Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لشکر ۵۵ ساونا () لشکر پیاده نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. این لشکر در ۲۷ آوریل ۱۹۳۹ در سالرنو تشکیل شد و به نام شهر ساوونا نامگذاری شد. مردان آن از ناپل، سالرنو و کامپانیا اطراف آن انتخاب شدند. لشکر ساونا به عنوان یک لشکر قابل حمل با خودرو طبقه بندی می شد، به این معنی که دارای برخی وسایل حمل و نقل موتوری بود، اما نه به اندازه ای که بتواند کل لشکر را به طور همزمان جابجا کند. این لشکر در طول عملیات صلیبی در گذرگاه هالفایا نابود شد و در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۲ رسماً از دست رفته اعلام شد. تاریخچه. تاریخچه این لشکر با تیپ ساونا که در ۲۱ دسامبر ۱۸۲۱ تأسیس شد، آغاز می شود که در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۱ به هنگ های پیاده نظام اول و دوم تحت فرماندهی تیپ تقسیم شد. در ۴ مه ۱۸۳۹، این دو هنگ به هنگ های پیاده نظام پانزدهم و شانزدهم تغییر شماره یافتند. جنگ جهانی اول. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. در ۴ نوامبر ۱۹۲۶ این تیپ منحل شد و هنگ های آن به تیپ های دیگر منتقل شدند: هنگ پانزدهم پیاده نظام «ساونا» به تیپ بیست و پنجم پیاده نظام و هنگ شانزدهم پیاده نظام «ساونا» به تیپ بیست و هفتم پیاده نظام. در ۲۷ آوریل ۱۹
۳۹، لشکر ۵۵ پیاده نظام «ساونا» در سالرنو فعال شد و هنگ های پانزدهم و شانزدهم پیاده نظام به این لشکر بازگشتند که با اضافه شدن هنگ دوازدهم توپخانه تکمیل شد. جنگ جهانی دوم. پس از وقوع جنگ جهانی دوم، لشکر ساونا به لیبی اعزام شد و از سپتامبر ۱۹۳۹ در العزیزیه در جنوب غربی طرابلس مستقر شد. در طول حمله ایتالیا به فرانسه از ۱۰ تا ۲۵ ژوئن ۱۹۴۰، لشکر ساونا در امتداد مرز فرانسه و تونس و لیبی مستقر شد. پس از امضای آتش بس فرانسه و ایتالیا که در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰ امضا شد، لشکر ساونا به پادگان خود در غریان در نزدیکی طرابلس بازگشت. این لشکر در حمله ایتالیا به مصر در سال ۱۹۴۰ شرکت نکرد و تا ژوئن ۱۹۴۱ در پادگان خود باقی ماند. در آن ماه، لشکر به محاصره طبرق رسید. در اوت ۱۹۴۱، این لشکر در گذرگاه سلوم-بردیا-حلفایا موضع گرفت. تا نوامبر ۱۹۴۱، لشکر ساونا در مواضع دفاعی در بردیا و سیدی عمر مستقر شد و در آنجا با واحدهای ارتش هشتم بریتانیا درگیر شد. در ۱۸ نوامبر ۱۹۴۱، بریتانیا عملیات صلیبی را آغاز کرد و از بئر قربه تا حلفایا حمله کرد. در ۲۲ و ۲۳ نوامبر، نزدیک به ۱۵۰۰ سرباز ساونا تسلیم نیروهای بریتانیایی شدند و دو موضع لشکر از دست رفت. ساونا
ضدحمله کرد و یکی از دو موضع از دست رفته خود را بازپس گرفت. در ۴ دسامبر ۱۹۴۱، هنگامی که سپاه آفریقا آماده عقب نشینی به خط غزاله می شد، به ساونا دستور داده شد تا با مهار نیروهای مشترک المنافع در خط سولوم-باردیا-حلفایا تا حد امکان، عقب نشینی نیروهای محور را پوشش دهد. در طول دسامبر ۱۹۴۱، وضعیت تدارکات ساونا رو به وخامت گذاشت و غذا، آب و مهمات کمیاب شد. باردیا در ۲ ژانویه ۱۹۴۲ از دست رفت و ساونا محاصره شد. به دلیل کمبود غذا و آب و عدم امکان ادامه تدارکات رسانی به لشکر از طریق هوا، فرمانده ارشد ایتالیایی به بقایای لشکر ساونا در سولوم، هالفایا و سیرنه اجازه تسلیم داد. این لشکر در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۲ رسماً شکست خورده اعلام شد.
