Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر اصل داستان را از آغاز روایت آفرینش تا میثاق با خدا روایت می کرد. لچکی ها در سال ۱۵۶۲ تخریب شدند. نمونه های معماری رمانسک که حدود سال های ۱۱۶۰–۷۰ برای درگاه های کنده کاری شده بودند و احتمالاً برای نمای کلیسای قدیمی تر در نظر گرفته شده بودند، در درهای جنوبی و شمالی دوباره به کار گرفته شدند (در جاهایی که معمولاً برای درگاه های تقاطع صحن پیش بینی می شد). تزئینات انبوه آن ها یادآور کارهای بورگونی است. برج ها و ورودی بزرگ. برج شمالی تنها برجی است که به پایان رسیده و بلندتر از دو برج است. این برج تزئینات پرکار از نوع گوتیک شعله سان دارد، از جمله انبوهی از مناره های تزیینی و تزیینات جوانه ای، و همچنین نسخه هایی از تندیس های سدهٔ سیزدهم که در طاقچه ها نصب شده اند. در بالای آن فانوسی قرار دارد که با یک پلیکان برنزی بزرگ تاج گذاری شده است. تندیس اصلی پلیکان از سدهٔ شانزدهم، اکنون در داخل کلیسا نگهداری می شود. این برج شش زنگ کلیسا را در خود جای داده است که جایگزین زنگ هایی شدند که در انقلاب ذوب شده بودند. این زنگ ها مربوط به سده های نوزدهم و بیستم هستند. بزرگ ترین آن ها «بوردون» گیوم-اتین یا «گروس گیوم» است که ۲٫۱۳ متر
قطر و ۶٫۰۸ تُن وزن دارد و در سال های ۱۸۴۱–۴۲ ریخته گری شد. برج جنوبی، کوتاه تر و ناتمام، از همان آغاز به دلیل پی ریزی ناکافی بی ثبات بود. سرانجام در سال ۱۳۱۴ با پشت بند عظیمی در پهلوی خود تقویت شد. این پشت بند، علاوه بر پشتیبانی از برج، شامل یک راه پله و زندان کوچکی بود که توسط هیئت کلیسا اداره می شد. اتاق بالایی پشت بند دفتر معمار بود و نقشه های دهانه ها و پنجرهٔ گل سرخی روی کف سنگی حک شده بود، جایی که سازندگان کلیسا می توانستند به آن مراجعه کنند. در سدهٔ هجدهم، برای مدتی به عنوان کارگاه فرانسوا بوشه نقاش مورد استفاده قرار گرفت. برج جنوبی در اصل ناقوس خانه و زنگ های بزرگ کلیسا را در خود داشت. این ها پس از انقلاب برداشته و برای برنزشان ذوب شدند. به همین دلیل، برج «لو سورْد» («کر») یا «لو موئت» («خاموش») نامیده شد. بخش مرکزی نمای غربی، بالای درگاه ها و میان برج ها، گراند اوستو نام دارد. این بخش پس از دیگر قسمت های نمای غربی و در سدهٔ شانزدهم، در سبک گوتیک شعله سان بازسازی شد، پس از آنکه برج شمالی فروریخت. بلندی استثنایی گراند اوستو و پنجرهٔ گل سرخی آن، بلندی عظیم صحن را که پشت آن است نوید می دهد. ناقوس ها. کل
یسای جامع بورژ دارای شش ناقوس در برج شمالی است: چهار ناقوس کوچک تر و دو بورْدون. جناح های شمالی و جنوبی. دیوارهای شمالی و جنوبی با پشت بند معلقی پوشیده شده اند که از روی راهروهای کناری عبور می کنند تا دیوارهای بالایی را پشتیبانی کنند و امکان پنجره های بزرگ بالایی را فراهم آورند. این پشت بندها با مناره های سنگین وزن تقویت شده اند. در سده های بعدی میان تعدادی از پشت بندها نمازخانه های کوچک ساخته شد، اما در دهانه هایی که نمازخانه ای ندارند، هنوز دیوارهای کلیسای رمانسک قدیمی نمایان است. برخلاف بیشتر کلیساهای جامع گوتیک متعالی، بورژ رواق تقاطعی ندارد، اما در سمت جنوبی ایوان و درگاهی وجود دارد که در اصل فقط برای روحانیون استفاده می شد. این بخش شامل آثار باقی مانده از کلیسای رمانسک قدیمی تر است، به ویژه شش مجسمهٔ ستونی که به حدود سال های ۱۱۵۰–۶۰ بازمی گردند و در سدهٔ سیزدهم زیر ایوان نصب شدند تا یادآور تاریخ طولانی کلیسا باشند. آثار رنگ نشان می دهند که این مجسمه ها زمانی به طور درخشان رنگ آمیزی شده بودند. برخی از مجسمه ها دارای نقش قلب و حرف J هستند، نماد خانوادهٔ ژاک کر، بازرگانان برجستهٔ بورژ و از اهداکنندگان بزرگ
