Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انجیل خبر خوب ()، این ترجمه که در ایالات متحده با نام ترجمه مژده (GNT) نیز شناخته می شود، ترجمه ای انگلیسی از کتاب مقدس است که توسط انجمن کتاب مقدس آمریکا انجام شده است. عهد جدید اولین بار در سال ۱۹۶۶ با نام «مژده برای انسان مدرن» منتشر شد. این ترجمه توسط انجمن کتاب مقدس بریتانیا و کشورهای خارجی با استفاده از اندازه گیری های متریک برای بازار کشورهای مشترک المنافع به انگلیسی بریتانیایی ترجمه شد. این نسخه قبلاً با نام نسخه انگلیسی امروز (TEV) شناخته می شد، اما در سال ۲۰۰۱ در ایالات متحده به «ترجمه مژده» تغییر نام داد، زیرا انجمن کتاب مقدس آمریکا مایل بود تصویر GNB را به عنوان ترجمه ای که در آن برداشت عمومی از آن به عنوان یک تفسیر و تعبیر بود، بهبود بخشد.
بنای یادبود نیکولا اسپدالیری، مجسمه یادبودی برای یک کشیش و نظریه پرداز سیاسی قرن هجدهم (۱۴۰–۱۷۹۵) است؛ این مجسمه در سال ۱۹۰۳ در میدان اسفورزا چزارینی در امتداد خیابان کورسو ویتوریو امانوئل دوم در مرکز رم، ایتالیا نصب شد. اسپدالیری و ایده های او، و در نتیجه این بنای یادبود، توسط جناح های مختلف به طرق مختلف مورد بحث یا ستایش قرار گرفته اند. مشهورترین اثر اسپدالیری، "«از حقوق بشر و شهروند»" (۱۷۹۱)، با واکنش های متفاوتی روبرو شد. اسپدالیری که در نقد اعلامیه حقوق بشر و شهروند که در سال ۱۷۸۹ توسط مجلس ملی فرانسه تصویب شد، نوشته شده بود، از ایده حقوق طبیعی بشر حمایت می کند و با قانون استبدادی که توسط حاکمانی که ادعای مسح الهی دارند اعمال می شود، مخالفت می کند. با این حال، او ادعا می کند که خواسته های خودخواهانه طبیعت انسان باید توسط مرجعیت مذهبی، به ویژه اخلاق کاتولیک رومی، تعدیل شود. ایده های ضد مطلق گرایی در نوشته های او، مخالفت مقامات حاکم را که با نیروهای نوظهور ژاکوبن و جمهوری خواه مبارزه می کردند، برانگیخت. این مفاهیم باعث شد نیروهای لیبرال قرن نوزدهم او را به عنوان منشأ روشنگری ایتالیایی در مورد حقوق شهروندان
گرامی بدارند. در اواخر قرن نوزدهم، رم، پایتخت جدید پادشاهی ایتالیا، در پی آن بود که گذشته را به شیوه هایی گرامی بدارد که باورهای سیاسی آنها، و همچنین مبارزات برای هویت ایتالیایی را گرامی بدارد. میدان کورسو گسترش یافته بود و مناطق اطراف آن با تعدادی یادبود برای قهرمانان اخیر استقلال ایتالیا، و همچنین برای مخالفان تاریخی نیروهایی که مانع هویت ایتالیایی می شدند، تزئین شده بود، به عنوان مثال، بنای یادبود جوردانو برونو در کامپو دی فیوری. اسپدالیری چهره ای ناخوشایند برای دفاع از سوی لیبرال ها بود، زیرا او نیز در دوران پاپی خود مورد حمایت و پشتیبانی قرار گرفته بود. این بنای یادبود اولین بار در سال ۱۸۸۲ توسط وکیلی به نام جوزپه سیمبالی، اهل همان شهری در سیسیل که اسپدالیری در آن متولد شده بود، پیشنهاد شد. در سال ۱۸۹۳ کمیته ای برای نظارت بر مسابقه ای برای ساخت بنای یادبود تا صدمین سالگرد مرگ اسپدالیری تشکیل شد. هیچ یک از پیشنهادهای دریافتی تا سال ۱۸۹۴ تصویب نشد. دور دوم پیشنهادها در سال بعد منجر به انتخاب طرح مجسمه ساز سیسیلی، ماریو روتلی، شد. محل و افتتاح این بنای یادبود بحث برانگیز بود و این بنای یادبود برای اولین با
ر بدون مراسم، در نیمه شب ۲۳ نوامبر ۱۹۰۳ در میدان ویدونی (در کنار کلیسای سانت آندرئا دلا واله) رونمایی شد در سال ۱۹۵۱، به دلیل شلوغی محل، مجسمه به میدان فعلی منتقل شد و در آنجا جایگزین بنای یادبود ترنزیو مامیانی شد که سپس حدود چهار بلوک به سمت شمال به پارکی در تقاطع کورسو و ویا آچیولی منتقل شد. به طرز متناقضی، مامیانی ارزیابی های علمی مجددی از آثار اسپدیالری نوشته بود که تأثیر اخیر را به روز نگه می داشت. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
