Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کل بدن تأثیر می گذارد. تعریف ارائه شده توسط بانتـی با تعریف مدرن لوکمیا، که امروزه در پزشکی شناخته شده و پذیرفته شده است، هم خوانی زیادی دارد و جایگاه او را به عنوان پیشگام و مبتکر در زمینه هماتولوژی تثبیت می کند. آثار و مطالعات او مسیر تحقیقات بعدی در زمینه لوکمیا و بیماری های مرتبط با مغز استخوان و سلول های بنیادی خون را شکل داد و تأثیر طولانی مدتی بر درمان و درک علمی این بیماری داشته است. بانتی از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ مشاور شهرداری و مشاور خدمات بهداشتی در فلورانس بود.
زنبوردار ۲ یک فیلم اکشن، جنایی و دلهره آور آمریکایی آماده اکران به کارگردانی تیمو تیاهانتو با بازی جیسون استاتهام، امی ریور لمپمن، بابی نادری، جما ردگریو، جرمی آیرونز و یارا شهیدی است که به عنوان دنباله ای بر فیلم "زنبوردار" (۲۰۲۴) محسوب می شود. این فیلم قرار است در اواخر سال ۲۰۲۶ توسط آمازون ام جی ام استودیوز در سراسر جهان منتشر شود. خلاصه داستان. یک مأمور سابق سازمان مخفی زنبورداران، مأموریت انتقام بی رحمانه ای را آغاز می کند و مهارت های مرگبار خود را علیه کسانی که به او ستم کرده اند، به کار می گیرد. ساخت. تصویربرداری اصلی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۵ (۴ مهر ۱۴۰۴) آغاز شد. و انتظار می رود که تا دسامبر ۲۰۲۵ تمام شود. انتشار. در ماه مه ۲۰۲۵، تأیید شد که آمازون ام جی ام استودیوز به عنوان توزیع کنندهٔ این فیلم بازخواهند گشت و حقوق جهانی زنبوردار ۲ را با بیش از ۵۰ میلیون دلار خریداری خواهند کرد.
اوداییر هلمن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آمریکا (ریو دو ژانیرو) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال برزیل بازی کرده است.
میروسلاو برانک (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل جمهوری چک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ و باشگاه فوتبال ویکتوریا پلزن اشاره کرد.
الساندرا ماسینگی استروزی ( - مارس) یک تاجر و اشراف زاده فلورانسی دوره رنسانس بود که به خاطر مکاتبات حفظ شده اش که شرح مبارزات مالی و سیاسی او در فلورانس مدیچی بود، شناخته می شود. استروزی عمدتاً خانواده محور بود و سخت تلاش می کرد تا پسرانش را در موقعیت های بانکی موفق قرار دهد و همه فرزندانش ازدواج های سودمندی داشته باشند. هفتاد و سه نامه از او توسط پسرش فیلیپو حفظ شده و اکنون توسط آرشیو ایالتی فلورانس نگهداری می شود. نامه های استروزی در میان مهم ترین منابع اولیه از فلورانس قرن پانزدهم قرار دارند. زندگی. اوایل زندگی. الساندرا دی فیلیپو ماچینگی بین سال های ۱۴۰۶ تا ۱۴۰۸ از فیلیپو دی نیکولو ماچینگی و کاترینا دی برناردو آلبرتی متولد شد. تاریخ تولد او مورد بحث است زیرا آخرین مدخل در دفتر حساب های او در سال ۱۴۷۱، سن او را ۶۳ سال نشان می دهد، اما یک سند مالیاتی از سال ۱۴۲۷ ادعا می کند که سن او ۲۲ سال و ۲ ماه بوده است. اطلاعات زیادی در مورد دوران کودکی استروزی در دست نیست. خانواده ماچینگی یک خانواده نخبه جدید بودند و بنابراین فاقد جایگاه اجتماعی خانواده های جاافتاده تری مانند استروزی بودند. مادر الساندرا در حالی که او