کلیسا. آرامگاه های آنان در داخل کلیسا قرار دارد. جناح شمالی، رو به شهر، طرحی مشابه دارد. بسیاری از فضاهای میان پشت بندها با نمازخانه ها پر شده اند. در میانهٔ جناح شمالی، ایوانی برای دسترسی اعضای عادی جماعت وجود دارد. مانند ایوان جنوبی، درگاه های ایوان شمالی با مجسمه های ستونی و پیکره های دیگر تزئین شده اند که به کلیسای رمانسک بازمی گردند. این مجسمه های ستونی ظاهراً بلقیس و یک سیبیل را نشان می دهند، در حالی که مجسمهٔ طاق ها بالای درگاه ها، مریم و کودکی را به تصویر می کشد. صحنه های معماری کوچک، تصاویری از مغ ها، یک عید بشارت و صحنهٔ دیدار را شامل می شوند که روایت کتاب مقدس از مریم را نشان می دهد. برخی از مجسمه های این ایوان در جریان جنگ های مذهبی فرانسه آسیب دیدند. بر بالای درِ شمالی پنجره ای گرد بدون شیشه قرار دارد که با مجسمه های سرهای جانوران اسطوره ای تزئین شده است. سقف بالای درگاه شمالی در آتش سوزی سال ۱۵۵۹ آسیب دید و با سقفی آهنی جایگزین شد. تمام درگاه با تزئینات پرجزئیات گیاهی و هندسی پوشیده شده است. صندوقخانه کلیسا، در کنار ایوان، نیز از جناح شمالی بیرون زدگی دارد. این بخش توسط بازرگان ژاک کر اهدا شده
بود. جبههٔ شرقی. جبههٔ شرقی یا جبههٔ پشت محراب که در فرانسوی اصصلاحاً «شِوه» (Chevet) نامیده می شود، نمای بیرونی محراب کلیسا، در انتهای شرقی کلیسا، با حلقه ای از نمازخانه های شعاعی است. جبههٔ شرقی بورژ با دیگر کلیساهای جامع گوتیک متعالی تفاوت دارد، زیرا راهروهای پایینی ارتفاع های متفاوتی دارند و جبههٔ شرقی در سه پله بالا می رود، در حالی که دیوارهای بالایی با شش پشت بند همگرا که از روی طبقات پایینی می گذرند، پشتیبانی می شوند و قوس های جداگانه ای دیوارهای پایینی و بالایی را تقویت می کنند. عمودگرایی بیشتر با بام های نوک تیز نمازخانه های شعاعی، مناره های دوتایی هر پشت بند، و مناره های اطراف جان پناه بام افزایش یافته است. هر دهانهٔ دیوارهای بلند با دو پنجرهٔ نیزه ای و یک پنجرهٔ گل سرخی شش پر کوچک تزئین شده است که در قاب قوس های کور قرار دارند. درونمایه. طرح و برش نما. کلیسای جامع بورژ سطحی به مساحت را می پوشاند. شبستان اصلی کلیسا پهنا و بلندا دارد؛ رواق آن بلندا دارد؛ راهروی درونی و راهروی بیرونی بلندا دارد. درون کلیسا از نمای غربی تا جبههٔ شرقی در شرق درازا دارد. طاق شش بخشی برای پوشاندن شبستان اصلی به کار رفته ا
ست. بلندای شبستان از کف تا طاق ها است؛ در سنجش با در کلیسای نوتردام پاریس، در کلیسای جامع آمیان و در کلیسای جامع بووه. کلیسای جامع بورژ به خاطر سادگی نقشه اش چشمگیر است؛ در آن از بازوی عرضی خبری نیست، اما از طرحِ دو راهرویی بهره گرفته شده که در کلیساهای کهن سال تری مانند بازیلکای نخستین مسیحی کلیسای سن پیترو در رم یا در کلیسای نوتردام پاریس دیده می شود. راهروهای دوتایی، بی وقفه از جای دیوار جداکنندهٔ مزینِ (که اکنون تا حد زیادی از میان رفته، هرچند پاره هایی از آن در گورابه محفوظ است) فراتر می روند و یک غلام گردشِ دوتایی پیرامونِ جایگاه سرودخوانان پدیدمی آورند. طاقِ راهروی درونی از راهروی بیرونی بلندتر است، و هم شبستان مرکزی و هم راهروی درونی، هر دو، سه تقسیمیِ همسانی دارند: رواقِ طاق دار، طاقنمای سه چشمه و ردیف پنجره فوقانی؛ طرحی که نسبت به ساختمان های دُوراهرویِ متعارف تری مانند نوتردام، نور بسیار بیشتری به درون می دهد. این طرح، با مقطعِ مثلثیِ متمایزش، سپس در کلیسای جامع تولدو و در جایگاه سرودخوانانِ کلیسای جامع لو مان الگوبرداری شد. شبستان و جایگاه سرودخوانان. شبستان، میانِ انتهای غربی و جایگاه سرودخوانان،
