Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه تاسیس تویوتا فرمول یک به یک راننده برای توسعه تیم خود نیاز داشت، به فرمول یک راه پیدا کرد. با توجه به ارتباط او با تویوتا از طریق خودروهای اسپورت و مسابقات جی تی ، او یک انتخاب خوب برای این صندلی فرمول یک بود و پس از تحت تاثیر قرار دادن تیم تویوتا در تست های پیش فصل، برای رانندگی در این تیم و آن فصل استخدام شد. او در طول ۱۷ مسابقه حاضر در فرمول یک فصل هیچ امتیازی کسب نکرد و او و هم تیمی اش میکا سالو با رانندگان جدیدی به نام اولیویه پانیس و کریستیانو دا ماتا در سال ۲۰۰۳ جایگزین شدند و صندلی خود را در فرمول یک از دست دادند. سالو در اولین مسابقه خود در ملبورن برای تیم امتیاز کسب کرده بود و مک نیش نیز تقریباً همین کار را در گرندپری مالزی انجام داده بود، تنها به دلیل اشتباه تیم در پیت لین که او را از رده امتیازی خارج کرده بود. به هر دو راننده درباره جایگزینی آنها گفته شده بود و مارتین براندل گزارشگر فرمول یک در شبکه آی تی وی اظهار داشت که "جایگزینی سالو و آلن مک نیش با پانیس از نظر او یک گام به جلو نیست. مک نیش هنگام تمرین برای مسابقه خانگی تویوتا در گرندپری ژاپن در پیست سوزوکا، در پیچ ۱۳۰آر تصادفی بد و دراماتیک
داشت، اما از آسیب جدی نجات پیدا کرد. این اتفاق باعث شد که این پیچ در سال بعد دچار تغییراتی شود. بعد از فرمول یک. در سال ۲۰۰۳ الن مک نیش یک راننده ذخیره و تست برای تیم فرمول یک رنو بود، همچنین کار تحلیلی تلویزیونی را برای شبکه آی تی وی انجام داد، اما سال بعد به حرفه موفقیت آمیز خود در مسابقات اتومبیلرانی اسپورت یعنی مسابقات جهانی استقامتی بازگشت و برنده مسابقه ۱۲ ساعته سیبرینگ شد و این اتفاق را در سال ۲۰۰۵ نیز تکرار کرد. مک نیش همزمان در مسابقات دی تی ام نیز شرکت میکرد مسابقات دی تی ام (قهرمانی اتومبیل های تور آلمان) که راننده های سابق فرمول یک را در خود می دید جایی که او در برابر رانندگان سابق فرمول یک میکا هاکینن و ژان آلسی به رقابت می پرداختد. آلن مک نیش همچنین جایز راننده برتر سال را از مجلات "اتواسپورت" و "لمانز" و جایزه مدال (جکی) استوارت را برای خدمات به ورزش موتوری کشور اسکاتلند دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۷ در مراسم اهدای جوایز و شام سالانه آنها به عنوان رئیس باشگاه اتومبیلرانی اسکاتلند منصوب شد و جانشین جکی استوارت شد. در سال ۲۰۰۶، او به مسابقه با تیم کارخانه ای آئودی ادامه داد و بخشی از ترکیب رانندگان
این شرکت بود که برنده مسابقه ۱۲ ساعته سیبرینگ با خودرو آئودی آر۱۰ تی دی ای دیزل جدید شد و توانست یک پول پوزیشن را نیز به دست آورد و رکورد دور را در آن پیست بشکند. در سال ۲۰۰۸، مک نیش در کنار تام کریستنسن و رینالدو کاپلو برنده مسابقه ۲۴ ساعته لمانز برای آئودی شد. این اولین پیروزی او در پیست لا سارت از بود. مک نیش با تام کریستنسن و لویک دووال برنده مسابقات ۲۴ ساعته لمانز فصل ۲۰۱۳ نیز شد. در سال ۲۰۱۱ مک نیش در مسابقه لمانز دچار یک تصادف فاجعه بار شد، تصادفی که باعث شد ماشین او تقریباً از هم بپاشد. با این حال مک نیش به دلیل بهبودهای ایمنی که در سال های اخیر انجام شده بود، بدون آسیب از خودرو خود خارج شد و مورد تشویق تماشاگران قرار گرفت. در سال و فصل ۲۰۱۳، مک نیش با قهرمانی در مسابقات جهانی استقامتی در سال ۲۰۱۳ در کنار کریستنسن و دووال، قهرمان جهان شد. دیگر مسابقات. علاوه بر موارد فوق، آلن مک نیش در سری مسابقات زیر نیز مسابقه داده است: زندگی شخصی. او با همسرش کلی و دو فرزندشان در موناکو زندگی می کند. قبل از ازدواجش، مهمانی گوزن های مک نیش در دامفریز با حضور داریو و مارینو فرانچیتی همراه بود و شامل تماشای مسابقه فو
تبال تیم محلی مک نیش، ملکه جنوب بود. او به انگلیسی و فرانسوی صحبت می کند و به این زبان ها مسلط است.
