Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ار خود، «مارکی روکاوردینا» (Il marchese di Roccaverdina) را منتشر کرد، داستان جنون یک مارکی سیسیلی که پس از کشتن شوهر معشوقه اش از روی حسادت، به تدریج به دلیل احساس گناهی که متحمل می شود، به جنون کشیده می شود. کاپوآنا هم در جاچینتا و هم در مارکیز روکاوردینا که پیچیده تر است، روان شناسی یک شخصیت اصلی که اعمالش هنجارهای اجتماعی تغییرناپذیر را به چالش می کشد و محکوم به شکست در جنون و مرگ است، را مرکز تمرکز خود قرار می دهد. کاتانیا: کاردر دانشگاه و درگذشت. در سال ۱۹۰۲، کاپوانا به عنوان استاد واژه شناسی و آمار در دانشگاه کاتانیا منصوب شد. در ۲۳ آوریل ۱۹۰۸، او با نویسنده ای به نام آدلاید برناردینی ازدواج کرد. کاپوانا در ۲۹ نوامبر ۱۹۱۵، اندکی پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، در کاتانیا درگذشت. آخرین آثار ادبی او شامل «وجدان ها» (۱۹۰۵)، «در سرزمین زاگارا» (Nel paese di Zàgara) (۱۹۱۰) و «آمریکایی های راباتو» (Gli Americani di Rabbato) (۱۹۱۲) بود. کاپوانا نویسنده ای بسیار پرکار بود. او علاوه بر رمان هایش، مجموعه هایی از داستان های کوتاه (برای نمونه، «روستاییان» (Le paesane) (۱۸۹۴))، افسانه های بسیار موفق کودکانه (م
انند «یکی بود، یکی نبود» (C'era una volta) (۱۸۸۲) و «اسکورپیدو» ("Scurpiddu") (۱۸۹۸))، و چندین نمایشنامه به گویش سیسیلی (به صورت مجموعه «تئاتر به گویش سیسیلی» (Teatro dialettale siciliano) (۱۱–۱۹۱۲)، جلدهای ۱–۳) را به رشته تحریر درآورد. نمایشنامه های کاپوانا به زبان ایتالیایی استاندارد و به گویش سیسیلی عبارتند از جاچینتا (۱۸۸۸)، اقتباسی از رمان اصلی او؛ «افسون» (Malia) (۱۸۹۵) و «شوالیه پیدانیا» (Il cavaliere Pidagna) (1911). ترجمه ها به فارسی. از کاپوآنا کتاب های زیر به فارسی برگردانده شده است:
انجمن سرامیک مشرق زمین ()، ؛ یکی از انجمن های بین المللی پیشرو در زمینهٔ مطالعه و ارج نهادن به هنر آسیایی، با تمرکز ویژه بر سرامیک، است. با این حال، حوزهٔ فعالیت آن گسترده تر بوده و همهٔ جنبه های هنر مشرق زمین را در بر می گیرد. این انجمن در طول بیش از ۹۰ سال گذشته، از طریق برگزاری نشست های منظم، سخنرانی ها و انتشار نشریات، به عنوان یکی از نهادهای اصلی در گسترش شناخت هنر مشرق زمین و به ویژه سرامیک آن نقش آفرینی کرده است. تاریخچه. انجمن در سال ۱۹۲۱ در لندن توسط گروهی از مجموعه داران و دیگر علاقه مندان به هنر سرامیک مشرق زمین بنیان گذاری شد. از آن زمان، بسیاری از تاریخ نگاران برجستهٔ هنر و مجموعه داران به اُسی اِس پیوسته اند، برای انجمن سخنرانی کرده اند و مقالاتی برای انتشار در نشریهٔ سالانهٔ «گزارش های انجمن سرامیک مشرق زمین» (، که در حال حاضر به سردبیری دکتر استیسی پیرسون منتشر می شود) نوشته اند.
