Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چیبوراشکا (به روسی: Чебурашка) یک فیلم کمدی روسی در سبک لایو اکشن روسی به کارگردانی دیمیتری دیاچنکو است که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. این فیلم اقتباسی از کتاب کودکان دهه ۱۹۶۰ ادوارد اوسپینسکی به نام «گنا تمساح و دوستانش» و اقتباس کارتونی شوروی آن دربارهٔ ماجراهای «گنا تمساح» و «چیبوراشکا» است. در این فیلم اولگا کوزمینا در نقش شخصیت اصلی به همراه سرگئی گارماش، فئودور دوبرونراوف و النا یاکوولوا بازی می کنند. ایده فیلم در اوایل سال ۲۰۲۰ به مرحله اجرا درآمد، اما فیلمبرداری در اوایل سال ۲۰۲۱ آغاز شد. این فیلم عموماً نقدهای متفاوت تا مثبتی از منتقدان و تماشاگران دریافت کرد. منتقدان جلوه های بصری آن را بسیار تحسین کردند، اگرچه داستان قابل پیش بینی در نظر گرفته شد. پس از موفقیت فیلم، قراردادی برای ساخت دنباله تائید شد. گیشه. چیبوراشکا یک رکورد باکس آفیس در میان فیلم های روسی منتشر شده در ۱ ژانویه به دست آورد: بیش از ۲۲۵ میلیون روبل در روز اول اکران و ۸۳۷ میلیون روبل در سه روز اول به دست آورد. پس از پانزده روز اکران، این فیلم قبلاً بیش از ۴ میلیارد روبل جمع آوری کرده بود، که آن را به پردرآمدترین فیلم روسی تبدیل کرد. همچنین
اولین فیلمی بود که بیش از ۵ میلیارد پوند فروش داشت.
دین مادرسالاری () دینی است که بر الهه یا الهه ها تمرکز دارد. این اصطلاح اغلب برای اشاره به نظریه های ادیان مادرسالاری ماقبل تاریخ که توسط محققانی مانندیوهان یاکوب باخوفن، جین الن هریسون و ماریا گیمبوتاس ارائه شده است، استفاده می شود. و بعدها توسط موج دوم فمینیسم رایج شد. در قرن بیستم، جنبشی برای احیای این اعمال منجر به جنبش الهه شد.
جانشینی مادرزادی () شکلی از جانشینی پادشاهی موروثی یا ارث از نوع دیگر است که از طریق آن بستگان زن در یک خط مادرتباری ردیابی می شوند.
دانو () در اساطیر ایرلندی، الهه مادر بازسازی شده الهه مادر توآتا دی دانان (ایرلندی قدیم: "مردم الهه دانو") است. اگرچه در درجه اول به عنوان یک شخصیت اجدادی دیده می شود، برخی از منابع دوره ویکتوریا نیز او را با این سرزمین مرتبط می دانند.
چراغ آباد، روستایی در دهستان شارک بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۴ نفر (۱۴ خانوار) بوده است.
یک حالت کلیشه ای یک حرکت، وضعیت یا بیان تکراری یا تشریفات است. کلیشه ها ممکن است حرکت ساده ای مانند تکان دادن بدن یا پیچیده مانند خودنوازشگری، روی هم زدن و بازکردن پاها و راهپیمایی در محل باشند. آنها به ویژه در افراد مبتلا به اختلال های طیف اوتیسم و کودکان کم بینا یافت می شوند، و همچنین در ناتوانی های ذهنی، دیسکینزی دیررس و اختلال حرکتی کلیشه ای یافت می شوند، اما ممکن است در افراد عصبی نیز دیده شوند. مطالعات کلیشه های مرتبط با برخی از انواع اسکیزوفرنی را نشان داده اند. زوال عقل پیشانی-گیجگاهی نیز یکی از علل شایع عصبی رفتارهای تکراری و کلیشه ای است. چندین متعددی برای کلیشه فرض شده است و چندین گزینه درمانی در دسترس است. گاهی کلیشه را "تحریک" در اوتیسم می نامند، با این فرضیه که یک یا چند حواس را خود تحریک می کند. در بین افراد مبتلا به تغییر شکل لوب پیشانی-گیجگاهی، بیش از نیمی (۶۰٪) دارای کلیشه بودند. زمان آغاز رفتار کلیشه ای در افراد مبتلا به دژنراسیون لوبار فرونتومپورال ممکن است چندین سال (میانگین ۲٫۱ سال) باشد.
دنسر شارک، روستایی در دهستان شارک بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۱۳ نفر (۱۶۱ خانوار) بوده است.
گوکدیم شارک، روستایی در دهستان شارک بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۳۲ نفر (۹۳ خانوار) بوده است.
