Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای زودرس عمدتاً ناشی از آلودگی هوای ناشی از احتراق زغال سنگ هستند که ترکیباتی مانند ذرات معلق، دی اکسید گوگرد، و اکسیدهای نیتروژن را وارد جو می کند؛ موادی که با بروز بیماری های قلبی، تنفسی و انواع سرطان ارتباط مستقیم دارند. مدیریت کاربری زمین. تأثیر بر زمین و محیط اطراف. استخراج غیرقانونی معادن، تأثیرات شدیدی بر چشم انداز طبیعی می گذارد و به طور قابل توجهی از ارزش محیط زیست طبیعی اراضی اطراف می کاهد. سطح زمین تا زمانی که بتوان آن را تغییر شکل داد و احیا کرد، به فعالیت های معدنی اختصاص داده شده است. اگر استخراج معدن مجاز باشد، جمعیت های ساکن باید از محل معدن اسکان داده شوند؛ فعالیت های اقتصادی مانند کشاورزی یا شکار و جمع آوری غذا و گیاهان دارویی متوقف می شود. سرنوشت زمین پس از پایان عملیات معدنی، بستگی زیادی به نحوه اجرای فرایند استخراج دارد. در اغلب موارد، حتی پس از احیای زمین، کاربری آن با کاربری اولیه برابر نیست و بازگشت کامل به وضعیت پیشین دشوار است. در طول فعالیت های معدنی، کاربری های موجود مانند دامداری، زراعت یا بهره برداری از جنگل ها به طور موقت کنار گذاشته می شوند. با این حال، نواحی با کاربری های باار
زش و فشرده مانند مناطق شهری یا زیرساخت های حمل ونقل، معمولاً تحت تأثیر مستقیم قرار نمی گیرند. البته، اگر ارزش معدنی زمین بسیار بالا باشد، حتی این زیرساخت ها نیز ممکن است به مناطق مجاور منتقل شوند. استخراج زغال سنگ به شیوه نواری می تواند به ویژگی های زمین شناسی با ارزش انسانی آسیب وارد کند. چشم اندازهای برجسته، ویژگی های ژئومورفولوژیک و ژئوفیزیکی منحصر به فرد ممکن است در نتیجه استخراج بی رویه و غیرمسئولانه از بین بروند. این روش معدنی: همچنین، فعالیت هایی نظیر انفجار، حفاری و خاک برداری می تواند باعث آسیب یا نابودی ارزش های فسیل شناسی، فرهنگی، و تاریخی شود. عملیات برداشتن لایه های سطحی زمین اغلب باعث تخریب آثار باستانی و میراث تاریخی می شود، مگر آن که این آثار پیش از شروع عملیات، شناسایی و منتقل شده باشند. فروریختگی معدن. فروریختگی های معدنی یا فرونشست های ناشی از استخراج، می توانند تأثیرات شدید و گاه فاجعه باری در سطح زمین به ویژه در مناطق شهری و توسعه یافته به جا بگذارند. در کشور آلمان، به ویژه در ایالت نوردراین-وستفالن، استخراج زیرزمینی زغال سنگ باعث آسیب به هزاران خانه مسکونی شده است. به همین دلیل، صنایع زغ
ال سنگ در این کشور ناچار شده اند بودجه های قابل توجهی برای جبران خسارات آینده ناشی از فرونشست ها در قالب طرح های بیمه و یارانه های دولتی کنار بگذارند. یکی از نمونه های برجسته این پدیده در منطقه زغال سنگ خیز زار در آلمان رخ داد؛ جایی که در سال ۲۰۰۸، فروریختگی مشکوک معدن موجب زلزله ای با بزرگی ۴ ریشتر شد. این زمین لرزه باعث وارد آمدن خساراتی به منازل مسکونی شد. پیش از این رویداد، وقوع زمین لرزه های خفیف در این منطقه روندی رو به افزایش داشت و در پی شدت گرفتن آن ها، عملیات استخراج زغال سنگ در منطقه به طور موقت متوقف گردید. مدیریت آب. استخراج سطحی معادن می تواند به روش های مختلفی کیفیت و کمیت آب های زیرزمینی را تحت تأثیر قرار دهد. تأثیرات شامل موارد زیر است: این تغییرات می توانند به کاهش منابع آب آشامیدنی و کشاورزی منجر شده و تعادل طبیعی اکوسیستم های وابسته به آب زیرزمینی را به هم بزنند. آلودگی سفره های آب زیرزمینی قابل استفاده در زیر مناطق معدنی می تواند ناشی از نفوذ آب های آلوده و نامطلوب معدنی باشد که از طریق تراوش وارد سفره ها می شوند؛ همچنین، افزایش نفوذ بارش های جوی بر روی توده های خاک و ضایعات معدنی نیز این
مشکل را تشدید می کند. در مناطقی که زغال سنگ یا سنگ های رسی کربنی وجود دارد، افزایش نفوذ باران به این توده ها می تواند منجر به موارد زیر شود: افزایش جریان آب با کیفیت پایین و شست وشوی خاک از روی توده های ضایعات معدنی، بازشار آب آلوده به سفره های آب زیرزمینی کم عمق و جریان آب آلوده به سوی رودخانه ها و جریان های آبی مجاور. این پدیده ها سلامت منابع آب را تهدید کرده و می توانند به تخریب اکوسیستم های آبی و خشکی اطراف منجر شوند. با زهکشی آب های قابل استفاده از سفره های آب کم عمق؛ کاهش سطح آب در مناطق مجاور و تغییر در جهت جریان در سفره های آب؛ آلودگی سفره های آب قابل استفاده در زیر عملیات معدنی به دلیل نفوذ (تراوش) آب معدنی بی کیفیت؛ و افزایش نفوذ بارندگی بر روی توده های زباله. در جایی که زغال سنگ یا شیل کربنی وجود دارد، افزایش نفوذ ممکن است منجر به موارد زیر شود: افزایش رواناب آب بی کیفیت و فرسایش از توده های زباله، تغذیه آب بی کیفیت به سفره های آب زیرزمینی کم عمق و جریان آب بی کیفیت به نهرهای مجاور.
