Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سه آن. "هانوی در مجموع ۲–۰ برنده شد." نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای. خلاصه. قرعه کشی نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای در ۲ ژوئیه ۲۰۱۹ برگزار شد. در نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای، چهار برنده منطقه ای به غیر از منطقه غرب آسیا در دو گروه بازی کردند، یعنی برنده منطقه آسیای مرکزی (گروه D)، برنده منطقه جنوب آسیا (گروه E)، برنده منطقه شرق آسیا (گروه I) و برنده فینال منطقه ای آسه آن (که هویت آن در زمان قرعه کشی مشخص نبود)، و مسابقات و ترتیب مراحل با قرعه کشی و بدون هیچ گونه سیدبندی مشخص شد. مسابقات. "هانوی در مجموع ۵–۴ برنده شد." "۲۵ آوریل در مجموع ۵–۴ برنده شد." فینال پلی آف بین منطقه ای. خلاصه. در فینال پلی آف بین منطقه ای، دو برنده نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای با یکدیگر بازی کردند و ترتیب مراحل توسط قرعه کشی نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای تعیین شد. برنده فینال پلی آف بین منطقه ای به فینال راه یافت. مسابقات. "۲–۲ در مجموع. ۲۵ آوریل با گل زده بیشتر در خانه حریف برنده شد." فینال. در فینال، برنده فینال منطقه ای غرب آسیا و برنده فینال پلی آف بین منطقه ای با یکدیگر بازی کردند، و تیم میزبان (برنده فینال پلی آف بین منطق
ه ای) به تناوب فینال فصل قبل را برگزار کرد. این مسابقه در ابتدا قرار بود توسط ۲۵ آوریل در ورزشگاه کیم ایل-سونگ در پیونگ یانگ، کره شمالی در تاریخ ۲ نوامبر ۲۰۱۹ برگزار شود. با این حال، در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۹، به دلیل تصمیم کره شمالی برای ممنوعیت پخش تلویزیونی بازی های فوتبال، ای اف سی اعلام کرد که فینال در شانگهای، چین برگزار می شود تا مسابقه پخش شود. در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۹، مسابقه از ۲ نوامبر به ۴ نوامبر تغییر زمان داد و شهر میزبان از شانگهای به کوالا لامپور، مالزی منتقل شد.
روجرو تراکیا (; – ) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی و جنگ جهانی دوم بود. او بیشتر دوران کاری خود را در مستعمرات آفریقایی ایتالیا گذراند. زندگی نامه. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا و افسر شدن، در سال ۱۹۰۹ به اریتره اعزام شد. در سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ با درجه ستوان در جنگ ایتالیا-ترکیه شرکت کرد و در طول نبرد زنزور مدال برنز شجاعت نظامی را کسب کرد. پس از پایان خصومت ها علیه امپراتوری عثمانی، او در لیبی ماند و در نبرد علیه شورشیان سنوسی شرکت کرد و در این نبرد زخمی شد و در دسامبر ۱۹۱۳ مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. در سال ۱۹۱۶ در نبرد سنوسی شرکت کرد و بعداً به ایتالیا بازگشت و در مراحل پایانی جنگ جهانی اول با درجه سرگردی در مونته گراپا جنگید و به دلیل نقشش در نبردهای ژانویه و ژوئن ۱۹۱۸، مدال نقره و برنز دیگری کسب کرد. او پس از جنگ به کار خود ادامه داد و در سال ۱۹۳۰ به عنوان فرمانده هنگ سی ام پیاده نظام «پیزا» منصوب شد. در سال ۱۹۳۵ با درجه سرهنگی در فتح اتیوپی در راس تیپ دوم اریتره شرکت کرد و در نبردهای تمبین و میچیف شرکت کرد. او خود را در نبرد برجسته کرد و برای شایستگی جنگ در می ۱۹۳۶ به سرتیپی