سرجیو کوسیمینی (؛ زادهٔ ) اهل ایتالیا است. قتل ها. در ۲۶ دسامبر ۱۹۸۹، کمی بیش از یک سال پس از حادثهٔ موتورسیکلت، کوسیمینی آنتونیو کوردونه، مربی بازنشستهٔ فوتبال ۶۵ ساله را که در فلورانس با سگ خود قدم می زد، با شلیک گلوله کشت. کوردونه با یک شلیک به شقیقه کشته شد و قاتل او نامه ای پر از تهدید برای رئیس سابق تیم سیار فلورانس گذاشت که در پایان با عدد ۶۶۶، عدد وحش امضا شده بود. بعداً کوسیمینی ادعا کرد دو تماس ناشناس با اداره پلیس محلی داشته که در آن به قتل اعتراف کرده اما مقامات نتوانستند تماس گیرنده را شناسایی کنند. در ۲۰ مارس ۱۹۹۰، کوسیمینی به دو دختر در خیابان تعرض جنسی کرد و پلیسی که به صحنه رسید را مورد ضرب و شتم قرار داد – برای این جرم به چهار ماه حبس محکوم شد اما قاضی او را «غیرخطرناک» دانست و هیچ روزی را در زندان سپری نکرد. کمتر از دو ماه بعد، در ۱ ژوئن، کوسیمینی با یک موتورسیکلت سرقتی در سمت مخالف خیابان در سینیا حرکت می کرد. دو "کارابینری"، ماریو فورزیرو ۲۸ ساله و نیکولا کمپانیله ۲۴ ساله، برای سؤال پرسیدن به او نزدیک شدند، اما کوسیمینی به محض دیدن آن ها، هفت تیرش را بیرون آورد و سه بار شلیک کرد. فورزیرو
در همان لحظه روی فرمان خودرو جان داد، در حالی که کمپانیله توانست از وسیله نقلیه خارج شود و شش شلیک انجام دهد قبل از اینکه روی زمین بیفتد. کوسیمینی سپس تلاش کرد با ادغام در جمع گردشگران فرار کند، اما دستگیر شد. او به ایستگاه پلیس منتقل شد، جایی که نه تنها به قتل دو "کارابینری" بلکه به قتل کوردونه نیز اعتراف کرد و مدعی شد که آن مرد «به اشتباه به او نگاه کرده بود». سپس گفت همین موضوع در مورد فورزیرو و کمپانیله هم صدق می کند و افزود که «کار را وقتی که بیرون بیایم تمام می کنم». دستگیری و دوران بازداشت. در طول محاکمهٔ کوسیمینی، او به دلیل وضعیت روانی نامناسب برای محاکمه اعلام شد و تقریباً بلافاصله به یک بیمارستان روانی در مونتلوپو فیورنتینو منتقل شد. در این خصوص، پدرش فرانکو (که در ۲۰۱۱ درگذشت) درخواست کرد که پسرش هرگز آزاد نشود و او را از وصیت نامه خود خارج کرد. در سال ۱۹۹۸، به کوسیمینی اجازه داده شد تا با همراهی دو داوطلب برای یک پیاده روی کوتاه از مرکز خارج شود. هنگام پیاده روی در باغ های Boboli، او توانست از دو داوطلب فرار کند پس از اینکه آن ها برای خرید نوشیدنی وارد یک کافه نزدیک شدند. کوسیمینی به مدت دو روز ف
راری بود تا اینکه در فیئزوله دستگیر شد، بدون مقاومت و درخواست کرد که دوباره به زندان منتقل شود. در زمان دستگیری، کوسیمینی گفت که تنها می خواست کمی آزاد باشد، زیرا کارکنان بیمارستان به او داروهای زیادی داده بودند و او صداهایی می شنید که به او دستور خودکشی می دادند. کوسیمینی بعداً به مراکز دیگری منتقل شد، از جمله یکی در کاستیلیونه دلّه استیویه. در ۶ ژانویه ۲۰۱۶، پس از اعمال خودآزاری بر روی انگشتان پایش، کوسیمینی به بیمارستان San Giuseppe در امپولی منتقل شد. در ۲ فوریه، پس از تعطیلی بیمارستان روانی مونتلوپو فیورنتینو، او به مرکز مراقبت بهداشتی در ولترا منتقل شد. این تصمیم توسط مارکو کوردونه، پسر آنتونیو کوردونه و بنیان گذار کمیته "Dalla parte di Abele"، سازمانی برای حمایت از حقوق قربانیان و مجازات مؤثر مجرمان خشونت آمیز، شدیداً مورد انتقاد قرار گرفت. در بیانیه ای دربارهٔ این تصمیم، ماریو کوردونه اظهار داشت که او مخالف تعطیلی بیمارستان های روانی است و انتقال کوسیمینی را شرم آور خواند، زیرا این مرکز هیچ حفاظت مسلحانه ای نداشت. زندگی اولیه. سرجیو کوسیمینی در سال ۱۹۶۳ در فلورانس در یک خانواده مرفه به دنیا آمد. پدرش