روابط ایتالیا و لیبی، روابط دوجانبه بین دولت لیبی و جمهوری ایتالیا است. ایتالیا در طرابلس، پایتخت لیبی، سفارت و در بنغازی، کنسولگری عمومی دارد. لیبی یک سفارتخانه در پایتخت ایتالیا، رم، و دو کنسولگری عمومی در میلان و پالرمو دارد. تاریخچه. بین سال های ۱۹۱۱ تا ۱۹۴۷، لیبی فعلی مستعمره ایتالیا بود. دو کشور در سال ۱۹۴۷ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. در سال ۱۹۷۰، لیبی تمام ایتالیایی ها را از لیبی اخراج و دارایی های آنها را مصادره کرد. در حالی که لیبی در زمان حکومت معمر قذافی توسط بسیاری از جامعه بین المللی منفور تلقی می شد، ایتالیا روابط دیپلماتیک خود را با لیبی حفظ کرد و مقدار قابل توجهی از نفت خود را از این کشور وارد می کرد. روابط بین ایتالیا و لیبی در دهه اول قرن بیست و یکم، زمانی که آنها برای مقابله با مهاجرت غیرقانونی به ایتالیا، توافق نامه های همکاری امضا کردند، گرم شد. لیبی در ازای کمک های خارجی و تلاش های موفقیت آمیز ایتالیا برای لغو تحریم های تجاری اتحادیه اروپا علیه لیبی، موافقت کرد که از استفاده مهاجران از کشورهای جنوب صحرای آفریقا از این کشور به عنوان مسیر ترانزیت به ایتالیا جلوگیری کند. وقتی قذافی در سال
۲۰۱۱ با جنگ داخلی روبرو شد، ایتالیا طبق رژیم تحت حمایت سازمان ملل متحد، برخی از دارایی های لیبی مرتبط با او و خانواده اش را مسدود کرد و سپس با نقض منطقه پرواز ممنوع لیبی، این کشور را بمباران کرد. پس از مرگ قذافی، ایتالیا شورای ملی انتقالی را به عنوان دولت لیبی به رسمیت شناخت. در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۱، شرکت انرژی ایتالیایی انی اعلام کرد که برای اولین بار از زمان آغاز جنگ داخلی لیبی در سال ۲۰۱۱، تولید نفت در لیبی را از سر گرفته است. بازگشت سریع انی به میادین نفتی لیبی، نشان دهنده روابط مثبت بین رم و طرابلس تحت شورای ملی انتقالی بود. سفارت ایتالیا در طرابلس یکی از معدود سفارتخانه های غربی است که در طول خشونت های پس از جنگ داخلی در لیبی همچنان فعال است، زیرا ایتالیا مهم ترین شریک تجاری لیبی است. انقلاب قذافی. کودتای سال ۱۹۶۹ که منجر به روی کار آمدن دولت قذافی شد، در بازگشایی اختلاف با ایتالیا بر سر گذشته استعماری نیز نقش داشت. شورای نظامی جدید از ایتالیا به عنوان یک «دشمن خارجی» برای تقویت اجماع داخلی از طریق ابتکارات تبلیغاتی مانند مصادره اموال (از جمله کمک های تأمین اجتماعی) و اخراج ایتالیایی-لیبیایی ها و نهادینه کر
دن «روز انتقام» سوءاستفاده کرد. مطالبه غرامت برای خسارات استعماری و جنگی. محور روابط سیاسی همچنان ادعای لیبی برای غرامت به خاطر استعمار است. این سؤال منجر به بحث های متعددی شده است: اگر لیبی فعلی (که قبل از سال ۱۹۵۱ هرگز مستقل نبود) به عنوان بخشی از قلمرو ایتالیا از نظر بین المللی به رسمیت شناخته می شد، خسارات ناشی از عملیات نظامی ایتالیا - در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، و همچنین جنگ جهانی دوم در کارزار آفریقا - در قلمرو ایتالیا بود و نه در قلمرو کشور دیگری. علاوه بر این، هیچ کشور اروپایی تاکنون غرامتی برای گذشته استعماری خود پرداخت نکرده است. به همین ترتیب، ایتالیا می تواند از دولت فعلی لیبی برای خسارات ناشی از انتقام های متعدد شورشیان لیبی در دوره استعمار، غرامت مطالبه کند. این مسائل به دلایل مختلف کنار گذاشته شده و همچنین با نیاز به حفظ یک رابطه سیاسی آرام، مقابله شده است: اهمیت عملیات استخراج نفت که انی از سال ۱۹۵۶ در لیبی انجام می دهد، امکان همکاری در مبارزه با بنیادگرایی و تروریسم، جستجوی ثبات در مدیترانه. اموال مصادره شده از ایتالیایی ها در لیبی. در سال ۱۹۷۰، پس از وقوع انقلاب لیبی، بیش از بیست هزار ایتالیایی