هنوز کودکی خردسال بود، درگذشت و پدرش با ژینورا دی آلبرتوچیو ریکاسولی ازدواج مجدد کرد. استروزی ۵ خواهر و برادر داشت. برادر بزرگترش برتو نامشروع بود و تنها خواهر و برادر تنی او برادر کوچکترش زانوبی بود. ازدواج فیلیپو با گینروا، استروزی را صاحب ۳ خواهر و برادر دیگر به نام های کاترینا، آنتونیو و گینورا کرد. پدر استروزی در سال ۱۴۲۰، زمانی که او حدود ۱۲ سال داشت، درگذشت استروزی، مانند زنانی با جایگاه اجتماعی مشابه، آموزشی دید که اصول اولیه خواندن، نوشتن و حسابداری را در بر می گرفت. ازدواج. الساندرا ماچینگی در ۱۰ ژوئن ۱۴۲۲ با ماتئو دی سیمون استروزی ازدواج کرد و جهیزیه ای به مبلغ ۱۶۰۰ فلورین به او داد. به دلیل مرگ پدرش، ازدواج استروزی توسط نامادری و عموهایش مورد مذاکره قرار گرفت. استروزی و ماتئو ۹ فرزند داشتند که ۸ نفر از آنها از نوزادی جان سالم به در بردند و ۵ نفر از آنها تا بزرگسالی زنده ماندند. به دلیل دخالت ماتئو علیه مدیچی ها در سیاست فلورانس، در سال ۱۴۳۴ او به همراه سایر اعضای مرد خانواده گسترده اش به دلیل در نظر گرفتن خشونت علیه مدیچی ها به مدت ۵ سال به پزارو تبعید شد. اگرچه او این فرصت را داشت که در خانه خانو
اده در فلورانس بماند و آن را اداره کند، استروزی فقط به اندازه کافی ماند تا امور خانواده را مرتب کند و به دنبال ماتئو به تبعید رفت و فرزندانشان را نیز با خود برد. تمام خانواده استروزی از مناصب سیاسی برجسته محروم شدند، در حالی که خانواده ماچینگی با حمایت از مدیچی ها، شروع به افزایش قدرت سیاسی کردند و این امر باعث ایجاد شکاف بین استروزی و خانواده اصلی اش شد. در سال ۱۴۳۵، طاعون به پزارو و ماتئو به همراه آندرئولا کاترینا، سیمونه و پیرو حمله کرد و همگی جان باختند.
ماریا مایوکچی، که مایوکی نیز نوشته می شود (۲۳ آوریل ۱۸۶۴–۸ اوت ۱۹۱۷)، نویسنده، روزنامه نگار و ناشر ایتالیایی بود. او با نام های مستعار مختلفی می نوشت که رایج ترین آنها یولاندا، ویولا دالبا و مارگریتینا دی سنتو بودند. زندگی نامه. مایوکچی دختر موسیقیدان و سیاستمدار آنتونیو مایوکچی (۱۸۳۱–۱۹۰۷) ، شهردار سابق سنتو، و همسرش لاوینیا آنیولتی (۱۸۳۹–۱۹۱۱) بود که پیشینه ادبی، زبانی و موسیقایی غنی داشت. مایوکچی دو خواهر به نام های کلمنتینا لورا (که با نام مستعار برونا شناخته می شد) و گابریلا داشت. مایوچی، نویسنده، روزنامه نگار و ویراستار بود. در سال ۱۸۸۲، او با نام مستعار یولاندا آثارش را منتشر می کرد که آن را از شخصیتی در اپرای "(" «یک بازی شطرنج» ")" اثر جوزپه جیاکوسا قرض گرفته بود. نویسنده. مایوچی در زمینه زبان انگلیسی بسیار خبره بود. در ۱۷ سالگی، مایوچی به خاطر ترجمه داستان های مجله از فرانسوی به ایتالیایی شناخته شده بود. مایوچی همچنین برخی از مجلات ایتالیایی را اشتراک شده بود، اما یکی از مجلات به نام "کوردلیا" به طور خاص توجه او را جلب کرد. "کوردلیا" از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۴ توسط آنجلو دو گوبرناتیس منتشر می شد، که بعدها
