Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ار استاندارد در ساعت های آونگی تبدیل شد. چرخ دنگ لنگری نسبت به چرخ دنگ میله ای اصطکاک کمتری دارد و در نتیجه سایش کمتری را تجربه می کند. همچنین، این سازوکار کمتر تحت تأثیر تغییرات دما و رطوبت قرار می گیرد و دقت زمان سنجی بالاتری را ارائه می دهد. به همین دلیل، چرخ دنگ لنگری به سرعت به سازوکار استاندارد در ساعت های پاندولی تبدیل شد و تا قرن بیستم به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، چرخ دنگ لنگری نیز معایبی دارد. این سازوکار به روغن کاری منظم نیاز دارد و شاخک ها در طول زمان فرسوده می شوند. با ظهور ساعت های کوارتز در قرن بیستم، چرخ دنگ لنگری به تدریج از رده خارج شد، اما همچنان در برخی از ساعت های مکانیکی با کیفیت بالا استفاده می شود. پیشینه. این چرخ دنگ توسط ساعت سازی به نام ویلیام کلمنت اختراع شد، که با اختراع ساعت پدربزرگ (ساعت ایستاده) در حدود سال ۱۶۸۰، استفاده از آن را رواج داد. اختراع کلمنت پیشرفت قابل توجهی نسبت به چرخ دنگ نیروی ثابت رابرت هوک در سال ۱۶۷۱ بود. قدیمی ترین ساعت لنگری شناخته شده، ساعت کالج وادهام است، یک ساعت برجی که در کالج وادهام آکسفورد در سال ۱۶۷۰ ساخته شد، احتمالاً توسط ساعت
ساز جوزف نیب. چرخ دنگ لنگری به چرخ دنگ استاندارد مورد استفاده در تقریباً تمام ساعت های آونگی تبدیل شد. نوع دقیق تری از این چرخ دنگ بدون پس زنی به نام چرخ دنگ بدون پس زنی (deadbeat escapement) در حدود سال ۱۶۷۵ توسط ریچارد تاونلی اختراع و در حدود سال ۱۷۱۵ توسط ساعت ساز بریتانیایی جورج گراهام معرفی شد. این چرخ دنگ به تدریج جایگزین چرخ دنگ لنگری معمولی شد و در بیشتر ساعت های آونگی مدرن استفاده می شود. چرخ دنگ لنگری به عنوان یک پیشرفت مهم در تاریخ ساعت سازی شناخته می شود. این سازوکار باعث بهبود قابل توجهی در دقت و قابلیت اطمینان ساعت های مکانیکی شد و راه را برای توسعه ساعت های دقیق تر در آینده هموار کرد. نحوه کار. چرخ دنگ لنگری از دو بخش تشکیل شده است: چرخ دنگ، که یک چرخ عمودی با دندانه های نوک تیز شبیه به دندانه های اره است، و لنگر، که شکلی شبیه به لنگر کشتی دارد و روی یک محور درست بالای چرخ دنگ به عقب و جلو نوسان می کند. روی دو بازوی لنگر سطوح منحنی وجود دارد که دندانه های چرخ دنگ به آنها فشار می آورند و به آن ها شاخک می گویند. محور مرکزی لنگر به یک چنگک متصل است که توسط آونگ به حرکت در می آید، بنابراین لنگر به
عقب و جلو نوسان می کند و شاخک ها به طور متناوب یک دندانه چرخ دنگ را در هر طرف می گیرند و رها می کنند. هر بار که یک شاخک از چرخ دنگ دور می شود و یک دندانه را رها می کند، چرخ می چرخد و یک دندانه در طرف دیگر روی شاخک دیگر که به سمت چرخ حرکت می کند، گیر می کند. حرکت آونگ به حرکت دادن شاخک دوم به سمت چرخ ادامه می دهد و چرخ دنگ را برای مدتی به عقب می راند تا زمانی که آونگ جهت خود را معکوس کند و شاخک شروع به دور شدن از چرخ کند، در حالی که دندانه روی سطح آن می لغزد و آن را هل می دهد. سپس دندانه از انتهای شاخک خارج می شود و چرخه دوباره شروع می شود. نه چرخ دنگ لنگری و نه چرخ دنگ بدون پس زنی به خودی خود شروع به کار نمی کنند. آونگ باید برای شروع به حرکت درآید. پس زنی. حرکت رو به عقب چرخ دنگ در طول قسمتی از چرخه که پس زنی نامیده می شود، یکی از معایب چرخ دنگ لنگری است. این امر منجر به معکوس شدن موقت کل چرخ دنده به سمت وزنه محرک با هر تیک ساعت می شود و باعث فرسایش اضافی در چرخ دنده، سایش بیش از حد دندانه های چرخ دنده و عدم دقت می شود. همچنین می تواند باعث شود که نوک دندانه های چرخ دنگ در سطح شاخک فرو برود. دندانه ها به سمت
