Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آدزیوس (؛ درگذشته ۳۵۵ پس از میلاد) فیلسوف نوافلاطونی بود. او در یک خانواده ثروتمند کاپادوکیایی به دنیا آمد، اما به سوریه نقل مکان کرد، و شاگرد یامبلیخوس شد. هیچ یک از نوشته های او باقی نمانده است، اما زندگی نامه ای از یوناپیوس، سوفسطایی و مورخ یونانی قرن چهارم که مجموعه ای از زندگی نامه ها را با عنوان "زندگی سوفیست ها" نوشت، وجود دارد. آموزه فلسفی آدزیوس آمیزه ای بود بین افلاطون گرایی و التقاط گرایی و به گفته یوناپیوس، او در برخی نکات مرتبط با کرامات و جادو با ایامبلیکوس تفاوت داشت. مکتب سوریه پس از مرگ یامبلیخوس پراکنده شد و به نظر می رسد آدزیوس از ترس کنستانتین دوم آموزه های خود را اصلاح کرد و به طالع بینی پناه برد. طالع بینی در آیه هگزامتر زندگی شبانی را به عنوان تنها خلوت او نشان می داد، اما شاگردانش، شاید با تعبیری استعاری ترس او را آرام کردند، او را وادار کردند تا آموزه هایش را از سر بگیرد. آدزیوس سپس مکتب فلسفی ای را در پرگامون تأسیس کرد که بر علم آموزی و احیای چندخداپرستی تأکید داشت. در میان شاگردانش اوسبیوس میندوسی، ماکسیموس افسوسی و امپراتور روم ژولیان را به شمار آورد. پس از روی کار آمدن امپراتور بع
دی، او آدزیوس را دعوت کرد تا آموزه های خود را ادامه دهد، اما کاهش نفوذ او باعث شد تا دو تن از دانشمندترین شاگردان او، کریزانتیوس و اوسبیوس، منصوب شدند. معلم و همسر او در مدرسه پرگامون، فیلسوف و عارف زن، سوسیپاترا بود.
حزب رفاه جانوران یک حزب سیاسی کوچک در ایرلند است که تمرکز آن بر رفاه جانوران است. هیچ نمایندگی در سطح محلی یا ملی ندارد. آنها از ممنوعیت ورزش های خونین، مزرعه های توله سگ، دامداری متمرکز، مسابقات سگ های تازی و دیگر شیوه های ستم به جانوران حمایت می کنند. آنها برای افزودن رفاه جانوران به برنامه درسی در مدارس ابتدایی ایرلند درخواست داده اند.
مرد خوش تیپ کور و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی ولگوندا سرینیواس است. در این فیلم بازیگرانی همچون راج تارون، هباه پاتل، راجندرا پراساد، اشیش ویدیارتی و سایاجی شینده ایفای نقش کرده اند.
آئنیاس (درگذشته حدود ۵۱۸) فیلسوف نوافلاطونی اهل امپراتوری بیزانس، و گرویده به مسیحیت بود که در اواخر قرن پنجم شکوفا شد. او را بخشی از مکتب بلاغی غزه می دانند که در قرن پنجم و ششم در فلسطین بیزانسی شکوفا شد.
در مبحث ایمنی شناسی، تحمل محیطی () پس از تحمل مرکزی دومین شاخه از پدیده تحمل ایمنی که پس از خروج لنفوسیت های تی و بی از اندام های لنفاوی اولیه رخ می دهد. هدف اصلی این سازوکار تضمین عدم شکل گیری پدیده خودایمنی است که ممکن است توسط سلول های تی و بی ای است که از روند تحمل مرکزی گریخته اند، رخ دهد. تحمل محیطی همچنین می تواند در جلوگیری از ایجاد پاسخ به آنتی ژن ها وو آلرژن های بی ضرر غذا نقش داشته باشد.
آشین ناپلی (به یونانی: ) یک فیلسوف شک گرای آکادمیک بود که در حدود ۱۱۰ سال پیش از میلاد، زمانی که کلیتوماخوس پیرمردی بود، رهبری آکادمی آتن را به همراه چارماداس و کلیتوماخوس به عهده داشت. دیوژن لائرتی می گوید که او علاقه مند شاهدبازی ردسی بود.
آگاپیوس یا آگاپیوس آتنی (؛ قرن پنجم تا ششم) یک فیلسوف نوافلاطونی بود که در آتن زندگی می کرد. زمانی که مارینوس ناپلی پس از مرگ پروکلس (حدود ۴۸۵) محقق بود، به خاطر عشقش به یادگیری و طرح مشکلات دشوار مورد تحسین قرار گرفت. او ممکن است همان آگاپیوسی باشد که جان لیدیایی در سال ۵۱۱ در قسطنطنیه در حال مطالعه آموزه های ارسطویی، یا همان آگاپیوسی که کریستودوروس شاعر در اثرش "دربارهٔ شاگردان پروکلوس بزرگ" اظهار داشت، بوده باشد؛ کریستودوروس آورده است «مطمئنا آگاپیوس آخرین، اما اولین است».
