Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ظهور تدریجی یا ظهور تدریجی وحی یکی از آموزه های دیانت بهائی است. طبق این آموزه خداوند خود را در این جهان به واسطه پیام آورانش در یک فرایند تدریجی-ادواری، و منطبق با استعداد درک بشر و مقتضیات زمان و محیط، متجلی می سازد. این فرایند متناوب و در عین حال تکاملی است. از طرفی با ظهور هر دینی «حقایق ابدی» - اصول معنوی و اخلاقی، که در دین قبل ظاهرشده، امّا با گذشت زمان و تمسک کورکورانهٔ پیروان به سنت، به فراموشی سپرده شده بود دوباره زنده می شود. در این نگاه، ظهور پیاپی ادیان را می توان به آمدن فصل بهار تشبیه کرد، با آمدن هر بهاری شکوفایی و نوزایی جایگزین سرما و مرگِ زمستانِ قبل از خود می شود. از طرف دیگر حقایق و اصول اجتماعی دینی نسبی هستند و سیری تکاملی می پیمایند به این معنی که آموزه های دینی از طریق ظهور پی در پی ادیان با تغییر مقتضیات زمان و ظرفیت فهم بشر تغییر می کنند. هدف از ظهور پیامبران، ظهور فیض الهی و تربیت معنوی انسان برای پیشرفت روحانی او در این جهان و آمادگی او برای عالم بعد است. در دیدگاه بهائی، پیامبران دارای دو کیفیت وجودی می باشند. یکی وجود انسانی، و دیگری مقام الهی آن ها است. در مقام الهی از آنجا که
همگی تجلی خداوند واحدند و اسماء و صفات او را منعکس می کنند در واقع ظهور یک حقیقت هستند، ولی از جنبهٔ انسانی شخصیت های متفاوت دارند. دورهٔ نبوت. طبق آثار بهائی «دوره نبوت» به سر آمده و دوره ای جدید با ظهور دیانت بهائی به نام «دوره تحقق» آغاز گردیده است که طول آن حداقل پانصد هزار سال است. کتاب های آسمانیِ دوره نبوت، «نبوات» یا «اخباری» از آینده ای دور که با رستاخیزی جهانی آغاز می شود ارائه می دهند که در آن بشر به صلح، عدالت، امنیت و بلوغ اخلاقی و روحانی دست می یابد. «دوره تحقق» در حقیقت دوره ای است که این وعده ها در آن تحقق می یابد. به گفته شوقی افندی با ظهور بهاءالله «دوره نبوّت منطوی و زمان اکمال و انجاح یعنی انجاز وعود الهیّه و تحقق بشارات کتب سماویّه افتتاح شد». از منظر بهائی، پیامبر اسلام آخرین فرستاده خداوند در «دوره نبوت» است که بشر را برای روز رستاخیر کنونی آماده کرده، و این دوره با پایان دورهٔ تعالیم وی به اتمام رسیده است. ولی ارتباط خداوند با بشر همچنان از طریق ظهور فرستاده های او که آثار بهائی آن ها را مظهر ظهور می خواند ادامه خواهد یافت. آثار بهائی بیان می دارد که لقاءالله (دیدار با خدا) در روز قیام
ت مهم ترین و صریح ترین موضوع آیات قرآنیِ مربوط به قیامت است؛ به عنوان مثال چند آیه بعد از آیه مربوط به ختمِ نبوت (۳۳:۴۰) قرآن از لقاءالله در روز قیامت سخن می گوید (۳۳:۴۴). منظور از لقای الهی در روز قیامت، از دیدگاه بهائی، لقای فرستاده خداوند است، فردی که خداوند در او تجلی و ظهور می کند، چه که به گفتهٔ قرآن دیدن خداوند غیرممکن است. (۶:۱۰۳) در همین راستا بهاءالله بیان می دارد که ختم نبوت دلالت بر عظمت ظهور وی دارد. به عبارت دیگر بهاءالله مقام خود را، به ارادهٔ خداوند، ماوراء مفهوم نبوت یا پیامبری در اسلام می داند. دورهٔ تحقق. به طور خلاصه، ظهور تدریجی وحی شرح و گسترشی است بر تعالیم ویژهٔ اسلامی در مورد نبوت (پیامبری). تفاوت اصلی در این است که در تعالیم اسلامی، سلسلهٔ پیامبران با آدم آغاز، و با محمد نبی پایان یافت. در دیدگاه بهائی این سلسله یک دورهٔ کامل نبوت را تشکیل می دهد و با دعوت باب به سال ۱۲۶۰ ه .ق (۱۸۴۴م) یک دورهٔ جدید به نام «دورهٔ تحقق» آغاز شد. این دیدگاه بهائی مشابه دیدگاه شیعه است که با وجود پایان نبوت توسط محمد، مرجعیت مطلق دینی توسط امامان معصوم ادامه پیدا کرد. آموزهٔ ادوار در تشیع اسماعیلی هم ممک
