Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وویچ و ارتش تزار از یک سو و شمخال بودای و متحد قاباردی او پشیمخائو کیتوکین از سوی دیگر در سال ۱۵۶۶ رخ داد که به کشته شدن شمخال بودای، برادرش سورخای و متحد قاباردی شان انجامید. این نبرد اهمیت زیادی داشت، زیرا مناطق غربی از شمخال نشین جدا شدند و ذکر شده که در قرن ۱۶ شمخال ها «یاساق» (خراج) از مناطق تا بالقارها و قره چای ها جمع آوری می کردند. سپس ایداروف ها کارزارهای تزار را به خانات تایومن هدایت کردند، که فرمانروای آن، سلطانای، در اتحاد با شمخال، در برابر تهاجم مشترک روسیه و قاباردی مقاومت می کرد. با این حال، در سال ۱۵۸۸ استرلتسی قلعه ترکی را در مرکز خانات تایومن بر رود ترِک تأسیس کرد. دو سال بعد، حمله ای به سرزمین های شمخال ها انجام شد، اما توسط قموق ها دفع شد. سرزمین های خانات تایومن نهایتاً در سال ۱۵۹۴ توسط روسیه تزاری فتح و الحاق شدند. کارزار داغستان خوروستینین ۱۵۹۴. پس از رسیدن به توافق با تزار الکساندر دوم و همچنین با قموق کریم شمخال (معاون شمخال و خویشاوند شمخال که به طور سنتی وارث تخت محسوب می شد)، ارتش روسیه متشکل از ۵۰۰۰ نفر به فرماندهی وووید خوروستینین از قلعه کویسینسکی حرکت کرده و پیشروی به سمت ترخو
را آغاز کرد. شمخال ترجیح داد در نبردهای مستقیم با روس ها وارد نشود. ترخو با استحکامات نه چندان قوی خود، به سرعت اشغال شد. شمخال وارد مذاکره نشد و از درگیری مستقیم با روس ها خودداری کرد و با حملات کوچک، نیروهای روسی را خسته کرد و ترخو را تحت محاصره گسترده نگه داشت. کوه نشینان شب و روز به روس ها استراحت ندادند. به گفته وی. پوتو: "شمخال طرفدار روش جنگ صبر و مشاهده بود و طبق قاعده داغستان عمل می کرد – عقرب را از دم بگیر." ارتباطات پشتیبانی روس ها هدف قرار گرفت و هیچ کاروان تدارکاتی نتوانست به ایمنی به ترخو برسد یا از آن خارج شود. در همین حال، به دلیل گرمای هوا و کمبود غذا، تب در ارتش روسیه آغاز شد. تعداد بیماران و مجروحان در برخورد با قموق ها روز به روز افزایش یافت. در مقابل، ارتش شمخال دائماً با نیروهای تازه نفس تقویت می شد و حلقه محاصره تدریجاً تنگ تر شد. وضعیت محاصره شدگان به وضعیت بحرانی رسید و خوروستینین تصمیم به عقب نشینی از ترخو گرفت. در شبی تاریک، نیروهای روسیه به سمت قلعه کویسینسکی حرکت کردند. در ابتدا، نیروهای در حال عقب نشینی توانستند حملات پراکنده داغستانی ها را دفع کنند، اما رسیدن نیروهای اصلی به فر
ماندهی شمخال خود، روس ها را مجبور به رها کردن بارهای سنگین و مجروحان کرد. در نهایت، تنها یک چهارم از کل نیروهای روسی که قبلاً از قلعه کویسینسکی حرکت کرده بودند، بازگشتند. تلفات کل ارتش روسیه در این کارزار ۳۰۰۰ نفر بود. بر اساس برخی روایت های محلی، از ۱۰۰۰ کازاک های ترِک که به راه افتادند، بیش از ۳۰۰ نفر به خانه بازنگشتند. این کارزار بدون موفقیت پایان یافت. کارزار بوتورلین ۱۶۰۴–۱۶۰۵. کارزار شِوکال در آغاز قرن هفدهم، قفقاز شمالی وارد جنگ های داخلی شد. مالکان فئودال محلی اغلب به دنبال کمک از قدرت های همسایه بودند. وابستگان کاباردی مسکو و مورزای اوکوتسک از گسترش مسکو حمایت می کردند. مداخله روسیه همچنین با درخواست جدید گرجی ها برای حمایت در برابر امپراتوری عثمانی و متحد منطقه ای نزدیک آن، شمخال نشین، که به طور منظم به ایبریا حمله می کرد، تسهیل شد. در تلاش برای بهره برداری از وضعیت سیاسی مناسب (جنگ دیگری بین ایران و عثمانی آغاز شد)، دولت تزار تصمیم گرفت یک لشکرکشی جدید به داغستان سازمان دهد. ارتش شامل ۱۰٬۰۰۰ استرلسی، کازاک های یایتسک و ترِک، و وابستگان محلی مسکو (برخی مالکان فئودال کاباردی طرفدار روسیه و مورزای اوک
