Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اطراف خانه های خود را تمیز و عاری از هرگونه زباله نگه دارند و آن را با گل ها و سبزه ها بیارایند» تا مسیر عبور مراسم مذهبی آراسته و شایستهٔ حضور اسقف باشد. شواهد تصویری و هنری مربوط به این آیین نیز به اوایل قرن نوزدهم بازمی گردد. یکی از برجسته ترین آن ها، نقاشی ای از بنوِنو کریسپولدی(۱۸۸۶–۱۹۲۳)، نقاش و شهردار اسپلو، است که در آن جشن جسم و خون مسیح را در حال عبور بر روی فرش های گلین به تصویر کشیده است. این سنت، که از یک آیین ساده به یک نمایش هنری و مذهبی باشکوه تبدیل شده، امروز نه تنها جلوه ای از ایمان و زیبایی، بلکه نمادی از پیوند مردم با تاریخ، طبیعت و هنر است. با گذشت زمان و تحول در شیوه های اجرا، آنچه در ابتدا به صورت فرشی پیوسته و ساده از گل ها بر سطح خیابان ها گسترده می شد، به مجموعه هایی جداگانه و پیچیده تر از ترکیب های بزرگ و هنری تبدیل شد. در این روند، گروه های خلاق و متمایزی شکل گرفتند که تمرکز خود را بر ارتقای کیفیت هنری آثار و پرداختن به پیام های دینی و اجتماعی عمیق تر گذاشتند. تا پیش از دههٔ ۱۹۶۰، طراحی فرش گل های اسپلو عمدتاً بر پایهٔ الگوهای هندسی و نمادهای مذهبی مرتبط با جشن "جسم و خون مسیح" است
وار بود. اما از میانهٔ دههٔ ۶۰ به بعد، این سنت دستخوش تحولاتی مستمر شد. هنرمندان شروع به استفاده از تکنیک های پیچیده تر، رنگ پردازی دقیق تر، و مضامین گسترده تری کردند—از جمله موضوعات اخلاقی، اجتماعی، و حتی سیاسی. فرش های گل، که خود نوعی نقاشی واقعی با گلبرگ های گل هستند، در طول زمان به سطوح بالایی از پیچیدگی فنی رسیده اند که همراه با بیان و تفسیر مضامین اجتماعی-مذهبیِ پیچیده و اغلب انتزاعی، هنرمندان اینفیورات را مجبور کرده است تا زمان بیشتری را به مرحلهٔ مفهوم سازی و طراحی و همچنین مطالعهٔ عمیق مضامین فلسفی و تاریخی اختصاص دهند. در دهه ۶۰ میلادی، ایجاد مسابقه ای برای تقدیر از بهترین "هنرمندان،" رقابت را بین گروه های هنرمندان برانگیخت و منجر به توسعه و بهبود سریع کیفیت آثار شد. اولین مسابقات غیررسمی توسط اسقف های دو کلیسای اصلی اسپلو: سنت ماریا ماجیوره و سنت لورنزو مارتیره برگزار شد. این جایزه شامل حق مالکیت یک مجسمه برنزی از سستو پروپرتزیو (حدود ۴۷ تا ۱۴) به مدت یک سال است. پیش از میلاد)، شاعر لاتین که زادگاهش بین اسپلو و آسیزی مورد مناقشه است. در سال های اخیر، شهرت دیوان اسپلو از مرزهای منطقه ای و ملی فراتر
رفته است. از خالقان آنها خواسته می شود تا برای مناسبت های خاص یا برای بزرگداشت شخصیت های نهادی مانند پاپ ژان پل دوم و روسای جمهور جمهوری ایتالیا، ساندرو پرتینی و اسکار لوئیجی اسکالفارو، فرش های گل ببافند. آنها همچنین افتخار داشته اند که هنر خود را به مکان هایی مانند لورد و بیت لحم ببرند. از سال ۲۰۰۲، هنرمندان آیین فرش گل های اسپلو به صورت مستقل در قالب انجمنی سازمان دهی شده اند. هدف این انجمن، ترویج این آیین فرهنگی، حفظ کیفیت هنری ترکیب ها، و پاسداری از تداوم سنتی است که ریشه در قرون گذشته دارد. در طول ده سال گذشته، این انجمن رشد چشمگیری داشته و شمار اعضای آن به حدود ۱۰۰۰ نفر رسیده است؛ اعضایی که نمایندهٔ بیش از ۴۰ گروه هنری هستند و هر یک با سبک، دیدگاه و مهارت های خاص خود در خلق فرش های گلین مشارکت دارند. این سازمان نه تنها به حفظ جنبه های مذهبی و زیبایی شناختی این آیین کمک کرده، بلکه بستری فراهم آورده برای نوآوری، آموزش نسل های جدید، و گسترش پیام های اجتماعی و فرهنگی از طریق هنر گل. تکنیک ها. برخلاف سایر مظاهر مشابه، سازندگان فرش های باشکوه اسپلو، فرش های باشکوه خود را با استفاده از گل های جمع آوری شده از ط