هنر گوگوریویی، گوگوریو، یک پادشاهی باستانی کره ای (۳۷ پیش از میلاد – ۶۶ه میلادی) است که مناطق وسیعی از شمال شرقی چین و کره امروزی و مناطقی از روسیه و مغولستان را اشغال کرده بود. سبک متمایز آن با خطوط روان و رنگ های زنده مشخص می شود. نمونه های بارز این سبک، نقاشی های دیواری مقبره های کشف شده در کره شمالی و منچوری هستند که از قرن سوم تا هفتم میلادی تولید شده اند. هنر ساختمان سازی. به جز مقبره ها، تقریباً هیچ ساختمانی از گوگوریو موجود نیست. با این حال، از طریق تزئینات دیواری مقبره سانگ یئونگ چونگ، می توانیم نگاهی اجمالی به معماری مجلل آن زمان که یکی از پیشرفته ترین معماری های دنیا بود، بیندازیم. ستون های دوقلوی هشت ضلعی در ورودی، ساختار سقف، ستون های چهار گوشه که در تصاویر نشان داده شده اند، و دوگونگ ، ماگو و دونگ نیانگ، روی ستون ها، به وضوح سبک مسکن طبقه ممتاز گوگوریو را نشان می دهند. کاشی های سقف گوگوریو که به عنوان لوازم جانبی معماری یافت می شوند، عمدتاً از نوع نیلوفر آبی شکل مربوط به بودیسم هستند. کاشی های سقف گوگوریو عمدتاً به رنگ قرمز هستند و دارای الگوهایی مانند الگوهای نیلوفر آبی، الگوهای پیچ امین الدوله
، الگوهای صورت روح و الگوهای چرخشی هستند. خطوط تیز و الگوهای واضح یین-یانگ از ویژگی های آنها است. جستارهای وابسته. امپراتوری گوگوریو مردم گوگوریو
بیابان زایی تاریخی، شاخه ای از پژوهش است که به بررسی روند شکل گیری بیابان ها از منظر تاریخی می پردازد. در گذشته، تصور رایج این بود که دلایل اصلی بیابان زایی، ناشی از استفاده بی رویه از زمین، کاهش حاصل خیزی خاک، کاهش پوشش گیاهی، افزایش خطر خشکسالی و در نهایت، فرسایش بادی ناشی از این عوامل است. اما در سال های اخیر، پروژه های بازسبزسازی بیابان ها به نتایج مورد انتظار دست نیافته اند و این موضوع تردیدهایی جدی نسبت به نظریه های سنتی بیابان زایی ایجاد کرده است. پژوهش های جدید نشان می دهد که رویدادهای اقلیمی حاد و ناگهانی، بیش از خشکسالی ناشی از کاهش بارش سالانه، نقش مخرب تری در بیابان زایی دارند. بارش های شدید منجر به سیل های ناگهانی، رسوبات را شسته و با خود می برد و به نظر می رسد که در پایان دوره بیزانس، تعداد رویدادهای شدید جوی در شام افزایش یافته است. کاهش سکونتگاه ها در کمربند بیابانی در این زمان ممکن است ناشی از این رویدادهای شدید باشد، نه کاهش بارندگی سالانه. علل بیابان زایی. دریای مدیترانه و نواحی گذار آن ها به سمت بیابان ها، با ویرانه های باشکوهی از دوران روم باستان و امپراتوری بیزانس شناخته می شوند. این ویر