وتسک) بود. این نیرو، نیروی قابل توجهی در منطقه به شمار می رفت. بر اساس گفته تاجر هلندی Isaac Massa، مجموع نیروها ۵۰٬۰۰۰ نفر بود که به فرماندهی وووید ایوان میخایلوویچ بوتورلین حرکت می کرد (این برآورد تعداد احتمالاً اغراق آمیز است). در ۱۶۰۴، نیروهای تزار حرکت کردند. قموق ها، همانند ۱۵۹۴، وارد برخوردهای عمده با روس ها نشدند و جنگ چریکی انجام دادند. نیروهای روسیه تمام دشت های قموق را اشغال کرده و ترخو را تسخیر کردند. شمخال سورخای دوم به قلعه های خان آوار عقب نشینی کرد و اختیار ارتش خود را به برادرزاده فعالش، سلطان موت، سپرد. به زودی بوتورلین با کمبود تدارکات مواجه شد و مجبور شد بخشی از ارتش را به آستراخان و قلعه ترکی بفرستد. نیروهای در حال عقب نشینی توسط سلطان موت مورد حمله قرار گرفتند، اما توانستند مهاجمان را دفع کرده و تلفات زیادی به آنها وارد کنند. با این حال، در بلندمدت، شاهزاده سلطان موت توانست ائتلافی از قموق ها، دیگر اقوام داغستان و برخی مالکان فئودال ضدروس کاباردی (خویشاوندان مادری سلطان موت) ایجاد کند. کمک هایی نیز از طرف عثمانی ها و احمد یکم با اعزام ۱٬۰۰۰ ینی چری و تاتارهای کریمه ارائه شد. ارتش متحد به
قلعه های ساخته شده توسط روس ها حمله کرد. قلعه کویسینسکی، قلعه روس ها در آکتاش و برخی قلعه های دیگر سقوط کردند. بوتورلین کاملاً محاصره شد. به زودی نیروهای سلطان موت ترخو را محاصره کردند. آنها خندق ها را پر کرده و تپه ای از شن و بوته در سطح دیوار قلعه ایجاد کردند. مهم ترین پایگاه های روس ها دو برج بالا بودند که برد شلیک گسترده ای داشتند. یک محموله بزرگ باروت زیر یکی از برج ها گذاشته شد. پس از انفجار، «بهترین گروهان های» استرلسی های مسکو کشته شدند و ینی چری ها و نیروهای داغستانی قلعه را تصرف کردند. بخشی از دیوار قلعه نابود شد و نیروهای طوفان عظیم وارد شکاف شدند. با این حال، روس ها توانستند تمام حملات را دفع کرده و خسارت زیادی به مهاجمان وارد کنند. محاصره شدگان نیز تلفات سنگینی دادند. با دیدن بی فایده بودن ادامه نبرد، طرفین وارد مذاکره شدند. این مذاکرات به توافقی برای خروج امن ارتش روسیه به ترکی منجر شد. با این حال، مردم قموقیا و داغستان پس از مشاهده ویرانی سرزمین هایشان و کشته شدن بسیاری از هموطنان، سلطان موت را برای اقدام قاطع علیه روس های در حال عقب نشینی تحریک کردند. به زودی ارتش بوتورلین توسط قموق ها و متحد
انشان محاصره شد و در نبرد کارامان کاملاً نابود گردید، جایی که ایوان بوتورلین خود کشته شد. طبق منابع روسی، تلفات روس ها حدود ۷ هزار نفر بود، «علاوه بر مردم بویار». نیکولای کارامزین و چند منبع دیگر از تلفات ۶ تا ۷ هزار نفر روس ها گزارش داده اند. نبرد کارامان، به گفته کارامزین، باعث شد قلمرو قفقاز شمالی به مدت ۱۱۸ سال دیگر از برنامه های توسعه فعال روسیه تزاری خارج بماند.