عقب، در جهت مخالف چرخش، کج شده اند و سطح شاخک ها کمی محدب است تا از این اتفاق جلوگیری شود. یکی دیگر از دلایلی که دندانه های چرخ دنگ به سمت عقب متمایل می شوند، به عنوان یک اقدام ایمنی است. اگر ساعت بدون ثابت کردن آونگ جابجا شود، نوسان کنترل نشده آونگ می تواند باعث برخورد شدید شاخک های لنگر با چرخ دنگ شود. دندانه های کج تضمین می کنند که ابتدا سطوح صاف شاخک های لنگر به کناره های دندانه ها برخورد می کند و از شکستن نقاط ظریف محافظت می کند. چرخ دنگ بدون پس زنی، پس زنی (recoil) ندارد. یک راه برای تشخیص اینکه آیا یک ساعت آونگی قدیمی دارای چرخ دنگ لنگری یا بدون پس زنی است، مشاهده عقربه ثانیه شمار است. اگر پس از هر تیک کمی به عقب حرکت کند و پس زنی را نشان دهد، ساعت دارای چرخ دنگ لنگری است. چنگک و چنگال. محور لنگر که چنگک نامیده می شود، به یک چنگال ختم می شود که محور آونگ را در بر می گیرد و به آن ضربه های عرضی می دهد. میله آونگ از یک فنر آویز کوتاه و مستقیم که به یک تکیه گاه محکم درست پشت لنگر متصل است، آویزان می شود. محور لنگر با نقطه خم شدن فنر تراز شده است. این چیدمان منجر به یک تکیه گاه پایدارتر آونگ می شود تا اینکه
آونگ مستقیماً از لنگر آویزان شود. جزئیات طراحی. چرخ دنگ لنگری نسبت به تغییرات هندسی خود بسیار مقاوم است، بنابراین شکل آن بسیار متفاوت است. [۷] در اواخر قرن نوزدهم، در بریتانیا، طرح معمول زاویه ۹۰ درجه بین شاخک ها بود، به این معنی که محور لنگر در فاصله √۲ ≈ ۱٫۴ برابر شعاع چرخ دنگ از محور چرخ دنگ قرار می گرفت. در ساعت پدربزرگ که آونگی داشت که در هر ثانیه یک بار نوسان می کرد، چرخ دنگ اغلب ۳۰ دندانه داشت، که باعث می شد چرخ دنگ یک بار در دقیقه بچرخد تا عقربه ثانیه شمار بتواند به محور آن متصل شود. در یک چرخ دنگ ۳۰ دندانه، شاخک ها حدود ۷½ دندانه را در بر می گیرند. زاویه ضربه شاخک ها که نوسان آونگ را تعیین می کرد، ۳–۴ درجه بود. تاریخچه. چرخ دنگ لنگری دومین چرخ دنگ پرکاربرد در اروپا بود که جایگزین چرخ دنگ میله ای ۴۰۰ ساله در ساعت های آونگی شد. آونگ ها در ساعت های چرخ دنگ میله ای نوسانات بسیار زیادی از ۸۰ تا ۱۰۰ درجه داشتند. در سال ۱۶۷۳، هفده سال پس از اختراع ساعت آونگی، کریستین هویگنس تحلیل ریاضی خود از آونگ ها را در کتاب ساعت آونگی منتشر کرد. او در این کتاب نشان داد که نوسانات گسترده آونگ ساعت های چرخ دنگ میله ای با
عث می شود که آنها نادرست باشند، زیرا دوره نوسان آونگ برابرزمان (ایزوکرون) نبود، بلکه به دلیل خطای دایره ای با تغییرات دامنه نوسان آونگ، که با تغییرات اجتناب ناپذیر در نیروی محرکه رخ می داد، تا حدی تغییر می کرد. این درک که فقط نوسانات کوچک آونگ تقریباً هم زمان هستند، ساعت سازان را بر آن داشت تا چرخ دنگ هایی با نوسانات کوچک طراحی کنند. مزیت اصلی چرخ دنگ لنگری این بود که با قرار دادن شاخک ها دورتر از محور، نوسان آونگ از حدود ۱۰۰ درجه در ساعت های چرخ دنگ میله ای به تنها ۴–۶ درجه کاهش یافت. علاوه بر دقت بهبود یافته به دلیل برابرزمانی (ایزوکرونیسم)، این امر به ساعت ها اجازه می داد تا از آونگ های بلندتری استفاده کنند که «ضربان» کندتری داشتند. مقاومت کمتر هوا (مقاومت آیرودینامیکی با مجذور سرعت افزایش می یابد، بنابراین یک آونگ سریعتر مقاومت بسیار بیشتری را تجربه می کند) به این معنی بود که آنها برای ادامه نوسان به قدرت کمتری نیاز داشتند و باعث سایش کمتر در حرکت ساعت می شدند. چرخ دنگ لنگری همچنین امکان استفاده از یک گلوله آونگ سنگین تر را برای نیروی محرکه معین فراهم می کرد و آونگ را از چرخ دنگ مستقل تر می کرد (Q بالاتر)