انه ها سال هاست که موضوع بحث های علمی و تاریخی در مورد چرایی رها شدن و افول این شهرها هستند. فرضیه ای که در گذشته مورد پذیرش عمومی بود، چنین مطرح می کرد که رشد جمعیت یا حمله عشایر کوچ نشین باعث بهره برداری بیش از حد از منابع زمین شده است. این بهره برداری افراطی منجر به فرسایش خاک و تخریب غیرقابل بازگشت محیط زیست شده است. در نتیجه: پوشش گیاهی و خاک حاصل خیز کاهش یافته، که خود به کاهش بارش های منطقه ای منجر شده، و در نهایت، پیشروی بیابان ها را به دنبال داشته است. این دیدگاه بر آن است که تعاملات انسانی و فشار بیش از حد بر منابع طبیعی، روند تخریب زیست محیطی را آغاز کرده و شهرهای باستانی این نواحی را به مرور زمان به ویرانه هایی متروکه بدل کرده است. با این حال، پژوهش های جدیدتر – همان طور که در پاسخ پیشین اشاره شد – عواملی چون رویدادهای اقلیمی شدید و ناگهانی را نیز در کنار فشارهای انسانی، در تبیین این افول تاریخی مورد توجه قرار می دهند. با این حال، شکست پروژه های کمک توسعه ای باعث شد تا تردیدهایی جدی دربارهٔ اعتبار نظریه «بیابان زایی تاریخی» مطرح شود. برای نمونه، پروژه ای که با هدف کاهش فرسایش خاک و رسوب گذاریدر سد
«کینگ طلال» در نزدیکی جرش در اردن اجرا شده بود، نتوانست به اهداف خود دست یابد. این ناکامی زمانی آشکار شد که یک بارندگی شدید باعث رسوب گذاری گسترده در سد شد، با وجود سازه های جدید حفاظت خاک که برای کنترل این پدیده ساخته شده بودند. علاوه بر این، اثرات مثبت مورد انتظار از پروژه های جنگل کاری نیز محقق نشد. بلکه نتایج معکوسی به وجود آمد: با کاشت درختان کاج که به راحتی آتش می گیرند، خطر آتش سوزی به شدت افزایش یافت؛ همچنین، با محدود شدن چرای دام در نواحی جنگل کاری شده، فشار دام به سمت مناطق حساس تر در کمربند بیابانی منتقل شد؛ و از سوی دیگر، درختان همیشه سبز موجب کاهش نفوذ آب باران به سفره های آب زیرزمینی شدند و به این ترتیب، تغذیه آب های زیرزمینی مختل گردید. این تجربیات نشان می دهد که راهکارهای سنتی و دیدگاه های قدیمی دربارهٔ مقابله با بیابان زایی و احیای اراضی، همواره نتایج مؤثر و پایداری به همراه ندارند و باید با دقت بیشتری و در نظر گرفتن شرایط اکولوژیکی، اقلیمی و اجتماعی بومی طراحی و اجرا شوند. پژوهش. تعدادی از پروژه های تحقیقاتی در حال اجرا در اردن نشان دادند که فرسایش خاک اصلی کشاورزی، Terra Rossa، در پایان آخ
رین عصر یخبندان و در طول دریاس جوان رخ داده است؛ بنابراین به نظر می رسد که فرسایش خاک های امروزی که به شدت مورد استفاده قرار می گیرند، در طول دوره های تاریخی محدود بوده و ارتباطی با بیابان زایی نداشته است. بحث در مورد تأثیر تغییرات اقلیمی بر بیابان زایی بر خشکسالی متمرکز است. در حالی که برخی از نویسندگان استدلال می کنند که دوره های زوال در شام همزمان با کاهش بارندگی بوده است، برخی دیگر به توسعه غیرخطی سکونتگاه ها اشاره می کنند. با این حال، تمرکز بر میزان بارندگی سالانه تنها امکان نتیجه گیری های محدودی در مورد بهره وری کشاورزی را فراهم می کند. در این زمینه، خاک ها و رسوبات کوهلوویا به افزایش فراوانی بارندگی های شدید در شام در پایان دوره بیزانس اشاره دارند. تا آنجا که امروزه چنین رویدادهایی قابل مشاهده است، خسارات مرتبط با آنها همیشه بسیار زیاد بوده و می توانسته عواقب بسیار جدی تری نسبت به خشکسالی داشته باشد. کاهش سکونت در کمربند بیابانی در پایان دوران باستان می تواند با افزایش رویدادهای شدید مرتبط باشد.