جایی که نیایشگران عادی می نشستند، بخش عمدهٔ فضای درونی را دربر می گرفت. جایگاه سرودخوانان، ناحیهٔ ویژهٔ روحانیان، چهار دهانهٔ پیش از انتهای شرقی را اشغال می کرد. انتهای شرقی، یا آپسید، به نیم دایره ای از پنج نمازخانهٔ شعاعی راه می داد. کلیسای جامع بورژ به سبب فضای درونیِ یکپارچه و بس گسترده اش شناخته می شود؛ درون بنا از نمای غربی تا جبههٔ شرقی هیچ گونه گسستی ندارد. ستون های رواق °۲۱ متر بلندا دارند، یعنی بیش از نیمی از بلندای ۳۷ متریِ طاق ها. هر ستون از یک تنهٔ مرکزی و ستونک هایی باریک تشکیل شده که در بالا پخش می شوند و به طاق های جناغی می پیوندند. دو ستون نخستِ گذرگاهِ اول در غرب، به ویژه بزرگ اند؛ هر یک با بیست ویک ستونک. ستون های پی درپی به سوی غرب، بسته به نقشی که در نگه داری طاق های بالادست دارند، به صورت متناوب میانِ ستون های «نیرومند» با پنج ستونک و ستون های «کم مایه» با چهار ستونک جابه جا می شوند. بدنهٔ مرکزیِ شبستان سه تراز دارد: رواقِ بسیار بلند در تراز همکف؛ طاقنمای سه چشمه، یعنی رواقِ باریک، در بالا؛ و در فرازِ آن، دهانه های بالادست که عمدتاً از پنجره ها پُر شده اند. هر یک از طاق های شش بخشی، دو
دهانه را می پوشاند. دیوارهای راهروهای کناری به آن بلندی نیست، اما آن ها نیز در هر دهانه پنجره دارند و طاق های جناغی شان بر ستون های باریک تکیه دارد. در قرون میانه، جایگاه سرودخوانان منحصراً در اختیار روحانیان بود و با یک حصار تزیینیِ جداکنندهٔ مزین از شبستان جدا می شد. بخش هایی از آن جداکنندهٔ کهن در گورابه به نمایش گذاشته شده است. یک حصارِ تزئینیِ نئوگوتیکِ آهن کوب، که در ۱۸۵۵ نصب شد، اکنون پیرامون جایگاه سرودخوانان را دربر گرفته است. ستون های جایگاه سرودخوانان اندکی باریک تر از ستون های شبستان اند، اما با دیگر بخش های درونی به خوبی درهم می نشینند. در تراز بالایی، پنجره های بلند با روزن های گِرد در فرازِ قوس ها جا می گیرند و حسِ بلندای بی گسست را می افزایند. بخشِ بالاییِ جایگاه، با نیم دایره ای از پنجره ها پایان می یابد. جایگاه سرودخوانان در سدهٔ هجدهم، در پی آموزه های تازهٔ واتیکان مبنی بر آذین بندیِ غنی ترِ باروک، به طور چشمگیری بازآرایی شد. این دگرگونی ها شامل صندلی های کنده کاری شدهٔ تازه به دستِ رنه-میشل سلوتس، کفسازیِ مرمریِ شطرنجی و محرابِ اصلیِ نو به طرحِ لوئی واسه بود که در ۱۷۶۷ رسماً تقدیس شد. نماز
خانه ها. کلیسا با نمازخانه هایی که در طی سده ها ساخته شده اند حلقه شده است؛ این نمازخانه ها در میانِ پشت بندهای دو پهلو جاگذاری شده و به شکل نیم دایره پیرامونِ جبههٔ شرقی شعاعی می تابند. در آپسید پنج نمازخانه، در غلام گردشِ شرقی یا راهروی بیرونیِ انتهای شرق شش نمازخانه، در سمت جنوبی شش نمازخانه و در سمت شمالی چهار نمازخانه هست. برخی آرامگاه در خود دارند و معمولاً به نامِ اهداکنندگانِ ویژه یا قدیسان نامیده شده اند. یکی از پرآذین ترین نمازخانه ها، نمازخانهٔ یوحنا تعمیددهنده، میانِ سال های ۱۴۶۷ تا ۱۴۷۹ در غلام گردشِ سمتِ شمال ساخته شد. هزینهٔ آن را ژان دو بروی، نایبِ اسقفِ کلیسا و رایزنِ پارلمانِ پاریس پرداخت. این نمازخانه مجموعه ای پُربار از دیوارنگاره ها و شیشه نگاره های بسیار نفیسِ سدهٔ پانزدهم دارد. همهٔ سازه نقاشی، زراندود و آراسته شده است. نمازخانهٔ سنت آن، در سوی جنوبیِ غلام گردش، به دست یکی از اعضای توانگرِ هیئت کلیسا، پی یر تولیه، اهدا شد. شیشه نگارهٔ آن خانوادهٔ اهداکننده را که به حضور قدیس عرضه می شوند نشان می دهد. این شیشه نگاره را شیشه نگارِ نامدار ژان لِکویِه در ۱۵۳۲ ساخت. اندوه انگیزترین نمازخانه،
