Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نمک آبگریز، نخستین بار در سال ۲۰۰۳ توسط علی اکبر موسوی موحدی و همکارانش برای n-آلکیل سولفات ها به کار برده شد. شواهدی مبنی بر تثبیت مولتن گلبول توسط نمک های آبگریز ارائه شده است.
وزن تولد اشاره به وزن بدن نوزاد در هنگام تولد دارد. میانگین وزن تولد در نوزادان اروپایی و آفریقایی ، با محدوده اسمی بین می باشد. به طور میانگین، نوزادان آسیایی تبار حدود وزن دارند. شیوع کم وزنی در هنگام تولد در طول زمان متغیر بوده است. روندهای آماری کاهش جزئی از ۷٫۹٪ (در ۱۹۷۰ میلادی) به ۶٫۸٪ (در ۱۹۸۰ میلادی) و سپس افزایش جزئی به ۸٫۳٪ (در ۲۰۰۶ میلادی) و سپس به سطوح فعلی ۸٫۲٪ (در ۲۰۱۶ میلادی) را نشان می دهند. شیوع کم وزنی نوزاد از سال ۲۰۱۲ میلادی تا به امروز اندکی افزایش یافته است. کم وزنی نوزاد با عفونت در دوران نوزادی، مرگ و میر نوزادان و همچنین بیماری در هنگام بزرگسالی ارتباط داده شده. مطالعاتی نیز تلاش کرده اند تا ارتباطی بین وزن تولد و شرایط آتی در زندگی، از جمله میزان احتمال مبتلا شدن به دیابت، چاقی یا میزان احتمال فردی مصرف سیگار یا هوش را نشان دهند.
پدرام قاضی پور (زادهٔ ۴ تیر ۱۳۷۶) بازیکن فوتبال اَهل ایران است که در پست مدافع برای باشگاه ذوب آهن اصفهان در لیگ برتر خلیج فارس بازی می کند.
پایپالانتوس ، یا ذره گل ها، سرده ای از گیاهان از تیره لوله ایان است. حدود ۳۰۰-۴۰۰ گونه دارد که عمدتاً بومی مناطق مدارگان آفریقا و آمریکای لاتین است و گونه های کمی در ژاپن و ماداگاسکار وجود دارد.
دانشگاه لیسه فیلیپین () که با نام اختصاری آن LPU نیز به آن اشاره می شود یک مؤسسه آموزش عالی خصوصی، غیر فرقه ای و مختلط است که در شهر مانیل، فیلیپین واقع شده است. در سال ۱۹۵۲ توسط خوزه پی لورل، که سومین رئیس جمهور فیلیپین بود، تأسیس شد. LPU دارای پردیس های وابسته در ماکاتی، باتانگاس، لاگونا، کاویت و داوائو است.
آدریان دیگز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست مدافع میانی یا دفاع چپ برای پونفرادینا بازی می کند.
برادران کارامازوف () فیلمی به کارگردانی پتر زلنکا است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. این فیلم اقتباسی از رمان "برادران کارامازوف" فیودور داستایفسکی است که برندهٔ جایزهٔ منتقدان فیلم در جشنواره بین المللی فیلم کارلووی واری شد و نماینده جمهوری چک برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی در هشتاد و یکمین دوره جوایز اسکار بود که به فهرست نهایی منتخبان راه نیافت.
باستیل () یکی از ایستگاه های خط ۱، خط ۵ و خط ۸ متروی پاریس است که در میدان باستیل واقع شده و در سال ۱۹۰۰ تأسیس شده است. در سال ۲۰۱۸ میلادی ۱۳٬۱۷۲٬۳۹۲ مسافر از این ایستگاه استفاده کرده اند.
پاوئو شیماینسکی (؛ زادهٔ ) موسیقی دان و آهنگساز اهل لهستان است. وی دانش آموختهٔ دانشگاه موسیقی شوپن و بعدها از شاگردان تادئوش برد بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کارناوال" اشاره نمود.
هتی گلدمن باستان شناس آمریکایی بود. او نخستین زن عضو هیئت علمی در موسسهٔ مطالعات پیشرفته، و یکی از نخستین باستان شناسان زنی بود که در یونان و خاورمیانه کاوش کرده اند. زندگی نامه. هتی گلدمن در ۱۹ دسامبر ۱۸۸۱ در نیویورک به دنیا آمد. او عضوی از خانوادهٔ بانکدار گلدمن-ساکس بود. پدرش، جولیوس گلدمن، وکیل و مادرش، سارا (آدلر) گلدمن، خانه دار بودند. گلدمن در سال ۱۹۰۳ از کالج برین مار فارغ التحصیل شد و مدرک دوگانهٔ انگلیسی و یونانی گرفت. سپس برای ادامهٔ تحصیل در باستان شناسی به کالج رادکلیف رفت. او نخستین زنی بود که از دانشگاه هاروارد بورسیهٔ چارلز الیوت نورتون گرفت، تا در دانشسرای آمریکایی مطالعات کلاسیک در آتن تحصیل کند. او در سال ۱۹۱۶ دکتری گرفت. در سال ۱۹۳۶، گلدمن نخستین زنی بود که در موسسهٔ مطالعات پیشرفته به کار گرفته شد. او در سال ۱۹۴۷ بازنشسته شد. گلدمن در سال ۱۹۵۰ به عضویت آکادمی هنر و علوم آمریکا درآمد. در سال ۱۹۶۶، موسسهٔ باستان شناسی آمریکا به او مدال طلای دستاوردهای برجستهٔ باستان شناسی را اعطا کرد. گلدمن در ۴ مهٔ ۱۹۷۲ در پرینستون از دنیا رفت.