ارتقا یافت. پس از اشغال آدیس آبابا، او در راس کمیساریای دبره برهان قرار گرفت و وظیفه سرکوب مقاومت توسط قوم حبشه که اسلحه خود را در اسکیو به زمین نگذاشته بودند. در میان آنها آببه آریگای و برادران کاسا بودند که از سلالی کاسا اسلحه ها را برای چریک ها تأمین می کردند. کاروا کاسی در نزدیکی جاده ای که آدیس آبابا را به گوجام متصل می کرد، کار می کرد و جریان تدارکات به پایتخت را تهدید می کرد. تشدید اقدامات افراد آرگای، فرماندهی ایتالیا را به برنامه ریزی عملیات اف با هدف تصرف فیچه به منظور تأمین امنیت جاده های منتهی به آدیس آبابا سوق داد، اما تا اوایل دسامبر ۱۹۳۶ هیچ کاری انجام نشده بود، بنابراین تراکیا تصمیم گرفت که خود شخصاً وارد عمل شود و با نیروهایی که در اختیار داشت، وارد عمل شود. در ۹ دسامبر، او مندیدا را که خالی از سکنه یافت، اشغال کرد. با این وجود، ساختمان ها و محصولات خانواده آرگای و هوادارانش را به آتش کشید. بلافاصله پس از آن، دانبو را اشغال کرد و در آنجا ستونی به رهبری سرهنگ آمدئو توستی به او پیوست. در ۱۳ دسامبر، نیروهای ایتالیایی روستاهای عبداله و دیرما را اشغال کردند و در آنجا با آربگنوک درگیر شدند. ۸۸ چریک
در عملیات کشته و بیست و سه نفر پس از تصرف اعدام شدند و دو روستا با خاک یکسان شدند. در مجموع، از ۹ تا ۱۵ دسامبر، نیروهای تراکیا ۱۲۶ نفر از آربگنوک ها را در نبرد کشتند و ۷۲ نفر دیگر را پس از تصرف به ضرب گلوله کشتند و یک مسلسل سنگین، نه مسلسل سبک و ۱۵۵۷ تفنگ را به غنیمت گرفتند. تلفات ایتالیایی ها به ده آسکاری رسید. تراکیا سپس به پیشروی خود به سمت فیچه ادامه داد و چندین روستا را یافت که توسط نیروهای عقب نشینی آرگای به آتش کشیده شده بودند. روستاهایی که سالم مانده بودند، در صورت مشکوک بودن به پنهان کردن سلاح، نابود شدند و مردان اعدام شدند. در ۲۱ دسامبر، آبرا و آسفاوسن کاسا تسلیم تراکیا شدند، زیرا هایلو تکله هایمانوت (از طرف نایب السلطنه رودولفو گراتزیانی) به آنها قول داده بود که به آنها آسیبی نخواهد رسید. اما تراکیا آنها را در همان روز در میدان اصلی فیچه تیرباران کرد. پس از آن، تراکیا یک پادگان نظامی در فیچه تأسیس کرد و سرهنگ آردوینو گارلی را به عنوان وزیر مقیم در آنجا گذاشت. او از روحانیون محلی اطاعت کرد، دستور بازگشایی مدرسه امهری، تأسیس یک بیمارستان غیرنظامی و توزیع یارانه بین روحانیون و غیرنظامیان را داد. در م
جموع، ۲۲۱ چریک اتیوپیایی در طول نبرد کشته و ۱۶۲ نفر دیگر اعدام شدند؛ یک تانک، یک توپ صحرایی، شصت و یک مسلسل و ۶۰۷۳ تفنگ به غنیمت گرفته شد. تلفات ایتالیایی ها به ۱۰۱ کشته شدند. در ۴ ژانویه ۱۹۳۷، تراکیا از فیچه به سمت نیل آبی پیشروی کرد تا کل منطقه را مطیع خود کند. رهبران مقاومت مانند ایلما ولدیسوس و هایله سلاسیه زروفو دستگیر و تیرباران شدند. در ۸ مارس، تراکیا با سرهنگ پیراهن مشکی فروچیو گاتی به عنوان فرمانده پادگان دبره برهان جایگزین شد و پادگان گور سلاسیه را به دست گرفت. پس از سوء قصد به جان نایب السلطنه گراتزیانی در آدیس آبابا در ۱۹ فوریه ۱۹۳۷، تراکیا دستور انجام عملیات تلافی جویانه علیه صومعه دبره لیبانوس را دریافت کرد، اما این اقدام تا ماه مه به تعویق افتاد و در نهایت توسط ژنرال پیترو مالتی انجام شد. تراکیا به خاطر نقشش در فتح اتیوپی، دو نشان نقره شجاعت نظامی دیگر دریافت کرد. پس از بازگشت به ایتالیا، تراکیا قبل از اینکه معاون فرمانده لشکر ۳۲ موتوریزه ترنتو شود، در اختیار وزارت مستعمرات بود. سپس از اوت تا سپتامبر ۱۹۳۸ به سپاه بولزانو، از سپتامبر ۱۹۳۸ تا فوریه ۱۹۳۹ به سپاه رم و از فوریه تا مه ۱۹۳۹ به سپاه تو