ساکن لیبی از این کشور اخراج و اموالشان مصادره شد. ارزش دارایی های از دست رفته توسط ایتالیایی های اخراجی در سال ۱۹۷۰ توسط دولت ایتالیا ۲۰۰ دلار محاسبه شد. میلیارد لیر بر اساس ارزش املاک و مستغلات. با احتساب سپرده های بانکی و فعالیت های مختلف کارآفرینی، این رقم از ۴۰۰ فراتر رفت میلیارد لیر (برابر با حدود ۳ میلیارد یورو یا دلار در سال ۲۰۰۶). از آن زمان، هرگز یک ماده موقت برای جبران خسارت مصادره سال ۱۹۷۰ وجود نداشته است. افراد واجد شرایط فقط از کمک های ارائه شده توسط قوانین جبران خسارت به نفع همه شهروندان ایتالیایی که اموال خود را در خارج از کشور از دست داده اند، بهره مند شده اند. مصادره سال ۱۹۷۰ توسط قذافی به عنوان جبران بخشی از خسارات ناشی از استعمار توجیه شد. از سوی دیگر، دولت ایتالیا هرگز با استفاده از بند داوری ارائه شده (ماده ۹) از لیبیایی ها نخواسته است که از معاهده نقض شده پیروی کنند و هرگز ارزش آن دارایی هایی را که به مردم لیبی «بازگردانده شده» است، مطرح نکرده است. در توافق نامه دینی-مونتسر در ژوئیه ۱۹۹۸، که قرار بود اختلاف را حل کند، هیچ اشاره ای به ارزش دارایی های مصادره شده از ایتالیایی ها نشده است.
در مورد ویزای ورود به لیبی، پس از شور و شوق اولیه پس از سفر برلوسکونی، نخست وزیر وقت، به قذافی در سال ۲۰۰۴ - که به نظر می رسید در آن راه حلی پیدا شده است - تا به امروز، شهروندان ایتالیایی که در سال ۱۹۷۰ به کشورشان بازگردانده شده اند، نمی توانند به کشور بازگردند، مگر پس از سن ۶۵ سالگی، از طریق یک سفر برنامه ریزی شده و با مدارک ورود به زبان های ایتالیایی و عربی. انجمن AIRL (به پیوندهای خارجی مراجعه کنید) نماینده و مدافع حقوق بازگشتگان است و از سال ۱۹۷۲ درخواست تکمیل غرامت را داشته است. اعتبار شرکت های ایتالیایی در لیبی. اتفاقاً مسئله اعتبارات ایتالیایی ها در لیبی با مشکل ظهور قذافی و مصادره دارایی ها و اخراج ایتالیایی ها که در سال ۱۹۷۰ رخ داد، مرتبط است. در واقع، باید چندین جنبه از این داستان را در نظر گرفت. «اعتبارات شرکت های ایتالیایی در لیبی» به معنای واقعی کلمه، به فعالیت های اقتصادی پس از سال ۱۹۷۰ برمی گردد: قدیمی ترین آنها به اوایل دهه ۱۹۸۰ و جدیدترین آنها به اوایل دهه ۲۰۰۰ برمی گردد. دلیل ورشکستگی این کارآفرینان در لیبی، اراده سیاسی برای آسیب رساندن به ایتالیایی ها نیست، بلکه ناشی از اختلافاتی با ماهیت ا
داری یا تجاری است. تنوع پرونده ها، که شامل ۱۰۵ شرکت می شود، قابل طبقه بندی نیست. دولت ایتالیا، با هدف پاک کردن گذشته ناشی از "بیانیه مشترک"، در سال ۲۰۰۰ از طلبکاران نهادهای مختلف لیبی خواست تا وضعیت خود را برای مذاکره در مورد آنها به عنوان یک بلوک از اعتبارات اعلام کنند. مجموع اعتبارات مطالبه شده به بیش از ۶۲۰ میلیون یورو رسید و مذاکرات دشوار آغاز شد. لیبیایی ها از طرف ایتالیایی خواستند که اعتبارات غیرقابل انکار را در محدوده ۶۲۰ محاسبه کند. میلیون یورو؛ پس از دریافت پاسخ، آنها درخواست کردند که آن را با کارشناسان خود دوباره محاسبه کنند و به نتایج کاملاً متفاوتی رسیدند؛ با اصرار ایتالیا، آنها در سال ۲۰۰۴ پیشنهادی برای بازپرداخت یکجا ارائه دادند که طبیعتاً کمتر از ۶۰۰ بود. میلیون. پس از تسویه حساب با طلبکاران، این پیشنهاد رد شد و به نقطه اول بازگشت. در مقطعی، لیبیایی ها گفتند (با تأیید مفهومی که قبلاً بیان شده بود) که طلبکاران می توانند به هر حال در موارد خاص مطرح شوند، اما وقتی اولین مورد مشخص رخ داد، این احتمال را رد کردند. بحران دیپلماتیک-نظامی ۱۹۸۶. در دهه ۱۹۸۰، قذافی، به دلایل ضد اسرائیلی و ضد آمریکایی، به