و در نتیجه دقیق تر می شد. این آونگ های بلند به جعبه های ساعت بلند و باریک نیاز داشتند. حدود سال ۱۶۸۰، ساعت ساز بریتانیایی ویلیام کلمنت شروع به فروش اولین ساعت های تجاری کرد که از چرخ دنگ لنگری استفاده می کردند، ساعت های ایستاده بلند با آونگ های ثانیه ای ۱ متری (۳۹ اینچی) که در داخل یک جعبه ساعت بلند و باریک قرار داشتند که به ساعت های پدربزرگ معروف شدند. چرخ دنگ لنگری دقت ساعت ها را چنان افزایش داد که در حدود سال های ۱۶۸۰–۱۶۹۰، استفاده از عقربه دقیقه شمار، که قبلاً در ساعت ها استثنا بود، به یک قاعده تبدیل شد. چرخ دنگ لنگری در عرض حدود پنجاه سال جایگزین چرخ دنگ میله ای در ساعت های آونگی شد، اگرچه ساعت سازان فرانسوی تا حدود سال ۱۸۰۰ به استفاده از چرخ دنگ های میله ای ادامه دادند. بسیاری از ساعت های چرخ دنگ میله ای با چرخ دنگ لنگری بازسازی شدند. در قرن هجدهم، شکل دقیق تر چرخ دنگ بدون پس زنی جایگزین لنگر در تنظیم کننده های دقیق شد، اما لنگر به عنوان نیروی کار در ساعت های آونگی خانگی باقی ماند. در طول قرن نوزدهم، شکل بدون پس زنی به تدریج در اکثر ساعت های باکیفیت جایگزین شد، اما شکل لنگری هنوز در چند ساعت آونگی امرو
زی استفاده می شود. ساعت های برجی یکی از معدود انواع ساعت های آونگی هستند که چرخ دنگ لنگری بر آنها تسلط نداشت. نیروی متغیر اعمال شده به چرخ دنده توسط عقربه های بزرگ بیرونی، که در معرض باد، برف و بار یخ قرار دارند، توسط چرخ دنگ های گرانشی بهتر مدیریت می شدند. معایب. چرخ دنگ لنگری قابل اعتماد و نسبت به خطاهای هندسی بزرگ در ساخت آن مقاوم است، اما عملکرد آن مشابه چرخ دنگ میله ای قدیمی است و دو مورد از معایب اصلی آن را حفظ می کند: چرخ دنگ بدون پس زنی. دو عیب فوق با اختراع نسخه بهبودیافته چرخ دنگ لنگری به نام چرخ دنگ بدون پس زنی یا گراهام برطرف شد. این چرخ دنگ اغلب به اشتباه به ساعت ساز انگلیسی جورج گراهام نسبت داده می شود که آن را در حدود سال ۱۷۱۵ در ساعت های تنظیم کننده دقیق خود معرفی کرد. با این حال، این در واقع در حدود سال ۱۶۷۵ توسط ستاره شناس ریچارد تاونلی اختراع شد و اولین بار توسط توماس تامپیون، مربی گراهام، در ساعتی که برای سر جوناس مور ساخته شد و در دو تنظیم کننده دقیق که برای رصدخانه جدید گرینویچ در سال ۱۶۷۶ ساخت، استفاده شد. این موضوع در مکاتبات بین جان فلمستید، اخترشناس سلطنتی و تاونلی ذکر شده است. شکل ب
دون پس زنی چرخ دنگ لنگری نسبت به عدم دقت در ساخت یا سایش در حین کار تحمل کمتری دارد و در ابتدا فقط در ساعت های دقیق استفاده می شد، اما استفاده از آن در طول قرن نوزدهم به بیشتر ساعت های آونگی با کیفیت گسترش یافت. تقریباً همه ساعت های آونگی ساخته شده امروزه از آن استفاده می کنند. نحوه کار. چرخ دنگ بدون پس زنی دو وجه برای شاخک ها دارد: یک وجه «قفل کننده» یا «مرده» با سطح منحنی هم مرکز با محوری که لنگر روی آن می چرخد و یک وجه شیب دار «ضربه ای». وقتی یک دندانه چرخ دنگ به یکی از وجوه مرده تکیه داده است، نیروی آن از طریق محور محوری لنگر هدایت می شود، بنابراین هیچ ضربه ای به آونگ نمی دهد و به آن اجازه می دهد آزادانه نوسان کند. هنگامی که شاخک در طرف دیگر چرخ دنگ را رها می کند، یک دندانه ابتدا روی این وجه «مرده» می افتد و در بیشتر نوسانات بیرونی و برگشت آونگ به آن تکیه می کند. برای این دوره، چرخ دنگ «قفل» شده و قادر به چرخش نیست. نزدیک به پایین نوسان آونگ، دندانه از روی وجه مرده روی وجه شیب دار «ضربه ای» شاخک می لغزد و به چرخ دنگ اجازه می دهد بچرخد و قبل از اینکه از شاخک بیفتد، آونگ را هل دهد. این هنوز یک چرخ دنگ استرا