سارا هاو (زادهٔ ۲۳ ژوئیه ۱۹۸۷) یک قایقران استرالیایی است. او دو بار در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ در دسته «چهار نفره بدون قایقران» عنوان قهرمانی جهان را کسب کرده است. او در سال ۲۰۱۸ برنده جام چالشی رمینهم در رجاتا هنجلی رویال استرالیا در گروه هشت نفره زنان استرالیا شد. هاو همچنین در المپیک توکیو ۲۰۲۰ در گروه هشت نفره زنان استرالیا به رقابت پرداخت. باشگاهی و ملی. سارا هاو، که در ویکتوریا به دنیا آمده است، در ابتدا از باشگاه رورینگ هوآن در تاسمانیا در سطح بزرگسالان مسابقه داد. او بورس تحصیلی به مؤسسه ورزشی تاسمانیا دریافت کرد. او چندین بار در مسابقات قهرمانی روئینگ استرالیا با رنگ های باشگاه هوآن شرکت کرده و در سال ۲۰۱۷ عنوان قهرمانی در تمام سه کلاس قایق های زنان را کسب کرد. او در مسابقات دو قایق بدون کاکس، همراه با میاگان ولکر، و در مسابقات چهار قایق بدون کاکس در ترکیب تیم تاسمانی و همچنین در مسابقات هشت قایق زنان پیروز شد. در سال ۲۰۱۸، او با مالی گودمن عنوان قهرمانی ملی در دو قایق بدون کاکس زنان را به دست آورد. در سال ۲۰۲۱، در قایق هشت نفره مرکز ملی آموزش، او عنوان قهرمانی هشت قایق زنان را در مسابقات قهرمانی استرالی
ا به دست آورد. در مسابقات قهرمانی روئینگ استرالیا در سال ۲۰۲۲، او دوباره عنوان قهرمانی هشت قایق زنان را در ترکیب تیم انتخابی استرالیا به دست آورد. در سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵، هاو در تیم هشت نفره زنان تاسمانی انتخاب شد و در مسابقات کوئینز کاپ در رقابت های بین ایالتی شرکت کرد. در سال ۲۰۱۸، با امکان رقابت برای ویکتوریا، او در تیم هشت نفره زنان ویکتوریایی انتخاب شد که در رقابت های بین ایالتی همان سال برنده کوئینز کاپ شدند. در سال های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۳، او دوباره در تیم هشت نفره زنان ویکتوریایی برای پیروزی در کوئینز کاپ حضور داشت. سارا همچنین عضو مؤسسه ورزشی تاسمانیا است. نمایندگی بین المللی در قایقرانی. سارا هاو نخستین بار در سال ۲۰۰۵ در رشته «دو قایق پارویی» در مسابقات قایقرانی جوانان جهان در برندنبورگ برای استرالیا به میدان رفت و تیم او در مقام پنجم قرار گرفت. او تا سال ۲۰۱۷ به تیم ملی دعوت نشد، اما در آن سال به تیم چهار نفره بدون کاکس استرالیا با لوسی استفان، مولی گودمن و کاترینا وری پیوست. این تیم در جام های جهانی قایقرانی II و III شرکت کرد و در تمامی مسابقات بین المللی فصل بدون شکست بود. در مسابقات قهرمانی قایقرانی جه
ان ۲۰۱۷ در ساراتسا، فلوریدا، تیم استرالیا بعد از پیروزی در دور مقدماتی، در فینال با شروعی کند و قرار گرفتن در مقام ششم در ۵۰۰ متر و پنجم در ۱۰۰۰ متر آغاز کرد. در ۵۰۰ متر سوم، آن ها شروع به پیشروی کردند و به تیم های هلند، لهستان و روسیه که به دنبال مدال بودند، پیوستند. در آخرین اسپرت، استفان از گودمن خواست تا سرعت را افزایش دهد و با ۴۳ ضربه در دقیقه، تیم استرالیا به پیشتازی رسید و مدال طلا و عنوان قهرمانی جهان را از آن خود کرد. در سال ۲۰۱۸، با تغییر کاترینا وری به رز ماری پاپا، تیم چهار نفره قهرمان جهان به