حمایت از گروه های تروریستی مانند ارتش جمهوری خواه ایرلند و سپتامبر سیاه فلسطین پرداخت و همچنین به سازماندهی حملاتی در سیسیل، اسکاتلند و فرانسه متهم شد. او که به دشمن اصلی ایالات متحده آمریکا تبدیل شده بود، به تدریج توسط ناتو به حاشیه رانده شد. علاوه بر این، در ۱۵ آوریل ۱۹۸۶، قذافی به دستور رونالد ریگان، رئیس جمهور آمریکا، مورد حمله نظامی قرار گرفت: این بمب گذاری منجر به زخمی شدن مرگبار دخترخوانده قذافی شد، اما سرهنگ آسیبی ندید. بتینو کراشی، نخست وزیر ایتالیا، در مورد بمب گذاری به او هشدار داده بود. در زمان بمباران طرابلس توسط آمریکا (که در ۱۴ آوریل ۱۹۸۶ رخ داد)، کراکسی، نخست وزیر ایتالیا، بیش از حد محتاط تلقی می شد و به همین دلیل توسط مطبوعات ملی به دلیل عدم واکنش به تلافی لیبی (پرتاب موشک به لامپدوسا) مورد انتقاد قرار گرفت. بیش از بیست سال بعد، توصیف بسیار متفاوتی از واقعیت ها پدیدار شد که بر اساس آن کراکسی پیش از حمله قریب الوقوع آمریکا به طرابلس به قذافی هشدار داده بود و به این ترتیب به او اجازه داده بود تا خود را نجات دهد. این بازسازی مطابق با مواضع شناخته شده دولت ایتالیا است که تلافی جویی آمریکا را عملی
نادرست می دانست که نباید خاک ایتالیا را به عنوان نقطه شروع حمله در نظر می گرفت. این نسخه همچنین با برخی از بازسازی های موشک های لامپدوسا مطابقت دارد، به ویژه نسخه ای که طبق آن موشک ها وسیله ای برای پنهان کردن «دوست ایتالیایی» در نظر آمریکایی ها بودند: این امر با ظرفیت نفوذ تهاجمی ضعیف موشک ها که بدون ایجاد هیچ خسارتی به دریا سقوط می کردند، نشان داده می شود. با این حال، این پایان نامه توضیح نمی دهد که چگونه کراکسی دو روز قبل از حمله مطلع بوده است، با توجه به اینکه این حمله توسط کشتی های ناوگان ششم که در خلیج سرت لنگر انداخته بودند انجام شده بود و در آن زمان گفته می شد که دولت ایتالیا - و هیچ دولت دیگر ناتو، به استثنای دولت بریتانیا - در آماده سازی آن دخیل نبوده اند. با این حال، در این مورد، اخیراً شهادت مستقیمی از مشاور دیپلماتیک کراکسی در پالازو چیگی، سفیر آنتونیو بادینی، منتشر شده است که طبق آن، ریگان، ورنون ای. والترز را برای اطلاع رسانی به دولت ایتالیا در مورد حمله قریب الوقوع به قذافی فرستاد. از آنجایی که کراکسی نتوانست آمریکایی ها را متقاعد به توقف حمله کند، تصمیم گرفت جان رهبر لیبی را نجات دهد تا از ان
فجار بی ثباتی در یک حکومت اسلامی که با ایتالیا روبرو بود، جلوگیری کند. پیمان بنغازی (۲۰۰۸). در ۳۰ اوت ۲۰۰۸، سیلویو برلوسکونی در بنغازی پیمانی را با معمر قذافی امضا کرد که در آن به خسارات وارده به مردم لیبی در دوران استعمار ایتالیا اعتراف و از آنها عذرخواهی کرد. این اولین بار در تاریخ بود که یک کشور عذرخواهی و غرامت پرداخت می کرد (۵) میلیارد دلار به علاوه مراقبت های پزشکی برای کسانی که از بقایای استعمار آسیب دیده اند (برای استعمار قبلی خود). در عوض، لیبی موافقت کرد که با مهاجرت غیرقانونی مبارزه کند. پیمان دوستی، مشارکت و همکاری