افزودنی های اسپری کشاورزی یا ادجوانت های اسپری کشاورزی بخشی از مدیریت تلفیقی آفات هستند و در طول کاربرد آفت کش ها برای افزایش اثربخشی آفت کش ها، علف کش ها، حشره کش ها، قارچ کش ها و دیگر عواملی که آفات ناخواسته را کنترل یا از بین می برند استفاده می شود. مانند افزودنی های پزشکی، افزودنی های اسپری کشاورزی خود در کنترل یا کشتن آفات فعال نیستند. به جای آن، این افزودنی ها برخی از ویژگی های محلول اسپری را تغییر می دهند که توانایی آفت کش را برای نفوذ، هدف قرار دادن یا محافظت از جاندار هدف بهبود می بخشد. در میان انواع معمولی از مواد مورد استفاده، مواد فعال سطحی، امولسیون سازها، روغن ها و نمک ها هستند. هر یک از این مواد و دیگر مواد، محلول اسپری را برای بهبود خواصی مانند پخش شدن، نفوذ، اندازه قطره ها یا دیگر ویژگی ها اصلاح می کنند.
مسیحیت به عنوان دین دولتی روم () هنگامی که امپراتور تئودئوس یکم فرمان تسالونیکا را در سال ۳۸۰ صادر کرد، مسیحیت دین رسمی امپراتوری روم شد. ارتدوکس کاتولیک مسیحیان نیقیه در کلیسای بزرگ را به عنوان دین دولتی امپراتوری روم به رسمیت شناخت. تاریخچه. یهودیت در امپراتوری روم با حمایت های رسمی، جایگاه یک دین قانونی را دریافت کرده بود. اگرچه مسیحیت از سنت های یهودی توسعه یافت، اما چنین حمایت های قانونی نداشت. مسیحیان در طول دو قرن اول بعد از میلاد گهگاه به خاطر عقایدشان مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند – رسماً مجازات می شدند. اما موضع رسمی دولت روم عموماً نادیده گرفتن مسیحیان بود مگر اینکه آنها به وضوح قدرت امپراتوری را به چالش بکشند. در سال ۳۱۳ پس از میلاد، امپراتور کنستانتین بزرگ؛ فرمان میلان را صادر کرد که به مسیحیت - و همچنین اکثر ادیان دیگر - وضعیت قانونی اعطا کرد. در حالی که این تحول مهمی در تاریخ مسیحیت بود، اما جایگزینی کامل باورهای سنتی رومی با مسیحیت نبود. در سال ۳۲۵، کنستانتین شورای نیکیه را فراخواند، که گردهمایی از رهبران مسیحی برای تعیین باورهای رسمی - یا ارتدکس - مسیحیت بود. نتیجه این شورا، اعتقادنامه نیقی
ه بود که عقاید مورد توافق شورا را بیان کرد. در سال ۳۸۰ پس از میلاد، امپراتور تئودئوس یکم فرمان تسالونیکا را صادر کرد که مسیحیت، به ویژه مسیحیت نیقیه، دین رسمی امپراتوری روم شد. اکثر فرقه های مسیحی دیگر بدعت تلقی شدند، وضعیت قانونی خود را از دست دادند و دارایی های آنها توسط دولت روم مصادره شد.
د مورتیبوس پرسکوتوروم () درباره مرگ های آزاردهندگان یک اثر آمرزشی ترکیبی تاریخی و مسیحی توسط فیلسوف رومی لاکتانتیوس است که مدتی پس از سال ۳۱۶ پس از میلاد به زبان لاتین نوشته شده است. مطالب. پس از "موسسات الهی" به یاد ماندنی، «دربارهٔ مرگ های آزاردهندگان» احتمالاً مهم ترین اثر باقی مانده از لاکتانتیوس است، یک گرویده به مسیحیت که در دربار هر دو بت پرست خدمت می کرد. دیوکلتیان و مسیحی کنستانتین بزرگ. در این اثر، لاکتانتیوس با جزئیات گهگاهی ارتداد و مرگ در وحشیانه ترین آزار و اذیت مسیحیان را شرح می دهد. چند فصل اول به اختصار به پایان های نخستین آزاردهنده های مسیحی می پردازد: نرون، دومیتیان، دقیانوس، والرین و اورلیان. اما بخش عمده ای از کار مربوط به اعمال و مرگ های حکومت چهارسالاری است: دیوکلتیان، ماکسیمیان، گالریوس، کنستانتیوس کلوروس، ماکسیمینوس دایا، کنستانتین بزرگ و ماکسنتیوس. این یکی از مهم ترین منابع اولیه موجود برای [آزار و شکنجه ضد مسیحی دیوکلتیان] مسیحیان است که توسط دیوکلتیان و گالریوس در سال ۳۰۳ پس از میلاد آغاز شد و حاوی اطلاعاتی در مورد افراد و رویدادهای آن دوره است که در هیچ جای دیگری به چشم نمی خورد.