دوست و همکار مادام العمر مایوچی شد. در اولین شماره "کوردلیا"، دو گوبرناتیس از خوانندگان جوان خود دعوت کرد تا «یک کار کوچک انجام شده در آنجا» را برای انتشار به هیئت تحریریه ارسال کنند. مایوکی بلافاصله با اولین طرح شاعرانه خود، (گل بخت) که با نام مستعار اول او، مارگریتینا دی سنتو، در ۱۲ فوریه ۱۸۸۲ منتشر شد به این دعوت پاسخ داد. پس از انتشار اولیه، او به طور منظم با حقوق ثابت ۵ لیره در هر صفحه برای مجله مطلب می نوشت. امضای او در پایین هر قطعه ظاهر می شد. اولین داستان های او که در ابتدا به صورت چند قسمتی منتشر می شدند، در سال های بعد به صورت جلدهای جداگانه به نام های: "(از باغ من)، مقالات انتقادی" "(ناشناخته ها)" (بولونیا، ۱۸۹۹) جمع آوری و منتشر شدند. زندگی زناشویی. در ۸ دسامبر ۱۸۸۴، مایوچی با مارکی فردیناندو پلاتیس، مرد جوانی از پادوا، ازدواج کرد و به سن جیووانی در پرسیستا نقل مکان کرد. آنها صاحب پسری به نام جیووان باتیستا پلاتیس شدند که او را جینو صدا می زدند. مایوچی در نامه ای به دِ گوبرناتیس به او اطمینان داد که همکاری اش با "کوردلیا" به دلیل ازدواجش قطع نخواهد شد. فردیناندو در ۵ مه ۱۸۹۳ پس از یک بیماری کوتاه
درگذشت. مشکلات اقتصادی مایوچی را مجبور کرد تا در زمینه نویسندگی به فعالیت بیشتری بپردازد. او جینو را برای مدتی به دِ گوبرناتیس فرستاد تا به تحصیلاتش ادامه دهد. تا پایان دهه ۱۸۰۰، او نویسنده ای شناخته شده بود. او جوایز متعددی را از آن خود کرد و شاهد انتشار نسخه های جدید و تجدید چاپ کتاب هایش بود. او همچنین دامنه همکاری های خود را با مجلات و روزنامه ها، کنفرانس ها، سخنرانی های عمومی، مشارکت در فعالیت های بشردوستانه و تجربیات جدید در زمینه ویراستاری گسترش داد. سردبیر. مایوچی که از اولین شماره با "کوردلیا" همکاری داشت، در سال ۱۹۱۱ پس از مرگ سردبیر، آیدا باچینی، سمت خالی سردبیری را بر عهده گرفت. او سومین نفری بود که این سمت را برای مجله بر عهده می گرفت. او به امید رضایت مندی بیشتر خوانندگان و تشویق مشترکان خود به تبدیل شدن به خوانندگان و نویسندگان مشتاق تر، تغییرات فوری ایجاد کرد. به گفته بلوم، تلاش های او موفقیت آمیز بود:این مجله، علیرغم موفقیتش در سال های اول انتشار، به مرور زمان و در دوران سردبیری آیدا باچینی و بعدها ماریا مایوچی پلاتیس، که بیشتر با نام مستعارش، یولاندا، شناخته می شود، مخاطبان بیشتری پیدا کرد.
این موفقیت بعدی را می توان به توانایی این دو سردبیر در خلق اثری قابل تشخیص و همچنین رابطه ای که توانستند با خوانندگان جوان خود برقرار کنند، نسبت داد.به گفته بلوم، تحت رهبری مایوچی، "کوردلیا" با «موفقیت غیرمعمول» روبرو شد و تا سال ۱۹۱۳، تعداد مشترکان آن به حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر رسید. مایوچی همچنین نقش های بشردوستانه ای را بر عهده گرفت و انجمنی را برای جمع آوری کتاب برای زندانیان تأسیس کرد. موفقیت این ابتکار، انگیزه ای برای تشکیل انجمن ها و فعالیت های دیگر، مانند در دسترس قرار دادن "کتاب کوردلیا" به خط بریل برای گسترش دسترسی به نابینایان شد. او همچنین در ایجاد چندین کنفرانس نقش مهمی داشت. مرگ. مایوچی تا زمان مرگش در سنتو در ۸ اوت ۱۹۱۷، به طور فعال در آموزش خوانندگان زن جوان مشغول فعالیت بود. به افتخار او، خیابانی در نزدیکی مرکز شهر سنتو به با بهره بردن از برخی نام های او نامگذاری شده است که خیابان جولاندا ماریا مایوچی پلاتیس نام دارد.
میلوش میلویویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. وی سرمربی تیم هایی همچون باشگاه فوتبال ویکینگور، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد و باشگاه فوتبال مالمو بوده است.