بیعت می سازند. در حالی که استفاده از سایر قسمت های گیاهان، مانند برگ ها و انواع توت ها مجاز است، ترجیحاً فقط از گلبرگ ها، چه تازه و چه خشک، استفاده می شود. استفاده از چوب و هر نوع ماده مصنوعی به شدت ممنوع است. خشک کردن گل ها باید به طور طبیعی در زیر نور خورشید انجام شود. گلبرگ های خشک گاهی اوقات به آرامی خرد می شوند تا جزئیات با وضوح بالا و عناصر طراحی ظریف آنها بهبود یابد. با این حال، نمی توان آنها را به پودر تبدیل کرد زیرا ماهیت گل و ظاهر مواد باید همیشه حفظ شود. جمع آوری، جمع آوری دقیق و پردازش این مواد طبیعی چند ماه قبل از استفاده واقعی آنها آغاز می شود و اغلب به یک سال تلاش برای بهره برداری از انواع گونه های گل فصلی تبدیل می شود. طرح ها یا با استفاده از گچ و تکنیک تقسیم به مربع روی خیابان ها ترسیم می شوند، یا روی کاغذ کشیده شده و سپس به زمین چسبانده می شوند، که به این ترتیب امکان طراحی های بزرگتر و پیچیده تر را فراهم می کند. این طرح ها که همیشه از مضامین مذهبی الهام گرفته شده اند، اغلب حاوی جلوه های سه بعدی پیچیده ای هستند که معمولاً با استفاده از پرسپکتیو، سایه زنی و لایه بندی گل ها و بدون استفاده از چس
ب به دست می آیند. هر نمایش گل باید حداقل ۱۲ طول داشته باشد. متر، یا سطحی حداقل ۲۴ را پوشش دهد متر مربع، بسته به ماهیت ترکیب بندی: کوادرو (تصویر تک صحنه) در مقابل تاپتو (فرش گلدار با الگوهای هندسی تکراری).
مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در رشته ۴۰۰ متر مردان در ورزشگاه ملی ژاپن توکیو در تاریخ های ۱۴، ۱۶ و فینال در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار شد. رکوردها. قبل از شروع مسابقات رکوردهای رشته ۴۰۰ متر مردان به شرح زیر بود:
ریموند توماس هارفورد (۱ ژوئن ۱۹۴۵ - ۹ اوت ۲۰۰۳) بازیکن فوتبال انگلیسی بود که بیشتر به خاطر موفقیت هایش به عنوان مربی و سرمربی شناخته می شود تا به عنوان بازیکن. او به عنوان یکی از مربیان برتر نسل خود شناخته می شود.. در دوران بازیگری اش، او یک مدافع میانی بود و در یازده سال فعالیت حرفه ای خود در لیگ فوتبال، ۳۵۴ بازی در لیگ انجام داد. او در سال ۱۹۶۰ به عنوان بازیکن جوان در چارلتون اتلتیک شروع به کار کرد. با این حال، او قبل از جدایی اش در سال ۱۹۶۶، زمانی که به اکستر سیتی پیوست، تنها سه بازی در لیگ انجام داد. سپس به لینکولن سیتی رفت و قبل از جدایی اش به منزفیلد تاون، ۱۶۱ بازی در لیگ برای این باشگاه انجام داد. او در دسامبر ۱۹۷۱ توسط پورت ویل با مبلغ ۵۰۰۰£ پوند خریداری شد و سپس در فوریه ۱۹۷۳ با مبلغ ۱۷۵۰ پوند به کولچستر یونایتد فروخته شد. او به کولچستر کمک کرد تا در فصل ۷۴–۱۹۷۳ از دسته چهارم صعود کند و سپس در سال ۱۹۷۵ به تیم غیر لیگی رومفورد منتقل شد، پیش از آنکه به دلیل مصدومیت زانو بازنشسته شود. او در آوریل ۱۹۸۴ به عنوان سرمربی فولام منصوب شد، اگرچه در ژوئن ۱۹۸۶ پس از بحران مالی که منجر به سقوط تیمش شد، استعفا داد
. او در ژوئن ۱۹۸۷ هدایت لوتون تاون را بر عهده گرفت و این باشگاه را در سال های ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹ به فینال جام اتحادیه رساند و در سال ۱۹۸۸ جام را برد و در سال ۱۹۸۹ طعم شکست را چشید. او که در ژانویه ۱۹۹۰ اخراج شده بود، در تابستان به عنوان سرمربی ویمبلدون منصوب شد و در اکتبر ۱۹۹۱ استعفا داد. پس از چهار سال دستیاری کنی دالگلیش، در ژوئن ۱۹۹۵ به عنوان سرمربی بلکبرن روورز ارتقا یافت. با این حال، در اکتبر ۱۹۹۶ پس از فروش مهاجم ستاره تیمش، آلن شیرر، استعفا داد. او که در فوریه ۱۹۹۷ هدایت وست برومویچ آلبیون را بر عهده گرفت، ده ماه بعد باشگاه خود را به کویینز پارک رنجرز تغییر داد. او در سپتامبر ۱۹۹۸ اخراج شد و متعاقباً به عنوان مربی در میلوال مشغول به کار شد؛ او تا زمان مرگش همچنان در کادر مربیگری این باشگاه بود. بازنشستگی و فوت. در اکتبر ۲۰۰۲، هارفورد به سرطان ریه مبتلا شد و بقیه فصل را دور از شغلش در میلوال گذراند و تحت درمان بیماری اش قرار گرفت. صبح زود ۹ اوت ۲۰۰۳، ری هارفورد در حالی که هنوز رسماً عضو کادر مربیگری میلوال تحت نظر مارک مک گی بود، درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در کلیسای آل سینتز، بانستد، ساری، با حضور بسیاری از
اعضای جامعه فوتبال برگزار شد. همسرش، مورین، و پسرش، پل، از بازماندگان او بودند. پل همچنین به یک فوتبالیست حرفه ای تبدیل شد و در فهرست بازیکنان آرسنال و بلکبرن روورز قرار گرفت، اما برای هیچ یک از دو تیم بازی نکرد. با این حال، او در دوره های بعدی و قبل از شروع دوران حرفه ای فعال تر در سطح غیر لیگ، چند بازی در رده بزرگسالان ویگان اتلتیک و شروزبری تاون انجام داد. افتخارات. به عنوان بازیکن در تیم کولچستر یونایتد به عنوان سرمربی لوتون تاون
سکونت مسلمانان در لوسرا نتیجه تصمیم پادشاه سیسیل، فردریک دوم از سلسله اشتاوفر (۱۱۹۴–۱۲۵۰) برای انتقال ۲۰٬۰۰۰ مسلمان سیسیلی به لوچرا، سکونتگاهی در آپولیا در جنوب ایتالیا بود. این سکونتگاه حدود ۷۵ سال رونق داشت. در سال ۱۳۰۰، توسط نیروهای مسیحی چارلز دوم ناپل تصرف شد و ساکنان مسلمان آن تبعید شدند. پیشینه ها. سرزمین های سیسیل که فردریک دوم از مادرش کنستانس سیسیلی به ارث برده بود، نه تنها بر اکثریت کاتولیک رومی جزیره، بلکه بر تعداد قابل توجهی از یونانیان، یهودیان و مسلمانان نیز تسلط داشت. مسلمانان این "منطقه"، جامعه ای ناهمگن بودند که شامل اعراب (به ویژه در مثلثی که توسط مازارا دل والو - مونرئاله - کورلئونه ایجاد شده بود)، بربرها (که عمدتاً در جنوب-مرکز سیسیل ساکن بودند)، گروه های کوچکی از ایرانیان (که در میان آنها، به ویژه جامعه خوارزمی پالرمو)، جامعه ای از اعراب، بربرها، ایرانیان و همچنین سایر خاورمیانه ای ها که عمدتاً در شهرهای بندری و روستاهای اطراف، به ویژه در استان آگریجنتو، ساکن بودند و تعداد قابل توجهی از مردم محلی که در طول حکومت مسلمانان در سیسیل به اسلام گرویده بودند، می شد. به دنبال به قدرت رسیدن فردری
ک، صلح اجتماعی و مذهبی در سیسیل برقرار نشد. در واقع، جغرافیای کوهستانی و ناهموار جزیره زمینه ای مناسب برای مقاومت گروه هایی از مسلمانان فراهم کرد—گروه هایی که امیدوار بودند سلطهٔ اسلام را در سرزمینی که در آغاز به زبان عربی «الأرض الکبیرة» (سرزمین بزرگ) و سپس به سادگی «سِقِلّیه» نامیده می شد، احیا کنند. این تلاش ها نه تنها بازتابی از مقاومت فرهنگی و دینی در برابر قدرت جدید بودند، بلکه نشان دهندهٔ پیوند عمیق تاریخی مسلمانان با این سرزمین بود—سرزمینی که زمانی مرکز شکوفایی تمدن اسلامی در مدیترانه به شمار می رفت. برخی از گروه های مسلمان در سیسیل مرکزی و غربی، اطراف یاتو و انتلا، پایگاه هایی برای مقاومت پیدا کرده بودند. در انتلا، مقاومت توسط یک زن مسلمان رهبری می شد که در وقایع نگاری های مسیحی معاصر به عنوان «ویراگو» ثبت شده است. در نتیجه، پس از بازگشت اکثر مسلمانان ثروتمند و قدرتمند به شمال آفریقا، در سال ۱۲۲۰ فردریک دوم تصمیم گرفت مسلمانان باقی مانده را از سیسیل بیرون کند، یا حداقل گروه های کمتر مطیع در میان آنها را که رهبری اساسی باقی مانده جامعه مسلمانان، شامل اشراف، دانشمندان و جنگجویان را به همراه خانواده های