ن است تأثیر غیرمستقیمی از طریق مکتب شیخیه بر این دیدگاه بهائی داشته باشد. مهم است بدانیم که در تعالیم بهائی پایانی بودن نبوت محمد قبول شده است، اما امکان ظهور جایگاه جدید به ارادهٔ الهی وجود دارد. در تعالیم بهائی از اصطلاح قرآنی «نبی» و «رسول» استفاده نمی شود. باب و بهاءالله هر یک به عنوان «مظهر الهی»، اصطلاحی که از مکتب وحدت وجود ابن عربی برگرفته شده، یاد می شوند. بسیاری از ایده های ظهور تدریجی وحی از نظر اسلامی و شیعی بدون اشکال هستند. با وجود تفاوت در اصطلاحات، دو نکته باعث شد که جنبش های بابی و بهائی، از نظر فقیهان اسلامی، خارج شده از دین اسلام محسوب شوند: (۱) اعلام شریعت جدید توسط باب و (۲) قائل شدن مقامی مشابه محمد برای باب و بهاءالله. شالودهٔ اصلی ظهور تدریجی وحی تفاوت چندانی با تفکرات «الهیات تدریجی»، که در حلقه های مسیحی در نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم مطرح شد، ندارد. به عقیده دنیس مک ایون تعیین دقیق سرشت دعاوی بهاءالله کار دشواری است. عقیده های رسمی آئین بهائی هر نوع حلول و تجسد را رد می کند و تأکید دارد که بهاءالله یک مظهر الهی است، به مانند یک آینه که آفتاب را باز می تاباند. بهاءالله خود نیز حلول و تجسد
خداوند و اندیشه وحدتِ وجود را رد کرده، خداوند را ورای جهان خلقت می داند. با این حال، مک ایون با ذکر چند نمونه معتقد است کنار گذاشتن این گمان که بهاءالله در آثار متاخرش ادعاهای بنیادی تری داشته مشکل است. بهاءالله اما توضیح می دهد که هر اشاره او به الوهیت، دلالت بر نیستی و فنای مطلق شخص او دارد. به گفته او این مقام، مقام فنای از نفس و بقای بالله است.
کارخانه فولاد یاهاتا () یک کارخانه فولاد در کیتاکیوشو، فوکوئوکا، استان فوکوئوکا، ژاپن است. کارخانه فولاد امپراتوری در سال ۱۸۹۶ برای پاسخگویی به تقاضای روزافزون صنایع در حال رشد کشتی سازی، راه آهن، ساخت و ساز و تسلیحات کشور در دوره میجی تأسیس شد. مکان انتخاب شده شهر سابق یاهاتا بود که اکنون در کیتاکیوشو ادغام شده که در نزدیکی معادن زغال سنگ و با دسترسی آسان به دریا قرار دارد.
مقاوم سازی دربرابر تابش فرآیندی است که در آن اجزا و مدارهای الکترونیکی در برابر آسیب یا عملکرد نادرست ناشی از مقدار بالای تابش رادیواکتیو (تابش ذرات و تابش الکترومغناطیسی پرانرژی) مقاوم می شوند. این مقاوم سازی برای محیط های موجود در فضای خارج از زمین، اطراف راکتورهای هسته ای و شتاب دهنده های ذرات یا هنگام حوادث و جنگ های هسته ای کاربرد دارد. اکثر قطعات الکترونیکی نیمه هادی، مستعد آسیب تشعشع هستند ولی می توان حساسیت آسیب به تشعشع را با برخی تغییرات طراحی و ساخت، برای قطعات سخت شده با تشعشع (rad-hard)، کاهش داد. با توجه به تقاضای کم و همچنین تقاضای توسعه و آزمایش گسترده مورد نیاز برای تولید یک طرح مقاوم در برابر تشعشع از یک تراشه میکروالکترونیکی، فناوری تراشه های مقاوم در برابر تشعشع از جدیدترین پیشرفت ها عقب مانده است. آنها همچنین معمولاً هزینه های بیشتری نسبت به سایر تجهیزات دارند. برای محصولات مقاوم سازی شده دربرابر تابش آزمایش های مختلفی انجام می شود: دوز یونیزه کل (TID)، اثرات افزایش یافته نرخ دوز پایین (ELDRS)، آسیب جابجایی نوترون و پروتون و اثرات تک رویدادی (SEEs). مشکلات ناشی از تابش. محیط هایی با میزان
زیاد تابش رادیواکتیو، چالش های ویژه ای در طراحی ایجاد می کنند. یک ذره باردار می تواند هزاران الکترون را از بین ببرد و باعث ایجاد نویز الکترونیکی و افزایش سیگنال شود. در مورد مدارهای دیجیتال، این موضوع می تواند اختلالاتی را ایجاد کند که دقیق یا نامفهوم هستند. این یک مشکل جدی در طراحی ماهواره ها، فضاپیماها، رایانه های کوانتومی آینده، هواپیماهای نظامی، نیروگاه های هسته ای و سلاح های هسته ای است. به منظور اطمینان از عملکرد صحیح چنین سیستم هایی، سازندگان آی سی (IC) و سنسورها برای کاربردهای نظامی یا هوافضا از روش های مختلفی برای مقاوم سازی دربرابر تابش استفاده می کنند. به این سیستم ها نام های مختلفی داده می شود: rad-hardened, rad-hard یا hardened. منابع اصلی تابش مخرب. منابع معمول قرار گرفتن الکترونیک در معرض تابش رادیواکتیو عبارتند از: کمربندهای تشعشعی ون آلن برای ماهواره ها، راکتورهای هسته ای در نیروگاه ها برای حسگرها و مدارهای کنترل، شتاب دهنده های ذرات برای کنترل الکترونیک (به ویژه دستگاه های آشکارساز ذرات)، تابش باقی مانده ایزوتوپ ها در مواد بسته بندی تراشه، تشعشعات کیهانی برای فضاپیماها و هواپیماهای در ارتفا