کار خود ادامه داد و با پیروزی در جام جهانی قایقرانی II در لینز، اتریش، فصل بین المللی ۲۰۱۸ را آغاز کرد. در دومین حضور رقابتی خود در فصل ۲۰۱۸، با تیم انتخابی استرالیا به نام «مرکز ملی آموزش جورجینا هوب رینهارت»، به پیروزی در جام رمینهم چالشی در مسابقات هنلی رویال رگاتا دست یافت. هفته بعد، با بازگشت به تیم چهار نفره بدون کاکس، هاو مدال طلای دیگری را در جام جهانی قایقرانی III در لوزرن کسب کرد. در مسابقات قهرمانی قایقرانی جهان ۲۰۱۸، پاپا به دلیل مصدومیت از تیم کنار رفت و کاترینا وری دوباره به تیم برگشت. تیم استر
الیا در دور مقدماتی پیروز شد، اما در نیمه نهایی با ترکیب جدیدی از تیم آمریکا غافلگیر شد و در نهایت در فینال به مقام دوم و مدال نقره رسید. در سال ۲۰۱۹، هاو دوباره به تیم قایقرانی زنان استرالیا برای فصل بین المللی دعوت شد. در دو جام جهانی قایقرانی در اروپا، هاو در جایگاه سوم تیم چهار نفره بدون کاکس استرالیا نشسته بود و به مدال برنز در جام جهانی II در پوزنان و مدال طلا در جام جهانی III در روتردام دست یافت. هاو، آلدرسکی، وری و استفان برای مسابقات قهرمانی قایقرانی جهان ۲۰۱۹ در لینز، اتریش انتخاب شدند. این تیم به دنبال کسب جایگاهی در بین هشت تیم برتر در قهرمانی های جهانی ۲۰۱۹ و در نتیجه کسب سهمیه المپیک توکیو بود. آن ها در دور مقدماتی و نیمه نهایی پیروز شدند و با کسب مدال طلا در فینال، عنوان قهرمانی جهان را دوباره از آن خود کردند. در المپیک توکیو ۲۰۲۰، جفت قوی استرالیایی، جسی موریسون و آنابل مک اینتایر، برای شرکت در هر دو رشته دو نفره و چهار نفره دعوت شدند. سارا هاو به تیم هشت نفره زنان استرالیا پیوست که در دور مقدماتی در مقام سوم، در مرحله بازگشت در مقام چهارم و در فینال المپیک در مقام پنجم قرار گرفت. اگر آن ها زم
ان ۵:۵۷:۱۵ که در مرحله بازگشت به دست آورده بودند را حفظ می کردند، می توانستند برنده مدال طلا شوند و برندگان، کانادا، را با فاصله نزدیک به دو ثانیه شکست دهند. در سال ۲۰۲۳، هاو دوباره به همراه هم تیمی های قهرمان جهان خود، کاترینا وری و لوسی استفان، با اضافه شدن جدید، جیورجیا پاتن، به تیم چهار نفره بدون کاکس زنان استرالیا پیوست. در جام جهانی قایقرانی II در واره سه، ایتالیا، این تیم به فینال A راه یافت و مدال برنز کسب کرد. در جام جهانی قایقرانی III در لوزرن، تیم چهار نفره بدون تغییر دوباره در رده چهار نفره بدون کاکس به مسابقه پرداخت و در فینال A تا ۱۸۰۰ متر پیشتاز بود، اما توسط رومانی تحت فشار قرار گرفت و در نهایت با مدال نقره به پایان رسید. با دو مدال کسب شده در جام جهانی II و III، این تیم برنده جایزه امتیاز جام جهانی ۲۰۲۳ برای چهار نفره بدون کاکس شد. این تیم به عنوان تیم چهار نفره بدون کاکس استرالیا برای مسابقات قهرمانی قایقرانی جهان ۲۰۲۳ در بلگراد، صربستان انتخاب شد و در دور مقدماتی در مقام دوم و در نیمه نهایی A/B در مقام سوم قرار گرفت و با این نتیجه سهمیه تیم چهار نفره بدون کاکس استرالیا برای المپیک پاریس ۲۰۲
۴ را کسب کرد. در فینال A، این تیم در مقام پنجم قرار گرفت و از این مسابقات رتبه پنجم جهانی را به دست آورد.