حت اصطکاکی است زیرا لغزش دندانه چرخ دنگ روی وجه مرده باعث افزایش اصطکاک در نوسان آونگ می شود، اما اصطکاک کمتری نسبت به چرخ دنگ با پس زنی دارد زیرا نیروی پس زنی وجود ندارد. بر خلاف شیب رو به عقب دندانه های چرخ دنگ لنگری، دندانه های چرخ دنگ بدون پس زنی شعاعی هستند یا به جلو متمایل هستند تا اطمینان حاصل شود که دندانه با وجه «مرده» شاخک تماس پیدا می کند و از پس زنی جلوگیری می کند. شرط ایری. ساعت سازان در دهه ۱۷۰۰ کشف کردند که برای دقت، بهترین مکان برای اعمال ضربه برای حفظ نوسان آونگ، در پایین نوسان آن، یعنی زمانی که از موقعیت تعادل خود عبور می کند، است. اگر ضربه در طول حرکت رو به پایین آونگ، قبل از رسیدن به پایین اعمال شود، نیروی ضربه تمایل به کاهش دوره نوسان دارد، بنابراین افزایش نیروی محرکه باعث می شود ساعت زمان را سریع تر نشان دهد. اگر ضربه در طول حرکت رو به بالای آونگ، پس از رسیدن به پایین اعمال شود، نیروی ضربه تمایل به افزایش دوره نوسان دارد، بنابراین افزایش نیروی محرکه باعث می شود ساعت زمان را کندتر نشان دهد. اگر ضربه در پایین اعمال شود، تغییرات در نیروی ضربه از نظر تئوری نباید هیچ تأثیری بر دوره داشته باشد
. در سال ۱۸۲۶، اخترشناسی بریتانیایی جورج ایری (Airy) این موضوع را اثبات کرد. او به طور خاص ثابت کرد که یک آونگ که توسط یک ضربه محرکه که حول موقعیت تعادل پایین آن متقارن است، به حرکت در می آید، برای نیروهای محرکه مختلف، بدون در نظر گرفتن اصطکاک، هم زمان است و چرخ دنگ بدون پس زنی تقریباً این شرط را برآورده می کند. اگر دندانه های چرخ دنگ طوری ساخته شوند که دقیقاً روی گوشه بین دو وجه شاخک بیفتند، این شرط دقیقاً برآورده می شود، اما برای اینکه چرخ دنگ به طور قابل اعتماد عمل کند، دندانه ها باید طوری ساخته شوند که بالاتر از گوشه، روی وجه «مرده» بیفتند. مقایسه حرکت در لنگر و بدون پس زنی. یکی از دلایل عمده خطا در ساعت ها، تغییر در نیروی محرکه اعمال شده به چرخ دنگ است که در اثر تغییرات کوچک در اصطکاک چرخ دنده ها یا شاخک ها یا کاهش نیروی فنر اصلی هنگام باز شدن ایجاد می شود. چرخ دنگی که در آن تغییرات نیروی محرکه بر سرعت تأثیر نمی گذارد، برابرزمان نامیده می شود. عملکرد برتر بدون پس زنی نسبت به پس زنی به دلیل بهبود برابرزمانی است. این به دلیل روش های مختلفی است که تغییرات در نیروی محرکه بر نوسان آونگ در دو چرخ دنگ تأثیر می
گذارد: هنگامی که چرخ دنگ بدون پس زنی اختراع شد، ساعت سازان در ابتدا معتقد بودند که به دلیل تأثیر بیشتر تغییرات نیرو بر دامنه آونگ، برابرزمانی پایین تری نسبت به چرخ دنگ لنگری دارد. تجزیه و تحلیل های اخیر نشان می دهد که ناهمزمانی چرخ دنگ لنگری می تواند خطای دایره ای آونگ را خنثی کند؛ یعنی افزایش دامنه نوسان در لنگر باعث افزایش جزئی در دوره آونگ به دلیل خطای دایره ای می شود و این می تواند کاهش دوره ناشی از برابرزمانی را جبران کند. با توجه به این اثر، یک چرخ دنگ لنگری با دقت تنظیم شده با شاخک های صیقلی ممکن است دقیق تر از یک چرخ دنگ بدون پس زنی باشد. این موضوع حداقل توسط یک آزمایش مدرن تأیید شده است.