رین پیوست. در ۵ مه ۱۹۳۹، تراکیا فرماندهی لشکر ۵۹ پیاده نظام کالیاری، مستقر در ورچلی را بر عهده گرفت و تا ۲۸ مه ۱۹۴۰ (که در اوت ۱۹۳۹ به درجه سرلشکری ارتقا یافت) در این سمت باقی ماند، زمانی که فرماندهی لشکر ۶۲ پیاده نظام «مارماریکا» مستقر در لیبی به او داده شد. در سپتامبر ۱۹۴۰، او به همراه لشکر خود در حمله ایتالیا به مصر شرکت کرد و سپس در جنوب سولوم موضع گرفت. پس از شروع ضدحمله بریتانیا در دسامبر ۱۹۴۰، لشکر مارماریکا به باردیا عقب نشینی کرد. در ۳ ژانویه ۱۹۴۱، نیروهای کشورهای مشترک المنافع حمله خود را به باردیا آغاز کردند که پس از دو روز نبرد سقوط کرد. در ۴ ژانویه، تراکیا و ژنرال الساندرو دِ گوئیدی، فرمانده لشکر ۶۳ پیاده نظام «سیرنه»، پیشنهاد تسلیم هیئت بریتانیایی را که با هدف جلوگیری از خونریزی بیشتر ارائه شده بود، رد کردند، اما روز بعد در مقر خود به اسارت درآمدند. تراکیا به یک اردوگاه اسرای جنگی در مصر و بعداً به هند منتقل شد و تا سال ۱۹۴۴ در اسارت بریتانیا باقی ماند، تا اینکه پس از امضای آتش بس کاسیبیل آزاد شد. در سال ۱۹۵۰، او توسط دولت اتیوپی به جنایات جنگی متهم شد، اما هرگز تحت پیگرد قانونی قرار نگرفت. او د
ر سال ۱۹۵۵ در رم درگذشت. عملیات پلیس استعماری. پس از اشغال آدیس آبابا، که به فرماندهی ایستگاه پلیس دبره برهان منصوب شده بود، درگیر عملیات پلیس استعماری در شوا علیه راسی های حبشی بود که سلاح های خود را زمین نگذاشته بودند. از سلاله، دو برادر کاسا، پسران راس کاسا دارگیه، به تأمین آذوقه برای همه راسی هایی که سلاح های خود را زمین نگذاشته بودند، از جمله بالامباراها آببه آرگای، ادامه دادند. دجیاک های آورا و آسفائوسن کاسیا در ۲۲ دسامبر ۱۹۳۶، در منطقه فیچه، پس از دریافت تضمین هایی که توسط ژنرال های گرازیانی و خود تراکیا امضا شده بود، مبنی بر اینکه جانشان نجات خواهد یافت، تسلیم ایتالیایی ها شدند. برادران با اطمینان حدود ساعت ۶ بعد از ظهر آن روز خود را معرفی کردند. ژنرال تراکیه، که به نام ایتالیا تسلیم آنها را پذیرفته و جانشان را تضمین کرده بود، آنها را در آنجا پذیرفت، به چادر خود دعوت کرد، آنها را نشاند، به آنها قهوه تعارف کرد، راس هلیلو را فرستاد و چند دقیقه بعد، ساعت ۶:۳۵ بعد از ظهر، آنها را تیرباران کرد. دقیقاً به همین دلیل، امپراتوری در آستانه شورش بود؛ حبشی ها همیشه به قول خود اهمیت اساسی می دادند، اما این در مورد
ژنرال مورد بحث صدق نمی کرد. مقاومت اتیوپیایی که در نزدیکی جاده ای که آدیس آبابا را به گوجام متصل می کرد، شکل گرفت، تدارکات را به پایتخت در وضعیت بحرانی قرار داد. تشدید اقدامات افراد آرگای، فرماندهی ایتالیا را در موقعیتی قرار داد که مجبور بود عملیات F را تا دسامبر با هدف اشغال فیچه برای بازگرداندن ارتباطات آماده کند، اما تا دسامبر هیچ کاری انجام نشده بود، بنابراین صبح ۹ دسامبر، پس از درخواست حمایت از سرهنگ توستی، عملیات را به طور مستقل و تنها با نیروهای در اختیار خود آغاز کرد. عصر همان روز، مندیدا را اشغال کرد که خالی از سکنه یافت، اما به هر حال به آتش زدن خانه ها و مزارع خانواده آرگای و هوادارانش ادامه داد. بلافاصله پس از آن، دانبو را اشغال کرد و ستون توستی به آنها پیوست. در طول تثبیت مواضع، اقدامات تسلیم متعددی از سوی مردم محلی آغاز شد و تحویل سلاح هایی که طبق گزارش های او «عمدتاً در وضعیت عالی» بودند، آغاز شد. در ۱۳ دسامبر، واحدهای ایتالیایی همچنین عبدالا و دیرما را اشغال کردند که در آنجا درگیری هایی با آربگنوک ها رخ داد که از این تعداد، ۸۸ نفر در جریان درگیری ها کشته و ۲۳ نفر اعدام شدند. این دو روستا با خ
