Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سپس در اشغال قسطنطنیه شرکت کردند. در پایان جنگ جهانی اول، ایتالیا به همراه بریتانیا، فرانسه و ژاپن با یک کرسی دائمی در شورای اجرایی جامعه ملل به رسمیت شناخته شد. روی پرایس این تجربه را به شرح زیر خلاصه کرد: امید دولت این بود که این جنگ اوج مبارزه ایتالیا برای استقلال ملی باشد. متحدان جدید او به او قول «مرزهای طبیعی» را که مدت ها به دنبال آن بود - ترنتینو و تریسته - و چیزهای بیشتری را دادند. در پایان خصومت ها، او واقعاً قلمرو خود را گسترش داد، اما از کنفرانس صلح ناراضی و از پاداشی که برای سه سال و نیم جنگ تلخ دریافت کرده بود، بیرون آمد. او نیم میلیون نفر از شریف ترین جوانان خود را از دست داده بود، اقتصادش فقیر شده بود و اختلافات داخلی اش تلخ تر از همیشه بود. آن نزاع نمی توانست در چارچوب رژیم پارلمانی قدیمی حل شود. جنگی که قرار بود اوج ریزورجیمنتو باشد، دیکتاتوری فاشیستی را به وجود آورد. چیزی، در جایی، اشتباه پیش رفته بود. از بی طرفی تا مداخله. ایتالیا عضو اتحاد مثلث با آلمان و اتریش-مجارستان بود. با وجود این، در سال های قبل از جنگ، ایتالیا روابط دیپلماتیک خود را با بریتانیا و فرانسه افزایش داده بود. این به ای
ن دلیل بود که دولت ایتالیا متقاعد شده بود که حمایت از اتریش (دشمن سنتی ایتالیا در طول ریزورجیمنتو قرن نوزدهم) سرزمین های مورد نظر ایتالیا را به دست نخواهد آورد: تریسته، ایستریا، زارا و دالماتیا، که همگی متعلق به اتریش بودند. در واقع، یک توافق پنهانی که در سال ۱۹۰۲ با فرانسه امضا شد، به شدت با عضویت ایتالیا در اتحاد مثلث در تضاد بود. چند روز پس از شروع جنگ، در ۳ اوت ۱۹۱۴، دولت به رهبری آنتونیو سالاندرای محافظه کار، اعلام کرد که ایتالیا نیروهای خود را اعزام نخواهد کرد و معتقد بود که اتحاد مثلث تنها موضع دفاعی دارد و اتریش-مجارستان متجاوز بوده است. پس از آن، سالاندرا و وزیر امور خارجه، سیدنی سونینو، شروع به بررسی این موضوع کردند که کدام طرف بهترین پاداش را برای ورود ایتالیا به جنگ یا بی طرفی آن اعطا می کند. اگرچه اکثر اعضای کابینه (از جمله نخست وزیر سابق، جیووانی جولیتی) کاملاً مخالف مداخله بودند، اما روشنفکران متعددی، از جمله سوسیالیست هایی مانند ایوانوئه بونومی، لئونیدا بیسولاتی و پس از ۱۸ اکتبر ۱۹۱۴، بنیتو موسولینی، طرفدار مداخله بودند که در آن زمان عمدتاً توسط احزاب ملی گرا و لیبرال حمایت می شد. سوسیالیست ها
ی طرفدار مداخله معتقد بودند که پس از توزیع سلاح بین مردم، می توانستند جنگ را به یک انقلاب تبدیل کنند. بی طرفی ایتالیا همچنین به نفع بی طرفی اسپانیا بود. مذاکره با قدرت های مرکزی برای بی طرف نگه داشتن ایتالیا شکست خورد: قرار بود پس از پیروزی، ایتالیا ترنتینو را به دست آورد اما نه تیرول جنوبی، بخشی از ساحل اتریش را نه تریسته، شاید تونس را، اما تنها پس از پایان جنگ و در حالی که ایتالیا فوراً آنها را می خواست. مذاکره با متفقین منجر به پیمان لندن (۲۶ آوریل ۱۹۱۵) شد که توسط سونینو بدون تصویب پارلمان ایتالیا امضا شد. طبق این پیمان، پس از پیروزی، ایتالیا قرار بود ترنتینو و تیرول جنوبی را تا گذرگاه برنر، کل ساحل اتریش (به همراه تریسته)، گوریزیا و گرادیسکا (فریولی شرقی) و ایستریا (اما بدون فیومه)، بخش هایی از کارنیولای غربی (ایدریجا و ایلیرسکا بیستریکا) و دالماتیای شمال غربی را به همراه زارا و بیشتر جزایر، اما بدون اسپلیت، به دست آورد. سایر توافقات مربوط به حاکمیت بندر والونا، استان آنتالیا در ترکیه و بخشی از مستعمرات آلمان در آفریقا بود. در ۳ مه ۱۹۱۵، ایتالیا رسماً اتحاد سه گانه را لغو کرد. در روزهای بعد، جولیتی و اکث