ابرپیچ دی ان ای به میزان پیچش در یک رشته دی ان ای خاص اشاره دارد که میزان فشار روی آن را تعیین می کند. یک رشته داده شده ممکن است «به طور مثبت ابرپیچ» یا «به طور منفی ابرپیچ» (کم و بیش محکم زخمی شود). مقدار ابرپیچ رشته ای بر تعدادی از فرآیندهای زیست شناختی، مانند فشرده سازی دی ان ای و تنظیم دسترسی به کد ژنتیکی (که به شدت بر سازوکار دی ان ای و احتمالاً بیان ژن) تأثیر می گذارد. آنزیم های خاصی مانند توپوایزومرازها، مقدار ابرپیچ شدن دی ان ای را تغییر می دهند تا عملکردهایی مانند همانندسازی و رونویسی دی ان ای را آسان کنند. مقدار ابرپیچ در یک رشته معین با یک فرمول ریاضی توصیف می شود که آن را با یک حالت مرجع به نام دی ان ای «شکل B آرام» مقایسه می کند. در یک بخش دومارپیچ "آرام" از B-DNA، دو رشته در هر ۱۰٫۴–۱۰٫۵ جفت باز دنباله ای یک بار به دور محور مارپیچ می پیچند. اضافه کردن یا کم کردن پیچ و تاب ها، مانند برخی از آنزیم ها، سبب ایجاد فشار می شود. اگر یک قطعه دی ان ای تحت کرنش پیچشی با به هم پیوستن دو انتهای آن به یک دایره بسته شود و سپس اجازه داده شود تا آزادانه حرکت کند، شکل متفاوتی مانند شکل هشت به خود می گیرد. به این
شکل ابرپیچ گفته می شود. (شکل اسمی "supercoil" اغلب هنگام توصیف پیکرشناسی دی ان ای به کار می رود)
ورنا بنتله (زاده ۲۸ فوریه ۱۹۸۲ در لینداو) ورزشکار نابینای آلمانی در رشته های ورزش دوگانه و اسکی صحرانوردی پارالمپیکی است. او در مدرسه کارل اشترهل، مدرسه ای مخصوص نابینایان و کم بینایان در ماربورگ، آلمان تحصیل کرد. بنتله بین سال های ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۱ چهار بار قهرمان جهان و دوازده بار قهرمان پارالمپیک شد و اولین مدال های پارالمپیکی خود را در بازی های پارالمپیک زمستانی ۱۹۹۸ کسب کرد (یک طلا، دو نقره و یک برنز). او سپس چهار مدال طلا در بازی های پارالمپیک زمستانی ۲۰۰۲ و دو مدال طلا و یک برنز در بازی های پارالمپیک زمستانی ۲۰۰۶ به دست آورد. در سال ۲۰۰۶، او برنده جام جهانی ترکیبی در ورزش دوگانه و اسکی صحرانوردی شد. به خاطر کسب پنج مدال طلای تنها در پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۰، کمیته بین المللی پارالمپیک او را در مراسم جوایز ورزشی پارالمپیک به عنوان «بهترین ورزشکار زن» معرفی کرد. بنتله پیش از پایان دوران ورزشی خود، فعالیت های اجتماعی و سیاسی خود را در سطح بالا آغاز کرد. از ژانویه ۲۰۱۴ تا مه ۲۰۱۸، او مسئول امور معلولان در دولت فدرال آلمان بود. از مه ۲۰۱۸، او به عنوان رئیس بزرگ ترین انجمن اجتماعی آلمان، ، فعالیت می کند. از سال ۲۰۱
۲، بنتله عضو حزب سوسیال دموکرات آلمان است. اصالت و تحصیلات. ورنا بنتله که از بدو تولد نابینا بود، در تتنانگ، واقع در ناحیه بودنزه کرایس در بادن-وورتمبرگ، در مزرعهٔ ارگانیک والدینش، پیتر و مونیکا، بزرگ شد. یکی از دو برادرش، میشائل بنتله، نیز ورزشکار زمستانی و شرکت کننده در پارالمپیک بود. هر دوی آن ها به دلیل یک نقص ژنتیکی ارثی دچار اختلالات بینایی هستند. ورنا بنتله از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ به مدرسه ابتدایی و راهنمایی نابینایان در هایلیگنبرون در جنگل سیاه رفت. سپس از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ در مدرسه نابینایان ایالتی در مونیخ تحصیل کرد و از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ در مدرسه کارل-اشترل، یک مدرسه ویژه نابینایان و کم بینایان در ماربورگ، به تحصیل پرداخت، جایی که مدرک دیپلم خود را با تمرکز بر اقتصاد دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱، او دوره کارشناسی ارشد خود را با نمره عالی در رشته ادبیات آلمانی معاصر و با رشته های فرعی زبان شناسی و علوم تربیتی در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ به پایان رساند. باشگاه ورزشی او «PSV مونیخ» است. دوران ورزشی. ورنا بنتله در سال ۱۹۹۵ به تیم ملی جوانان بیاتلون آلمان پیوست و در سال ۱۹۹۶ برای اولین بار در مسابقات جهانی شرک
ت کرد. او تا سال ۲۰۰۶ با همراهی دونده همراه خود، فرانتس لانکس، مسابقه می داد. پس از آن، مدت زیادی به دنبال یک همراه جدید گشت و حتی از طریق آگهی در روزنامه نیز تلاش کرد، اما موفقیت چندانی نداشت. پس از چندین تجربه ناموفق با همراهان مختلف و یک حادثه سنگین در طول مسابقات قهرمانی آلمان در سال ۲۰۰۹ در ایزنی/نسلوَنگ، بنتله تصمیم به یک شروع جدید گرفت و با توماس فریدریش، دونده همراهی که تجربه زیادی داشت و اهل اسکاتلند بود، همکاری کرد. این دو به سرعت با یکدیگر هماهنگ شدند و در سال ۲۰۱۰ موفق به کسب پیروزی در جام جهانی در اسکی صحرانوردی و بیاتلون شدند. در سال ۲۰۰۹، ورنا بنتله در مسابقات قهرمانی اسکی نابینایان آلمان دچار یک حادثه جدی شد. راهنمای بینای او نتوانست به درستی او را هدایت کند و بنتله از یک سراشیبی به سمت یک رودخانه خشک سقوط کرد. در این حادثه، رباط صلیبی زانوی او پاره شد، انگشتانش و کبد او آسیب دید و یکی از کلیه هایش به قدری آسیب دید که مجبور به خارج کردن آن شدند. با این وجود، بنتله تنها یک سال بعد بهترین نتیجه المپیکی خود را کسب کرد و پنج مدال طلا در بازی های پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۰ در ونکوور به دست آورد. به دلی