نمازخانهٔ ژاک کر، یکی از بزرگ ترین نیکوکاران کلیساست. این نمازخانه در غلام گردشِ بیرونیِ سوی شمال جای دارد و در ۱۴۴۸ برای جای دادنِ آرامگاهِ کر ساخته شد. پنجرهٔ شگرف آن، از برترین آثارِ شیشه نگاریِ سدهٔ پانزدهم، در ۱۴۵۳ ساخته شد و جبرئیل فرشته را نشان می دهد که به مریم خبر می دهد مادرِ مسیح خواهد شد. همان سالِ ساخت پنجره، ژاک کر به اتهامِ تصاحبِ ناروا بازداشت شد. خانوادهٔ او ناچار شدند خانه و حقِ دفنِ او در نمازخانه را به نجبای توانگرِ دیگری به نامِ شارل دُ لُبِسپین بفروشند. لُبِسپین از معمار فرانسوا مانسار خواست تا آرامگاهِ مالکِ تازه را طراحی کند. پاره هایی از پیکره های آن آرامگاه در نمازخانه به نمایش است. نمونه های ارزنده ای از پیکره تراشیِ سدهٔ پانزدهم در نمازخانهٔ «نوتردام لا بلانش»، در میانهٔ آپسیدِ شرقیِ کلیسا، دیده می شود. این ها شامل سردیس های ژان، دوک بری ــ که آرامگاهش در کلیسای زیرین است ــ و همسرش ژانِ بوئلون است که ژان دُ کامبره در حدودِ ۱۴۰۳ ساخت. این آثار در ۱۷۵۷ از نمازخانهٔ «سن ت شاپل» در بورژ به کلیسای جامع منتقل شد. سر و دست ها در انقلاب شکسته شد، اما در سدهٔ نوزدهم بازسازی گردید. کلیسای
زیرین و آرامگاهِ دوکِ بری. کلیسای زیرین نخست بر فراز باروی کهن ساخته شد تا شیبِ تندِ شش متری را هموار کند و شالوده ای برای جبههٔ شرقی و نخستین دهانهٔ انتهاییِ کلیسای بالایی باشد. ساخت آن حوالی ۱۲۰۰ به پایان رسید. سقفِ قوسیِ آن بر ستون های سترگ و هفت رواقِ قوسی تکیه دارد و دیواری به ستبریِ سه متر، که با پنجره های نیزه ای شکافته شده، پیرامونش را گرفته است. در دوره ای، آشکارا دفترِ معمارِ بنا بوده است؛ نقشِ طرحِ پنجرهٔ گل سرخیِ نمای غربی بر کف سنگی کَنده شده است. امروز مجموعه ای از شیشه نگاره های ساخته شده میانِ ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۷ را در خود دارد که پیش تر در پنجره های نمازخانهٔ «سن ت شاپل» ِ ساختهٔ ژان، دوک بری نصب بود و آن نمازخانه در ۱۷۵۷ ویران شد. دوک از گردآورندگان بزرگِ هنر در روزگارِ خود بود؛ از جمله سفارش های او است. خودِ آرامگاه از آثارِ مهمِ هنر در این نمازخانه است؛ سازه ای که میانِ ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۷ پدید آمد و از مهم ترین کارهای پیکره تراشیِ قرونِ میانه است؛ بخشی از آن را ژان دُ کامبره در سال های ۱۴۲۲ تا ۱۴۲۸ ساخت. این مجموعه، آرامگاهِ مرمریِ دوک را ــ با جانورِ نمادینش، خرسی زنجیرشده و پوزه بنددار، در پای او ــ
دربر می گیرد. در نزدیکی، پیکره های دوک و ژانِ بوئلون دیده می شود که بازسازی هایی هستند منسوب به پیکره تراش ژان کوکس در حدودِ ۱۷۱۰. آرامگاه در آغاز، مجموعه ای از چهل سوگوارِ پیکره تراشی شده از مرمر و سنگِ مرمرینِ سفید داشت که امروز بیشترشان در میان موزه های گوناگون پراکنده اند. از دیگر دیدنی های کلیسای زیرین، پاره هایی از پیکرهٔ حصار سرودخوانانِ اصلی است که در دههٔ ۱۲۳۰ در پاریس ساخته شد و تا سدهٔ هجدهم، جایگاه سرودخوانان را از شبستان جدا می کرد. این جداکننده در ۱۵۶۲، در جریانِ جنگ های مذهبی فرانسه، سخت آسیب دید و در ۱۷۵۷، هنگام بازسازیِ جایگاه سرودخوانان، ویران شد. نمایشگاهِ کنونی بازسازی ها و قطعاتِ اصیل را دربردارد. اُرگ. اُرگِ نخستینِ کلیسا زیرِ پنجرهٔ گل سرخیِ درونِ نمای غربی جای داشت. این ساز در ۱۵۰۶، با فروریختنِ برجِ همسایه، نابود شد. بخشی از تزئیناتِ پیکره ایِ نزدیکِ جایگاهِ پیشینش ــ با تصویرِ فرشتگانِ نوازنده و ستون زن پیکر ــ یادآورِ حضورِ آن است. سازِ تازه از ۱۶۶۳ جایگزین شد و جعبهٔ اُرگ را برنار پِرِت در ۱۶۶۵ ساخت. اُرگ در ۱۷۴۱ و ۱۸۶۰ دگرگون و بزرگ تر شد و در ۱۹۸۵ بازنوییِ امروزی یافت. اُرگِ کنون