تهاجم انگلیس و روسیه به هلند () یک کمپین نظامی بود که از ۲۷ اوت تا ۱۹ نوامبر ۱۷۹۹ در جریان جنگ ائتلاف دوم انجام شد، که در آن یک نیروی برون مرزی متشکل از سربازان نیروی زمینی بریتانیا و نیروی زمینی امپراتوری روسیه به شبه جزیره هلند شمالی در جمهوری باتاو حمله کردند. این کمپین دو هدف استراتژیک داشت: بی اثر کردن نیروی دریایی باتاو و تشویق به قیامی توسط طرفداران پیشین "stadtholder" ویلیام پنجم علیه دولت باتاو. این تهاجم توسط یک ارتش مشترک فرانکو-باتاوی کمی کوچک تر مقابله شد. از نظر تاکتیکی، نیروهای انگلیسی-روسی در ابتدا موفق بودند و مدافعان را در نبردهای کالانتسوگ، کرابن دام و آلکمار شکست دادند، اما نبردهای بعدی به ضرر آن ها پیش رفت. پس از شکست در کاستریکوم، شاهزاده فردریک، دوک یورک و آلبانی، فرمانده عالی بریتانیایی، تصمیم به عقب نشینی استراتژیک به سرپل (نظامی) اصلی در شمالی ترین نقطه شبه جزیره گرفت. سپس توافقی با فرمانده عالی نیروهای فرانکو-باتاوی، ژنرال گویلام-ماری-آن برونه انجام شد که به نیروهای انگلیسی-روسی اجازه می داد تا بدون مزاحمت از این سرپل خارج شوند. با این حال، این اعزام تا حدی در دستیابی به هدف اول خود
موفق بود و بخش قابل توجهی از نیروی دریایی باتاو را به تصرف درآورد. پیش زمینه. در دهه ۱۷۸۰، یک قیام طرفدار فرانسه نتوانست جمهوری دموکراتیک هلندی بدون دودمان اورانیه-ناسائو ایجاد کند، زیرا قدرت این خاندان پس از تهاجم پروس به هلند در ۱۷۸۷ بازگردانده شد. جمهوری هلند که دوباره تحت حکومت اورانیست ها قرار گرفت، عضو جنگ ائتلاف نخست بود که پس از ۱۷۹۲ علیه جمهوری انقلابی فرانسه مقابله می کرد. در ۱۷۹۵، در پایان کمپین فلاندر، نیروهای stadtholder ویلیام پنجم اورنج و متحدان بریتانیایی و اتریشی او توسط ارتش فرانسه تحت فرمان ژنرال Charles Pichegru شکست خوردند که با یک گروه از انقلابیون باتاوی تحت فرماندهی ژنرال Herman Willem Daendels تقویت شده بود. جمهوری هلند سرنگون شد؛ استادتولدر به لندن گریخت؛ و جمهوری باتاو اعلام شد. با وجود فتح جمهوری قدیمی در ۱۷۹۵، جنگ پایان نیافته بود؛ هلند فقط طرف خود را تغییر داده و اکنون کاملاً درگیر آتش بس ادامه دار بود، اما نقش آن تغییر کرده بود. فرانسه بیشتر به منابع دریایی هلند نیاز داشت تا به ارتش آن، زیرا خود فرانسه در این زمینه کمبود داشت. در ۱۷۹۶، تحت اتحاد جدید، هلندی ها برنامه ای برای سا
خت نیروی دریایی آغاز کردند. نیروی انسانی برای کشتی های جدید مشکل بود، زیرا افسران نیروی دریایی قدیمی کاملاً اورانیست بودند. افرادی مانند "قهرمان داگر بنک" Jan Hendrik van Kinsbergen با افتخار از خدمت خودداری کردند؛ بنابراین نیروی دریایی جدید توسط افرادی مانند Jan Willem de Winter فرماندهی شد که گرایش سیاسی درست داشتند اما تجربه محدودی داشتند. این مستقیماً منجر به شکست های تسلیم در خلیج سالدانها در کیپ تاون در ۱۷۹۶ و نبرد کمپردان در ۱۷۹۷ شد. در کمپردان، نیروی دریایی باتاو شایسته عمل کرد، اما این باعث کاهش خسارات مادی نشد و جمهوری مجبور شد برنامه ساخت نیروی دریایی خود را از نو آغاز کند. این برنامه به سرعت نیروی دریایی باتاو را به سطحی رساند که بریتانیا باید نگران سهم بالقوه آن در تهدید تهاجم فرانسه به انگلیس یا ایرلند می شد. ائتلاف نخست در ۱۷۹۷ فروپاشید، اما بریتانیا به زودی متحد جدیدی در امپراتور پاول یکم یافت. متحدان جدید در جنگ زمینی علیه فرانسه موفقیت هایی کسب کردند، به ویژه در Cisalpine Republic و جمهوری هلوتی که ارتش های جنگ ائتلاف دوم موفق شدند در اوایل ۱۷۹۹ فرانسوی ها را در جبهه ای گسترده عقب برانند. بر