ع بالا و انفجارهای هسته ای برای تمامی تجهیزات الکترونیکی نظامی و غیرنظامی. ذرات ثانویه از برهمکنش میان انواع مختلف اشعه با ساختارهای تجهیزات الکترونیکی به وجود می آیند. تکنیک های مقاوم سازی در برابر تابش. فیزیکی. تراشه های سخت شده اغلب بر روی بسترهای عایق به جای ویفرهای نیمه هادی معمولی ساخته می شوند. معمولاً از سیلیکون روی عایق (SOI) و سیلیکون روی یاقوت کبود (SOS) استفاده می شود. درحالی که درجه تراشه های معمولی تجاری می تواند بین ۵۰ تا ۱۰۰گری (۵ و ۱۰ کیلو راد) مقاومت کنند، تراشه های SOI و SOS درجه فضایی می توانند ۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰ گری (۱۰۰تا ۳۰۰ کیلو راد) را تحمل کنند. در یک زمان بسیاری از تراشه های سری ۴۰۰۰ در نسخه های مقاوم سازی شده با تشعشع (RadHard) در دسترس بودند در حالی که SOI لچ-آپ را از بین می برد و همچنین نتایج آزمایش های TID و SEE، پیشرفتی را نشان نمی داد. استفاده از یک گره فرآیندی خاص مقاومت در برابر تشعشع را افزایش می دهد. با توجه به هزینه های بالای توسعه فرآیندهای مقاوم سازی دربرابر با تشعشع، کوچک ترین فرایند راد سخت (RHBP, Rad-Hard By Process) تا سال ۲۰۱۶، ۱۵۰ نانومتر بود، با این حال، FPGAهای راد سخ
ت ۶۵ نانومتری (rad-hard 65 nm FPGAs) در دسترس بودند که از برخی از تکنیک های مورد استفاده در فرآیندهای راد-سخت واقعی (RHBD, Rad-Hard) استفاده می کردند. از سال ۲۰۱۹، فرآیندهای راد سختی ۱۱۰ نانومتری (110 nm rad-hard) در دسترس هستند. RAM مقاومت مغناطیسی یا DRAM مبتنی بر خازن اغلب با SRAM مقاوم تر (اما بزرگتر و گران تر) جایگزین می شود. سلول های SRAM ترانزیستورهای بیشتری در هر سلول نسبت به معمول دارند (که 4T یا 6T است)، که باعث می شود سلول ها نسبت به SEU به علت مصرف زیاد انرژی و ابعاد، تحمل بیشتری داشته باشند. محافظ. محافظت از بسته در برابر رادیواکتیویته برای کاهش قرار گرفتن در معرض دستگاه لخت روش دیگری است. برای محافظت در برابر تشعشعات نوترونی و فعال سازی نوترونی مواد (Neutron activation)، می توان از بور تخلیه شده (شامل فقط ایزوتوپ بور-۱۱) در لایه غیرفعال سازی شیشه بوروفسفوسیلیکات که از تراشه ها محافظت می کند، استفاده کرد. به راحتی نوترون ها را مهار می کند و دچار واپاشی آلفا می شود. منطقی (Logical). خطای تصحیح حافظه کد (حافظه ECC) از بیت های اضافی برای بررسی و احتمالاً تصحیح داده های خراب استفاده می کند. از آنجایی
که اثرات تشعشع به محتوای حافظه آسیب می رساند حتی زمانی که سیستم به RAM دسترسی ندارد، یک مدار «اسکرابر» (Memory scrubbing) باید به طور مداوم رم را بررسی کند. خواندن داده ها، بررسی بیت های اضافی برای خطاهای داده، سپس بازنویسی هرگونه تصحیح در RAM وظایفی است که باید یک اسکرابر انجام دهد. عناصر تکراری یا زائد (Redundant elements) را می توان در سیستم استفاده کرد. سه برد ریزپردازنده جداگانه ممکن است به طور مستقل پاسخ یک محاسبات را محاسبه کرده و پاسخ های آنها را با هم مقایسه کنند. هر سیستمی که نتیجه اقلیت ایجاد کند مجدداً محاسبه خواهد شد. منطق ممکن است به گونه ای اضافه شود که اگر خطاهای تکراری از همان سیستم رخ دهد، آن برد خاموش شود. سختی هسته ای برای مخابرات. در ارتباط از راه دور، اصطلاح سختی هسته ای دارای معانی زیر است: (۱) بیان میزان عملکرد یک سیستم، تسهیلات یا دستگاه در یک محیط هسته ای معین، (۲) ویژگی های فیزیکی یک سیستم یا قطعات الکترونیکی که باعث بقا در محیطی می شود که شامل تابش هسته ای و پالس های الکترومغناطیسی (EMP) است.