«خودخواه» ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی مدیسون بییر می باشد که در ۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۰ به عنوان دومین تک آهنگ اصلی اولین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "پشتیبان زندگی" (۲۰۲۱) منتشر گردید. بییر در نویسندگی و تهیه کنندی این ترانه با لیروی کلمپت همکاری داشته است، درحالی که دیگر نویسندگان رسمی این اثر شامل جرمی دوسولیه، تیم سامرز، لوول و جارامی دنیلز هستند. از نظر تجاری «خودخواه» در ایرلند به رتبهٔ ۲۵ رسید و این نخستین بار بود که او به عنوان هنرمند تک نوازی موفق به ورود به چهل ترانهٔ پرفروش این کشور شد. بازخوردها. «خودخواه» با استقبال جهانی روبرو شد. مجلهٔ "بیلبورد" اجرای صوتی بییر در این قطعه را ستود و نوشت که «خواننده [در «خودخواه»] آرام و با وقار به نظر می رسد و به سبک کاری خود پایبند می باشد و توانایی های خود به عنوان خواننده اعتماد دارد». برایان کانتور در مطلبی "برای هدلاین پلنت" این قطعه را به عنوان «اجرای قابل توجهی از نظر خوانندگی» تحسین کرد و آن را «شاید قوی ترین ترانهٔ 'پاپ جریان اصلی' منتشرشده تا کنون در سال ۲۰۲۰» دانست. مایک واس از "ایدولاتور" این قطعه را «بالادی تأثیرگذار دربارهٔ جدایی» توصیف کرد.
تاکیگاوا توموتاکا ، یک هاتاموتو (ملازم سامورایی) و در اواخر دوره ادو، بود. نام کوچک او توموساتو بود. او معمولاً با نام سابورو-شیرو شناخته می شد. رتبه رسمی او رتبه پنجم جوان، درجه پایین و فرماندار هاریما بود. او به عنوان چهره ای محوری در کنار شوگون سالاری سابق در جریان وقوع جنگ بوشین شناخته می شود.
تاریخچه جنگل های اروپای مرکزی تاریخچه جنگل های اروپای مرکزی با هزاران سال بهره برداری انسانی از این منابع طبیعی شناخته می شود. از این رو، لازم است میان دو جنبه متمایز تفاوت قائل شویم: نخست، تاریخ طبیعی و گیاه شناسی جنگل ها در دوره های پیش تاریخی و پیش ابتدایی که عمدتاً در حوزه های تاریخ طبیعی و دیرین گیاه شناسی قرار می گیرد؛ و دوم، آغاز دوره استقرار جوامع ساکن و بهره برداری انسان ها از جنگل ها که دست کم از دوران نوسنگی در اروپای مرکزی آغاز شده است و موضوع مطالعات رشته هایی مانند تاریخ، باستان شناسی، مطالعات فرهنگی و بوم شناسی است. این تمایز کمک می کند تا روند تغییرات جنگل ها و تعامل انسان با طبیعت در طول تاریخ به طور دقیق تر و جامع تر بررسی شود. اصطلاح اروپای مرکزی عموماً از نظر جغرافیایی و بوم شناختی برای توصیف منطقه ای که تقریباً بین دریای شمال، آلپ، دریای بالتیک و دریای سیاه قرار دارد، استفاده می شود. نمای کلی. فعالیت های انسانی تاریخی و معاصر تأثیر عمیقی بر ترکیب و ساختار جنگل های منطقه پرجمعیت اروپای مرکزی داشته است. جنگل های باقی مانده در اروپای مرکزی امروز به طور کلی به عنوان جنگل کهن رشد شناخته نمی شو
ند، بلکه بیشتر به عنوان چشم انداز فرهنگیمحسوب می شوند که در طول هزاران سال شکل گرفته اند و تقریباً به طور کامل ازجامعه گیاهی تشکیل شده اند. قدیمی ترین شواهد تعامل انسان با جنگل در اروپای مرکزی به استفاده از تیشه مشتیحدود ۵۰۰ هزار سال پیش برمی گردد. هرچند برآورد میزان تأثیر انسان و وضعیت طبیعی اولیه جنگل ها از آن زمان بسیار دشوار است. اعتقاد بر این است که در دوران یخبندان های پیشین و در جریان عصر یخبندان جاری، اروپای مرکزی عمدتاً فاقد جنگل بوده است. پس از پایان آخرین عصریخبندان، یعنی