ل عملکرد برجسته اش در این مسابقات، بنتله به عنوان بهترین ورزشکار زن در جوایز ورزشی پارالمپیک انتخاب شد. او همچنین در سال ۲۰۱۱ جایزه جهانی لوریوس برای ورزشکار معلول سال را دریافت کرد. اواخر سال ۲۰۱۱، بنتله در سن ۲۹ سالگی بازنشستگی خود را اعلام کرد. در سال ۲۰۱۳، بنتله به قله کلیمانجارو، بلندترین کوه آفریقا، صعود کرد و به عنوان اولین فرد نابینا همچنین به قله کوه مِرو که در همان رشته کوه واقع شده است، دست یافت. در سال ۲۰۱۴، بنتله به تالار مشاهیر پارالمپیک معرفی شد. فعالیت های اجتماعی و سیاسی. از سال ۲۰۰۸، ورنا بنتله به عنوان سفیر برای سازمان بین المللی «مأموریت کریستوفل برای نابینایان» فعالیت می کند. همچنین، او سفیر ورزشی کمیته بین المللی پارالمپیک (IPC) است و عضوی از هیئت امنای پروژه «لیست سفید» نیز می باشد. بنتله توسط حزب سوسیال دموکرات آلمان به عنوان نماینده ای برای انتخابات ریاست جمهوری آلمان در سال های ۲۰۱۰، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۷ معرفی شد. او در سال ۲۰۱۲ به این حزب پیوست. در سال ۲۰۱۰، حزب سوسیال دموکرات بادن-وورتمبرگ بنتله را به عنوان یکی از انتخاب کنندگان ریاست جمهوری برای چهاردهمین مجمع فدرال معرفی کرد که در ۳۰ ژوئن
۲۰۱۰ رئیس جمهور جدید آلمان را انتخاب کرد. بنتله در ۶ ژوئیه ۲۰۱۱ عضو تیم ارائه دهنده شهر مونیخ برای میزبانی المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در دوربان، آفریقای جنوبی بود. به دلیل این تلاش، او مدال «مونیخ می درخشد» را دریافت کرد. در ۷ نوامبر ۲۰۱۱، او پایان دوران ورزشی خود را اعلام کرد و از آن پس به عنوان سخنران در حوزه های انگیزش و کار تیمی برای شرکت ها فعالیت می کند. بنتله همچنین عضو بود که در ۱۸ مارس ۲۰۱۲ رئیس جمهور جدید آلمان را انتخاب کرد. در ماه مه ۲۰۱۲، او به حزب سوسیال دموکرات آلمان پیوست و در نیز به عنوان نماینده شرکت کرد و رئیس جمهور جدید را انتخاب کرد. در اکتبر ۲۰۱۲، (از حزب سوسیال دموکرات آلمان) او را به عنوان کارشناس در زمینه های ورزش و فراگیری () در تیم انتخاباتی خود برای معرفی کرد. از سال ۲۰۱۷، بنتله عضو هیئت مدیره دانشگاه ورزشی آلمان در کلن است و همچنین سفیر انجمن «ورزشکاران برای اوکراین» بوده است. کمیسر دولت فدرال در امور مرتبط با افراد دارای معلولیت، ۲۰۱۴–۲۰۱۸. در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۴، به پیشنهاد آندریا نالس، وزیر کار فدرال، ورنا بنتله به عنوان مسئول جدید امور معلولان در دولت آنگلا مرکل منصوب شد. او اولین کسی بو
د که خود دارای معلولیت بود و به این سمت منصوب شد. در این نقش، وی به عنوان یکی از اعضای وزارت کار و امور اجتماعی تحت رهبری وزیر آندریا نالس فعالیت می کرد و مسئولیت نقطه کانونی دولت را برای نظارت بر اجرای کنوانسیون حقوق افراد دارای ناتوانی بر عهده داشت. او تا سال ۲۰۱۸ در این سمت خدمت کرد. در انتخابات محلی بایرن در ۱۶ مارس ۲۰۱۴، بنتله از طرف حزب سوسیال دموکرات به عنوان عضو شورای شهر مونیخ انتخاب شد. اما به دلیل فشار کاری ناشی از مسئولیت های دوگانه، در فوریه ۲۰۱۵ از سمت خود در شورای شهر استعفا داد. در سال ۲۰۱۷، او در مصاحبه ای با "اشپیگل" نظر متفاوتی دربارهٔ معرفی کارت شناسایی جدید برای افراد دارای معلولیت (به نام ) ارائه داد. بنتله در ۹ مه ۲۰۱۸، وظایف خود را به عنوان مسئول امور معلولان به ، مسئول سابق امور معلولان ایالت براندنبورگ، واگذار کرد، زیرا خود او به عنوان رئیس جدید انجمن اجتماعی VdK آلمان نامزد شده بود و قرار بود جایگزین اولریکه ماشر شود. ریاست انجمن اجتماعی VdK آلمان. از ۱۶ مه ۲۰۱۸، ورنا بنتله به عنوان رئیس انجمن غیرانتفاعی انتخاب شد که بزرگ ترین انجمن اجتماعی در آلمان محسوب می شود. کاندیداتوری بنتله ب
دون انتقاد نبود، زیرا برخلاف پیشینیان خود، او برای این سمت حقوق مالی دریافت می کند. رولاند سینگ، رئیس منطقه بادن-وورتمبرگ، این موضوع را به عنوان تهدیدی برای ساختار داوطلبانه انجمن می دانست. با این حال، بنتله با اکثریت ۹۰٫۱ درصدی انتخاب شد.