مردم-جانوران-طبیعت یک طرفدار محیط زیست، حقوق حیوانات، و حزب سیاسی بر رفاه رفاه جانوران در پرتغال متمرکز است، که در سال ۲۰۰۹ بنیان گذاری شد. در انتخابات منطقه ای مادیران در سال ۲۰۱۱، ۲٫۱۳ درصد آرا با مجموع ۳۱۳۵ رای به دست آورد؛ بنابراین یک نماینده نیز در این پارلمان منطقه ای به نام Rui Manuel dos Santos Almeida انتخاب کرد. آنها در سال ۲۰۱۵ یک کرسی در مجلس جمهوری به دست آوردند. در سال ۲۰۱۹، مردم-جانوران-طبیعت، یک کرسی در پارلمان اروپا به دست آورد و سهم خود را در مجلس به ۴ کرسی افزایش داد (با کسب ۲ کرسی در لیسبون، ۱ کرسی در پورتو و ۱ کرسی در ستوبال). در نوامبر ۲۰۲۱، در آستانه یک بحران سیاسی، ائتلافی که در آن زمان "Geringonça" نامیده می شد (اتحاد غیررسمی چپ) به دلیل اختلافات دربارهٔ قوانین کار و بودجه دولتی سال بعد منفجر شد. PAN تنها حزبی در پارلمان بود که از رای ممتنع با این استدلال که کشور برای بحران سیاسی و احتمالاً مالی دیگری در زمان همه گیری کووید-۱۹ آماده نیست، باقی ماند. این حرکت سیاسی تأثیری در نتایج نهایی رای گیری نداشت و دولت توسط رئیس جمهور وقت مارسلو ربلو دسوزا منحل شد. سهم رای در انتخابات پارلمانی پر
تغال
ساتومی تادایوشی ; – ) سامورایی و دایمیو در دوره آزوچی-مومویاما و شوگون سالاری توکوگاوا اهل ژاپن بود.
دایدوجی ماساشیگه ؛ ۱۵۳۳ – ۱۸ اوت ۱۵۹۰) یک سامورایی در دوره سنگوکو و یکی از مهم ترین ملازم خاندان هوجوی اخیر بود.
ماتسودا نوریهیده ، یک سامورایی در دوره سنگوکو و یکی از مهم ترین ملازم های خاندان هوجوی اخیر بود.
مردی با چندین سایه و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی کی. وی. آناند است. در این فیلم بازیگرانی همچون دنوش، کارتیک، آمیرا دستور، آیشواریا دوان، اشیش ویدیارتی، ماکش تیواری و لنا ایفای نقش کرده اند.
امیر معماری (زادهٔ ۲۰ فروردین ۱۳۷۲ در بهبهان) بازیکن فوتبال ایرانی است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال آیزول در آی-لیگ کشور هند بازی می کند. سابقه. امیر معماری سابقه بازی در لیگ برتر فوتبال تاجیکستان, هند، اندونزی، مالدیو، افعانستان و فیلیپین را دارد. پیوند به بیرون. https://en.m.wikipedia.org/wiki/Amir_Memari
ایروبه کاتسوناگا (; تولد ۱۴۹۳ – مرگ ۱۵۶۹ میلادی - یک سامورایی در دوره سنگوکو و یکی از ملازم های مهم خاندان اوئه سوگی اهل ژاپن بود.
پخش فصل پنجم مجموعه تلویزیونی آمریکایی لاست از شبکه ای بی سی در ایالات متحده و سی تی وی ۲ در کانادا در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۹ آغاز شد و با پایان فصل دو ساعته در ۱۳ می ۲۰۰۹ به پایان رسید. ادامه داستان بازماندگان سقوط هواپیمای خیالی اوشینیک ایرلاینز پرواز ۸۱۵، پس از اینکه برخی از آنها نجات می یابند، در حالی که برخی دیگر در مکان و زمان نامعلومی با جزیره ای که در آن زندگی می کنند ناپدید می شوند. به گفته دیمون لیندلوف یکی از تهیه کنندگان اجرایی، سریال، این فصل «دربارهٔ این است که چرا افرادی که جزیره را ترک کرده اند باید برگردند». لاست در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۹ در ای بی سی با یک نمایش سه ساعته متشکل از یک کلیپ نمایش و دو قسمت جدید پشت سر هم بازگشت. باقی مانده فصل چهارشنبه ها ساعت ۹:۰۰ شب به وقت شرقی پخش می شد. قسمت ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; بازخورد. فصل پنجم لاست مورد تحسین عمومی قرار گرفت. در راتن تومیتوز، این فصل دارای ۹۰٪ محبوبیت است، با میانگین امتیاز ۸٫۸/۱۰، بر اساس ۲۱ بررسی، اجماع وب سایت می گوید: «اگرچه سؤالات بی پاسخ بیشتری را معرفی می کند، فصل پنجم لاست نیز به سرعت پیش می رود، توسعه شخصیت های بیشتری را پ
وشش می دهد و دنیای غنی خود را برای طرفداران گرسنه بیشتر می سازد». متاکریتیک بر اساس ۱۷ بررسی امتیاز ۷۸ از ۱۰۰ را به این فصل داد که آن را به طور کلی مطلوب می کند. طبق فهرست های پایان سال منتشر شده توسط نشریات سرگرمی و منتقدان برجسته تلویزیون، فصل پنجم لاست دومین برنامه پرفروش سال ۲۰۰۹ بود. فصل پنجم لاست به کاهش رتبه ادامه داد و اولین فصل دو ساعته توسط ۱۱٫۳۷ میلیون بیننده آمریکایی تماشا شد. کمترین پخش فصل در تاریخ سریال است. به طور کلی، کل فصل به طور متوسط ۱۱٫۵ میلیون بیننده داشت.
