Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۲۰۰۴ تی جی۱۰ () یک سیارک غیرعادی است که به عنوان جرم نزدیک به زمین و سیارک بالقوه خطرناک از گروه آپولو طبقه بندی می شود. این سیارک نخستین بار توسط پروژه نقشه بردار آسمان دیده بان فضا در ۸ اکتبر ۲۰۰۴ مشاهده و کشف شد، ممکن است قطعه ای از دنباله دار آنکه باشد و منشأ بارش شهابی Taurids شمالی باشد که سالانه در نوامبر مشاهده می شود و بتا Taurids ژوئن این سیارک ممکن است بزرگتر از یک کیلومتر قطر داشته باشد. مدار. "۲۰۰۴ تی جی۱۰" هر ۳ سال و ۴ ماه (۱۲۲۰ روز) یک بار در فاصلهٔ ۰٫۳–۴٫۲ یکای نجومی به دور خورشید می چرخد. مدار آن نسبت به دایره البروج دارای خروج از مرکز ۰٫۸۶ و میل ۴ درجه است. حداقل فاصله تقاطع مداری زمین ۰٫۰۲۲۵ یکای نجومی (۳۳۷۰۰۰۰ کیلومتر) است که مربوط به ۸٫۸ فاصله ی قمری است. مشخصات فیزیکی. بر اساس بررسی انجام شده توسط مأموریت نئووایز از کاوشگر میدان گسترده فروسرخ ناسا، قطر این سیارک ۱٫۳۱۶ کیلومتر است و سطح آن دارای آلبدو بسیار کم ۰٫۰۱۸ است، در حالی که پوروبکن قطر آن را ۳۵۰ تا ۷۸۰ متر تخمین زده است. بر اساس آلبدوی ۰٫۲۵ تا ۰٫۰۵ است که معمولاً اکثر سیارک های نوع S و C را پوشش می دهد.
سلول سِنتروآسینار () یا سلول آسینار سلول های دوکی شکل در بخش برون ریز لوزالمعده هستند. این سلول ها در واقع امتداد پایانی مجرای بینابینی لوزالمعده به درون هر آسینی هستند. این سلول ها معمولاً به عنوان سلول های مجرای شناخته می شوند و یک محلول بی کربنات آبی را با تحریک هورمون سکرتین ترشح می کنند. موسین نیز توسط همین سلول های ساخته می شود. مجراهای بینابینی بی کربنات را به مجاری داخل لوبولی می برند که به مجرای لوبولی تبدیل می شوند. این مجاری لوبولی در نهایت به هم نزدیک می شوند و مجرای اصلی پانکراس را تشکیل می دهند.
زمین و شور () یک تله نوولا برزیلی است که توسط والسیر کاراسکو ساخته شده است. این مجموعه در ۸ مه ۲۰۲۳ تا ۱۹ ژانویه ۲۰۲۴ از شبکه رده گلوبو پخش شد. باربارا رئیس، کائوا ریموند، گلوریا پیرس، تونی راموس، پائولو لسا، آگاتا موریرا و جانی ماسارو در آن به ایفای نقش می پردازند.
فکاهی خشک نمایش عامدانه بی تفاوتی احساسی یا عدم احساس، غالباً به عنوان شکلی از ارائه کمدی برای تضاد با مضحک یا پوچ بودن محتوی است. اینطور ارائه ای می خواهد بی پرده، گواژه گونه، موجز یا به ظاهر غیرعمدی باشد. کمدین تالار موسیقی، تی. دابلیو. برت که در دهه های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ کار می کرد، به عنوان نخستین کسی که به مسلک فکاهی خشک کار می کرد، شناخته می شود که کاملاً بی حرکت و بدون لبخند می ایستاد.
حیات وحش سوریه متشکل از گیاگان و زیاگان این کشور واقع در شرق دریای مدیترانه است. زیاگان. سوریه زیاگان متنوعی دارد و ۱۲۵ گونه پستاندار، ۳۹۴ گونه پرنده، ۱۲۷ گونه خزنده، ۱۶ گونه دوزیست و ۱۵۷ گونه ماهی آب شیرین در این کشور ثبت شده اند. فعایت های انسانی تنوع زیستی زیاگان را تحت تأثیر قرار داده اند. شیر آسیایی، یوزپلنگ آسیایی، ببر مازندران و پلنگ پیشتر در این کشور زندگی می کردند اما اکنون منقرض شده اند و نیز خرس قهوه ای و گرگ بزرگترین گوشتخواران باقی مانده هستند. همچنین روباه سرخ، کفتار راه راه، شغال طلایی، خدنگ مصری، راسوی کوچک، زرده بر گورکن عسل خوار، رودک قفقازی و شنگ اوراسیایی موجود هستند. خانواده گربه در این کشور شامل کاراکال، گربه جنگلی، گربه شنی و گربه وحشی هستند. آهوی کوهی، آهوی ایرانی، شوکا، کل و بز، بز کوهی نوبه ای و تیزشاخ عربی از جمله چرندگان این کشور هستند. جوندگان فراوان این کشور شامل موش، سنجاب، موش زمستان خواب، موش دوپا، جربیل، همستر، ول، خرموش و موش خاردار می باشند.