پانسمان هیدروژلی یک پانسمان پزشکی است که بر اساس هیدروژل ها و به شکل یک ساختار هیدروفیلی سه بعدی طراحی شده است. ساختارهای هیدروفیلی نامحلول، ترشحات قطبی زخم را جذب کرده و اجازه می دهند اکسیژن به بستر زخم نفوذ کند تا روند بهبودی تسریع گردد. پانسمان های هیدروژلی می توانند به گونه ای طراحی شوند که از عفونت باکتریایی جلوگیری کرده، رطوبت را حفظ کنند. این پانسمان ها همچنین می توانند به تغییرات در میکروزیست محیط بستر زخم واکنش نشان دهند. هیدروژل ها به طور الاستیک به تنش های وارد شده واکنش نشان می دهند؛ هیدروژل هایی که از موادی مانند کلاژن ساخته شده اند، دارای استحکام بالا و اصطکاک کششی پایینی هستند که آسیب ناشی از تنش های مکانیکی را کاهش می دهد. پانسمان های هیدروژلی باید دارای ویژگی های مکانیکی و فیزیکی مشابه با میکروزیست محیط سه بعدی ماتریکس خارج سلولی پوست انسانی باشند. طراحی پانسمان های زخم هیدروژلی به گونه ای است که مکانیزمی برای اعمال و حذف آن وجود دارد که در جهت به حداقل رساندن آسیب بیشتر به بافت ها کمک می کند. پانسمان های هیدروژلی را می توان به سه دسته تقسیم کرد: مصنوعی، طبیعی و ترکیبی. پانسمان های هیدروژلی م
صنوعی با استفاده از نانوالیاف ماتریکس خارج سلولی بیومیمتیک مانند پلی وینیل الکل (PVA) تولید شده اند. هیدروژل های پپتیدی طراحی شده خودجمع شونده نیز نوعی هیدروژل مصنوعی در حال توسعه هستند. پانسمان های هیدروژلی طبیعی به دو زیرسری تقسیم می شوند: بر پایه پلی ساکارید (مانند آلژینات ها) یا بر پایه پروتئوگلیکان و یا پروتئین (مانند کلاژن). پانسمان های هیدروژلی ترکیبی شامل نانوذرات مصنوعی و مواد طبیعی هستند. ویژگی ها. ویژگی های شیمیایی. پانسمان های هیدروژلی دارای پیوندهای شیمیایی یا فیزیکی متقاطع هستند. پیوند متقاطع شیمیایی شامل تشکیل پیوندهای کوالانسی بین زنجیره های پلیمری است. پانسمان های هیدروژلی با پیوند متقاطع شیمیایی از طریق پلیمریزاسیون رشد زنجیره ای، پلیمریزاسیون رشد مرحله ای، آنزیم ها یا پلیمریزاسیون تابش، سنتز می شوند. پانسمان های مصنوعی که شامل نانوذراتی مانند پلی وینیل الکل (PVA) و پلی اتیلن گلیکول (PEG) هستند، با استفاده از مکانیزم های پیوند متقاطع شیمیایی ساخته می شوند. پانسمان های هیدروژلی که با پیوند متقاطع فیزیکی تشکیل می شوند، از طریق تعاملات یونی، پیوند هیدروژنی، تعاملات هیدروفوبیک یا بلورینه شدن ساخ
ته می شوند. پانسمان های طبیعی که شامل پلی ساکاریدها و پروتئوگلیکان ها/پروتئین ها هستند، یک شبکه سه بعدی را با استفاده از پیوند متقاطع فیزیکی تشکیل می دهند. پانسمان های هیدروژلی شبیه به شبکه سه بعدی متقاطع فیبرهای ماتریکس خارج سلولی در پوست انسان هستند. هیدروژل ها می توانند از طریق یک فرآیند خودجمع شونده تشکیل شوند که در آن مونومرها در محلول نفوذ کرده و سپس تعاملات غیرکوالانسی ایجاد می کنند. هیدروژل های مورد استفاده در پانسمان های زخم می توانند با افزودن کاتیون های فلزی دو ظرفیتی یا پلی ساکاریدهای دارای بار الکتریکی به دلیل تعاملات الکترواستاتیکی خودجمع شوند. خودجمع شدن از طریق تعاملات هیدروفوبیک می تواند با افزودن آب در ژل های پلی ساکارید بر پایه آمفیفیلیک القا شود؛ همچنین می تواند با افزودن گرافت های هیدروفوبیک در هیدروژل های غیرآمفیفیلیک القا شود. پیوند متقاطع مونومرهای هیدروفیلی محلول یک ساختار سه بعدی غیرمحلول را ایجاد می کند که می تواند مقدار زیادی آب را در خود جای دهد. شبکه پلیمری سه بعدی هیدروژل ها به شدت آبدار است و دارای 90-99% آب به وزن است؛ این شبکه قادر است چندین برابر بیشتر از حالت غیرمتقاطع، مول
