Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بانوی گوآدالوپه ای ما () که با عنوان دوشیزه گوادالوپه (اسپانیایی: Virgen de Guadalupe) نیز شناخته می شود، عنوانی کاتولیک برای مریم مقدس است که با چهار تجلی مریم برای خوان دیه گو و یک ظهور برای عموی او، خوان برناردینو، در دسامبر ۱۵۳۱ مرتبط است؛ زمانی که سرزمین های مکزیک بخشی از امپراتوری اسپانیا بودند. تصویری مورد احترام از این ظهور که بر روی ردایی ("تیلماتلی") نقش بسته، در زیارتگاه بانوی گوآدالوپه ای ما در مکزیکوسیتی نگهداری می شود. پاپ لئون سیزدهم در ۸ فوریه ۱۸۸۷ فرمان تاج گذاری شرعی برای این تصویر را صادر کرد. آیین تاج گذاری در ۱۲ اکتبر ۱۸۹۵ توسط اسقف اعظم پیشین مکزیک، «پروسپرو آلارکون ئی سانچس دِ لا بارکرا» اجرا شد. پاپ پل ششم در ۶ اکتبر ۱۹۷۶ این زیارتگاه را از طریق فرمان پاپی با عنوان «"آن معبد مقدس"» به مرتبه باسیلیکای کوچک ارتقا داد. این مکان، پربازدیدترین زیارتگاه کاتولیک در جهان و سومین مکان مقدس پربازدید در سطح جهان است.
بانوی گوآدالوپه ای ما در اکسترمادورا () یک زیارتگاه مریم مقدس در شهر کاسرس اسپانیا است که تاریخ آن به پادشاهی قرون وسطایی کاستیا بازمی گردد. این تصویر در صومعه سانتا ماریا د گوادالوپه، در بخش خودمختار اکسترمادورای اسپانیا نگهداری می شود و به عنوان مهم ترین زیارتگاه ماریایی کشور شناخته می شود. این مجسمه یکی از پانزده بانوی سیاه چهره در اسپانیاست. این تندیس در ۱۲ اکتبر ۱۹۲۸ توسط پاپ پیوس یازدهم به طور شرعی تاج گذاری شد؛ تاجی که طراحی و ساخت آن را پدر فلیکس گرندا بر عهده داشت و مراسم تاج گذاری در حضور شاه آلفونسوی سیزدهم اسپانیا برگزار شد.
باب الودایه (؛ ) که با نام "باب الکبیر" نیز شناخته می شود (در عربی به معنای «دروازه بزرگ»)، دروازه ای یادمانی از قصبه الاودایه در رباط مراکش است. این دروازه که در اواخر قرن دوازدهم میلادی ساخته شده، در گوشهٔ شمال غربی قصبه، بالاتر از مدینهٔ رباط قرار دارد. از آن اغلب به عنوان یکی از زیباترین دروازه های معماری موحدون و معماری مراکشی یاد می شود.
آرتمی هوهانیسیان (؛ ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۸ اوت ۱۹۱۸ تا تاریخ سمت فهرست رئیسان سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در در سن سالگی در درگذشت. --&gt;
سِرِخ (؛ ) در هیروگلیف مصری یک قاب مستطیلی است که نمای شیاردار یا دروازه دار یک کاخ را نشان می دهد و معمولاً با شاهین حوروس در بالای آن همراه است؛ این نشان می دهد که متنی که درون قاب قرار دارد، نامی شاهانه است. سِرِخ نخستین شیوهٔ قراردادی در پیکره نگاری مصر باستان برای متمایز کردن نام پادشاهی بود که چهار دودمان و حدود پنج تا هفت صد سال پیش از کارتوش های شناخته شده و متأخرتر به کار می رفت. ظاهر. سِرِخ یک نقش تزئینی ترکیبی بود که نمایی از نمای بیرونی کاخ و نقشه ای از حیاط سلطنتی (نمای بالا) را در هم می آمیخت. واژهٔ «سِرِخ» از واژهٔ مصری برای «نمای ساختمان» یا «روکار» گرفته شده است. سِرِخ ها که بر روی اشیای گوناگون دیده می شوند، تنوع بی شماری در تزئینات و پیچیدگی نمای کاخ از خود نشان می دهند. به نظر می رسد که هیچ قواعد هنری سخت گیرانه ای برای طراحی خود سِرِخ وجود نداشته است. تاریخچه. سِرِخ نخستین بار در اواخر فرهنگ گرزه به صورت نگاره ای تزیینی و مینیاتوری ظاهر شد، زمانی که صرفاً به عنوان نشان سلطنتی به کار می رفت. از دوره پادشاهی کهن مصر به بعد، نخستین کاربردهای واژهٔ کاملِ نوشته شده نیز در پاپیروس های قدیمی دید