ی پنجاه «ایست» یا صدادهیِ ویژه، بیش از ۲۵۰۰ لوله، چهار کلاویه و یک مجموعه پدال برای نواختنِ نُت های افزوده دارد. ساعت نجومی. ساعت نجومی کلیسای جامع بورژ نخستین بار در نوامبرِ ۱۴۲۴، در دورانِ پادشاهیِ شارل هفتم ــ هنگامی که دربار در بورژ مستقر بود ــ به مناسبتِ غسلِ تعمیدِ پسرش دوفَن (پادشاهِ آینده، لوئی یازدهم) نصب شد. طرح را کشیش و ریاضی دان ژان فوزوریس داد و «آندره کاسار» آن را ساخت؛ ساعت در جعبه ای زنگوله خانه مانند جا دارد که ژان گرانژیه (یا ژانِ اورلئان) آن را رنگ آمیزی کرد. این ساعت دو صفحه دارد: صفحهٔ بالایی که در سدهٔ نوزدهم افزوده شد و زمان را نشان می دهد، و صفحهٔ پایینی که ساعت، فاز و سنِ ماه و جایگاهِ خورشید در بُرج های فلکی را نمایش می دهد. زنگ های ساعت هر ربعِ ساعت به صدا درمی آید و در هر ساعت، چهار نُتِ نخستِ سرودِ "Salve Regina" را می نوازد. صفحهٔ بالایی، دقیقه و ساعت را با دقتِ بسیار نشان می دهد؛ با حاشیهٔ خطای یک ثانیه در هر صد و پنجاه سال. صفحهٔ پایینی، صورتِ فلکیِ شاخصِ آسمانِ شب، فازِ ماه و نشانِ بُرجِ فلکی را نمایش می دهد. ساعت در سال های ۱۷۸۲، ۱۸۲۲ و ۱۸۴۱ مرمت شد و در ۱۸۷۲ بازنگریِ کامل
یافت؛ در همان سال صفحهٔ بالاییِ نمودارِ زمان نصب شد. گاه شمارِ بُرج های فلکی در ۱۹۷۳ بازسازی شد. ساعت در ۱۹۸۶ در آتش آسیبِ بسیار دید؛ پس از مرمتی کامل، در ۱۹۹۴ با سازوکارِ همتای بازسازی شده دوباره نصب شد. سازوکارِ اصلی در خودِ کلیسا به نمایش گذاشته شده است. شیشه نگاره ها. کلیسای جامع بورژ به ویژه به سبب شیشه نگاره های سدهٔ سیزدهمش نامبردار است، به خصوص پنجره های نمازخانه های غلام گردشِ جبههٔ شرقی که حدودِ ۱۲۱۵ میلادی ساخته شده اند، هم دوره با پنجره های کلیسای جامع شارتر (پنجره های نمازخانهٔ محوری در انتهای جبههٔ پشت محراب جدیدترند). پنجره های نامدار بورژ عمدتاً در تراز همکف اند و برخلاف بسیاری از کلیساهای گوتیک، فرصتِ دیدن از نزدیک را بهتر فراهم می کنند. (برای دیدنِ پنجره ها به گالری پایانِ مقاله رجوع کنید) ورودی بزرگ و جبههٔ شرقی. نمای غربی بر فرازِ درگاه های مرکزی یک پنجرهٔ گل سرخیِ کور دارد؛ بالاتر از آن، یک پنجرهٔ بزرگ با شش پنجرهٔ نیزه ای و دو نورگیر گِرد، زیرِ یک پنجرهٔ گل سرخیِ بزرگ تر؛ و در کمان نوک تیزِ بالایی نیز یک گل سرخیِ کوچک تر دیگر. پنجرهٔ گل سرخیِ گراند اوستو (بخش مرکزی و بلندِ نمای جلوی کلیس
ا) به حدودِ ۱۳۹۲ میلادی بازمی گردد و دارای نقش های هندسی پیرامون پنجره ای است که کبوترِ نمایندهٔ روح القدس را نشان می دهد. نمای بیرونیِ این بخش که گراند اوستو (ورودی بزرگ) نامیده می شود، در سبک گوتیک شعله سان است و به اوایلِ سدهٔ شانزدهم تعلق دارد. پنجره های بلندِ جبههٔ شرقی، در انتهای شرقی، نیم دایره ای پدیدمی آورند؛ در هر دهانه دو پنجره که با یک نورگیر مدور تاج گذاری شده اند. پنجرهٔ مرکزی مریم را در حالی نشان می دهد که نوزادِ سنت استفان را ــ با مدلِ کلیسا در دست ــ بغل گرفته است. در سوی شمالی، پنجره های بالادست نوزده پیامبر را به ترتیب زمانی به تصویر می کشند و از یوحنای تعمیددهنده در شرقِ مریم آغاز می شوند. در سوی جنوبی، به سمتِ غربِ مریم، نوزده پنجرهٔ دیگر رسولان و شاگردان را می نمایانند. پنجره های غلام گردشِ جبههٔ شرقی (سدهٔ ۱۳). یکی از نام آورترین پنجره های این دوره، «پنجرهٔ یوسف» است، در غلام گردش، سمت راستِ نمازخانهٔ «فرانسیس ده سال». مُدال یون های آن رویدادهای زندگیِ یوسف، پسرِ یعقوب، را در جست وجوی برادرانش نشان می دهند. همچنین خمّارها (بشکه سازان) و نجّاران را در کار نمایش می دهد؛ این دو انجمنِ صنف