کارولینا خاپکو (؛ زادهٔ ۱۵ نوامبر ۱۹۸۵) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "یوما"، "فرابنفش"، "تاج پادشاهان"، "عشق اول"، "دوران افتخار"، "ع چون عشق"، "هتل ۵۲"، "رنگ های خوشبختی" و "کارناوال" اشاره نمود.
شاتو دو ونسن () یکی از ایستگاه های خط ۱ متروی پاریس است که در کنار پارک ونسن واقع شده و در سال ۱۹۳۴ تأسیس شده است.
پیگال () یکی از ایستگاه های خط ۲ و خط ۱۲ متروی پاریس است که در میدان پیگال واقع شده و در سال ۱۹۰۲ تأسیس شده است. در سال ۲۰۱۹ میلادی ۵٬۵۹۹٬۴۹۵ مسافر از این ایستگاه استفاده کرده اند.
فهیم بایراکتارویچ (به صربستانی:Fehim Bajraktarević) در یوگسلاوی متولد شد. پس از تحصیلات مقدماتی و عالی به عنوان استاد زبان و ادبیات فارسی در انیستیتوی زبان های شرقی بلگراد مشغول به کار شد. در سال 1923 میلادی، بخشی از رباعیات خیام را ترجمه کرد و در نشریه ادبی صربستان به چاپ رساند. در 1956 میلادی اشعار عبید زاکانی را ترجمه کرد. بایراکتارویچ در کنگره بین المللی فردوسی در ایران، به عنوان نماینده خاورشناسان از یوگسلاوی شرکت کرده است. از جمله آثار او در زمینه فرهنگ و ادب فارسی می توان به ترجمه "رستم و سهراب" و "تاثیر زبان های شرقی بر زبان های صربی کرواتی" و "الف لیه و لیله" (1954-1955) اشاره کرد.
فقط عاشقم باش () یک فیلم کمدی رمانتیک لهستانی است که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. این فیلم برندهٔ «شیر کهربایی» جشنواره فیلم گدنیا و نامزد دریافت جایزهٔ فیلم لهستان برای «بهترین طراحی لباس» شد و پرفروش ترین فیلم سال در لهستان بود. تصویربرداری فیلم در سال ۲۰۰۵ در ورشو انجام شده بود.
تری ترپن ها دسته ای از ترکیبات شیمیایی هستند که از سه واحد ترپن با فرمول مولکولی C30H48 تشکیل شده اند. همچنین ممکن است به عنوان ترکیباتی متشکل از شش واحد ایزوپرن در نظر گرفته شوند. حیوانات، گیاهان و قارچ ها همگی تری ترپن ها، از جمله اسکوالن، را بیوسنتز می کنند که پیش ساز همه استروئیدها است.
کایسا ([ka:isa]) یک اسطوره خیالی از سرزمین تراکیه است که به عنوان الهه شطرنج به تصویر کشیده شده است. اولین بار در دوران رنسانس توسط شاعر ایتالیایی هیرونیموس ویدا و سپس در سال ۱۷۶۳ در شعر سر ویلیام جونز معرفی گردید. دوران مدرن. قهرمان جهان گری کاسپاروف بارها از نام کایسا استفاده می کند. به ویژه در کتاب پنج جلدی خود پیشینیان بزرگ من. کاسپارف از کایسا به عنوان استعاره ای برای خوش شانسی یاد می کند: "کایسا با من بود" به ویژه در موقعیت های نامشخص، به عنوان مثال در زمان قربانی دادن در بازی هایش.
ایستگاه لا دفانس () یک مجموعه ایستگاهی در شهر پاریس، فرانسه است که شامل ایستگاه های خط ۱ متروی پاریس، شبکه تندرو منطقه ای، ترانسیلین و تراموای ایل-دو-فرانس می باشد. این ایستگاه که در منطقه لا دفانس واقع شده در سال ۱۹۵۹ تأسیس شده است.
جورج پنجم () یکی از ایستگاه های خط ۱ متروی پاریس است که در زیر خیابان شانزلیزه در منطقه ۸ پاریس واقع شده و در سال ۱۹۰۰ تأسیس شده است.
یک کلاس دارویی مجموعه ای از داروها و سایر ترکیبات است که دارای ساختارهای شیمیایی مشابه، مکانیسم اثر یکسان (یعنی اتصال به یک هدف زیستی مشابه)، شیوه عمل مرتبط بوده، و/یا برای درمان بیماری یکسان استفاده می شود.