اک یکسان شدند. تا ۱۵ دسامبر، در مجموع ۱۲۶ نفر از آربگنوک ها در نبرد کشته شدند، در حالی که ۷۲ نفر تیرباران شدند. یک مسلسل سنگین، ۹ مسلسل سبک و ۱۵۵۷ تفنگ نیز به غنیمت گرفته شد، در حالی که تلفات ایتالیایی ها در مجموع ۱۰ آسکاری بود. در ۱۶ دسامبر، واحدهای ایتالیایی دوباره به سمت فیچه حرکت کردند و تلاش کردند تا در اسرع وقت به محل سکونت برسند تا از فرار دشمن جلوگیری کنند. در دو روز اول، ستون تراکیا تسلیم کلیسای دبره لیبانوس شد، اما تقریباً تمام روستاهای رسیده قبلاً توسط آببه آرگای سوزانده شده بودند. تعداد کمی که زنده مانده بودند، به ظن پنهان کردن سلاح، توسط ایتالیایی ها نابود شدند و مردانشان تیرباران شدند. از ۱۸ دسامبر، اوضاع تغییر کرد و روستاهای متعددی با شادی از ایتالیایی ها استقبال کردند. در ۱۹ دسامبر، تراکیا به سیونگورت رسید، جایی که غبی آورا کاسا را تصرف کرد و روز بعد به سلاله، مرکز سیاسی قلمرو کاسا، رسید. در عوض، ستونی که توسط راس هایلو تکله هایمانوت رهبری می شد، توسط تراکیا مستقر شد تا مسیرهای فرار احتمالی را مسدود کند. روز بعد، هر دو برادر کاسا، آورا و آسفائوسن، در میدان اصلی فیچه زندانی و تیرباران شدند. سره
نگ آردوینو گارلی توسط او به عنوان ساکن فیچه منصوب شد و با واحدهای خودش، یک پادگان تشکیل شد تا به طور دائم برای دفاع از فیچه باقی بماند، به همراه یک واحد سیار دیگر برای ادامه سلطه بر منطقه. در همین حال، تمام روحانیون فیچه و دبره لیبانوس تسلیم ایتالیایی ها شدند و دستور بازگشایی مدرسه امهری و همچنین افتتاح یک درمانگاه غیرنظامی و یارانه های متعدد توزیع شده بین روحانیون و غیرنظامیان صادر شد. در مجموع ۶۰۷۳ تفنگ، ۱ توپ، ۶۱ مسلسل و یک تانک توقیف شد. دویست و بیست و یک اتیوپیایی در نبرد کشته و ۱۶۲ نفر تیرباران شدند، در حالی که ایتالیایی ها ۱۰۱ تلفات متحمل شدند. در ۴ ژانویه ۱۹۳۷، با ترک پادگانی در فیچه، او واحدهای خود را به سمت نیل آبی هدایت کرد با هدف مطیع کردن کل منطقه که در آن چندین گروه متخاصم هنوز در حال فعالیت بودند، که برخی از آنها، مانند بالامباراها ایلما اولدئیسوس و فیتاوراری آیله سلاسیه زروفو، دستگیر و تیرباران شدند. پس از این آخرین عملیات نظامی، تراکیا به دبره برهانه بازگشت، زیرا متقاعد شده بود که کل منطقه را آرام کرده است، اما این صلح تنها مدت کوتاهی دوام آورد. در ۸ مارس، کنسول ام وی اس ان، فروچیو گاتی، به ع
نوان فرمانده پادگان دبره برهانه جایگزین او شد و پادگان گور سلاسیه را به دست گرفت. پس از حمله ۱۹ فوریه ۱۹۳۷ در آدیس آبابا علیه والی اتیوپی، رودولفو گراتزیانی، او دستور حمله به صومعه دبره لیبینوس را دریافت کرد، اما به دلایلی، این اقدام در ماه مه توسط ژنرال پیترو مالتی، که در این فاصله جایگزین او شده بود، رهبری شد. او که در اختیار وزارت مستعمرات قرار گرفته بود، بعداً معاون فرمانده لشکر ۱۰۲ پیاده نظام «ترنتو» شد. بین ۱ آگوست و ۱ سپتامبر ۱۹۳۸، در اختیار سپاه ارتش بولزانو، از ۱ سپتامبر تا ۲۵ فوریه ۱۹۳۹ در اختیار سپاه ارتش رم و از ۵ فوریه تا ۵ آوریل در اختیار سپاه ارتش تورین قرار گرفت. جنگ جهانی دوم. در ۵ آوریل ۱۹۳۹، او به عنوان فرمانده لشکر ۵۹ پیاده نظام «کالیاری» مستقر در ورچلی منصوب شد، سمتی که تا ۲۸ مه ۱۹۴۰ در اختیار داشت، زمانی که فرماندهی لشکر ۶۲ پیاده نظام «مارماریکا» در شمال آفریقا را به دست گرفت. در ۱۷ آگوست ۱۹۳۹، او به درجه سرلشکری ارتقا یافت. در سال ۱۹۴۰، او در لشکرکشی شمال آفریقا شرکت کرد، اما در ۵ ژانویه ۱۹۴۱، در طول نبرد باردیا، توسط متفقین اسیر شد. او زندانی بود اما بعداً در سال ۱۹۴۴ آزاد شد. در سال ۱
۹۵۰، او توسط دولت اتیوپی به همراه دیگر رهبران و پرسنل نظامی مانند پیترو بادولیو به جنایات جنگی متهم شد. الساندرو لسونا، الساندرو پیرزیو بیرولی، گوگلیلمو ناسی، کارلو ژلوسو، سباستیانو گالینا، گیدو کورتز و انریکو سرولی.