ی بانیانِ آن پنجره بودند. پنجرهٔ «مثلِ لازاروس و مردِ ثروتمند» (دیوِس و لازاروس) هم بانیِ سنگ تراشان را نشان می دهد که هزینهٔ آن را پرداخته بودند. در غلام گردش چندین نمونهٔ گونه شناسی (الهیات) (همسان با نمونه هایی در کلیسای جامع سنس و کلیسای جامع کنتربری) و چندین قدیس نگاری دیده می شود؛ همچنین روایتِ زندگیِ یوسفِ عهدِ عتیق و نمودهای نمادین از مکاشفه یوحنا و روز حساب. پنجره های دیگر مصائب عیسی و سه مثل های عیسی را نشان می دهند: سامری نیکوکار، پسر ولخرج و داستانِ مردِ ثروتمند و لازاروس. تاریخ نگارِ هنر، لوئی گرودِسکی، سه استاد یا کارگاهِ متمایز را در آیینه چینیِ این مجموعه بازشناخت که یکی از آن ها احتمالاً بر روی پنجره های کلیسای جامع پوآتیه نیز کار کرده است. پنجره های شبستان و جایگاهِ سرودخوانان. تقریباً همهٔ پنجره های بالادستِ شبستان و راهروی کناری با شیشه نگارهٔ خاکستریِ گریزال پُر شده اند تا نورِ حداکثری فراهم آید. تنها پنجره های گل سرخیِ کوچکِ بالادستْ پیکره دارند که عمدتاً آمیزه ای از اسقفان و کاردینالانِ قدیس اند. پنج گل سرخیِ کوچکِ نخست، در راهروی کناریِ درونی و به سمتِ شرقِ نما، بیست وچهار پیرِ مکاشفه
را نشان می دهند که برخی در حال نواختنِ سازند؛ از جمله گونه ای آکاردئون ــ از کهن ترین بازنمایی های این ساز. شیشه نگاره های سده های ۱۵ و ۱۶. در نمازخانه ها، چندین پنجره از سده های پانزدهم و شانزدهم دیده می شود. این ها زیرِ نفوذِ رنسانس اند و در قیاس با نمونه های کهن تر، به نقاشی نزدیک تر: واقع نماییِ بیشتر و بهره گیری از پرسپکتیو. یکی از بهترین نمونه ها «پنجرهٔ بشارت» است در نمازخانهٔ ژاک کر؛ این پنجره در اصل در «سن ت شاپلِ بورژ» بود که در انقلاب فرانسه ویران شد. نمازخانهٔ «ژان دارک» در ۱۴۶۸ ساخته شد و پنجره ای شاخص از سدهٔ شانزدهم دارد که زندگیِ ژان دارک را در شانزده صحنه با ریزه کاری و رنگ پردازیِ دقیقِ رنسانسی بازمی نماید؛ این پنجره در ۱۵۱۷ نصب شد. نمازخانه های امتدادِ راهروهای کناری نیز چند پنجرهٔ برجستهٔ سدهٔ پانزدهم دارند. نمازخانهٔ «نوتردام دُ سال» یا «نمازخانهٔ پادشاه»، در سوی جنوبیِ شبستان نزدیکِ نمای غربی، پنجره ای دارد با نمایشِ دوازده رسول در زیرِ آرایه بندی های معماریِ مفصل (۱۴۷۳–۱۴۷۴). نمازخانهٔ محوریِ «نوتردام لا بلانش»، در انتهای شرقیِ جبههٔ شرقی، مجموعه ای از پنجره های سدهٔ شانزدهم دارد که در
اصل در «سن ت شاپلِ بورژ» بودند. پنجرهٔ اصلی، صحنه هایی از «عروجِ مریم» را نمایش می دهد.
تیکت مستر انترتینمنت، ال ال سی () شرکت فروش و توزیع بلیت آمریکایی مستقر در بورلی هیلز، کالیفرنیا است که در بسیاری از کشورهای جهان فعالیت دارد. این شرکت در سال ۲۰۱۰ با لیو نیشن تحت نام لیو نیشن انترتینمنت ادغام شد. پس از انتقادات گسترده از مدیریت شرکت در مورد پیش فروش تور دوره های تیلور سوئیفت در نوامبر ۲۰۲۲، وزارت دادگستری تحقیقات رسمی دربارهٔ لیو نیشن انترتینمنت را به دلایل انحصار، قانون رقابت و نقض حقوق مصرف کننده آغاز کرد. کمیته قضایی سنای ایالات متحده آمریکا این شرکت ادغامی را با یک جلسه بازپرسی در ژانویهٔ ۲۰۲۳ بررسی کرد.