پورت مایو () یکی از ایستگاه های خط ۱ متروی پاریس است که در منطقه ۱۶ پاریس واقع شده و در سال ۱۹۳۶ تأسیس شده است. این ایستگاه در ابتدا در سال ۱۹۰۰ میلادی ساخته شده بود و تا سال ۱۹۳۹ پایانه غربی خط ۱ بود اما با گسترش خط ۱ یک ایستگاه جدید ساخته شد و ایستگاه پورت مایو در سال ۱۹۳۶ به آن منتقل شد.
خشونت در هنر اشاره دارد به نمایش گذاشتن خشونت در فرهنگ عامه مانند تئاتر و سینما. قرن هاست که موضوع بحث و جدل های بسیاری بوده و از دیرباز در فرهنگ غرب، تصاویر گرافیکی مصائب مسیح و طیف وسیعی از تصاویر جنگی توسط نقاشان و گرافیست ها به تصویر کشیده شده است. تصاویر و توصیفات خشونت از نظر تاریخی از ویژگی های مهم ادبیات می باشد. مارگارت برودر استاد مطالعات فیلم در دانشگاه ایندیانا بیان می کند که خشونت زیبایی شناسانه با خشونت بی هدف متفاوت است و از آن به عنوان یک نوع سبک هنری استفاده می شود. در فیلم ها. منتقدان به دو گروه تقسیم می شوند گروهی خشونت را محتوا و مضمون فیلم می دانند آدرین مارتین موضع چنین منتقدانی را اینطور بیان می کند که خشونت واقعی بسیار متفاوت است و خشونت در فیلم تنها سرگرم کننده، تماشایی و ساختگی است. اما در مقابل گروهی از منتقدان نمایش خشونت در فیلم را سطحی و استثمارگرانه قلمداد می کنند و معتقدند که این گونه فیلم ها با از بین بردن حساسیت بیننده نسبت به خشونت، بر پرخاشگری آنها می افزاید. کوهن بیان می کند در فیلم پرتقال کوکی (فیلم) به نویسندگی و کارگردانی استنلی کوبریک، اتاقی که الکس قهرمان داستان در آن
زنی را می کشد با تابلو و تصاویر خشونت جنسی احاطه شده و در میان آن قتل زن توسط الکس چیزی نیست جز خشونت زیبایی شناسانه. دوایت گارنر نویسنده نیویورک تایمز در نقد فیلم روانی آمریکایی (فیلم) محصول سال ۲۰۰۰ بیان می کند: یک کمدی سیاه است، ترکیبی از طنز و خشونت. خاویر مورالس فیلم ساخته کوئنتین تارانتینو را پیشگام در زیبایی سازی خشونت می نامد و استدلال می کند که استفاده فیلم از خشونت زیبایی شناسانه مانند آنچه در پرتقال کوکی دیدیم برای بیننده جذاب است و از نظر زیبایی شناختی ارزش دارد.
در ایالات متحده، هفته ملی مهندسان () همیشه هفته ای در فوریه است که تولد واقعی جورج واشینگتن، ۲۲ فوریه را در بر می گیرد. بیش از ۷۰ انجمن مهندسی، آموزش و فرهنگ و بیش از ۵۰ شرکت و سازمان دولتی آن را مشاهده می کنند. هدف از هفته ملی مهندسان جلب توجه به کمک های مهندسین به جامعه است. همچنین زمانی است که مهندسان بر اهمیت یادگیری ریاضی، علوم و مهارت های فنی تأکید کنند. جشن هفته ملی مهندسین در سال ۱۹۵۱ توسط انجمن ملی مهندسین حرفه ای و همزمان با تولد رئیس جمهور جورج واشینگتن آغاز شد. رئیس جمهور واشینگتن به عنوان اولین مهندس کشور در نظر گرفته می شود، به ویژه برای کار نظرسنجی خود. قبل از شروع هفته ملی مهندسین، کالج مهندسی دانشگاه میسوری اولین هفته مهندسان جهان را در سال ۱۹۰۳، ۴۸ سال قبل از انجمن ملی مهندسین حرفه ای، با سنت پاتریک به عنوان قدیس حامی مهندسان، جشن گرفت. نتایج جایزه مهندس فدرال سال در طول هفته اعلام می شود.
نشان سنت مایکل و سنت جورج ()، یک نشان جوانمردی بریتانیایی است، که نخستین بار در ۲۸ آوریل ۱۸۱۸ توسط جرج چهارم، شاهزاده ولز، زمانی که به عنوان شاهزاده نایب السلطنه پدرش؛ شاه جرج سوم فعالیت می کرد، اهدا شد. این نشان به افتخار دو قدیس نظامی، میکائیل و جرجیس نام گذاری شده است. نشان سنت مایکل و سنت جورج در اصل به کسانی اعطا می شد که فرماندهان یا موقعیت های عالی را در سرزمین های مدیترانه در جنگ های ناپلئونی به دست آورده بودند و متعاقباً بعدها به دارندگان مناصب یا موقعیت های مشابه در سایر قلمروهای امپراتوری بریتانیا تعمیم داده شد. از افراد ایرانی دریافت کننده این نشان می توان به نصیر خان سردار جنگ اشاره کرد.