آن ادواردز (; – ) مؤلف، زندگینامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. بیشتر به خاطر زندگی نامه هایش از جمله زندگی نامه های افراد مشهوری مانند ماریا کالاس، جودی گارلند، کاترین هپبورن، ویوین لی، مارگارت میچل، رونالد ریگان، ماریا کالاس]، [شرابارا استرایسند، الیزابت دوم، شاهدخت مارگارت، دایانا، شاهدخت ولز و سوفیا تولستایا. زندگی اولیه و تحصیلات. آن لوئیز جوزفسون در ۲۰ اوت ۱۹۲۷ در پورت چستر، نیویورک، از میلتون و ماریان (فیش) جوزفسون به دنیا آمد. پدرش یک فروشنده لباس دوره گرد و مادرش خانه دار بود. خانواده در سال ۱۹۳۲ به لس آنجلس نقل مکان کردند، جایی که ادواردز به عنوان بازیگر کودک در رادیو و صحنه شروع به کار کرد و با مگلین کیدیز و گاسز اجرا می کرد. در سال ۱۹۴۴، در سن ۱۷ سالگی، او توسط مترو گلدوین میر استخدام شد و به جوانترین نویسنده برای استودیو تبدیل شد، جایی که هفته ای ۱۵۰ دلار درآمد داشت. ادواردز در سال تحصیلی ۱۹۴۵-۱۹۴۶ در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس تحصیل کرد و همچنین در دانشگاه تحصیل کرد. متدیست جنوبی]] از 1947 تا 1948. در سال 1949، در سن 22 سالگی، اولین فیلمنامه خود، فیلم "کوانتز" را با بازی [[فرد مک موری] و [[
دوروتی مالون]] فروخت. پیوند به بیرون. [[رده:تاریخ نگاران اهل نیویورک (ایالت)]] [[رده:دانش آموختگان دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس]] [[رده:دانش آموختگان دانشگاه متودیست جنوبی]] [[رده:درگذشتگان ۲۰۲۴ (میلادی)]] [[رده:رمان نویسان اهل نیویورک (ایالت)]] [[رده:رمان نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:زادگان ۱۹۲۷ (میلادی)]] [[رده:فیلم نامه نویسان اهل نیویورک (ایالت)]] [[رده:فیلم نامه نویسان زن اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:نویسندگان ادبیات کودک اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:نویسندگان تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:نویسندگان تلویزیونی زن اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:نویسندگان زن ادبیات کودک و نوجوان اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:نویسندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا]]
بازار منامه () بازاری قدیمی در شهر منامه، پایتخت بحرین است. موقعیت. بازار در شمال منامه و میان بافت های قدیمی شهر و منطقهٔ تجاری مرکزی قرار دارد که ورودی اصلی آن دروازه تاریخی باب البحرین است. تنها کنیسه کشور نیز در همین ناحیه واقع شده است. منابع. پانویس
لوئیجی استورزو (متولد ۲۶ نوامبر ۱۸۷۱ - درگذشته ۸ اوت ۱۹۵۹) یک کشیش کاتولیک ایتالیایی و سیاستمدار برجسته بود. او در طول زندگی خود به عنوان یک سوسیالیست مسیحی سابق که به پوپولیست تبدیل شد، شناخته می شد و یکی از پدران پلتفرم دموکرات مسیحی محسوب می شود. او همچنین بنیان گذار مؤسسه لوئیجی استورزو در سال ۱۹۵۱ بود. استورزو یکی از بنیانگذاران حزب مردم ایتالیا (پی پی آی) در سال ۱۹۱۹ بود، اما در سال ۱۹۲۴ با ظهور فاشیسم ایتالیایی مجبور به تبعید شد. او در تبعید در لندن و بعداً در شهر نیویورک، بیش از ۴۰۰ مقاله (که پس از مرگش با عنوان متفرقه لندن منتشر شد) در انتقاد از فاشیسم منتشر کرد. آرمان استورزو برای تقدیس در ۲۳ مارس ۲۰۰۲ آغاز شد و او به عنوان بنده خدا لقب گرفت. زندگی. سال های اولیه، خانواده، تحصیلات و کشیش شدن. استورزو در ۲۶ نوامبر ۱۸۷۱ در کالتاجیرونه از فلیچه استورزو و کاترینا بوسکارلی متولد شد. خواهر دوقلوی او امانوئلا (همچنین با نام نلینا شناخته می شود) بود. یکی از اجداد او، جوزپه استورزو، در سال ۱۸۶۴ تا زمانی نامشخص به عنوان شهردار کالتاجیرونه خدمت می کرد و جد دیگرش کروچه استورزو بود که در مورد مسئله روم نوشت. دو