ه می شود. سِرِخ معمولاً به عنوان نشان شاهانه استفاده می شد تا نام فرعون را برجسته کرده و گرامی بدارد. کاربرد آن به فرهنگ جرزه (حدود ۳۴۰۰ پیش از میلاد) بازمی گردد. هیروگلیف های تشکیل دهندهٔ نام شاه در بخشی مستطیلی شکل در بالای سِرِخ قرار می گرفتند که نماد حیاط سلطنتی بود. افزون بر این، شاهینِ خدای حوروس ــ یا در موارد اندکی، حیوان سِت ــ بر بالای سِرِخ نقش می بست، تا پشتیبان آسمانی پادشاه نام برده را نشان دهد. اگر واژهٔ «سِرِخ» به صورت کامل نوشته می شد (همان گونه که در کادر اطلاعاتی بالا دیده می شود)، گاه همراه با نگاره ای کوچک از خودِ سِرِخ، می توانست در متن نیز به کار رود. یکی از مهم ترین عناصر نمایش و هویت سلطنتی در مصر باستان، نام شاه بود؛ چراکه فرعون ها مشتاق بودند نسل های آینده از دوران حکومت شان آگاه باشند. این سنت از حاکمان دودمان صفرم آغاز شد و در طول تاریخ مصر باستان ادامه یافت. برای نمونه، یک سِرِخ متعلق به سنوسرت یکم ــ یکی از پادشاهان دودمان دوازدهم ــ یافت شده و اکنون در موزه هنر متروپولیتن نیویورک نگهداری می شود. سِرِخ هایی از پادشاهان دودمان سی ام نیز شناخته شده اند. سِرِخ نمایی از کاخ شاه را د
ر ترکیبی از نمای روبرو و پلان از بالا نشان می داد. بخش مستطیلی، نقشهٔ حیاط بود و ناحیهٔ تزیین شده، نمای بیرونی را نشان می داد. سِرِخی که بر ظرفی حکاکی یا با جوهر نقاشی شده بود، نشان دهندهٔ آن بود که محتویات ظرف، محصول یا دارایی دربار سلطنتی است. سِرِخی که دربردارندهٔ نام شاه بود، بر روی انواع اشیا به کار می رفت و بیانی بنیادی از ایدئولوژی سلطنتی به شمار می رفت. نام شاه با هیروگلیف نوشته می شد و شاهین حوروس، که اشاره به خدای آسمانی حوروس داشت، معمولاً در بالای آن قرار می گرفت. نام حوروس نخستین عنوان از پنج عنوان سلطنتی بود که از دودمان پنجم به کار گرفته شدند. عنوان دوم، «او از جانب دو بانو» است، که پادشاه را به عنوان تجلّی و تحت حمایت الهه های نخبت از الکاب و هیراکن پولیس در مصر علیا، و بوتو (اسطوره) در مصر سفلی نشان می دهد. عنوان سوم، «حوروسِ زرین» است که شاهین حوروس را بر فراز نماد زرینِ طلا نمایش می دهد. عنوان چهارم اغلب چنین ترجمه می شود: «او از نی و زنبور»، که در آن، نی نماد مصر علیا و زنبور نماد مصر سفلی است. این عنوان که با نام نسوت-بیتی (nswt-bity) نیز شناخته می شود، بیانگر دوگانگی های بسیاری است که شا
ه بر آن ها فرمانروایی می کرد: مصر علیا و سفلی، سرزمین سیاهِ کشاورزی و سرزمین سرخِ بیابانی، قلمرو روز و شب، و قلمرو طبیعی و ماورایی. عنوان پنجم «پسر رع» است. این نام منشأ خورشیدی مستقیم پادشاه را به عنوان فرزند خدای خورشید ادعا می کند. نام حوروس معمولاً در سِرِخ های مصر باستان نوشته می شد. موارد اندکی وجود دارد که در آن ها نام حوروس بدون سِرِخ آمده، و تنها پادشاهان پریبسن و خع سخم وی سِرِخ هایی بدون نام حوروس دارند. حوروس. نام پادشاه به صورت هیروگلیف نوشته می شد و شاهین حوروس، که اشاره به خدای حوروس داشت، معمولاً در بالای آن قرار می گرفت. به این ترتیب، نام پادشاه در سِرِخ به عنوان «نام حوروس» شناخته می شد. نوشتن نام پادشاه درون سِرِخ نماد پادشاه در کاخش به عنوان مرکز اداره سلطنتی و قدرت بود؛ بنابراین، سِرِخ به طور کلی نماد سلطنت به شمار می رفت. حضور شاهین حوروس نشان می داد که پادشاه زنده، تجلی خدای حوروس است. علاوه بر این، نام های حوروس پادشاهان مختلف دودمان اول، اقتدار تهاجمی حوروس را نشان می دهند که احتمالاً بازتابی از قدرت اجباری سلطنت در این مرحله اولیه از تشکیل دولت مصر بود. نمونه هایی از این نام ها عبارت