سیگنال دهی تفاضلی با ولتاژ کم یا سیگنال دهی تفاضلی ولتاژ پایین که با نام TIA/EIA-644 نیز شناخته می شود، یک استاندارد فنی است که ویژگی های الکتریکی یک استاندارد سیگنال دهی سریال و تفاضلی را مشخص می کند. ال وی دی اس با توان کم کار می کند و با استفاده از کابل های مسی ارزان قیمت می تواند با سرعت های بسیار بالا کار کند. ال وی دی اس فقط یک مشخصات لایه فیزیکی است. بسیاری از استانداردها و کاربردهای ارتباطی داده از آن استفاده می کنند و یک لایه پیوند داده همان طور که در مدل اواس آی تعریف شده است در بالای آن اضافه می کنند. ال وی دی اس در سال ۱۹۹۴ معرفی شد و در محصولاتی مانند تلویزیون های ال سی دی، سامانه های سرگرمی داخل خودرو، دوربین های صنعتی و بینایی ماشین، رایانه های نوت بوک و تبلت و سامانه های ارتباطی محبوب شده است. کاربردهای معمولی عبارتند از ویدیوهای پرسرعت، گرافیک، انتقال داده های دوربین فیلمبرداری و گذرگاه های کامپیوتری با هدف عمومی. در اوایل، فروشندگان کامپیوترهای نوت بوک و نمایشگرهای ال سی دی معمولاً در هنگام اشاره به پروتکل خود از عبارت ال وی دی اس به جای اف پی دی-لینک استفاده می کردند و اصطلاح "ال وی دی اس"
به اشتباه مترادف با "پیوند صفحه نمایش تخت" در واژگان مهندسی نمایشگر-ویدئویی شده است. ال وی دی اس یک سامانه سیگنال دهی تفاضلی است، به این معنی که اطلاعات را به عنوان اختلاف بین ولتاژهای یک جفت سیم انتقال می دهد. دو ولتاژ سیم در گیرنده مقایسه می شوند. در یک پیاده سازی معمولی، فرستنده جریان ثابت ۳٫۵ میلی آمپر را به سیم ها تزریق می کند، با جهت جریان سطح منطق دیجیتال را تعیین می کند. جریان از یک مقاومت پایانشی در حدود ۱۰۰ تا ۱۲۰ اهم (مطابق با امپدانس مشخصه کابل برای کاهش بازتاب) در انتهای گیرنده عبور می کند و سپس از طریق سیم دیگر در جهت مخالف بازمی گردد. بر اساس قانون اهم، اختلاف ولتاژ در مقاومت در حدود ۳۵۰ میلی ولت است. گیرنده برای تعیین سطح منطقی، قطبیت این ولتاژ را حس می کند. ولتاژ تفاضلی پایین، حدود ۳۵۰ میلی ولت، باعث می شود که ال وی دی اس در مقایسه با سایر فناوری های سیگنال دهی، توان بسیار کمی مصرف کند. در ولتاژ منبع تغذیه ۲٫۵ ولت توان راه انداز ۳٫۵ میلی آمپری ۸٫۷۵ میلی وات می شود، در مقایسه با ۹۰ میلی وات که با مقاومت بار برای سیگنال RS-422 تلف می شود. سطوح منطقی: کاربردها. در سال ۱۹۹۴، نشنال سمیکنداکتور ال
وی دی اس را معرفی کرد که بعداً به یک استاندارد واقعی برای انتقال داده با سرعت بالا تبدیل شد. اینتل و ای ام دی در دسامبر ۲۰۱۰ یک بیانیه مطبوعاتی منتشر کردند که در آن اعلام کردند تا سال ۲۰۱۳ دیگر از رابط پنل ال سی دی ال وی دی اس در خطوط تولید خود پشتیبانی نخواهند کرد. آنها در حال تبلیغ دیسپلی پورت جاسازی شده و درگاه صفحه نمایش داخلی به عنوان راه حل ترجیحی خود هستند. با این حال، ثابت شده است که رابط پنل ال سی دی ال وی دی اس کم هزینه ترین روش برای انتقال جریان ویدئو از یک واحد پردازش ویدیو به کنترل کننده زمان بندی پنل ال سی دی در تلویزیون یا نوت بوک است و در فوریه ۲۰۱۸، تولیدکنندگان تلویزیون های ال سی دی و نوت بوک محصولات جدید با استفاده از رابط ال وی دی اس همچنان به معرفی آن ها ادامه می دهند. ال وی دی اس در ابتدا به عنوان یک استاندارد ۳٫۳ ولت معرفی شد. سیگنال دهی ولتاژ پایین مقیاس پذیر (اس ال وی اس) دارای ولتاژ حالت مشترک کمتر ۲۰۰ میلی ولت و نوسان پیک تا پیک کاهش یافته است، اما در غیر این صورت مانند ال وی دی اس است.