سیمپتی فور رکورد اینداستری (با نام سیمپتی رکوردز یا سیمپتی فور آر.آی. نیز شناخته شده است) ناشر مستقلی می باشد که اساساً بر روی موسیقی گاراژ راک و پانک راک متمرکز است و در سال ۱۹۸۸ توسط جان مرمیس که با نام لانگ گان جان نیز شناخته می شود، بنیان نهاده شد.
هول گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک آمریکایی بود که در سال ۱۹۸۹ در لس آنجلس، کالیفرنیا توسط خواننده کورتنی لاو و گیتارزن اریک ارلندسون به وجود آمد. این گروهٔ موسیقی دارای چندین نوازندهٔ بیس و طبل زن مختلف می بود که فعال ترین از بین آن ها طبل زن پتی شمل و نوازندگان بیس کریستن پفاف و ملیسا آوف در مائور بودند. هول در مجموع طی دو دوره ی فعالیت، از دههٔ ۹۰ میلادی تا اوایل دههٔ ۲۰۱۰، چهار آلبوم استودیویی منتشر کرد و به یکی از موفق ترین گروه های راک با خوانندهٔ زن در تاریخ تبدیل شد. گروه که از فضای پانک راک لس آنجلس تأثیر گرفته بود نخستین آلبومش را تحت عنوان "زیبا از درون" در سال ۱۹۹۱ منتشر کرد. این آلبوم توسط کیم گوردون عضو گروه سانیک یوث تهیه و تولید شد و توجه رسانه های آلترناتیو بریتانیا و آمریکا را به خود جلب کرد. دومین آلبوم آن ها تحت عنوان "از این جان سالم به در ببر" در سال ۱۹۹۴ از سوی دی جی سی رکوردز منتشر شد و ترکیبی از عناصر پانک، گرانج و پاپ راک را در خود داشت، این آلبوم با تحسین گستردهٔ منتقدان روبه رو شد و ظرف یک سال گواهی پلاتینی دریافت کرد. سومین آلبوم آن ها تحت عنوان "پوست سلبریتی" (۱۹۹۸) نقطه ی عطفی در سب
ک گروه بود؛ زیرا از تأثیرات پانک اولیه فاصله گرفت و صدایی تجاری تر و عامه پسندتری ارائه داد. این آلبوم نیز در سراسر جهان حدود دو میلیون نسخه فروش داشت و تحسین قابل توجهی از سوی منتقدان دریافت کرد.
آوای مردمی (انگلیسی: Public Voice band) یک گروه موسیقی پراگرسیو راک است که توسط برادران رضا و بهمن خلیلی در ایران تأسیس شد. اعضای گروه. رضا خلیلی. رضا خلیلی (متولد ۱۳۵۸ در تهران) خواننده، گیتاریست، ترانه سرا و آهنگساز گروه است. وی در ۱۵ سالگی نواختن گیتار الکتریک را با سبک راک و بلوز شروع کرد. وی در سال ۱۴۰۱ در رشتهٔ موسیقی از کالج Equippers در اوکلند، نیوزیلند، فارغ التحصیل شده است. بهمن خلیلی. بهمن خلیلی (متولد ۱۳۵۶ در تهران) یک نوازندهٔ راک و درامر گروه است. او در ۱۷ سالگی نواختن درام را با سبک راک شروع کرد. او هم زمان با پیگیری موسیقی، در رشتهٔ دامپزشکی تحصیل کرد. بهمن خلیلی هم چنین در سال ۱۴۰۲ در رشتهٔ تولید فیلم از کالج Yoobee در ولینگتون، نیوزیلند فارغ التحصیل شده است. آلبوم ها. «فرار از تاریکی» نام اولین آلبوم آوای مردمی است که در سال ۱۳۸۴ منتشر شد. این گروه هم چنین دو آلبوم به نام های «مزرعهٔ آرام» (۱۳۸۶) و «سقوط» (۱۳۸۸) هم به صورت زیر زمینی منتشر کرده است. تاریخچه. گروه آوای مردمی در سال ۱۳۷۵ تشکیل شد و یکی از اولین گروه های راک بود که پس از انقلاب اسلامی در ایران ظهور کرد. موسیقی آن ها تحت تأثیر گر