ند از «حوروس جنگجو» (حورعحا)، «حوروس نیرومند» (دجر)، و «حوروس با دست های بالا برده» (قاعا). تمام این نام ها، پیکره نگاری جنگ طلبانه نخستین آثار سلطنتی از دوران شکل گیری دولت را نشان می دهند. این نام ها بر اقتداری تأکید می کنند که بر پایهٔ قدرت نظامی و توانایی زندگی و مرگ استوار بود. با این حال، تأکید در دودمان دوم آغاز به تغییر کرد، احتمالاً به دلیل دوره های بی ثباتی که پادشاهان با آن روبه رو بودند، هرچند دلیل دقیق آن همچنان مورد اختلاف است. این تغییرات منجر به تغییرات جزئی در ساختار سِرِخ شد، که تنها در دوران سلطنتپریبسن و خع سخم وی رخ داد. از آنجایی که این تغییر تنها در دوران سلطنت این دو پادشاه رخ داد، به عنوان یک استثنا در نظر گرفته می شود، زیرا پادشاهان بعدی به نمادشناسی قبلی بازگشتند. روند تکامل. اولین سِرِخ ها خالی بودند زیرا خود نماد به تنهایی پیام لازم از قدرت سلطنتی را منتقل می کرد. به مرور زمان، پادشاه شروع به نوشتن یک لقب درون سِرِخ کرد. در این سِرِخ ها، نماد حوروس غالب بود. تنها در دوران دودمان دوم تغییراتی در ساختار نام حوروس ایجاد شد، که به نام سِت و سپس به نام ترکیبی حوروس و سِت تبدیل گردید. ا
ین تغییرات تنها در دوران دودمان دوم رخ داد و به عنوان یک استثنا در نظر گرفته می شود، چراکه شواهد نشان می دهند در سِرِخ های پادشاهان مصر پیش و پس از پریب سن و خَسِخِم وی، همچنان از نام حوروس استفاده شده است. بسیاری از پیشنهادها برای توضیح علت این تغییرات مطرح شده اند، هرچند دلیل دقیق آن هنوز مورد اختلاف است. پریبسن و خع سخم وی. به دلایلی که هنوز مشخص نیست، سِت در دوران اواخر دودمان دوم به طور خاصی برجسته شد و به طور موقت جایگزین و سپس به همراه حوروس به عنوان خدایی که در بالای سِرِخ سلطنتی قرار می گرفت، معرفی شد. زمانی که نام ست-پریبسن، که پادشاه پیش از آخرین پادشاه دودمان دوم بود، در یک سِرِخ نوشته شد، به جای نماد معمولی شاهین حوروس، تصویر حیوان سِت، یک موجود شبیه به سگ یا شغال با دمی راست و عریض، بر بالای آن قرار گرفت. بنابراین، پریبسن یک بیانیه بصری به وجود آورد که او تجسم زمینی سِت است. اهمیت سِت در دوران سلطنت پریبسن در مهر سلطنتی پادشاه از ابیدوس نیز منعکس شد. در این مهر به خدایی به نام «طلایی» یا شاید دقیق تر «او که از نبت (نقاده) است»، که لقب معمول سِت در دوران تاریخی است، اشاره شده است. به نظر می رسد ک
ه پریبسن سِت را به عنوان خدایش برگزیده بود. این موضوع با عبارت حکاکی شده بر مهر تقویت می شود: «او که از نبت است، سرزمین های دوگانه را به پسرش، پادشاه دوگانه پریبسن تحویل داده است». یکی از تفسیرها در مورد این تغییر در فرمت نام سلطنتی این است که این تغییر نمایانگر نوعی شورش بود که توسط آخرین پادشاه دودمان، خع سخم وی، که نامش در سِرِخ ها به طور همزمان توسط شاهین حوروس و حیوان سِت تزیین شده بود، سرکوب یا آشتی شد. در ابتدا با نام خع سخم که به معنی «آنکه در برابر قدرت قیام می کند» بود شناخته می شد، اما نام او بعدها به خع سخم وی تغییر یافت که به معنی «آنکه در برابر دو قدرت قیام می کند» بود. «دو قدرت» در نام او توسط برخی به عنوان اشاره به شاهین حوروس و حیوان سِت تفسیر شده است. اضافه شدن این عبارت به نام خع سخم وی به طور بیشتری نشان دهنده تلاش او برای ترکیب ایده های حوروس و سِت است. در حالی که صحت این پیشنهاد قابل بحث است، لقب خع سخم وی از مهرهای سلطنتی از این ایده پشتیبانی می کند. این لقب به عنوان «دو ارباب در او در صلح هستند» تفسیر می شود که می توان آن را به عنوان راهی برای نشان دادن آشتی یا حل یک بحران داخلی در نظر