در مورد دلیل نوشتن خود، لاکتانتیوس در فصل ۱ می گوید: «از پایان آن مردان خوب فکر کردم که روایتی را منتشر کنم، تا همه کسانی که در دور هستند، و همه کسانی که بعداً برخیزند، بیاموزند که چگونه خداوند متعال قدرت و عظمت حاکمیت خود را در ریشه کن کردن و نابودی کامل دشمنان نام خود نشان داد.» در حالی که این نقل قول ماهیت معذرت خواهی این اثر را آشکار می کند، لاکتانتیوس نیز کاملاً از اهمیت تاریخی آن آگاه بود، و گفت: «من همه آن چیزها را به اختیار افراد آگاه نقل می کنم، و فکر کردم مناسب است که آنها را متعهد کنم. دقیقاً همان طور که اتفاق افتاده است بنویسید تا مبادا خاطره وقایع بسیار مهم از بین برود، و مبادا تاریخ نویس آینده آزاردهنده حقیقت را تباه کند." چندین شخصیت تاریخی به طور کامل یا عمدتاً از روایت لاکتانتیوس در «دربارهٔ مرگ های آزاردهندگان» برای ما شناخته شده است، از جمله: پریکا، همسر دیوکلتیان. گالریا والریا، دختر دیوکلتیان و همسر گالریوس. کاندیدیانوس، پسر گالریوس؛ فلاویوس والریوس سوروس، کوتاه مدت آگوستوس (عنوان) غرب؛ و فلاویوس سوریانوس، پسر سوروس. رؤیای صلیب کنستانتین. یکی از مهم ترین قسمت های «دربارهٔ مرگ های آزاردهند
گان» در فصل XLIV رخ می دهد که در آن لاکتانتیوس نبرد پل میلوین و ظهور خدا به انسان را توصیف می کند که کنستانتین درست قبل از نبرد تجربه کرده بود. متفاوت از روایت یوسبیوس قیصریه که به طور خاص رؤیایی از یک صلیب در آسمان را با کلمات، شما با این علامت پیروز خواهید شد بازگو می کند، لاکتانتیوس رؤیایی را توصیف می کند که در آن به کنستانتین دستور داده می شود تا صلیب کای-رو بر سپر سربازانش نقاشی کند. فرمان میلان. این اثر نیز یکی از منابع به همراه «تاریخ کلیسایی» یوسبیوس قیصریه از به اصطلاح فرمان میلان است. این سند در اینجا توسط لاکتانتیوس به زبان لاتین اصلی ثبت شده است در حالی که نسخه یوسبیوس قیصریه ترجمه ای از لاتین به یونانی است. تاریخچه خطی. جروم در اثرش، De Viris Illustribus از "درباره مرگ های آزاردهندگان" در میان آثار لاکتانتیوس یاد کرده است. ژروم این اثر را «De Persecutione» نامید و این اثر برای قرن ها گم شده تلقی می شد تا اینکه در سال ۱۶۷۸ یک نسخه خطی کشف شد که در کتابخانه صومعه آگوستین در Moissac فرانسه نگهداری می شد. چندین دهه پس از کشف، صحت این اثر مورد مناقشه محققان بود. محقق فرانسوی «رنه پینشون» به طور قاطع ث
ابت کرد که لاکتانتیوس نویسنده آن است و این دیدگاه متعاقباً توسط اکثر محققان پذیرفته شده است. . از زمان کشف مجدد، این اثر چندین بار به انگلیسی ترجمه شده است، جنجال و انتقاد. کشف "درباره مرگ های آزاردهندگان" در قرن هفدهم باعث ایجاد اختلاف نظر شد. به عنوان مثال، به نظر می رسد که ذکر لاکتانتیوس مبنی بر ورود رسول پطرس به رم در زمان سلطنت نرون، با اعتقاد ثابت شده کلیسای کاتولیک که پطرس خیلی زودتر در سال ۴۴ بعد از میلاد آمده بود، در تضاد است.این اثر نیز توسط پروتستانتیسم محققینی که تلاش کردند ظالمان جفاگر حکومت چهارسالاری را با لوئی چهاردهم فرانسه و جیمز دوم، پادشاه انگلستان مقایسه کنند، تصاحب شد. لاکتانتیوس مدت هاست که به عنوان ناظر مغرضانه وقایعی که ثبت می کند مورد انتقاد قرار می گیرد و به جای تاریخ، مباحثه می نویسد. تیموتی بارنز این موضع را در مورد «دربارهٔ مرگ های آزاردهندگان» خلاصه کرد و گفت: «تعصبات و نظرات قوی لاکتانتیوس این ظن را تقویت می کند که او باید حقایق را مطابق با تز خود تنظیم کرده باشد.» در قرن چهارم و پنجم نویسندگان مسیحی نوعی مرگ کثیف و نفرت آور، چه در اثر بی اختیاری روده یا آلودگی دستگاه تناسلی به
کرم، یا هر دوی آن را به عنوان عاقبت بد کسانی که «دشمن خدا» بودند، ارائه می کرد.