احساسی (انگلیسی: Sensuous) پنجمین آلبوم چندآهنگه از گروه پسرانه اهل کره جنوبی اس اف۹ است که در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۸ توسط اف ان سی انترتیمنت منتشر شد. این آلبوم از پنج قطعه، از جمله «Now or Never» تشکیل شده است. موفقیت تجاری. آلبوم در جدول گائون کره در رتبه سوم قرار گرفت. همچنین در جدول بیلبورد در رتبه ده قرار گرفت.
چرخ دنگ هم محور () یک سازوکار پیشرفته در ساعت های مکانیکی است که در سال ۱۹۷۴ توسط ساعت ساز بریتانیایی، جورج دانیلز، اختراع شد. این سازوکار جایگزینی برای چرخ دنگ لنگری است که برای قرن ها در ساعت های آونگی استفاده می شد. چرخ دنگ هم محور از دو چرخ دندانه دار هم محور تشکیل شده است: یک چرخ گریز که توسط نیروی محرکه ساعت به حرکت در می آید و یک چرخ ثانویه که به آونگ متصل است. این دو چرخ توسط یک شاخک کوچک به هم متصل می شوند. شاخک به گونه ای طراحی شده است که با دندانه های هر دو چرخ به طور متناوب درگیر می شود و حرکت آنها را کنترل می کند. هنگامی که آونگ نوسان می کند، شاخک به طور متناوب با دندانه های چرخ گریز و چرخ ثانویه درگیر می شود. این درگیری و رهاسازی باعث می شود که چرخ گریز با سرعت کنترل شده ای بچرخد و انرژی لازم برای حفظ نوسان آونگ را فراهم کند. چرخ دنگ هم محور نسبت به چرخ دنگ لنگری دارای مزایای متعددی است. اصطکاک کمتری دارد و در نتیجه سایش کمتری را تجربه می کند. همچنین به روغن کاری کمتری نیاز دارد و در برابر تغییرات دما و رطوبت پایدارتر است. این عوامل باعث می شوند که چرخ دنگ هم محور دقت زمان سنجی بالاتری را نسبت ب
ه چرخ دنگ لنگری ارائه دهد. به دلیل این مزایا، چرخ دنگ هم محور به سرعت در ساعت های مکانیکی با کیفیت بالا پذیرفته شد. امروزه، این سازوکار در بسیاری از بهترین ساعت های جهان، از جمله ساعت های مچی و ساعت های رومیزی، استفاده می شود. اختراع چرخ دنگ هم محور یک پیشرفت بزرگ در ساعت سازی مکانیکی محسوب می شود. این سازوکار نه تنها دقت زمان سنجی را بهبود بخشید، بلکه قابلیت اطمینان و طول عمر ساعت های مکانیکی را نیز افزایش داد. امروزه، چرخ دنگ هم محور نمادی از نوآوری و تعالی در ساعت سازی است.
چرخ دنگ گالیله () یک طرح اولیه برای سازوکار چرخ دنگ در ساعت های پاندولی است که توسط گالیله در سال ۱۶۳۷ طراحی شد. اگرچه این طرح هرگز توسط گالیله ساخته نشد، اما یکی از اولین تلاش ها برای استفاده از آونگ برای تنظیم حرکت یک ساعت بود. چرخ دنگ گالیله از یک آونگ، یک چرخ دنگ و یک وزنه متصل به آونگ تشکیل شده بود. وزنه برای تأمین انرژی لازم برای حرکت آونگ و چرخ دنگ استفاده می شد. چرخ دنگ دارای دندانه هایی بود که با آونگ درگیر می شدند و حرکت آن را کنترل می کردند. با این حال، طراحی گالیله دارای چندین نقص بود. یکی از مشکلات اصلی این بود که چرخ دنگ به طور مستقیم به آونگ متصل بود که باعث ایجاد اصطکاک و اختلال در حرکت آونگ می شد. این امر دقت زمان سنجی را کاهش می داد و باعث می شد که ساعت به سرعت از تنظیم خارج شود. با وجود این نقص ها، طرح چرخ دنگ گالیله یک گام مهم در توسعه ساعت های پاندولی بود. این طرح نشان داد که می توان از آونگ برای تنظیم حرکت یک ساعت استفاده کرد و الهام بخش ساعت سازان بعدی برای توسعه طرح های کارآمدتر و دقیق تر شد. در نهایت، طرح گالیله با طرح های پیشرفته تری مانند چرخ دنگ لنگری و چرخ دنگ هم محور جایگزین شد ک
ه دقت و قابلیت اطمینان بسیار بالاتری را ارائه می دهند. با این حال، چرخ دنگ گالیله به عنوان یک نقطه عطف مهم در تاریخ ساعت سازی باقی مانده است و نشان دهنده نبوغ و خلاقیت گالیله در زمینه های مختلف علمی است.