گرفت، به ویژه اگر «دو ارباب» به عنوان اشاره به حوروس و سِت و پیروانشان تلقی شود. برخی دیگر این شواهد را به عنوان راهی برای اعلام تجدید حیات ملی تحت سلطنت خع سخم وی می بینند، چراکه او قادر بود مصر علیا و سفلی را دوباره متحد کند. با این حال، این ایده همچنان حدس و گمان است و به دلیل نبود شواهد قطعی، نمی توان آن را تأیید کرد. با این وجود، به نظر می رسد که روابط خارجی در دوران سلطنت خع سخم وی به سطح جدیدی رسیده باشد، زیرا یک مهر از دوران او نشان دهنده اولین استفاده از عنوان ìmì-r3 h3st است که به معنی «سرپرست سرزمین های خارجی» است. این به طور قوی به تحمیل هژمونی مصر بر سرزمین های خارجی اشاره دارد. تغییر تصویر خدا در سِرِخ اهمیت زیادی داشت: در حالی که گاهی نام پادشاه در سِرِخ بدون تصویر خدا نوشته می شد، تا قبل از سلطنت پریبسن، هیچ خدایی غیر از حوروس در سِرِخ پادشاهان ظاهر نشده بود. با این حال، سِرِخ های برخی از ملکه ها دارای خدایان دیگری در بالای خود بودند. به عنوان مثال، سِرِخ نیت حتپ، که نمادهای الهه نیث بالای آن قرار داشت. با توجه به شواهدی که نشان می دهند استلاهای پریبسن تحت پاکسازی تصاویر حیوان سِت قرار گرفته
اند، اینطور استنباط شده است که دلایلی که پریبسن برای جایگزینی شاهین با سِت داشته، نتوانسته در میان نسل های بعدی پادشاهان مورد پذیرش قرار گیرد.
کارستن بروئر (؛ زادهٔ ) ژنرال نیروی زمینی آلمان است، که از مارس ۲۰۲۳ به عنوان هفدهمین بازرس کل بوندس وهر فعالیت می کند. بروئر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۴ در نیروی زمینی آلمان آغاز کرد، از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ رئیس ستاد تیپ ۴۱ پیاده زرهی بود، در فاصله سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ فرماندهی گردان ۱۲ توپخانه پدافند هوایی را برعهده داشت و از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ به عنوان معاون تحول فرمانده عالی متفقین اروپا فعالیت می کرد. وی از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ رئیس شاخه مبانی نظامی-استراتژیک ستاد نیروهای مسلح و از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ رئیس شاخه مفاهیم سیاست نظامی و امنیتی در وزارت دفاع فدرال آلمان بود، در فاصله سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ فرماندهی تیپ ۳۷ پانزرگرنادیر را برعهده داشت، از ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ به عنوان معاون اطلاعات و عملیات بوندس ور فعالیت می کرد، در فاصله سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ فرمانده نیروهای ویژه زمینی آلمان بود و از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ فرماندهی دفاع داخلی را برعهده داشت.
تیپ ۳۷ پانزرگرنادیر () یک تیپ پیاده نظام مکانیزه نیروی زمینی آلمان است، که به عنوان یگان زیرمجموعه لشکر ۱۰ پانزر فعالیت می کند. ستاد این تیپ در فرانکنبرگ، زاکسن قرار دارد. تاریخچه این تیپ در سال ۱۹۹۰ با انحلال ارتش ملی خلق جمهوری دموکراتیک آلمان آغاز شد. در سال ۱۹۹۱، این تیپ از لشکر ۷ پانزر جدا شد و تحت نام تیپ ۳۷ امنیت داخلی تأسیس گردید. در سال ۱۹۹۳، آموزش اولین سربازان وظیفه آغاز شد. در سال ۱۹۹۵، این تیپ به تیپ ۳۷ پانزرگرنادیر تغییر نام داد و از درسدن به فرانکنبرگ منتقل شد.