تاریخ کلیسا () اثری از اسقف یوسیبوس قیصریه یک اثر پیشگام در قرن چهارم بود که گزارشی زمانی از توسعه تاریخ مسیحیت اولیه از قرن اول تا قرن چهارم ارائه می کرد. این کتاب به زبان یونانی کوینه نوشته شده است، و همچنین در نسخه های خطی لاتین، سریانی و ارمنی باقی مانده است.
دنگری پایین، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۰۱ نفر (۱۶۱ خانوار) بوده است.
دوروتی مورو گیلفورد (؛ ۱۹۱۹ – ۶ دسامبر ۲۰۱۴) آماردان آمریکایی بود که ریاست بخش علوم ریاضی در اداره تحقیقات نیروی دریایی، مرکز ملی آمار آموزش، و هیئت کنفرانس علوم ریاضی را بر عهده داشت. او ویراستار "جمعیت سالمند در قرن بیست و یکم: آمار برای سیاست بهداشت" (انتشارات آکادمی ملی، ۱۹۸۸) بود. سنین جوانی و تحصیل. دوروتی جین مورو در اتوموا، آیووا به دنیا آمد اما در لینکلن، نبراسکا، لس آنجلس و سیاتل بزرگ شد. پدرش که مدیر فروش یک شرکت تولیدکنندهٔ تایر بود، در هشت سالگی او درگذشت. او خیلی زود و در سن ۱۵ سالگی از دبیرستان فارغ التحصیل شد و به توصیهٔ یکی از مشاوران مدرسه، به تحصیل در رشتهٔ ریاضیات در دانشگاه واشینگتن، با پیش زمینه ای در زمینهٔ گیاه شناسی مشغول شد. او برای کسب مدرک کارشناسی ارشد در واشینگتن ماند و پس از گذراندن دوره ای در مورد علوم آماری و آمار با زیگمونت ویلهلم برنبام، به حوزه های کاربردی تر ریاضیات تمایل بیشتری پیدا کرد. از آنجایی که او در طول جنگ جهانی دوم برای دوره های دکترا درخواست داده بود، رقابت سبک بود و مورو برنامه های زیادی را به عنوان گزینه ای برای فعالیت پیش روی خود داشت. در ابتدا، او کالج برین
مار را انتخاب کرد و در آنجا به همکاری با هیلدا گیرینگر در زمینهٔ ژنتیک مشغول شد. در سال ۱۹۴۲ به دعوت هارولد هتلینگ به دانشگاه کلمبیا منتقل شد. او به فضای سرد و آموزش از راه دور در این دانشگاه علاقه ای نداشت و پس از یک سال به برین مار بازگشت، اما همزمان به همکاری با هتلینگ نیز ادامه داد. او بدون تکمیل تحصیلات دکترای خود، در دانشگاه جرج واشینگتن به هیئت علمی پیوست و پایان نامهٔ خود را در مورد ریاضیات مربوط به توزیع تی مربع هتلینگ به پایان رساند، اما در آن زمان هتلینگ به کارولینای شمالی نقل مکان کرد و سایر اعضای هیئت علمی کلمبیا پذیرای این پایان نامه نبودند، بنابراین او هرگز تحصیلات دکترای خود را به پایان نرساند. فعالیت های بعدی. مورو در سال ۱۹۵۰ با لئون گیلفورد ازدواج کرد و پس از تلاش های ناموفق برای تکمیل تحصیلات دکترای خود، به واشینگتن بازگشت و شروع به ارائهٔ مشاوره به دولت کرد؛ او ابتدا در مؤسسه تحقیقات پزشکی نیروی دریایی، و بلافاصله پس از آن در اداره هوانوردی غیرنظامی مشغول به کار شد و در ادارهٔ هوانوردی غیرنظامی به سمت ریاست بیومتریک منصوب شد و به تجزیه و تحلیل آماری بر روی اطلاعات پزشکی خلبانان هواپیما پر