ریت بی طرف پارلمان با اعلام جنگ مخالفت کردند، در حالی که جمعیت ملی گرا در اماکن عمومی به نفع آن تظاهرات کردند. جولیتی از حمایت اکثریت پارلمان ایتالیا برخوردار بود، بنابراین در ۱۳ مه، سالاندرا استعفای خود را به پادشاه ویکتور امانوئل سوم ارائه داد، اما سپس جولیتی فهمید که پیمان لندن قبلاً امضا شده است: جولیتی از ترس درگیری بین تاج و پارلمان و پیامدهای آن بر ثبات داخلی و روابط خارجی، عمل انجام شده را پذیرفت، از نخست وزیری امتناع ورزید و استعفای سالاندرا پذیرفته نشد. در ۲۳ مه، ایتالیا به اتریش-مجارستان اعلام جنگ کرد. پس از آن، اعلان جنگ به امپراتوری عثمانی (۲۱ اوت ۱۹۱۵، پس از اولتیماتوم ۳ اوت)، بلغارستان (۱۹ اکتبر ۱۹۱۵) و امپراتوری آلمان (۲۸ اوت ۱۹۱۶) صورت گرفت. ایتالیا همچنین با هدف تکمیل وحدت ملی با الحاق ترنتینو-آلتو آدیجه و جولیان مارس وارد جنگ جهانی اول شد: به همین دلیل، مداخله ایتالیا در جنگ جهانی اول، چهارمین جنگ استقلال ایتالیا نیز محسوب می شود، در یک دیدگاه تاریخ نگاری که در دومی، پایان اتحاد ایتالیا را مشخص می کند، که اقدامات نظامی آن در طول انقلاب های ۱۸۴۸ با اولین جنگ استقلال ایتالیا آغاز شد. جبهه ایت
الیا. توپوگرافی. جبهه ایتالیا از گذرگاه استلویو (در مثلث مرزی بین ایتالیا، اتریش-مجارستان و سوئیس) در امتداد مرزهای تیرول، کارینتی و ساحلی تا ایزونزو امتداد داشت. طول کل آن حدود ۶۵۰ کیلومتر (۴۰۰ مایل) بود که ۴۰۰ کیلومتر (۲۵۰ مایل) آن در زمین های مرتفع آلپی قرار داشت. این اطلاعات مربوط به اندازه گیری ها به صورت کروپ فلت است. با در نظر گرفتن زمین طبیعی، گردنه ها، قله ها و پشته های متعدد با اختلاف ارتفاع ناشی از آن، طول مؤثر چندین هزار کیلومتر بود. این جبهه مناطق جغرافیایی بسیار متفاوتی را در بر می گرفت: در سه بخش اول - از گذرگاه استلویو تا آلپ های جولیان در منطقه تارویزیو، از میان سرزمین های کوهستانی عبور می کرد، جایی که میانگین ارتفاع پشته ها به ۲۷۰۰ تا ۳۲۰۰ متر می رسید. مناطق کوهستانی مرتفع تر دارای ناهمواری های بسیار زیاد با پوشش گیاهی کم هستند. ارتفاعات بیش از ۲۵۰۰ متر نیز توسط یخچال های طبیعی پوشیده شده اند. چشم انداز بایر و فقدان زمین های زراعی کافی منجر به توسعه اندک این ارتفاعات بلند شد؛ سکونتگاه ها عمدتاً به مناطق پست تر محدود می شدند. از رشته کوه های آلپ جولیان تا دریای آدریاتیک، کوه ها دائماً در حال
کاهش ارتفاع هستند و تنها به ندرت به ۱۰۰۰ متر می رسند، مانند منطقه اطراف گوریزیا. این منطقه همچنین کم جمعیت است و با آب و هوای خشن با زمستان های سرد و تابستان های بسیار گرم و خشک مشخص می شود. یک چشم انداز کارستی ناهموار در اطراف دره ایسونزو، که در مجاورت دامنه های ایتالیایی آلپ در جنوب غربی قرار دارد، گسترده شده است. ویژگی های توپوگرافی منطقه مقدم تأثیر مشخصی بر روند جنگ داشت. به عنوان مثال، زمین سنگی حفر سنگر را دشوار می کرد و علاوه بر این، سنگ کارست در دره ایسونزو به یک خطر اضافی برای سربازان تبدیل شد. اگر نارنجک ها روی سطح متخلخل منفجر می شدند، قطعات سنگ منفجر شده به عنوان ترکش اضافی عمل می کردند. بسیج. آرشیدوک اوگن، که پیش از این فرماندهی نیروهای بالکان را بر عهده داشت، در ۲۲ مه ۱۹۱۵ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و فرماندهی عالی جبهه جدید جنوب غربی به او واگذار شد. ارتش پنجم به همراه رئیس ستادش، آلفرد کراوس، سازماندهی مجدد شد و تحت فرماندهی ژنرال دی. اینف. سوِتوزار بوروویچ، که در ۲۷ مه از جبهه شرقی رسیده بود، قرار گرفت. گروهبان لندِس وِرتِیدیگونگز در تیرول برای محافظت از مرزهای تیرول به ژنرال ویکتور دانکل تحوی