پائولا زانکانی مونتورو (۲۷ فوریه ۱۹۰۱–۱۴ اوت ۱۹۸۷) یک محقق کلاسیک، باستان شناس، مربی و نویسنده ایتالیایی بود که در هنر یونان باستان در ایتالیا تخصص داشت. پس از شرکت در مرمت بناهای تاریخی اطراف پمپئی، در سال ۱۹۳۴ به همراه اومبرتو زانوتی بیانکو، کار حفاری در فوچه دل سله را آغاز کرد که منجر به کشف پناهگاه هرا شد. از سال ۱۹۶۰، او به بررسی مکان های باستانی سیباریس و فرانکاویلا ماریتیما در مگنا گراسیا پرداخت. او از سال ۱۹۵۶ عضو فعال آکادمیا دی لینچی بود و در آنجا به عنوان خبرنگار و ویراستار خدمت کرد. زندگی نامه. مونتورو، متولد ۲۷ فوریه ۱۹۰۱ در ناپل، دختر روزنامه نگار رافائله مونتورو و همسرش کلوتیلد آرلوتا بود. پس از اتمام دبیرستان، در دانشگاه ناپل باستان شناسی خواند و در آنجا، زیر نظر جولیو امانوئله ریزو، در سال ۱۹۲۳ مدرک دکترا گرفت. پس از ازدواج با هم دانشگاهی اش، دومنیکو والنتینو زانکانی، دو سال را در مدرسه باستان شناسی ایتالیا در آتن گذراند و در باستان شناسی یونان تخصص گرفت. در مدتی که آنها در آتن بودند، شوهرش بر اثر تیفوس درگذشت، اما زانکانی مونتورو تحقیقاتی را که در مورد پیناک های لوکری آغاز کرده بود، ادامه دا
د. با تمرکز بر مصنوعات مگنا گراسیا، او پیشنهاد کرد که الهه یا پرسفونی که در تارانتو یافت شده است در واقع از لوکری سرچشمه گرفته است. اثر او توجه اومبرتو زانوتی بیانکو را جلب کرد، کسی که با او تحقیقات در مورد هرایون در دهانه سله را آغاز کرد و این کار را پس از پایان جنگ جهانی دوم ادامه داد. این کاوش ها در هرایون در دهانه رود سله مستند شده اند. (۱۹۵۱) و در سه جلد بعدی. در سال ۱۹۵۸، ادعا شد که این یافته یکی از مهم ترین یافته های باستان شناسی ایتالیا است. از دهه ۱۹۶۰ و در ادامه زندگی فعال خود، زانکانی مونتورو توجه خود را به منطقه اطراف شهر باستانی سیباریس معطوف کرد. با حمایت صندوق برای جنوب، کاوش های قابل توجهی از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۶ انجام شد. زانکانی مونتورو به عنوان سردبیر آکادمی لینچه از سال ۱۹۶۳، گزارش های بسیاری از اکتشافات انجام شده را ویرایش کرد. در همان دوره، او همچنین به درستی اهمیت منطقه فرانکاویلا ماریتیما را شناسایی کرد که منجر به کاوش های گسترده در آکروپولیس تیمپونه دلا موتا و گورستان مجاور ماکیاباته شد. او با همکاری باستان شناسان هلندی، تحقیقات خود را تا اواخر دهه ۱۹۷۰ ادامه داد. پائولا در ۱۴ اوت ۱۹۸۷ در
خانه اش در محله سنت آنیلو دی سورنتو در ناپل درگذشت
سارا سانتورو بیانکی (۱۹۵۰–۲۰۱۶) باستان شناس، محقق کلاسیک و مربی ایتالیایی بود. او به خاطر همکاری اش در پروژه هایی با تمرکز بر جزیره سنتناریو در پمپئی، قلعه فیولی، بلیسبروک در مرز فرانسه و آلمان و کاوش آمفی تئاتر دورس در آلبانی به یاد آورده می شود. او به عنوان مدیر موزه باستان شناسی بازانو، استان بولونیا، و به عنوان استاد باستان شناسی و هنر یونانی و رومی در دانشگاه پارما و در دانشگاه دانونزیو کییتی-پسکارا خدمت کرده است. زندگی نامه. سارا سانتورو، متولد ۲۸ اوت ۱۹۵۰ در سرگنو، میلان، در دانشگاه بولونیا به تحصیل در رشته ادبیات کلاسیک پرداخت و در آنجا با ماسیمو بیانکی (متولد ۱۹۴۶)، استاد اقتصاد، آشنا شد. این دو در ژانویه ۱۹۷۰ ازدواج کردند و صاحب سه فرزند شدند: سرجیو، مارکو و آندره آ. [ "" ] پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۷۳، از سال ۱۹۷۵ در گروه باستان شناسی دانشگاه به تحقیق پرداخت. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹، او دانشیار باستان شناسی و هنر یونانی و رومی در دانشگاه پارما بود. سپس به عنوان استاد معماری کلاسیک در دانشگاه دانونزیو کییتی-پسکارا (۲۰۰۹–۲۰۱۶) منصوب شد. در سال ۱۹۸۸، سانتورو با حمایت اروپا، کاوش های شهرک مستحکم کاستلرا
یموندو دل فریولی را مدیریت کرد. این امر به توسعه یک پارک فرهنگی منجر شد. او از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ با همکاری دانشگاه بولونیا، مدیر علمی پروژه جزیره صد ساله در پمپئی بود. او همچنین مدیر پروژه دورس دانشگاه پارما با هدف حفاظت از میراث باستان شناسی دراج (آلبانی) در آلبانی بود. در سال ۲۰۰۸، سانتورو به همراه باستان شناس فرانسوی، ژان پل پتی، در کاوش های سایت گسترده مدیوماتیک که منطقه ای از راینهایم در زارلاند آلمان تا بلیسبروک (فرانسه) در بخش موزل فرانسه را پوشش می داد، شرکت کرد. سارا سانتورو بیانهی در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۶ در کیه تی درگذشت و در چزنا به خاک سپرده شد.