داخت. او سپس به عنوان معاون مدیر آمار مالی به کمیسیون فدرال تجارت پیوست. به دعوت هربرت سولومون، که همزمان با او در کلمبیا دانشجوی کارشناسی ارشد بود، در سال ۱۹۵۵ به اداره تحقیقات دریایی (ONR) منتقل شد. او شعبهٔ آمار این اداره را زیر نظر جوزف وایل، پسر ریاضیدان هرمان وایل و مدیر وقت علوم ریاضی در ادارهٔ تحقیقات دریایی اداره کرد. پس از سازماندهی مجدد این اداره، او همزمان ریاست آمار و ریاست تدارکات را در ادارهٔ تحقیقات دریایی بر عهده گرفت. پس از آن که فرد ریگبی جانشین وایل شد، گیلفورد به دانشگاه تگزاس تک نقل مکان کرد و مجدداً به سمت مدیر علوم ریاضی ارتقاء درجه یافت. او پس از مینا ریس که این بخش را تأسیس کرده بود، دومین مدیر زن این بخش شد. در طول این مدت، او همچنین یک سال را در دانشگاه کارنگی ملون گذراند و روی دومین پایان نامهٔ خود در مورد رابطه بین مدیریت زمان دانشکده و اهداف سازمانی به کار پرداخت، اما دوباره موفق به تکمیل دکترای خود نشد. در این دوره، گیلفورد همچنین در خدمت به انجمن های حرفه ای در زمینه های تخصصی خود فعال بود. او از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۴ به عنوان معاون مؤسسه آمار ریاضی خدمت کرد، با مؤسسه آمار بین المللی ه
مکاری کرد، و ریاست هیئت کنفرانس علوم ریاضی را نیز بر عهده داشت. در سال ۱۹۶۸، همزمان که ادارهٔ تحقیقات دریایی در حال تغییر از تحقیقات پایه به تحقیقات نظامی کاربردی تر تحت اصلاحیه منزفیلد بود، گیلفورد این اداره را ترک کرد. او به وزارت بهداشت، آموزش و رفاه نقل مکان کرد و در آنجا ریاست مرکز ملی آمار آموزش را بر عهده داشت. او که در این وزارتخانه درگیر سیاست اداری بود، در سال ۱۹۷۴ از خدمات فدرال بازنشسته شد، و به کار در آکادمی ملی علوم مشغول شد و در نهایت از آنجا به کمیتهٔ ملی آمار پیوست و هیئت مطالعات تطبیقی بین المللی در آموزش را تأسیس کرد و رهبری این هیئت را نیز بر عهده گرفت. پس از کار در این هیئت برای ۱۹ سال دیگر، گیلفورد برای بار دوم بازنشسته شد. بازشناسی. در سال ۱۹۶۵، رئیس جمهور لیندون جانسون جایزهٔ زن فدرال را به گیلفورد اعطا کرد؛ این جایزه، جایزه ای افتخاری بود که هر سال به پنج زن اعطا می شد. او پس از آرینس جوی ویکنز، دومین آماردانی بود که این جایزه را دریافت می کرد. گیلفورد در سال ۱۹۶۱ به عنوان عضو انجمن آمار آمریکا انتخاب شد و دو سال بعد همسرش به همین افتخار دست یافت. او در سال ۱۹۶۲ به عنوان عضو انجمن پیش
برد علوم آمریکا انتخاب شد او همچنین عضو مؤسسه آمار ریاضیات بود و به عنوان عضو مؤسسه آمار بین المللی نیز انتخاب شد.
کوچو پایین یا دور، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۵۵ نفر (۱۱۲ خانوار) بوده است.
گزدری، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۰ نفر (۱۳ خانوار) بوده است.
نوهانی بازار لال محمد، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۹ نفر (۲۶ خانوار) بوده است.
الله آباد، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۲ نفر (۲۶ خانوار) بوده است.
رنگ های ملی جمهوری چک () یکی از نمادهای ملی جمهوری چک هستند که به طور رسمی مظهر جمهوری چک می باشد. رنگ ها پرچم سه رنگ را شکل می دهند که رنگ ها به ترتیب سفید، سرخ و آبی هستند. رنگ های ملی برگرفته از نشان ملی جمهوری چک و پرچم جمهوری چک می باشد.
مچی گورچاری، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۵۸ نفر (۶۳ خانوار) بوده است.