یتانیایی ها، به ویژه نخست وزیر ویلیام پیت جوان تر، مشتاق بودند با حمله به دیگر نقاط «امپراتوری» فرانسه این روند را حفظ کنند. جمهوری باتاو به نظر هدف مناسبی برای چنین حمله ای می رسید، با فشار پرنس اورنج برای تلاش کامل نظامی برای بازگرداندن او و با اینکه مأموران اورانیست باعث شدند بریتانیایی ها تصور کنند که کنترل فرانسه بر جمهوری باتاو ضعیف است و یک حمله مصمم بریتانیا به آمستردام منجر به قیام گسترده علیه فرانسوی ها خواهد شد. انگیزه اضافی این بود که کمپین مشترک علیه هلندی ها یکی از شروط توافق با روس ها در ۲۸ دسامبر ۱۷۹۸ بود. در آن توافق، امپراتور پاول اول ۴۵٬۰۰۰ سرباز روسی را در اختیار ائتلاف قرار داد در ازای کمک های مالی بریتانیا. این قرارداد در توافقنامه ۲۲ ژوئن ۱۷۹۹ جزئیات بیشتری یافت، که در آن پاول قول داد برای اعزام به هلند هفده هنگ پیاده، دو گردان توپخانه، یک گردان مهندسی و یک اسکادران هوسار فراهم کند؛ مجموعاً ۱۷٬۵۹۳ نفر. در مقابل، بریتانیا قول داد ۸۸٬۰۰۰ پوند کمک مالی و ماهانه ۴۴٬۰۰۰ پوند در زمان حضور نیروها در میدان پرداخت کند. خود بریتانیا نیز ۱۳٬۰۰۰ نیرو تأمین کرده و بیشتر کشتی های حمل و نقل و اسکورت د
ریایی را فراهم می کرد. کمپین. از همان ابتدا، اعزام مشترکی که برنامه ریزی شد نباید صرفاً یک عملیات نظامی باشد. پیت فرض کرد که مانند جمعیت های ایتالیا و سوئیس، هلندی ها با اشتیاق از تهاجم علیه فرانسوی ها حمایت خواهند کرد. بر اساس نظر مورخ بریتانیایی Simon Schama: «زمانی که پرچم اورنج برافراشته شد، به نظر می رسد او باور داشت که ارتش باتاو تا آخرین نفر به نیروهای ائتلاف خواهد پیوست و جمهوری آن ها زیر کمترین فشار فرو خواهد ریخت.» در نهایت، این انتظارات برآورده نشد. آمادگی ها. نیروهای بریتانیایی در نزدیکی کنتربری تحت فرماندهی سرلشکر سِر رالف ابرکرومبی گردآمدند. این نیروها عمدتاً از داوطلبان میلتیا تشکیل شده بودند که اخیراً اجازه پیوستن به هنگ های منظم را یافته بودند. در ۱۴ ژوئن، به دریاسالار روسی Carl von Breyer دستور داده شد تا یک اسکادران دریایی در تالین برای انتقال بخشی از نیروهای روسی تجهیز شود. در حالی که یک ناوگان ترابری بریتانیایی تحت فرماندهی دریاسالار Home Riggs Popham به ریوال می رفت تا بقیه گروه روسی را جمع آوری کند، گردآوری نیروهای بریتانیایی به خوبی پیش می رفت؛ بنابراین تصمیم گرفته شد که منتظر بازگشت پ
وفام نشوند و یک دیویژن تحت فرمان ابرکرومبی برای ایجاد یک سرپل ارسال شود تا امید بر آن بود که نیروهای روسی و یک دیویژن دوم تحت فرمانده عالی تعیین شده اعزام، شاهزاده فردریک، دوک یورک و آلبانی، به راحتی پیاده شوند. مسئله این بود که این عملیات آبی-خاکی در کجا بهتر می تواند انجام شود. چندین مکان در سواحل هلند بررسی شد. بسیاری از استراتژیست ها ترجیح دادند دهانه رود موز (رود) یا نزدیکی اسخیفنینگن انتخاب شود، زیرا هر دو امکان استقرار سریع نیروهای مهاجم و تهدید خطوط تأمین ارتش فرانسوی اشغالگر در جمهوری باتاو را فراهم می کردند. با این حال، این مکان ها دارای معایبی بودند، از جمله صخره ها و کم عمقی های خطرناک پیش از ساحل هلند که عبور و مرور در این آب ها را دشوار می کرد. شمالی ترین نقطه شبه جزیره هلند شمالی این مشکل را نداشت و فرود در اینجا می توانست توسط sea power بریتانیا در دریای شمال پشتیبانی شود. این منطقه همچنین برای طراحان تهاجم جذاب بود، زیرا به سختی مستحکم شده بود؛ بخش بزرگی از نیروی دریایی هلند (یکی از اهداف مهم اعزام) در نزدیکی مستقر بود و اگر فرود موفق می شد، حداقل می توانست مختل شود؛ و زمین نیز امکان پیشروی آ
سان به هدف استراتژیک مهم شهر آمستردام را نوید می داد؛ بنابراین منطقه جنوب دن هلدر به عنوان محل فرود انتخاب شد. بریتانیایی ها در مورد آمادگی های خود مخفی کاری نکردند؛ بنابراین مقامات فرانسه و جمهوری باتاو از آن آگاه بودند. محل دقیق فرود برای آن ها مشخص نبود و مجبور شدند نیروهای خود را برای مقابله با هر احتمالی پراکنده کنند. ارتش باتاو در آن زمان شامل دو دیویژن (هرکدام حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر) بود؛ یکی تحت فرماندهی سرلشکر داندلس و دیگری تحت فرماندهی سرلشکر Jean-Baptiste Dumonceau. دیویژن دوم در فریسلاند و خرونینگن (استان) مستقر بود تا در برابر فرود از دریای وادن یا نفوذ از شرق محافظت کند. داندلس در شمال هلند شمالی مستقر بود و ستاد او در اسخاخن قرار داشت. نیروهای فرانسوی (تنها ۱۵٬۰۰۰ نفر از مجموع ۲۵٬۰۰۰ نفری که معاهده لاهه مقرر کرده بود) بین زیلاند (دیگر محل مناسب فرود، که در ۱۸۰۹ محل Walcheren Expedition بود) و مرکز کشور، بین ساحل و نیمیخن تقسیم شده بودند. کل ارتش فرانکو-باتاوی تحت فرمان ژنرال فرانسوی برونه قرار داشت.