بین ایتالیا و لیبی از سه بخش تشکیل شده است: اصول کلی؛ پایان دادن به گذشته و پایان دادن به اختلافات؛ و مشارکت. بخش اول با محکومیت رسمی استعمار لیبی توسط ایتالیا آغاز می شود. بخش دوم، که با گذشته پایان می یابد، شامل پرداخت غرامت ۵ میلیارد دلاری است که باید به صورت اقساط سالانه ۲۵۰ میلیون دلاری در طول یک دوره ۲۰ ساله پرداخت شود. بخش سوم، که مهم ترین بخش این پیمان است، به مشارکت می پردازد. در حالی که کشورها قصد داشتند در زمینه های فرهنگ، اقتصاد، علم، عدم اشاعه و موارد دیگر همکاری کنند، مهم
ترین حوزه همکاری مربوط به مهاجرت است. نکته قابل توجه این است که قرار بود سواحل لیبی توسط خدمه مختلط (لیبیایی و ایتالیایی) با قایق هایی که توسط ایتالیا تهیه می شدند، گشت زنی شود. علاوه بر این، قرار بود مرزهای زمینی لیبی با استفاده از یک سیستم تشخیص ماهواره ای که توسط اتحادیه اروپا و دولت ایتالیا ارائه می شد، کنترل شود. به نظر می رسید که این پیمان با تثبیت همکاری در طیف وسیع تری از بخش ها، روابط دوجانبه را بهبود بخشیده است. با این حال، این پیمان نگرانی هایی در مورد حقوق بشر در مورد سرنوشت مهاجرانی که در نتیجه این روند رد می شدند، ایجاد کرد. طبق نظر دادگاه حقوق بشر اروپا، همکاری ایتالیا با لیبی برای بازگرداندن مهاجران به لیبی برخلاف میلشان، نقض حقوق بشر آنهاست. در لیبی، مهاجران در معرض شرایط غیرانسانی، ضرب و شتم، تجاوز و سایر موارد نقض حقوق بشر قرار دارند. لیبی کنوانسیون پناهندگان ۱۹۵۱ را امضا نکرده است. با این حال، این کنوانسیون بخشی از منشور حقوق بشر و مردم آفریقا است که حمایت از حقوق بشر را در این قاره ترویج می دهد. به مناسبت اولین سالگرد این پیمان، قذافی برای اولین بار در دوران حکومت ۴۰ ساله خود از ایتالیا ب
ازدید کرد. سفرهای رسمی قذافی به ایتالیا. در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۹، قذافی برای اولین بار در یک سفر رسمی به ایتالیا رفت و سه روز در آنجا اقامت داشت، هرچند که این سفر با جنجال ها و اختلافات زیادی همراه بود. رهبر لیبی در ساختمان کاپیتولیوم در لا ساپینزا (جایی که توسط دانشجویان بسیج اوندا آنومالا به چالش کشیده شد)، در ستاد مرکزی کنفیندوستریا مورد استقبال قرار گرفت و با مقامات ارشد ایتالیایی ملاقات کرد. در طول این سفر رسمی، او عکسی از قهرمان مقاومت ضد ایتالیایی لیبی، عمر مختار را که به لباس نظامی خود سنجاق کرده بود، نشان داد که باعث ایجاد علاقه و تا حدودی سردرگمی شد. پس از دستگیری توسط ارتش ایتالیا، المختار در سال ۱۹۳۱ در ملاء عام به دار آویخته شد یک روز قبل از ورود قذافی، اسکای ایتالیا فیلم «شیر صحرا» را پخش کرد که مقاومت المختار و جنایات جنگی ایتالیا در لیبی را به تصویر می کشید. این فیلم که توسط دولت قذافی تأمین مالی شده است، از سال ۱۹۸۲ توسط مقامات ایتالیایی سانسور شده است، زیرا به گفته نخست وزیر جولیو آندرئوتی، «به افتخار ارتش [ایتالیا] آسیب می رساند». رادیکال های ایتالیایی به ویژه با استقبالی که دولت برای رهبر لیبی تدا