لوسیل فریر استیکل (؛ ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۱۵ – ۲۲ فوریهٔ ۲۰۰۷) سم شناس حیات وحش اهل ایالات متحده آمریکا و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۲، مدیر مرکز تحقیقات حیات وحش پاتوزنت بود. تحقیقات او به طور گسترده بر روی آلاینده ها در اکوسیستم های حیات وحش متمرکز بود و تحقیقات او بر روی اثرات آفت کش ددت به شکل گیری پایه ای برای کتاب "بهار خاموش" اثر ریچل کارسون کمک کرد. او همچنین نخستین زنی بود که هم به عنوان کارمند دولتی دولت ایالات متحده به عنوان دانشمند ارشد مشغول به کار بود، و هم به سمت مدیریت یک آزمایشگاه تحقیقاتی ملی منصوب شده بود. سنین جوانی و تحصیل. دوران کودکی و خانواده. الیزابت لوسیل فریر استیکل، که توسط همسالان نزدیکش با نام لوسیل شناخته می شد، در ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۱۵ در هیلمن، میشیگان به دنیا آمد. او در کودکی به طبیعت علاقه مند بود. او به واسطهٔ اختصاص دادن بیشتر اوقات فراغت خود به فعالیت های خارج از منزل از جمله شنا و کوه نوردی به محیط زیست علاقه مند شد. گزارش شده است که او تقریباً به پشت بام تمام خانه های شهر کوچکش صعود کرده است. پس از این که او چندین فصل تابستان در سال های متعدد را در کلبهٔ خانوادگی شان در دریاچه آوالون، نزدیک ب
ه زادگاهش گذراند، و در طول زمستان نیز با خانواده اش به فلوریدا سفر می کرد، علاقهٔ او به طبیعت و محیط زیست بیشتر شد. تحصیلات. لوسیل در دههٔ ۱۹۲۰ به دبیرستان روزولت که یک مدرسهٔ دولتی محلی بود، رفت و در آنجا به درجات بالای علمی رسید. او همچنین در پیشاهنگی دختران و فعالیت های ورزشی در این دبیرستان شرکت داشت. او یک ماجراجوی جوان و مشتاق بود که میل به تحصیل داشت. با نزدیک شدن به سن کالج، او شروع به پیشبرد فعالیت حرفه ای خود به عنوان یک دانشمند کرد. لوسیل استیکل مدرک کارشناسی علوم خود را در سال ۱۹۳۶ از دانشگاه میشیگان شرقی اخذ کرد و به عنوان عضوی از فی بتا کاپا فارغ التحصیل شد. او برای هر دو مدرک کارشناسی ارشد و دکترا به دانشگاه میشیگان رفت و به ترتیب در سال های ۱۹۳۸ و ۱۹۴۹ موفق به کسب این مدارک تحصیلی شد. فعالیت حرفه ای. اولین نشریهٔ مهمی که استیکل منتشر کرد، گزارشی از محیط زیست در سال ۱۹۴۶ بود که نخستین گزارش از میان گزارش های متعددی بود که او دربارهٔ اثرات زیست محیطی آفت کش ددت ارائه می کرد. او فصل «بقایای آفت کش ها در پرندگان و پستانداران» را در مجموعه کتاب "تحقیقات علوم محیطی" نوشت. در این فصل، او به اثرات شیم
یایی آفت کش هایی که شامل ارگانوکلر هستند، بر روی پرندگان و پستانداران پرداخت. این گزارش ها، در میان سایر آثار او، به تبدیل شدن سم شناسی حیات وحش به عنوان یک زمینهٔ مطالعاتی کمک کردند؛ زیرا تأثیرهای آن نه تنها بر حیات وحش در خشکی، بلکه در رودخانه ها و خاک نیز مشهود بود. او برای نخستین بار در سال ۱۹۴۲ پس از اخذ مدرک لیسانس به مرکز تحقیقات حیات وحش پاتوزنت پیوست. چندین سال بعد، او از این مرکز مرخصی گرفت تا تحصیلات دکترای خود را به پایان برساند و سپس به کار در پاتوزنت در سال ۱۹۶۱ بازگشت که منجر به انتخاب او به عنوان مدیر این مرکز در سال ۱۹۷۲ شد. استیکل پیش از بازنشستگی در سال ۱۹۸۲، این جایگاه را برای یک دهه حفظ کرد. افتخارات. در سال ۱۹۶۸، جایزهٔ زن فدرال توسط وزارت کشور به استیکل اهدا شد و او در سال ۱۹۷۳ موفق به کسب جایزه خدمات برجسته نیز شد. استیکل به خاطر کارهایی که در زمینهٔ حفاظت از حیات وحش انجام داده بود، جایزهٔ یادبود آلدو لئوپولد را نیز در سال ۱۹۷۴ از انجمن حیات وحش دریافت کرد. انجمن سم شناسی محیطی و شیمی جایزهٔ ریچل کارسون را در سال ۱۹۹۸ به او اعطا کرد. استیکل همچنین در سال ۲۰۱۴ به دلیل فعالیت های زیست م
حیطی خود وارد تالار مشاهیر زن میشیگان شد. دانشگاه میشیگان شرقی در سال ۱۹۷۴ یک دکترای افتخاری را به استیکل اعطا کرد. علاوه بر این، مرکز تحقیقات حیات وحش پاتوزنت نیز یک آزمایشگاه شیمی و فیزیولوژی را به نام او و همسرش تغییر نام داد. زندگی شخصی. او با ویلیام هنسون استیکل ازدواج کرده بود که او نیز یکی از اعضای سرویس آبزیان و حیات وحش ایالات متحده و متخصص خزنده شناسی بود. استیکل در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۰۷ در اشویل، کارولینای شمالی درگذشت.