وه های پراگرسیو راک مثل پینک فلوید بود. محتوای موسیقی گروه، با ایدئولوژی دینی جمهوری اسلامی ایران در تضاد بود و این منجر به آزار و اذیت، زندانی شدن و در مقطعی تغییر نام اجباری گروه به «آتشباد» شد. سال های اولیهٔ فعالیت گروه در ایران با سختی های بسیاری همراه بود. علاوه بر این، آن ها با مشکلاتی از جمله مشکلات مالی برای تهیهٔ ساز و چالش های یافتن مکان های تمرین به دلیل محدودیت های دولتی مواجه بودند. با وجود این موانع، موسیقی منحصر به فرد و اجراهای پرشور آن ها باعث افزایش روزافزون مخاطبین این گروه شده بود. در آن زمان، آوای مردمی بیشترین جمعیت کنسرت های راک را در ایران داشت و اولین گروهی بود که پس از انقلاب اسلامی از واژهٔ «راک» به صورت رسمی در تبلیغات کنسرت خود استفاده کرد. مجموعهٔ این عوامل، باعث ایجاد تنش بین گروه و نظام مذهبی جمهوری اسلامی شده بود. یکی از حوادث وحشتناک شامل مسمومیت عمدی اعضای گروه توسط عوامل دولتی پیش از یک کنسرت بزرگ بود. این رویداد به همراه بازداشت و زندانی شدن آن ها نمادی از سرکوبی بود که آن ها برای هنرشان مواجه شدند. پس از این حادثه، در اواخر سال ۱۳۸۸ گروه تصمیم به ترک ایران گرفتند. فرار و
نیوزیلند. فرار آوای مردمی از ایران سفری طولانی و پرمشقت بود. آن ها در ترکیه (۱۳۸۸–۱۳۸۹)، آذربایجان (۱۳۸۹–۱۳۹۰)، و مالزی (۱۳۹۰–۱۳۹۹) زندگی کردند و در نهایت در اسفند ۱۳۹۹ در نیوزیلند مستقر شدند. این فرایند با چالش هایی از جمله محدودیت های ویزایی، مواجهه با گروه های خلافکار، و نظارت پلیس همراه بود. برادران خلیلی هم چنان با تأثیرات روانی تجربیات خود در ایران دست و پنجه نرم می کنند. زندگی در نیوزیلند. آوای مردمی هم چنان به ساخت موسیقی در نیوزیلند ادامه می دهد و در مکان ها و رویدادهای مختلف اجرا می کند. آن ها ضمن پذیرش خانهٔ جدید خود در نیوزیلند، هم چنان به ریشه های ایرانی خود پایبند هستند. گروه در جامعهٔ ایرانی محلی فعال است و از جنبش زن، زندگی، آزادی حمایت کرده اند. پیوند به بیرون. کانال رسمی یوتیوب آوای مردمی
دنیل جروم جنرت (به ؛ زادهٔ ) که به طور حرفه ای با نام درو کنجی شناخته می شود رپر و خوانندهٔ آمریکایی اهل سامرویل، کارولینای جنوبی می باشد. او در حال حاضر با ناشر تهیه کنندهٔ موسیقی نیک میرا، میراتاچ و همچنین اینترنت مانی و تن کا پراجکتس قرارداد دارد.
لبنان هانوفر گروهٔ دونفرهٔ موسیقی پست-پانک می باشد که در سال ۲۰۱۰ در ساندرلند، انگلیس به وجود آمد. اعضای این گروهٔ دونفرهٔ موسیقی خواننده و گیتارزن سوئیسی لاریسا آیس گلس و خواننده، بیس زن و نوازندهٔ سینث سایزر بریتانیایی ویلیام میبلین می باشند. این گروه با فابریکا رکوردز یونان قرارداد دارد و تاکنون شش آلبوم استودیویی منتشر کرده است. نام آن ها از دو شهر مجاور، لبنان و هانوفر در ایالت نیوهمپشر ایالات متحده گرفته شده است.
اولی لاندن (به ؛ زادهٔ ) سلبریتی اینترنتی انگلیسی می باشد. لاندن به خاطر چندین عملجراحی پلاستیک قومی که قصد داشت شبیه جیمین، یکی از اعضای گروهٔ پسرانه بی تی اس شود، مورد توجهٔ رسانه ها قرار گرفته است.
وینسنت راس اسپانو (زاده ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۶) یک سیاستمدار آمریکایی است که به عنوان نماینده ایالات متحده از خدمت می کرد. این ناحیه از لیکلند تا حومه شمال شرقی تامپا امتداد دارد. او که یک جمهوری خواه بود، برای اولین بار در انتخابات ۲۰۱۸ به کنگره راه یافت. او در انتخابات ۲۰۲۰ مجدداً نامزد شد اما در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان شکست خورد. راس اسپانو در تامپا به دنیا آمد و در حال حاضر در نزدیکی دوور زندگی می کند. او از دبیرستان براندون فارغ التحصیل شد. او بعداً در دانشگاه فلوریدا جنوبی، جایی که در سال ۱۹۹۴ با مدرک لیسانس در تاریخ فارغ التحصیل شد. اسپانو یک باپتیست است.