مناطق اشغال شده توسط روسیه در گرجستان () به مناطقی از قلمرو حاکمیتی گرجستان اشاره دارد که بخش بزرگی از جامعه بین المللی آن ها را از سرزمین های تحت اشغال روسیه می داند، از زمان جنگ روسیه و گرجستان در سال ۲۰۰۸، صرف نظر از وضعیت آن ها در قانون روسیه. این مناطق شامل مناطق جمهوری خودمختار آبخاز و پیشین منطقه خودمختار اوستیای جنوبی از جمهوری شوروی سوسیالیستی گرجستان هستند (که در حال حاضر بین چندین تقسیم بندی اداری غیرخودمختار گرجستان تقسیم شده اند) و وضعیت آن ها موضوعی مورد مناقشه بین المللی است. از زمان جنگ ۲۰۰۸ و اشغال نظامی روسیه در آبخاز و اوستیای جنوبی، دولت روسیه همراه با چهار عضو دیگر سازمان ملل متحد این سرزمین ها را به عنوان کشورهای مستقل و حاکم می شناسند: آبخاز و اوستیای جنوبی. پیش از اشغال روسیه، جمهوری های به رسمیت نشده آبخاز و اوستیای جنوبی کنترل کامل بر قلمروهای ادعایی خود نداشتند. پایگاه های نظامی روسیه در آبخاز و اوستیای جنوبی تأسیس شد. روسیه اجازه ورود ماموریت نظارتی اتحادیه اروپا به هیچ یک از این دو منطقه را نمی دهد. روسیه توافق نامه هایی با دولت های «دوفاکتو» غیررسمی هر دو منطقه امضا کرده است تا آ
ن ها را از نظر نظامی و اقتصادی به روسیه یکپارچه کند. نیروهای روسیه فرایند تعیین مرز ("مرزبندی") را در طول و فراتر از خط تفکیک گرجستان–اوستیای جنوبی آغاز کرده اند. هر دو منطقه آبخاز و اوستیای جنوبی به طور گسترده به عنوان بخش های جدایی ناپذیر گرجستان شناخته می شوند و مجموعاً ۲۰ درصد از قلمرو بین المللی به رسمیت شناخته شده گرجستان را تشکیل می دهند. قانون گرجستان "قانون سرزمین های اشغالی گرجستان" که در سال ۲۰۰۸ تصویب شد، ورود به آبخاز و اوستیای جنوبی از سمت روسیه بدون اجازه ویژه را جرم انگاری و تحت پیگرد قرار می دهد و تنها فعالیت های اقتصادی مطابق با این قانون در این دو منطقه مجاز است. گرجستان و بسیاری دیگر از اعضای جامعه بین المللی از جمله ایالات متحده آمریکا، چین، بریتانیا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، کانادا، استرالیا، اوکراین، ترکیه، ژاپن، اتحادیه اروپا، سازمان امنیت و همکاری اروپا، شورای اروپا و همچنین سازمان ملل متحد، آبخاز و اوستیای جنوبی را اشغال نظامی به شمار می آورند و حضور و اقدامات نظامی روسیه در این مناطق را محکوم کرده اند. تاریخچه. پس از جنگ روسیه و گرجستان، در ۲۶ اوت ۲۰۰۸، رئیس جمهور روسیه دمیتری مدودف
فرمان هایی را برای به رسمیت شناختن استقلال آبخاز و اوستیای جنوبی به عنوان کشورهای حاکم و مستقل امضا کرد. پارلمان گرجستان در ۲۸ اوت ۲۰۰۸ با اجماع، آبخاز و اوستیای جنوبی را رسماً به عنوان سرزمین های اشغالی روسیه اعلام کرد و نیروهای روسیه را اشغالگر نامید. روسیه روابط دیپلماتیک با هر دو منطقه برقرار کرد. نیروهای روسیه در هر دو منطقه مستقر شدند. وزیر امور خارجه روسیه سرگئی لاوروف اعلام کرد که حضور نظامی در آبخاز و اوستیای جنوبی برای جلوگیری از بازپس گیری کنترل توسط گرجستان ضروری است. روسیه به تدریج پس از جنگ از بخش های اصلی گرجستان عقب نشینی کرد، اما در پروی باقی