Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاداشیما آکییاما (؛ در قرن شانزدهم او که شخصیتی نسبتاً ناشناخته است، تا حد زیادی به خاطر شکست خوردن از میاموتو موساشی، که در آن زمان شانزده ساله بود، به یاد می آید. نتیجه گرفته شده که آکییاما آشکارا موساشی را به چالش کشیده بود. موساشی در کتاب پنج حلقه نوشت: «وقتی شانزده ساله بودم، تاداشیما آکییاما، استراتژیست توانا را سرنگون کردم».
تسوتسومی هوزن (؛ همچنین به عنوان تسوتسومی یاماشیرو نو کامی هوزن (堤山城守宝山) شناخته می شود، یک شمشیرزن در طول دوره سنگوکو در قرن شانزدهم ژاپن بود که هوزان ریو (Tsutsumi Hōzan Ryū) را تأسیس کرد.
ایتو ایتتوسای ; – ) سامورایی استاد کن جوتسو و بنیان گذار ایتتو-ریو اهل ژاپن بود.
شینمن مونیسای ؛ همچنین به نام شینمن مونی (新免無二) شهرت دارد. یک رزمی کار و متخصص در استفاده از شمشیر و جوت بود. او همچنین پدر بیولوژیک یا (یا پدر خوانده او طبق توضیحات نیتنکی و غیره) رونین معروف میاموتو موساشی بود. مونی شینمن (سال تولد و مرگ نامعلوم) یک شمشیر زن بزرگ در دوره سنگوکو بود. نظریه های مختلفی در مورد زندگی او وجود دارد، اما گفته می شود که او یکی از اعضای خاندان شینمن، شاخه ای از خاندان آکاماتسو بود. روابط با موساشی. میاموتو موساشی در سال ۱۵۸۴ (سال دوازدهم تنشو) در ولایت هاریما (در جنوب غربی استان هیوگو کنونی) به دنیا آمد. در مورد پدرش نظریه های مختلفی وجود دارد، اما گفته می شود که او در جوانی توسط شمشیرزن بزرگ «شینمن مونی» به فرزندی پذیرفته شد. در سن ۱۳ سالگی، او آموزش کامل شمشیرزنی را آغاز کرد، اما رابطه او با شینمن مونی اغلب پرتنش بود. طبق یکی از نظریه ها، او یک بار او مهارت های شمشیرزنی شینمن موجی را که در حال تیز کردن خلال دندان بود، مسخره کرد و باعث مشاجره شد. در این زمان شینمن موجی خشمگین می شود و شمشیری کوتاه به سمت میاموتو موساشی پرتاب می کند که او با آرامش جا خالی می دهد. پدرش عصبانی تر شد و
در نهایت چاقوی دیگری به سمت او پرتاب کرد. آنها اغلب وارد دعواهای شدید پدری فرزندی می شدند. او سرانجام خانه پدر و مادرش را ترک کرد و در حین آموزش سامورایی به عنوان یک شمشیرباز به شهرت رسید و به عنوان مهمان یک فئودال در سراسر کشور اقامت کرد. تاریخچه نظامی میاموتو موساشی به طور دقیق مشخص نیست، اما با توجه به "کتاب پنج حلقه"، او در بیش از ۶۰ دوئل بین سنین ۱۳ تا ۲۹ سالگی مبارزه کرد و در همه آنها پیروز شد. او مانند یک کودک وحشی بود و هر فرد قوی ای را که می یافت به چالش می کشید.