شان تشکیل می دادند، اخراج کند و آنها را در سرزمین اصلی جنوب ایتالیا اسکان دهد. مناطق لوچرا (در آپولیا، قدمت آن به سال ۱۲۲۴ میلادی برمی گردد)، گیروفالکو (که اکنون جیریفالکو در کالابریا است) و آسرنزا (در لوکانیا) برای اسکان مجدد انتخاب شدند. گروه های کوچک تری از مسلمانان سیسیلی نیز به مناطق استورنارا، کاسال مونته ساراچنو و کاستل ساراچنو و همچنین به کامپانیا تبعید شدند. جمعیت کل این جوامع مسلمان توسط اکثر محققان مدرن حدود ۶۰۰۰۰ نفر تخمین زده شده است، که از توانایی جامعه برای تأمین یک نیروی نظامی فرضی حدود ۱۴ تا ۱۵۰۰۰ مرد قوی برای پادشاهان سیسیل قضاوت می شود، که از این تعداد، ۷ تا ۱۰۰۰۰ نفر، همان طور که توسط منابع معاصر گزارش شده است، به طور مؤثر در میدان نبرد در کورتنووا قابل استفاده بودند. این سربازان، که اکثر آنها کمانداران سبک اسلحه بودند و بسیاری نیز در استفاده از فلاخن آموزش دیده بودند، محافظ شخصی وفادار اشتاوفر راتشکیل می دادند، زیرا هیچ ارتباطی با رقبای سیاسی "خاندان شوابن " نداشتند و آماده بودند تا - حتی با استانداردهای معاصر - با مردم محلی جنگ کنند و کاملاً به حاکم خود وابسته بودند. در سال ۱۲۳۹، امپراتو
ر فردریک دوم فرمان داد که جوامع مسلمان (ساراسن ها) در مناطق لوچرا و آپولیا متمرکز شوند—دستوری که به طور قابل توجهی اجرا شد. تا سال ۱۲۴۰، روند اسکان مجدد به پایان رسیده بود: حدود ۲۰ هزار مسلمان در شهر لوچرا مستقر شدند، ۳۰ هزار نفر در دیگر نقاط اطراف آپولیا جای گرفتند، و ۱۰ هزار نفر باقی مانده نیز در جوامعی خارج از آپولیا اسکان یافتند. این جابه جایی گسترده، بخشی از سیاست های کنترل مذهبی و اجتماعی فردریک دوم بود؛ اقدامی که هم جنبهٔ امنیتی داشت و هم تلاشی برای تمرکز جمعیت مسلمان در مناطقی خاص، تا امکان نظارت و مدیریت آن ها بیشتر شود. با این حال، شهر لوچرا در قرن های بعد به یکی از مهم ترین مراکز اسلامی در جنوب ایتالیا تبدیل شد—نمادی از همزیستی پیچیده، مقاومت فرهنگی، و تعامل میان قدرت و ایمان. در این محیط کنترل شده، آنها نمی توانستند اقتدار سلطنتی را به چالش بکشند و همچنان از طریق مالیات و خدمت سربازی به نفع تاج و تخت عمل می کردند. در لوسرا ("لوکرا ساراسنوروم" یا "لوگرا"، آنطور که در عربی شناخته می شد)، پایتخت سیاسی و فرهنگی بالفعل این جوامع اسلامی و همچنین اقامتگاه سلطنتی مهم حاکمان سوابی، ۲۰٬۰۰۰ مسلمان سیسیلی تقر
یباً ۸۰ سال، تا سال ۱۳۰۰ میلادی، زندگی می کردند تا اینکه جامعه آنها به دستور پادشاه جدید آنژوین، چارلز دوم ناپل، پراکنده شد. ویژگی های شهرک. این مسلمانان که کشاورزان متخصصی بودند، مجاز بودند همان طور که در سیسیل روی مزارع کار می کردند، در لوسرا نیز روی زمین ها کار کنند. آنها مجاز به خرید و تملک زمین های کشاورزی و خانه ها، چه در داخل شهر و چه در حومه آن، بودند. در مجموع، مالیات های دریافتی از مسلمانان لوسرا حدود ۱۰٪ از درآمد آنها تعیین می شد. سایر فعالیت هایی که آنها پذیرفته شده بودند، تجارت، پزشکی، که اعراب در آن سرآمد بودند، و صنایع دستی مختلف بود. [ "" ] آنها به عنوان کشاورز، گندم دوروم، جو، حبوبات، انگور و سایر میوه ها را پرورش می دادند. آنها همچنین زنبورها را برای عسل پرورش می دادند. لوسرا از سال ۱۲۳۴ میلادی، مرکز یکی از بازار مکاره تجاری مجاز اصلی در پادشاهی سیسیل بود، یکی از هفت نمایشگاه مجاز در این "پادشاهی" که هر ساله از ۲۴ ژوئن تا ۱ ژوئیه برگزار می شد؛ بازرگانان مسلمان محلی مجاز بودند در تمام نمایشگاه های دیگر در پادشاهی، به جز سیسیل، شرکت کنند. تنش ها با جمعیت مسیحی آشکار است، زیرا مسیحیان مرتباً نز