فرانکو صاحب یک کارخانهٔ مبلمان در پوگی بونسی بود، در حالی که مادرش از خانواده ای ثروتمند می آمد. مرگ مادرش بر اثر لوکمی تأثیر عمیقی بر روان سرجیو گذاشت و کمی بعد، او شروع به نشان دادن علائم عدم تعادل روانی کرد. وخامت سلامت روان. از «ترس از مورد حمله قرار گرفتن»، کوسیمینی چندین چاقو و زنجیر تهیه کرد و آن ها را در اتاقش نگه می داشت، جایی که خود را برای مدت های طولانی حبس می کرد. پدرش که در آن زمان با یک زن جوان اهل سینیا ازدواج مجدد کرده بود، شروع به فرستادن سرجیو به روان شناس ها و روان پزشک ها برای درمان کرد، اما جوان همچنان دچار اضطراب و افسردگی شدید شد. در سال ۱۹۷۹، او اولین سرقت خود را در یک اسلحه خانه در فلورانس انجام داد و یک تفنگ سرقت کرد و شروع به داشتن رؤیاهای عرفانی کرد که ادعا می کرد مریم مقدس را می بیند. دو سال بعد، کوسیمینی به نیروی مسلح ایتالیا پیوست، اما در سال ۱۹۸۳ پس از آن که افسر پزشکی نتیجه گرفت که او دچار اختلال شخصیت اسکیزویید است، از خدمت مرخص شد. در ۸ نوامبر ۱۹۸۸، کوسیمینی با یک شات گان کوتاه زیر جلیقه اش روی یک موتور سیکلت متوقف شد. وقتی از او پرسیده شد چرا این سلاح را دارد، به شوخی گفت:
«می خواستم یک سرقت انجام دهم.» کمی بعد، او شروع به سوءمصرف مواد مخدر کرد و در خیابان ها زندگی می کرد.
لنا بیولکاتی (؛ زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۹۶۰) خواننده اهل ایتالیا است. که عمدتاً در نیمه دوم دهه ۸۰ میلادی داشت. زندگی و حرفه. بیولکاتی متولد جالیات، نووارا پس از چند تجربه به عنوان خواننده گروه کر در سال ۱۹۸۴، برنده جشنواره موسیقی کاستروکارو شد که این امر به او فرصت رقابت در سی و پنجمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو را داد، جایی که او با آهنگ «Innamoratevi come me» در بخش تازه واردان مقام سوم را کسب کرد. در همان سال، در جشنواره جهانی آهنگ های محبوب در توکیو با آهنگ «C'è ancora cielo» شرکت کرد. در سال ۱۹۸۶ با آهنگ «Grande grande amore» در بخش تازه واردان جشنواره سانرمو برنده شد و دو بار دیگر به این جشنواره بازگشت و در سال های ۱۹۸۷ و ۱۹۹۰ در بخش هنرمندان بزرگ به رقابت پرداخت. پس از یک دوره وقفه، در سال ۲۰۰۰ یک مدرسه آواز در رم افتتاح کرد و از سال ۲۰۰۲ حرفه خود را روی صحنه از سر گرفت و در چندین تئاتر موزیکال به ویژه در "پینوکیو" اثر ساوریو مارکونی ظاهر شد. ترانه شناسی. آلبوم
پوم پوم دهمین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ آمریکایی آریل پینک می باشد که در ۱۷ نوامبر سال ۲۰۱۴ از سوی ۴ای دی منتشر گردید. این نخستین اثری بود که تنها به نام خودش منتشر شد و آخرین همکاری اش با ۴ای دی نیز به شمار می رفت. چند قطعه از آلبوم با همکاری کیم فاولی بیمار نوشته شدند؛ او ژانویهٔ سال بعد درگذشت. منتقدان در مجموع نظر مثبتی نسبت به آلبوم داشتند. تنها تک آهنگی که از آلبوم منتشر شد، «شماره ات را در گوشی من ذخیره کن» بود.
اردوگاه آموزشی ()، دوره آموزشی نظامی، دوره ای سازمان یافته است که در آن پرسنل نظامی یا ورزشکاران در یک برنامه آموزشی دقیق و متمرکز شرکت می کنند تا مهارت ها را یاد بگیرند یا بهبود بخشند. ورزشکاران معمولاً از اردوهای آموزشی برای آماده شدن برای رویدادهای آینده و در ورزش های رقابتی، برای تمرکز بر توسعه مهارت ها و استراتژی ها برای شکست دادن حریفان خود استفاده می کنند. اردوی آموزشی نظامی عموماً به دوره اردوی آموزشی یا آموزش تکمیلی یا تجدید قوا اشاره دارد.