طرح اسکان اجباری عشایر که تخته قاپو نیز نامیده می شود، یکی از سیاست های مهم دولت پهلوی اول در سال های ۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰ خورشیدی بود. این طرح به عنوان یکی از برنامه های کلیدی دولت برای نوسازی و مدرن سازی ایران مطرح شد. هدف اصلی این طرح، تثبیت عشایر و جلوگیری از کوچ نشینی آن ها بود تا بتوان به افزایش امنیت، توسعه اقتصادی و ایجاد دولت متمرکز دست یافت و از امنیت و توسعه پایدار در کشور بهره برداری کرد. این سیاست شامل سه بخش اصلی بود: خلع سلاح عشایر، اسکان دائم آن ها، و سلب قدرت از سران ایلات و عشایر. اجرای این سیاست ها اغلب با مقاومت شدید عشایر مواجه شد، اما دولت پهلوی با تأکید بر نوسازی و ایجاد دولت متمرکز، بر اجرای آن اصرار ورزید. اقدامات فرهنگی و نظامی نیز برای پشتیبانی از این طرح انجام شد. تاریخچه. با روی کار آمدن رضاشاه پهلوی و اشتیاق وی به نوسازی و ایجاد یک دولت متمرکز، طرح اسکان عشایر به عنوان یکی از اولویت های دولت مطرح شد. جامعه عشایری ایران به دلیل ساختار ایلی و قدرت سران عشایر، به عنوان یکی از چالش های اصلی دولت مرکزی تلقی می شد. از این رو، سیاست های مختلفی برای کنترل و ادغام عشایر در جامعه شهری و روستایی اج
را شد. نظامنامهٔ اسکان ایالت در سال ۱۳۱۳ خورشیدی (۱۹۳۴ میلادی) و از سوی وزارت داخله تنظیم و به همهٔ ایاالت از جمله ایالت فارس ارسال شد. بر اساس مفاد سیزده گانهٔ اسکان، ایاالت باید نسبت به اسکان ایالت و طوایفشان به مدت دو سال و طبق مقررات این نظامنامه اقدام می نمود. براساس مادهٔ ۶ مأموران اسکان باید مزایای اسکان از قبیل معافیت مالیات اغنام و احشام و معافیت از پرداخت مالیات مزروعی در مدت پنج سال را اجرا می کردند. در تعقیب این هدف و پس از خلع سلاح عشایر، قانون تخته قاپو در سال های ۱۳۱۲–۱۳۱۳ به مورد اجرا گذاشته شد. اگرچه سند تخته قاپو کردن عشایر در تاریخ معاصر ایران به نام رضاشاه خورده است، اما فرزند او (پهلوی دوم) نیز در این زمینه همان سیاست را دامه داد در سال ۱۳۲۰، پایان طرح اسکان عشایر با وقوع دو رویداد مهم همراه بود. نخست، اشغال ایران توسط نیروهای متفقین در جنگ جهانی دوم که منجر به استعفای رضاشاه و تبعید او شد. دوم، روی کار آمدن محمدرضا شاه پهلوی و تغییرات در سیاست های دولت که موجب توقف بسیاری از برنامه های رضاشاه، از جمله طرح اسکان عشایر، شد. این تغییرات سیاسی و نظامی منجر به کاهش فشار بر عشایر و توقف اجباری
طرح های اسکان آن ها گردید. پهلوی دوم. «ارسنجانی»، وزیر اصلاحات ارضی، در مورد عشایر، گفته بود: «به افتضاح چادرنشینی در فارس خاتمه می دهیم. ما عشیره نمی شناسیم … آدمکشی برای آنها از آب خوردن هم راحت تر است» به این ترتیب، درگیری های پراکنده میان نیروهای نظامی شاه با عشایر منطقه، تا پایان سال ۱۳۴۱ شمسی ادامه یافت. اهداف طرح. موافقان این طرح بر این باور بودند که اسکان عشایر می تواند به توسعه اقتصادی و اجتماعی کشور کمک کند. آن ها معتقد بودند که با تثبیت جمعیت عشایر، می توان از منابع طبیعی به صورت بهینه تری استفاده کرد و امنیت کشور را افزایش داد. همچنین، اسکان عشایر به دولت امکان می داد تا برنامه های آموزشی و بهداشتی را به طور مؤثرتری اجرا کند. انتقادات. مخالفان طرح اسکان عشایر، عمدتاً از میان عشایر و سران ایلات بودند. آن ها معتقد بودند که این سیاست ها به طور ناگهانی و بدون در نظر گرفتن فرهنگ و ساختار اجتماعی عشایر اجرا شده است. از دیدگاه آن ها، این طرح ها موجب از دست رفتن هویت فرهنگی عشایر و تخریب نظام اقتصادی سنتی آن ها می شد. برخی از منتقدان نیز بر این باور بودند که این سیاست ها بیشتر جنبهٔ سرکوبگرانه داشت تا تو
سعه ای. برخی انتقادات را می توان به عناوین زیر دسته بندی کرد: اسکان در مورد عشایر مختلف. این طرح، در مورد عشایر مختلفی انجام شده است: برخی نتایج. طرح اسکان عشایر احتمالاً به دولت امکان داد تا از منابع طبیعی به طور بهینه تری استفاده کند. با تثبیت جمعیت عشایر در مناطق خاص، امکان اجرای برنامه های کشاورزی و دامداری مدرن فراهم شد که موجب افزایش تولیدات کشاورزی و دامداری و در نتیجه بهبود وضعیت اقتصادی کشور شد. با خلع سلاح و اسکان عشایر، دولت توانست کنترل بیشتری بر مناطق عشایری داشته باشد و از بروز شورش ها و ناآرامی ها جلوگیری کند. این امر به بهبود امنیت داخلی و کاهش هزینه های نظامی کمک کرد. طرح اسکان عشایر بخشی از برنامه های بزرگ تر نوسازی کشور بود. این طرح به دولت کمک کرد تا زیرساخت های جدیدی بسازد و نظام اداری نوینی ایجاد کند. همچنین، با اسکان عشایر، دولت توانست برنامه های آموزشی و بهداشتی را به طور مؤثرتری اجرا کند. یکی دیگر از اهداف اسکان عشایر، کاهش تفاوت های فرهنگی بین عشایر و سایر مناطق کشور بود. دولت با اسکان عشایر سعی در ترویج فرهنگ شهری و کاهش اختلافات فرهنگی داشت تا به این وسیله یکپارچگی فرهنگی و اجتماعی
را تقویت کند. برای سنجش میزان دستیابی به هدف های اصلی، توسط معیارهایی کمّی از قبیل پایداری کانون های اسکان یا استفاده ازروش تحلیل سلسله مراتبی، تحقیقاتی انجام شده است.