د فردریک دوم میانجیگری می کردند و از لطفی که به مسلمانان می شد شکایت داشتند. [ "" ] در سال ۱۲۳۹، گروهی از مسلمانان شهر لوچرا تلاش کردند به زادگاه خود، جزیرهٔ سیسیل، بازگردند—اما این اقدام با واکنش قاطعانهٔ مقامات امپراتوری مواجه شد. نیروهای حکومتی با استفاده از زور، کسانی را که موفق به پیاده شدن در سیسیل شده بودند، دوباره به لوچرا بازگرداندند؛ اقدامی که نشان دهندهٔ عزم امپراتوری برای حفظ سیاست تمرکز جمعیتی و کنترل مذهبی بود. تا سال ۱۲۴۰، روند اسکان مجدد مسلمانان در خاک اصلی ایتالیا (به ویژه در آپولیا و لوچرا) به طور رسمی پایان یافته تلقی شد. در همین زمینه، یک گزارش تاریخی از سال ۱۲۳۹—که احتمالاً اغراق آمیز است—ادعا می کند که در سراسر شهر لوچرا، تنها ۱۲ مسیحی باقی مانده بودند. این روایت، اگرچه ممکن است مبالغه آمیز باشد، نشان دهندهٔ غلبهٔ جمعیت مسلمان در آن دوره و تبدیل لوچرا به یکی از مهم ترین مراکز اسلامی در جنوب ایتالیاست. مستعمره مسلمانان لوسرا توسط راهبان دومینیکن که تحت مجوز امپراتوری و به درخواست پاپ، مجاز به موعظه و تلاش برای تغییر "دین اینفدلی ها" (کافران)، از جمله یهودیان، در شهر بودند، تبلیغ می شد. ن
تایج، معمولاً، به طور قطع ناامیدکننده بود، با وجود تلاش کلیسا در سال ۱۲۱۵ برای انجام اقدامات بسیار تبعیض آمیز، در شورای چهارم لاتران، مبنی بر اینکه مسلمانان و یهودیان لباس هایی بپوشند که امکان شناسایی آسان آنها را فراهم کند. با این حال، این اقدام در پادشاهی سیسیل با اجازه امپراتور به یهودیان ترانی، که در آن زمان به ویژه زیاد بودند، برای ساخت کنیسه جدید همراه بود. جامعه مسلمانان لوسرا از آزادی کامل برای انجام مراسم مذهبی و آیین های خود برخوردار بود. این جامعه دارای مسجد-کلیسای جامع ("جامع")، مدارس قرآنی ("آگارنوروم ژیمنازیا") و یک "قاضی" بود که می توانست با استفاده از قانون "شریعت" اسلامی، در دعاوی بین مسلمانان قضاوت کند. فعالیت اصلی مردان جامعه مسلمان لوسرا خدمت در ارتش سلطنتی بود؛ هر فعالیت دیگری فرعی بود، همان طور که قصد حاکمان سوابی نیز همین بود. آنها به ویژه به خاطر کماندارانشان که برای سوابی ها در لشکرکشی هایشان به ایتالیا می جنگیدند و برای آنژوین های چارلز اول در " رومانی " و آلبانی مورد تقدیر قرار می گرفتند. علاوه بر حقوق معمول، در موارد رفتار یا شجاعت به ویژه مورد تقدیر، ممکن بود به سربازان معافیت فرد
ی یا خانوادگی از مالیات داده شود. زوال. در سال ۱۲۶۶، مانفرد گروهی از کمانداران لوسرایی را به همراه داشت که در نبرد بنونتو شکست خورد. سال بعد، لوسرا علیه فاتحان آنژوین شورش کرد. پس از یک محاصره سخت و طاقت فرسا، شارل آنژو مستعمره مسلمانان را حفظ کرد و در ازای پرداخت مالیات سنگین، تمام امتیازات موجود آن را تأیید نمود. سپس اربابان جدید فرانسوی یک مستعمره پروانسی متشکل از ۲۴۰ خانواده را با کنترل قلعه مونته آلبانو که بر شهر تسلط داشت، تأسیس کردند. به گفته اندرو مجارستانی، شارل دستور تخریب استحکامات را داد، اما به نظر نمی رسد که این اتفاق افتاده باشد. این میانه روی با سازماندهی قریب الوقوع جنگ صلیبی هشتم، به رهبری برادر چارلز اول ، لویی نهم پادشاه فرانسه، مرتبط بود که در سال ۱۲۷۰ علیه تونس حرکت کرد و با مرگ پادشاه بر اثر بیماری، با شکست مواجه شد. با مرگ چارلز اول، اوضاع به طرز چشمگیری تغییر کرد. پسر و جانشین او، چارلز دوم، در سال ۱۲۸۹ میلادی، از قبل برنامه هایی برای اخراج یهودیان از قلمرو خود در آنژو و ماین داشت. در سال ۱۳۰۰ میلادی، یک راه حل قطعی مشابه برای حل مشکل مسلمانان لوسرا اتخاذ شد. برخی منابع حدس می زنند که