در اردوگاه های کار اجباری نازی، شناسایی زندانیان عمدتاً با شماره های شناسایی نوشته شده روی لباس یا بعدها کَندن آن بر روی پوست انجام می شد. شیوه های تخصصی تر شناسایی در این اردوگاه ها با نشان های روی لباس و بازوبندها صورت می گرفت. شناسایی با شماره ها. در اردوگاه آشویتس یک روش مرسوم این بود که شماره شناسایی روی بازوی زندانیان خالکوبی شود. زندانیانی که مستقیماً به اتاق های گاز فرستاده می شدند، هیچ شماره ای دریافت نمی کردند. در ابتدا در اردوگاه آشویتس، شماره ها روی لباس ها دوخته می شدند. با افزایش نرخ مرگ و میر شناسایی اجساد دشوار شد؛ چرا که لباس ها از روی اجساد برداشته می شدند؛ بنابراین، پرسنل پزشکی شروع به نوشتن شماره ها با جوهر پاک نشدنی روی سینه اجساد کردند. این مشکل در سال ۱۹۴۱ با ورود انبوه اسرای جنگی شوروی افزایش یافت و چند هزار خالکوبی اوّل روی آن ها انجام شد. این کار با یک مهر ویژه دارای شماره های خالکوبی که از سوزن ها تشکیل شده بود، صورت می گرفت. خالکوبی در قسمت بالای سمت چپ سینه انجام می شد. در آغاز سال ۱۹۴۳ همین روش در اردوگاه بیرکناو نیز به کار گرفته شد. در مارس ۱۹۴۲، زندانیان اردوگاه آشویتس ۲ (بیرکن
او) شروع به دریافت شماره زندانی خالکوبی شده کردند. این خالکوبی با جوهر آبی توسط زندانیان ماهر در بخشی از فرایند پذیرش زندانی انجام می شد. شماره زندانی در قسمت داخلی یا خارجی اَرَش خالکوبی می شد. در سمت چپ شماره زندانی، یک حرف یا حرف هایی لاتین برای شناسایی سری های زندانیان خالکوبی می شد. حروف AU (مخفف آشویتس) برای شناسایی اسرای جنگی شوروی و حرف Z برای کولی ها (در آلمانی: Zigeuner) به کار می رفت. زندانیان یهودی معمولاً با یک مثلث در سمت چپ شماره مشخص می شدند. از بهار سال ۱۹۴۳، تمام زندانیان در اردوگاه آشویتس، چه کسانی که پس از این تاریخ وارد شدند و چه زندانیان قدیمی که از پیش در محل بودند، خالکوبی شدند. تنها افراد ویژه ای که از داشتن خالکوبی شماره زندانی معاف شدند، زندانیان غیریهودی با تابعیت آلمانی بودند، و زندانیانی که به محل به منظور «تربیت مجدد» یا «تربیت برای کار» آمدند و در یک اردوگاه جداگانه نگهداری می شدند. در اردوگاه کار آشویتس - مونوویتز، زندانیان با شمارش زمان ورود به اردوگاه خالکوبی شدند. در اردوگاه می یلتس که ابتدا یک اردوگاه کار بود و بعدها به اردوگاه تمرکز تبدیل شد، زندانیان کلمها KL (کلمها ابتد
ایی Konzentrationslager به آلمانی: «اردوگاه تمرکز») پس از تبدیل شدن اردوگاه خالکوبی شدند. کلمها بر بازوی اَرَش راست آن ها خالکوبی شد. شناسایی با نشان های پارچه ای. در اردوگاه های تمرکز در کشورهای اشغال شده توسط آلمان، از مثلث های معکوس رنگی برای نشان دادن دلیل زندانی شدن زندانیان استفاده می شد. این مثلث ها از پارچه ساخته شده بودند و بر روی کت و پیراهن زندانیان دوخته می شدند. این نشان های اجباری معانی خاصی داشتند که با رنگ و شکل آن ها مشخص می شد. رایج ترین برچسب ها عبارت بودند از: یهودیان با دو مثلث که روی هم قرار داشتند و شکل ستاره داوود را می ساختند، مشخص می شدند. مثلث پایینی که نوک آن رو به بالا بود، زرد رنگ بود و نشانگر یهودی بودن فرد بود، در حالی که مثلث بالایی که نوک آن رو به پایین بود، ماهیت زندانی را بر اساس لیست رنگ های مثلث ها مشخص می کرد. این نشانه گذاری برای یهودیان در اردوگاه آشویتس تا ۳۰ ژوئن ۱۹۴۴ میلادی رایج بود. از ۱ ژوئیه ۱۹۴۴ میلادی به بعد، زندانیان یهودی به همان شیوه ای که زندانیان غیریهودی نشانه گذاری می شدند، مشخص می شدند، با این تفاوت که یک نوار زرد موازی با لبهٔ بالایی مثلث به آن ها اضاف