شاچیر سیکریچ (به بوسنی: Šaćir Sikirić) در سال ۱۸۹۳ در شهر سارایوو در بوسنی و هرزگوین به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در زادگاه خود و دورهٔ دبیرستان را در مدرسه مذهبی به نام خانقاه گذراند و از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۵، در مدرسه عالی علوم شرعیات قضایی، تحصیل کرد. در سال ۱۹۱۵ به پیشنهاد مدیر مدرسه و رهبر مسلمانان، دولت بوسنی بورسیه تحصیلی در دورهٔ خاورشناسی در بوداپست به وی اعطا کرد و این دوره را در سال ۱۹۱۹ به پایان رساند و در سال ۱۹۲۳ با ارائه پایان نامه ای با عنوان «تکایا و طرق درویشی در بوسنی» به زبان مجاری به اخذ درجهٔ دکتری از دانشگاه بوداپست نایل آمد. پس از بازگشت در مدارس گوناگون به عنوان استاد زبان های ترکی و عربی به کار پرداخت. در سال ۱۹۳۷، استاد دانشکده الهیات در سارایوو و در سال ۱۹۳۹ رئیس آن دانشکده شد و تا ۱۹۴۵ در آن سمت باقی ماند تا آنکه در همان سال به علت جنگ جهانی دوم، دانشکده تعطیل و او بازنشسته شد. در سال ۱۹۵۰ استاد خاورشناسی در رشتهٔ زبان های عربی و فارسی دانشکدهٔ ادبیات سارایوو شد و در همان سال پس از تأسیس مؤسسهٔ خاورشناسی به عضویت دائم آن درآمد و تا پایان عمر در آن سمت باقی ماند. او سال های زیادی در
مدرسهٔ «غازی خسرو بیگ» زبان های عربی، ترکی و یوگسلاوی را تدریس می کرد. همچنین ریاست سازمان خیریه ای به نام «مرحمت» را بر عهده داشت و سال ها در اتحادیهٔ علما با نام «الهدایه» در سارایوو فعالیت می کرد. سیکریچ در اوت ۱۹۶۶ به دعوت دولت ایران برای شرکت در اولین کنگرهٔ ایران شناسان جهان به ایران سفر کرد. سیکریچ مقاله ای به زبان مجاری با عنوان "تکایای بوسنی و هرزگوین" نوشت که بعدها با گسترش آن به عنوان پایان نامهٔ دکتری در سال ۱۹۲۳ ار آن دفاع کرد. او در سال ۱۹۲۵ شرح حال ابوحامد غزالی را به رشته تحریر درآورد و در سال ۱۹۵۱ دستور زبان فارسی را تدوین کرد. در سال ۱۹۵۴ کتاب منتخبات ادبیات فارسی را به عنوان کتاب درسی دانشجویان رشته فارسی در کشورش تهیه و تدوین کرد. سیکریچ در ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۶ درگذشت.
وحشت سفید()، به سرکوب سیاسی غیرنظامیان تایوانی تحت حکومت کومینتانگ (KMT) گفته می شود. دوره ترور سفید با حکومت نظامی در تایوان در ۱۹ مه ۱۹۴۹ آغاز شد، که با مقررات موقت ۱۹۴۸ علیه شورش کمونیستی امکان پذیر شده بود و در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۲ با لغو ماده ۱۰۰ قانون جنایی که اجازه پیگرد قانونی فعالیت های «ضد دولتی» را می داد، به پایان رسید. مقررات موقت یک سال قبل در ۲۲ آوریل ۱۹۹۱ لغو شدند و حکومت نظامی در ۱۵ ژوئیه ۱۹۸۷ لغو شده بود معمولا حادثه ۲۲۸ سال ۱۹۴۷ را که در آن کی ام تی (KMT) در پاسخ به قیام مردمی حداقل ۱۸۰۰۰ غیرنظامی تایوانی را کشت و همچنین در زمان کوتاهی بسیاری از نخبگان سیاسی و فکری محلی را اعدام کرد را جزو دوره ترور سفید به حساب نمی آورند. این دو واقعه اغلب به دنبال هم مورد بحث قرار می گیرند، حادثه ۲۲۸ کاتالیزوری بود که کی ام تی (KMT) را برای شروع ترور سفید تحریک کرد. حکومت نظامی دو بار در جریان حادثه ۲۲۸ اعلام و لغو شد. پس از حادثه ۲۲۸، کی ام تی در طول مراحل پایانی جنگ داخلی چین در سال ۱۹۴۹ از سرزمین اصلی چین به تایوان عقب نشینی نمود. کی ام تی برای تحکیم حاکمیت خود در مناطق باقیمانده خود، تدابیر سرکوب سیاسی سخت