پرتیا مودیسی (زادهٔ ۲۰ ژوئن ۱۹۸۳) یک فوتبالیست زن اهل آفریقای جنوبی است که در سال ۲۰۰۶ به عنوان بهترین بازیکن مسابقات قهرمانی فوتبال زنان آفریقا معرفی شد. او نماینده تیم ملی فوتبال زنان آفریقای جنوبی در الماسیک های ۲۰۱۲ لندن بود و اولین بازیکن آفریقایی است که ۱۰۰ گل بین المللی به ثمر رسانده است. دوران حرفه ای در باشگاه. مودیسی در سوهتو (مدولندز) به دنیا آمد و بازی فوتبال را با پسران محله خود آغاز کرد. او فوتبال را به جای نتبال در مدرسه انتخاب کرد و از سطح زیر ۱۰ سال با تیم سوهتو رنجرز بازی کرد. پس از بازی برای رنجرز و بخش زنان تیم جومو کازموس، مودیسی در سال ۱۹۹۶ به تیم سوهتو لیدی ها پیوست. او دو برادر دارد. مودیسی که در نقش های هافبک یا مهاجم راحت است، به دلیل شباهتش به فوتبالیست مرد آلبرت «باشین» مهلوانگو، لقب «باشین» را به خود گرفت. در فصل ۲۰۰۱–۰۲، مودیسی ۵۱ گل برای سوهتو لیدی ها به ثمر رساند، و دو گل دیگر در پیروزی ۴–۰ در فینال قهرمانی ملی مقابل کاپ تاون پایراتس. در سال ۲۰۰۳، مودیسی برای تست های باشگاه آرسنال لیدی ها دعوت شد. اختلاف بر سر اسپانسرینگ و تأمین مالی باعث شد تا مودیسی و هموطنانش تونی کارلس و ور
ونیکا پوا نتوانند با این باشگاه انگلیسی قرارداد امضا کنند، علیرغم اینکه در تست ها مدیر ویک آکرز را تحت تأثیر قرار داده بودند. در فصل ۲۰۰۵–۰۶، مودیسی به عنوان مربی آکادمی توسط اورلاندو پایراتس استخدام شد. او پس از هفت ماه در فوریه ۲۰۰۶ به دلیل اختلاف با رئیسش آگوستو پالاچیو باشگاه را ترک کرد. در ژوئن ۲۰۰۷، مودیسی با فورتونا هورینگ در لیگ الیت دیویژن دانمارک قراردادی دو ساله امضا کرد، پس از آنکه در طول قرارداد اولیه یک ماهه به خوبی درخشید. در سال ۲۰۰۹، او قراردادی شش ماهه با تیم پالاس سوپر فالکونز در آفریقای جنوبی امضا کرد. او همچنین در سال ۲۰۱۲ در این تیم بازی کرد. او بخشی از کمپ تمرینی اولیه برای تیم ملی زنان آفریقای جنوبی در مسابقات قهرمانی زنان آفریقا ۲۰۱۴ نبود، زیرا در آن زمان در خارج از آفریقای جنوبی و در واقع در یک تیم مردان بازی می کرد. پس از اینکه مربی جدید از حضور او آگاه شد، او تیمش را تغییر داد و دوباره برای تیم کروسس لیدی ها در آفریقای جنوبی بازی کرد. حرفه ملی. مودیسی به عنوان کاپیتان تیم ملی زیر ۱۹ سال زنان آفریقای جنوبی (باسِتسانِ باسِتسان) به تیم بزرگسالان (بانیانا بانیانا) دعوت شد. در مسابقات ق
هرمانی فوتبال زنان آفریقا ۲۰۰۰، او در تمامی مسابقات تیم آفریقای جنوبی شرکت کرد و نخستین گل خود را در برابر زیمبابوه به ثمر رساند و همچنین در فینال این مسابقات که با شکست تیم آفریقای جنوبی در برابر نیجریه همراه بود، بازی کرد. این مسابقه به دلیل خشونت های تماشاگران تحت تأثیر قرار گرفت. در سال ۲۰۰۵، مودیسی یکی از دو بازیکن فوتبال آفریقایی بود که به همراه پرپتوآ نکوچا، نامزد دریافت جایزه بهترین بازیکن زن سال فیفا شد که این جایزه به بیریت پرینز رسید. در مسابقات قهرمانی فوتبال زنان آفریقا ۲۰۰۶، مودیسی در بازی رده بندی سوم با تیم آفریقای جنوبی در برابر دورفان گلزنی کرد و به عنوان