کوجیما یاتارو ؛ ۱۵۲۲ – (سن ۶۰–۶۱)) سامورایی در دوره سنگوکو و ملازم خاندان اوئه سوگی اهل ژاپن بود.
معاهده دولتی اتریش ( ) یا معاهده استقلال اتریش، معاهده ای چندجانبه بود که بر اساس آن، کشور اتریش به عنوان یک کشور مستقل شناخته شد. این قرارداد در ۱۵ مه ۱۹۵۵ در وین در بلودر بین کشورهای متفقین که به عنوان اشغالگران اتریش شناخته میشدند (فرانسه، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی) و دولت اتریش امضا شد. جمهوری فدرال خلق یوگسلاوی نیز متعاقباً به این معاهده ملحق شد. مفاد این قرارداد به صورت رسمی در ۲۷ ژوئیه ۱۹۵۵ میلادی به اجرا درآمد. عنوان کامل آن «معاهده بنیانگذاری دوباره ی اتریش مستقل و دموکراتیک، امضا شده در وین در ۱۵ مه ۱۹۵۵» است (به زبان ). کلیات و ساختار. این معاهده یک اتریش آزاد، مستقل و دموکراتیک را دوباره بنیان نهاد و آنرا به رسمیت شناخت. اساس این معاهده اعلامیه مسکو در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۳ بود. این قرارداد و پیوست های آن امتیازات میدان نفتی شوروی و حقوق مالکیت پالایشگاه های نفت در شرق اتریش و انتقال دارایی های شرکت کشتیرانی دانوب به اتحاد جماهیر شوروی را پیش بینی می کرد. توسعه. پس از واقعه "آنشلوس" در سال ۱۹۳۸، اتریش به طور کلی استقلال خود را از دست داد و به عنوان بخشی از آلمان نازی شناخته شد. با
این حال، در سال ۱۹۴۳، متفقین در اعلامیه مسکو موافقت کردند که اتریش در عوض به عنوان اولین قربانی تجاوز نازی ها در نظر گرفته شود - البته بدون انکار نقش اتریش در جنایات نازی ها - و به عنوان یک کشور آزاد شده و مستقل پس از جنگ با آنها رفتار شود. بی درنگ و پس از جنگ جهانی دوم ، اشغال اتریش توسط متفقین در ۲۷ آوریل ۱۹۴۵ آغاز شد، زمانی که اتریش تحت کنترل متفقین ادعای استقلال از آلمان را در نتیجه حمله وین کرد. کشور اتریش پس از تکمیل اشغال، توسط متفقین به چهار منطقه تقسیم شده بود و به طور مشترک توسط چهار کشور اصلی متفقین یعنی بریتانیا، اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده آمریکا و فرانسه تحت تسلط قرار گرفت و اینگونه اداره می شد. شهر وین به عنوان پایتخت اتریش نیز به طور مشابه تقسیم شده بود، اما منطقه مرکزی به طور جمعی توسط شورای کنترل متفقین اداره می شد. در حالی که آغازگر جنگ جهانی، آلمان در سال ۱۹۴۹ به آلمان شرقی و آلمان غربی تقسیم شده بود، اتریش تا سال ۱۹۵۵ تحت اشغال مشترک متحدان غربی و اتحاد جماهیر شوروی باقی ماند. وضعیت آن به موضوعی بحث برانگیز در جنگ سرد تبدیل شد. اولین تلاش ها برای گفتگو برای دستیابی به یک معاهده توسط
اولین دولت پس از جنگ انجام شد. با این حال، آنها شکست خوردند زیرا متفقین می خواستند ابتدا یک معاهده صلح با آلمان ببینند. با پیشرفت جنگ سرد احتمال یک معاهده کاهش می یافت. با این حال، اتریش با موفقیت توانست بخشی از سرزمین های خود با نام کارینتیا را در برابر خواسته ها و تجاوزات جمهوری فدرال خلق فدرال یوگسلاوی حفظ و نگهداری کند، با این حال موضوع بازگشت دوباره ی بخش هایی از اتریش یعنی تیرول جنوبی، که توسط ایتالیا از اتریش-مجارستان در سال ۱۹۱۹ ضمیمه شده بود، آنچنان مورد توجه قرار نگرفت. جو گفتگوها