ی را اعمال کرد که شامل وضع حکومت نظامی، اعدام مظنونان چپ یا کسانی بود که مشکوک به همدردی با کمونیست ها بودند. افراد دیگری که هدف قرار گرفتند عبارتند از مردم محلی تایوانی و مردم بومی که در حادثه ۲۲۸ شرکت کردند، مانند اویونگو یاتایوگانا (Uyongʉ Yata'uyungana)، و کسانی که به دلیل انتقاد از دولت متهم به مخالفت شدند. کی ام تی دادگاه هایی را برای افراد مخالف دولت با اتهام آنکه آنها به دنبال براندازی دولت هستند را برگزار می کرد. تظاهرات دموکراسی خواه در این دوره مانند حادثه کائوسیونگ به شدت سرکوب شد. کی ام تی به عنوان یک دولت تک حزبی حکومت می کرد و وجود هر حزب سیاسی دیگر به شدت غیرقانونی شد. این امر منجر به عدم وجود انتخابات رقابتی شد. نامزدهای "تانگوای" تایید نشده ای که در انتخابات پیروز شده بودند، مانند هسو هسین لیانگ، به طور جعلی استیضاح شدند و بیشتر آن ها مجبور به تبعید شدند. حتی چنین انتخابات محدودی با تقلب آشکار انتخاباتی، مانند آنچه در جریان حادثه ژونگلی رخ داد، خدشه دار شد. ایدئولوژی، نظریه و الگوی حاکم بر سرکوب رژیم کی ام تی چیانگ جیه شی در سرزمین اصلی چین و متعاقباً در تایوان توسط برخی از دانشگاهیان و دانش
مندان با رژیم های فاشیستی در جاهای دیگر مانند آلمان نازی مقایسه شده است، ارتش انقلابی ملی به شدت وابسته و الهام گرفته از مأموریت نظامی آلمان در طول همکاری چین و آلمان (۱۹۲۶-۱۹۴۱) بود تا اینکه آدولف هیتلر تصمیم گرفت در سال ۱۹۳۸ با عقب نشستن از چین با امپراتوری ژاپن همسو شود. هنگامی که چیانگ در سال ۱۹۴۹ به تایوان عقب نشینی کرد، رژیم او از ایجاد یک دموکراسی پارلمانی امتناع کرد و به گونه ای از دولت فاشیستی در تایوان ادامه داد. میراث اقتدارگرایی و فاشیسم در طول ترور سفید در تایوان تا به امروز باقی مانده است و بحث های سیاسی در مورد این موضوع همچنان در این جزیره بسیار بحث برانگیز است. بازه زمانی. معمولا آغاز ترور سفید با اعلام حکومت نظامی در ۱۹ می ۱۹۴۹ می دانند. برخی منابع برای تاریخ پایان آن به لغو حکومت نظامی در ۱۵ جولای ۱۹۸۷ استناد می کنند، در حالی که برخی دیگر به لغو ماده ۱۰۰ قانون جزا در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۲ استناد می کنند که آزار و اذیت مردم را با دلیل فعالیت های "ضد دولت" مجاز می دانست. ". حکومت نظامی تقریباً چهار دهه به طول انجامید، که در زمان لغو آن طولانی ترین دوره حکومت نظامی در جهان بود. در حال حاضر این دومین
طولانی ترین دوره حکومت نظامی پس از ۴۸ سال حکومت نظامی سوریه است که از سال ۱۹۶۳ تا ۲۰۱۱ ادامه یافت اکثر محاکمه ها بین دو دهه اول انجام شد زمانیکه کی ام تی می خواست حاکمیت خود را در جزیره تحکیم کند. اکثر کسانی که تحت پیگرد قانونی قرار گرفتند توسط کومینتانگ (KMT) به عنوان "جاسوس راهزن" نامگذاری شدند () به معنی جاسوسان کمونیست، و به این ترتیب اغلب با اعدام مجازات می شوند. یک نقل قول وانگ جینگ وی، که اغلب به اشتباه به وانگ جیانگ نسبت داده می شود، زمانی گفته می شود که او ترجیح می دهد «به اشتباه ۱۰۰۰ انسان بی گناه را بکشد تا اجازه دهد یک کمونیست فرار کند». کی ام تی عمدتاً نخبگان فکری و اجتماعی تایوان را از ترس اینکه ممکن است در برابر حکومت کی ام تی مقاومت کنند و یا با کمونیسم همدردی کنند، زندانی کرد. برای عنوان مثال، اتحادیه فورموسان برای رهایی بخشی، گروهی برای استقلال تایوان بود که در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد، را کی ام تی معتقد بود که تحت کنترل کمونیست ها است، که همین منجر به دستگیری اعضای گروه در سال ۱۹۵۰ شد. سازمان جهانی متحد فورموسان برای استقلال به دلایل مشابه تحت تعقیب قرار گرفت. با این حال، سایر محاکمات چنین استدلا