ماند. در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۸، نیروهای روسیه از پروی عقب نشینی کردند. هشت ساعت بعد، یک گروه ۵۰۰ نفره روسی دوباره این روستا را تصرف کرد و پلیس گرجستان پس از تهدید روس ها به شلیک، عقب نشینی نمود. تمام نیروهای روسیه در پروی در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۰ به اوستیای جنوبی بازگشتند و یک واحد ارتش گرجستان جایگزین آن ها شد. در سال ۲۰۰۹، رئیس جمهور گرجستان میخیل ساآکاشویلی در چندین سخنرانی به این نکته اشاره کرد که روسیه تنها ۴۰ کیلومتر از پایتخت گرجستان، تفلیس فاصله دارد و سلاح های
خود را به سمت آن نشانه گرفته است. در استان Racha، پل جاده ای که به گردنه مامیسون در مرز با روسیه منتهی می شود، در ژوئن ۲۰۰۹ منفجر شد و مرزبانان گرجستان ظاهراً چندین کیلومتر به داخل خاک گرجستان عقب نشینی کردند. ماموکا آریشیدزه، کارشناس امور قفقاز، گفت که این عقب نشینی «می تواند ناشی از تمایل مقامات گرجستان برای جلوگیری از درگیری با روس ها» باشد. در آوریل ۲۰۱۰، کمیته روابط خارجی پارلمان گرجستان از نهادهای قانون گذاری ۳۱ کشور درخواست کرد تا دو منطقه گرجستان، آبخاز و اوستیای جنوبی، را به عنوان سرزمین های تحت اشغال روسیه اعلام کنند و به طور رسمی اذعان کنند که جابجایی گسترده غیرنظامیان از این مناطق توسط روسیه، مصداق پاک سازی قومی است. در مارس ۲۰۱۱، روس ها خواستار انتقال روستای آیبگا، واقع در رودخانه پسو در شمال غرب آبخاز، به روسیه شدند. در دوران اتحاد جماهیر شوروی، این روستا به دو بخش تقسیم شده بود؛ بخش جنوبی متعلق به گرجستان و بخش شمالی متعلق به روسیه بود. ادعا می شود که روسیه همچنین خواستار زمین در نزدیکی دریاچه ریتزا در ناحیه گاگرا شد. پس از آنکه طرف آبخاز ثابت کرد بخش جنوبی آیبگا متعلق به جمهوری شوروی سوسیالیس
تی گرجستان است، روسیه ادعای خود دربارهٔ این روستا را پس گرفت. در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۴، نخست وزیر گرجستان ایراکلی غاریباشویلی جنجالی ایجاد کرد زمانی که به بی بی سی نیوز گفت که روسیه «به الحاق» آبخاز و اوستیای جنوبی علاقه ای ندارد. مخالفان حزب جنبش اتحاد ملی گرجستان این اظهارات را نقد کردند و غاریباشویلی را متهم کردند که از منافع ملی در عرصه بین المللی دفاع نکرده است. روسیه در نوامبر ۲۰۱۴ با آبخاز و در مارس ۲۰۱۵ با اوستیای جنوبی توافقنامه های «اتحاد و یکپارچگی» امضا کرد. هر دو پیمان رسماً نیروهای نظامی جمهوری های جداشده را تحت فرماندهی روسیه قرار دادند، در حالی که توافق با اوستیای جنوبی شامل ادغام اقتصادی آن با روسیه نیز بود. مرز بین روسیه و اوستیای جنوبی نیز عملاً حذف شد و گمرکات ادغام شدند. مقامات گرجستان عمیق تر شدن وابستگی اقتصادی و نظامی مناطق اشغالی به روسیه را شدیداً محکوم کردند و آن را «الحاق خزنده» نامیدند. مقامات گرجستان، توافقنامه های ادغام امضا شده بین رئیس جمهور ولادیمیر پوتین و همتایان آبخاز و اوستیای جنوبی او در ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ را به عنوان تلاش هایی برای الحاق این مناطق جداشده به فدراسیون روسیه محکوم کردند.