کامیلا فا دی برونو، همچنین دا کازاله، همچنین کامیلا فا آ گونزاگا (حدود ۱۵۹۹ – ۱۴ ژوئیه ۱۶۶۲) یک نجیب زاده ایتالیایی بود که مخفیانه، کوتاه و به طور ارگانیک با فردیناندو گونزاگا، دوک مانتوا و دوک مونتفرات، ازدواج کرد. او که توسط شوهرش طرد شده بود، راهبه شد و خاطرات شانزده صفحه ای که در سال ۱۶۲۲ به دستور مادر روحانی اش نوشت، به عنوان اولین زندگینامه منثور نوشته شده توسط یک زن ایتالیایی توصیف شده است. داستان او موضوع درام تاریخی پائولو جاکومتی، "کامیلا فا دا کازاله"، بود که اولین بار در تئاتر نوئوو، فلورانس در ۲۹ اکتبر ۱۸۴۶ اجرا شد. زندگی. او فرزند آردیزینو فاآ ، کنت برونو (متوفی ۱۶۱۶)، یک نظامی و دیپلمات، از همسرش مارگاریتا فاساتی بود. کامیلای جوان یکی از همراهان فراوان دوشس مارگاریتا دی ساوویا در دربار گونزاگا در کازاله شد: پایتخت دوک نشین مونتفرات که فرانچسکو گونزاگا، شوهر مارگاریتا، فرماندار آن بود. در فوریه ۱۶۱۲، پدر فرانچسکو ، وینچنزو، درگذشت. فرانچسکو به عنوان دوک مانتوا و مونتفرات جانشین او شد و دربار از کازاله به مانتوا منتقل شد، جایی که در ۲۲ دسامبر همان سال، خود فرانچسکو در اثر شیوع آبله درگذشت. جانشین
او به عنوان دوک، فردیناندو بود که تا آن زمان کاردینالی در رم بود و به زن بارگی شهرت داشت. کامیلا ۱۶ ساله، که اکنون زیبایی چشمگیری داشت و همه او را با نام «آردیتزینای زیبا» می شناختند، مورد توجه او قرار گرفت: توجهی که کامیلا در برابر آن مقاومت می کرد، تا جایی که او ابتدا مجبور شد قول ازدواج را کتباً بدهد و سپس عملاً با او ازدواج کند. مراسم ازدواج در ۱۹ فوریه ۱۶۱۶ مخفیانه در کلیسای کوچک کاخ دوکاله برگزار شد و کامیلا کمی بعد باردار شد. تلاش ها برای مخفی نگه داشتن ازدواج بی نتیجه ماند و هم دربار و هم بستگان فردیناندو، چه از روی حسادت و چه به این دلیل که فکر می کردند دوک با بی عرضگی ازدواج کرده و در محافظت از سلسله شکست خورده است، این خبر را بسیار بد برداشت کردند. به نظر می رسد که در ابتدا، فردیناند می خواست ازدواج را حفظ کند: در ماه اوت، مارکیزات مومباروتزو و درآمد حاصل از سرزمین های مختلف در مونتفرات و منطقه آکوی را به او اعطا کرد. با این حال، خصومتی که او از سوی اشراف مانتوان با آن مواجه شد، برای کامیلا بیش از حد شد و به درخواست خودش، شهر را به مقصد برونو ترک کرد. در این زمان، مونتفرات در حال جنگ با ساووی بود
که می خواست آن را از گونزاگاها بگیرد. یا از ترس اینکه به دشمن فرار کند یا برای محافظت از خود در برابر آنها، او را از برونو به قلعه پالئولوگی در کازاله، یکی از مستحکم ترین شهرهای ایتالیا، منتقل کردند. فردیناندو در ماه نوامبر به او پیوست و در ۵ دسامبر، او پسرشان، جاچینتو تئودورو جووانی، را به دنیا آورد. فردیناندو آن پسر را به عنوان پسر خود به رسمیت شناخت، اما او را به عنوان وارث خود به رسمیت نشناخت. دوک تا سال نو در کاساله ماند. در این میان، او متقاعد شده بود که باید "ازدواج زیبای آردیزینا را" کنار بگذارد و ازدواجی مناسب تر از نظر سلسله ای برقرار کند. او با کمی چابکی به هر دو هدف دست یافت. از پاپ پل پنجم حکمی مبنی بر نامعتبر بودن ازدواج دریافت کرد و در ۷ فوریه ۱۶۱۷ با کاترینا د مدیچی ازدواج کرد. کامیلا به مانتوا فراخوانده شد، جایی که برای جلوگیری از تحقیر بازگشت به عنوان یک درباری صرف، در یک صومعه اقامت گزید. با این حال، جاچینتو در دربار مانتوا بزرگ شد و محبوبیتی کسب کرد. در نوامبر ۱۶۱۸، دوک او را مجبور کرد تا به یک فرقه محصور از راهبه ها در صومعه کورپوس دومینی در فرارا بپیوندد. او به عنوان یک فرد سکولار وارد ش
د، اما در سال ۱۶۲۲ سوگند یاد کرد و بقیه عمر خود را به عنوان راهبه در آنجا گذراند. کامیلا فا دی برونو در ۱۴ ژوئیه ۱۶۶۲ در سن ۶۳ سالگی در صومعه کورپوس دومینی درگذشت، جایی که در کنار یکی از زیبایی های قدیمی فرارا، لوکرتسیا بورجیا، به خاک سپرده شد. او بسیار بیشتر از دوک فردیناندو که در سال ۱۶۲۶ درگذشت؛ کاترینا د مدیچی که بدون فرزند در سال ۱۶۲۹ درگذشت؛ و جیاچینتو که در سال ۱۶۳۰ بر اثر طاعون درگذشت (یا شاید به قتل رسید) عمر کرد.