ل روشنی نداشتند، برای مثال در سال ۱۹۶۸، زمانی که بو یانگ به دلیل انتخاب کلماتش در ترجمه کمیک استریپ ملوان زبل زندانی شد. تعداد زیادی از دیگر قربانیان ترور سفید چینی هایی بودند که بسیاری از آنها تخلیه خود را از چین به تایوان مدیون کی ام تی بودند. بسیاری از قربانیان ترور سفید، مانند بو یانگ و لی آئو، برای ترویج دموکراتیک شدن تایوان و اصلاحات کومینتانگ حرکت کردند. در سال ۱۹۶۹، لی تنگ هوی، رئیس جمهور آینده، بیش از یک هفته توسط فرماندهی پادگان تایوان بازداشت و بازجویی شد، که خواستار اطلاع از «فعالیت های کمونیستی» او شده و به او گفت: «کشتن تو در این لحظه به آسانی له کردن یک مورچه تا مرگ است.» سه سال بعد از او برای پیوستن به کابینه چیانگ چینگ-کو دعوت شد. ترس از بحث درباره ترور سفید و حادثه ۲۸ فوریه به تدریج با لغو حکومت نظامی پس از کشتار لییو در سال ۱۹۸۷ کاهش یافت، که با برپایی یک یادبود عمومی رسمی و عذرخواهی رئیس جمهور لی تنگ هوی در سال ۱۹۹۵ به اوج خود رسید. در سال ۲۰۰۸، رئیس جمهور ما یینگ-جو در مراسم یادبود ترور سفید در تایپه سخنرانی کرد. ما (Ma) از طرف دولت از قربانیان و اعضای خانواده آنها عذرخواهی کرد و ابراز ام
یدواری کرد که تایوان دیگر هرگز تراژدی مشابهی را تجربه نکند. قربانیان. در این دوره حدود ۱۴۰۰۰۰ تایوانی تحت رفتارهای خشن زندانی شدند و بسیاری از آنها به طور غیرمستقیم جان خود را از دست دادند و یا در طی این روند دچار مشکلات سلامتی مختلفی شدند. حدود ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ نفر به صورت مستقیم با دلیل مخالفت واقعی یا تصور مخالفت آنها با دولت چیانگ کای شک کی ام تی به طور مستقیم اعدام شدند. بیشتر قربانیان ترور سفید مرد بودند، اما تعدادی از زنان نیز شکنجه و یا اعدام شدند. میراث. از زمان لغو حکومت نظامی در سال ۱۹۸۷، دولت بنیاد یادبود حادثه ۲۲۸ را ایجاد کرده است، یک صندوق غرامت غیرنظامی که توسط کمک های مردمی برای قربانیان و خانواده های آنها حمایت می شود. با این حال، هیچگاه کمیسیون حقیقت و آشتی درستی بوجود نیامد. بسیاری از نوادگان قربانیان از قربانی بودن اعضای خانواده شان بی اطلاع هستند، در حالی که بسیاری از خانواده های قربانیان، به ویژه اهل چین، از جزئیات بدرفتاری بستگان خود در جریان شورش اطلاعی نداشتند.
کمیته ایمنی عمومی () کمیته ای از کنوانسیون ملی فرانسه بود که دولت موقت و کابینه جنگ را در دوران حکومت ترور، مرحله خشونت آمیز انقلاب فرانسه، تشکیل داد. این کمیته اضافه بر کمیته دفاع عمومی، که در اوایل ژانویه ۱۷۹۳ ایجاد شده بود، در آوریل ۱۷۹۳ توسط کنوانسیون ملی ایجاد شد. وظیفه اصلی این کمیته حفاظت از جمهوری جدید در برابر دشمنان خارجی و داخلی، مبارزه با ائتلاف اول و شورش وندیه بود. به عنوان اقدامی در زمان جنگ، اختیارات نظارتی و اداری گسترده ای بر نیروهای مسلح، قوه قضائیه و قوه مقننه و همچنین نهادهای اجرایی و وزرای کنوانسیون به کمیته داده شد. با بازسازی کمیته در ماه ژوئیه، سطح دفاع ("سطح جمعی") را در برابر ائتلاف سلطنتی کشورهای اروپایی و نیروهای ضدانقلاب در فرانسه بالا برد و به این ترتیب روز به روز قدرتمندتر شد. در دسامبر ۱۷۹۳، کنوانسیون به طور رسمی قدرت اجرایی را به کمیته اعطا کرد. در میان اعضا، ژاکوبن ماکسیمیلیان روبسپیر رادیکال یکی از شناخته شده ترین ها بود، اگرچه او هیچ قدرت یا امتیاز خاصی نداشت. پس از دستگیری و اعدام جناح های رقیب هبرتیست ها و دانتونیست ها، سرانجام احساسات در کنوانسیون علیه روبسپیر معطوف شد