قانون گرجستان. در اواخر اکتبر ۲۰۰۸، رئیس جمهور میخیل ساآکاشویلی قانونی دربارهٔ سرزمین های اشغالی را که توسط مجلس گرجستان تصویب شده بود، امضا کرد. این قانون شامل مناطق جداشده آبخاز و قلمرو پیشین South Ossetian Autonomous Oblast می شود. در فوریه ۲۰۱۳ گزارش شد که دولت گرجستان در حال بررسی اصلاحاتی در قانون است تا ورود به آبخاز و اوستیای جنوبی از سرزمین هایی غیر از کنترل شده توسط گرجستان را از حالت کیفری خارج کرده و آن را به یک تخلف اداری تبدیل کند که جریمه مالی جایگزین زندان می شود. در ۱۶ مه ۲۰۱۳، اصلاحات مربوط به قانون سرزمین های اشغالی گرجستان اعمال شد. نقض این قانون برای بار اول شامل مجازات های اداری خواهد بود و دیگر تحت پیگرد کیفری و زندان قرار نمی گیرد. مطابق اصلاحات، اگر فردی برای بار اول به طور غیرقانونی از مرز عبور کند، جریمه ۴۰۰ لاری گرجستانی دارد، در حالی که تکرار تخلف همچنان یک جرم کیفری است که تا یک سال حبس یا حداقل جریمه ۸۰۰ لاری دارد. در ژوئیه ۲۰۱۳، گزارش شد که بازیگر ژرار دوپاردیو توسط مقامات گرجستان به دلیل نقض قانون مورد تحقیق قرار خواهد گرفت. نماینده دولت گرجستان گفت: «دوپاردیو در ۱ ژوئیه به پا
یتخت آبخاز، سوخومی، سفر کرد و بدون مشورت قبلی با تفلیس با رهبری جدایی طلب منطقه ملاقات نمود.» در فوریه ۲۰۱۴، وزارت امور خارجه گرجستان به بازدیدکنندگان المپیک زمستانی ۲۰۱۴ هشدار داد که ورود به آبخاز از قلمرو فدراسیون روسیه، نقض قوانین بین المللی محسوب می شود و افرادی که از مرزهایی عبور کنند که تحت کنترل گمرک و مرزبانی گرجستان نیست، توسط دستگاه قضایی گرجستان تحت پیگرد قرار خواهند گرفت. این بیانیه پاسخی به اعلام قبلی مقامات دوفاکتو در سوخومی بود که قوانین ویزا برای گردشگرانی که قصد ورود به آبخاز در طول المپیک زمستانی از مسیر مرز پسو را داشتند، ساده سازی کرده بودند. در ۱۵ آوریل ۲۰۱۴، پس از الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه، رادا اوکراین قانون «تضمین حفاظت از حقوق و آزادی های شهروندان و رژیم قانونی در قلمرو موقتاً اشغالی اوکراین» را تصویب کرد. قانون اوکراین بر اساس قانون گرجستان دربارهٔ سرزمین های اشغالی تدوین شده است.
در جریان حمله روسیه به اوکراین، نیروهای نظامی روسیه حملات عمدی علیه اهداف غیرنظامی انجام داده اند و حملات غیرتمییز در مناطق پرجمعیت انجام داده اند. مأموریت نظارت سازمان ملل بر حقوق بشر در اوکراین اعلام کرده است که نیروهای روسی با استفاده از بمب خوشه ای و دیگر سلاح های با اثر گسترده، جمعیت غیرنظامی را در معرض آسیب غیرضروری و نامتناسب قرار داده اند. آنها همچنین با استفاده از موشک ها، گلوله های سنگین توپخانه ای و راکت های چندگانه، به مناطق غیرنظامی حمله کرده اند. تا سال ۲۰۲۵، این حملات منجر به مرگ ۱۴٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ غیرنظامی، طبق آمار ثبت شده توسط سازمان ملل، شده است. در ۲۲ آوریل ۲۰۲۲، سازمان ملل گزارش داد که از ۲٬۳۴۳ تلفات غیرنظامی ثبت شده، ۹۲٫۳٪ آن ها ناشی از اقدامات نیروهای مسلح روسیه بوده است. در ۵ ژوئیه ۲۰۲۲، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد (OHCHR)، میچل باچله گزارش داد که اکثر تلفات غیرنظامیان ثبت شده در دفتر او ناشی از استفاده ارتش روسیه از سلاح های انفجاری با اثر گسترده در مناطق مسکونی بوده است و این مسئله «غیرقابل انکار» است. تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۳، OHCHR ارزیابی کرد که ۹۰٫۵٪ تمامی مرگ های غیرنظامیان ناش