عمانی ها (به عربی: الشعب العمانی) اتباع سلطنت عمان هستند که در سواحل جنوب شرقی شبه جزیره عربستان واقع شده اند. عمانی ها در سرزمینی که اکنون عمان نامیده می شود، ساکن شده اند. در قرن هجدهم، اتحاد تجار و حاکمان مسقط (پایتخت عمان) را به بندر پیشرو خلیج فارس تبدیل کرد. مردم عمان از نظر قومی متنوع هستند. جمعیت شهروند عمان از گروه های قومی مختلف تشکیل شده است. اکثریت جمعیت را اعراب تشکیل می دهند که بسیاری از این اعراب سواحیلی زبان هستند و از سواحل سواحیلی به ویژه زنگبار بازگشته اند. همچنین قومیت های بلوچ(بلوچ های عمان)، لر، فارس و مهری نیز در عمان وجود دارند. عمانی هایی از جنوب آسیا مانند لواتی ها و دیگران نیز وجود دارند. علاوه بر این، در ظفار، سور و مسقط، آفریقایی-عمانی ها را می توان یافت. آنها نوادگان بردگانی هستند که قرن ها پیش از آفریقا آورده شده اند. شهروندان عمانی اکثریت کل جمعیت عمان را تشکیل می دهند. بیش از یک و نیم میلیون عمانی دیگر در مناطق دیگر خاورمیانه و سواحل سواحیلی زندگی می کنند. تاریخ. حضور عمانی ها در سواحل سواحیلی از زمان سلسله نبهانی قابل ردیابی است. در اواخر قرن هفدهم، پس از اینکه سیف بن سلطان،
امام عمان، پرتغالی ها را در مومباسا، در کنیا کنونی، شکست داد، زنگبار بخشی از دارایی های خارج از کشور عمان شد. تعداد زیادی از عمانی ها در سواحل سواحیلی ساکن شدند - به ویژه پس از سال ۱۸۳۲، زمانی که سلطان عمان سعید بن سلطان دربار خود را به زنگبار منتقل کرد. برای عمانی ها، این منطقه به سرزمین فرصت های اقتصادی تبدیل شد. عمانی هایی که به سواحل سواحیلی مهاجرت کردند، چشم به زندگی بهتری داشتند. جامعه عمانی در سواحل سواحیلی رشد کرد و از نظر مالی موفق شد. پس از وقوع انقلابی در زنگبار در سال ۱۹۶۴، عمانی ها حرکت به زنگبار را متوقف کردند. نوادگان عمانی، سلطان زنگبار، سلطان جمشید بن عبدالله سرنگون شد و هزاران عمانی و بسیاری دیگر از اعراب کشته شدند. بلافاصله پس از انقلاب، بسیاری از مردم عمانی برای اجتناب از آزار و اذیت از زنگبار گریختند و به وطن اجدادی خود در عمان بازگشتند، اما برخی دیگر ترجیح دادند در ساحل سواحیلی بمانند. گوادر، منطقه ای از بلوچستان در پاکستان، برای بیش از یک قرن مستعمره عمان بود و در دهه ۱۹۶۰، پاکستان این سرزمین را به دست آورد. از این رو، بسیاری از مردم این منطقه عمانی هستند.