برادرش لوئیجی و فرانکو استورزو از یسوعیان مشهور بودند. برادر بزرگترش ماریو استورزو (۱ نوامبر ۱۸۶۱–۱۱ نوامبر ۱۹۴۱) یک متکلم مشهور و اسقف پیازا آرمرینا بود. دو خواهر دیگر او مارگاریتا و راهبه رمیگیا (یا خواهر جوزپینا) بودند. از سال ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۶، او در آسیرئاله و سپس در نوتو تحصیل کرد. او تحصیلات خود را برای زندگی کلیسایی در سال ۱۸۸۸ آغاز کرد. استورزو در ۱۹ مه ۱۸۹۴ از اسقف کالتاجیرونه ساوریو گربینو در کلیسای سانتیسیمو سالواتوره در انا، به مقام کشیشی منصوب شد. پس از فارغ التحصیلی، استورزو به عنوان معلم مطالعات فلسفی و الهیاتی در کالتاجیرونه خدمت کرد؛ او از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ به عنوان معاون شهردار شهر خود خدمت کرد. در سال ۱۸۹۸، او دکترای خود را در مطالعات فلسفی از دانشگاه پاپی گرگوری در رم دریافت کرد و از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۳ در زادگاهش به تدریس این موضوع پرداخت. در اواخر دهه ۱۸۹۰ و اوایل دهه ۱۹۰۰، استورزو با جاکومو رادینی-تدسکی آشنا شد. او در اوقات فراغت خود به جمع آوری آثار هنری سرامیکی عتیقه علاقه داشت؛ در حالی که به عنوان معاون شهردار خدمت می کرد، در سال ۱۹۱۸ یک مدرسه سرامیک کاری افتتاح کرد. او همچنین در سال ۱۸۹۷ رو
زنامه صلیب کنستانتین را در کالتاگیرنه تأسیس کرد در سال ۱۹۰۰، همزمان با شورش بوکسورها، استورزو از اسقف خود خواست تا با وجود آزار و اذیت هایی که کلیسای کاتولیک در آنجا متحمل می شد، در مأموریت های مذهبی در چین خدمت کند. این درخواست به دلیل وضعیت سلامتی نامناسب او رد شد. از سال ۱۹۱۵، استورزو با ازیونه کاتولیکه همکاری داشت. او همچنین با رومولو موری نزدیک بود. فعالیت سیاسی و همکاری استورزو با همکارانش مانع از آن شد که جیووانی جولیتی در سال ۱۹۲۲ دوباره قدرت را به دست گیرد. این به لوئیجی فکتا اجازه داد تا نخست وزیری را به دست گیرد. حزب مردمی ایتالیا. استورزو از بنیانگذاران حزب مردم ایتالیا (پی پی آی) در ۱۹ ژانویه ۱۹۱۹ بود. تشکیل پی پی آی، با اجازه پاپ بندیکت پانزدهم، نشان دهنده لغو ضمنی و اکراه "سیاست عدم" مشارکت واتیکان در سیاست ایتالیا بود که قبل از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۱۹ لغو شده بود. در این انتخابات، پی پی آی ۲۰٫۶ درصد آرا و ۱۰۰ کرسی در مجلس قانونگذاری را به دست آورد. پی پی آی یک نیروی سیاسی عظیم در کشور بود؛ بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲، هیچ دولتی بدون حمایت پی پی آی نمی توانست تشکیل و حفظ شود. ائتلاف بین
حزب سوسیالیست ایتالیا (پی اس آی) و حزب پی پی آی در واتیکان غیرقابل قبول تلقی می شد، علیرغم اینکه جولیتی در سال ۱۹۱۴ به عنوان نخست وزیر این پیشنهاد را داده بود، و چیزی که جانشینان مترقی و ناتوان او — ایوانوئه بونومی (۱۹۲۱–۱۹۲۲) و لوئیجی فاکتا (۱۹۲۲) — آن را به عنوان تنها ائتلاف ممکن که فاشیست های ایتالیایی را کنار می گذارد، دوباره تصویر کردند. استورزو یک ضدفاشیست متعهد بود که در آثاری مانند "«دانش مسیحی»" به بحث در مورد ناسازگاری کاتولیسیسم و فاشیسم پرداخت و آنچه را که عناصر فاشیستی روحانی در واتیکان می دانست، مورد انتقاد قرار داد. استورزو همچنین در مورد اندیشه های سنت آگوستین هیپو و گوتفرید ویلهلم لایب نیتس، و همچنین جامباتیستا ویکو و موریس بلوندل نوشت. او این کار را برای شرح آنچه «دیالکتیک امر ملموس» می نامید، انجام داد و با این دیالکتیک به عنوان گرایشی به سمت ایده آلیسم مطلق و رئالیسم مدرسی مخالفت کرد. رهبری استورزو در سال ۱۹۲۳ به طور فزاینده ای در درون حزب به چالش کشیده شد. کنگره حزب در تورین در آوریل ۱۹۲۳، ماهیت قانون اساسی و میانه رو حزب را مجدداً تأیید کرد و موضعی ضد فاشیستی اتخاذ کرد که در میان اعضای