بخاری صنعتی وسیله ای است که برای گرم کردن فضاهای بزرگ و صنعتی مانند کارخانجات، سوله ها، سالن های ورزشی، مراکز تجاری و تولیدی، ادارات و سایر محیط های بزرگ استفاده می شود. این بخاری ها قدرت گرمایشی بالایی دارند و می توانند گرما را به طور یکنواخت در محیط پخش کنند. در واقع بخاری های صنعتی ابزاری هستند که برای تبدیل انرژی از یک سوخت یا منبع انرژی به انرژی حرارتی در یک سیستم، جریان فرآیند یا محیط بسته استفاده می شوند. این فرآیند که در آن انرژی حرارتی از یک منبع انرژی به یک سیستم منتقل می شود، به عنوان انتقال گرما توصیف می گردد. انتقال گرما یکی از مهم ترین اصول در مهندسی حرارت و مکانیک سیالات است و به سه روش اصلی انجام می شود: هنگام خرید این بخاری ها باید آنها را براساس متراژی که لازم دارید خریداری کنید و هر اندازه متراژ محل شما بیشتر باشد می بایست گرمکن بزرگتری را انتخاب کنید. کارکرد بخاری صنعتی. بخاری های صنعتی با استفاده از یک فن داخلی گرما را در محیط پخش می کنند. این دستگاه ها نسبت به بخاری های معمولی قدرت گرمایشی بسیار بیشتری دارند و می توانند دمای محیط های بزرگ را به سرعت بالا ببرند. عملکرد آنها شبیه به کوره ه
ای گرمایشی است و می توانند از طریق فن و روش های تابشی گرما را منتقل کنند. انواع بخاری صنعتی. هیتر گازی یا کوره هوای گرم. هیتر گازی یکی از پرکاربردترین انواع بخاری های صنعتی است که با سوخت گاز کار می کند. این بخاری ها گرما را از طریق یک مشعل و کوره تولید و با فن پخش می کنند. کوره هوای گرم (Hot Air Furnace) چیست؟ طبق دستورالعمل های مقررات فدرال (CFR)، کوره هوای گرم به سیستمی صنعتی برای گرمایش اشاره دارد که توان حرارتی آن حداقل ۵۰ هزار کیلو کالری در ساعت باشد. اجزای اصلی این سیستم ها شامل مشعل، دیگ، فن و مبدل حرارتی است. کوره های هوای گرم باکیفیت از نظر مصرف انرژی بسیار بهینه هستند و به عنوان یک انتخاب ایده آل برای گرمایش گلخانه ها، مرغداری ها، باشگاه ها و سالن های ورزشی، محیط های صنعتی و موارد مشابه محسوب می شوند. اجزای کلیدی کوره هوای گرم یا بخاری فن دار صنعتی مشعل: به عنوان قلب کوره هوای گرم عمل می کند و با سوزاندن سوخت، گرمای لازم را تولید می نماید. مشعل ها در انواع گازی، گازوئیلی و دوگانه سوز در دسترس هستند. مبدل حرارتی: وظیفه اصلی مبدل حرارتی، انتقال گرمای تولید شده توسط مشعل به هوای سرد است. این مبدل ها م
عمولا از جنس استیل یا آلومینیوم ساخته شده و به شکل پره ای یا لوله ای طراحی می شوند. فن: فن هوا را از محیط بیرونی جذب کرده و به سمت مبدل حرارتی هدایت می کند. پس از گرم شدن هوا در مبدل، فن آن را به داخل فضا توزیع می کند. بدنه: بدنه کوره هوای گرم، نقش حفاظتی دارد و اجزای داخلی را از آسیب های محیطی محافظت می کند. معمولا این بدنه از ورق گالوانیزه ساخته می شود. سیستم کنترل: این سیستم مسئولیت تنظیم دمای مطلوب، کنترل روشن و خاموش شدن مشعل و عملکرد سایر اجزا را بر عهده دارد. سیستم کنترل می تواند ساده یا مجهز به ترموستات، سنسور دما و دیگر تجهیزات کنترلی باشد. دودکش: وظیفه دودکش، هدایت محصولات احتراق