متئو برانکالئونی (؛ زادهٔ ) خواننده، بازیگر و روزنامه نگار اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگینامه. متئو برانکالئونی در تاریخ ۳۱ مهٔ ۱۹۸۱ در میلان متولد شد، وی جاز ایتالیایی و مفسر کتاب ترانه های بزرگ آمریکایی در سال ۲۰۰۷ در رم با مایکل بوبله دوئت اجرا کرد، مورد تقدیر قرار گرفت. او توسط خوانندگان ایتالیایی مجله "جاز" یکی از ده خواننده برتر جاز انتخاب شد. مجله جازهات او را با الگویش، فرانک سیناترا مقایسه کرد. او در سال ۲۰۰۸، در جشنواره جاز البا به عنوان بهترین استعداد جدید انتخاب شد. اولین آلبوم او «"Just Smile»" و دومین آلبومش «"Live in Studio»" با استقبال خوبی از سوی مخاطبان و منتقدان در سطح ملی و بین المللی روبرو شدند. "«Live in studio»" به مدت دو هفته پرفروش ترین آلبوم جاز در آی تیونز بود و به مدت شش ماه اجراهای زنده او در بخش توصیه های زنده فروشگاه اپل فهرست شده بود. ایده "آلبوم «زندگی نو»" از ملاقات با نریو پوگی (معروف به پاپیک) که در دو آلبوم آخر ماریو بیوندی با او در نویسندگی همکاری داشت، شکل گرفت. او روزنامه نگار عضو فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران بود و برای
"مجله جاز" و "میلیونر می نوشت."
«آیا جرم محسوب می شه» ترانه ای از دو خواننده-ترانه پرداز ماریا د ساینتیست و کالی اوچیس می باشد که در ۳۱ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۵ به عنوان دومین تک آهنگ از چهارمین آلبوم استودیویی ماریا تحت عنوان "قلب ها جدا به فروش می رسند" منتشر گردید.
جسیکا ویتلی (؛ زادهٔ ) که با نام هنری جسیکا براندو شناخته می شود، خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. حرفه. جسیکا ویتلی که در ۶ دسامبر ۱۹۹۴ در گروستو متولد شد، خوانندگی را از پنج سالگی آغاز کرد و برای سرگرمی خودش، آثار خوانندگان بزرگی از گذشته مانند فرانک سیناترا، الا فیتزجرالد، داینا واشینگتن و بسیاری دیگر را تقلید می کرد. او اولین گروه موسیقی خود را با چند دوست نوجوانش تشکیل داد و نسخه های بازخوانی شده ای از آهنگ های رقص دهه ۸۰ میلادی ساخت. جسیکا در مسابقات مختلف آواز محلی، پاپ و جاز از جمله بورسیه تحصیلی برای استودیوهای چینه چیتا برنده شد. در سال ۲۰۰۵، بورسیه تحصیلی برای مدرسه باله واشینگتن در ایالات متحده را دریافت کرد. در نه سالگی در "آکادمی رقص مدرن" کلدی در رم پذیرفته شد. در سیزده سالگی برای پاپ، ژان پل دوم آواز خواند. در سال ۲۰۰۸، او قراردادی با ئی ام آی امضا کرد. جسیکا ضبط اولین آلبوم کوتاه خود را در سال ۲۰۰۹ به پایان رساند که شامل چهار نسخهٔ بازخوانی شده بود. در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰ با آهنگ «Dove non ci sono ore» که توسط والریا روسی نوشته شده بود، در بخش تازه وارده
ا در جشنواره موسیقی سانرمو پذیرفته شد. براندو از دور اول عبور کرد و در میان چهار فینالیست قرار گرفت، اما در نهایت برنده نشد.
‏ تالار تشریفات سلطنتی یا آتشکده چلیپایی شکل از بناهای شهر باستانی بیشاپور است که در شهرستان کازرون قرار دارد. این بنا در سده سوم میلادی به دستور شاپور یکم، پادشاه ساسانی ساخته شد. تالار تشریفات در سال ۱۳۱۰ به عنوان یکی از نخستین آثار ملی ایران به ثبت رسید. این سازه همچنین به عنوان بخشی از مجموعهٔ بیشاپور در فهرست میراث جهانی به ثبت رسیده است. موقعیت جغرافیایی. تالار تشریفات سلطنتی در مجاورت ایوان موزائیک، معبد آناهیتا و حیاط موزائیک در شمال شرقی شهر باستانی بیشاپور، از پایتخت های شاهنشاهی ساسانی در ۱۵ کیلومتری غرب کازرون واقع شده است. تاریخچه و کاربری. تالار تشریفات سلطنتی در نیمه دوم سدهٔ سوم میلادی به دستور شاپور یکم، پادشاه ساسانی در شهر بیشاپور ساخته شد. این تالار محل برگزاری جشن های سلطنتی و اعیاد باستانی بوده است. این تالار همچنین به عنوان آتشکده سلطنتی بیشاپور مورد استفاده بوده است. نخستین کاوشگر این بنا، رومن گیرشمن، باستان شناس فرانسوی بود که عملیات کاوش در بیشاپور را به همراه تیمش در سال ۱۹۳۵ آغاز کرد. در نهایت وی علاوه بر ثبت تصاویر فضای پیرامون تالار تشریفات، طرح بازسازی بخشی از گچ بری های یافت ش