ه می شد. در میان آن ها زندانیانی نیز بودند که به دلیل «نژادآلودگی»، یعنی ارتباط یهودیان با آریایی ها، نشانه گذاری شده بودند. برخی از زندانیان همچنین یک حرف لاتین بزرگ در مرکز مثلث به نشانهٔ وابستگی ملّی خود حمل می کردند؛ بنابراین، حرف B بلژیکی نشان می دهد، F - فرانسوی، N - هلندی و غیره. سیستم این نشان ها تا حدودی در اردوگاه های مختلف متفاوت بود. چنین نشان هایی به نگهبانان کمک می کرد تا وظایف را به زندانیان محول کنند؛ به عنوان مثال، یک نگهبان با یک نگاه می توانست ببیند که آیا کسی یک مجرم محکوم (نشان سبز) است و در نتیجه احتمالاً دارای مزاجی «سخت» مناسب برای وظیفه کاپو است یا خیر. معمولاً کسی که نشان «مظنون به فرار» داشت را به گروه های کاری خارج از محوطه اردوگاه اختصاص نمی دادند. از کسی که نشان «F» داشت (زندانی سیاسی فرانسوی) می توانستند برای کمک به ترجمهٔ دستورهای شفاهی نگهبانان به قطاری از تازه واردان از فرانسه استفاده کنند.
شمخال نوعی تفنگ بزرگ و سنگین سرپُر است. شمخال همچنین می تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دانهٔ انجیر معابد فیلم درام دلهره آور سیاسی به نویسندگی و کارگردانی محمد رسول اف محصول سال ۲۰۲۴ است. داستان فیلم دربارهٔ ایمان، یک قاضی تحقیق در دادگاه انقلاب تهران است که با تشدید اعتراضات سیاسی سراسری و ناپدید شدن اسلحه اش به طرز مرموزی با بی اعتمادی و پارانویا دست و پنجه نرم می کند. سهیلا گلستانی، میثاق زارع، مهسا رستمی و ستاره ملکی بازیگران آن هستند. روایت تخیلی با تصاویر واقعی از اعتراضاتی که توسط مقامات ایرانی با خشونت سرکوب شد، ترکیب شده است. این فیلم نخستین بار در ۲۴ مهٔ ۲۰۲۴ در هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد و برنده جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران جشنوارهٔ کن شد. رسول اف پیش از اکران فیلمش توسط مقامات ایرانی به هشت سال زندان محکوم شد. او با موفقیت به آلمان گریخت و در فرش قرمز کن شرکت کرد. این فیلم به نمایندگی از آلمان به عنوان بهترین فیلم بین المللی برای رقابت در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار انتخاب شده است. همچنین این فیلم توانست نامزد جایزه «بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان» از هفتاد و هشتمین دوره جوایز بفتا شود که در ۱۶ فوریه ۲۰۲۵ برگزار شد. داستان. ایمان، وکیلی مؤمن و صادق است که با همسرش نجمه
و دو دخترشان رضوان و ثنا زندگی می کند. او به تازگی به عنوان بازپرس تحقیقاتی دادگاه انقلاب تهران منصوب شده است. این موقعیت برای او حقوق بالاتر و آپارتمان بزرگتری را برای خانواده اش به دلخواه همسرش فراهم می کند. با گسترش اعتراضات سیاسی سراسری علیه حکومت استبدادی، ایمان متوجه می شود که او به دلیل تخصص حقوقی اش برای بررسی پرونده ها استخدام نشده است. در این شغل از او انتظار می رود که بدون ارزیابی شواهد، احکامی را که توسط مافوقش به او ارائه می شود را تأیید کند، از جمله احکام اعدام، و او متوجه می شود که جانشین پیشینش به دلیل امتناع از این کار اخراج شده است. این موقعیت مستلزم ناشناس ماندن ایمان است. به او دستور داده شده است که اطلاعات را از دوستان و خانواده اش پنهان کند، زیرا ممکن است به عنوان وسیله ای برای تحت فشار قرار دادن او هدف قرار گیرند. دولت برای محافظت از خانواده اش، یک تفنگ دستی به ایمان صادر می کند، اما او به طرز تاسف باری برای استفاده از اسلحه آماده نیست و نمی تواند آن را به درستی در یک محفظه امن در خانه نگهداری کند. هنگامی که صدف، دوست خوب رضوان، در خیابان در جریان تظاهرات علیه حجاب اجباری مورد اصابت گل