از داخل کوره به خارج از محیط است. بخاری صنعتی برقی. سیستم گرمایش برقی یا بخاری برقی برای استفاده در مکان های مختلف، اعم از فضاهای صنعتی و غیرصنعتی، به دلیل نداشتن احتراق و تولید گاز CO (کربن مونوکسید) بسیار مناسب هستند. این هیترها انرژی مورد نیاز خود را از طریق برق تأمین می کنند و در مکان هایی که دسترسی به گاز و گازوئیل محدود است یا زیبایی فضا اولویت دارد، مزایا: هیتر گازوئیلی. این نوع بخاری با سوخت گازوئیل کار می کند و به
دلیل قیمت مناسب سوخت، اقتصادی است. مزایا: هیتر تابشی صنعتی. هیتر تابشی گرما را از طریق تشعشعات فرو سرخ تولید و مستقیماً به اجسام منتقل می کند. مزایا:
وانگ زی یک دزد دریایی چینی در قرن شانزدهم بود. یکی از چهره های اصلی در میان دزدان دریایی واکو (دزد دریایی) که در دوران سلطنت امپراتور چیاچینگ رایج بود.
تیراندازی با کمان یکی از ورزش های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ است که از ۲۵ ژوئیه تا ۴ اوت برگزار شده است. این مسابقات در سه بخش مردان، زنان و مختلط انجام شده.
واکیتا نائوکاتا (؛ – ) یک سامورایی در خدمت قلمرو کاگا در اوایل شوگون سالاری توکوگاوا بود.
یوشی هیمه ; 1548 – ) یک زن اشرافی و دختر موگامی یوشینوری در زمان شوگون سالاری توکوگاوا بود. او با داته ترومونه ازدواج کرد و داته ماسامونه را به دنیا آورد.
توبای-این ; – )یک زن در اواخر دوره آزوچی-مومویاما تا اوایل دوره ادو بود. توبای این به زیبایی و هوش شهرت داشت. او دختر ماتسودایرا یاسوچیکا بود. برادر ناتنی او ماتسودایرا یاسوشیگه بود. در سال ۱۵۸۲ او توسط توکوگاوا ایه یاسو پذیرفته شد. در ۱۱ ژانویه ۱۵۸۴، آیه یاسو او را به عقد ای نائوماسا، یکی از چهار توکوگاوا شیتننو درآورد.
سیئن-این ; – ) یک زن اشرافی و دومین همسر اوئه سوگی کاگه تورا بود. او دختر آیا-گوزن و خواهر اوئه سوگی کاگه کاتسو بود.
خط سامی جنوبی خانواده ای از الفبا است که نهایتاً در قرن دهم قبل از میلاد از خط نیاسینایی جدا شده است. این خانواده دو شاخه اصلی دارد که شامل خط عربستان شمالی باستان (ANA) و خط عربستان جنوبی باستان (ASA) می شوند. خطوط مختص عربستان و شاخ آفریقا بودند. تمام خط عربستان شمالی باستان و بیشتر خط عربستان جنوبی باستان در قرن ششم پس از میلاد از کار افتادند. خط گعز که از مشتقات خط عربستان جنوبی باستان بود که در اتیوپی استفاده می شد از این قاعده مستثنی شد. خط گعز و انواع آن امروزه برای نگارش زبان های سامی اتیوپیایی کاربرد دارد. در عربستان، خط عربی که از خط نبطی گرفته شده است جایگزین خط سامی جنوبی شد.
ری کی ; – ) شاعر، خوشنویس و نویسنده در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود.
نادا فوجین، اوتومو-ناتا جه زه بل یک زن اشرافی در دوره سنگوکو و نخستین زن دایمیوی مسیحی اوتومو سورین بود. او به طور فعال در برابر مأموریت یسوعیان در ژاپن (تاریخ کلیسای کاتولیک در ژاپن) و گسترش مسیحیت در کیوشو مقاومت کرد. نفوذ مذهبی و سیاسی او به قدری زیاد بود که در واقع لیدی ناتا رهبر اصلی نیروی ضد مسیحی در استان بانگو در دوران حکومت اوتومو سورین بود.