درگیری حماس و نیروهای مردمی، درگیری داخلی مداوم در نوار غزه است که از سپتامبر ۲۰۲۴ آغاز شد. این درگیری شامل درگیری هایی بین دولت حماس در نوار غزه و نیروهای مردمی، گروه شبه نظامی فلسطینی مورد حمایت اسرائیل و ظاهراً مرتبط با داعش است. پیشینه. نیروهای مردمی یک گروه مسلح فلسطینی ضد حماس است که در نوار غزه فعال است و توسط یاسر ابوشباب رهبری می شود. نیروهای مردمی تحت حمایت اسرائیل هستند و گفته می شود با داعش مرتبط هستند. این گروه که به عنوان یک باند یا گروه شبه نظامی توصیف شده است، تقریباً از ۳۰۰ مرد تشکیل شده است که در شرق رفح فعالیت می کنند. حمایت اسرائیل از نیروهای مردمی تنها در ژوئن ۲۰۲۵ آشکار شد، اما این گروه از آغاز حمله به رفح در ماه مه ۲۰۲۴ فعال بوده است. گاه شمار. ۲۰۲۴. سپتامبر. در سپتامبر ۲۰۲۴، حماس با شلیک حدود ۹۰ گلوله به سمت خودرویی که گمان می کردند متعلق به ابو شباب است، تلاش کرد تا او را ترور کند. این خودرو در واقع متعلق به اسلام حجازی، امدادگر سازمان خیریه «درمان فلسطین» بود که در این حادثه کشته شد. نوامبر. در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، نیروهای مردمی تحت حمایت اسرائیل به کاروانی متشکل از ۱۰۹ کامیون کمک های ساز
مان ملل حمله کردند و ۹۸ دستگاه از آنها را غارت کردند. این حمله در نزدیکی تأسیسات نظامی اسرائیل در گذرگاه مرزی کرم شالوم در نوار غزه رخ داد. عاملان این حمله، که طبق یادداشت سازمان ملل ممکن است از «حمایت» ارتش اسرائیل برخوردار بوده باشند، نارنجک پرتاب کردند و رانندگان کامیون را با اسلحه به گروگان گرفتند و آنها را مجبور به تخلیه کمک های خود کردند. این حادثه بحران انسانی غزه ناشی از جنگ را بیش از پیش تشدید کرد. این حادثه توسط آژانس امداد و کار سازمان ملل متحد به عنوان «یکی از بدترین» حوادث در نوع خود توصیف شده است. در ۱۸ نوامبر، یک واحد امنیتی حماس گزارش داد که آنها یک «عملیات نظامی» علیه غارتگران در خان یونس و رفح انجام داده اند و حداقل ۲۰ نفر از عاملان را کشته اند. ابوشباب در آن زمان در منطقه نبود، اما برادرش کشته شد. ۲۰۲۵. ژانویه. در ژانویه، حماس یکی از دستیاران ارشد ابو شباب را اعدام کرد. مه. در مه ۲۰۲۵، گزارش شد که نیروهای مردمی، کاروان های امدادی، از جمله خودروهای سازمان ملل و صلیب سرخ را تأمین امنیت می کنند. حماس، ابوشباب را به همکاری با اسرائیل متهم کرد و ادعا کرد که گروه او در پشت خاکریزها، مسیرهای ورود
کمک های بشردوستانه را تحت طرح کمک های بشردوستانه آمریکایی تأمین امنیت می کند. طبق گزارش ها، نیروهای او در حال اسکورت کاروان ها از گذرگاه کرم شالوم بودند و به تفنگ های کلاشینکف مسلح بودند که گفته می شود توسط نیروهای دفاعی اسرائیل تهیه شده است. در ۳۰ مه، حماس ویدئویی منتشر کرد که ادعا می کرد اعضای آن را در حال هدف قرار دادن سربازان مخفی ارتش اسرائیل با بمب کنار جاده ای نشان می دهد. طبق برخی گزارش های رسانه های فلسطینی، این افراد متعلق به نیروهای مردمی بودند. ژوئن. در ۵ ژوئن، اسرائیل فاش کرد که از نیروهای مردمی حمایت می کند. آویگدور لیبرمن، نماینده مخالف دولت اسرائیل، ادعا کرد که نیروهای مردمی با داعش وابسته هستند. در ویدئویی که توسط شبه نظامیان منتشر شد، ابوشباب ادعا کرد که گروه او پس از بیرون راندن نیروهای حماس، کنترل شرق رفح را در دست دارد و از حمایت تشکیلات خودگردان فلسطین برخوردار است. در ۹ ژوئن ۲۰۲۵، افراد مسلح نیروهای مردمی به همراه ارتش اسرائیل متهم به تیراندازی به سمت جمعیتی از فلسطینی ها شدند که در حال رفتن به سمت یک مرکز توزیع کمک های حمایت شده توسط اسرائیل و آمریکا بودند که توسط بنیاد بشردوستانه غزه