در این دوره، با مرگ جوزف استالین رئیس جمهور شوروی در سال ۱۹۵۳ و گرم شدن روابط موسوم به گرم شدن خروشچف به شدت بهبود یافت. مذاکرات با مولوتوف، وزیر امور خارجه شوروی، در فوریه ۱۹۵۵ با موفقیت به نتیجه رسید. پس از وعده های اتریش مبنی بر بی طرفی همیشگی و دائمی، اتریش در ۱۵ مه ۱۹۵۵ به استقلال کامل رسید و آخرین نیروهای اشغالگر در ۲۵ اکتبر همان سال اتریش را به طور کامل ترک و اداره آن را به دولت سپردند. نکات مهم در معاهده. علاوه بر مقررات عمومی و به رسمیت شناختن دولت اتریش، حقوق اقلیت های اسلوونیایی و کروات نیز به صراحت شرح داده شد
. همچنین رویداد آنشلوس (اتحاد سیاسی اتریش با آلمان)، همانطور که در سال ۱۹۳۸ اتفاق افتاد، ممنوع شد (به رسمیت شناختن حاکمیت و استقلال اتریش توسط آلمان و انصراف آلمان از ادعاهای ارضی بر اتریش بعداً در معاهده ۱۹۹۰ در مورد توافق نهایی با احترام به آلمان در مورد مرزهای موجود، اما نه به طور خاص پوشش داده شد). همچنین فعالیت سازمان های نازی و فاشیستی ممنوع اعلام شد و تحت پیگرد قرار گرفت. بی طرفی اتریش در واقع در متن اصلی معاهده نیست، اما پارلمان این کشور در ۲۶ اکتبر ۱۹۵۵ پس از خروج آخرین نیروهای متفقین بنابر معاهده اتریش آن را اعلام و تصویب کرد. نتیجه. در نتیجه این معاهده، متفقین در ۲۵ اکتبر ۱۹۵۵ به طور کامل خاک اتریش را ترک کردند. ۲۶ اکتبر به عنوان یک جشن ملی (تا سال ۱۹۶۵ روز پرچم نامیده می شود) جشن گرفته می شود. گاهی اوقات تصور می شود که این جشن، یادبود خروج نیروهای متفقین است، اما در واقع این جشن مربوط به بیانیه بی طرفی اتریش در جنگ است و آنها این موضوع را جشن می گیرند که در تاریخ ۲۶ اکتبر ۱۹۵۵ توسط پارلمان تصویب شد.
تاکاناشی ماسایوری (; – ) سامورایی و ملازم خاندان اوئه سوگی در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود.
فینال کوپا آمریکا ۲۰۱۵ مسابقه نهایی کوپا آمریکا ۲۰۱۵ بود، یک تورنمنت بین المللی فوتبال که توسط کونمبول در شیلی برگزار شد. این مسابقه در ۴ ژوئیه ۲۰۱۵ در ورزشگاه ملی سانتیاگو برگزار شد و میزبان شیلی و آرژانتین به رقابت پرداختند. پس از تساوی بدون گل، شیلی در ضربات پنالتی آرژانتین را شکست داد و نخستین عنوان خود را کسب کرد و جواز حضور در جام کنفدراسیون ها ۲۰۱۷ روسیه را کسب کرد. قرار بود جام جدیدی برای مسابقات ساخته شود و در ۴ ژوئیه ۲۰۱۵ در فینال رونمایی شود. در میان رسوایی فساد فیفا هیچ جامی رونمایی نشد. پیش زمینه. این دوره هفتمین دوره میزبانی شیلی بود. این بازی سومین باری بود که شیلی به فینال می رسید. آنها هرگز در این رقابت پیروز نشده بودند. آخرین حضور آنها در فینال در سال ۱۹۸۷ بود که آنها توسط اروگوئه شکست خوردند. این در حالی است که آرژانتین به پنجمین فینال خود در خاک شیلی رسید. حضور قبلی آنها در فینال در سال ۲۰۰۷ بود، زمانی که آنها توسط برزیل شکست خوردند، در حالی که آخرین قهرمانی آنها (از جمله مسابقات جهانی) در سال ۱۹۹۳ به دست آمد. از جمله نسخه های سال های ۱۹۱۶ تا ۱۹۶۷، زمانی که "Campeonato Sudamericano" فرمت م
سابقات دوره ای بدون مسابقه نهایی داشت. این پنجمین حضور شیلی و بیست و هفتمین حضور آرژانتین در جمع دو تیم برتر بود.