ل داده شد. این گروه شامل سپاه آلپن آلمان بود که برای عملیات در کوه های مرتفع مناسب بود، اولین لشکرها در ۲۶ مه رسیدند. اندکی بعد، سپاه آلپن در عملیات جنگی علیه واحدهای ایتالیایی شرکت کرد، اگرچه امپراتوری آلمان تا ۲۸ اوت ۱۹۱۶ رسماً با ایتالیا در جنگ نبود. «گروه ارتش روهر» تحت فرماندهی فرانتس روهر فون دنتا قرار داشت و قرار بود جبهه کارینتی را تأمین کند. انتقال ارتش پنجم و نیروهای اضافی از شرق به راحتی انجام شد؛ ظرف چند هفته، آرشیدوک اوژن حدود ۲۲۵۰۰۰ سرباز را تحت فرماندهی خود داشت. در ژوئن، لشکر ۴۸ (تئودور گابریل) و سرانجام، در ژوئیه، چهار هنگ کایزریگر و سه هنگ لندشوتزن از گالیسیا اضافه شدند. یکی از مزایای اصلی دفاع اتریش-مجارستان، استقرار آن در زمین های مرتفع بود. ایتالیا در ۲۲ مه ۱۹۱۵ دستور بسیج عمومی را صادر کرد و تا پایان ژوئن، چهار ارتش به منطقه مرزی شمال شرقی پیشروی کرده بودند. در طرح استقرار ستاد کل ایتالیا (کماندو سوپرمو) تحت فرماندهی وزیر امور خارجه لوئیجی کادورنا، سه نکته اصلی تعیین شده بود: قرار بود ارتش اول جبهه تیرول را از غرب و جنوب محاصره کند. قرار بود ارتش چهارم در کادوره و کارنیا موضع بگیرد. از س
وی دیگر، ارتش های دوم و سوم در آلپ های جولیان و ایزونزو در مقابل ارتش پنجم کوک قرار داشتند. اگرچه نیروهای مسلح ایتالیا از نظر عددی برتر بودند، اما در ابتدا اوضاع در جبهه جنوب غربی به طرز شگفت آوری آرام بود. هیچ تلاشی برای نفوذ در جبهه تیرول انجام نشد و هیچ حمله بزرگی نیز در ایزونزو صورت نگرفت. به دلیل اجرای مردد نقشه های حمله کادورنا، فرصت برای زدن ضربه سرنوشت ساز درست در همان ابتدا از دست رفت. فرمانده کلتوس پیچلر، رئیس ستاد ال وی کی تیرول، نوشت: یک حمله عمومی به مهم ترین نقاط نفوذ، مانند استیلفسر یوخ، اچتال، والسوگانا، رولپاس، کروزبرگپاس با توجه به نیروهای دفاعی بسیار ضعیف در ماه مه، می توانست به موفقیت های قابل توجهی برای دشمن منجر شود. اینکه از فرصت دستیابی به یک نفوذ سریع استفاده نشد، تا حدودی به دلیل بسیج کند ارتش ایتالیا بود. به دلیل شبکه حمل و نقل ضعیف، تأمین نیروها و تجهیزات جنگی تنها در اواسط ژوئن، یعنی یک ماه دیرتر از آنچه رهبری نظامی تخمین زده بود، امکان پذیر شد. ارتش ایتالیا همچنین از کاستی های بسیاری در سطح ساختاری رنج می برد. قطعات توپخانه و مهمات تنها حوزه ای نبودند که کمبودها در آن حاد بود. در
اوت ۱۹۱۴، ارتش ایتالیا فقط ۷۵۰۰۰۰ تفنگ از مدل استاندارد کارکانو ۱۸۹۱ در اختیار داشت و اصلاً نارنجک دستی در دسترس نداشت. این کمبود تجهیزات، به ویژه دامنه و کارایی آموزش را در طول سال های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۵ محدود کرد. مهمات نیز به شدت مورد نیاز بود: در ژوئیه ۱۹۱۴، تنها حدود ۷۰۰ گلوله برای هر تفنگ موجود بود، با وجود درخواست کادورنا مبنی بر اینکه برای آماده سازی جنگ، هر کدام ۲۰۰۰ گلوله داشته باشند، تا مه ۱۹۱۵ ارتش تنها موفق به تهیه ۹۰۰ گلوله برای هر تفنگ شده بود. در همین حال، امیلیو دی بونو می نویسد که «در طول سال ۱۹۱۵، نارنجک های دستی در سنگرها ناشناخته باقی ماندند.». اولین مسلسل های ایتالیا، نمونه های اولیه بودند، مانند مسلسل های پرینو مدل ۱۹۰۸ یا ماکسیم که در سال ۱۹۱۳ از تولیدکننده بریتانیایی ویکرز خریداری شدند. مطابق با طرح ۱۹۱۱ برای ایجاد ۶۰۲ بخش مسلسل. تا اوت ۱۹۱۴ تنها ۱۵۰ دستگاه از این مسلسل ها ایجاد شده بود، به این معنی که در هر هنگ فقط یک دسته مسلسل وجود داشت، برخلاف یک دسته برای هر گردان، همان طور که در برنامه ها پیش بینی شده بود. تا مه ۱۹۱۵، فیات-ریولی مدل ۱۹۱۴ به مسلسل استاندارد ارتش ایتالیا تبدیل شد و در م