کول های آب را به خود جذب کند. پانسمان های هیدروژلی می توانند تا 600 برابر مقدار اولیه آب خود را جذب کنند، از جمله ترشحات مایع زخم. هیدروژل ها به عنوان بیومواد مؤثر برای پانسمان زخم و مهندسی بافت، شناخته می شوند زیرا مایعات را تبادل کرده و بافت های نکروتیک را آبرسانی می کنند. جذب ترشحات باعث می شود پانسمان هیدروژلی متورم شده و پیوندهای متقاطع در زنجیره های پلیمری گسترش یابد. شبکه سه بعدی متقاطع گسترش یافته می تواند به طور غیرقابل برگشتی پاتوژن ها و زباله ها را در خود جای دهد و بدین ترتیب آنها را از زخم حذف کند. برخی از پانسمان های هیدروژلی دارای خواص آنتی میکروبی ذاتی هستند. پانسمان های هیدروژلی که از پپتیدهای آنتی میکروبی (AMPs) و کیتوسان تشکیل شده اند، دارای فعالیت آنتی میکروبی ذاتی هستند. خواص آنتی میکروبی پانسمان های هیدروژلی می توانند با افزودن نانوذرات فلزی، آنتی بیوتیک ها یا سایر عوامل آنتی میکروبی تقویت شوند. نانوذرات نقره و طلا نیز می توانند به پانسمان های هیدروژلی اضافه شوند تا فعالیت آنتی میکروبی را افزایش دهند. برخی از پانسمان های هیدروژلی دارای آنتی بیوتیک هایی مانند سیپروفلوکساسین و آموکسی سیلین
هستند که در ساختار خود گنجانده شده اند و در حین تبادل مایع به زخم آزاد می شوند. برخی از پانسمان های هیدروژلی شامل عوامل آزادکننده نیتریک اکسید و سایر عوامل آنتی میکروبی هستند که به تحریک پاسخ می دهند. پانسمان های هیدروژلی می توانند تحت شرایط فیزیولوژیکی نرمال به طور مستقیم به بستر زخم بچسبند، از طریق واکنش های اکسیداسیون-کاهش کوینون ها. خواص چسبندگی هیدروژل ها با افزودن میکروژل های دارای بار مثبت به ماتریس سه بعدی برای افزایش تعاملات الکترواستاتیکی و هیدروفوبیک تقویت شده است. ویژگی های فیزیکی. پانسمان های زخم باید قابلیت کشسانی داشته باشند تا از پارگی جلوگیری شود. های لی و همکاران نشان دادند که کشسانی ضعیف و هیسترزیس در هیدروژل های مبتنی بر پروتئین ها به طور طبیعی می تواند با افزودن لینک کننده های پلی پروتئینی اصلاح شود. همچنین، انعطاف پذیری هیدروژل ها با وارد کردن میکروژل ها به ماتریس افزایش می یابد. پانسمان های هیدروژل شبیه به ساختار فیبری ECM طبیعی هستند تا ارتباط بین سلول ها را در بستر زخم حفظ کرده و به بازسازی بافت کمک کنند. هیدروژل های خودترمیم شونده به طور خودکار و معکوس، آسیب های ناشی از تنش های مکانی
کی و شیمیایی را ترمیم می کنند. مکانیسم های خودترمیمی می توانند شامل "پیوندهای دینامیک کوالان، تعاملات غیرکوالان، و تعاملات مختلط" باشند. تعاملات کوالانتی شامل تشکیل پایه اشیف و تبادل دی سولفید هستند. تعاملات غیرکوالانتی معمولاً از ثبات کمتری برخوردارند و ph هیدروژل را نسبت به تغییرات میکرو محیطی حساس می کنند. برخی از پانسمان های هیدروژل به دلیل مکانیسم های مختلطی مانند تعاملات میزبانی-مهمان و پروتئین-لیگاند خودترمیم پذیر هستند. پانسمان های هیدروژل به صورت ورقه ای، آمورف، آغشته شده یا قابل اسپری وجود دارند. پانسمان های هیدروژل ورقه ای در برابر زخم چسبنده نیستند و در درمان زخم های با ضخامت جزئی موثرند. هیدروژل های آمورف نسبت به پانسمان های ورقه ای در درمان زخم های با ضخامت کامل موثرتر هستند زیرا می توانند به شکل بستر زخم سازگار شوند و تسهیل کننده دبرمانت خودکار باشند. پانسمان های هیدروژل آغشته شده، پانسمان های خشکی (مانند گاز) هستند که با هیدروژل آمورف اشباع شده اند. پانسمان های هیدروژل قابل اسپری شامل هیدروژل های آمورف هستند که پس از کاربرد، به سرعت ویسکوزیته آن ها افزایش می یابد. هیدروژل های قابل اسپری همچنین