چارلز به دلیل جنگ مداوم سیسیل که در آن زمان برای او بد پیش می رفت و منابع مالی پادشاهی او را تضعیف کرده بود، مجبور به تصرف این شهرک شد. به نظر می رسد که مصادره هایی که در پی اجرای این فرمان صورت گرفت، به پادشاه آنژوینی این امکان را داد تا بخشی از بدهی های خود را به بانکداران فلورانسی تسویه کند. این حمله که با خیانت در داخل لوسرا همراه بود، توسط جووانی پیپینو دا بارلتا، کنت آلتامورا، رهبری شد. چند خانواده ثروتمند و بانفوذ از مسلمانان لوسرا، تصمیم گرفتند به سرعت و در فرصت مناسب به مسیحیت گروند. اکثر ساکنان مسلمان شهر قتل عام شدند یا - همان طور که برای تقریباً ۱۰٬۰۰۰ نفر از آنها اتفاق افتاد - به بردگی فروخته شدند. مساجد آنها تخریب شد یا ساختمان ها دوباره به کلیسا تبدیل شدند، مانند کلیسای جامع سانتا ماریا دلا ویتوریا که رسماً با نام کلیسای جامع لوسرا (ایتالیایی: "Duomo di Lucera" ; "Basilica cattedrale di Santa Maria Assunta di Lucera") شناخته می شود. حتی بیشتر مسلمانانی که به مسیحیت گرویدند به عنوان برده فروخته شدند. با این حال، دو سال بعد، چارلز دوم موافقت کرد که گروه کوچکی از ساراسن ها که اصالتاً اهل لوسرا بو
دند، بتوانند به عنوان یک جامعه مستقل در سیویتاته ساکن شوند، اما چنین جامعه ای هرگز اهمیتی پیدا نکرد. پس از اخراج مسلمانان از لوسرا، چارلز دوم تلاش کرد تا مسیحیان را در شهر مستقر کند، که در میان آنها تا حد امکان سربازان و کشاورزان بورگوندی و پروانسی نیز حضور داشتند. بقایایی از نوادگان این استعمارگران پروانسی که هنوز به گویش فرانسوی-پروانسی صحبت می کنند، تا به امروز در روستاهای فائتو و سل دی سن ویتو زنده مانده اند. یک اسقف دومینیکن دالماسیایی، آگوستینو کاسوتی، در سال ۱۳۲۲ توسط پاپ آوینیون، به درخواست آنژوین ها برای احیای مسیحیت در منطقه، به عنوان مسئول اسقف نشین جدید لوسرا دی سانتا ماریا منصوب شد. [ "" ]
مؤسسه بین المللی حقوق بشردوستانه (IIHL) یک انجمن مستقل، «غیرانتفاعی و بشردوستانه با اهداف ارزش های اجتماعی» است که در سال ۱۹۷۰ در سانرمو، ایتالیا تأسیس شد. هدف اصلی این موسسه ترویج حقوق بین الملل بشردوستانه و موضوعات مرتبط با آن است. دفتر مرکزی آن در ویلا اورموند واقع شده است، در حالی که دفتر رابط موسسه در ژنو، سوئیس تأسیس شده است. این مؤسسه با سازمان های بین المللی متعهد به امور بشردوستانه، از جمله کمیته بین المللی صلیب سرخ (ICRC)، کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد (UNHCR) و سازمان بین المللی مهاجرت (IOM) همکاری می کند. این مؤسسه با اتحادیه اروپا، یونسکو، ناتو، "سازمان بین المللی کشورهای فرانسوی زبان" و فدراسیون بین المللی جمعیت های صلیب سرخ و هلال احمر روابط عملیاتی دارد. علاوه بر این، دارای مقام مشورتی در شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد است. سازمان و ارگان ها. این مؤسسه از شش نهاد قانونی تشکیل شده است که عبارت اند از: مجمع عمومی، رئیس، شورا، هیئت اجرایی، دبیرکل و خزانه دار. مجمع عمومی، شامل تمام اعضای مؤسسه، سیاست کلی مؤسسه را تعیین می کند. این مجمع هر ساله در یک جلسه عادی برای تصویب بودجه س