در دوره ای که جنگل ها به طور طبیعی دوباره ظاهر شدند (یخبندان وورم، حدود ۱۱۷۰۰ سال قبل از میلاد)، انسان ها به تدریج نقش خود را در تغییر پوشش گیاهی بالقوه طبیعی ایفا کردند. کشاورزان ساکن و انقلاب نوسنگی سفال های خطی که حدود ۷۵۰۰ سال پیش زندگی می کردند، آغازگر تغییرات گسترده ای در چشم انداز جنگلی این منطقه شدند. این تغییرات نمادی از ورود انسان به مرحله ای جدید در تعامل با محیط طبیعی و شروع شکل گیری مناظر فرهنگی جنگلی است. به دلیل ساختارهای فئودالی، قدرت و مالکیت جنگل ها برای قرن های متمادی به هیچ وجه مشخص نبود، که منجر به بهره برداری
بی رویه از آنها شد. در نتیجه، در طول دوره ۱۷۵۰ تا ۱۸۵۰ جنگل های اروپای مرکزی به شدت تخریب شدند و کمبود جدی چوب را به همراه داشتند. برخی گزارش های معاصر حتی تا حدودی از مناظر بیابانی مانند آن زمان صحبت می کردند. در اواخر قرن نوزدهم و بیستم، حجم عظیمی از جنگل کاری مصنوعی انجام شد. جوامع جنگلی امروزی در اروپای مرکزی تحت تأثیر سودمندی گونه های درختی منفرد قرار دارند. جدا از تعداد کمی از بقایای «جنگل های تقریباً طبیعی»، اکثریت قریب به اتفاق جنگل های امروزی اروپای مرکزی یا جنگل های مصنوعی هستند یا ترکیب فعلی آنها در نتیجه دخالت فعال یا غیرفعال انسان پدید آمده است. تاکنون رایج ترین آنها جنگل های چوب تجاری هستند که ممکن است کم و بیش شبیه به جنگل های طبیعی باشند، با راش و بلوط، صنوبر و کاج. «جنگل های باستانی» در اروپای مرکزی به معدود توده های باقی مانده اشاره دارد که نه در حال حاضر برای جنگلداری استفاده می شوند و نه در دوران تاریخی مورد بهره برداری قرار گرفته اند.
تاریخچه نظامی گوگوریو شامل جنگ هایی با سایر پادشاهی های کره، سلسله های چینی، ایالت ها و قبایل کوچ نشین و ژاپن است. گوگوریو کشوری بسیار نظامی گرا بود و در تمام تاریخش در جنگ بود؛ از گوگوریو به عنوان کشوری شکست ناپذیر یاد می شود که در اکثر نبردهایش در تاریخش به برتری رسید. این امپراتوری بسیار قدرتمند و یکی از قدرت های بزرگ در شرق آسیا بود، تا اینکه در سال ۶۶۸ میلادی پس از خستگی طولانی در اثر جنگ های خارجی و درگیری های داخلی ناشی از مرگ یون گه سومون، توسط اتحاد شیلا–تانگ سقوط کرد. جنگ با سایر کشورهای کره ای. بکجه و گوگوریو که هردو ادعا می کردند از تبار پادشاهی بویو هستند، از زمان سلطنت پادشاه یوری تا زمان امپراتور یونگ یانگ درگیری های بسیار زیادی داشتند که گوگوریو در اکثر آنان پیروز شد. در زمان پادشاه یوری، اونجو اولین پادشاه بکجه بارها به گوگوریو حمله کرد اما در همه نبردها گوگوریو پیروز شد. پادشاه میچون بارها به بکجه پادشاهی جنوبی کره حمله کرد. در طی این جنگ ها با یازدهمین پادشاه بکجه، پادشاه بیریو توانست بیش از سی هزار سرباز او را نابود کند پادشاه میچون بیش از ۷۲ بار با مهاجمان ژیان بی و بکجه جنگید و در اغلب آ
نها پیروز شد. در طول قرن چهارم، گئونچوگو قلمرو بکجه را به سمت شمال و به قیمت شکست گوگوریو گسترش داد. در سال ۳۶۹، گوگوکوون، پادشاه گوگوریو، با ۲۰/۰۰۰ سرباز به بکجه حمله کرد، اما در نبرد چیانگ توسط ولیعهد گئونگسو شکست خورد. در سال ۳۷۱، گئونگسو ۳۰/۰۰۰ سرباز را رهبری کرد و به قلعه پیونگ یانگ حمله کرد و گگوکوون را در نبرد کشت. بعد از مرگ پادشاه گگوکوون در سال ۳۷۴ چندین نبرد بین پادشاه سوسوریم و پادشاه گیونچوگو رخ داد که در اغلب آنان سوسوریم پیروز شد. در سال ۳۷۵ پادشاه سوسوریم به