عادی حزب مورد حمایت قرار گرفت. کنگره تورین و نتایج آن با خصومت موسولینی مواجه شد، که وزرای حزب پی پی آی را از دولت خود اخراج کرد. به گفته ریچارد ای. وبستر، «کمپین بی قانونی و خشونت پیراهن سیاه ها علیه سازمان های کاتولیک دو برابر شد و دان استورزو هدف یک کمپین مطبوعاتی فاشیستی مبتذل و بدنام قرار گرفت.» هنگامی که موسولینی شروع به تهدید انتقام جویی علیه کل روحانیت به دلیل مخالفت سیاسی حزب استورزو کرد، استورزو پس از مشورت با واتیکان، در ۱۰ ژوئیه ۱۹۲۳ از رهبری حزب استعفا داد. موضع پاپ پیوس یازدهم مبهم بود - به گفته ریچارد ای. وبستر، «هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد پاپ به این صراحت تسلیم زورگویی فاشیست ها شده باشد.» خود استورزو با آگاهی از اینکه جایگاهش در حزب آسیب پذیر است، به سمت استعفا متمایل شد - به عنوان یک کشیش، از نشستن در پارلمان منع شده بود و قدرت سیاسی او به دلیل کشیش بودنش محدود بود؛ بنابراین، ترتیب داده شد که یک کاتولیک سکولار، آلسید د گاسپری، رهبری حزب را به دست گیرد. استورزو تا سال ۱۹۲۴ در حزب فعال ماند، زمانی که خود کاردینال گاسپاری پس از تشدید فشارهای فاشیستی و تهدیدهای فیزیکی علیه استورزو، مهاجرت
او به لندن را ترتیب داد. نویسندگی. استورزو نویسندهٔ چندین اثر در رابطه با اندیشهٔ فلسفی و سیاسی بود. از جمله:
گائتانو سالومینی (زاده ۸ سپتامبر ۱۸۷۳ – درگذشته ۶ سپتامبر ۱۹۵۷) سیاستمدار، مورخ و نویسنده سوسیالیست و ضدفاشیست ایتالیایی بود. او که در خانواده ای متوسط به دنیا آمد، به مورخی برجسته تبدیل شد که آثارش پس از تبعید اجباری توسط رژیم فاشیستی ایتالیایی بنیتو موسولینی، در ایتالیا و خارج از کشور، به ویژه در ایالات متحده، مورد توجه قرار گرفت. سالومینی که در ابتدا با حزب سوسیالیست ایتالیا همکاری می کرد، بعدها به یک سوسیالیسم بشردوستانه مستقل پایبند شد و در طول زندگی خود به اصلاحات سیاسی و اجتماعی رادیکال متعهد ماند. سالومینی رهبری قابل توجهی را برای پناهندگان سیاسی در ایالات متحده ارائه داد. نوشته های پربار او، نگرش سیاست گذاران آمریکایی را در طول و پس از جنگ جهانی دوم شکل داد. تجربه تبعید او در آن سوی اقیانوس اطلس، بینش های جدید و دیدگاه تازه ای را برای توضیح ظهور فاشیسم به او بخشید و خاطره جنگ و زندگی سیاسی در ایتالیا پس از سال ۱۹۴۵ را شکل داد. در ایتالیای پس از جنگ، سالومینی از راه سومی بین حزب کمونیست ایتالیا و دموکراسی مسیحی حمایت می کرد. اوایل زندگی و حرفه. سالومینی در شهر مولفتا، آپولیا، در جنوب فقیر پادشاهی ایتا
لیا، در خانواده ای گسترده از کشاورزان و ماهیگیران با درآمد متوسط متولد شد. پدرش، ایلاریون سالومینی، یک "افسر پلیس" و معلم پاره وقت بود. او یک جمهوری خواه رادیکال بود که به عنوان یک پیراهن قرمز در کنار جوزپه گاریبالدی در مبارزه اش برای اتحاد ایتالیا جنگیده بود. مادرش، امانوئلا سالومینی (با نام خانوادگی تورتور)، یک سوسیالیست بود. گرایش های سیاسی والدینش، و همچنین فقر منطقه، آرمان های سیاسی و اجتماعی او را در طول زندگی اش شکل داد. سالومینی در دانشگاه فلورانس پذیرفته شد، جایی که با دانشجویان شمال ایتالیا آشنا شد و با سوسیالیست های جوانی که او را با مارکسیسم، ایده های فیلسوف و انقلابی کارلو کاتانئو و مجله سوسیالیستی ایتالیایی نقد اجتماعی به سردبیری برجسته ترین مارکسیست ایتالیا، فیلیپو توراتی، آشنا کردند، ارتباط برقرار کرد. پس از اتمام تحصیلاتش در فلورانس در سال ۱۸۹۴، مطالعات تاریخی او در مورد فلورانس قرون وسطی، انقلاب فرانسه و جوزپه ماتزینی، او را به عنوان یک مورخ برجسته تثبیت کرد. در سال ۱۸۹۷، او با ماریا مینروینی، دختر مهندسی از آپولیا، ازدواج کرد که هنگام تحصیل در فلورانس با او آشنا شده بود و از او صاحب پنج فرز