تولیدمثل مصنوعی یا زادآوری ساختگی () به معنای بازآفرینی حیات به روش های غیرطبیعی است. این روش شامل ساخت زندگی جدید بر اساس برنامه ها و پروژه های انسانی می شود. به عنوان مثال می توان به اصلاح نژاد، کاشت مصنوعی، تلقیح مصنوعی، رحم مصنوعی، شبیه سازی و زنوبات اشاره کرد. تولیدمثل مصنوعی یکی از جنبه های زندگی مصنوعی است و بر اساس میزان خودتنظیمی به دو دسته تقسیم می شود: فناوری های تولیدمثلی غیرکمکی و فناوری های کمک باروری. قلمه زدن ساقه گیاهان و قرار دادن آنها در کمپوست نوعی تولیدمثل مصنوعی «کمکی» است. زنوبات ها نمونه ای از تولیدمثل خودگردان تر هستند، در حالی که رحم مصنوعی در فیلم ماتریکس یک فناوری فرضی «غیرکمکی» را نشان می دهد. ایده تولیدمثل مصنوعی منجر به فناوری های مختلفی در زمینه تولیدمثل شده است. در الهیات. در الهیات، انسان ها از دیرباز آرزوی خلق زندگی را داشته اند، اما اکثر ادیان این توانایی را مختص به خدایان می دانند. ادیان مسیحی، امکان تولیدمثل مصنوعی را در بیشتر موارد، کفرآمیز و گناه آلود می دانند. در فلسفه. در فلسفه، اگرچه فلاسفه یونان باستان امکان تقلید انسان از توانایی خلاقانه طبیعت را مطرح کردند، اما تص
ور می شد که اگر ممکن باشد، انسان ها چیزهایی را مانند طبیعت تولیدمثل می کنند و برعکس، طبیعت نیز کارهایی را که انسان انجام می دهد به همان شیوه انجام خواهد داد. به عنوان مثال، ارسطو نوشت که اگر طبیعت میز می ساخت، آنها را درست همان طور که انسان ها می سازند، می ساخت. به عبارت دیگر، ارسطو معتقد بود که اگر طبیعت بخواهد میزی بسازد، آن میز شبیه یک میز ساخته دست انسان خواهد بود. رنه دکارت نیز بدن انسان و طبیعت را به عنوان یک ماشین می دید. اما امانوئل کانت با انتقاد از این دیدگاه، این ایده قدیمی را متحول کرد. او معتقد بود که انسان ها توسط طبیعت آموزش نمی بینند، بلکه از طبیعت به عنوان ماده خام برای اختراع استفاده می کنند و صرف نظر از محدودیت های طبیعی، انسان ها جایگزین هایی پیدا می کنند، بنابراین طبیعت لزوماً الگوی انسان نیست. مطابق با کانت (و برخلاف نظر ارسطو) کارل مارکس، آلفرد نورث وایتهد، ژاک دریدا و خوان دیوید گارسیا باکا متوجه شدند که طبیعت قادر به تولیدمثل میز، هواپیما، زیردریایی یا رایانه نیست. اگر طبیعت سعی می کرد هواپیما بسازد، پرندگان ایجاد می شدند. اگر طبیعت سعی می کرد زیردریایی بسازد، ماهی ها به وجود می آمدند
. اگر طبیعت سعی می کرد رایانه بسازد، مغزها رشد می کردند. و اگر طبیعت سعی می کرد انسان مدرن را خلق کند، میمون ها تکامل می یافتند. به گفته وایتهد، اگر به دنبال چیزی طبیعی در زندگی مصنوعی باشیم، در پیچیده ترین موارد، فقط اتم ها طبیعی باقی می مانند. خوان دیوید گارسیا باکا خلاصه کرد: «کشتی جنگی از چوب به وجود نمی آید و متولد نمی شود؛ ظرف از خاک رس؛ لباس از پارچه کتانی؛ اهرم از آهن… از طبیعت، مصنوعی به وجود می آید. در مصنوعی، طبیعت به یک ماده خام ساده تقلیل می یابد، حتی اگر با مشخصات طبیعی کاملاً مشخص شده باشد. مصنوعی نفی واقعی، مثبت و اصلی طبیعت است: از گونه، جنس و ذات؛ بنابراین، هستی شناسی آن برتر از هستی شناسی طبیعی است. و به همین دلیل است که مارکس برای داروین، که تکامل گرایی اش محدود به نظم طبیعی است: در نهایت، از تنوع به تنوع، از گونه به گونه… طبیعی، اهمیتی قائل نبود. به همین دلیل، طبیعت دیالکتیک ندارد، حتی اگر تکامل و انتخاب پیوسته رخ دهد. دیالکتیک نمی تواند از طبیعت پدید آید، به دلایل عمیق تر از این که، با استفاده از اصطلاحات امروزی، از پرنده، هواپیما نمی تواند پدید آید؛ از ماهی، زیردریایی؛ از گوش، تلفن؛ از