جموع ۳۰۹ دسته با ۶۱۸ توپ ایجاد شد؛ اگرچه این یک پیشرفت بود، اما هنوز نیمی از تعداد برنامه ریزی شده بود و بسیاری از گردان ها را بدون آن رها می کرد. در مقابل، یک هنگ استاندارد کی.یو. کی چهار دسته مسلسل داشت، ام جی ۰۷/۱۲، یکی برای هر گردان، در حالی که یک هنگ استاندارد بریتانیا تا فوریه ۱۹۱۵ چهار دسته مسلسل برای هر گردان داشت. در طول جنگ ایتالیا و ترکیه در لیبی (۱۹۱۱–۱۹۱۲)، ارتش ایتالیا از کمبود تجهیزات و مهمات رنج می برد که قبل از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول هنوز برطرف نشده بود. در آغاز این لشکرکشی، نیروهای اتریش-مجارستان ارتفاعات آلپ جولیان و فلات کارست را اشغال و در آنها استحکامات دفاعی ایجاد کردند، اما ایتالیایی ها در ابتدا با نسبت سه به یک از حریفان خود پیشی گرفتند. نبردهای ایسونزو در سال ۱۹۱۵. اولین گلوله ها در سپیده دم ۲۴ مه ۱۹۱۵ به سمت مواضع دشمن در سروینیانو دل فریولی شلیک شدند که چند ساعت بعد تصرف شد. در همان روز، ناوگان اتریش-مجارستان ایستگاه های راه آهن مانفردونیا و آنکونا را بمباران کرد. اولین تلفات ایتالیایی ها ریکاردو دی گیوستو بود. تلاش اصلی قرار بود در دره های ایسونزو و ویپاوا و در فلات کارست،
در جهت لیوبلیانا، متمرکز شود. نیروهای ایتالیایی در ابتدا موفقیت هایی داشتند، اما مانند جبهه غربی، این لشکرکشی به زودی به جنگ سنگر تبدیل شد. تفاوت اصلی این بود که سنگرها باید به جای گل و لای، در صخره ها و یخچال های آلپ و اغلب تا ارتفاع ۳۰۰۰ متری (۹۸۰۰ فوت) حفر می شدند. در آغاز نبرد اول ایزونزو در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۵، نیروهای ایتالیایی سه برابر بیشتر از اتریشی ها بودند، اما نتوانستند به خطوط دفاعی قوی اتریش-مجارستان در ارتفاعات شمال غربی گوریزیا و گرادیسکا نفوذ کنند. از آنجا که نیروهای اتریشی زمین های مرتفع تری را اشغال کرده بودند، ایتالیایی ها در حین صعود، حملات دشواری را انجام دادند؛ بنابراین، نیروهای ایتالیایی نتوانستند خیلی از رودخانه فراتر بروند و نبرد در ۷ ژوئیه ۱۹۱۵ پایان یافت. با وجود یک سپاه افسر حرفه ای، واحدهای ایتالیایی که به شدت از تجهیزات کافی برخوردار نبودند، روحیه کافی نداشتند. همچنین بسیاری از سربازان از فرمانده تازه منصوب شده ایتالیایی، ژنرال لوئیجی کادورنا، عمیقاً بیزار بودند. علاوه بر این، کمبود تجهیزات و مهمات از پیش موجود، پیشرفت را کند کرد و تمام انتظارات برای یک پیروزی «به سبک ناپلئونی» را نقش
بر آب کرد. مانند اکثر ارتش های معاصر، ارتش ایتالیا در درجه اول از اسب ها برای حمل و نقل استفاده می کرد، اما در زمین های ناهموار برای تأمین کافی نیروها با مشکل مواجه می شد و گاهی اوقات در تأمین آنها شکست می خورد. دو هفته بعد، در ۱۸ ژوئیه ۱۹۱۵، ایتالیایی ها در نبرد دوم ایزونزو، با توپخانه بیشتر، حمله جبهه ای دیگری را علیه خطوط سنگر اتریش-مجارستان انجام دادند. در بخش شمالی جبهه، ایتالیایی ها موفق شدند کوه باتونیکا را بر فراز کبارید (کاپورتو) فتح کنند، که ارزش استراتژیک مهمی در نبردهای