ده در این تالار را ارائه کرد. گیرشمن علاوه بر ثبت گزارشی اختصاصی برای تالار تشریفات، ۲۰ تصویر از اشیاء کشف شده در محوطهٔ تالار تشریفات را ثبت و منتشر کرد. پس از وقفه ای طولانی، عملیات کاوش به سرپرستی علی اکبر سرفراز، باستان شناس ایرانی ادامه یافت. طی این عملیات که از سال ۱۹۶۸ آغاز شد، عملیات آواربرداری در تالار تشریفات به انجام رسیده و کاوش ها در محوطهٔ آن ادامه یافت. معماری. تالار پذیرایی شاپور ساسانی به مساحت ۷۸۱ متر مربع و ارتفاع ۲۳ متر یکی از بزرگ ترین آثار معماری دورهٔ ساسانی به شمار می رود که برای اولین بار در تاریخ معماری ساسانی به صورت چلیپای ایرانی یا همان صلیب آریایی احداث شده است. معماری این تالار چنان مورد توجه قرار گرفت که از آن پس تمامی آتشکده ها را طبق نقشهٔ آن می ساختند و حتی بسیاری از بناهای پس از اسلام، ازجمله بناهای موسوم به چهارصفه با الهام از نقشهٔ این بنا احداث شدند. تالار تشریفات دارای چهار ایوان متقارن و متقابل است که بر فراز آن گنبدی بزرگ و شلجمی (سهمی) وجود داشته است. طول ایوان شمالی ۹ متر و پهنای آن ۷ متر بوده است و با درگاهی به پهنای ۱۱۸ متر به دالان مجاور راه می یافته و دارای چهار
طاقچه با گچ بری و رنگ آمیزی بوده که طرفین درگاه قرار گرفته بوده اند. هر یک از بدنه های ایوان ها دارای سه طاقچه متقارن است و سطوح جانبی تالار پذیرایی جمعاً دارای ۶۴ طاقچه تزئینی بوده است. ایوان های تالار دارای پوشش ضربی و نیم دایره بوده اند. صحن مرکزی آن مربعی در ابعاد ۲۳ در ۲۳ متر بوده که هر یک از جرزهای تشکیل دهنده مربع با طاق آن ۷ متر مربع بوده است. اطراف تالار تشریفات با دالان هایی برای گردش احاطه شده و از درون چهار ایوان تالار، درگاه ها به دالان ها راه می یافته است. دالان غربی به معبد آناهیتا منتهی می شده و دالان جنوبی به ایوان موزائیک ختم می شده است. دالان شمالی نیز به فضای باز و تفرجگاه منتهی می شده است.
اومبرتو ریکانیو (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی نامه. او در ۱۴ مارس ۱۸۹۰ در سِتْزادیو، استان آلساندریا، زاده شد. او در آکادمی سلطنتی پیاده نظام و سواره نظام در مودنا تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۰ با درجه ستوان دومی فارغ التحصیل شد و به سپاه آلپینی منصوب شد. در سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ در جنگ ایتالیا و عثمانی شرکت کرد و در صفوف گردان آلپینی «فنسترل» از هنگ سوم آلپینی جنگید و مدال برنز شجاعت نظامی و صلیب جنگی برای شجاعت نظامی به او اعطا شد. سپس او در جنگ جهانی اول به عنوان کاپیتان فرماندهی گروهان ۲۷ آلپینی شرکت کرد و در سال ۱۹۱۵ در کوه کرن خود را متمایز کرد و برای آن به مدال برنز دوم برای شجاعت نظامی و سپس در گذرگاه ورشیچ و مونته روسو مفتخر شد. در سال ۱۹۱۷ به درجه سرگردی ارتقا یافت و به سپاه افسران ستاد منصوب شد. در سال ۱۹۲۰ فرمانده گردان آلپینی «وستون» از هنگ ششم آلپینی شد؛ پس از ارتقاء به سرهنگ دومی در سال ۱۹۲۶، به عضویت سپاه ستاد کل درآمد و بین سال های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۱ در مدرسه جنگ ارتش تدریس کرد. بین سال های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ در آلبانی به عنوان رئیس ستاد لشکر «کووا» از ارتش سلطنتی آلبانی خدمت کرد