چشم، تلویزیون؛ از مغز، یک رایانه رقومی؛ از پا، ماشین؛ از دست، موتور؛ از اقلیدس، دکارت؛ از ارسطو، نیوتن؛ از افلاطون، مارکس.» به گفته گارسیا باکا، تفاوت اصلی بین غایت شناسی و طراحی در این است که طبیعت بدون برنامه و طرح عمل می کند، در حالی که انسان ها طبق برنامه ها و طرح ها طراحی می کنند. نویسندگان دیگری مانند مایکل بهی این مفهوم را به چالش کشیده و با طرح ایده «طراحی هوشمند طبیعی» استدلال کرده اند که علل طبیعی نیز می توانند از طرح ها و برنامه ها پیروی کنند. این ایده منجر به بحث های داغی شده است. ایده های دیگری مانند «تکامل هدفمند» و «سینتروپی» نیز به تولیدمثل طبیعی معنای مثبتی داده اند. اگرچه این ایده ها اغلب شبه علم نامیده می شوند، اما اخیراً توسط زیست نشانه شناسی مورد بررسی مجدد قرار گرفته اند. متافیزیک کنونی علم تأیید می کند که روش های مصنوعی تولیدمثل با طبیعت متفاوت هستند و به عنوان غیرطبیعی یا ماوراء طبیعی در نظر گرفته می شوند. زیست نشانه شناسی، با تمرکز بر «معنای» زندگی به جای «عملکرد» آن، درک بهتری از تولیدمثل مصنوعی نسبت به زیست شناسی کلاسیک دارد. علم. علم زیست شناسی به تولیدمثل از نظر رشد و تقسیم سلولی
می پردازد، اما علم تولیدمثل مصنوعی از اشکال و قوانین طبیعی تولیدمثل فراتر می رود. به عنوان مثال، زنوبات ها، اگرچه از سلول های یوکاریوتی ساخته شده اند، اما با تکثیر حرکتی تولیدمثل می کنند که شامل «ساختن» است نه «رشد». فناوری های کمک باروری. هدف فناوری کمک باروری (ART) کمک به رشد جنین انسان است، که معمولاً به دلیل مشکلات پزشکی ناشی از محدودیت های باروری انجام می شود. فناوری های غیر کمک باروری. فناوری های غیر کمک باروری (NART) می توانند انگیزه های پزشکی داشته باشند، اما عمدتاً با هدف گسترده تری برای ایجاد تنوع و گوناگونی در زندگی هدایت می شوند. اگرچه NARTها در ابتدا توسط انسان ها طراحی می شوند، اما برای رسیدن به استقلال نسبی یا مطلق از انسان ها برنامه ریزی شده اند. جیمز لاولاک پیشنهاد کرد که چنین نوآوری هایی می توانند از انسان ها پیشی بگیرند. شبیه سازی مصنوعی. شبیه سازی فرآیندهای تولیدمثل سلولی است که در آن دو یا چند موجود زنده از نظر ژنتیکی یکسان، یا به صورت طبیعی یا مصنوعی ایجاد می شوند. شبیه سازی مصنوعی معمولاً شامل ویرایش کد ژنتیکی، انتقال هسته یاخته های تنی (سوماتیک) و زیست چاپ است. رحم مصنوعی غیر کمکی. رحم
مصنوعی غیر کمکی دستگاهی است که امکان بارداری خارج از بدن را فراهم می کند. در این روش، جنین در خارج از بدن موجود زنده (که معمولاً جنین را تا پایان بارداری حمل می کند) و بدون هیچ گونه کمک انسانی رشد می کند. این جنبه غیر کمکی، تفاوت اصلی بین فناوری رحم مصنوعی فعلی (AWT) در تحقیقات پزشکی مدرن است که هنوز به کمک انسان متکی است. با این فناوری فرضی غیر کمکی، از یک زیگوت یا سلول بنیادی برای ایجاد جنینی استفاده می شود که سپس توسط هوش مصنوعی در داخل محفظه ای متشکل از مواد زیست سازگار رشد و نظارت می شود. هوش مصنوعی شرایط لازم برای رشد و شکوفایی جنین را حفظ می کند و برای کمک به جنین برای سازگاری با دنیای بیرون، زایمان طبیعی را تقلید می کند. بارداری خارج از بدن، که در فیلم علمی تخیلی ماتریکس به تصویر کشیده شده است، به سرعت در حال نزدیک شدن به واقعیت است. این نوع نوآوری نشان می دهد که رحم مهره داران تنها راه برای حمل انسان یا سایر اشکال مشابه زندگی نیست. تکثیر حرکتی. تکثیر خودکار بدون تقسیم سلولی (مثل میتوز و میوز) و رشد، امکان پذیر است. زنوبات ها نمونه ای از این نوع تکثیر هستند. این موجودات کوچک، که با الهام از قورباغه پ