ند شد: فیلیپو، لئونیدا، کورادو، اوگو و النا. در سال ۱۹۰۱، پس از سال ها تدریس در مدارس متوسطه، سالومینی به عنوان استاد تاریخ قرون وسطی و مدرن در دانشگاه مسینا منصوب شد. در حالی که در مسینا بود، همسر، پنج فرزند و خواهرش در زلزله ویرانگر مسینا در سال ۱۹۰۸، در حالی که زیر طاق پنجره پنهان شده بودند، در مقابل چشمانش جان باختند؛ تجربه ای که زندگی او را شکل داد. او نوشت: «من یک بدبخت بدبخت، بدون خانه و کاشانه هستم که شاهد نابودی شادی یازده سال در دو دقیقه بوده ام.» تعامل با سوسیالیسم. سالومینی به طور فزاینده ای به سیاست ایتالیا علاقه مند شد و به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست. سالومینی به عنوان عضوی از حزب سوسیالیست ایتالیا، برای حق رأی عمومی و احیای اخلاقی و اقتصادی "مزوجیورنو" (جنوب ایتالیا) و علیه فساد در سیاست مبارزه کرد. او به عنوان یک مریدینالیست، حزب سوسیالیست ایتالیا را به دلیل بی تفاوتی اش نسبت به مشکلات جنوب ایتالیا مورد انتقاد قرار داد. او سرانجام حزب سوسیالیست ایتالیا را رها کرد تا به یک سوسیالیسم بشردوستانه مستقل بپیوندد، اما در طول زندگی خود به اصلاحات رادیکال متعهد ماند. در سال ۱۹۱۰، او مقاله ای در روزنام
ه سوسیالیستی با عنوان «وزیر دنیای زیرزمینی» منتشر کرد که در آن به سیستم قدرت و دستگاه سیاسی نخست وزیر لیبرال ، جیووانی جیولیتی، که در اوایل قرن بیستم بر زندگی سیاسی ایتالیا تسلط داشت، حمله کرد. سالومینی، جیولیتی را به خاطر سوءاستفاده از عقب ماندگی جنوب ایتالیا برای اهداف سیاسی کوتاه مدت با راضی کردن زمین داران و در عین حال تعامل با واسطه های سیاسی فاسد مرتبط با دنیای زیرزمینی، سرزنش کرد. به گفته سالومینی، جیولیتی از «شرایط اسفناک "متزوجورنو" برای پیوند دادن توده نمایندگان جنوب به خود» سوءاستفاده کرد. سالومینی با لشکرکشی نظامی پرهزینه ایتالیا در لیبی در طول جنگ ایتالیا و ترکیه (۱۹۱۱–۱۹۱۲) مخالفت کرد. او فکر می کرد که این جنگ نیازهای واقعی کشور را که به اصلاحات اقتصادی و اجتماعی گسترده نیاز داشت، برآورده نمی کند، بلکه تبانی خطرناکی بین ملی گرایی غیرواقع بینانه و منافع شرکت ها است. در سال ۱۹۱۱، سالومینی به دلیل آنچه که او «سکوت و بی تفاوتی» حزب در مورد جنگ توصیف می کرد، حزب سوسیالیست ایتالیا را ترک کرد. او هفته نامه سیاسی را تأسیس کرد. که به عنوان صدای دموکرات های مبارز در ایتالیا برای دهه بعدی خدمت کرد. او از آ
رمان های دولت برای ساختن امپراتوری ایتالیا و طرح های آن در آفریقا به عنوان حماقت شوونیستی انتقاد کرد.
کنت استفانو جاسینی اهل سن جرواسیو (۳ نوامبر ۱۸۸۶–۳۱ مه ۱۹۵۲) سیاستمدار و مورخ ایتالیایی و از چهره های برجسته حزب دموکرات مسیحی بود. خانواده و اوایل کار. استفانو جاسینی بزرگ ترین فرزند از شش فرزند جووانی باتیستا جاسینی و همسرش کارولینا کاوی بود. او به نام پدربزرگش، سیاستمدار ریزورجیمنتو، استفانو جاسینی، که چندین بار به عنوان وزیر کارهای عمومی خدمت کرده بود، نامگذاری شد. استفانوی کوچکتر در سال ۱۹۰۸ در رشته حقوق از دانشگاه جنوا فارغ التحصیل شد. سال بعد با الیزابتا بورومئو آرسه، دختر ، شاهزاده آنگرا، ازدواج کرد و از او صاحب پسری به نام جووانی شد که بعدها استاد شیمی در میلان شد. استفانوی جوان به شدت تحت تأثیر پیرو مارتینتی، که در سخنرانی های دانشگاهی او شرکت کرده بود، و مربی معنوی اش آمبروجو راتی، پاپ آینده پیوس یازدهم، قرار گرفت. پس از فارغ التحصیلی، او به همراه ، الساندرو کاساتی، آژاکس آنتونیو آلفیری و اوبرتو پستالوزا، با یک مجله ادبی-مذهبی کوتاه مدت "" همکاری می کرد. دوستی خانواده اش با اسقف جرمیا بونوملی نیز او را با ابتکارات انجمن کمک به مهاجران آشنا کرد و او را به متخصصی در مسائل پیچیده مرتبط با مهاجرت تبدیل
کرد. ورود به عرصه سیاست. اولین ماجراجویی جاسینی در زندگی عمومی در ژانویه ۱۹۱۱ با انتخاب او به عنوان عضو شورای شهر میلان آغاز شد. او که در تلاش برای انتخاب مجدد در ژوئن ۱۹۱۴ ناموفق بود، خیلی زود به عنوان عضو شورای استان برای منطقه ویمرکاته انتخاب شد. او همچنین به هیئت تحریریه ایتالیا، روزنامه اصلی کاتولیک میلان، پیوست. در آغاز جنگ جهانی اول، او در ابتدا طرفدار بی طرفی بود، اما دیدگاه خود را تغییر داد و از مبارزه علیه اتریش-مجارستان به عنوان وسیله ای برای تکمیل اتحاد ایتالیا حمایت کرد. او به عنوان افسر ذخیره در سواره نظام فراخوانده شد و به دفتر امور مدنی که در فرماندهی عالی تأسیس شده بود، منصوب شد. پس از شکست کاپورتو، او در مونتلو به عنوان افسر رابط بین نیروهای ایتالیایی و سپاه چهاردهم ارتش بریتانیا خدمت کرد. در طول جنگ، او یک مدال و دو صلیب جنگی برای شجاعت و همچنین یک نشان بریتانیایی دریافت کرد. پس از ترخیص از خدمت، به زندگی عمومی بازگشت و به لوئیجی استورزو در تأسیس حزب مردم ایتالیا پیوست. او پیوسته از یک خط محافظه کار میانه رو حمایت می کرد. اولین فعالیت پارلمانی. جاسینی اولین بار در نوامبر ۱۹۱۹ از حوزه انتخا