آینده داشت. این حمله خونین با تمام شدن مهمات هر دو طرف به بن بست رسید. ایتالیایی ها تجدید قوا کردند، با ۱۲۰۰ توپ سنگین دوباره مسلح شدند و سپس در ۱۸ اکتبر ۱۹۱۵، سومین نبرد ایزونزو، حمله دیگری را آغاز کردند. نیروهای اتریش-مجارستان این حمله ایتالیایی ها را دفع کردند که در ۴ نوامبر بدون هیچ دستاوردی به پایان رسید. ایتالیایی ها دوباره در ۱۰ نوامبر حمله دیگری را آغاز کردند، نبرد چهارم ایزونزو. هر دو طرف تلفات بیشتری متحمل شدند، اما ایتالیایی ها سنگرهای مهمی را فتح کردند و نبرد در ۲ دسامبر به دلیل خستگی تسلیحات پایان یافت، اما درگیری های
گاه به گاه ادامه داشت. حملات ایتالیایی ها در سال های ۱۹۱۶–۱۹۱۷. این بن بست در تمام سال ۱۹۱۶ ادامه یافت. در حالی که اتریش-مجارستان نیروهای زیادی را در ترنتینو گرد هم آورده بود، فرماندهی ایتالیا پنجمین نبرد ایسونزو را آغاز کرد که از ۱۱ مارس ۱۹۱۶ به مدت هشت روز ادامه داشت. این تلاش نیز بی نتیجه بود. پس از بن بست ایتالیا، نیروهای اتریش-مجارستان شروع به برنامه ریزی یک ضدحمله (نبرد آسیاگو) در ترنتینو کردند و آن را بر فراز فلات آلتوپیانو دی آسیاگو هدایت کردند، با هدف نفوذ به دشت رودخانه پو و در نتیجه قطع ارتباط ارتش های دوم، سوم و چهارم ایتالیا در شمال شرقی کشور. این حمله در ۱۵ مه ۱۹۱۶ با ۱۵ لشکر آغاز شد و منجر به دستاوردهای اولیه شد، اما سپس ایتالیایی ها ضدحمله کردند و اتریش-مجارستان را به تیرول عقب راندند. بعدها در سال ۱۹۱۶، چهار نبرد دیگر در امتداد رودخانه ایسونزو درگرفت. ششمین نبرد ایسونزو، که توسط ایتالیایی ها در ماه اوت آغاز شد، به موفقیتی بزرگتر از حملات قبلی منجر شد. این حمله هیچ ارزش استراتژیکی به همراه نداشت، اما گوریزیا را تصرف کرد که روحیه ایتالیایی ها را تقویت کرد. نبردهای هفتم، هشتم و نهم ایسونزو (۱۴ س
پتامبر - ۴ نوامبر) به جز فرسایش ارتش های از قبل خسته هر دو کشور، دستاورد چندانی نداشتند. بهای این نبرد، ۳۷۰۰۰ کشته و ۸۸۰۰۰ زخمی دیگر برای ایتالیایی ها بود، باز هم بدون هیچ فتح قابل توجهی. در اواخر سال ۱۹۱۶، ارتش ایتالیا چند کیلومتر در ترنتینو پیشروی کرد، در حالی که در تمام زمستان ۱۹۱۶–۱۹۱۷، وضعیت در جبهه ایسونزو ثابت ماند. در ماه مه و ژوئن، دهمین نبرد ایسونزو برگزار شد. تعداد حملاتی که سربازان ایتالیایی بین ماه مه ۱۹۱۵ و اوت ۱۹۱۷، هر سه ماه یک بار، در آن شرکت کردند، بیشتر از حد انتظار ارتش های جبهه غرب بود. انضباط ایتالیایی ها نیز شدیدتر بود و مجازات هایی برای تخطی از وظیفه در نظر گرفته می شد که در ارتش های آلمان، فرانسه و بریتانیا سابقه نداشت. آتش سوزی در زمین های صخره ای، ۷۰ درصد تلفات بیشتری در هر گلوله نسبت به زمین های نرم در بلژیک و فرانسه ایجاد می کرد. تا پاییز ۱۹۱۷، ارتش ایتالیا بیشتر تلفاتی را که قرار بود در طول جنگ متحمل شود، متحمل شده بود، اما به نظر می رسید که پایان جنگ هنوز یک ابدیت دور است. این همان خط فکری برای اتریش-مجارستانی ها نبود. در ۲۵ اوت، امپراتور چارلز به قیصر نوشت: «تجربه ای که در نبرد