. پس از آن به درجه سرهنگی رسید و فرمانده هنگ پنجم آلپینی و بعداً فرمانده هنگ ۱ آلپینی شد. سپس به عنوان رئیس ستاد لشکر هفتم پیاده نظام «لئونسا» و بعداً لشکر چهارم آلپینی کونینس خدمت کرد. در آوریل ۱۹۳۹، در جریان و پس از حمله به آلبانی، او رئیس ستاد سپاه ارتش آلبانی شد که بعدها به فرماندهی عالی نیروهای آلبانی تغییر نام داد و از پایگاه باری فرماندهی می کرد. در اکتبر ۱۹۴۰ به سرتیپ ارتقا یافت و متعاقباً به سپاه بیست و ششم ارتش و سپس به ستاد کل آلبانی تا نوامبر پیوست. پس از مدت کوتاهی در وزارت جنگ، در دسامبر به سپاه ارتش آلپ و سپس به سپاه نهم ارتش پیوست و سپس بار دیگر رئیس ستاد ستاد کل آلبانی شد. از مارس تا آوریل ۱۹۴۱، او با سپاه چهاردهم ارتش در عملیات علیه یوگسلاوی شرکت کرد. در ۱۹ اوت ۱۹۴۱، او فرمانده لشکر سوم آلپ جولیا شد که در ژوئیه ۱۹۴۲ به عنوان بخشی از ارتش جمهوری آلبانی به جبهه شرقی رفت. این لشکر در جریان عملیات ساترن کوچک در ژانویه ۱۹۴۳ محاصره و نابود شد و ریکاگنو در ۲۷ ژانویه، تنها دو روز پس از ارتقاء به درجه سرلشکری، توسط شوروی ها در والویکی دستگیر شد. او به زندان لوبیانکا در مسکو منتقل شد و بعداً به اردوگا
ه اسرای جنگی منتقل شد و هفت سال بعدی را در اسارت شوروی گذراند و تنها در ۱۶ مه ۱۹۵۰ به ایتالیا بازگشت. او سپس پس از جنگ، در ۱ ژانویه ۱۹۴۷، در حالی که هنوز در اسارت بود، به درجه سپهبدی ارتقا یافت و نشان صلیب شوالیه نشان نظامی ایتالیا را دریافت کرد. او به فرماندهی منطقه ای باری (نهمین فرماندهی دفاع منطقه ای) منصوب شد و در سال ۱۹۵۴ به عنوان کمیسر کل برای افتخارات کشته شدگان جنگ منصوب شد. پس از بازنشستگی از ارتش، به مدت شش سال رئیس بخش رم انجمن ملی آلپینی بود. در ۲ ژوئن ۱۹۶۳ به او عنوان شوالیه صلیب بزرگ نشان لیاقت جمهوری ایتالیا اعطا شد. او در ۱۷ ژوئیه ۱۹۶۴ در رم درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در سِتْزادیو با تشریفات کامل نظامی، با حضور وزیر دفاع جولیو آندرئوتی و پرچم جنگی هنگ ۸ آلپینی برگزار شد.
زیاد طول نکشید هشتمین میکس تیپ انفرادی از رپر آمریکایی یانگ بوی نور بروک اگین می باشد که در ۷ اکتبر سال ۲۰۱۷ از سوی نور بروک اگین، آرتیست پارتنر گروپ و آتلانتیک رکوردز منتشر گردید و دومین انتشار تجاری او با آتلانتیک نیز به شمار می رود. تهیه و تولید این میکس تیپ بر عهدهٔ دابا-ای ای، دی جی سوئیفت، گیت فی و چند تهیه کنندهٔ دیگر بوده است. این اثر در "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده به رتبهٔ ۱۷۳ رسید و دومین حضور یانگ بوی در این جدول را رقم زد.
یانگ بوی نور بروک اگین (به انگلیسی: YoungBoy Never Broke Again) با نام اصلی کِنتْرل دِی شون گُلدِن (Kentrell DeSean Gaulden)، رپر، خواننده و ترانه نویس آمریکایی است که در ۲۰ اکتبر ۱۹۹۹ در بتن روژ، لوئیزیانا به دنیا آمد. او با نام های هنری دیگری مانند ان بی ای یانگ بوی (NBA YoungBoy)، تاپ و لیل تاپ نیز شناخته می شود. یانگ بوی یکی از چهره های برجستهٔ نسل جدید موسیقی ترپ و هیپ هاپ جنوبی است که با انتشار میکس تیپ های مستقل و حضور پررنگ در فضای دیجیتال، به شهرت گسترده ای دست یافت. یانگ بوی فعالیت حرفه ای خود را از سال ۲۰۱۵ آغاز کرد و در فاصلهٔ دو سال، هشت میکس تیپ مستقل منتشر کرد که از جملهٔ آن ها می توان به "Life Before Fame"، "Mind of a Menace" و "38 Baby" اشاره کرد. این آثار با استقبال مخاطبان محلی و فضای آنلاین مواجه شدند و توجه رسانه ها را به خود جلب کردند. فعالیت حرفه ای. یانگ بوی نور بروک اگین فعالیت حرفه ای خود را از سال ۲۰۱۵ آغاز کرد، زمانی که تنها ۱۵ سال داشت و در شهر زادگاهش بتن روژ، لوئیزیانا، با ضبط میکس تیپ های مستقل در استودیوی خانگی، توجه مخاطبان محلی را به خود جلب کرد. نخستین پروژهٔ او با عنوان "L
