الهام بخشید، که با مواد ساده و باقی مانده، وعده های غذایی غنی و کامل تهیه می کنند.
آشپزی ناپلی () ریشه در دوره جهان یونانی-رومی دارد. در قرون بعد، این آشپزی تحت تأثیر فرهنگ های مختلفی که بر ناپل و پادشاهی ناپولی آن حکومت کردند، مانند پادشاهی آراگون و پادشاهی فرانسه، توسعه یافت. از آنجا که ناپل پایتخت پادشاهی ناپولی بود، آشپزی آن به طور گسترده از آشپزی کل منطقه کامپانیا تأثیر گرفت و شامل غذاهایی با مواد روستایی (پاستا، سبزیجات، پنیر) و غذاهای دریایی (ماهی (غذا), سخت پوستان، نرم تنان) شد. بسیاری از دستورها تحت تأثیر آشپزی اشرافی محلی هستند، مانند "تیمبالو" و "سارتو دی ریزو"، غذاهای پاستا یا برنج با آماده سازی پیچیده، و غذاهای سنتی با مواد ارزان اما مغذی مانند "پاستا ای فاجولی" و دیگر پاستاها با سبزیجات. بررسی اجمالی. کامپانیا به طور گسترده گوجه فرنگی، فلفل، پیازچه، سیب زمینی، کنگر فرنگی، رازیانه، لیمو و پرتقال تولید می کند که همه طعم خاک آتشفشانی را جذب می کنند. خلیج ناپل منابع ماهی و غذاهای دریایی فراهم می کند. کامپانیا یکی از بزرگ ترین تولیدکنندگان و مصرف کنندگان پاستا در ایتالیا است، به ویژه اسپاگتی. در آشپزی منطقه ای، پاستا به سبک های مختلف تهیه می شود که می تواند شامل سس گوجه فرنگی، پنیر
، صدف و سخت پوستان باشد. غذایی محبوب است که با زیتون، گوجه فرنگی، آنچوی، کاپر، فلفل چیلی و سیر تهیه می شود. این منطقه به تولید موزارلا شهرت دارد (به ویژه از شیر گاومیش) که در انواع غذاها استفاده می شود، از جمله (ورقه های بادمجان سرخ شده با پنیر و سس گوجه فرنگی که سپس در فر پخته می شوند). دسرها شامل (توپک های خمیری سرخ شده)، بر پایه ریکوتا، ، و رام بابا هستند. پیتزا که منشأ آن در آشپزی ناپلی است، در سراسر جهان محبوب شده است. پیتزا نانی تخت و گرد است که معمولاً با سس گوجه فرنگی، پنیر (معمولاً موزارلا) و انواع مواد افزودنی بسته به فرهنگ محلی تهیه می شود. از زمان پیتزای اصلی، انواع دیگری از پیتزاها توسعه یافته اند. از آنجا که ناپل پایتخت پادشاهی دو سیسیل بود، آشپزی آن به طور قابل توجهی از کل منطقه کامپانیا تأثیر گرفت و شامل غذاهایی با مواد روستایی (پاستا، سبزیجات، پنیر) و غذاهای دریایی (ماهی، سخت پوستان، نرم تنان) شد. بسیاری از دستورها تحت تأثیر آشپزی اشرافی محلی هستند، مانند و ، غذاهای پاستا یا برنج با آماده سازی پیچیده، و غذاهای سنتی با مواد ارزان اما مغذی مانند پاستا با لوبیا و دیگر پاستاها با سبزیجات. شراب ها
ی منطقه ای شامل آلیانیکو (تورازی), فیانو، فالانژینا، لاکریما کریستی، کودا دی وولپه از کمپی فلگری و گرکو دی توفو هستند. تاریخچه. ناپل تاریخی چندین قرن دارد: خود شهر قدمتی بیشتر از بسیاری دیگر از شهرهای آن منطقه جهان، از جمله رم دارد. این شهر شاهد یونان باستان، روم باستان، گوت ها، امپراتوری بیزانس و ده ها نسل پادشاه از فرانسه و اسپانیا بوده است. هر فرهنگ نشانه ای بر روش تهیه غذا در ناپل و خود منطقه کامپانیا باقی گذاشته است. یافتن پیوند میان آشپزی مدرن و سنت های غذایی یونانی-رومی همیشه آسان نیست. از جمله آثار طعم های کلاسیک، ظروفی از دوران حکومت یونانیان در مگنا گراسیا (جنوب ایتالیا) یافت شده که ماهی ها و نرم تنان را نشان می دهند، که نشانه ای از ارزش گذاری غذاهای دریایی در آن دوره است. دیوارنگاره هایی از پمپئی سبدهای میوه ای پر از انجیر و انار را به تصویر می کشند. یک کاوش در اوپلونتیس در ویلا پاپائا دیوارنگاره ای از کیک نشان می دهد که مواد تشکیل دهنده آن هنوز مشخص نیست. گَاروم رومی، سس باستانی است که بیشترین شباهت را به سس مدرن "کولاتورا دی آلیچی"، خاص چتارا (کامپانیا) دارد. این سس به طعم شیرین و ترش آشپزی رومی
که توسط اپیشیوس توصیف شده، بازمی گردد و همچنین استفاده از کشمش در غذاهای شور، مانند "پیتزا دی اسکِرولا" (پای کاسنی فرنگی) یا "براچوله آل راگو" (رول گوشت در سس راگوی ناپولی) را شامل می شود. استفاده از گندم در کیک مدرن "پاستیرا"، مخصوص عید پاک، ممکن است در اصل معنای نمادین داشته باشد و مرتبط با پرستش آرتمیس، سیبل (اسطوره) و سرس (اسطوره) و آیین های باروری غیرمسیحی بوده باشد که در اعتدال بهاری جشن گرفته می شدند. نام "استروفولی"، کیک کریسمس، از واژه یونانی στρόγγυλος ("استرونگیلوس"، به معنی «گرد و شکل دار») گرفته شده است. در قرن شانزدهم، ناپل به نان های خود مشهور بود. پاستا یک خوراک لوکس و چندان رایج نبود؛ در زمان قحطی، تولید محدود می شد تا نان بیشتری تهیه شود. رژیم غذایی پایه حول ترکیبی از گوشت و کلم بود. با آغاز قرن بعد، این وضعیت تغییر کرد. تحت حکومت اسپانیا، مشکلات تولید و ناکارآمدی در سیستم بازار عمومی باعث شد عرضه گوشت و سبزیجات، به ویژه کلم، کاهش یابد. در عوض، ناپلی ها به خوردن نان و پاستا روی آوردند. افزایش مصرف پاستا با پیشرفت های فناوری که امکان تولید ارزان تر و موقعیت جدید به عنوان قوت غالب را فراهم کرد
، تسهیل شد. پنیر و پاستا به جفت غذایی اصلی تبدیل شدند و ناپلی ها به عنوان «خوردن ماکارونی» شناخته شدند. در قرن نوزدهم، این ترکیب با افزودن سس گوجه فرنگی توسعه یافت. با پیوستن ایتالیا در اواسط قرن نوزدهم، ناپل و به تبع آن جنوب ایتالیا، به شدت با پاستا شناخته شد. برای آرام کردن فضای سیاسی تنش زده، مردم پیه مونت شمال ایتالیا پاستا را به عنوان نماد وحدت پذیرفتند و با این کار، پاستا به نماد کل ایتالیا تبدیل شد.