چرخ دنگ اهرم دار () یک سازوکار تنظیم زمان در ساعت های مکانیکی است که در قرن هجدهم اختراع شد و به سرعت به یکی از محبوب ترین و پرکاربردترین انواع چرخ دنگ تبدیل شد. این سازوکار به خاطر طراحی ساده، قابل اعتماد و دقت نسبتاً بالا، در بسیاری از ساعت های جیبی و مچی مورد استفاده قرار می گیرد. چرخ دنگ اهرم دار از یک چرخ دندانه دار به نام چرخ گریز و یک اهرم تشکیل شده است. اهرم به آونگ یا سیستم تنظیم کننده دیگر ساعت متصل است و با چرخش به جلو و عقب، دندانه های چرخ گریز را یکی پس از دیگری آزاد می کند. این حرکت کنترل شده چرخ گریز باعث می شود که چرخ دنده های ساعت با سرعت ثابتی بچرخند و زمان را به دقت اندازه گیری کنند. یکی از ویژگی های کلیدی چرخ دنگ اهرم دار، استفاده از دو شاخک در انتهای اهرم است. این شاخک ها به گونه ای طراحی شده اند که با دندانه های چرخ گریز درگیر می شوند و مانع از چرخش آزاد آن می شوند. با هر نوسان آونگ، یکی از شاخک ها دندانه چرخ گریز را آزاد می کند و به آن اجازه می دهد کمی بچرخد. سپس شاخک دیگر با دندانه بعدی درگیر می شود و این چرخه تکرار می شود. چرخ دنگ اهرم دار به دلیل طراحی ساده و تعداد کم قطعات متحرک، نس
بتاً قابل اعتماد و بادوام است. همچنین، به لطف پیشرفت های فناورانه در طول قرن نوزدهم و بیستم، دقت زمان سنجی این سازوکار به طور قابل توجهی بهبود یافته است. با این حال، چرخ دنگ اهرم دار کامل نیست. این سازوکار به روغن کاری منظم نیاز دارد تا اصطکاک و سایش را کاهش دهد. همچنین، تنظیم دقیق آن می تواند چالش برانگیز باشد و نیاز به مهارت و تجربه ساعت ساز دارد. به طور کلی، چرخ دنگ اهرم دار یک سازوکار مهم و مؤثر در ساعت های مکانیکی است که به دلیل سادگی، قابلیت اطمینان و دقت، محبوبیت زیادی دارد. اگرچه با ظهور ساعت های کوارتز و اتمی، استفاده از آن کاهش یافته است، اما همچنان در بسیاری از ساعت های مکانیکی با کیفیت بالا استفاده می شود.
چرخ دنگ خارشاخکی () یک سازوکار تنظیم زمان در ساعت های مکانیکی است که در قرن هجدهم اختراع شد. این نوع چرخ دنگ به دلیل سادگی و هزینه ساخت پایین، در ساعت های ارزان قیمت و تولید انبوه مورد استفاده قرار می گرفت. چرخ دنگ خارشاخکی از یک چرخ گریز با خارهای (پین های) عمودی و یک استوانه یا دیسک (شاخک) تشکیل شده است که به آونگ متصل است. در حین نوسان آونگ، خارهای چرخ گریز با استوانه درگیر شده و آن را به حرکت درمی آورند. این حرکت کنترل شده چرخ گریز باعث می شود که چرخ دنده های ساعت با سرعت ثابتی بچرخند و زمان را اندازه گیری کنند. با این حال، چرخ دنگ خارشاخکی دارای معایب قابل توجهی است. اصطکاک و سایش زیادی بین پین ها و استوانه وجود دارد که باعث کاهش دقت زمان سنجی و نیاز به تعمیر و نگهداری مکرر می شود. همچنین، این سازوکار به تغییرات دما و رطوبت حساس است که می تواند بر عملکرد آن تأثیر بگذارد. به دلیل این معایب، چرخ دنگ خارشاخکی در ساعت های با کیفیت بالا استفاده نمی شود و در نهایت با سازوکارهای پیشرفته تری مانند چرخ دنگ لنگری جایگزین شد. با این حال، این چرخ دنگ به دلیل سادگی و هزینه پایین، در تولید انبوه ساعت های ارزان قیمت در
قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم نقش مهمی داشت. نام ها. چرخ دنگ خارشاخکی را با این نام ها نیز نامیده اند: نام های دیگر این سازوکار یعنی خارشاخکی و خاراهرمی به طراحی چرخ دنگ اشاره دارند: در اصل، چرخ دنگ روس کوپف یک نسخه ساده شده از چرخ دنگ اهرمی است که در آن جواهرات شاخک با خارهای فلزی عمودی جایگزین می شوند. این طراحی ساده شده، تولید چرخ دنگ روس کوپف را ارزان تر کرد، اما همچنین دقت آن را نسبت به سایر چرخ دنگ های اهرمی کاهش داد. با این حال، این هنوز یک نوآوری قابل توجه بود، زیرا امکان تولید انبوه ساعت های مکانیکی مقرون به صرفه را فراهم کرد و آنها را در دسترس مخاطبان وسیع تری قرار داد.