نیروی هوایی بِنین ()، به اختصار اف. ای. بی FAB شاخه خدمات هوایی نیروهای مسلح بنین است. پس از استقلال این کشور از فرانسه در سال ۱۹۶۰، این نیرو با نام نیروی هوایی داهومی بنیان گذاری شد. نیروی هوایی عمدتاً از طریق حمل و نقل و ارتباط از ارتش پشتیبانی می کند، همچنین خدمات جابه جایی های رئیس جمهور بر عهده این نیرو می باشد. این نیرو به شدت به کمک های مالی، در ابتدا از فرانسه و اخیراً از بلژیک متکی است. در طول عمر کوتاه مدت جمهوری خلق بنین، زمانی که این نیرو به عنوان نیروی هوایی خلق بنین شناخته می شد، هواگردهای ساخت شوروی برای نشان دادن تغییر وفاداری سیاسی، به خدمت این نیرو درآمدند. ناوگان عملیاتی فعلی از دو هواپیما تشکیل شده است. هواگردها. ناوگان فعلی. هواگردهای بازنشسته شده:
فینال کوپا آمریکا ۲۰۱۱ مسابقه نهایی کوپا آمریکا ۲۰۱۱ بود، یک تورنمنت بین المللی فوتبال که از ۱ تا ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۱ در آرژانتین برگزار شد. این مسابقه در ۲۴ ژوئیه در ورزشگاه مونومنتال آنتونیو وسپوچیو لیبرتی در بوئنوس آیرس میان اروگوئه و پاراگوئه برگزار شد. اروگوئه بازی را ۳–۰ برد تا پانزدهمین کوپا آمریکا را کسب کند. پاراگوئه به عنوان نایب قهرمان مسابقات، کوپا بولیوی را به دست آورد. با این برد، اروگوئه حق نمایندگی کونمبول در جام کنفدراسیون های فیفا ۲۰۱۳ در برزیل را به دست آورد. پیش زمینه. فینال نخستین بار از سال ۲۰۰۱ بود که آرژانتین و برزیل برای قهرمانی با یکدیگر رقابت نکردند. اروگوئه و پاراگوئه هر دو در حالی وارد مسابقه شدند که قبلاً چندین بار قهرمان این رقابت شده بودند. اروگوئه رکورد مشترک ۱۴ عنوان قهرمانی کوپا آمریکا را در اختیار داشت و آخرین بار در سال ۱۹۹۵ آن را کسب کرده بود. آخرین حضور آنها در فینال در سال ۱۹۹۹ بود که آنها توسط برزیل شکست خوردند. پاراگوئه دو بار برنده این مسابقات شده است و آخرین بار در سال ۱۹۷۹ قهرمان این مسابقات شده است. آن سال همچنین آخرین باری بود که پاراگوئه به فینال مسابقات راه یافت. پار
اگوئه بدون کسب یک برد در این مسابقات به فینال رسید.
جنگل های جنب حاره ای مگالایا () بوم ناحیه ای در شمال شرق هند است که مساحت دارد که علاوه بر ایالت مگالایا، بخش هایی از جنوب آسام و بخش کوچکی از ناگالند در نزدیکی دیماپور و بنگلادش را در بر می گیرد. این بوم ناحیه همچنین دارای زیستگاه های بسیاری غیر از جنگل های جنب حاره ای است، اما جنگل های جنب حاره ای کوهستانی موجود در مگالایا یک زیست بوم مهم است و به دلیل پوشش بسیار گسترده تر آن در منطقه، به عنوان مناسب ترین نام انتخاب شده است.