ife Before Fame" در همان سال منتشر شد و به دنبال آن، مجموعه ای از میکس تیپ ها از جمله "Mind of a Menace"، "Before I Go" و "38 Baby" منتشر شدند که سبک خام، خودافشاگرانه و پرانرژی او را تثبیت کردند. در سال ۲۰۱۶، یانگ بوی به دلیل اتهام به تیراندازی از یک خودرو بازداشت شد و چند ماه را در زندان سپری کرد. در همین دوران، میکس تیپ "Before I Go: Reloaded" منتشر شد که با وجود محدودیت های فیزیکی، محبوبیت او را در فضای آنلاین افزایش داد. پس از آزادی، او با شرکت های Atlantic Records و Artist Partner Group قرارداد امضا کرد و در سال ۲۰۱۷ تک آهنگ هایی مانند «Untouchable» و «No Smoke» را منتشر کرد که نخستین حضور او در جدول بیلبورد هات ۱۰۰ را رقم زدند. در ژانویهٔ ۲۰۱۸، تک آهنگ «Outside Today» منتشر شد که به رتبهٔ ۳۱ بیلبورد رسید و چهار بار گواهی پلاتین دریافت کرد. این قطعه به عنوان تک آهنگ اصلی نخستین آلبوم استودیویی او با عنوان "Until Death Call My Name" شناخته شد که در آوریل همان سال منتشر شد و در رتبهٔ هفتم بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. این آلبوم نقطهٔ عطفی در ورود یانگ بوی به جریان اصلی موسیقی هیپ هاپ بود. در سال های بعد، یانگ بو
ی با سرعتی بی سابقه به انتشار آثار جدید ادامه داد. میکس تیپ "AI YoungBoy 2" در سال ۲۰۱۹ منتشر شد و در رتبهٔ اول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. آلبوم "Top" در سال ۲۰۲۰ نیز موفق شد جایگاه نخست جدول را کسب کند و همکاری هایی با هنرمندانی چون لیل وین، اسنوپ داگ و میگ میل را دربر داشت. در سال ۲۰۲۱، آلبوم "Sincerely, Kentrell" در حالی منتشر شد که یانگ بوی در بازداشت خانگی بود، و با وجود عدم تبلیغات رسمی، به رتبهٔ اول بیلبورد رسید. در سال ۲۰۲۲، او آلبوم "The Last Slimeto" را منتشر کرد که به عنوان یکی از کامل ترین پروژه های او شناخته شد و شامل ۳۰ قطعه بود. این آلبوم نشان دهندهٔ بلوغ هنری یانگ بوی در پرداختن به مضامین پیچیده تری چون افسردگی، پدر شدن، و فشارهای رسانه ای بود. در همان سال، او قرارداد خود با Atlantic Records را به پایان رساند و به Motown Records پیوست تا کنترل بیشتری بر انتشار آثارش داشته باشد. یانگ بوی همچنین در سال ۲۰۲۳ با فیوچر در قطعهٔ «Trillionaire» همکاری کرد و در پروژه های مشترک با کوئیو، پولو جی و لیل دورک نیز حضور داشت. او یکی از پرکارترین هنرمندان هیپ هاپ در دههٔ اخیر بوده و به طور میانگین بیش از دو پروژ
هٔ کامل در سال منتشر کرده است. این حجم تولید، همراه با حضور پررنگ در پلتفرم هایی مانند YouTube، باعث شده تا او بدون اتکا به تبلیغات سنتی، مخاطبان میلیونی جذب کند. در کنار فعالیت موسیقایی، یانگ بوی در سال ۲۰۲۳ با جزلین میشل هیز ازدواج کرد و زندگی خانوادگی خود را در یوتا ادامه داد. او در مصاحبه های اخیر از تأثیر پدر شدن بر دیدگاه هنری اش سخن گفته و اعلام کرده که قصد دارد در آینده به تولید موسیقی با مضامین مثبت تر و اجتماعی تر بپردازد. سبک موسیقی و مضمون آثار. سبک موسیقی یانگ بوی ترکیبی از ترپ، هیپ هاپ جنوبی و گنگستا رپ است. آثار او اغلب دارای لحن تهاجمی، احساسی و خودافشاگرانه هستند و به موضوعاتی چون خشونت خیابانی، روابط عاشقانه، بحران های روانی، و زندگی در فقر می پردازند. او از آتوتیون برای تقویت بیان احساسی استفاده می کند و بسیاری از قطعاتش دارای ساختار ملودیک و ریتم های سنگین هستند. منتقدان سبک او را «خام، بی پرده و پرانرژی» توصیف کرده اند. در قطعاتی مانند «Lonely Child» و «I Ain’t Hiding»، یانگ بوی به طور مستقیم از تجربیات شخصی خود در زندان، روابط خانوادگی و افسردگی سخن می گوید. این صداقت در بیان، یکی از دلا