وله قرار می گیرد، نجمه و دخترانش در آپارتمان خود کمک های اولیه را ارائه می دهند. آنها تصمیم می گیرند ماجرا را از ایمان مخفی نگه دارند. اندکی بعد صدف دستگیر می شود. نجمه که به اندازه ایمان عابد است به دخترانش توصیه می کند از دوستان انقلابی خود دوری کنند و این امر خانواده را تحت فشار قرار می دهد. با تشدید اعتراضات سیاسی سراسری، بی اعتمادی و پارانویا زندگی ایمان را فرا می گیرد. اعتراضات سراسری او را مجبور به امضای چند صد حکم در هر روز می کند. این در حالی است که رضوان و ثنا با وحشت اعتراضات را در شبکه های اجتماعی دنبال می کنند. رضوان در نهایت در هنگام شام علیه پدرش شورش می کند و باعث می شود ایمان او را به خاطر حساسیت های فمینیستی اش مورد سرزنش قرار دهد که او آن را به عنوان پروپاگاندای دشمنان می داند. در همان زمان اسلحه دستی ایمان به طور مرموزی ناپدید می شود و او مشکوک می شود و معتقد است یکی از افراد خانواده اش آن را گرفته و به او دروغ می گوید. او هر دو دختر و همسرش را مجبور می کند تا برای بازجویی با یکی از همکارانش به نام علیرضا ملاقات کنند. ایمان این رفتار را اینگونه توجیه می کند که دیگر در خانه خود احساس امنیت
نمی کند زیرا دیگر نمی تواند به خانواده خود اعتماد کند. نام، عکس و آدرس ایمان در نهایت در شبکه های اجتماعی منتشر می شود. ایمان برای محافظت از خودشان تصمیم می گیرد با ماشین به همراه خانواده اش به خانه دوران کودکی اش در یک کوهستان برود. قبل از رفتن، یکی از همکارانش یک اسلحه گرم به او برای محافظت می دهد تا اسلحه ناپدید شده را جبران کند. در حین رانندگی، خانواده با زوجی مواجه می شوند که ایمان را می شناسند. یک تعقیب و گریز آغاز می شود، و ایمان آنها را از جاده بیرون رانده و تهدید می کند. در داخل ماشین، ثنا به خواهرش فاش می کند که او اسلحه را برداشته و الان پیش خودش دارد. ایمان با رسیدن به خانه دوران کودکی خود، تمام خانواده خود را محاکمه می کند. او سپس بازجویی می کند و سعی می کند آنها را با دوربین فیلمبرداری مجبور به اعتراف کند. رضوان برای محافظت از مادر و خواهرش به دروغ اعتراف می کند که اسلحه را مخفی کرده است. ایمان، رضوان و نجمه را قفل می کند اما ثنا با اسلحه فرار می کند. پس از گذاشتن تله، او ایمان را در آلونک حبس می کند و قبل از فرار خواهر و مادرش را آزاد می کند. پس از یک صحنه تعقیب و گریز وحشتناک در خرابه های یک ش
هر، ایمان سرانجام نجمه را می گیرد و فریادهای او ثنا و رضوان را به سمت آنها می کشاند. ثنا اسلحه خود را به سمت پدرش بلند می کند، اما در شلیک تردید می کند. وقتی پدرش در حالی که تفنگ دومش در دست است به سمت او حرکت می کند، او وحشت می کند و به زمین زیر او شلیک می کند. زمین فرو می ریزد و ایمان می افتد و کشته می شود. فیلم با تصاویر واقعی ضبط شده با تلفن همراه به پایان می رسد که زنانی را در حال تظاهرات در خیابان های تهران بدون حجاب نشان می دهد که روسری خود را در هوا تکان می دهند. زمینه. "دانه ی انجیر معابد" دهمین اثر کارگردانی محمد رسول اف است. او در گذشته بارها با فیلم هایش مقررات سانسور ایران را زیر پا گذاشته و به سه حکم زندان و ممنوعیت کار و خروج از کشور محکوم شده است. در سال ۲۰۲۰، فیلم او "شیطان وجود ندارد" برنده جایزه برتر هفتادمین جشنواره بین المللی فیلم برلین شد، جایی که جایزه در غیاب او اهدا شد. رسول اف در ابتدا قرار بود در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۳ به عنوان عضو هیئت داوران بخش "نوعی نگاه" شرکت کند. با این حال، او در ژوئیه ۲۰۲۲ پس از انتقاد از سرکوب معترضان در جنوب غربی شهر آبادان به دلیل فروریختن ساختمان متروپل دس