رک دیده بود، مخالفت کردند. آنها به همراه معاون ماتئو مکاچی و سناتور مارکو پردوکا (هر دو عضو هیئت رادیکال در حزب دموکرات) اعتراضاتی را در سنا و خارج از آن ترتیب دادند. این اعتراضات به این معنی بود که جایگاهی که سرهنگ قذافی باید در آن سخنرانی می کرد، از سنا به اتاق کم اعتبارتر زوکاری در کاخ جیوستینیانی منتقل شد. با این حال، سخنرانی سرهنگ در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۹ به دلیل برخی از بندهای آن جنجال های تلخی را برانگیخت: «"رژیم از هر نوع": قذافی، که به عنوان رئیس فعلی اتحادیه آفریقا ماه آینده به همراه باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا، در اجلاس گروه هشت در ایتالیا شرکت خواهد کرد، همچنین از جنگ به رهبری آمریکا در عراق انتقاد کرد.» قذافی در سخنرانی خود در سنای ایتالیا گفت: «عراق دژی علیه تروریسم بود و صدام حسین نمی توانست القاعده را در آن نفوذ دهد، اما اکنون به لطف ایالات متحده، عراق به عرصه ای باز تبدیل شده است و این به نفع القاعده است.» او همچنین حمله هوایی ایالات متحده به طرابلس در سال ۱۹۸۶ را که در آن یکی از دخترانش کشته شد، با حمله القاعده مقایسه کرد. او پرسید: «چه تفاوتی بین حمله آمریکا به خانه های ما در سال ۱۹۸۶ و اقدامات
تروریستی بن لادن وجود دارد؟ اگر بن لادن کشوری ندارد و یک یاغی است، آمریکا کشوری با قوانین بین المللی است.» در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۹، قذافی برای شرکت در جلسه ای در سازمان خواربار و فائو به ایتالیا بازگشت. در طول اقامتش در رم، او برای صدها زن که برای حضور در آنجا استخدام شده بودند، جلسات بحث و گفتگو در مورد اسلام و قرآن ترتیب داد. در ۲۹ آگوست ۲۰۱۰، قذافی اقامت جدیدی را در ایتالیا آغاز کرد تا دومین سالگرد امضای پیمان دوستی بین ایتالیا و لیبی را جشن بگیرد. با وجود نداشتن صلاحیت در زمینه به اصطلاح «علوم دینی»، حتی در طول اقامتش در رم، او بار دیگر «درس هایی» از اسلام و قرآن را برای زنان ایتالیایی که برای این مناسبت استخدام شده بودند، ترتیب داد. قذافی به زنان گفت: «اسلام باید دین تمام اروپا شود.» سه نفر از آنها، دو ایتالیایی و یک اسپانیایی، با حجاب آمده بودند زیرا به اسلام گرویده بودند. همچنین، در این مورد، حضور رهبر لیبی در ایتالیا جنجال قابل توجهی را برانگیخت. به طور خاص، سناتور مارکو پردوکا (از فهرست حزبی اما بونینو - حزب دموکرات) و رادیکال های ایتالیایی به دلیل اقامت آنها در پادگان سالوو داکویستو اعتراض کردند. برای مقا
بله با اقامت قذافی در این پادگان، یک گروه فلش ماب (جنبش اعتراضی) سازماندهی شد. یادداشت تفاهم ایتالیا و لیبی (۲۰۱۷). این تفاهم نامه که رسماً «یادداشت تفاهم همکاری در زمینه های توسعه، مبارزه با مهاجرت غیرقانونی، قاچاق انسان و قاچاق سوخت و تقویت امنیت مرزها بین دولت لیبی و جمهوری ایتالیا» نامیده می شود، در ۲ فوریه ۲۰۱۷ توسط پائولو جنتیلونی، نخست وزیر ایتالیا، و فائز السراج، نخست وزیر دولت وفاق ملی لیبی، امضا شد. این تفاهم نامه، همکاری دوجانبه بین ایتالیا و لیبی در زمینه مهاجرت را که قبلاً توسط پیمان دوستی، مشارکت و همکاری تنظیم شده بود، تمدید می کند. هدف اصلی این تفاهم نامه، ارتقای همکاری دوجانبه در زمینه کنترل مرزها در مسیر مدیترانه مرکزی است. این مسیر آخرین بخش سفر مهاجران کشورهای جنوب صحرای آفریقا است که از نیجر از طریق لیبی و از لیبی به سواحل ایتالیا عبور می کنند. طبق این تفاهم نامه، طرفین مایل به حمایت از پروژه های توسعه ای در لیبی و آموزش پرسنل لیبیایی هستند که در مراکز پذیرش کار می کنند. برون سپاری کنترل مهاجرت با مشکل مواجه شده است. کمیسر حقوق بشر تأکید کرد که جلوگیری از خروج و بازگشت مهاجران به لیبی، نق
ض حقوق بشر را افزایش داده است. با وجود این، این تفاهم نامه به طور خودکار در سال ۲۰۲۰ برای یک دوره سه ساله تمدید شد. روابط دوجانبه. هیئت های دیپلماتیک مقیم. یک اتاق بازرگانی ایتالیایی-لیبیایی (به زبان های ایتالیایی و عربی) در رم و دیگری در طرابلس واقع شده است.