سوگوک سونگ بکجه حمله کرد و آن را نابود و تصرف کرد. پادشاه گیونچوگو در تلاش برای جبران شکست بود اما با شرایط پیش آمده نتوانست کاری کند. در سال ۳۷۶ چندین جنگ دیگر بین گوگوریو و بکجه رخ داد اما بدون نتیجه بود. بعد از تاج گذاری گئونگسو، سوسوریم بارها به او حمله کرد و مناطقی از بکجه را تصرف کرد. گگوک یانگ، پسر گوگوکوون، در سال ۳۸۶ به بکجه حمله کرد و چندین قلعه از بکجه را تصرف کرد. در سال ۳۹۲، گوانگ گه تو بزرگ با ۴۰/۰۰۰ سرباز به بکجه حمله کرد و ۱۰ شهر محصور را تصرف کرد. در پاسخ، آسین، پادشاه بکجه، در سال ۳۹۳ ضدحمله ای را علیه گوگوریو آغاز کرد ام
ا گوگوریو پیروز شد. آسین بار دیگر در سال ۳۹۴ به گوگوریو حمله کرد، اما دوباره گوگوریو پیروز شد.پس از متحمل شدن شکست های متعدد در برابر گوگوریو، ثبات سیاسی بکجه شروع به فروپاشی کرد. در سال ۳۹۵، بکجه بار دیگر از گوگوریو شکست خورد و به سمت جنوب و پایتخت خود، ویری سئونگ در کنار رودخانه هان، رانده شد. در سال بعد، در سال ۳۹۶، گوانگ گه تو بزرگ با استفاده از رودخانه هان، حمله ای را از طریق خشکی و دریا به ویری سئونگ هدایت کرد و بر بکجه پیروز شد. گوانگ گه تو پایتخت باکجه را تصرف کرد و آسین شکست خورده تسلیم گوانگ گه تو بزرگ شد. گوانگ گه تو بزرگ ۱۰ وزیر و یک شاهزاده را تسلیم کرد.بعد از این بکجه ثبات خود را از دست داد و رو به زوال رفت. در سال ۴۰۰ میلادی اتحاد وا، گایا، بکجه به شیلا حمله کردند و تمام شهرها را ویران و مردم را کشتند، سپس شیلا به سرعت از گوگوریو و گوانگ گه تو بزرگ درخواست کمک کرد، گوانگ گه تو ارتش ۵۰/۰۰۰ نفری فرستاد و اتحاد وا، گایا، بکجه را شکست داد و آنان را از شبه جزیره کره بیرون کرد. در سال ۴۷۵، جانگسو، پسر گوانگ گه تو، حمله ای را از طریق خشکی و دریا علیه بکجه آغاز کرد و پایتخت ویری سئونگ را تصرف و گائه رو
پادشاه بکجه را اعدام کرد. در سال ۶۰۷، امپراتور یونگ یانگ به قلعه سونگ سان سونگ بکجه حمله کرد، اما نتوانست آن را تصرف کند. مدتی بعد او به سختی تلاش کرد و سرانجام به قلعه سئوکدوسونگ حمله کرد و ۳۰۰۰ نفر از مردم بکجه را اسیر گرفت. در سال ۶۱۶ بکجه به گوگوریو حمله کرد اما گوگوریو در نبرد پیروز شد. در سال ۲۴۵. م پادشاه دونگچون به شیلا حمله کرد و چندین قلعه مهم از شیلا را تصرف کرد. نولجی، پادشاه شیلا، که دست نشانده امپراتور جانگسو بود، در سال ۴۵۴ روابط خود را با گوگوریو قطع کرد. جانگسو در سال ۴۶۸ به شیلا حمله کرد و قلمرو خود را به بخش هایی از استان گانگوون گسترش داد و دوباره در سال ۴۸۹، ۷ شهر محصور را تصرف کرد و قلمرو خود را به بخش هایی از استان گیونگسانگ شمالی گسترش داد. گوگوریو به طور مدام در سال های ۴۶۸٬۴۸۹٬۴۹۱٬۴۹۷، با شیلا نبرد کرد و گوگوریو در همه آن ها پیروز شد. جنگ های داخلی گوگوریو که در آنان چندین هزار نفر از جناح ها کشته شدند، در اثر جانشینی دو شاهزاده، شورش فرماندهان در زمان پادشاه یانگ وون و در سطح خارجی حمله گوک ترک ها منجر شد گوگوریو دوران افول را سپری کند و در نهایت به علت عدم توان برای مبارزه به علت