اداره می شد و تقریباً ۶ نفر را کشت. منابع دیگر گفتند که این تیراندازی منجر به کشته شدن ۱۴ فلسطینی و زخمی شدن حدود ۱۰۰ نفر شد. خبرگزاری آسوشیتد پرس گزارش داد که نیروهای مردمی به سمت گروهی از مردان که سعی در سازماندهی جمعیت داشتند، آتش گشودند و باعث شدند افراد نزدیک به آنها «به جلو هل داده شوند». یکی از شاهدان عینی گفت که این «یک کمین» بود و افزود: «اسرائیلی ها از یک طرف و ابوشباب از طرف دیگر». این حادثه بخشی از یک سری گسترده تر تیراندازی به فلسطینی ها بود که تقریباً ۱۲۷ نفر را کشت. در همان روز، نیروهای حماس به خودرویی که عصام نباهین را حمل می کرد، کمین کردند و او را دستگیر کردند. نباهین یکی از سه فرمانده نیروهای مردمی است که پس از دستگیری، حماس او را به جاسوسی و قتل متهم کرد. در طول هفته دوم ژوئن، چهار مبارز حماس در «اولین حمله اسرائیل به غزه که تنها هدف آن کمک به شبه نظامیان ابوشباب بود» کشته شدند. در ۱۰ ژوئن، نیروهای مردمی به یک واحد ویژه حماس به نام واحد پیکان که متخصص اعدام همدستان با اسرائیل است، کمین کردند. نیروهای مردمی ادعا کردند که ۵ عضو واحد پیکان را با استفاده از موشک های ضدهوایی کشته اند. در ۱۱ ژوئ
ن، بنیاد بشردوستانه غزه گزارش داد که یک اتوبوس حامل کارمندانش توسط حماس کمین شده و تقریباً ۵ امدادگر کشته و دیگران زخمی یا احتمالاً گروگان گرفته شده اند. حماس بعداً قربانیان این حمله را به عضویت در شبه نظامیان ابوشباب متهم کرد. در همان روز، نیروهای مردمی به کمین نشستند و ۶ افسر «واحد پیکان» حماس را کشتند. در آن روز، نیروهای مردمی گزارش دادند که حداقل ۵۰ نفر از شبه نظامیان آنها در درگیری های مسلحانه بین آنها و حماس کشته شده اند. رویترز گزارش داد که از ۲۷ ژوئن، این گروه کنترل شرق رفح را در دست داشت و در منطقه وسیع تر رفح آزادی تردد داشت. بعداً در همان روز، نیروهای مردمی با حمایت قبیله بربخ پس از درگیری مسلحانه با نیروهای حماس، کنترل بیمارستان ناصر در خان یونس را به دست گرفتند. ژوئیه. در ۲ ژوئیه، وزارت کشور تحت کنترل حماس بیانیه ای منتشر کرد که در آن به یاسر ابوشباب، رهبر شبه نظامیان نیروهای مردمی، دستور داده شده بود که خود را تسلیم کند و به اتهامات متعددی از جمله خیانت و همکاری با نهادهای متخاصم محاکمه شود. در این دستور هشدار داده شده بود که اگر شباب ظرف ۱۰ روز تسلیم نشود، فراری محسوب شده و محاکمه غیابی خواهد ش
د. نیروهای مردمی در بیانیه ای مشروعیت دادگاه را زیر سؤال بردند و این دستور را «یک کمدی موقعیت که ما را نمی ترساند، و هیچ انسان آزاده و با شرافتی را که عاشق وطن و شرافت آن است، نمی ترساند» توصیف کردند. در ۵ ژوئیه، اتاق عملیات مشترک فلسطین، یاسر ابوشباب را به «عملیات برای حفاظت از منافع اشغالگران» متهم کرد. در ۶ ژوئیه، یک ماه پس از آنکه اسرائیل برای اولین بار فاش کرد که از نیروهای مردمی حمایت می کند، ابوشباب اذعان کرد که از حمایت اسرائیل برخوردار است.
شاخه پیاده نظام ایالات متحده آمریکا () شاخه ای از نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است که برای اولین بار در سال ۱۷۷۵ توسط کنگره قاره ای تأسیس شد. قدیمی ترین یگان پیاده نظام در ارتش ایالات متحده هنگ ۳ پیاده است. این شاخه، در کنار شاخه های توپخانه و سواره نظام، قبلاً به عنوان یکی از شاخه های «کلاسیک» تسلیحات رزمی (که به عنوان شاخه هایی از ارتش با مأموریت اصلی شرکت در نبرد مسلحانه با نیروی دشمن تعریف می شود) در نظر گرفته می شد، اما امروزه مطابق با دکترین سازمانی فعلی نیروی زمینی ایالات متحده، در طبقه بندی «مانور، آتش و عملیات» قرار دارد. نیروهای شاخه پیاده نظام در مدرسه پیاده نظام ارتش ایالات متحده آمریکا آموزش می بینند.
آرمن خاچاطریان ( زادهٔ ) یک دیپلمات اهل ارمنستان است که از تاریخ اکتبر ۲۰۲۴ تا کنون سمت سفارت ارمنستان در فرانسه را برعهده دارد. زندگی نامه. وی در ۱۰ ژوئن ۱۹۷۹ در گاوار به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد.