کاپیتان مردم (به ) یک عنوان اداری بود که در قرون وسطی در ایتالیا مورد استفاده قرار می گرفت و اساساً برای ایجاد تعادل در قدرت و اقتدار خانواده های اشرافی دولت شهرهای ایتالیا وضع شده بود. تاریخچه. این منصب در اوایل قرن سیزدهم میلادی پدید آمد، زمانی که طبقات نوظهور و ثروتمند مردم عادی (شامل بازرگانان، حرفه مندان، صنعتگران و در شهرهای بندری، مالکان کشتی ها بودند) آغاز به ایفای نقش در اداره امور شهری در دولت شهرهای مختلف ایتالیا کردند. این طبقات، که به تدریج قدرت اقتصادی و اجتماعی بیشتری به دست می آوردند، نیازمند مقام اداری ای بودند که بتواند در برابر نفوذ سیاسی اشراف زادگان ایستادگی کند. این اشراف معمولاً توسط مقاماتی نمایندگی می شدند؛ عنوانی که به عالی ترین قضات و مدیران اجرایی در شهرهای قرون وسطایی ایتالیا اطلاق می گردید. در پاسخ به این نیاز، منصب کاپیتان مردم شکل گرفت؛ مقامی که نماینده منافع طبقات مردمی در ساختار قدرت شهری بود. یکی از نخستین نمونه های ثبت شده این مقام در شهر بولونیا در شمال ایتالیا در سال ۱۲۲۸ منصوب شد. این تحول، بخشی از روند گسترده تر دگرگونی های اجتماعی و سیاسی در ایتالیا بود که در آن، ساختا
رهای سنتی قدرت اشرافی به چالش کشیده می شدند و نهادهای جدیدی برای نمایندگی گروه های نوظهور شکل می گرفتند. منصب "کاپیتان مردم" بعدها در بسیاری از شهرهای دیگر نیز رواج یافت و به یکی از عناصر کلیدی در تعادل قدرت میان مردم و اشراف تبدیل شد. "کاپیتان مردم"کنترل "پودستا" را بر عهده داشت، که گاهی اوقات توسط دو شورای خودمختار با نمایندگان اصناف محلی صنعتگران و پیشه وران ( در کنار هم قرار می گرفت) و "گونفالونیری ها"، رهبران واحدهای نظامی مرتبط با بخش های شهر. در جمهوری فلورانس، از سال ۱۲۵۰ میلادی، به عنوان بخشی از تلاش برای آزادسازی شهر از حکومت فردریک دوم "، «کاپیتانو دل پوپولو»" وجود داشت. [ "" ] چنین منصبی در مراحل اولیه جمهوری جنوا نیز وجود داشت، که در سال ۱۲۵۷ گولیلمو بوکانگرا را به عنوان اولین "کاپیتان مردمی" خود انتخاب کرد. با این که منصب "کاپیتان مردم" در آغاز برای تقویت قدرت طبقات مردمی و مقابله با نفوذ اشراف زادگان ایجاد شده بود، اما در نیمه دوم قرن سیزدهم به بستری برای استبداد و سلطه موروثی تبدیل شد. خانواده های بانفوذ، از جمله همان اشرافیانی که این منصب در ابتدا برای کنار زدن آن ها از قدرت طراحی شده بود، به
تدریج توانستند کنترل فرایند انتخاب صاحب منصب را در دست بگیرند. با تسلط بر روند انتخاباتی، این خاندان ها قدرت اداره شهرها و مناطق محل سکونت خود را به دست آوردند و نفوذی پایدار و طولانی مدت برای خود رقم زدند. در نتیجه، ساختار سیاسی "کومونه"—یعنی دولت شهرهای مستقل با اداره جمعی—به تدریج دگرگون شد و به "سینیوریا" یا حکومت اشرافی موروثی تبدیل گردید. این تحول، نه تنها نشان دهنده شکست نسبی آرمان های مردمی در برابر قدرت سازمان یافته اشراف بود، بلکه آغازگر دوره ای از تمرکز قدرت در دست خاندان های خاص شد که در بسیاری از شهرهای ایتالیا تا قرن های بعد ادامه یافت. به این ترتیب، منصبی که در ابتدا نماد مشارکت مردمی بود، به ابزاری برای تثبیت سلطه فردی و خانوادگی بدل شد.