فرهنگِ سنگِ گوزن () نام فرهنگی مرتبط با مجموعه ای از خرسنگ های باستانی حکاکی شده است که عمدتاً در مغولستان و به میزان کمتر در مناطق مجاور آن در سیبری یافت می شوند. به این فرهنگ، گاه، با اشاره به مقبره های خریگسور که در نزدیکی آن واقع شده، «مجموعه سنگ گوزن-خریگسور (DSKC) هم می گویند. نام این فرهنگ از تصاویر حکاکی شده گوزن در حال پرواز بر روی آنها گرفته شده است. از ۱۵۰۰ سنگ گوزن نشان کشف شده تاکنون، ۱۳۰۰ عدد در مغولستان قرار دارند. فرهنگ سنگ های گوزن نشان ارتباط نزدیکی با مراحل اولیه فرهنگ مردمان ایرانی تبار سکایی (به ویژه فرهنگ های ارژن، چاندمن و پازیریک) در منطقه از آلتای تا مغولستان غربی دارند. هنر سنگ گوزن ۳۰۰ تا ۵۰۰ سال از قدیمی ترین مکان های سکایی مانند ارژن قدیمی تر است و به عنوان پیشاسکایی یا احتمالاً سکایی اولیه در نظر گرفته می شود. به نظر می رسد فرهنگ سنگ گوزن تحت تأثیر فرهنگ کاراسوک در شمال غربی بوده است، که در آن با ویژگی هایی، به ویژه در زمینه فلزکاری سلاح، مشترک است. "فرهنگ سنگ گوزن" به زندگی و فناوری های مردمانی اشاره دارد که در اواخر عصر برنز در مغولستان و مناطق اطراف آن می زیستند و سنگ گوزن ها
را خلق کردند. اطلاعات ما درباره این فرهنگ از طریق یافته های باستان شناسی، ژنتیک و بررسی نقوش هنری روی سنگ گوزن ها به دست آمده است. سنگ گوزن ها بخشی از سنت ساخت تپه های تدفین و بناهای یادبود در این منطقه در عصر برنز (۳۰۰۰ تا ۷۰۰ سال پیش از میلاد) هستند. در این دوره، فرهنگ های مختلفی در این منطقه ساکن بودند و در ساخت این سازه های سنگی سهیم بودند. فرهنگ های آفاناسیو، اوکونف، چمورچک، مونخ خیرخان و اولان زوخ از جمله این فرهنگ ها بودند. سنگ های گوزن نشان به عنوان یکی از آخرین نمونه های سنگ های یادبود این دوره، حدود ۱۴۰۰ تا ۷۰۰ سال پیش از میلاد (اواخر عصر برنز تا اوایل عصر آهن) ساخته شدند، اما پیش از پیدایش فرهنگ گور اسلب وجود داشتند.
رئیس پارلمان گرجستان یا رئیس مجلس گرجستان ( ) رئیس ( و همچنین سخنگو ) پارلمان گرجستان است . سخنران و رئیس مجلس در حال حاضر، شالوا پاپواشویلی است که از 29 دسامبر 2021 آغاز شده است. پارلمان گرجستان دارای پیشینه ای با شرح زیر است: شورای ملی (مه 1918 – اکتبر 1918)، مجلس پارلمانی (موقت) ( – )، مجلس مؤسسان ( – )، پارلمان (1921)، شورای عالی جمهوری سوسیالیستی شوروی گرجستان (1921 – 1990) و شورای عالی جمهوری گرجستان (1990 – 1992). بیشینه دستمزد رئیس پارلمان، 13000 لاری در ماه است. بر اساس قانون اساسی در گرجستان، در صورتی که رئیس جمهور پیش از پایان دوره ریاست جمهوری خود به دلایلی همچون درگذشت، استعفا یا برکناری از سمت خود، جایگاه خود را از دست بدهد، رئیس پارلمان ، رئیس جمهور موقت گرجستان می شود. نینو برجانادزه تنها رئیس مجلسی ( و سخنران ) است که به عنوان سرپرست ریاست جمهوری فعالیت کرده است، او این کار را در دو نوبت انجام داد: پس از استعفای رئیس جمهور ادوارد شواردنادزه در سال 2003 و پس از اینکه رئیس جمهور میخائیل ساکاشویلی برای مدت کوتاهی از سمت خود کنار رفت و به دلیل ناآرامی های سیاسی در این کشور، انتخابات زودهنگام را ا
علام کرد.