کلیسای مریم مقدس (تسپنی) (؛ Ծպնիի եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان قارص ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای استپانوس مقدس (کوش) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کوش، استان آراگاتسوتن ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ماریو جیروتی (; – ) ژنرال آلپینی ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی نامه. او در ۲ سپتامبر ۱۸۸۵ در تورین، پسر لوئیجی جیروتی و کریستینا لوسیاتی، متولد شد. پس از افسر شدن در ۱۴ سپتامبر ۱۹۰۶، در سال ۱۹۱۴ در لیبی خدمت کرد و سپس با درجه سروانی و بعداً سرگرد در جنگ جهانی اول شرکت کرد و مدال نقره (برای عملیاتی در کوه های آلپ کارنیک در ژوئن ۱۹۱۶) و نشان برنز شجاعت نظامی (به خاطر رفتارش در طول اولین نبرد مونته گراپا در دسامبر ۱۹۱۷) را به دست آورد. از دسامبر ۱۹۱۸ تا آوریل ۱۹۱۹، به عنوان سرگرد در گردان آلپینی «مونته آنتلائو»، در بازسازی خاکریزهای رودخانه پیاوه کار کرد. در سال ۱۹۲۲ او فرمانده گردان آلپینی «سوسا»، سپس هنگ ۷۴ «لومباردیا» و بعداً هنگ ۴ آلپینی شد. در ژانویه ۱۹۳۱ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و به عنوان رئیس دفتر بازرسی نیروهای آلپینی منصوب شد و جایگزین سرهنگ وینچنزو پائولینی شد، پستی که تا سال ۱۹۳۹ در اختیار داشت. او به سرتیپ ارتقا یافت و در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، فرماندهی گروه آلپینی «لوانا» را که از سه گردان آلپینی تشکیل شده بود و در طول حمله به فرانسه در بخش اورکو-ب
التئا-استورا مستقر شده بود، به عهده گرفت. در سپتامبر ۱۹۴۰ او فرماندهی لشکر سوم آلپین جولیا را بر عهده گرفت، که آن را در نبردهای تلخ در کوه های اپیروس در طول جنگ یونان و ایتالیا رهبری کرد و در نبرد پیندوس و نبرد گذرگاه کلیسورا بین اکتبر ۱۹۴۰ و ژانویه ۱۹۴۱ شرکت داشت. در آغاز لشکرکشی، لشکر جولیا پیشروی ایتالیا به یونان را رهبری می کرد، اما در نبرد پیندوس توسط ضدحمله یونانی ها محاصره و قطع شد. جیروتی موفق شد محاصره را بشکند و بیشتر لشکر را از نابودی حتمی نجات دهد و به همین دلیل در ۱۵ فوریه به خاطر شایستگی جنگی به درجه سرلشکر ارتقا یافت. در اواخر فوریه، این لشکر حمله یونانی ها را که با هدف تصرف تپه لنه انجام می شد، دفع کرد که به خاطر آن به جیروتی نشان نقره شجاعت نظامی اعطا شد. در ۱۵ نوامبر همان سال، او فرماندهی لشکر ششم تازه تأسیس آلپی گرای را بر عهده گرفت که از مارس ۱۹۴۲ به یوگسلاوی منتقل شده و در عملیات ضد پارتیزانی بین دانیلوفگراد (جایی که ستاد لشکر تأسیس شده بود) و پودگوریتسا و در منطقه نیکشیچ مونته نگرو به کار گرفته شد. به خاطر رهبری او در طول این عملیات، به جیروتی نشان صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی اعطا شد. ا
و بعداً توسط یوگسلاوی در فهرست جنایتکاران تحت تعقیب کروکاس به دلیل جنایات جنگی مرتکب شده توسط نیروهایش در مونته نگرو قرار گرفت. این لشکر در ژانویه ۱۹۴۳ به وطن بازگردانده شد و در جنوب لیگوریا مستقر شد و وظیفه دفاع از پایگاه دریایی لا اسپزیا را بر عهده داشت و در ۱۵ آگوست ۱۹۴۳، جیروتی با ژنرال ماریو گورلیه جایگزین شد و به وزارت جنگ در رم منصوب شد، جایی که او در زمان اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر در آنجا بود. جیروتی پس از اشغال رم توسط آلمان، به جبهه