بازیکن برتر مسابقات انتخاب شد. او همچنین به جمع سه نفر نهایی برای دریافت جایزه بهترین بازیکن زن CAF ۲۰۰۶ راه یافت و به تیم All-Stars دعوت شد تا در مسابقه ای که پیش از قرعه کشی رسمی جام جهانی زنان ۲۰۰۷ برگزار شد، شرکت کند. در نوامبر ۲۰۰۸، مودیسی اعلام کرد که دیگر برای آفریقای جنوبی بازی نخواهد کرد، پس از اینکه رابطه کاری او با مربی آگوست ماکالاکالانه دچار بحران شد. او در آوریل ۲۰۱۲ توسط مربی جدید ملی، جوزف مخونزا، که پس از برکناری ماکالاکالا
نه به دلیل اتهامات تعرض جنسی و همجنس گرایی منصوب شده بود، دوباره به تیم ملی دعوت شد. مودیسی با ۷۱ گل در ۹۲ بازی بین المللی به رقابت های فوتبال المپیک ۲۰۱۲ وارد شد. در نخستین بازی آفریقای جنوبی در این رقابت ها، که با شکست ۴–۱ برابر سوئد در کافنتری همراه بود، مودیسی گلزنی کرد و این گل از داخل مرکز میدان به ثمر رسید. سایت فیفا گزارش داد که این گل «شگفت انگیز» توسط تمامی تماشاگران، از جمله طرفداران سوئدی، تحسین شد. در اکتبر ۲۰۱۲، مودیسی در تیم ملی آفریقای جنوبی برای مسابقات قهرمانی زنان آفریقا ۲۰۱۲ انتخاب شد. گزارش ها حاکی از آن بود که او ممکن است در این مسابقات به صد بازی ملی خود برسد، اگر تیم بانیانا بانیانا به نیمه نهایی راه یابد. مودیسی نقش کلیدی در صعود آفریقای جنوبی به فینال ایفا کرد، جایی که تیم باخت و قهرمان این مسابقات تیم گینه استوایی شد. در اکتبر ۲۰۱۴، پرتیا مودیسی به اولین بازیکن آفریقایی تبدیل شد که به مرز ۱۰۰ گل در فوتبال بین المللی رسید، زمانی که در پیروزی ۵–۱ آفریقای جنوبی در برابر الجزایر در مسابقات قهرمانی زنان آفریقا گل های ۹۹ و ۱۰۰ خود را به ثمر رساند. در ۱۹ مه ۲۰۱۵، او اعلام کرد که از فوتبال
بین المللی خداحافظی کرده است، پس از اینکه ۱۲۴ بازی انجام داده و ۱۰۱ گل برای آفریقای جنوبی به ثمر رسانده بود.
رینالدو "دیندو" کاپلو (زاده ۱۷ ژوئن ۱۹۶۴) یک راننده حرفه ای اتومبیلرانی اهل ایتالیا است. او سه بار با بنتلی در سال ۲۰۰۳ و آئودی در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸ برنده مسابقه ۲۴ ساعته لمانز شده است. کاپلو دو بار قهرمان سری مسابقات لمانز آمریکایی، پنج بار برنده مسابقات ۱۲ ساعته سبرینگ ، و رکورددار بیشترین برد در پتی لومان است که پنج بار برنده این مسابقه شده است. کاپلو همچنین در جام بین قاره ای لمانز، مسابقات جهانی استقامتی ، دی تی ام، مسابقات قهرمانی جی تی ایتالیا نیز شرکت کرده است. حرفه ورزشی. کاپلو که در آسته به دنیا آمد، حرفه مسابقه ای خود را در سال ۱۹۷۶ با رانندگی در کارتینگ گوکارت آغاز کرد، اما تا سال ۱۹۸۳ به سمت اتومبیل های تک نفره نرفت و در فرمول فیات آبارت شروع به کار کرد. در سال ۱۹۹۰ اولین قهرمانی مهم کاپلو در مسابقات قهرمانی، با کسب قهرمانی سوپرتوریسمو ایتالیا با خودرو فولکس واگن فولکس واگن گلف اتفاق افتاد. او در سال ۱۹۹۶ دوباره قهرمان این مسابقات شد، اما این بار با یک آئودی ای۴. سال ۱۹۹۷ شاهد اولین پیروزی بزرگ کاپلو در مسابقات استقامتی بودیم، در مسابقه ۶ ساعته واللونگا، که با یک فولکس واگن گلف دوباره رانندگی م