که در نهایت منجر به اعدام وی در در ژوئیه ۱۷۹۴ شد. در واکنش ترمیدوری بعدی، نفوذ کمیته کاهش و در سال ۱۷۹۵ این کمیته لغو شد. خاستگاه و تکامل. اقلیم اجتماعی فرانسه انقلابی. انقلاب فرانسه تحولی عظیم در جامعه ایجاد کرد که در آن شهروندان می خواستند عصر جدیدی از عقلانیت انتقادی، برابری طلبی و میهن پرستی را در میان مردان فرانسوی به وجود آورند. آرمان های انقلابی در سراسر فرانسه گسترش یافت و اعتقاد به دموکراسی و حکومت غیرنظامی به عنوان عصر جدید تمدن فرانسه اعلام شد. سال ۱۷۹۳ قانون اساسی جدید جمهوری را به ارمغان آورد که توسط مجلس ملی تهیه شد. قانون اساسی فرانسه در سال ۱۷۹۳ و دولت بعدی آن اصلاحات گسترده ای را در سیستم سیاسی و نظم اجتماعی فرانسه به ارمغان آورد. اصلاحات عمده این قانون اساسی شامل آموزش جامع، به رسمیت شناختن حقوق برای فرزندان نامشروع، لغو برده داری و بهبود حقوق زنان متأهل بود. قانون اساسی فرانسه در سال ۱۷۹۳ ایدئولوژی حاکم بر عصر روشنگری دولت فرانسه را در این مرحله از دوره انقلابی ترسیم کرد. قانون اساسی حق مقاومت در برابر ظلم و همچنین حق آزادی شخصی را مشخص می کند. برابری همه مردان فرانسوی به جز ساختار جمهوری ف
رانسه مشروح است. قانون اساسی جدید و تغییر به یک حکومت جمهوری با محوریت مجلس ملی، فضایی را برای قدرت گرفتن یک مقام حکومتی افراطی ایجاد کرد. اعضای طبقات رایج فرانسه مانند سانز کلوتز (Sans-Culottes) به رادیکالیسم روی آوردند و الهام بخش فعالیت های مبارزاتی در میان مردم فرانسه شدند. کمیته بحث. در ۵ آوریل ۱۷۹۳، فرمانده نظامی فرانسوی و وزیر سابق جنگ، ژنرال چارلز فرانسوا دوموریز به دنبال انتشار نامه ای آتشین که در آن تهدید کرده بود در صورتی که کنوانسیون ملی رهبری او را نپذیرد، ارتش خود را به شهر پاریس خواهد برد، به اتریش فرار کرد. خبر فرار او باعث نگرانی در پاریس شد، جایی که ترس از شکست قریب الوقوع از اتریش و متحدان آنها وجود داشت. باور عمومی بر این بود که فرانسه انقلابی در خطر فوری قرار دارد و نه تنها توسط ارتش های خارجی و شورش های اخیر در وانده، بلکه توسط عوامل خارجی که از درون برای نابودی کشور طراحی می کردند، تهدید می شد و فرار دوموریز اعتبار بیشتری به این باور داد. در پرتو این تهدید، رهبر ژیروندین ماکسمین ایزنارد پیشنهاد ایجاد یک کمیته ۹ نفره ایمنی عمومی را داد. ایزنارد در این تلاش مورد حمایت ژرژ دانتون قرار گرفت
و اعلام کرد: این کمیته دقیقاً همان چیزی است که ما می خواهیم، دستی برای گرفتن سلاح دادگاه انقلاب. پس از پیشنهاد برتراند بار در ۱۸ مارس، کمیته در ۶ آوریل ۱۷۹۳ ایجاد شد. این کمیته که از نزدیک با رهبری دانتون مرتبط بود، در ابتدا به عنوان کمیته دانتون شناخته می شد. دانتون کمیته را در ۳۱ مه و ۲ ژوئن ۱۷۹۳ که شاهد اخراج خشونت آمیز ژیروندین ها و تشدید جنگ در وانده بودند، هدایت کرد. هنگامی که کمیته در ۱۰ ژوئیه ۱۷۹۳ دوباره تشکیل شد، کمیته شامل دانتون نشد. با این وجود، او به حمایت از تمرکز قدرت توسط کمیته ادامه داد. در ۲۷ ژوئیه ۱۷۹۳، ماکسیمیلیان روبسپیر به عضویت کمیته انتخاب شد. در این زمان، کمیته وارد مرحله قدرتمندتر و فعال تری می شد که در کنار شریک قدرتمند خود، کمیته امنیت عمومی، به یک دیکتاتوری تبدیل می شد. نقش کمیته امنیت عمومی شامل اداره جنگ (شامل انتصاب ژنرال ها)، انتصاب قضات و هیئت منصفه برای دادگاه انقلاب، تأمین ارتش و مردم، حفظ نظم عمومی و نظارت بر بوروکراسی دولتی بود. این کمیته همچنین مسئول تفسیر و اجرای فرامین کنوانسیون ملی و در نتیجه اجرای برخی از "سختگیرانه ترین" سیاست های ترور بود - به عنوان مثال، قانون مش