نظامی مخفی پیوست و به فعالیت های مقاومت پرداخت تا اینکه توسط نازی ها دستگیر، زندانی و سرانجام پس از بازجویی های بی رحمانه و بی ثمر به اعدام با جوخه آتش محکوم شد، اما رم قبل از اجرای حکم آزاد شد. بدین ترتیب او آزاد شد و در ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۴ به عنوان فرمانده بخش جبهه مخفی ارتش سلطنتی ایتالیا منصوب شد و وظیفه جمع آوری و مطالعه مطالب مربوط به فعالیت های جبهه نظامی مخفی در طول اشغال رم توسط آلمان را بر عهده گرفت. در ۲۱ فوریه ۱۹۴۵، او سندی با عنوان خلاصه فعالیت های بخش جبهه مخفی تهیه کرد. به خاطر فعالیت های مقاومتش در طول اشغال رم، مدال نقره دیگری از شجاعت نظامی به او اعط
ا شد. او بعداً به نیروی ذخیره ارتش منتقل شد و سمت های مختلفی از جمله نایب رئیس اتحادیه ملی افسران بازنشسته ایتالیا، عضویت در بخش رومی انجمن ملی آلپینی و همکاری با مجلات متعدد را بر عهده داشت. او در ۳ نوامبر ۱۹۵۷ در رم درگذشت و مراسم تشییع جنازه او با حضور مارشال ایتالیا، جیووانی مسه، برگزار شد، در حالی که یک گردان از هنگ ۴ آلپینی در طول مراسم تدفین، ادای احترام نظامی انجام دادند.
کلیسای سیون مقدس (گارنی) (؛ Գառնիի ամրոցի կլոր եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گارنی، استان کوتایک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۷ یا ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای تئودوروس مقدس (باگاران) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر باگاران، استان آرماویر ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پاکستان و تروریسم دولتی به دخالت پاکستان در تروریسم از طریق حمایت از سازمان های تروریستی مختلف اشاره دارد. پاکستان بارها توسط کشورهای مختلف، از جمله همسایگانش افغانستان، ایران، و هند، و همچنین توسط ایالات متحده، بریتانیا، آلمان، و فرانسه، به دست داشتن در انواع فعالیت های تروریستی در منطقه محلی خود در جنوب آسیا و فراتر از آن متهم شده است. مناطق قبیله ای شمال غربی پاکستان در امتداد مرز افغانستان و پاکستان توسط رسانه های غربی و وزیر دفاع ایالات متحده به عنوان پناهگاه امن و مؤثری برای تروریست ها توصیف شده اند، در حالی که هند، پاکستان را به تداوم شورش در جامو و کشمیر با ارائه حمایت مالی و تسلیحاتی به گروه های شبه نظامی، و همچنین با اعزام تروریست های آموزش دیده دولتی از طریق خط کنترل و مرز "بالفعل" هند و پاکستان برای انجام حملات به ترتیب در کشمیر تحت کنترل هند و خود هند متهم کرده است. بر اساس تحلیلی که توسط مرکز سیاست خاورمیانه سابان در موسسه بروکینگز در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، پاکستان، به استثنای احتمالی ایران، شاید فعال ترین حامی گروه های تروریستی در جهان باشد و به این گروه هایی که تهدیدی مستقیم برای ایالات متحده هستن
د، کمک می کند. مشارکت فعال پاکستان باعث مرگ هزاران نفر در منطقه شده است؛ در تمام این سال ها، پاکستان علیرغم هشدارهای شدید جامعه بین المللی، از چندین گروه تروریستی حمایت کرده است. دانیل بایمن، استاد و تحلیلگر ارشد تروریسم و امنیت در مرکز سیاست خاورمیانه، همچنین نوشت که پاکستان احتمالاً فعال ترین حامی تروریسم در سال ۲۰۰۸ بوده است. در سال ۲۰۱۸، نواز شریف، نخست وزیر سابق پاکستان، اظهار داشت که دولت پاکستان در حملات بمبئی در سال ۲۰۰۸ که توسط لشکر