نشان داده اند که نفوذ و اثر بخشی عوامل درمانی را افزایش می دهند. پانسمان های هیدروژل هوشمند. پانسمان های هیدروژل "هوشمند" که به محرک ها پاسخ می دهند (یعنی دما-پاسخ، زیست-پاسخ، pH-پاسخ، نور-پاسخ و اکسید-کاهش-پاسخ) نیز در حال تولید هستند. پانسمان های هیدروژل دما-پاسخ تغییر حالت مایع-ژل وابسته به دما آزادسازی دارو را نشان می دهند. کاربردها. اثربخشی پانسمان های هیدروژل بر روی انواع مختلف زخم ها ارزیابی شده است. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد هیدروژل ها پانسمان های مؤثری برای زخم های مزمن، از جمله زخم های فشاری، زخم های دیابتی و زخم های وریدی هستند، هرچند نتایج هنوز قطعی نیستند. هیدروژل ها نشان داده اند که به تسریع بهبود در زخم های سوختگی با ضخامت جزئی و کامل از اندازه های مختلف کمک می کنند. مطالعات دیگر نشان داده اند که پانسمان های هیدروژل به تسریع بهبود در آسیب های پوستی رادیواکتیو و زخم های ناشی از گاز گرفتن سگ کمک می کنند. پانسمان های هیدروژل زمان بهبود آسیب های پوستی تروماتیک را به طور میانگین 5.28 روز کاهش می دهند و درد گزارش شده توسط بیماران را کاهش می دهند. انواع. پانسمان های هیدروژل طبیعی. پانسمان های ه
یدروژل مبتنی بر پلی ساکارید از پلیمرهایی مانند اسید هیالورونیک، کیتین، کیتوزان، آلژینات و آگارز سنتز شده اند. پانسمان های هیدروژل پروتئینی/پروتئوگلیکان طبیعی از پلیمرهایی مانند کلاژن، ژلاتین، کپا-کاراژینان و فیبرین سنتز شده اند. پانسمان های هیدروژل سنتزی. پانسمان های هیدروژل سنتزی ممکن است از پلیمرهای سنتزی مانند الکل پلی وینیل (PVA) پلی اتیلن گلیکول) (PEG)، پلی یورتان (PU) و پلی(لاکتید-کو-گلیکولید) (PLGA) مشتق شوند. همچنین، پانسمان های هیدروژل سنتزی ممکن است از پپتیدهای طراحی شده تشکیل شوند. محققان در حال به کارگیری چاپ سه بعدی در سنتز پانسمان های هیدروژل هستند. پانسمان های هیدروژل بیوهیبرید. هیدروژل ها ممکن است برای ادغام کاتیون های فلزی (مانند مس (II))، لینک کننده های قابل تجزیه (مانند دکستران) و گروه های عملکردی چسبنده )مانند RGD) اصلاح شوند. ادغام مشتقات بیولوژیکی در هیدروژل های سنتزی به تولیدکنندگان این امکان را می دهد که تمایلات پیوندی و خاصیت، ویژگی های مکانیکی و ویژگی های پاسخ دهی به محرک ها را سفارشی سازی کنند. منابع. 1. "Peppas, N. A.; Hilt, J. Z.; Khademhosseini, A.; Langer, R. (2006-06-06). "Hydr
ogels in Biology and Medicine: From Molecular Principles to Bionanotechnology". Advanced Materials. 18 (11): 1345–1360. Bibcode:2006AdM...18.1345P. doi:10.1002/adma.200501612. ISSN 0935-9648. S2CID 16865835." 2. "Tavakoli, Shima; Klar, Agnes S. (2020-08-11). "Advanced Hydrogels as Wound Dressings". Biomolecules. 10 (8): 1169. doi:10.3390/biom10081169. ISSN 2218-273X. PMC 7464761. PMID 32796593." 3. "Ulijn, Rein V.; Bibi, Nurguse; Jayawarna, Vineetha; Thornton, Paul D.; Todd, Simon J.; Mart, Robert J.; Smith, Andrew M.; Gough, Julie E. (April 2007). "Bioresponsive hydrogels". Materials Today. 10 (4): 40–48. doi:10.1016/S1369-7021(07)70049-4." 4. "Percival, Steven L.; McCarty, Sara; Hunt, John A.; Woods, Emma J. (2014-02-24). "The effects of pH on wound healing, biofilms, and antimicrobial efficacy". Wound Repair and Regeneration. 22 (2): 174–186. doi:10.1111/wrr.12125. ISSN 1067-1927. PMID 24611980. S2CID 5393915."