محمد سعید العطار (؛ – ) سیاستمدار اهل یمن بود. وی از ۹ مه ۱۹۹۴ تا ۶ اکتبر ۱۹۹۴، نخست وزیر موقت یمن بود. محمد سعید العطار در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۵، در سن ۷۷ سالگی در بیروت درگذشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.
اوکس تراکس ()؛ () یک ناشر موسیقی متعلق به شرکت سرگرمی ژاپنی اوکس است. این رکورد لیبل در سپتامبر ۱۹۹۰ راه اندازی شد و نخستین ناشر موسیقی این گروه به شمار می رفت. این شرکت در زمینه انتشار موسیقی رقص ژاپن در طول دهه نود پیشرو بود و امروزه آثار برخی از مشهورترین هنرمندان ژاپنی را منتشر می کند. بازار اصلی این شرکت ژاپن است، اما تولیدات آن در سراسر آسیای شرقی، توسط شرکت های محلی نیز عرضه می شوند.
والتر دیوید جونز (۱ نوامبر ۱۸۹۵–۲۸ اکتبر ۱۹۷۴) نقاش و شاعر مدرنیست بریتانیایی بود. نقاشی های او عمدتاً با آبرنگ و از پرتره ها، حیوانات، مناظر طبیعی و موضوعات اسطوره ای و مذهبی بودند. او همچنین چوب تراش و نقاش کتیبه بود. در سال ۱۹۶۵، کنت کلارک او را به عنوان بهترین نقاش زنده بریتانیا معرفی کرد، در حالی که هم تی اس الیوت و هم دبلیو اچ اودن شعرهای او را در میان بهترین اشعار قرن خود قرار دادند. زندگی نامه. جونز در جاده آرابین، بروکلی ، کنت، که اکنون در حومه جنوب شرقی لندن است، به دنیا آمد و بعداً در جاده هاوسون در همان نزدیکی زندگی کرد. پدرش، جیمز جونز، در فلینت شایر در شمال ولز در خانواده ای ولزی زبان به دنیا آمد، اما پدرش او را از صحبت کردن به زبان ولزی دلسرد می کرد، چرا که معتقد بود استفاده از این زبان ممکن است برای آینده شغلی فرزندش مناسب نباشد. جیمز جونز به لندن نقل مکان کرد تا به عنوان ناظر چاپخانه برای نشریه "کریستین هرالد" کار کند. در آن جا با آلیس برادشاو آشنا شد و با او ازدواج کرد. آنها صاحب سه فرزند شدند: هارولد که در ۲۱ سالگی بر اثر سل درگذشت، آلیس و دیوید. با شروع جنگ جهانی اول، جونز در ۲ ژانویه ۱۹۱۵
در گردان ولز لندن نام نویسی کرد و در ۱۹۱۵–۱۹۱۸ در جبهه غربی با لشکر ۳۸ (ولش) خدمت کرد. از میان نویسندگان بریتانیایی جونز بیشترین زمان را در خط مقدم سپری کرد (۱۱۷ هفته). او در سال ۱۹۱۸ نزدیک بود بر اثر تب سنگر بمیرد، اما در انگلستان بهبود یافت و تا زمان آتش بس در ایرلند مستقر بود. تجربه جونز در زمان جنگ مبنای شعر بلند او "در پرانتز" شد.
