Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارناوال ایوریا () یک جشن سنتی است که در شهر ایوریا در شمال ایتالیا برگزار می شود. مهم ترین آیین این جشن، «نبرد پرتقال ها» است که در آن گروه هایی که از پیش آماده شده اند، که پرتقال به سمت همدیگر پرت می کنند. این کارناوال بزرگ ترین نبرد خوراکی در ایتالیا و کشورهای همجوار به شمار می رود. تاریخچه. دربارهٔ خاستگاه این آیین، روایت رایجی وجود دارد که می گوید نبرد پرتقال ها یادبود مقاومت مردم شهر در برابر حاکم ستمگر آن بوده است. گفته می شود این حاکم یا از خاندان رانیِری بوده است یا ترکیبی از شخصیت تاریخی رانیِری در بیاندراته در سدهٔ دوازدهم و مارکیز ویلیام مونفرات هفتم در سدهٔ سیزدهم بوده است. این فرمانروای ستمگر در شب عروسی زنی جوانی به نام ویولتا از طبقات پایین جامعه (در برخی روایت ها دختر یک آسیابان معرفی شده است) کوشید به بهانهٔ «حق ارباب» او را وادار به رابطه جنسی کند، اما نقشهٔ آن فرمانروای ستمگر نتیجهٔ معکوس داد؛ زیرا زن جوان سر او را از تن جدا کرد. پس از آن، مردم به کاخ یورش بردند و کاخ را به آتش کشیدند. هر سال، دختری جوان برای ایفای نقش ویولتا، زن جوان سرکش و جسور، برگزیده می شود. جشن. جشن اصلی بر پایهٔ روی
دادی محلی به نام «نبرد پرتقال ها» برگزار می شود. در این رویداد، چند هزار نفر از اهالی شهر به نه تیم تقسیم شده و در طول روزهای کارناوال به سمت یکدیگر پرتقال پرتاب می کنند. کارناوال معمولاً در فوریه (گاه مارس) برگزار و در شب سه شنبهٔ با مراسم تدفین باشکوهی به پایان می رسد. در پایان رژهٔ سکوت، «ژنرال» با عبارت محلی «arvedse a giobia a 'n bot» از همه خداحافظی می کند؛ این عبارت به معنای «همدیگر را پنجشنبه ساعت یک می بینیم» است و به آغاز کارناوال سال بعد اشاره دارد.
لورنزو مارسیلی (؛ زادهٔ ) کارآفرین و فعال سیاسی اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. مارسیلی در رم، ایتالیا به دنیا آمد. او در ۲۱ سالگی، پس از فارغ التحصیلی در رشتهٔ فلسفه از دانشگاه لندن، گروه پسانالیتیک را در اعتراض به هژمونی فلسفهٔ تحلیلی در بریتانیا تأسیس کرد. کمی بعد او نشریهٔ فرهنگی فصلی نیکد پانچ را به همراه نویسندگانی چون نوآم چامسکی، گایاتری اسپیواک و ژاک رانسیر بنیان گذاشت. پس از مدتی اقامت در چین و اخذ مدرک دوم از مدرسه مطالعات مشرق شناسی و آفریقایی، او برنامهٔ تبادل فرهنگی «دیالوگ های فراملی» را میان هنرمندان و فعالان چینی و اروپایی راه اندازی کرد. در سال ۲۰۰۷، در پنجاهمین سالگرد پیمان های رم، او شبکهٔ پان اروپایی آلترناتیوهای اروپایی را پایه گذاری کرد و آن را به یک سازمان بین المللی غیردولتی با دفاتری در لندن، برلین، پاریس و رم گسترش داد. او جشنواره ترانس اروپا را تأسیس کرد و مدیر هنری چهار دورهٔ نخست آن بود. در ۲۰۱۳ او ابتکار رسانهٔ اروپایی را راه اندازی کرد و ۲۰۰٬۰۰۰ امضا برای درخواست یک دستورالعمل اتحادیه اروپا درباره آزادی رسانه جمع آوری کرد. در ۲۰۱۶ او به همراه یانیس واروفاکیس یکی از بنیان گذاران