شینجی ایکاری (به ژاپنی: 碇 シンジ، به لاتین: "Ikari Shinji") یک شخصیت خیالی از فرنچایز نئون جنسیس اونگلیون است که توسط استودیوی گایناکس خلق شده است. او شخصیت اصلی این مجموعه و چهرهٔ نمادین آن محسوب می شود. در این سری انیمه، شینجی پسری است که پس از مرگ مرموز مادرش، یویی ایکاری، توسط پدرش گندو ایکاری رها شده است. سال ها بعد، گندو او را فرا می خواند تا خلبانی یک ربات انسان نما به نام "اونگلیون واحد-۰۱" را بر عهده بگیرد و از شهر توکیو-۳ در برابر موجودات غول پیکری به نام "فرشته ها" که تهدیدی برای بشریت محسوب می شوند، دفاع کند. کارگردان هیده آکی آنو، شینجی را به عنوان بازتابی از خود خلق کرد و در شخصیت او، تأثیرات چهار سال افسردگی اش پس از پخش انیمهٔ قبلی خود، ، را منعکس نمود. درون مایه های روانی و رنج های درونی شینجی از طریق جریان سیال ذهن و مونولوگ های درونی نمایش داده می شوند، و برخی قسمت های انیمه به کاوش در افکار و بحران های ذهنی او اختصاص دارند. آنو برای شخصیت پردازی او از نظریه های روان کاوی، از جمله مدل رشد روانی-جنسی فروید، الهام گرفته است. مفهوم شکل گیری شخصیت. طراحی شخصیت. یوشیوکی ساداموتو، طراح شخصیت های "نئ
ون جنسیس اونگلیون"، شینجی را با یونیفرم مدرسهٔ تابستانی متداول و پیراهنی سفید طراحی کرد تا ظاهری «معمولی» داشته باشد. او قصد داشت شینجی را به عنوان یک پسر «واقع گرایانه و عادی» ترسیم کند، شخصیتی که «طراحی آن برای دیگران دشوار باشد». از آنجایی که شینجی اشتیاق و شجاعت قهرمانان معمولی انیمه های روباتیک را ندارد، ساداموتو برداشت متفاوتی از مفهوم قهرمانی برای او ارائه داد: «به جای انعکاس یک قهرمان، نوعی انکسار یک قهرمان». در ابتدا، او تلاش کرد شخصیتی خلق کند که «با ذهنیت طرفداران امروزی انیمه ارتباط برقرار کند». در یکی از طرح های اولیه، شینجی موهای بلندی داشت که در صحنه های احساسی صورتش را می پوشاند یا در باد به اهتزاز درمی آمد. با این حال، ساداموتو احساس کرد که این طراحی بیش از حد اغراق آمیز است و آن را تغییر داد. او به دنبال ظاهری بود که پیشانی از بین چتری های مو دیده شود، «چهره ای شبیه به دخترکی پسرانه»، و به همین دلیل چشمان او را شبیه به چشمان یک دختر طراحی کرد. در طراحی چهرهٔ شینجی، ساداموتو از نادیا، شخصیت اصلی ، الهام گرفت و چهرهٔ او را تقریباً مشابه او، اما با مدل مویی متفاوت، طراحی کرد. اندرو سی. مک کویت،
نویسنده و پژوهشگر، طراحی شینجی را نمونه ای از "موکوکوسکی" (無国籍) می داند، سبکی در طراحی شخصیت های انیمه ای که به عمد فاقد ویژگی های قومی است و به شخصیت ها ظاهری جهانی و بین المللی می بخشد. توسعه شخصیت. کارگردان "نئون جنسیس اونگلیون"، هیدئاکی آنو، پیش از آغاز تولید این مجموعه، چهار سال دچار افسردگی بود. پس از شکست پروژهٔ ' و دنبالهٔ لغوشدهٔ آن، '، استودیوی گایناکس تصمیم به ساخت یک سری جدید گرفت. به گفتهٔ یاسو هیرو تاکدا، یکی از بنیان گذاران گایناکس، ایده هایی از "Aoki Uru"، از جمله مفهوم «فرار نکردن»، در "اونگلیون" استفاده شد. او معتقد است که آنو این ایده را از "Aoki Uru" به ارث برده بود و آن را در "اونگلیون" منعکس کرد. هیروکی ساتو، مدیر روابط عمومی گایناکس، اظهار داشت که این مجموعه بر این تمرکز دارد که «شینجی چگونه با اتفاقات درونی خود روبه رو می شود». بر اساس تحلیل "مکس کووِل"، شخصیت از انیمهٔ "گان باستر" که اولین تجربهٔ کارگردانی آنو بود، الهام بخش ویژگی های شک و اضطراب در شخصیت شینجی شد. به گفتهٔ متیو مگنوس لاندین، نوریکو را می توان نسخه ای اولیه از شینجی دانست که رفتارهایش در چهار قسمت ابتدایی شباهت هایی