الانه و حساب های نهایی تشکیل جلسه می دهد. رئیس هر چهار سال توسط شورا انتخاب می شود و می تواند برای یک دوره متوالی دوم تا حداکثر هشت سال متوالی مجدداً انتخاب شود. رئیس، مدیر اجرایی مؤسسه است و مسئولیت اصلی اطمینان از این را دارد که مؤسسه اهداف و مقاصد خود را مطابق با اساسنامه و سیاست کلی تعیین شده توسط مجمع عمومی دنبال می کند. از سپتامبر ۲۰۲۳، رئیس مؤسسه سپهبد بازنشسته (جورجیو باتیستی) (ایتالیا) است. رئیس سابق، قاضی فاوستو پوکار (ایتالیا)، رئیس افتخاری مؤسسه است. شورای مؤسسه از دوازده عضو منتخب تشکیل شده است که توسط مجمع عمومی برای دوره ای چهار ساله انتخاب می شوند. هر عضو می تواند تا سقف دوازده سال متوالی دوباره انتخاب شود. این شورا مسئولیت نظارت بر مدیریت مؤسسه را بر عهده دارد، از جمله تعیین برنامهٔ فعالیت ها، انتخاب رئیس و نواب رئیس، و انتصاب دبیرکل و خزانه دار که در کنار یکدیگر هیئت اجرایی مؤسسه را تشکیل می دهند. شهرداری سانرمو و صلیب سرخ ایتالیا به عنوان اعضای حقوقی در شورای مؤسسه حضور دارند. در حال حاضر، اعضای شورا شامل چهره هایی برجسته از حوزه های دیپلماسی، قضاوت، دانشگاهی و نظامی هستند—ترکیبی از تخصص ها
ی راهبردی که نشان دهندهٔ ماهیت چندوجهی و بین المللی مؤسسه است. اعضای این مؤسسه از ملیت های مختلف هستند. این افراد کسانی هستند که به طور ویژه به واسطه شایستگی یا فعالیت های خود در زمینه های مورد علاقه خاص سازمان، متمایز شده اند. همچنین مؤسساتی که سهم قابل توجهی در فعالیت های مؤسسه دارند، می توانند به عنوان عضو پذیرفته شوند. افراد واجد شرایط و مؤسسات علمی، و همچنین کشورها و سازمان های بین دولتی بین المللی که در فعالیت های مؤسسه مشارکت دارند، می توانند به عنوان اعضای وابسته پذیرفته شوند، اما حق رأی ندارند. فعالیت های آموزشی. این موسسه یک برنامه سالانه از فعالیت های آموزشی در زمینه حقوق بین الملل بشردوستانه (IHL)، حقوق پناهندگان و موضوعات مرتبط ارائه می دهد. این فعالیت ها برای مخاطبان متنوع، بین المللی و چندفرهنگی طراحی شده اند و از مشارکت پرسنل نظامی، مقامات دولتی، دیپلمات ها، کارشناسان، نمایندگان سازمان های غیردولتی و دانشجویان از سراسر جهان استقبال می شود. دوره های نظامی در مورد حقوق مخاصمات مسلحانه (LOAC)، حقوق بین الملل بشردوستانه (IHL) و موضوعات مرتبط. برای تقویت توسعه دانش در حقوق بین الملل بشردوستانه، این
مؤسسه آموزش خود را در سه سطح ساختاربندی می کند که به تدریج توسعه می یابند و همگی بر کاربرد عملی حقوق بین الملل بشردوستانه تأکید دارند: در تمامی سطوح آموزش، هدف مؤسسه این است که ارائه های عمومی را با بحث های تعاملی، مناظره و تمرین هایی تکمیل کند که برای تقویت دانش هر شرکت کننده طراحی شده و به اشتراک گذاری رویکردهای ملی مختلف و بهترین شیوه ها را تسهیل می کند. دوره های حقوق بین الملل پناهندگان، بی تابعیتی، آوارگی داخلی و حقوق مهاجرت. دوره های آموزشی در این حوزه ها با هدف پر کردن شکاف های دانش و مهارت مسئولان دولتی و اعضای جامعه مدنی که با افراد نیازمند حفاظت همکاری می کنند، طراحی شده اند. از طریق آموزش، توانمندسازی و تبادل افقی تجربیات، مؤسسه از حمایت از حقوق به روشی دفاع می کند که تلاش های اهداکنندگان در زمینه حفاظت از پناهندگان، افراد آواره داخلی، بی تابعیت ها و مهاجران را تکمیل و تقویت می کند. این برنامه های آموزشی تعادل دقیقی بین نظریه و عمل برقرار می کنند و به شرکت کنندگان امکان می دهند تجربیات و ایده های خود را تبادل کنند و از مهارت های موجود خود برای مواجهه عملی با مسائل پیچیده حقوقی بهره ببرند. این دوره