آئین بهائی، دیانتی جهانی است که در میانه قرن نوزدهم از ایران آغاز شد. در حال حاضر بهائیان از پیشینه های نژادی، قومی و اعتقادی مختلف در اکثر کشورهای جهان زندگی می کنند و در ایران پس از مسلمانان پرجمعیت ترین جامعهٔ دینی را تشکیل می دهند. ایران بستر بسیاری از وقایع مهم تاریخ آئین بهائی است و بسیاری از متون مقدس بهائی به زبان فارسی نازل شده است. این کشور زادگاه سه شخصیت برجسته و محوری آئین بهائی یعنی سید علی محمد باب، بهاءالله و عبدالبهاء و همچنین پیروان اولیهٔ آنهاست که در این میان می توان به حروف حیّ، حواریون بهاءالله و ایادیان امرالله اشاره کرد. اگر چه در ابتدا اکثریت باورمندان به آئین بهائی در ایران پیشینه بابی یا شیعی داشتند، ولی بعدها ایرانیان از پیشینه های گوناگون مذهبی به این آئین گرویدند. به عنوان مثال در اواخر قرن نوزدهم و نیمه اول قرن بیستم شمار قابل توجهی از ایرانیان یهودی و زرتشتی بهائی شدند. از بدو پیدایش آئین بهائی، بهائیان ایران در تلاش برای ترویج و اجرائی کردن آموزه هایی بهائی در این کشور بوده اند - آموزه هایی مانند تلفیق خدمت و عبادت، برابری زنان و مردان، تعلیم و تربیت به عنوان یک اولویت با تأکی
د بر آموزش دختران و زنان و همچنین اداره امور جامعه بر اساس تشکیل شوراهایی که به صورت دموکراتیک انتخاب می شوند. بهائیان همچنین اقداماتی در زمینه تأسیس مدارس مدرن، تعاونی های کشاورزی و مراکز درمانی، ترویج بهداشت عمومی و سواد آموزی و آموزش به خصوص برای دختران و زنان انجام داده اند. بهائیان در عین حال از بدو پیدایش آئین بهائی انواع گوناگونی از آزار و اذیّت را تجربه کرده اند، از نفرت پراکنی های مستمر گرفته تا سرکوب فرهنگی و اجتماعی، محرومیت از تحصیل، خفقان اقتصادی، دستگیری های خودسرانه، زندان و اعدام. وب سایت «خانهٔ اسناد بهائی ستیزی در ایران» هزاران سند، گزارش، شهادت نامه، عکس و فیلم جمع آوری کرده است که نشان دهندهٔ تلاش روحانیون و حکومت برای سرکوب و نابودی جامعه بهائی ایران، به ویژه بعد از انقلاب سال ۱۹۷۹ می باشد. پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ سرکوب و آزار بهائیان از سوی حکومت جنبه های مختلفی به خود گرفت و به طور فراگیر، سیستماتیک و بی وقفه ای ادامه پیدا کرد. موسسات اداری بهائی تعطیل شد و بیش از دویست بهائی از جمله اعضای نهادهای دموکراتیک بهائی اعدام شدند. توجه جامعه جهانی به نقض حقوق بهائیان در ایران افزایش پیدا کرد و
در نتیجه حمایت های بین المللی از حقوق ایشان بیشتر شد و اکنون مجمع عمومی و نهادهای مختلف سازمان ملل متّحد، مقامات و دولت های مختلف و سازمان های بین المللی و حقوق بشری در کشورهای گوناگون، اقدامات حکومت ایران در قبال شهروندان بهائی خود را پیوسته محکوم می کنند. علاوه بر آن، ایرانیان هم در خارج و هم در داخل ایران به طور فزاینده ای از حقوق هم وطنان بهائی خود در ایران دفاع می کنند و اعتراض خود را به گوش حکومت ایران نسبت به اذیّت و آزارهای سیستماتیک می رسانند به شکلی که از همان ابتدا، واکنش و اعتراض بین المللی در جلوگیری از تشدید خشونت، آزار و اذیّت علیه بهائیان در ایران تأثیر بسزایی داشته است. با وجود سرکوب های شدید، اکثر بهائیان ترجیح داده اند که برای احقاق حقوق خود و کمک به بهبودی و پیشرفت ایران در این کشور بمانند. جامعهٔ بهائیان ایران در زیر فشار حکومت تبدیل به یک جامعه ای خودجوش و پویا شده است که با نفی کامل خشونت و فرهنگ نفرت، استقامت سازنده و صلح آمیز را به جای درگیری با حکومت یا دست کشیدن از عقیده و ایمان، که در تضاد با تعالیم بهائی است، در پیش گرفته است. از نمونه های این نوع راهکار می توان به تأسیس دانشگاه ع
لمی آزاد که در سال ۱۳۶۶خ به منظور فراهم کردن امکان تحصیلات عالیه برای بهائیان محروم از تحصیل ایجاد شد اشاره کرد. دانشگاه علمی آزاد به عنوان یکی از معدود مؤسّسات خودجوش شناخته می شود که در یک جامعهٔ بسته و محدود امکان تحصیلات دانشگاهی را برای محرومان از این حق فراهم می کند. از این دانشگاه به عنوان نمونه ای از استقامت سازنده و صلح آمیز در برابر ظلم و نمونه ای از توان مندسازی از طریق آموزش یاد می شود. شخصیت های محوری. سید علی محمد باب. بهائیان منشأ آیین خود را در ظهور سیّد علی محمّد باب، که در سال ۱۲۲۳ شمسی در شیراز ظاهر شد می دانند. باب اظهار داشت که او یک فرستادهٔ الهی است و مأموریت آماده سازی مردم برای ظهور قریب الوقوع موعود همهٔ ادیان (یعنی مَن یُظهِرُهُ الله به معنی کسی که خدا او را ظاهر خواهد کرد) را دارد. سید باب از نسل محمّد بود و در ۲۰ اکتبر ۱۸۱۹ متولد شد. وی لقب باب - به معنی دروازه - را برای خود برگزید، بدان معنا که او حامل ظهوری الهی است، ظهوری که مقدر است نه تنها اسلام را متحول سازد بلکه حیات معنوی نوع بشر را جهتی جدید بخشد. پایه و اساس الهیات باب این بود که دورهٔ جدیدی در تاریخ بشر آغاز شده که طی آ