چرخ دنگ ملخی () یک سازوکار تنظیم زمان در ساعت های مکانیکی است که در قرن هجدهم اختراع شد. این چرخ دنگ به خاطر طراحی خاص و پیچیده اش، در ساعت های با کیفیت بالا و گران قیمت استفاده می شود. چرخ دنگ ملخی از یک چرخ گریز با دندانه های خاص و یک اهرم با دو شاخک تشکیل شده است. این شاخک ها دارای سطوحی هستند که با دندانه های چرخ گریز درگیر می شوند و حرکت آن را کنترل می کنند. در حین نوسان آونگ، اهرم به جلو و عقب حرکت می کند. شاخک ها به نوبت با دندانه های چرخ گریز درگیر می شوند و مانع از چرخش آزاد آن می شوند. این درگیری و رهاسازی باعث می شود که چرخ گریز با سرعت کنترل شده ای بچرخد و انرژی لازم برای حفظ نوسان آونگ را فراهم کند. چرخ دنگ ملخی به خاطر طراحی خاص خود، اصطکاک بسیار کمی دارد و در نتیجه سایش کمتری را تجربه می کند. این ویژگی باعث افزایش دقت زمان سنجی و طول عمر ساعت می شود. با این حال، به دلیل پیچیدگی ساخت و تنظیم، هزینه تولید آن نسبت به سایر چرخ دنگ ها بالاتر است. یکی از ویژگی های متمایز چرخ دنگ ملخی، صدای تیک تاک خاص آن است که به دلیل طراحی خاص دندانه ها و شاخک ها ایجاد می شود. این صدا برای بسیاری از علاقه مندان به
ساعت های مکانیکی جذاب است. چرخ دنگ ملخی به عنوان یک سازوکار پیشرفته و با کیفیت در ساعت های مکانیکی شناخته می شود. اگرچه به دلیل هزینه بالا، در ساعت های معمولی استفاده نمی شود، اما در ساعت های لوکس و کلکسیونی به دلیل دقت و صدای خاص خود، محبوبیت دارد.
چرخ دنگ ریفلر () یک سازوکار بسیار دقیق تنظیم زمان در ساعت های آونگ دار است که در اواخر قرن نوزدهم توسط زیگموند ریفلر، ساعت ساز آلمانی، اختراع شد. این چرخ دنگ به خاطر دقت بی نظیر و پایداری حرارتی بالا، در ساعت های نجومی و رصدخانه ها مورد استفاده قرار می گرفت و به عنوان یکی از دقیق ترین چرخ دنگ های مکانیکی در تاریخ شناخته می شود. چرخ دنگ ریفلر از یک آونگ با میله ای از جنس اینوار (آلیاژی با انبساط حرارتی بسیار کم) و یک چرخ دنگ خاص تشکیل شده است. این چرخ دنگ دارای یک چرخ گریز با خارهای عمودی و یک شاخک کوچک است که به آونگ متصل است. شاخک به گونه ای طراحی شده است که با خارهای چرخ گریز درگیر می شود و حرکت آن را کنترل می کند. در حین نوسان آونگ، شاخک به طور متناوب با خارهای چرخ گریز درگیر می شود و مانع از چرخش آزاد آن می شود. این درگیری و رهاسازی باعث می شود که چرخ گریز با سرعت کنترل شده ای بچرخد و انرژی لازم برای حفظ نوسان آونگ را فراهم کند. چرخ دنگ ریفلر به دلیل طراحی خاص خود، اصطکاک بسیار کمی دارد و در نتیجه سایش کمتری را تجربه می کند. همچنین، استفاده از میله اینوار در آونگ باعث می شود که این سازوکار در برابر تغییرا
ت دما بسیار پایدار باشد و دقت زمان سنجی بالایی را ارائه دهد. ساعت های مجهز به چرخ دنگ ریفلر می توانستند به دقت فوق العاده ای دست یابند، به طوری که خطای آنها در طول یک سال تنها چند ثانیه بود. این ساعت ها در رصدخانه ها و آزمایشگاه های علمی برای اندازه گیری دقیق زمان و انجام آزمایش های حساس مورد استفاده قرار می گرفتند. با این حال، چرخ دنگ ریفلر به دلیل پیچیدگی ساخت و تنظیم، بسیار گران قیمت بود و تنها در ساعت های بسیار دقیق و با کیفیت بالا استفاده می شد. با ظهور ساعت های کوارتز و اتمی در قرن بیستم، استفاده از چرخ دنگ ریفلر کاهش یافت، اما همچنان به عنوان یک شاهکار مهندسی و یک نمونه برجسته از دقت زمان سنجی مکانیکی شناخته می شود.