آلدو سمراری (زاده ۸ مه ۱۹۲۳ - درگذشته ۱ آوریل ۱۹۸۲) جرم شناس، انسان شناس و روان پزشک ایتالیایی بود. او همچنین یک نئوفاشیست مشهور بود که مظنون به همدستی در کشتار بولونیا بود که در سال ۱۹۸۰ منجر به کشته شدن ۸۵ نفر شد. پیشینه و شغل. سمراری در ۸ مه ۱۹۲۳ در مارتینا فرانکا، آپولیا متولد شد. او در دانشگاه پادوا پزشکی خواند و در روان پزشکی تخصص گرفت. در دهه ۱۹۷۰ او استاد انسان شناسی جنایی در دانشگاه رم، لا ساپینزا، و مدیر مؤسسه آسیب شناسی روانی قانونی دانشگاه بود. علایق دانشگاهی او در درجه اول شامل مطالعه سادومازوخیسم و جرایم جنسی بود. او همچنین اولین کسی بود که آثار کارل یاسپرس، روان پزشک و فیلسوف آلمانی-سوئیسی، را به ایتالیایی ترجمه کرد. در سال ۱۹۶۲، سمراری توجه عمومی را به خود جلب کرد، زمانی که از او خواسته شد تحلیل روان پزشکی دربارهٔ نویسنده و فیلم ساز ایتالیایی، پیر پائولو پازولینی، ارائه دهد. پازولینی در آن زمان به اتهام تلاش برای سرقت دو هزار لیره از یک پمپ بنزین تحت محاکمه بود. در گزارش خود، سمراری او را منحرف جنسی و روان پریش غریزی توصیف کرد و ادعا نمود که تمایلات جنسی و گرایش های مجرمانهٔ پازولینی تحت تأثیر
وابستگی های کمونیستی او تحریک شده اند. سمراری امتناع پازولینی از پذیرش این انحراف را نشانهٔ دیگری از بی ثباتی روانی دانست و اظهار داشت که پازولینی آن چنان دچار اختلال است که انحراف خود را با آگاهی کامل پذیرفته و حتی قادر به قضاوت دربارهٔ آن نیست. با وجود این ادعاها، سمراری هرگز شخصاً با پازولینی مصاحبه نکرد و به همین دلیل، دادگاه گزارش او را نپذیرفت. با این حال، یافته های این گزارش پیش از پایان محاکمه منتشر شد و بخش هایی از مطبوعات عامه پسند آن را بدون نقد بازتاب دادند. با وجود جنجال برانگیز بودن ارزیابی سمراری، جایگاه او به عنوان مشاور برجستهٔ دادگاه های کیفری رم خدشه دار نشد و در دو دههٔ بعد، ارزیابی های روان پزشکی او همچنان بر احکام قضایی تأثیرگذار بود. در دهه ۱۹۷۰، سمراری خود نیز درگیر ساخت فیلم بود و با کارگردان و فیلمنامه نویس برونلو روندی همکاری کرد. فعالیت نئوفاشیستی. سمراری در جوانی یک ایدئولوگ کمونیست بود و به جناح استالینیستی حزب کمونیست ایتالیا تعلق داشت. به روایت کورادو دِ روزا در کتاب «ذهن سیاه»، او در دوران اقامتش در مارتینا فرانکا تصویری شبه چریکی از خود ساخته بود: کلاه پوستی، ژاکت چرمی، ستار
هٔ سرخ و غلاف تپانچه از جمله پوشش های معمول او بودند. سمراری عضو گروهی بود که بمبی در خانهٔ یکی از نمایندگان دموکرات مسیحی مجلس مؤسسان کار گذاشتند، و به همین دلیل در سال ۱۹۴۶ مدتی کوتاه زندانی شد، اما با بهره مندی از عفو عمومی آزاد گردید. پس از آن، مدتی را در پراگ گذراند و به عنوان کادر حزبی آموزش دید، سفری که به طور خاص خود او درخواست کرده بود. با این حال، در سال ۱۹۵۴ به طور ناگهانی مسیر سیاسی اش را تغییر داد و به ناسیونال سوسیالیسم گرایش یافت. گزارش هایی از رسانه ها منتشر شد که نشان می داد خانهٔ او مجموعه ای قابل توجه از یادگارهای نازی و فاشیستی را در خود جای داده بود، از جمله یونیفورم های نظامی و عکس هایی از هیتلر و موسولینی. دوستان و آشنایانش این مجموعه را در محافل عمومی صرفاً یک سرگرمی توصیف کردند. اگرچه هرگز چهره ای برجسته در جنبش نوفاشیستی محسوب نمی شد، تا اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به یکی از رهبران گروه کوچکی از روشنفکران و تحریک کنندگان راست افراطی تبدیل شد که با عنوان «بیایید اقدام کنیم» شناخته می شدند. او همچنین عضو لژ فراماسونری تبلیغات دو بود و گفته می شد که با سازمان اطلاعات نظامی ایتالیا ارتباطاتی داشت. ب