طیبه، یک گروه تروریستی اسلام گرای مستقر در پاکستان، انجام شد، نقش داشته است. در ژوئیه ۲۰۱۹، عمران خان، نخست وزیر پاکستان، در یک سفر رسمی به ایالات متحده، حضور حدود ۳۰٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ تروریست مسلح فعال در خاک پاکستان را تأیید کرد. او همچنین اظهار داشت که دولت های قبلی، به ویژه از ایالات متحده، در طول ۱۵ سال گذشته و در طول جنگ علیه تروریسم، این حقیقت را پنهان می کردند. فهرست کشورهای حامی تروریسم ایالات متحده، پاکستان را به عنوان یک پناهگاه امن تروریستی توصیف می کند که در آن تروریست های فردی و گروه های تروریستی به دلیل حکومت ناکافی—حمایتی، اراده سیاسی یا هر دو، قادر به سازماند
هی، برنامه ریزی، جمع آوری کمک های مالی، برقراری ارتباط، جذب نیرو، آموزش، عبور و مرور و فعالیت در امنیت نسبی هستند. اسامه بن لادن، رهبر القاعده و مغز متفکر حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به ایالات متحده، توسط نیروهای ویژه نیروی دریایی ایالات متحده در جریان عملیات نیزه نپتون در محل سکونت خود در نزدیکی آکادمی نظامی پاکستان در ایبت آباد، خیبر پختونخوا، پاکستان کشته شد. یک حمله تروریستی که جبهه مقاومت (که بعداً این ادعا را پس گرفت) مسئولیت آن را بر عهده گرفت، در ۲۲ آوریل ۲۰۲۵ حداقل ۲۶ غیرنظامی را در پاهالگام، جامو و کشمیر کشت. هند پاکستان را به دست داشتن در این ماجرا متهم کرد، در حالی که پاکستان هرگونه حمایتی از این کشور را تکذیب کرد. خواجه محمد آصف، وزیر دفاع پاکستان، بنا به گزارش ها اذعان کرده است که این کشور بیش از سه دهه از گروه های تروریستی حمایت کرده است و آن را اشتباهی مرتبط با تصمیمات سیاست خارجی به رهبری ایالات متحده خوانده است. پیشینه. تا زمانی که پاکستان به متحد کلیدی در جنگ علیه تروریسم تبدیل شد، وزیر امور خارجه ایالات متحده در سال ۱۹۹۳ پاکستان را در فهرست کشورهایی قرار داد که مکرراً از اقدامات تروریسم بین المل
لی حمایت می کنند. در واقع، بسیاری معتقدند که پاکستان در مبارزه با تروریسم، از یک سو، برای کمک به مهار فعالیت های تروریستی تلاش کرده و از سوی دیگر، از آن حمایت کرده است. احمد رشید، روزنامه نگار پاکستانی و تد گالن کارپنتر، نویسنده، سازمان اطلاعات پاکستان (آی اس آی) را به کمک به طالبان متهم کرده اند. ادعاهای مربوط به تروریسم دولتی. گوردون توماس، نویسنده، اظهار می کند که پاکستان ضمن کمک به دستگیری اعضای القاعده، همچنان از گروه های تروریستی در قلمرو اتحادیه هند، جامو و کشمیر، حمایت مالی، آموزشی و تسلیحاتی می کرد و آنها را در جنگ فرسایشی علیه هند تأمین مالی، آموزشی و مسلح می کرد. استفن شوارتز، روزنامه نگار، خاطرنشان می کند که چندین گروه تروریستی و جنایتکار توسط افسران ارشد ارتش پاکستان، سازمان اطلاعات داخلی این کشور و سایر نهادهای مسلح دولتی حمایت می شوند. به گفته تد گالن کارپنتر، پژوهشگر ارشد مطالعات دفاعی و سیاست خارجی در مؤسسه کاتو، بدون حمایت فعال دولت اسلام آباد، جای تردید است که آیا طالبان هرگز می توانستند در افغانستان به قدرت برسند یا خیر. مقامات پاکستانی در اواسط دهه ۱۹۹۰، زمانی که طالبان صرفاً یکی از چندین