یازدهم به دست آورده ایم، مرا به این باور رسانده است که در نبرد دوازدهم باید بسیار بدتر عمل کنیم. فرماندهان و سربازان شجاع من تصمیم گرفته اند که چنین وضعیت ناگواری ممکن است با یک حمله پیش بینی شود. ما ابزار لازم را در مورد نیروها نداریم.» جنگ تونلی در کوهستان. از سال ۱۹۱۵، قله های مرتفع رشته کوه دولومیت، منطقه ای برای جنگ های شدید کوهستانی بود. مهندسان نظامی اتریش-مجارستان و ایتالیا برای محافظت از سربازان خود در برابر آتش دشمن و محیط خصمانه آلپ، تونل های جنگی ساختند که تا حدی پوشش ایجاد می کرد و امکان پشتیبانی لجستیکی بهتری را فراهم می کرد. کار در ارتفاعات بالا در سنگ های کربناتی سخت دولومیت، اغلب در مناطق در معرض دید نزدیک قله های کوه و حتی در یخ های یخچالی، مهارت فوق العاده ای از معدنچیان اتریش-مجارستان و ایتالیا را می طلبید. از سیزدهم دسامبر ۱۹۱۶ که بعداً به عنوان جمعه سفید شناخته شد، ۱۰۰۰۰ سرباز از هر دو طرف بر اثر بهمن در دولومیت ها کشته شدند. بهمن های متعددی توسط ایتالیایی ها و اتریش-مجارستانی ها ایجاد شد که عمداً گلوله های توپخانه را به دامنه کوه شلیک می کردند، در حالی که برخی دیگر به طور طبیعی ایجاد م
ی شدند. علاوه بر ساخت پناهگاه های زیرزمینی و مسیرهای تدارکاتی سرپوشیده برای سربازان خود مانند جاده ۵۲ تونل ایتالیایی، هر دو طرف همچنین تلاش کردند تا با حفر تونل در زیر زمین های بی صاحب و قرار دادن مواد منفجره در زیر مواضع دشمن، بن بست جنگ خندقی را بشکنند. بین ۱ ژانویه ۱۹۱۶ و ۱۳ مارس ۱۹۱۸، واحدهای اتریش-مجارستان و ایتالیا در مجموع ۳۴ مین در این صحنه جنگ شلیک کردند. نقاط کانونی نبرد زیرزمینی، پاسوبیو با ۱۰ مین، لاگازوی با ۵ مین، کل دی لانا/مونته سیف نیز با ۵ مین و مارمولادا با ۴ مین بودند. مواد منفجره از ۱۱۰ تا ۵۰۰۰۰ کیلوگرم (۲۴۰ تا ۱۱۰۲۳۰ پوند) ژلاتین انفجاری متغیر بود. در آوریل ۱۹۱۶، ایتالیایی ها مواد منفجره را در زیر قله های کل دی لانا منفجر کردند و تعداد زیادی از اتریش-مجارستانی ها را کشتند. ۱۹۱۷: آلمان به جبهه می رسد. ایتالیایی ها حمله ای دو جانبه علیه خطوط اتریشی ها در شمال و شرق گوریزیا انجام دادند. اتریشی ها پیشروی به سمت شرق را متوقف کردند، اما نیروهای ایتالیایی به رهبری لوئیجی کاپلو موفق شدند خطوط اتریشی ها را بشکنند و فلات بانجیس را تصرف کنند. ایتالیایی ها، که تقریباً در هر صحنه دیگری از جنگ مشخص بود
، خود را در آستانه پیروزی یافتند، اما نتوانستند آن را تضمین کنند زیرا خطوط تدارکاتی آنها نمی توانست با نیروهای خط مقدم همگام باشد و مجبور به عقب نشینی شدند. با این حال، ایتالیایی ها با وجود تلفات سنگین، تقریباً ارتش اتریش-مجارستان را در جبهه خسته و شکست داده بودند و آنها را مجبور کردند برای حمله بسیار مورد انتظار کاپورتو از آلمان کمک بخواهند. اگرچه آخرین حمله ایتالیا بی نتیجه بود، اما اتریش-مجارستانی ها به شدت به تقویت نیرو نیاز داشتند. این نیروها زمانی در دسترس قرار گرفتند که روسیه فروپاشید و نیروهای جبهه شرقی، جبهه ترنتینو و فلاندر مخفیانه در جبهه ایسونزو متمرکز شدند. در ۱۸ اوت ۱۹۱۷، مهم ترین حمله ایتالیا، یازدهمین نبرد ایسونزو، آغاز شد. این بار پیشروی ایتالیا در ابتدا موفقیت آمیز بود، زیرا فلات باینسیزا در جنوب شرقی تولمینو تصرف شد، اما ارتش ایتالیا از توپخانه و خطوط تدارکاتی خود پیشی گرفت و بدین ترتیب مانع از پیشروی بیشتر شد که می توانست در نهایت منجر به شکست ارتش اتریش-مجارستان شود. خط اتریش-مجارستان در نهایت حفظ شد و حمله در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۷ متوقف شد. اتریش-مجارستانی ها پس از یازدهمین نبرد ایزونزو، از سر