ه گفتهٔ جان دیکی، اهمیت اصلی سمراری در جایگاه او در نقطهٔ تلاقی میان فعالیت های سیاسی براندازانه و جنایت سازمان یافته نهفته بود. او بر این باور بود که ایجاد پیوند با باندهای جنایی می تواند روند «استراتژی تنش» را تسریع کند—فرایندی که در آن فعالیت های به ظاهر انقلابی موجب تشدید نارضایتی عمومی و در نهایت سقوط دولت دموکراتیک می شود. در همین راستا، تا اواخر دههٔ ۱۹۷۰، سمراری روابط نزدیکی با سندیکای جنایی تازه تأسیس رم، معروف به باند دلا ماگلیانا، برقرار کرده بود. جلسات این گروه اغلب در ویلای تابستانی او در رییتی برگزار می شد. در همان دوره، سمراری همراه با فابیو دِ فلیچه، نمایندهٔ پیشین جنبش اجتماعی ایتالیا، و پائولو سیگنوریلی، معلم تاریخ، میزبان مجموعه ای از سمینارها با حضور شبه نظامیان راست افراطی بود. به گفتهٔ جفری بیل، هدف این نشست ها بررسی راهبردی جدید برای تروریسم غیرمتمرکز و خودتأمین بود—مدلی الهام گرفته از فعالیت های بریگادهای سرخ—که می توانست بقایای گروه های افراطی را در برابر سرکوب دولتی و فرار رهبران نوفاشیست به پناهگاه های امن خارجی، یکپارچه کند. بیل خاطرنشان می کند که شرکت کنندگان این سمینارها اغلب درب
ارهٔ بهترین مسیر برای تحقق اهداف خود اختلاف نظر داشتند. در این میان، سمراری و دِ فلیچه به عنوان رهبران جناح سنت گرایانه شناخته شدند. در ازای دریافت حمایت مالی برای سازمان خود، سمراری به اعضای گروه های جنایی مختلف کمک می کرد تا از زندان گریخته یا از مجازات سنگین رهایی یابند. او برای این منظور، راهبردهایی برای مقابله با بازجویی پلیس طراحی می کرد و گزارش هایی می نوشت که هدفشان اثبات بی گناهی یا عدم مسئولیت کیفری بود—گزارش هایی که معمولاً با تشخیص ساختگی اختلال روانی پشتیبانی می شدند. علاوه بر همکاری با باند دلا ماگلیانا، سمراری توافق های مشابهی با گروه کامورا سازمان یافته به رهبری رافائله کوتولو و همچنین با رقیب اصلی او، گروه خانوادهٔ نو به رهبری کارمینه آلفیری برقرار کرده بود. به گفتهٔ فرانکو فرارزی، تلاش های سمراری در دور نگه داشتن مجرمان از مجازات های شدید نتیجه بخش بود، چرا که تشخیص های او نقش تعیین کننده ای در دریافت احکام سبک تر برای بسیاری از آن ها ایفا کرد. در ماه اوت سال ۱۹۸۰، سمراری به همراه دو چهرهٔ دیگر از آموزگاران راست افراطی—پائولو سیگنوریلی و کلائودیو موتی—به ظن دست داشتن در بمب گذاری ایستگاه مرک