چیاکو یوسفی نژاد فعال محیط زیستی کُرد اهل کردستان ایران بود که به دلیل تلاش هایش در حوزه حفاظت از طبیعت، به ویژه در مناطق جنگلی و کوهستانی سقز و سنندج شناخته می شد. او در جریان یک آتش سوزی گسترده در کوه آبیدر در تیر ۱۴۰۴ جان خود را از دست داد. فعالیت ها. چیاکو یوسفی نژاد از اعضای داوطلب چند انجمن محیط زیستی در مناطق کُردنشین بود. او در حوزه هایی چون: فعالیت می کرد و به ویژه در کوه های منطقه آبیدر، هه ورامان و چهل چشمه حضور مستمر داشت. درگذشت. در تاریخ ۲۶ تیر ۱۴۰۴، هم زمان با آتش سوزی گسترده ای که دامنه های کوه آبیدر را فرا گرفت، چیاکو یوسفی نژاد در جریان تلاش برای مهار آتش جان خود را از دست داد. واکنش ها. در پی درگذشت او، انجمن های محیط زیستی، رسانه های محلی و کاربران شبکه های اجتماعی با انتشار پیام هایی از فداکاری او تجلیل کردند. برخی از چهره های عمومی از او به عنوان «شهید طبیعت» یاد کردند و خواستار رسیدگی سریع به وضعیت حفاظت از مناطق جنگلی در کردستان شدند. یادبود. در مراسمی که در روزهای پس از درگذشت او در سنندج برگزار شد، پیشنهاد شد یکی از مسیرهای کوه پیمایی یا کمپ های زیست محیطی به نام او نام گذاری شود.
کوزه کانوپی یا خمره های کانوپی () ظروف تدفینی ای بودند که در مصر باستان برای نگهداری اعضای درونی بدن فرد مومیایی شده که در جریان فرایند مومیایی سازی از بدن خارج می شدند، به کار می رفتند. این ظروف همچنین برای نگهداری و حفظ امعاء و احشاء مرتبط با روح فرد جهت زندگی پس از مرگ مورد استفاده قرار می گرفتند. استفاده از این کوزه ها به دوره پادشاهی کهن مصر بازمی گردد و تا دوره متاخر مصر باستان و امپراتوری بطلمیوسی ادامه یافت. پس از آن، احشاء صرفاً در پارچه ای پیچیده شده و همراه با بدن دفن می شدند. در طول تاریخ مصر باستان، تغییرات مختلفی در طراحی و سبک کوزه های کانوپی به وجود آمد. امروزه این ظروف مورد توجه پژوهش های علمی و پزشکی نیز قرار دارند. خاکستردان ـ که برای نگهداری خاکستر افراد سوزانده شده استفاده می شدند ـ با درپوش هایی به شکل سر انسان، گاهی «کانوپی» نیز نامیده می شوند و در تمدن اتروسکی به کار می رفتند. با اینکه این کوزه ها گاهی «تمدن اتروسک کانوپی» یا «ظروف کانوپی» نامیده می شوند، هدف و کاربرد آن ها هیچ ارتباطی با استفاده مصریان باستان از کوزه کانوپی ندارد. ریشه شناسی. اصطلاح «کانوپی» بازتاب دهندهٔ برداشت اشتبا
ه مصرشناسان اولیه است که آن را با افسانهٔ یونانیِ کانوپوس ــ ناخدای کشتیِ منلائوس در سفر به تروآ ــ مرتبط دانستند؛ «کسی که در شهر کانوپ در دلتای نیل دفن شد و در آن جا به صورت یک خمره مورد پرستش قرار می گرفت». در روایت های جایگزین، این نام از مکانِ کانوپ (ابوقیر امروزی) در بخش غربی دلتای نیل در نزدیکی اسکندریه گرفته شده است، جایی که ظرف هایی با سر انسان به عنوان تجسم هایی از خدای ازیریس مورد پرستش قرار می گرفتند. هدف و کاربرد. عمل بیرون آوردن امعاء و احشاء (تخلیه احشاء) از بدن، از اوایل دوره پادشاهی کهن مصر آغاز شد، اما استفاده از کوزه های کانوپی برای نگهداری اندام ها تا دوره نخست میانی مصر به خوبی تثبیت نشده بود. در جریان مومیایی سازی، شُش ها، کبد، معده و روده ها از بدن خارج می شدند تا از گندیدگی جسد جلوگیری شود. هر یک از این اندام ها در نمک ناترون خشک شده و سپس به طور جداگانه در یکی از چهار ظرف کانوپی قرار داده می شدند. به دلیل اینکه مصریان باستان قلب را جایگاه روح می دانستند، در فرایند مومیایی آن را از بدن خارج نمی کردند و برای آن ظرف کانوپی ساخته نمی شد. برخی کوزه های کانوپی متعلق به دوره پادشاهی کهن که در