بازان ارتش آلمان که پس از شکست حمله روسیه به دستور کرنسکی در ژوئیه ۱۹۱۷ به آنجا هجوم آورده بودند، به شدت به نیروی کمکی نیاز داشتند. همچنین پس از نبرد ماراششتی، نیروهای آلمانی از جبهه رومانی وارد شدند. آلمانی ها تاکتیک های نفوذ را به جبهه اتریش-مجارستان معرفی کردند و به کار بر روی یک حمله جدید کمک کردند. در همین حال، شورش ها و روحیه رو به زوال، ارتش ایتالیا را از درون فلج کرد. سربازان در شرایط بدی زندگی می کردند و درگیر حملات پشت حملاتی بودند که اغلب دستاورد نظامی ناچیزی داشت یا هیچ دستاوردی نداشت. در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۷، اتریش-مجارستانی ها و آلمانی ها نبرد کاپورتو (نام ایتالیایی برای کوبارید یا کارفریت در آلمانی) را آغاز کردند. گلوله های گاز کلر-آرسنیک و دی فسژن به عنوان بخشی از یک آتش توپخانه عظیم شلیک شدند و به دنبال آن پیاده نظام با استفاده از تاکتیک های نفوذ، نقاط قوت دشمن را دور زد و به عقبه ایتالیایی ها حمله کرد. در پایان روز اول، اتریش-مجارستانی ها از کاپورتو ۱۵۰ کیلومتر (۹۳ مایل) به سمت جنوب غربی پیشروی کردند و تنها پس از چهار روز به اودین رسیدند. شکست کاپورتو باعث فروپاشی کل جبهه ایتالیایی ایسونزو شد. با ت
شکیل یک خط ایست در رودخانه های تالیامنتو و سپس در رودخانه های پیاوه، وضعیت دوباره برقرار شد، اما به قیمت ۱۰۰۰۰ کشته، ۳۰۰۰۰ زخمی، ۲۶۵۰۰۰ اسیر، ۳۰۰۰۰۰ سرباز فراری، ۵۰۰۰۰ سرباز فراری، بیش از ۳۰۰۰ قبضه توپ، ۳۰۰۰ مسلسل و ۱۷۰۰ خمپاره. تلفات اتریش-مجارستان و آلمان در مجموع ۷۰۰۰۰ نفر بود. کادورنا که سعی کرده بود علل این فجایع را به روحیه پایین و بزدلی در میان سربازان نسبت دهد، از خدمت برکنار شد. در ۸ نوامبر ۱۹۱۷، آرماندو دیاز جایگزین او شد. هنگامی که حمله اتریش-مجارستان ایتالیایی ها را شکست داد، آرماندو دیاز، رئیس ستاد جدید ایتالیا، دستور داد که عقب نشینی آنها را متوقف کرده و از استحکامات مستحکم اطراف قله مونته گراپا بین کوه های رونکونه و توماتیکو دفاع کنند. اگرچه از نظر عددی کمتر بود (۵۱۰۰۰ نفر در مقابل ۱۲۰۰۰۰ نفر)، ارتش ایتالیا موفق شد ارتش های اتریش-مجارستان و آلمان را در نبرد اول مونته گراپا متوقف کند. قدرت های مرکزی سال ۱۹۱۷ را با یک حمله عمومی به پیاوه، آلتوپیانوی آسیاگو و مونته گراپا به پایان رساندند که شکست خورد و جبهه ایتالیا به جنگ فرسایشی سنگر بازگشت. ارتش ایتالیا مجبور شد درخواست مالیات ۱۸۹۹ را بدهد، در ح
الی که مالیات سال ۱۹۰۰ برای یک تلاش نهایی فرضی برای سال ۱۹۱۹ باقی ماند. قدرت های مرکزی حملات خود را در سال ۱۹۱۷ متوقف کردند زیرا در حالی که نیروهای اتریش-مجارستان خسته بودند و خطوط لجستیکی بسیار طولانی تری داشتند، به نیروهای آلمانی در جبهه غرب نیاز بود. این حمله در ۱۵ ژوئن ۱۹۱۸ با نیروهای اتریش-مجارستانی فقط در نبرد پیاوه از سر گرفته شد. ایتالیایی ها در برابر این حمله مقاومت کردند. شکست این حمله، پایان کار اتریش-مجارستان در جبهه ایتالیا را رقم زد. قدرت های مرکزی سرانجام نتوانستند تلاش های جنگی بیشتری را ادامه دهند، در حالی که واحدهای چند قومی امپراتوری اتریش-مجارستان در آستانه شورش بودند. ایتالیایی ها برای بهره برداری از بحران اتریش-مجارستان، ضدحمله برنامه ریزی شده خود برای سال ۱۹۱۹ را به اکتبر ۱۹۱۸ موکول کردند. ۱۹۱۸: پایان جنگ. نبرد دوم رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸). اتریش-مجارستانی ها با پیشروی عمیق و سریع، از خطوط تدارکاتی خود پیشی گرفتند که آنها را مجبور به توقف و تجدید قوا کرد. ایتالیایی ها که تا خطوط دفاعی نزدیک ونیز در رودخانه پیاوه عقب رانده شده بودند، تا این مرحله از جنگ ۶۰۰۰۰۰ تلفات متحمل شده بودند. به