ساختمان پارلمان گرجستان ( ) محل نشست و برگزاری جلسات رسمی و علنی پارلمان گرجستان است که در تفلیس ، پایتخت گرجستان واقع شده است. این ساختمان در خیابان روستاولی شماره 8، نزدیک به دامنه کوه متاتسمیندا واقع شده است. این مجموعه ساختمانی به عنوان خانه دولت در دوره جمهوری سوسیالیستی شوروی گرجستان در محل کلیسای جامع تخریب شده قرن نوزدهمی الکساندر نوسکی و حیاط کلیسای مجاور، با دفن دانشجویان گرجستانی که در حمله بلشویک ها در سال 1921 کشته شدند، ساخته شد. این مجموعه از دو ساختمان تشکیل شده است. ساختمان "بالا" توسط ویکتور کوکورین و گیورگی لژاوا طراحی شد و از سال 1933 تا 1938 میلادی ساخته شد. ساختمان «پایین» در امتداد خیابان روستاولی، توسط همین معماران با کمک ولادیمر ناساریدزه از سال 1946 تا 1953 میلادی ساخته شد. این دو ساختمان با یک حیاط، با پلکان و فواره به هم متصل شده اند. در طراحی هر دو ساختمان این سازه، به شدت از عناصر معماری سنتی و ملی گرجی استفاده شده است. نمای بیرونی روبه روی خیابان تحت سلطه یک طاق نمای تاریخی، با پیش روهای عظیم و پدیدار «طاق» است. ساختمان ها از بتن مسلح سبک وزن، با روکش بیرونی از سنگ توفا، گرانیت
و دیگر موارد ساخته و نماکاری شده است. این مجموعه در جریان کودتای نظامی دسامبر 1991 تا ژانویه 1992 به شدت آسیب دید. دلیل این آسیب، پناه گیری زویاد گامساخوردیا، رئیس جمهور وقت و محاصره شده در پناهگاه زیرزمینی زیر ساختمان دولت بود. این ساختمان پس از آن بازسازی و مرمت شد و از سال 1997 میلادی تا 2012 به عنوان مقر اصلی پارلمان گرجستان استفاده شد. در سال 2012، به جای این ساختمان، قانونگذاران تصمیم به استفاده از عمارت تازه ساخته شده در شهر کوتایسی ، دومین شهر مهم گرجستان گرفتند و به همانجا نقل مکان کردند. در سال 2014، برگزاری جلسات کمیته پارلمان در محل پارلمان تفلیس مجاز شد، در حالی که جلسات همچنان و منظم در عمارت تازه تأسیس شهر کوتایسی ادامه داشت. اصلاحیه قانون اساسی تصویب شده در سال 2017 در دسامبر 2018 لازم الاجرا شد و در آن هیچ اشاره ای به کوتایسی به عنوان مقر مرکزی پارلمان نداشت. به این معنی که پارلمان در ژانویه 2019 به طور کامل به پایتخت بازگشت.
فرهنگ کاراسوک () به مجموعه ای از جوامع اواخر عصر برنز اطلاق می شود که در منطقه ای وسیع از دریاچه آرال در غرب تا رود ینی سئی در شرق و از کوه های آلتای و تیان شان در جنوب تا حدود سال های ۱۵۰۰ تا ۸۰۰ پیش از میلاد زندگی می کردند. این فرهنگ به نظر می رسد جایگزین فرهنگ آندرونوو در مناطق شرقی شده و تحت تأثیر فرهنگ اوکونوو نیز قرار داشته است. بقایای سکونتگاه های آن ها اندک بوده و عمدتاً از نوع تدفینی هستند. حداقل ۲۰۰۰ گور از این فرهنگ کشف شده است. دوره کاراسوک تا حدود ۷۰۰ پیش از میلاد ادامه داشت. از آن زمان تا حدود ۲۰۰ پیش از میلاد، فرهنگ های مشابه در این مناطق توسعه یافتند. تجارت پررونقی از شمال چین و منطقه بایکال تا دریای سیاه و رشته کوه اورال وجود داشت که به یکپارچگی فرهنگ در این منطقه کمک می کرد. پس از فرهنگ کاراسوک، فرهنگ تگار در این منطقه ظهور کرد. اقتصاد این مردمان مبتنی بر کشاورزی و دامداری بوده و به نظر می رسد زندگی کوچ نشینی بیشتری نسبت به فرهنگ آندرونوو داشتند. مردم کاراسوک کشاورزانی بودند که در مقیاس وسیع به فلزکاری می پرداختند و از ابزارهای برنزی آرسنیکی استفاده می کردند. سکونتگاه های آن ها از خانه های گ
ودالی تشکیل می شد و مردگان خود را در گورهای صندوقی سنگی دفن می کردند که با کورگان پوشیده شده و با حصارهای سنگی مربعی احاطه شده بودند. آن ها صنعتگران ماهری بودند و آثار شاخص فرهنگ آن ها چاقوهای برنزی با نیمرخ منحنی، دسته های تزئین شده و افسار اسب بود. سفال های آنان با سفال های کشف شده در مغولستان داخلی و مناطق داخلی چین قابل مقایسه است و در گورهای آن ها چاقوهای برنزی مشابه چاقوهای شمال شرقی چین یافت شده است. هنر حیوانات واقع گرایانه آن ها احتمالاً به توسعه سبک هنری حیوانات سکایی-سیبری (هنر سکایی) کمک کرده است. خاستگاه فرهنگ کاراسوک پیچیده است، اما به طور کلی پذیرفته شده است که ریشه های آن هم در فرهنگ آندرونوو و هم در فرهنگ های محلی ینی سئی نهفته است. هویت قومی کاراسوک مسئله ساز است، زیرا فرهنگ آندرونوو با هندو ایرانیان مرتبط بوده در حالی که فرهنگ های محلی با استپ ارتباطی نداشته اند. با این وجود، هویت مشخصی از زبان نیاایرانی برای فرهنگ کاراسوک پیشنهاد شده است. باستان شناسان قبایل کاراسوک را با ویژگی های سفیدپوست (قفقازی/اروپایی) توصیف کرده اند. جورج فان دریم ارتباطی را با مردم زبان های ینی سئیایی و زبان بروشسکی