یل محبوبیت او در میان نسل جوان محسوب می شود. مسائل حقوقی و حبس. یانگ بوی در طول فعالیت حرفه ای خود با مسائل حقوقی متعددی مواجه بوده است. او در سال های ۲۰۱۶، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱ به دلایل مختلفی از جمله حمل سلاح غیرقانونی، خشونت خانگی و فرار از پلیس بازداشت شد. در مارس ۲۰۲۱، او توسط FBI در لس آنجلس دستگیر شد و به اتهام حمل سلاح گرم فدرال تحت پیگرد قرار گرفت. با این حال، در سال ۲۰۲۲ با قرار وثیقه آزاد شد و به ضبط موسیقی در خانه ادامه داد. زندگی شخصی. یانگ بوی پدر یازده فرزند از روابط مختلف است و در سال ۲۰۲۳ با جزلین میشل هیز ازدواج کرد. او در مصاحبه های مختلف از تأثیر پدر شدن بر زندگی شخصی و هنری خود سخن گفته است. با وجود جنجال های رسانه ای، او تلاش کرده تا زندگی خانوادگی خود را از فضای عمومی دور نگه دارد. تأثیر فرهنگی و جایگاه هنری. یانگ بوی یکی از پرشنونده ترین هنرمندان هیپ هاپ در پلتفرم هایی مانند YouTube و Apple Music است. او بدون تکیه بر تبلیغات سنتی یا حضور گسترده در رسانه ها، توانسته مخاطبان میلیونی جذب کند. منتقدان او را نماد نسل دیجیتال هیپ هاپ می دانند که با اتکا به تولید مستقل، صداقت در بیان، و ارتباط مستقیم
با مخاطب، مسیر تازه ای در صنعت موسیقی ترسیم کرده است.
قلب ها جدا به فروش می رسند چهارمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی ماریا د ساینتیست می باشد که در ۲۲ اوت سال ۲۰۲۵ از سوی باکلز لابراتوریز‎ و اپیک رکوردز به عنوان دنبالهٔ سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "زنده بلعیده شدن" (۲۰۲۳) منتشر گردید. پس زمینه و توسعه. ماریا طی یک مصاحبه در رویداد زنان در موسیقی "بیلبورد" در ۳۱ مارس سال ۲۰۲۵ اعلام کرد که چهارمین آلبوم استودیویی اش تکمیل شده است. وی در ۸ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۵ از آلبوم خود با عنوان قلب ها جدا به فروش می رسند رونمایی کرد و تاریخ انتشار آن را ۲۲ اوت سال ۲۰۲۵ اعلام نمود. این اعلامیه با رونمایی از کاور آلبوم همراه بود؛ —یک سرباز اسباب بازی کوچک سبز در پس زمینه ای صورتی—که مفهوم آلبوم یعنی «جنگ بر سر عشق» و مبارزات احساسی ذاتی در روابط را به تصویر می کشید.
امیر سقراطی (زادهٔ ۱ تیر ۱۳۵۸ در رشت) نقاش، پژوهشگر و منتقد هنری و کیوریتور ایرانی است. آثار و نوشته های او دربارهٔ تاریخ و نقد هنرهای تجسمی ایران منتشر شده و نمایشگاه های انفرادی و گروهی متعددی در ایران و خارج از کشور داشته است. او نویسنده و گردآورندهٔ چندین کتاب دربارهٔ هنرمندان ایرانی و تاریخ تصویری تهران است و در سال ۱۳۹۹ مجموعهٔ مستند «تجسم یک قرن؛ صد سال هنرهای تجسمی ایران» را نوشته و کارگردانی کرده است. زندگی و تحصیلات. سقراطی در رشت زاده شد و در تهران گرافیک مطبوعاتی را در مرکز مطالعات و تحقیقات رسانه ها آموخت. نخستین آثارش در نیمهٔ دههٔ ۱۳۷۰ در مطبوعات چاپ شد و به مرور به عنوان نویسنده و منتقد هنرهای تجسمی در نشریات تخصصی شناخته شد. فعالیت حرفه ای. روزنامه نگاری و نقد هنری. سقراطی سال ها با نشریات تخصصی هنر همکاری داشته و ستون هایی چون «گالری گردی» و «آتلیه گردی» از او در مجلات تخصصی منتشر شده است. در آبان ۱۳۹۷ نیز به عنوان دبیر هنری یازدهمین «جشنواره هنرهای تجسمی فجر» منصوب شد و دربارهٔ رویکردهای تازهٔ جشنواره گفت وگوهایی با رسانه ها انجام داد. کیوریتوری و مدیریت هنری. از فعالیت های کیوریتوری سقراطی
می توان به نمایشگاه های «طراحی به مثابه زیستن» (خانه هنرمندان ایران، ۱۳۹۷) و «نمایه چهل» (موزه امام علی، ۱۳۹۷) اشاره کرد. او همچنین در دومین دورهٔ برنامهٔ «نگارخانه ای به وسعت شهر» (۱۳۹۵) در شورای سیاست گذاری حضور داشت.
اوپیزی وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آردانوچ، استان آرتوین ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.