دلیل این تلفات، دولت ایتالیا به اصطلاح ۹۹ پسر را به خدمت فراخواند؛ طبقه جدیدی از سربازان وظیفه متولد ۱۸۹۹ که در سال ۱۹۱۷ به ۱۸ سالگی می رسیدند. در نوامبر ۱۹۱۷، نیروهای بریتانیایی و فرانسوی شروع به تقویت خط مقدم کردند، از لشکرهای ۵ و ۶ که به ترتیب ارائه شده بودند. کمک اقتصادی متفقین با ارائه مواد استراتژیک (فولاد، زغال سنگ و محصولات کشاورزی - که توسط بریتانیایی ها تهیه می شد اما از آرژانتین وارد می شد - و غیره) که ایتالیا همیشه به شدت فاقد آن بود، برای تلاش های جنگی بسیار تعیین کننده تر از نیروهای آنها بود. در بهار ۱۹۱۸، آلمان نیروهای خود را برای استفاده در حمله بهاری آینده خود در جبهه غرب بیرون کشید. در نتیجه حمله بهاری، بریتانیا و فرانسه نیز نیمی از لشکرهای خود را به جبهه غربی عقب راندند. اتریش-مجارستان اکنون شروع به بحث در مورد چگونگی پایان دادن به جنگ در ایتالیا کردند. ژنرال های اتریش-مجارستانی در مورد نحوه مدیریت حمله نهایی اختلاف نظر داشتند. آرشیدوک جوزف آگوست اتریش تصمیم به حمله ای دو جانبه گرفت، جایی که ارتباط دو نیرو در کوهستان غیرممکن بود. نبرد دوم رودخانه پیاوه با یک حمله انحرافی در نزدیکی گذرگاه تو
ناله به نام لاوین آغاز شد که ایتالیایی ها پس از دو روز جنگ آن را دفع کردند. فراریان اتریشی به اهداف حمله پیش رو خیانت کردند، که به ایتالیایی ها اجازه داد دو ارتش را مستقیماً در مسیر شاخه های اتریشی حرکت دهند. شاخه دیگر، به رهبری ژنرال اسوتوزار بوروویچ فون بوینا، در ابتدا موفقیت هایی را تجربه کرد تا اینکه هواپیماها خطوط تدارکاتی آنها را بمباران کردند و نیروهای کمکی ایتالیایی از راه رسیدند. نبرد سرنوشت ساز ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸). با ناامیدی متحدان ایتالیا، هیچ ضدحمله ای پس از نبرد پیاوه انجام نشد. ارتش ایتالیا در این نبرد متحمل خسارات زیادی شده بود و این حمله را خطرناک می دانست. ژنرال آرماندو دیاز منتظر رسیدن نیروهای کمکی بیشتر از جبهه غربی بود. تا پایان اکتبر ۱۹۱۸، اتریش-مجارستان در وضعیت وخیمی قرار داشت. چکسلواکی، کرواسی و اسلوونی استقلال خود را اعلام کردند و بخش هایی از نیروهای آنها شروع به فرار، سرپیچی از دستورات و عقب نشینی کردند. در واقع، بسیاری از نیروهای چکسلواکی شروع به کار برای آرمان متفقین کردند و در سپتامبر ۱۹۱۸، پنج هنگ چکسلواکی در ارتش ایتالیا تشکیل شد. حمله ایتالیا با ۵۲ لشکر ایتالیایی،
با کمک ۳ لشکر بریتانیایی، ۲ لشکر فرانسوی و ۱ هنگ آمریکایی، در مجموع ۶۵۰۰۰ چکسلواکی (به نیروهای بریتانیایی و فرانسوی در ایتالیا در طول جنگ جهانی اول مراجعه کنید)، در ۲۴ اکتبر از ویتوریو ونتو آغاز شد. اتریش-مجارستانی ها به مدت چهار روز سرسختانه جنگیدند، اما سپس ایتالیایی ها موفق شدند از پیاوه عبور کرده و یک سرپل ایجاد کنند. اتریش-مجارستانی ها پس از شنیدن انقلاب ها و اعلامیه های استقلال در سرزمین های سلطنت دوگانه، شروع به عقب نشینی و سپس تجزیه کردند. اتریش-مجارستان در ۲۹ اکتبر درخواست آتش بس کرد. در ۳۱ اکتبر، ارتش ایتالیا حمله ای تمام عیار را آغاز کرد و کل جبهه شروع به فروپاشی کرد. در ۳ نوامبر، ۳۰۰۰۰۰ سرباز اتریش-مجارستانی تسلیم شدند، در همان روز ایتالیایی ها وارد ترنتو و تریسته شدند. آتش بس در ۳ نوامبر در ویلا جیوستی، نزدیک پادوا، امضا شد. پیروزی ایتالیا که توسط بولتینو دلا ویتوریا و بولتینو دلا ویتوریا ناواله اعلام شد. سربازان ایتالیایی وارد ترنتو شدند در حالی که برسالیری از دریا در تریسته پیاده شد و مورد استقبال مردم قرار گرفت. روز بعد، شهرهای ایستریا، رووینیو و پارنتزو، جزیره دالماتیایی لیسا، و شهرهای زارا