آرامگاه هایی دست نخورده یافت شده اند، خالی و آسیب دیده بودند؛ این موضوع نشان می دهد که ممکن است این کوزه ها جنبه ای نمادین در آیین های تدفینی داشته و نه الزاماً برای نگهداری واقعی اعضای درونی بدن به کار رفته باشند. مصریان باستان در دوره سوم میانی مصر و پس از آن، رویه ای مشابه را اتخاذ کردند. با بهبود روش های مومیایی سازی، دیگر نیازی به خارج کردن احشاء از بدن نبود، گرچه گنجاندن کوزه های کانوپی همچنان بخشی مهم از آیین های تدفینی باقی ماند، اما دیگر برای نگهداری اعضای درونی بدن به صورت توخالی ساخته نمی شدند. به جای کوزه های سنتی و بزرگ کانوپی، ظرف های کوچک تری به صورت بدلی و نمادین در آرامگاه ها قرار داده می شدند. طراحی. کوزه های کانوپی، ظرف هایی به شکل V هستند که در بخش میانی توخالی اند و درپوش هایی ساده یا نمادین دارند. ارتفاع این کوزه ها، همراه با درپوش، از حدود ۱۴ تا ۵۰ سانتی متر و قطر آن ها از ۶ تا ۲۰ سانتی متر متغیر بوده است. رایج ترین مواد مورد استفاده برای ساخت این ظروف شامل چوب، سنگ آهک، فاینس (نوعی سرامیک لعاب دار) و خاک رس بود. طراحی آن ها گاهی با ویژگی های چهره ای نقاشی شده، نام متوفی یا نام ایزدان،
و/یا افسون های تدفینی همراه می شد. کوزه های کانوپی اولیه درون یک جعبه مخصوص قرار داده شده و در کنار تابوت در آرامگاه دفن می شدند. بعدها، این کوزه ها گاهی در ردیف هایی زیر تخت تدفین یا در چهار گوشهٔ اتاق تدفین چیده می شدند. نخستین و رایج ترین انواع کوزه های کانوپی از سنگ ساخته می شدند، اما سبک های بعدی از چوب تراشیده می شدند. کوزه های کانوپی دوره پادشاهی کهن به ندرت نوشته ای داشتند و دارای درپوش ساده بودند. در دوره پادشاهی میانه، نوشتار بر روی ظروف رایج تر شد و درپوش ها اغلب به شکل سر انسان ساخته می شدند. تا دودمان نوزدهم مصر، هر یک از چهار درپوش تصویر یکی از چهار پسر حوروس را نشان می داد که به عنوان نگهبان احشاء مربوط در هر ظرف عمل می کردند. کوزه های کانوپی در دوره پادشاهی کهن. سبک اولیهٔ کوزه های کانوپی در دوره پادشاهی کهن از سنگ های صاف و هموار، معمولاً سنگ آهک، تراشیده می شد و درپوش آن ها نیز ساده، گرد و بدون تزئین بود. در اواخر این دوره، استفاده از کوزه های کانوپی رایج تر شد و تنوع در طراحی و سبک این ظروف تدفینی افزایش یافت، از جمله ساخت برخی از آن ها با سفال به جای سنگ. کوزه های کانوپی با سر انسان. تا د
وره میانی نخست، درپوش هایی به شکل سر انسان رواج نیافته بودند. این سرهای انسانی، تجسم های نمادین چهار پسر حوروس در هیئت انسانی بودند و سبک غالب طراحی کوزه های کانوپی در سراسر مصر باستان تا دوره پادشاهی نوین مصر (دودمان نوزدهم) محسوب می شدند. کوزه های کانوپی در دوره پادشاهی نوین مصر. در دوره پادشاهی نوین مصر باستان، سبک طراحی کوزه های کانوپی به تصویرهای شناخته شده تری از سر حیوانات تغییر یافت. بسیاری از نمونه های باکیفیت تر این دوره از سنگ هایی چون مرمر گچی، آراگونیت، سنگ های آهکی، و چینی لعاب دار آبی یا سبز ساخته می شدند. اهمیت دینی. پس از دودمان نوزدهم مصر، کوزه های کانوپی به گونه ای طراحی و تراشیده می شدند که نمایانگر چهار پسر حوروس باشند. هر یک از پسران حوروس، همراه با ایزدبانویی نگهبان، مسئول حفاظت از یکی از اندام های بدن بوده و نماینده یکی از جهات چهارگانه نیز محسوب می شدند: تنوع در شواهد باستان شناسی. دیدی بَستِت. در سال ۲۰۲۰، گزارش های خبری اعلام کردند که کاوش های انجام شده در سقاره نشان داده اند زنی به نام دیدی بستت که آرامگاه ۲۶۰۰ سالهٔ دست نخورده اش پشت دیواری سنگی کشف شد، با شش کوزه کانوپی به جای چه