درگیری جناح های مختلف داخلی، گوگوریو از اتحاد شیلا_بکجه شکست خورد. در سال های ۶۰۰٬۶۰۸٬۶۱۰ گوگوریو به سلسله دیگر (شیلا) حمله کرد و مناطق زیادی از شیلا را تصرف کرد. در سال ۶۱۴، وقتی که پادشاه یونگ یانگ در پایتخت دوم برای استراحت در اثر بیماری رفته بود، ولیعهد گوگون مه (پادشاه یونگ نیو) برای امتحان مواضع دفاعی شیلا با فرماندهی گوسئونگ به آنجا حمله کرد و در ۱۰ نبرد ابتدایی پیروز شد، اما سر انجام به علت دست کم گرفتن ارتش شیلا ضد حمله خورد و بدون نتیجه این نبرد به پایان رسید. در سال ۶۲۹ سیاست صلح توسط پادشاه یونگ نیو و درگیری جناح های جنگ طلب و صلح طلب، و خطر حملات تانگ موجب شد گوگوریو با وجود پیروزی در چندین جنگ ابتدایی بعد از کشته شدن فرماندهانش قلعه نانگی را از دست داد. در سال ۶۴۲ و ۶۴۳ بین گوگوریو و شیلا چندین نبرد شکل گرفت و در نهایت گوگوریو در همه آنان پیروز شد. به صورت کلی در ۱۵ نبرد بین گوگوریو و شیلا در ۱۱ نبرد گوگوریو پیروز شد و سهم شیلا ۴ پیروزی بود. کنفدراسیون گایا بعد از شکست توسط گوانگ گه تو بزرگ در سال ۴۰۰ میلادی، مطیع گوگوریو شد. بویو و گوگوریو همیشه درگیر تنش های منطقه ای بودند اما بویو سرانجام توس
ط پادشاه ته موشین فتح شد اما آن را نابود، و بویو مانند یک قبیله تابع گوگوریو که در گوگوریو زندگی می کردند به حیات خود ادامه داد، اما طبق نوشته های سنگ نوشته مودورو در زمان گوانگ گه تو بزرگ تمام قلمرو بویو که سیاست دشمنی با گوگوریو را گرفته بودند توسط گوگوریو فتح شد و در زمان مونجامیونگ ضمیمه کامل گوگوریو شد. اوکجه هیچ گاه استقلال خود را کسب نکرد و سرانجام توسط گوانگ گه تو بزرگ کاملاً فتح و ضمیمه گوگوریو شد. جنگ با کشورهای چینی. گوگوریو در قرن اول میلادی به یک پادشاهی مستقل و مهم تبدیل شد و شروع به گسترش قدرت خود در منطقه کرد. ته جو، اوکجه و دونگ یه کشورهای همسایه را فتح کرد و حملات مکرری علیه فرمانداری های چینی و تاخت و تاز به لیائودونگ انجام داد که توسط جانشینان او نیز ادامه یافت. فرمانداری لیائودونگ. این شهر در سال ۴۰۴ میلادی به دست امپراتوری گوگوریو فتح شد و به شهر لیائودونگ / یودونگ تغییر عنوان داد. این کشور پیش از نابودی به دست سلسله تانگ، شاهد چندین نبرد بزرگ تاریخی در طول جنگ گوگوریو-سوئی و جنگ های گوگوریو-تانگ بود. در سال ۲۴۴ میلادی، گوانچیو جیان، ژنرالی از دولت جانشین هان، کائو وی، دونگچئون را شکست د
اد و برای مدت کوتاهی پایتخت گوگوریو را اشغال و غارت کرد. وی دوباره در سال ۲۵۹ حمله کرد اما توسط گوگوریو در یانگمنگوک شکست خورد؛ طبق سامگوک ساگی، پادشاه جونگچئون سواره نظام نخبه را گرد هم آورد و نیروهای مهاجم وی را شکست داد و ۸/۰۰۰ نفر از نیروهای کائو وی را گردن زد. للانگ. گوگوریو در دوران پیش از فتح للانگ بارها با این فرمانداری به جنگ برخاسته بود و بارها این فرمانداری را قاطعانه شکست داده بود. همزمان با گسترش گوگوریو به شبه جزیره لیائودونگ، آخرین فرمانداری چینی در للانگ در سال ۳۱۳ توسط پادشاه گوگوریو، میچئون فتح و ضمیمه شد و بخش شمالی باقی مانده شبه جزیره کره را به تصرف خود درآورد. این فتح منجر به پایان حکومت چینی ها بر قلمرو شمال شبه جزیره کره شد که ۴۰۰ سال به طول انجامیده بود. یان سابق. در زمستان سال ۳۴۲، ژیانبی از سلسله یان سابق، که توسط خاندان مورونگ اداره می شد، به پایتخت گوگوریو، هواندو، حمله و آن را ویران کرد. سپس با فراهم آمدن شرایط مناسب برای گوگوریو، در زمان پادشاه گگوک یانگ و پادشاه گوانگ گه تو بزرگ گوگوریو توانست بارها یان سابق را شکست دهد و زمین های فراوانی از یان سابق را تصرف کند. دلیل سقوط یان