نجه دار آفریقایی نام گذاری شده اند، در واقع ربات های زیستی هستند که با هوش مصنوعی طراحی شده اند و می توانند با ترکیب سلول های قورباغه در یک محیط مایع، نسخه های بیشتری از خودشان را بسازند. اصطلاح «تکثیر حرکتی» معمولاً برای زیست مولکول ها (مثل DNA, RNA و پریون ها) و اشکال یاخته مصنوعی (مثل زنوبات ها) استفاده می شود. تکثیر سازنده ماشینی. تکثیر سازنده ماشینی شبیه تولید سنتی در کارخانه ها است، اما کاملاً خودکار انجام می شود. این نوع تکثیر، شکل کلی تری از تکثیر حرکتی است که لزوماً شامل اشکال زیست مولکولی یا سلولی نمی شود. این فناوری شامل اشکال غیر ارگانیک حیات مثل ربات ها، سایبورگ ها و هوش مصنوعی نیز می شود. نکته مهم در تکثیر سازنده این است که برخلاف تولیدمثل سلولی در طبیعت، نیازی به رشد ندارد. در طبیعت، سلول ها قبل از تقسیم شدن به دو سلول جدید، باید رشد کنند (مثل میتوز و میوز). اما در تکثیر سازنده، یک موجود غیرانسانی با استفاده از مواد خام موجود، نسخه های بیشتری از خود را می سازد، بدون اینکه نیازی به رشد داشته باشد. از نظر محاسباتی، تکثیر سازنده یک فرایند چند مرحله ای است که شامل الگوریتم هایی است که به ماشین ها ی
اد می دهند خودشان را بسازند و ممکن است شامل ماشین هایی باشد که منابع را جمع آوری می کنند. هر ماشین با یک «مغز» شبکه عصبی ساخته می شود که می تواند بر اساس داده هایی که جمع آوری می کند، یاد بگیرد و سازگار شود. هدف این ماشین این است که به بهترین شکلی که می تواند، نسخه های بیشتری از خودش تولید کند. این نوع تکثیر خودکار شامل مفهوم وراثت و یادگیری است، زیرا ماشین ها یک رونوشت دقیق از خود را از طریق طرحی که به آنها منتقل شده است، ایجاد می کنند. هر ماشین با گذشت زمان یادمی گیرد و در نرم افزار خود و طرح سخت افزاری ماشین های آینده تغییراتی ایجاد می کند. سپس این طرح اصلاح شده را به ماشین هایی که ایجاد می کند یا به ایجاد آنها کمک می کند، منتقل می کند. تقویت آگاهی. تقویت آگاهی موجود یک فناوری فرضی است که الهام بخش چندین فیلم بوده است. تولیدمثل هوش مصنوعی در حال حاضر بخشی از یک پروژه انسانی نوآورانه است که شامل کد و تقویت آن کد می شود. به عبارت دیگر، تولیدمثل می تواند از اطلاعاتی که هوش مصنوعی در سراسر اینترنت جمع آوری کرده است، ناشی شود.
اونو اوتسو ؛ ۱۵۵۹–۱۵۶۸ – ۱۶۳۱) نقاش، خوشنویسی، موسیقی دان، شاعر واکا (شعر) اهل ژاپن بود.
میوکیو ؛ ۱۴۹۹ – ) همسر اصلی یا سی شیتسو موری موتوناری بود.
کوزوسو (; – ) یک زن اشرافی و ملازم در خدمت خاندان تویوتومی بود. او دختر کاوازو کاتسوهیگه، ملازم خاندان گامو بود. او یک افسر زن نخبه تحت فرماندهی کودای این و منشی ارشد تویوتومی هیده یوشی بود. او بعداً به عنوان رئیس بانوان ندیمه توکوگاوا هیده تادا خدمت کرد. کوزوسو "Kōzōsu" عنوان درباری او به عنوان یک ندیمه بود که نشان دهنده موقعیت برجسته او بود.