کن استون (؛ زادهٔ ) نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. استون نویسنده، استاد «کتاب مقدس، فرهنگ و هرمنوتیک» در مدرسه الهیات شیکاگو و عضو کلیسای متحد مسیح است. او ریاست بخش قرائت، نظریه و کتاب مقدس انجمن ادبیات کتاب مقدس را بر عهده دارد. استون که برنده جایزه ادبی لاندا شده است، بخش زیادی از تحقیقات و نوشته های خود را بر رابطه بین هرمنوتیک کتاب مقدس و مسائل مربوط به جنسیت و تمایلات جنسی (به الهیات کوئیر مراجعه کنید) متمرکز کرده است. سایر علایق تحقیقاتی و آموزشی او شامل رابطه بین نظریه انتقادی و تفسیر کتاب مقدس و مسائل مربوط به جنسیت، تمایلات جنسی، حیوانات و بوم شناسی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ادبی لامدا شده است.
دومین سموئیل ۱۲ ()، دوازدهمین فصل از کتاب دوم سموئیل در عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس یا بخش دوم کتاب های سموئیل در کتاب مقدس عبری است. طبق سنت یهودی، این کتاب به پیامبر سموئیل نسبت داده شده است، و پیامبران جاد و ناتان مطالبی به آن افزوده اند. اما محققان مدرن آن را ترکیبی از تعدادی متن مستقل از اعصار مختلف از حدود ۶۳۰ تا ۵۴۰ پیش از میلاد می دانند. این فصل شامل شرح سلطنت داوود در اورشلیم است. این بخش در بخشی شامل دوم سموئیل ۹–۲۰ قرار دارد و تا اول پادشاهان ۱–۲ ادامه می یابد که به مبارزات قدرت بین پسران داوود برای جانشینی تاج و تخت داوود می پردازد تا اینکه «پادشاهی در دست سلیمان مستقر شد» (اول پادشاهان ۲:۴۶).
دولت شهرهای ایتالیا، واحدهای سیاسی و سرزمینی مستقل متعددی بودند که از دوران باستان تا تشکیل پادشاهی ایتالیا در اواخر قرن نوزدهم در شبه جزیره ایتالیا وجود داشتند. این دولت شهرها، که هر یک دارای ساختار حکومتی، ارتش، قوانین و سیاست های خاص خود بودند، نقش مهمی در تاریخ فرهنگی، اقتصادی و سیاسی اروپا ایفا کردند. در دوره های مختلف، از جمهوری های بازرگانی مانند ونیز و جنوا گرفته تا مراکز هنری و علمی چون فلورانس و بولونیا، این شهرها به کانون هایی برای شکوفایی رنسانس، تجارت بین المللی، و رقابت های سیاسی تبدیل شدند. هرچند برخی از این دولت شهرها در ابتدا تحت سلطه امپراتوری روم یا کلیسا بودند، اما با گذر زمان، استقلال بیشتری یافتند و به ویژه در قرون وسطی و رنسانس، به قدرت های منطقه ای تبدیل شدند. رقابت میان آن ها، گاه به جنگ های داخلی و اتحادهای متغیر منجر می شد، و گاه به همکاری های فرهنگی و اقتصادی. این تنوع و پویایی سیاسی، زمینه ساز رشد نهادهای مدنی، بانکداری، هنر، و فلسفه شد. با آغاز قرن نوزدهم و گسترش جنبش های وحدت طلبانه، دولت شهرهای ایتالیایی به تدریج در روند اتحاد ملی ادغام شدند. این فرایند، که با نام "وحدت ایتالیا
" شناخته می شود، در نهایت به تأسیس پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱ انجامید و استقلال دولت شهرها را پایان داد. با این حال، میراث آن ها همچنان در فرهنگ، معماری، و هویت محلی ایتالیا باقی مانده است. دولت شهرهای باستانی ایتالیا شامل اتروسک (دودکاپلیس)، لاتین، که مشهورترین آنها رومی است، و یونانی (مگنا گراسیا) بودند، اما همچنین ریشه های اومبریا، سلتیک و سایر تمدن ها را نیز داشتند. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، سکونتگاه های شهری در ایتالیا عموماً از تداوم بیشتری نسبت به سکونتگاه های اروپای غربی برخوردار بودند. بسیاری از این شهرها بازماندگان شهرهای اتروسک، اومبریا و رومی پیشین بودند که در امپراتوری روم وجود داشتند. نهادهای جمهوری روم نیز پابرجا مانده بودند. برخی از اربابان فئودال با نیروی کار برده و زمین های وسیع وجود داشتند، اما تا قرن یازدهم، بسیاری از شهرها، از جمله ونیز، میلان، فلورانس، جنوا، پیزا، لوکا، کرمونا، سینا، چیتا دی کاستلو، پروجا و بسیاری دیگر، به کلان شهرهای تجاری بزرگی تبدیل شده بودند که توانستند از حاکمیت های رسمی خود استقلال کسب کنند. برخی از این شهرها اهمیت بیشتری یافتند و به دوک نشین ها و امپراتوری ه