چرخ دنگ طبیعی () یک سازوکار پیشرفته در ساعت های مکانیکی است که در قرن هجدهم توسط آبراهام-لویی برگه، ساعت ساز سوئیسی، اختراع شد. این چرخ دنگ به خاطر دقت بالا و کاهش اصطکاک در مقایسه با چرخ دنگ های قبلی، در ساعت های با کیفیت بالا و دقیق مورد استفاده قرار می گرفت. چرخ دنگ طبیعی از یک چرخ گریز با دندانه های خاص و دو شاخک (پالت) تشکیل شده است. شاخک ها به یک اهرم متصل هستند که به آونگ ساعت متصل است. در حین نوسان آونگ، اهرم به جلو و عقب حرکت می کند و شاخک ها به طور متناوب با دندانه های چرخ گریز درگیر می شوند. درگیری و رهاسازی شاخک ها با دندانه های چرخ گریز باعث می شود که چرخ گریز با سرعت کنترل شده ای بچرخد و انرژی لازم برای حفظ نوسان آونگ را فراهم کند. طراحی خاص چرخ دنگ طبیعی باعث می شود که ضربه های وارده به آونگ در نزدیکی مرکز نوسان آن رخ دهد که این امر باعث کاهش اختلال در حرکت آونگ و افزایش دقت زمان سنجی می شود. چرخ دنگ طبیعی به دلیل دقت بالا و کاهش اصطکاک، در کرونومترهای دریایی و تا حدودی در کرونومترهای جیبی مورد استفاده قرار می گرفت. این ساعت ها نیاز به دقت بسیار بالایی داشتند و چرخ دنگ طبیعی به آنها کمک می کرد
تا زمان را با دقت بیشتری اندازه گیری کنند. با این حال، چرخ دنگ طبیعی به دلیل پیچیدگی ساخت و تنظیم، نسبت به سایر چرخ دنگ ها گران تر بود. همچنین، این سازوکار به روغن کاری منظم نیاز داشت تا عملکرد بهینه خود را حفظ کند. با ظهور ساعت های کوارتز و اتمی در قرن بیستم، استفاده از چرخ دنگ طبیعی کاهش یافت، اما همچنان به عنوان یک شاهکار مهندسی و یک نمونه برجسته از دقت زمان سنجی مکانیکی شناخته می شود.
تترا رامینوز کاذب با نام علمی Petitella georgiae ، گونه ای از تتراسانان است که بومی حوضه آمازون در برزیل و پرو است. این گونه یک ماهی آکواریومی بسیار محبوب است. شباهت بسیاری به دو گونه از جنس خود، بنامهای "Petitella bleheri" و "تترای سرآتشی دارد". در حوضه بالایی آمازون در حوضه رودهای پرو، ریو پوروس، ریو نگرو و ریو مادیرا توزیع شده است. رامینوز کاذب برای اولین بار در اواخر دهه 1950 در سوئیس درون یک محموله ماهی آکواریومی وارداتی از پرو یافت شد. برخی از نمونه ها دارای یک نوار سیاه در باله دمی هستند که به سمت جلو و به داخل بدن امتداد می یابد و در قسمت بالا با یک خط نازک طلایی رنگین کمانی پوشیده شده است. با این حال این ویژگی هنوز به عنوان یک عامل تعیین کننده قابل اعتماد برای هویت گونه به طور کامل تایید نشده است.
نارسیسِس (انگلیسی: Narcissus) ششمین آلبوم چندآهنگه از گروه پسرانه اهل کره جنوبی اس اف۹ است که در ۲۰ فوریه ۲۰۱۹ توسط اف ان سی انترتیمنت منتشر شد. این آلبوم از شش قطعه، از جمله «Enough» تشکیل شده است. موفقیت تجاری. آلبوم در جدول گائون کره در رتبه چهارم قرار گرفت. همچنین در جدول بیلبورد در رتبه یازده قرار گرفت.
آرپی ام (انگلیسی: RPM؛ مخفف Real Performance Man) هفتمین آلبوم چندآهنگه از گروه پسرانه اهل کره جنوبی اس اف۹ است که در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۹ توسط اف ان سی انترتیمنت منتشر شد. این آلبوم از شش قطعه، از جمله «RPM» تشکیل شده است. موفقیت تجاری. آلبوم در جدول گائون کره در رتبه پنجم قرار گرفت. همچنین در جدول بیلبورد در رتبه پانزدهم قرار گرفت.
کلکسیون اول (انگلیسی: First Collection) اولین آلبوم استودیویی از گروه پسرانه اهل کره جنوبی اس اف۹ است که به طور رسمی در ۷ ژانویه ۲۰۲۰ توسط اف ان سی انترتیمنت منتشر شد. این آلبوم از ده قطعه، از جمله «Good Guy» تشکیل شده است. موفقیت تجاری. آلبوم در جدول گائون کره در رتبه دوم قرار گرفت.