بیه کومو به مجلس نمایندگان انتخاب شد. او در سال های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۴ مجدداً انتخاب شد او از جدایی آونتین حمایت نمی کرد و به اهمیت حفظ تمامیت پارلمان اعتقاد داشت. با وجود دیدگاه هایش، در ابتکارات مخالفان برای احیای حکومت دموکراتیک شرکت کرد. او امیدوار بود که ویتوریو امانوئل سوم کشور را در این مسیر رهبری کند و جزو ۵۴ امضاکننده پیام خطاب به پادشاه، در ۶ ژوئن ۱۹۲۵، توسط نمایندگان مشروطه مخالفان بود. او که از بی عملی پادشاه ناامید شده بود، همچنان به تلاش برای بازگشت مخالفان به پارلمان ادامه داد. جاسینی در تلاش برای بازگشت به مجلس در ۱۶ ژانویه ۱۹۲۶ شرکت کرد؛ مانند دیگر نمایندگان در آن روز، او نیز مورد خشونت فاشیست ها قرار گرفت و از ناحیه بینی دچار آسیب شد. در ۹ نوامبر، به همراه دیگر نمایندگان آونتین، اعلام شد که از نمایندگی انتخابی خود کناره گیری کرده است و این امر، فعالیت سیاسی او را برای مدتی به پایان رساند. چند سال بعد، او خود را وقف مطالعه و نوشتن، انتشار زندگینامه پدربزرگش و حفظ ارتباط با دیگر کاتولیک های برجسته ضد فاشیست کرد و به همراه آلسید د گاسپری در جلسات مخفی برای آماده سازی بازسازی یک حزب دموکراتیک کاتولیک ش
رکت کرد. او که در طول جنگ جهانی دوم به عنوان افسر ستاد فراخوانده شد، به جبهه غرب و سپس به آلبانی اعزام شد. پس از اعلامیه بادولیو، به سوئیس گریخت و در دسامبر ۱۹۴۴ به ایتالیا بازگشت.
جوزپه «پینو» پینلی (۲۱ اکتبر ۱۹۲۸–۱۵ دسامبر ۱۹۶۹) یک کارگر راه آهن و آنارشیست ایتالیایی بود که در سال ۱۹۶۹ در حین بازداشت توسط "پلیس ایالتی" درگذشت. پینلی عضو انجمن آنارشیستی مستقر در میلان به نام پونته دلا گیسولفا بود. او همچنین دبیر شاخه ایتالیایی صلیب سیاه آنارشیست بود. مرگ او که بسیاری معتقدند توسط اعضای پلیس انجام شده است، الهام بخش داریو فو، برنده جایزه نوبل، برای نوشتن نمایشنامه معروف خود با عنوان "مرگ تصادفی یک آنارشیست شد". اوایل زندگی. پینلی در میلان از آلفردو پینلی و رزا مالاکارن متولد شد. خانواده او از طبقه کارگر در یکی از فقیرترین مناطق میلان پس از جنگ جهانی اول بودند. اگرچه او مجبور بود برای گذران زندگی در مشاغل کم درآمد زیادی مانند پیشخدمتی و انبارداری کار کند، با این وجود، در دوران جوانی خود وقت کافی برای خواندن کتاب های زیاد و فعالیت سیاسی پیدا کرد. در میان سایر فعالیت های سیاسی، او همچنین با گروه آنارشیستی که روزنامه هفتگی "ایل لیبرتاریو" ("آزادیخواه") را منتشر می کرد، همکاری داشت. در سال ۱۹۴۴، پینلی عضو جنبش مقاومت ایتالیا در تیپ فرانکو بود و با گروهی از پارتیزان های آنارشیست همکاری کرد که
او را با اندیشه های آزادی خواهانه آشنا کردند. در سال ۱۹۵۴، او به عنوان یک تعمیرکار راه آهن مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۵، پینلی با لیچیا روگنینی ازدواج کرد که در یک کلاس عصرانه اسپرانتو با او آشنا شده بود. در طول دهه ۱۹۶۰، او به فعالیت های آنارشیستی خود ادامه داد. او در سال ۱۹۶۲، آنارشیست های جوان را در جوانان آزادی خواه سازماندهی کرد در سال ۱۹۶۵، او به تأسیس انجمن آنارشیستی به نام ساکو و وانزتی کمک کرد. او همچنین در سال ۱۹۶۸ انجمن پونته دلا گیسولفا (که به نام پل نزدیک نامگذاری شده بود) را تأسیس کرد. شرایط مشکوک پیرامون مرگ او. در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۹، بمبی در میدان فونتانا در میلان منفجر شد؛ این انفجار ۱۷ کشته و ۸۸ زخمی بر جای گذاشت. پینلی به همراه دیگر آنارشیست ها برای بازجویی در مورد حمله دستگیر شدند. درست قبل از نیمه شب ۱۵ دسامبر ۱۹۶۹، پینلی از پنجره طبقه چهارم ایستگاه پلیس میلان به پایین سقوط کرد و جان باخت. اعتقاد بر این بود که مرگ او توسط اعضای پلیس رخ داده است. سه افسر پلیس که پینلی را بازجویی می کردند، از جمله کمیسر لوئیجی کالابرسی، در سال ۱۹۷۱ به دلیل مرگ او تحت بازجویی قرار گرفتند. روند قانونی به این نتیج
ه رسید که مرگ او به دلایل تصادفی بوده است، با استناد به بیماری فعال. او ۴۱ ساله بود و همسر و دو دختر خردسالش از او به جا مانده اند. از زمان مرگش، نام پینلی تبرئه شد و حزب راست افراطی سفارش جدید به بمب گذاری پیازا فونتانا در سال ۱۹۶۹ متهم شد. در سال ۲۰۰۱، سه نئوفاشیست محکوم شدند حکمی که در مارس ۲۰۰۴ لغو شد؛ متهم چهارم، کارلو دیجیلیو، یک جاسوس مظنون به سیا بود که به عنوان شاهد برای دولت تبدیل شد و از پیگرد قانونی مصون ماند. کالابرسی بعداً در سال ۱۹۷۲ با دو شلیک از یک تپانچه در خارج از خانه اش کشته شد. در سال ۱۹۸۸، آدریانو سوفری، رهبر سابق ادامه مبارزه"،" به همراه اویدیو بومپرسی و جورجیو پیتروستفانی به جرم قتل کالابرسی دستگیر شدند. اتهامات علیه آنها بر اساس شهادتی بود که ۱۶ سال بعد توسط لئوناردو مارینو، یک شبه نظامی سابق که به دستور سوفری به قتل کالابرسی اعتراف کرده بود، ارائه شد. سوفری با ادعای بی گناهی خود، سرانجام پس از یک محاکمه بسیار جنجالی در سال ۱۹۹۷ محکوم شد. در سال ۲۰۲۲، به عنوان بخشی از یک پادکست تحقیقاتی دربارهٔ بمب گذاری میدان فونتانا توسط واقعیت "روزانه" , ژنرال جیانادلیو مالتی، که در آن زمان ۹۹ سال
داشت و نفر دوم سابق اداره اطلاعات نظامی ایتالیا، سرویس مخفی وزارت دفاع ایتالیا بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ بود و به دلیل گمراه کردن تحقیقات میدان فونتانا به ۱۲ ماه زندان محکوم شده بود و از سال ۱۹۸۰ در آفریقای جنوبی متواری بود، دربارهٔ مرگ پینلی صحبت کرد. او خودکشی پینلی را همان طور که طبق گزارش ها ژنرال ویتو می چلی به او گفته بود، «یک دروغ» توصیف کرد. همچنین از سرتیپ ویتو پانسا نقل شده است که یکی از پلیس هایی که آن شب در اتاق کالابرسی بودند، به شوخی گفته است: «پینلی آن شب این را خواسته بود.» به گفته پانسا، این حادثه فقط یک حادثه غیرمنتظره نبود که مربوط به پلیس های تا حدودی خشن بود، بلکه کسی بود که از پینلی انتقام گرفته بود، کسی که پس از سه روز بازجویی غیرقانونی همچنان به اعتراف ادامه می داد. مالتی نتیجه گرفت: «پینلی از پاسخ به سوالات خودداری می کند. سپس بازجویان به روش های قوی تری متوسل می شوند و او را تهدید می کنند که از پنجره بیرون پرتاب می کنند. آنها او را تکان می دهند و مجبورش می کنند روی طاقچه پنجره بنشیند. با هر پاسخ منفی، پینلی کمی بیشتر به سمت فضای خالی هل داده می شود. در نهایت، تعادل خود را از دست می د
هد و می افتد.» در فرهنگ عامه. مرگ پینلی الهام بخش نمایشنامه «"مرگ تصادفی یک آنارشیست»" اثر داریو فو است، اگرچه در فیلمنامه اصلی به صراحت نام او ذکر نشده بود. فیلم مستند سیاسی "«۱۲ دسامبر»" (۱۹۷۲) به کارگردانی جووانی بونفانتی دربارهٔ مرگ پینلی بر اساس ایده ای از پیر پائولو پازولینی ساخته شد و شامل مصاحبه ای با مادر و همسر پینلی بود. مرگ او الهام بخش اثر ماندگار و چندرسانه ای «"مراسم تشییع جنازه آنارشیست پینلی»" اثر هنرمند ایتالیایی انریکو باج در سال ۱۹۷۲ شد. در "فیلم «پیاتزا فونتانا: توطئه ایتالیایی»" (۲۰۱۲)، پینلی توسط پیرفرانچسکو فاوینو به تصویر کشیده شد. نشانه هایی از مرگ او همچنین در آهنگ های «تصنیف پینلی» (۱۹۶۹)، با نسخه های مختلف)، «پناهگاه جمهوری» (۱۹۸۰) اثر واسکو روسی و «چهل سال» (۱۹۹۳) اثر مودنا سیتی رامبلر و آهنگ های دیگر وجود دارد.