تگیر شد. او در فوریه ۲۰۲۳ به دلیل سلامتی به طور موقت از زندان آزاد شد. رسول اف بعداً مورد عفو قرار گرفت اما به دلیل «تبلیغ علیه نظام» به یک سال زندان و دو سال ممنوعیت خروج از ایران محکوم شد. پس از اعلام انتخاب جشنواره کن، بازیگران و عوامل فیلم توسط مقامات ایرانی بازجویی و ممنوع الخروج شدند و تحت فشار قرار گرفتند تا رسول اف را متقاعد کنند که فیلم را از ترکیب جشنواره خارج کند. رسانه ها از احضار و بازجویی عوامل تولید "دانه ی انجیر مقدس" از سوی مأموران امنیتی خبر دادند. محمدمهدی اسماعیلی وزیر ارشاد جمهوری اسلامی در واکنش به ساخت این فیلم و ارسال آن به جشنواره کن گفت: «محمد رسول اف تخلف محرزی انجام داده است که در سازمان سینمایی طبق قانون با آن برخورد خواهیم کرد». در ۸ مهٔ ۲۰۲۴، وکیل رسول اف اعلام کرد که کارگردان به هشت سال زندان و همچنین شلاق، جریمه نقدی و مصادره اموالش محکوم شده است. اندکی پس از آن، رسول اف و برخی از اعضای تیم موفق به فرار از ایران به سمت اروپا شدند و در ۲۴ مهٔ ۲۰۲۴ در فرش قرمز فیلم شرکت کرد. واژه شناسی. «انجیر معابد» که به «درخت خفه کننده» نیز معروف است از بلندترین درختان جنگل های بارانی است و چ
رخه زندگی غیرمعمولی دارد. دانه های آن از طریق فضله پرندگان بر روی تنه درختان دیگر سقوط می کند. این دانه ها روی تنه درختان جوانه زده و ریشه هایش را به سمت پایین و به روی زمین می فرستند. شاخه های گیاه انجیر معابد تنه درخت میزبان را دربرگرفته به تدریج آن را خفه می کنند به همین دلیل به این درخت نام درخت خفه کننده را نیز داده اند. این به عنوان نمادی از رژیم تئوکراتیک در ایران تلقی شده است. تولید. رسول اف فیلمنامه را نوشت و میثاق زارع و سهیلا گلستانی را به ترتیب در نقش های اصلی زوج وفادار به رژیم یعنی ایمان و نجمه انتخاب کرد. گلستانی خودش در اعتراضات علیه حجاب شرکت کرده بود و به همین دلیل بازداشت شده بود. رسول اف مهسا رستمی و ستاره ملک را به ترتیب برای نقش دختران رضوان و ثنا انتخاب کرد. فیلمبرداری "دانه انجیر معابد" به طور مخفیانه انجام شد و حدود ۷۰ روز از اواخر دسامبر ۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۴ به طول انجامید. خود رسول اف این پروسه را «سخت» توصیف کرد. او فقط می توانست چند روز در یک زمان فیلمبرداری کند و بعد مجبور به وقفه می شد. رسول اف با فیلمبردار پویان آقابابایی کار می کرد. این کارگردان اظهار داشت که در اواسط فیلمبرداری
بوده که از تجدید حکم زندان خود مطلع شده است. رسول اف روی روند تجدیدنظر حساب می کرد تا بررسی پرونده اش مدت زیادی طول بکشد. علاوه بر این، این دوره در بهار مصادف بود با جشن های نوروزی در ایران که دو هفته به طول انجامید. در واقع رسول اف موفق شد تا پایان تعطیلات فیلمش را به پایان برساند. پس از تأیید حکم دادگاه تجدیدنظر، او مجبور شد در عرض دو ساعت تصمیم بگیرد که در ایران بماند و تسلیم دستگیری شود یا فرار کند. او تمام وسایل الکترونیکی خود را در خانه رها کرد و قبل از عبور از مرز ایران با پای پیاده به مکان امنی گریخت. این فیلم به صورت قاچاقی از ایران به هامبورگ منتقل شد، جایی که توسط اندرو برد، که رسول اف قبلاً با او کار کرده بود، تدوین شد. مرحله پس تولید در آلمان انجام شد. بین صحنه های تخیلی فیلم، اندرو برد تصاویری واقعی از خیزش ۱۴۰۱ ایران از ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۲ را اضافه کرد. نسخه نهایی ۱۶۸ دقیقه ای ویدئوهای واقعی و گرافیکی اینترنتی از تظاهرات و سرکوب خشونت آمیز متعاقب آن توسط مقامات را نشان می دهد. رسول اف در کنار امین صدرائی، مانی تیلگنر، رزیتا هندیجانیان و ژان کریستوف سیمون تهیه کنندگی این فیلم را برعهده داشت. شرکت ها
ی تولیدی درگیر ران وی پیکچرز از آلمان و پارالل۴۵ از فرانسه بودند. این فیلم توسط آرته فرانسه با حمایت موین فیلم فوردرونگ هامبورگ شلسویگ هولشتاین تهیه شده است. شرکت فیلمس بوتیک مستقر در برلین حقوق فروش جهانی را در دست دارد. انتشار. "دانه ی انجیر معابد" برای رقابت برای نخل طلای جشنواره فیلم کن ۲۰۲۴ انتخاب شد، جایی که نخستین نمایش جهانی خود را در ۲۴ مهٔ ۲۰۲۴ داشت. این فیلم هنگام نمایش با تشویق ایستاده تماشاگران رو به رو شد. بر اساس گزارش ها، تشویق تماشاگران ۱۲ یا ۱۵ دقیقه به طول انجامید. پیش از نمایش فیلم، نئون حق پخش فیلم در آمریکای شمالی را به دست آورد و قصد داشت آن را در اواخر همان سال اکران کند. این فیلم برای اولین بار در آمریکای شمالی در پنجاه و یکمین جشنواره فیلم تلوراید به نمایش درآمد. همچنین در بخش مرکزی جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۴، و همچنین در بخش اصلی شصت و دومین جشنواره فیلم نیویورک به نمایش درآمد. پیرامید دیستربیوشن این فیلم را در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۴ در فرانسه تحت عنوان «"Les Graines du figuier sauvage"» به نمایش گذاشت. آلامود فیلم این فیلم را در تاریخ ۲۶ دسامبر ۲۰۲۴ با عنوان «"Die Saat des heilig
en Feigenbaums"» در آلمان توزیع کرد. بازخورد. واکنش انتقادی. در آلوسینه این فیلم بر اساس ۳۹ بررسی مطبوعاتی، میانگین امتیاز ۴٫۴ از ۵ را دریافت کرده است. فیلمسازان ادوارد برگر، تیم فهلبوم، سیرو گرا، دون هرتزفلد، پایال کاپادیا، جاشوآ اوپنهایمر، لورا پویترس و پل شریدر، همگی "دانه ی انجیر معابد" را به عنوان یکی از فیلم های مورد علاقه خود از سال ۲۰۲۴ معرفی کردند. در ۲۲ اوت ۲۰۲۴، این فیلم به عنوان فیلم ارسالی آلمان برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار، اعلام شد و در فهرست نهایی دسامبر، قرار گرفت، و سرانجام در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵ نامزد جایزه اسکار شد. در ایران. محمد قربانی منتقد سینما در روزنامه "فرهیختگان" با تیتر «رسول اف یا ایرج ملکی» این فیلم را نقد کرده و نوشته است: «هدف اصلی فیلم نمایش ده ها کلیپ از درگیری های خیابانی سال ۱۴۰۱ است. کلیپ های به هم پیوسته ای که هیچ توجیه درون فیلمی ندارند و مخاطب شان تماشاگران عادی سینما نیستند. این کلیپ ها را قرار است به اصطلاح منتقدان جشنواره های ایدئولوژیک و سیاست زده ای مانند جشنواره کن ببینند تا رسول اف به جایزه اش برسد».
چرخند حارّه ای حلقوی نوعی چرخند حاره ای است که دارای یک چشم توفان معمولی تا بزرگ و متقارن است که توسط یک حلقه ضخیم و یکنواخت از همرفت جوی شدید احاطه شده است و اغلب کمبود نسبی نوارهای باران مجزا و به طور کلی ظاهری متقارن دارد. در نتیجه، ظاهر یک چرخند حارّه ای حلقوی را می توان شبیه به تایر یا دونات نامید. ویژگی های حلقوی می تواند ناشی از تشدید چرخندهای حارّه ای باشد، با این حال، خارج از فرایندهایی که باعث انتقال از سامانه های نامتقارن به سامانه های حلقوی می شود، و مقاومت غیرعادی در برابر عوامل محیطی منفی که در توفان هایی با ویژگی های حلقوی یافت می شود، چرخندهای حارّه ای حلقوی مانند توفان های نامتقارن رفتار می کنند. بیشتر پژوهش های مربوط به چرخندهای حارّه ای حلقوی به تصویربرداری ماهواره ای و هواگرد شناسایی محدود می شود، زیرا شرایطی که تصور می شود باعث ایجاد ویژگی های حلقوی در چرخندهای حارّه ای می شود، معمولاً در آب های آزاد دور از توده های خشکی رخ می دهد و در این مناطق مشاهدات سطحی امکان پذیر است.