کوکین در ۲۳ اوت ۱۷۹۳ تصویب شد. قانون اکثریت عمومی در ۲۹ سپتامبر ۱۷۹۳ تصویب شد. اختیارات گسترده و متمرکز کمیته توسط قانون ۱۴ فریمر (همچنین به عنوان قانون حکومت انقلابی) در ۴ دسامبر ۱۷۹۳ تدوین شد. اعدام هبرتیست ها و دانتونیست ها. در ۵ دسامبر ۱۷۹۳، روزنامه نگار کامیل دزمولین با تأیید روبسپیر و کمیته شروع به انتشار له ویو کوردلیر ("Le Vieux Cordelier)" کرد "." هدف این روزنامه در ابتدا علیه جناح هبرتیست افراطی انقلابی بود که مطالبات افراطی، شور ضد مذهبی و تمایل به شورش های ناگهانی کمیته را دچار مشکل کرد. با این حال، دزمولینز به سرعت قلم خود را بر ضد کمیته امنیت عمومی و کمیته امنیت عمومی چرخاند و سلطنت آنها را با دوران ظالمان رومی که توسط تاسیتوس شرح داده شده است، مقایسه کرد و دیدگاه های متمادی جناح دانتونیست را تشریح کرد. در نتیجه، اگرچه هبرتیست ها در مارس ۱۷۹۴ دستگیر و اعدام شدند، کمیته ها دزمولین و دانتون را نیز دستگیر کردند. هرو دو سیشل، دوست و متحد دانتون، از کمیته امنیت عمومی اخراج شد، دستگیر شد و در کنار آنها محاکمه شد. در ۵ آوریل ۱۷۹۴، دانتونیست ها به گیوتین رفتند. کمیته حاکمیت. حذف هبرتیست ها و دانتونیست ه
ا قدرت کمیته ها را برای کنترل و خاموش کردن مخالفان آشکار کرد. ایجاد یک اداره کل پلیس در مارس ۱۷۹۴- که به طور اسمی به کمیته ایمنی عمومی گزارش می داد - به افزایش قدرت کمیته امنیت عمومی کمک کرد. قانون ۲۲ پریریال که توسط کمیته پیشنهاد شد و توسط کنوانسیون در ۱۰ ژوئن ۱۹۷۴ تصویب شد، در ایجاد کنترل آهنین دادگاه انقلاب و بالاتر از آن کنوانسیون و کمیته های امنیت عمومی و امنیت عمومی پیش رفت. این قانون اشکال مختلفی از دشمنان عمومی را برشمرده، محکومیت آنها را ملزم می کرد و مراجعات قانونی در دسترس متهمان را به شدت محدود می کرد. مجازات تمام جرایم طبق این قانون اعدام بود. تعداد محکومان به اعدام در پاریس از آغاز تا سقوط روبسپیر در ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۴، بیش از کل اعدام های قبلی دادگاه انقلاب است. با این حال، حتی با رسیدن ترور به اوج خود و همراه با آن قدرت سیاسی کمیته، اختلاف در دولت انقلابی در حال افزایش بود. اعضای کمیته امنیت عمومی از رفتار مستبدانه کمیته امنیت عمومی و به ویژه تجاوز به اداره کل پلیس به دلیل کوتاهی خود ابراز ناراحتی کردند. بحث های درون کمیته امنیت عمومی به قدری شدید شده بود که جلسات خود را به اتاق خصوصی تر منتقل کرد
تا توهم توافق را حفظ کند. روبسپیر، یکی از حامیان پرشور فرقه وجود عالی، خود را به طور مکرر با اعضای کمیته ضد دینی، کولو دوربوا و بیلو-وارن، درگیر می دانست. علاوه بر این، غیبت های فزاینده روبسپیر در کمیته به دلیل بیماری (او در ژوئن ۱۹۷۴ در جلسات شرکت نکرد) این تصور را ایجاد کرد که او منزوی و دور از ارتباط است. شارلوت روبسپیر در خاطرات خود گزارش داد که روبسپیر با تعدادی از نمایندگان مأموریت به دلیل افراط و تفریط آنها درگیری داشته است که احتمالاً منجر به اتحاد کمیته نیز شده است. سقوط کمیته و پیامدهای آن. هنگامی که در اواسط ژوئیه ۱۷۹۴ مشکوک شد که روبسپیر و سن ژوست در حال برنامه ریزی برای حمله به مخالفان سیاسی خود ژوزف فوشه، ژان-لامبرت تالین و مارک-گیوم الکسیس وادیر (دو عضو اخیر کمیته امنیت عمومی) هستند. آتش بس شکننده در داخل دولت منحل شد. سنت جوست و همکارش، عضو کمیته ایمنی عمومی، برتراند بار، تلاش کردند تا صلح را بین کمیته های امنیت عمومی و امنیت عمومی حفظ کنند. با این حال، روبسپیر در ۲۶ ژوئیه۱۷۹۴ در کنوانسیون ملی سخنرانی کرد که در آن بر نیاز به «تصفیه» کمیته ها و «درهم شکستن همه جناح ها» تأکید کرد. در یک سخنرانی