سابق، پیروزی های متوالی گوگوریو بر یان بود که سرانجام قدرت یان را به حدی رساند که دیگر توان مقابله با گوگوریو را نداشت. هویان. در سال ۳۸۵، گوگوک یانگ، پسر گوگوکوون، به یان جدید، دولت جانشین یان سابق، حمله کرد و آن را شکست داد. در سال ۴۰۰، ایالت ژیان بی از سلسله یان جدید، که توسط خاندان مورونگ در لیائونینگ امروزی تأسیس شده بود، به گوگوریو حمله کرد. گوانگ گه تو بزرگ نیروهای دشمن را دفع کرد. در سال ۴۰۲، گوانگ گه تو تلافی کرد و قلعه برجسته ای به نام 宿軍城 را در نزدیکی پایتخت یان جدید فتح کرد. در سال ۴۰۵ و دوباره در سال ۴۰۶، نیروهای یان جدید به قلعه های گوگوریو در لیائودونگ (遼東城 در سال ۴۰۵ و 木底城 در سال ۴۰۶) حمله کردند، اما هر باز هم در این دو سال گوگوریو پیروز شد. سپس گوانگ گه تو تمام لیائودونگ را فتح کرد. با فتح لیائودونگ، گوانگ گه تو قلمرو باستانی گوچوسون را پس گرفت. گوگوریو تا اواسط و اواخر قرن هفتم میلادی، لیائودونگ را کنترل می کرد. سلسله سویی. در سال ۵۹۸، دوره سلسله های شمالی و جنوبی به پایان رسید و سلسله سوئی پس از چهار قرن تجزیه، چین را متحد کرد. امپراتوری سوئی سرزمین امروزی (ویتنام) را دوباره فتح کرد و چامپا
را شکست داد و پایتخت آن را غارت کرد، و سرزمین های مهمی را در شمال چین و آسیای مرکزی علیه ترک ها، تبتی ها و مغول های اولیه فتح کرد. در سال ۵۹۸، گوگوریو حمله ای پیشگیرانه به سلسله سوئی انجام داد، که منجر به حمله متقابل امپراتور ون از طریق زمین و دریا شد که برای سویی به فاجعه انجامید و گوگوریو قاطعانه سوئی را شکست داد و تمام سربازانش را نابود کرد. در سال ۶۱۲، امپراتور یانگ نیروی عظیمی که مانندش هرگز در تاریخ نبوده، را که گفته می شود بیش از سه میلیون نفر بودند، بسیج کرد و به گوگوریو حمله کرد. امپراتور یانگ که نتوانست بر استحکامات قلعه یودونگ (لیائودونگ) غلبه کند، به ۳۰۵٬۰۰۰ سرباز دستور داد تا به پیونگ یانگ، پایتخت گوگوریو، حمله کنند. با این حال، ژنرال اولچی موندوک، سربازان سویی را فریب داد و آنها را در نبرد سالسو نابود کرد. طبق سوابق تاریخی چین از ۳۰۵٬۰۰۰ سرباز سویی، تنها ۲۷۰۰ نفر بازگشتند. امپراتور یانگ محاصره قلعه کره را لغو کرد و نیروهای خود را به چین عقب کشید، و گوگوریو باز هم قاطعانه پیروز شد و ارتش بی سابقه در تاریخ بشریت را شکست داد. امپراتور یانگ شیفتهٔ شکست دادن گوگوریو بود. او دوباره در سال های ۶۱۳ و ۶
۱۴ به گوگوریو حمله کرد، اما در برابر استراتژی های دفاعی، مقاومت شدید و رهبری توانمند گوگوریو شکست خورد؛ علاوه بر این، لشکرکشی امپراتور یانگ سوئی در سال ۶۱۳ به دلیل مقاومت گوگوریو و جنگ داخلی سوئی مجبور شکست های فاجعه بار امپراتور یانگ در کره شد که تا حد زیادی به فروپاشی سلسله سوئی کمک کرد. سلسله تانگ. امپراتور تایزونگ در سال ۶۲۶ بر تخت سلطنت تانگ نشست و لشکرکشی های نظامی موفق بسیاری را رهبری کرد. در سال ۶۳۰، امپراتور تایزونگ خاقانات ترک شرقی، متحد گوگوریو، را شکست داد و بخش بزرگی از آسیای مرکزی را تحت کنترل تانگ درآورد. او سپس حوضه تاریم را فتح کرد و در سال ۶۴۰ امپراتوری تبت را شکست داد. در سال ۶۴۳، ملکه سوندوک از شیلا درخواست کمک نظامی علیه اتحاد گوگوریو-باکجه کرد. تانگ با شیلا اتحادی تشکیل داد و در سال ۶۴۴ آماده سازی برای یک لشکرکشی بزرگ علیه گوگوریو را آغاز کرد. در سال ۶۴۵، امپراتور تایزونگ شخصاً با ۱٬۱۳۰٬۰۰۰ سرباز تانگ به علاوه تعداد نامشخصی از نیروهای کمکی قبیله ای، لشکرکشی علیه گوگوریو را از طریق خشکی و دریا رهبری کرد. ارتش برجسته او تعدادی از قلعه های مرزی گوگوریو، از جمله قلعه مستحکم یودونگ (لیائودونگ