زی بولونیا که جان ۸۵ نفر را گرفت و بیش از ۲۰۰ تن را مجروح کرد، بازداشت شد. بنا بر گزارش روزنامهٔ آبزرور، پلیس او را در خانه اش در رییتی دستگیر کرد و برای بازجویی بیشتر به زندانی با تدابیر امنیتی شدید منتقل نمود. پینو رائوتی، از چهره های برجستهٔ جریان نوفاشیستی و دوست نزدیک سیگنوریلی، در بیانیه ای مطبوعاتی اعلام کرد که این اتهامات ساختگی هستند و توسط اعضای سرویس های مخفی ایتالیا برای بی اعتبار کردن جناح راست سیاسی طراحی شده اند. سمراری به مدت هفت ماه دیگر در زندان باقی ماند و با اتهاماتی چون عضویت در تشکیلات برانداز و تشکیل گروه های مسلح روبه رو بود، اما در آوریل ۱۹۸۱ به دلیل نبود مدارک کافی آزاد شد. در طول دوران بازداشت، به گفتهٔ فرانکو فرارزی، سمراری دچار فروپاشی روانی شد و پس از آزادی نیز به عنوان بیمار در بیمارستان سان کامیلو در رم و سپس در کلینیک شخصی اش، ویلا مافالدا، تحت مراقبت باقی ماند. مقاله ای در روزنامهٔ لا رپوبلیکا در سال ۱۹۸۵ گزارش داد که سمراری—که در زندان مورد ضرب وشتم قرار گرفته بود—از آن زمان به بعد در ترس زندگی می کرد، زیرا باور داشت که همراهان سابقش او را متهم به افشای عاملان بمب گذاری بولو
نیا کرده اند تا آزادی زودهنگام خود را تضمین کند، و اکنون در پی انتقام گیری از او هستند. قتل. در ۲۳ مارس ۱۹۸۲، سمراری به ناپل سفر کرد، ظاهراً برای دیدار با یکی از رهبران محلی کامورا به نام اومبرتو آماتورو که تحت تعقیب پلیس بود و درخواست گواهی روان پزشکی کرده بود. آماتورو پیش تر نیز از مشاوره های سمراری بهره برده و با تظاهر به بیماری روانی در بازجویی های پلیس، از صدور حکم زندان گریخته بود. آخرین بار، طبق گزارش روزنامهٔ آیریش تایمز، سمراری در ۲۶ مارس هنگام خروج از هتل رویال ناپل در همراهی با سه نفر از اعضای کامورا دیده شد. سه روز بعد، دفتر روزنامهٔ کمونیستی ل اونی تا نامه ای دریافت کرد که به امضای خود سمراری بود و در آن ادعا شده بود که او نویسندهٔ سند جعلی مشهوری بوده که مدعی می شد وینچنزو اسکوتی، وزیر دولت، در سال گذشته به زندان آسکولی پیچنو رفته تا از رافائله کوتولو برای نجات سیاستمدار دموکرات مسیحی، چیرو چیریلو، که چندین ماه در اسارت بریگادهای سرخ بود، درخواست کمک کند. در اول آوریل، جسد بی سر سمراری در یک خودروی فیات ۱۲۸ سرقتی، پارک شده در نزدیکی ساختمان شهرداری اوتاویانو در منطقهٔ کامپانیا، نزدیک مقر گروه کا
مورای سازمان یافته نو، کشف شد. به گفتهٔ خبرنگار الساندرو سیلج، جسد او «چند روزی» در آن محل رها شده بود. شرایط پیرامون قتل سمراری سال ها پس از آن موضوع گمانه زنی های شدیدی بود. در مارس ۱۹۸۵، طی تحقیقات دادستان عمومی بولونیا در مورد بمب گذاری ایستگاه راه آهن در سال ۱۹۸۰، یک مقام سابق SISMI به نام دمتریو کوگلیاندرو (که بعداً رئیس عملیات ضداطلاعات شد و با نام رمز «کاپموئرتو» شناخته می شد) ادعا کرد که سمراری روز قبل از ربوده شدنش از سرویس های امنیتی درخواست کمک کرده بود. کوگلیاندرو در شهادت خود که در دفتر دادستانی ارائه شد، یادآوری کرد که: کوگلیاندرو به دادستان گفت که سپس با جوزپه سانتوویتو، مدیر اخیراً بازنشسته SISMI (و عضو P2)، تماس گرفته تا این اطلاعات را گزارش دهد. او گفت که سانتوویتو «بدون تعجب» به جزئیات گوش داده و به او گفته است: «من به آن رسیدگی می کنم، اخبار را برای خودت نگه دار.» گزارش های مطبوعاتی معاصر در مورد این افشاگری منتشر شد و برخی آشکارا اظهار داشتند که SISMI ممکن است در مرگ سمراری دست داشته باشد. با این حال، علیرغم تأیید ادعاهای کوگلیاندرو توسط خود ارا در طول تحقیقات، هیچ مدرکی متعاقباً برای اث