علیاء الشامسی (۱۹۸۲) عکاس، شاعر و نویسندهٔ اماراتی است. او مدیر برنامه ریزی فرهنگی در لوور ابوظبی است. الشامسی برندهٔ جایزه بین المللی رهبری فرهنگی شورای فرهنگی بریتانیا و هنرمند سال امارات در سال ۲۰۱۱ شده است. زندگی و پیشه. علیاء الشامسی، اماراتی-ایتالیایی است.او در سال ۱۹۸۲ در دبی به دنیا آمد. در سال ۲۰۰۸ مدرک عکاسی خود را از دانشگاه دورهام دریافت کرد.سپس در سال ۲۰۱۴ با مدرک عکاسی از دانشگاه گریفیث استرالیا فارغ التحصیل شد و چهار سال بعد، موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه دورهام شد. در سال ۲۰۱۹، او مدیر موقت برنامه ریزی فرهنگی در موزه لوور ابوظبی بود. تا سال ۲۰۲۴، او همچنان در لوور ابوظبی به عنوان مدیر برنامه ریزی فرهنگی مشغول به کار بود. در سال ۲۰۲۱، مجلهٔ "هارپرز بازار" تصمیم گرفت شش زن را با منتور همراه کند. شش زن موفق برجسته انتخاب شدند و علیاء الشامسی یکی از آن ها بود. این اقدام به عنوان یک نمونه از توانمندسازی زنان معرفی شد. وقتی از او دربارهٔ «توانمندسازی زنان» پرسیده شد، گفت که ایدهٔ مهم، توانمندسازی است و نیازی به محدود کردن آن به یک جنسیت خاص نیست. شمارهٔ مه ۲۰۲۱ "هارپر بازار اِرِیبا" ب
ه این موضوع اختصاص داشت. در سال ۲۰۲۱، او به عنوان یکی از رهبران زن برجسته در منطقه مِنا توسط مجلهٔ "کارآفرین" معرفی شد. آثار. در سال ۲۰۱۴، کتاب کودکان او با عنوان "" منتشر شد. این کتاب مصور بود و داستان دختری را روایت می کرد که شن در موهایش داشت.این کتاب در چارچوب چالش «خواندن به زبان عربی» توسط اداره فرهنگ و هنر دبی نیز گنجانده شد. جوایز. الشامسی جوایز متعددی از جمله رهبری فرهنگی بین المللی شورای بریتانیا ۲۰۱۰، بورسیهٔ إعداد در ۲۰۰۷ و هنرمند سال زن امارات ۲۰۱۱ را دریافت کرده است.
درفرهنگ عامه ایتالیا، بفانا پیرزنی افسونگر است که در خاج شویان (شب ۵ ژانویه) به کودکان در سراسر ایتالیا هدایایی می دهد، مشابه بابانوئل یا سه مغ. بفانا یک سنت رایج در میان مردم ایتالیا است و بنابراین نام های زیادی دارد. او بخشی از فرهنگ ملی عامه و فرهنگ عامیانه سنتی است و شبیه به شخصیت های دیگری است که در طول دوازده روز پرسه می زنند و به خوبی ها پاداش می دهند، بدی ها را مجازات می کنند و پیشکش دریافت می کنند. بفانا شخصیتی مرموز و متناقض با ریشه های نامشخص است. این شخصیت با این واقعیت که او به طور کلی توسط محققان نادیده گرفته شده است، تقویت می شود، اما توسط کسانی که از او نام می برند، موضوع گمانه زنی های زیادی است. پیش از مسیحیت، مسیحیت و تلفیق این دو، همگی به عنوان توضیحی برای ریشه های او مطرح شده اند. در برخی از نقاط ایتالیا، به ویژه مناطق مرکزی، در شب تجلی، مامینگ انجام می شود. عروسک هایی از او ساخته می شوند و مجسمه ها سوزانده می شوند و اغلب آتش روشن می شود. او برای بچه های خوب هدیه می آورد، معمولاً شیرینی، آب نبات یا اسباب بازی، اما برای بچه های بد زغال سنگ. او معمولاً به شکل عجوزه ای تصویر می شود که سوار بر