ها با همکاری نزدیک کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) و دیگر شرکای کلیدی مانند سازمان بین المللی مهاجرت (IOM)، گزارشگر ویژه حقوق بشر آوارگان داخلی و فدراسیون بین المللی صلیب سرخ و هلال احمر ارائه می شوند. دوره حقوق بین الملل بلایای طبیعی. این دوره به طور مشترک توسط موسسه بین المللی حقوق بشردوستانه با همکاری فدراسیون بین المللی صلیب سرخ و هلال احمر، "پروژه حقوق بین المللی بلایا"، صلیب سرخ ایتالیا و "ماژول ژان مونه اتحادیه اروپا در مورد «حقوق بین المللی و اروپایی بلایا» در دانشگاه رم تره برگزار می شود". میزگرد سانرمو. از زمان تأسیس، این مؤسسه با سازماندهی یک گردهمایی بین المللی سالانه که در سانرمو برگزار می شود، توجه ویژه ای را به روندها و تحولات جاری در حقوق بشردوستانه و موضوعات مرتبط جلب کرده است. این رویداد در جهان به عنوان «میزگرد سانرمو» شناخته شده است. تحقیقات و انتشارات. این مؤسسه به طور فزاینده ای در فعالیت های پژوهشی، مطالعه و تحلیل مشارکت می کند. همچنین متون، مقالات و تک نگاری هایی منتشر می کند که هدف آن ها ارتقای آگاهی دربارهٔ مسائل مرتبط با حقوق بین الملل بشردوستانه و جنبه های مختلف آن، حق
وق پناهندگان و حقوق مهاجرت است. «راهنمای سانرمو در مورد حقوق بین الملل قابل اجرا در درگیری های مسلحانه در دریا» که بین سال های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ تدوین شده است، هنوز هم پرمراجعه ترین راهنما در آکادمی های نظامی نیروی دریایی در سراسر جهان و یک اثر مرجع ضروری در مقیاس جهانی است. راهنمای سانرمو در حال حاضر توسط کارشناسان و متخصصان بین المللی در حال به روزرسانی است. «راهنمای سان رمو دربارهٔ قوانین درگیری (RoE)»، که در نوامبر ۲۰۰۹ منتشر شد، تنها اثر از این نوع است که با هدف توضیح عملی فرایندها و روش شناسی پیچیده ای که توسعه و اجرای قوانین درگیری را هدایت می کند، ارائه شده است. این اثر به شش زبان رسمی سازمان ملل و همچنین زبان های بوسنیایی، مجاری و تایلندی ترجمه شده است. اخیراً این مؤسسه از تهیه پیش نویس «راهنمای یونسکو در مورد حفاظت از اموال فرهنگی» حمایت کرده است. این راهنما که توسط تیمی از کارشناسان مشهور بین المللی تدوین شده است، به عنوان یک راهنمای عملی برای اجرای قوانین حاکم بر حفاظت از اموال فرهنگی توسط نیروهای نظامی در صورت درگیری مسلحانه عمل می کند. این راهنما، شرحی متمرکز بر ارتش از تعهدات قانونی بین المللی دولت
ها و افراد را با پیشنهادهایی در مورد بهترین شیوه ها در سطوح مختلف فرماندهی در طول انجام عملیات نظامی از طریق زمین، دریا یا هوا ترکیب می کند. «راهنمای حقوق مخاصمات مسلحانه غیربین المللی» که در مارس ۲۰۰۶ منتشر شد، منعکس کننده تحولات ثبت شده در قواعد بشردوستانه در زمانی است که درگیری ها اغلب با جنگ های کلاسیک بین کشورهای متعهد به کنوانسیون های لاهه و پروتکل های ژنو متفاوت است. «کتابچه راهنمای ادغام دیدگاه های جنسیتی در عملیات بین المللی» - کتاب راهنمای سانرمو در مورد جنسیت - در سال ۲۰۱۹ منتشر شد و نشان دهنده سهم ملموس موسسه سانرمو در ارتقای دیدگاه های جنسیتی در رابطه با حفاظت از گروه های خاص افراد آسیب پذیر در مناطق جنگی است. این کتاب راهنما که توسط کارشناسان بین المللی مدنی و نظامی که توسط این موسسه در سانرمو گرد هم آمده اند، تهیه شده است، چارچوبی عملی برای ادغام جنسیتی در آموزش نظامیان، افسران پلیس و غیرنظامیانی که در سناریوهای جنگی درگیر هستند، ارائه می دهد. بیش از ۲۰ سال است که از سال ۱۹۹۸، مؤسسه به انتشار مجموعه ای از نشریات اختصاص یافته به مباحث میزگرد دربارهٔ مسائل جاری حقوق بین الملل بشردوستانه ادامه داد
ه است. آخرین میزگرد سان رمو، که از ۴ تا ۶ سپتامبر ۲۰۱۹ در سان رمو برگزار شد، به موضوع «انسان در درگیری های مسلحانه به کجا می رود؟ پیامدهای حقوق بین الملل بشردوستانه ناشی از فناوری های نوین در جنگ» پرداخت. در نهایت، مؤسسه هر سه ماه یک بار یک «خبرنامه» منتشر و در وب سایت رسمی خود منتشر می کند که در آن به تشریح ابتکارات و فعالیت های مهم خود می پردازد.