به شینجی دارد. آنو دیدگاه افسردهٔ خود را در "اونگلیون" منعکس کرد و دنیایی «آغشته به بدبینی» را ترسیم نمود. او امیدوار بود که پس از پایان تولید سریال، هم دنیای انیمه و هم قهرمانان آن دستخوش تغییر شوند. در ابتدا، قرار بود شخصیت اصلی مجموعه مشابه آسوکا لانگلی سوریو باشد تا مانند آثار پیشین گایناکس، شخصیت محوری یک دختر باشد. اما یوشیوکی ساداموتو با داشتن یک دختر به عنوان شخصیت اصلی مخالفت کرد و معتقد بود که «اگر قرار است یک ربات هدایت شود، باید توسط فردی آموزش دیده هدایت شود، و اگر آن فرد دختر باشد، مشکلی ندارد، اما درک نمی کنم چرا یک دختر نوجوان باید یک ربات را هدایت کند». او پیشنهاد داد که شخصیت اصلی یک پسر باشد و رابطهٔ او با آسوکا بر اساس رابطهٔ نادیا و ژان در شکل بگیرد. پس از پذیرش این پیشنهاد، آنو شخصیت اصلی را پسر انتخاب کرد و نام "شینجی" را از روی دو تن از دوستانش، از جمله شینجی هیگوچی، انیماتور "نئون جنسیس اونگلیون"، برداشت. برای نام خانوادگی او، از واژهٔ ژاپنی ایکاری (錨، به معنای «لنگر») استفاده شد، و نام سایر شخصیت ها نیز از اصطلاحات دریایی و کشتی های نیروی دریایی امپراتوری ژاپن الهام گرفته شدند. در مر
احل اولیه، شینجی با ویژگی هایی متفاوت از نسخهٔ نهایی طراحی شده بود. در ابتدا، او شخصیتی باوقارتر، پخته تر و کمتر درون گرا داشت و به عنوان یک دانش آموز ممتاز و ساکت معرفی می شد. اما رفتار درس خوان او نشانه ای از انفعال در نظر گرفته می شد. مایکل هاوس، مترجم و یکی از اعضای پیشین گایناکس، اظهار داشت که آنو در ابتدا قصد داشت پایان داستان را با یک شینجی شاد و خوشحال نشان دهد، اما متوجه شد که «شخصیت هایی که خلق کرده بود، قادر به تجربهٔ چنین تغییری نبودند». او در نتیجه، برنامه های اولیهٔ خود را تغییر داد. آنو سن شخصیت اصلی را چهارده سال تعیین کرد، زیرا معتقد بود این دوره ای است که در آن استقلال فکری آغاز می شود. او شینجی را به گونه ای طراحی کرد که بازتابی از ویژگی های شخصیتی خود، هم در سطح آگاهانه و هم ناخودآگاهانه باشد. او معتقد بود که شینجی مانند خودش یک فرد سودازده و وابسته از نظر روانی است که در مرحلهٔ روانی-جنسی دهانی باقی مانده است. کازویا سوروماکی، دستیار کارگردان، شینجی را به گونه ای طراحی کرد که شجاع به نظر نرسد، زیرا معتقد بود که «آنو خودش هم چندان قهرمان نیست». او همچنین اظهار داشت که «شینجی توسط پدرش برای
هدایت یک ربات احضار شد، همان طور که آنو توسط گایناکس برای کارگردانی این انیمه احضار شد». مانند دیگر شخصیت های مرد در آثار گایناکس، شینجی شخصیتی ضعیف و نامطمئن دارد. گایناکس با این رویکرد قصد داشت وضعیت روانی طرفداران انیمه و جامعهٔ ژاپن را منعکس کند، جایی که پدران همیشه در محل کار هستند و از نظر عاطفی غایب اند.