مهری، المهره، المِهری یا المَهری () که به قبیله المهره نیز معروف است () یک گروه قومی عرب هستند که عمدتاً در عربستان جنوبی و جزیره گواردافوی کانال سوکوترا ساکن هستند. اصل و نسب. آنها از محرّه بن حیدان بن عمرو بن الحافی قضعه بن مالک بن عمرو بن مرّه بن زید بن مالک بن حیمیار هستند. توزیع. مهری ها یکی از بزرگترین قبایل در استان المهره یمن و در جزیره سقطری و استان ظفار عمان هستند. اعضای گروه مهری نیز در کشورهای دیگر در شبه جزیره عربستان، عمدتاً عمان، کویت، عربستان سعودی، امارات متحده عربی و سومالی یافت می شوند. به گزارش "اتنولوگ"، در مجموع حدود ۱۱۵۲۰۰ سخنور مهری وجود دارد. از این تعداد، ۵۰۰۰۰ نفر در یمن (۲۰۱۱)، ۵۰۸۰۰ نفر در عمان (۲۰۰۰) و ۱۴۴۰۰ نفر در کویت (۲۰۰۰) زندگی می کنند، و به گفته مقامات سعودی حدود ۲۰۰۰۰ سخنران مهری در عربستان سعودی وجود دارد. زبان. مهری ها به زبان مهری به عنوان زبان مادری خود صحبت می کنند. این متعلق به زیرگروه مدرن عربستان جنوبی (MSA) از شاخه سامی خانواده آفریقایی است. مهری به دو گویش اصلی تقسیم می شود: مهری شرقی (مهریوت) و مهری غربی (مهرییت). این اصطلاحات به نوبه خود دارای انواع شهری و بادی
ه نشین هستند. در جزیره سقطری، ساکنان مهری به زبان بومی سوقوتری مردم سقطری صحبت می کنند. زبان مهری با سایر زبان های جدید جنوب عربی مانند بثاری و سقوتری نزدیک ترین پیوند را دارد. این زبان ها در مجموع ویژگی های بسیاری را با زبان های قدیمی عربی جنوبی (عربی جنوبی اپیوگرافیک)، که توسط صابئیان، مینایی ها و قطبانیان باستان صحبت می کردند، مشترکند. علاوه بر این، بسیاری از مهری ها در یمن به عنوان زبان دوم عربی صحبت می کنند. دین. مهری ها عمدتا مسلمان هستند. ژنتیک. بر اساس تجزیه و تحلیل Y-DNA توسط Černý و همکاران. (۲۰۰۹)، بیشتر ساکنان سوکوترا، که برخی از آنها از نوادگان مهری هستند، به هاپلوگروپ پایه J تعلق دارند. حدود ۷۱.۴ درصد از آنها دارای J*(xJ1,J2) هستند که بالاترین فراوانی گزارش شده از کلاد پدری است. از نظر مادری، هاپلوگروه پایه N نیز در بالاترین فرکانس خود در جزیره (۲۴.۳٪) رخ می دهد. تجزیه و تحلیل میتوکندری توسط Non (2010) نشان داد که هاپلوگروپ R0a (۲۷.۷٪) رایج ترین کلاد mtDNA در میان مهری ها در استان ماهرا است. دودمان بعدی مادری که توسط مهری متداول است، هاپلوگروه های H (۱۳.۹٪)، R2 (۱۳.۹٪)، L2a1 (۴.۶٪)، و K (۱.۵٪)،
و همچنین زیرشاخه های مختلف از کلان هاپلوگروپ L xM,N) (۲۱.۵%).
پیتر کویجمانس (; – ) حقوق دان و سیاستمدار اهل پادشاهی هلند بود. او عضو حزب ای آر پی (ARP) بود که بعداً در حزب استیناف دموکرات مسیحی (CDA) ادغام شد. وی از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ به عنوان وزیر امور خارجه هلند و جانشین هانس ون دن بروک بود. در سال ۱۹۹۵، او به سمت سابق خود به عنوان استاد حقوق بین الملل عمومی در دانشگاه لیدن بازگشت و تا زمان انتصابش در دیوان بین المللی دادگستری خدمت کرد. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۷ عنوان افتخاری وزیر کشور به وی اعطا شد. دوران جوانی و تحصیلات. پیتر هندریک کویجمانس در ۶ ژوئیه ۱۹۳۳ در هیم استیده در هلند به دنیا آمد. پدرش یوهانس کویجمانس، مهندس و عضو شورای شهرداری هیم استیده و مادرش آلیدا یونکر نام داشت. کویجمانس به دبیرستان اولین لیسه مسیحی در هارلم رفت و در آنجا برنامه ژیمناستیک را در علوم انسانی دنبال کرد. کویجمانس از ژوئیه ۱۹۵۱ در دانشگاه آزاد آمستردام تحصیل کرد و در رشته اقتصاد و حقوق مدرک گرفت، در ژوئن ۱۹۵۳ مدرک لیسانس اقتصاد و در ژوئیه ۱۹۵۴ مدرک لیسانس حقوق گرفت. سپس قبل از فارغ التحصیلی هنگامی که که در رشته کارشناسی ارشد اقتصاد تحصیل می کرد به عنوان محقق دانشجو مشغول به کار شد. کویجمانس از ژوئی