ی از این نوع حملات غیرتمییز بوده و ۸۴٫۲٪ آن ها در قلمروهای تحت کنترل اوکراین ثبت شده است. تخمین زد که تا مارس ۲۰۲۳، نیروهای روسیه ماهانه بین ۶۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۸ میلیون گلوله شلیک می کردند. تا فوریه ۲۰۲۴، روسیه بین ۱۲ تا ۱۷ میلیون گلوله توپخانه ای علیه اوکراین شلیک کرده بود. تا پایان سال ۲۰۲۳، نیروهای روسیه حدود ۷٬۴۰۰ موشک و ۳٬۹۰۰ حمله پهپادی شاهد به اوکراین انجام داده اند. گزارش ها دربارهٔ استفاده از بمب های خوشه ای نگرانی هایی را دربارهٔ تعداد بالای قربانیان غیرنظامی و خطر طولانی مدت مهمات منفجرنشده ایجاد کرده است. بر اساس گزارش کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، بمب های خوشه ای توسط نیروهای مسلح روسیه و نیروهای جدایی طلب طرفدار روسیه در دونباس در مناطق پرجمعیت مورد استفاده قرار گرفته و منجر به تلفات غیرنظامیان شده است. بمباران چرنیهیو. در ۳ مارس ۲۰۲۲، درست پس از ساعت ۱۲:۰۰ (UTC+2)، شش بمب هدایت ناپذیر روسیه در یک منطقه مسکونی در چرنیهیف فیلم برداری شد. تحلیل عفو بین الملل نشان داد که حداقل هشت بمب فرود آمد. دو مدرسه (شماره ۱۸ و ۲۱) و ۸ خانه خصوصی در تقاطع خیابان های ویچسلاو چورنویلا و کروحوا () تخریب شدند
و ۷ خانه دیگر نیز در نزدیکی کوچه بیلوروسکی به شدت آسیب دیدند. خدمات اضطراری محلی ۳۸ مرد و ۹ زن (در مجموع ۴۷ نفر) را کشته و ۱۸ نفر را مجروح گزارش کردند. عفو بین الملل به دلیل عدم شناسایی هدف نظامی مشروع در نزدیکی، اعلام کرد که این حمله می تواند یک جنایت جنگی باشد. دیده بان حقوق بشر (HRW) هیچ شواهدی از وجود «هدف نظامی قابل توجه در یا نزدیک تقاطع» پیدا نکرد، که این امر به یک حمله عمدی یا بی پروا و غیرتمایزی اشاره دارد. HRW خواستار تحقیق دیوان کیفری بین المللی و مأموریت حقیقت یابی سازمان ملل شد تا مشخص شود آیا جنایت جنگی رخ داده و مسئولان آن پاسخگو باشند. تحقیقات HRW شامل مصاحبه تلفنی با سه شاهد و دو ساکن دیگر چرنیهیو و تحلیل ۲۲ ویدئو و ۱۲ عکس بود. شاهدان مصاحبه شده گفتند که از اهداف یا عملیات نظامی در محله اطلاع نداشتند. ماتیلدا بوگنر، رئیس مأموریت پایش حقوق بشر سازمان ملل در اوکراین، اظهار داشت که این بمباران «اصول تفکیک، تناسب، مقررات اقدامات پیشگیرانه ممکن و ممنوعیت حملات غیرتمایز» را نقض کرده است. یک گودال بمب مطابق با بمب ۵۰۰ کیلوگرمی پیدا شد. بمب های FAB-500 در طول تهاجم مورد استفاده قرار گرفته بودند. در ت
اریخ ۱۶ مارس ۲۰۲۲، یک حمله روسیه ۱۴ غیرنظامی را که در صف نان در شهر انتظار می کشیدند، کشت. این رویداد توسط استاندار چرنیه ف ویچسلاو چائوس و سفارت ایالات متحده آمریکا در کیف گزارش شد. این حادثه حدود ساعت ۱۰:۰۰ رخ داد. قربانیان این حادثه بر اثر انفجار ناشی از شلیک توپخانه کالیبر بزرگ کشته شدند. این غیرنظامیان مسلح نبودند و برخی از آن ها از شلیک جان سالم به در بردند؛ آن ها توسط پلیس چرنیه ف به مراکز درمانی منتقل شدند. یک شهروند آمریکایی نیز در میان کشته شدگان بود. حدود چهار ساعت پس از حادثه، دفتر دادستانی منطقه ای چرنیه ف پرونده ای قانونی در رابطه با این حمله تشکیل داد. شاخه استان چرنیه ف سرویس امنیتی اوکراین نیز تحقیقات خود را آغاز کرد. در تاریخ ۱۹ اوت ۲۰۲۳، حدود ساعت ۱۱:۳۰ صبح شنبه، هفت غیرنظامی کشته شدند، ده ها نفر بستری شدند و بیش از ۱۵۰ نفر زخمی شدند، پس از آنکه نیروهای مسلح روسیه یک موشک کروز ۹М۷۲۷ ۹کا۷۲۰ اسکندر را به تئاتر موسیقی و درام تاراس شوچنکو در میدان کراسنا، مرکز شهر شلیک کردند. فیوز سرجنگی موشک برای انفجار هوایی تنظیم شده بود، بنابراین تمامی کشته شدگان و اکثریت زخمی ها خارج از ساختمان تئاتر بودند
. بر اساس گفته شهردار موقت شهر، نمایشگاه نظامی برگزارشده در ساختمان احتمالاً هدف اصلی بوده است. گزارش های اولیه از پنج کشته و ۴۲ زخمی، از جمله ۱۱ کودک خبر دادند. برآوردها به ۹۰ زخمی، شامل ۲۵ نفر بستری، و شش کشته پس از مرگ یک کودک شش ساله در بیمارستان، و سپس هفت کشته پس از پیدا شدن جسد یک زن دیگر افزایش یافت.