جناح رقیب در جنگ داخلی افغانستان بود، به تأمین مالی این شبه نظامیان و تجهیز آنها به تجهیزات نظامی کمک کردند. تنها زمانی که ایالات متحده پس از حملات ۱۱ سپتامبر فشار دیپلماتیک زیادی اعمال کرد، اسلام آباد شروع به قطع روابط سیاسی و مالی خود با طالبان کرد. حتی اکنون نیز مشخص نیست که اعضای کلیدی سرویس اطلاعاتی پاکستان از مشتریان طالبان خود دست کشیده باشند. افغانستان تنها جایی نیست که رهبران پاکستان با تروریست های وابسته به خود لاس زده اند. پاکستان همچنین به نیروهای شورشی و جهادی در کشمیر کمک کرده و مرتکب اقدامات تروریستی علیه غیرنظامیان شده است. تعداد نامتناسبی از مدارس افراطی که توسط سعودی ها تأمین مالی می شوند، در پاکستان فعالیت می کنند. حسین حقانی، سفیر سابق پاکستان در آمریکا، گفته است که پاکستان از تروریسم حمایت می کند. نویسنده، دانیل بایمن، می گوید: «پاکستان احتمالاً فعال ترین حامی تروریسم در حال حاضر است.» او در مقاله ای که توسط روزنامه استرالیایی «The Australian» منتشر شد، نوشت: «پس از قتل عام های تروریستی در بمبئی، پاکستان اکنون ممکن است بزرگ ترین حامی تروریسم دولتی، حتی فراتر از ایران، باشد، اما هرگز توسط
وزارت امور خارجه ایالات متحده به عنوان حامی تروریسم دولتی فهرست نشده است.» پرویز مشرف، رئیس جمهور سابق پاکستان، اذعان کرد که نیروهای او گروه های شبه نظامی را برای مبارزه با هند در کشمیر تحت کنترل هند آموزش داده اند. او اعتراف کرد که دولت به این دلیل چشم پوشی کرد که می خواست هند را مجبور به ورود به مذاکرات کند و همچنین این موضوع را در سطح بین المللی مطرح کند. او همچنین گفت که جاسوسان پاکستانی در اداره اطلاعات بین سرویس ها پس از سال ۲۰۰۱ طالبان را پرورش دادند، زیرا دولت کرزی تحت سلطه غیرپشتون ها، که بزرگ ترین گروه قومی این کشور هستند، و مقاماتی بود که تصور می شد طرفدار هند هستند. پاکستان بارها به دلیل حمایت مالی از فعالیت های تروریستی در فهرست سیاه اف ای تی اف قرار گرفته و آخرین بار تا سال ۲۰۲۲ از آن حذف شده است. اطلاعات بین سرویس ها و تروریسم. آی اس آی، اغلب به ایفای نقش در حملات تروریستی بزرگ در سراسر هند، از جمله تروریسم در کشمیر، متهم شده است، بمب گذاری های قطار بمبئی در ژوئیه ۲۰۰۶، حمله به پارلمان هند در سال ۲۰۰۱، بمب گذاری های واراناسی در سال ۲۰۰۶، بمب گذاری های حیدرآباد در اوت ۲۰۰۷، و حملات بمبئی در سال
۲۰۰۸ آی اس آی همچنین متهم به حمایت از نیروهای طالبان است و جذب و آموزش مجاهدین برای جنگیدن در افغانستان و کشمیر. بر اساس رهگیری ارتباطات، سازمان های اطلاعاتی ایالات متحده به این نتیجه رسیدند که سازمان اطلاعات پاکستان (آی اِس آی) پشت حمله به سفارت هند در کابل در ۷ ژوئیه ۲۰۰۸ بوده است، اتهامی که دولت های هند و افغانستان قبلاً مطرح کرده بودند اعتقاد بر این است که سازمان اطلاعات پاکستان به این سازمان ها در ریشه کن کردن دشمنان فرضی یا کسانی که با آرمان آنها مخالف هستند، از جمله هند، روسیه، چین، اسرائیل، ایالات متحده، بریتانیا و سایر اعضای ناتو، کمک می کند. تصاویر ماهواره ای از اف بی آی وجود چندین اردوگاه تروریستی در پاکستان را نشان می دهد، و حداقل یک شبه نظامی اذعان کرده است که در این کشور به عنوان بخشی از مناقشه کشمیر آموزش دیده است، و ادعا می شود که پاکستان از شبه نظامیان جدایی طلب حمایت می کند. بسیاری از منابع بی طرف معتقدند که مقامات ارتش پاکستان و سازمان اطلاعات داخلی این کشور با تروریست های اسلامی همدردی و به آنها کمک می کنند و می گویند که آی اس آی حمایت مخفیانه اما مستندی از گروه های تروریستی فعال در کشمیر