فناوری مغز () یا سامانه های خودآموز، گونه ای از فناوری است که از جدیدترین یافته های علوم اعصاب و کاشت مغزی استفاده می کند. این اصطلاح اولین بار توسط آزمایشگاه هوش مصنوعی در زوریخ سوئیس، در پروژه Roboy معرفی شد. فناوری مغز می تواند در ربات ها، سامانه های مدیریت دانش و هر برنامه دیگری با قابلیت یادگیری خودکار استفاده شود. به طور خاص، برنامه های فناوری مغز اجازه می دهند معماری یادگیری که اغلب به عنوان «نقشه های دانش» شناخته می شود، به تصویر کشیده شود. پژوهش و کاربردها. اولین نمونه های استفاده از واسط مغز و رایانه (BCI) در انسان ها و حیوانات در دهه ۱۹۶۰ اتفاق افتاد، زمانی که ویلیام گری والتر نشان داد که می توان از سیگنال های نوار مغزی (EEG) ثبت شده از مغز انسان برای کنترل یک پروژکتور اسلاید استفاده کرد. بلافاصله پس از آن، ژاک جی. ویدال در سال ۱۹۷۱ اصطلاح واسط مغز و رایانه (BCI) را ابداع کرد. آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی (DARPA) برای اولین بار شروع به تأمین مالی تحقیقات واسط مغز و رایانه کرد و از آن زمان تاکنون چندین پروژه BCI را تأمین مالی کرده است. پیش بینی می شود که این بازار تا سال ۲۰۲۲ به ارزش ۱٫۷۲
میلیارد دلار برسد. واسط های مغز و رایانه فعالیت مغز را ثبت می کنند، اطلاعات را از بدن منتقل می کنند، داده ها را از طریق الگوریتم ها پردازش می کنند و آنها را به سیگنال های کنترلی تبدیل می کنند. در سال ۲۰۱۲، یک مطالعه برجسته در مجله Nature نشان داد که دو نفر مبتلا به فلج چهار اندام هنگامی که به سیستم واسط عصبی BrainGate متصل شدند، قادر به کنترل بازوهای روباتیک از طریق فکر بودند. این دو شرکت کننده توانستند به اشیاء در فضای سه بعدی برسند و آنها را بگیرند و یکی از شرکت کنندگان از این سامانه برای اولین بار پس از فلج شدن نزدیک به ۱۵ سال قبل، برای خودش قهوه سرو کرد. در اکتبر ۲۰۲۰، دو بیمار توانستند به صورت بی سیم یک سیستم عامل را برای پیامک، ایمیل، خرید و بانکداری با استفاده از تفکر مستقیم از طریق رابط مغز و رایانه Stentrode کنترل کنند. این اولین باری بود که یک رابط مغز و رایانه از طریق رگ های خونی بیمار کاشته می شد و نیاز به جراحی مغز باز را برطرف می کرد. در حال حاضر گروه های مختلفی در حال بررسی دستگاه های آزمایشی با استفاده از رابط های مغز و رایانه هستند که پتانسیل تغییر اساسی در شیوه زندگی بیماران مبتلا به فلج و ط
یف وسیعی از اختلالات عصبی را دارند. این گروه ها شامل ایلان ماسک، فیس بوک، و دانشگاه کالیفرنیا در سانفرانسیسکو می شوند. این سامانه ها همچنین به عنوان یک دستگاه تعدیل عصبی در حال بررسی هستند و در نهایت ممکن است به تشخیص و درمان طیف وسیعی از بیماری های مغز، مانند صرع و بیماری پارکینسون کمک کنند.
برون سپاری اخلاقی () به معنای واگذاری مسئولیت تصمیم گیری های اخلاقی به نهادهای بیرونی، اغلب الگوریتم ها، است. این اصطلاح اغلب در بحث های علوم رایانه و انصاف الگوریتمی استفاده می شود، اما می تواند در هر موقعیتی که فردی برای رفع مسئولیت از خود به عوامل بیرونی متوسل می شود، صدق کند. در این زمینه، برون سپاری اخلاقی به طور خاص به تمایل جامعه برای سرزنش فناوری به جای سازندگان یا کاربران آن، برای هر گونه آسیبی که ممکن است ایجاد کند، اشاره دارد. تعریف. اصطلاح «برون سپاری اخلاقی» اولین بار توسط دکتر رومن چادهوری، دانشمند داده که به همپوشانی بین هوش مصنوعی و مسائل اجتماعی می پردازد، ابداع شد. چادهوری از این اصطلاح برای توصیف ترس های فزاینده از به اصطلاح «انقلاب صنعتی چهارم» پس از ظهور هوش مصنوعی استفاده کرد. برون سپاری اخلاقی اغلب توسط اصحاب فناوری برای شانه خالی کردن از سهم خود در ساخت محصولات توهین آمیز به کار می رود. چادهوری در سخنرانی TED خود مثالی از یک سازنده می زند که با این جمله که «من فقط کارم را انجام می دادم» کار خود را توجیه می کند. این نمونه ای از برون سپاری اخلاقی و عدم پذیرش مسئولیت عواقب کار است. وقتی ص