پیشنهاد کرده و گروه زبان های کاراسوک را مطرح کرده است. فرهنگ معاصر سنگ گوزن در جنوب شرقی ممکن است تا حدی توسط کوچ نشینان فرهنگ کاراسوک ساخته شده باشد. ارابه ها. فرهنگ کاراسوک دارای ارابه های اسبی چرخدار بود، فناوری که اولین بار در فرهنگ سینتاشتا (حدود ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد) تأیید شد و با فرهنگ آندرونوو به سمت شرق گسترش یافت. اگرچه هیچ ارابه ای از کاراسوک یافت نشده است، اما وجود آن ها با نقاشی های سنگ نگاره، تجهیزات ارابه، لگام و «تدفین های ارابه ران» نشان داده شده است. این ها شباهت های نزدیکی با ارابه ها و تجهیزات مربوط به دودمان شانگ در چین (حدود ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد) دارند، مانند استفاده از چرخ هایی با پره های متعدد و نگهدارنده های افسار کمانی شکل. ارابه های کاراسوک و شانگ نیز شباهت های زیادی با ارابه های لچاشن در ارمنستان دارند که قدمت آن ها به حدود ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد می رسد. بر اساس تحقیقات وو (۲۰۱۳)، ارابه های شانگ و تجهیزات مرتبط با آن ها از فرهنگ کاراسوک سرچشمه می گیرند و می توان آن ها را به عنوان «نسخه محلی مجموعه کاراسوک» درک کرد. فلزکاری. فلزکاری فرهنگ کاراسوک ممکن است از سنت قدیمی تر سیما-تورب
ینو نشأت گرفته باشد. این سنت را گسترش داد و به هسته یک قطب منطقه ای در متالورژی تبدیل شد که گاهی اوقات «ولایت فلزکاری آسیای شرقی» نامیده می شود. سیما-توربینو گسترش به سمت غرب داشت و در دوره ۲۲۰۰–۱۷۰۰ قبل از میلاد با فرهنگ های آباشه وو و سینتاشتا مواجه شد. برعکس، گسترش فرهنگ متالورژی کاراسوک به سمت شرق بود. سبک های کاراسوک در سراسر آسیای مرکزی و شرقی کپی می شدند و به چین می رسیدند که در آن اشیاء برنزی متعددی بر اساس مدل کاراسوک کشف شده است. به ویژه مجموعه سلطنتی قبرستان آنیانگ از قرن های ۱۳ تا ۱۱ قبل از میلاد در دوره سلسله شانگ به خاطر چنین تقلیدهای متعددی شناخته شده است. تصور می شود که این نوآوری های فلزکاری از فرهنگ کاراسوک توسط عشایر استپی، در چارچوب روابط نسبتاً متضاد بین چین و همسایگان شمالی آن منتقل شده است. شانگ عمدتاً چاقوهای منحنی یک لبه را با دسته های حیوانات تقلید می کرد و آن ها را در مقبره های خود در میان سایر وسایل برنزی قرار می داد. در مجموع، این تأثیرات در مسافتی بیش از ۳۵۰۰ کیلومتر، از منطقه سایان-آلتای تا قلب چین باستان در آن سوی رود زرد، حرکت کردند. سلاح های فرهنگ سنگ گوزن معاصر، همان طور که
در سنگ نگاره های آن ها دیده می شود، عموماً از سلاح های فرهنگ کاراسوک مشتق شده اند و به گونه شناسی کاراسوک تعلق دارند. ژنتیک. کیسر و همکاران (۲۰۰۹) یک مطالعه ژنتیکی از فرهنگ های باستانی سیبری، فرهنگ آندرونوو، فرهنگ کاراسوک، فرهنگ تگار و فرهنگ تاشتیک منتشر کردند. آن ها چهار فرد از فرهنگ کاراسوک را از چهار مکان مختلف از ۱۴۰۰ قبل از میلاد تا ۸۰۰ قبل از میلاد مورد بررسی قرار دادند. دو نفر از این ها دارای دودمان های دی ان ای میتوکندریایی U5a1 و U4 اوراسیای غربی بودند. دو نفر دیگر هاپلوگروپ کروموزوم Y R1a1 را نشان دادند که تصور می شود نشانگر مهاجرت به شرق هندواروپاییان اولیه است. افراد مورد بررسی همگی سفیدپوست و دارای چشمان روشن بودند. محوطه ها. محوطه ها زیاد نیستند و عمدتاً در جنوب غربی حوضه مینوسینسک یافت می شوند. آن ها شامل خانه های نیمه زیرزمینی و خانه های زمستانی بزرگ تر با مساحت حدود ۱۰۰–۲۰۰ متر مربع، با سقف های گنبدی یا شیبدار پوشیده شده با خاک برای محافظت در برابر سرما هستند.