جنبش پان اروپایی دی ام۲۵ شد. در ۲۰۲۳ او مدیر مؤسس مؤسسه برگروئن مرکز اروپا شد که دفتر مرکزی آن در کازا دی تره اوچی در ونیز، ایتالیا قرار دارد. او برای روزنامه های گوناگون اروپایی مانند "گاردین"، ایل سوله ۲۴ اوره، "اِل دیاریو"، "الجزیره"، "ایل مانیفستو"، "ایل فاتو کوئیدیانو"، "هافینگتن پست"، "اوپن دموکراسی" می نویسد. مارسیلی مهمان برنامه های تلویزیون ملی ایتالیا (رای۳ و لا۷)، الجزیره بوده و مجری "TalkReal"، یک برنامهٔ گفت وگومحور سیار در سطح اروپا، بوده است. دیدگاه های سیاسی. مارسیلی مدافع سرسخت فراملی گرایی و ساخت یک چشم انداز فرهنگی و سیاسی تازه فراتر از دولت-ملت است. او در کتاب هایش "Il Terzo Spazio" و "Citizens of Nowhere" مستقیماً به بحران اتحادیه اروپا و ظهور راست گرایی ملی گرایانه پاسخ می دهد و راه سومی را میان حفظ وضعیت موجود و پذیرش فروپاشی پروژهٔ اروپایی پیشنهاد می کند. مارسیلی استدلال کرده است که «دولت-ملت راه حل نیست، بلکه بخشی از مشکل است»، در حالی که به شدت از ساختارهای موجود اتحادیه اروپا انتقاد می کند. او به عنوان «پاسخ ایتالیایی به ارو ستیزان» توصیف شده است، و آشکارا از ضرورت وجود احزاب سیاسی
پان اروپایی دفاع می کند. در جزوه ای که همراه با نیکولو میلانزه نوشت، او بر نیاز به فرایند مؤسسان پان اروپایی برای تدوین پیمان های جدید اتحادیه اروپا تأکید کرده است. او در کتاب هایش "Planetary Politics" و "La tua patria è il mondo intero" ("میهن تو تمام جهان است")، چشم اندازی جامع از فراملی گرایی را ترسیم می کند که کیهان گرایی اروپایی را با اندیشهٔ چینی پیوند می زند. در پرتو همه گیری کووید-۱۹ در مهٔ ۲۰۲۰، مارسیلی خواستار یک «جمهوری برابر اروپایی» شد که در آن هر شهروند بتواند از یکسانی حمایت های اجتماعی، برخورداری از کمک های اقتصادی مشابه و پرداخت مالیات های برابر بهره مند شود. کتاب شناسی. به انگلیسی به ایتالیایی به آلمانی
پنیر اسکواکرونه نوعی پنیر ایتالیایی نرم و ترد است که اصالتاً از رومانا می آید. توصیف. اسکواکرون یک پنیر از شیر گاو است که از شیر کامل تهیه می شود و زمان ماندگاری بسیار کوتاهی دارد. این پنیر مشابه کرچنزا است، هرچند که خمیر (که رنگ آن سفید است) به دلیل محتوای بالای آب، کمتر یکنواخت است. این پنیر از شیر پاستوریزه یا خام تهیه می شود و بسیار نرم، خامه ای و قابل پخش است. رنگ آن سفید عاجی است و طعم آن معمولاً لاکتیکی با طعم ترش و شیرین است. این پنیر یکی از محصولات اصلی است که با آن پیادینا پر می شود. علاوه بر "اسکواکرون" رایج، اسکواکرون دی رومانیا پی دی او نیز رایج است که تنها در منطقه مشخص شده و با رعایت مقررات مربوط تولید می شود. ریشه شناسی. ریشه لغوی این کلمه، که به منشأ رومانیا آن اشاره دارد، به قوام آن اشاره می کند که "سکلا" ("ذوب می شود") به دلیل وجود بالای آب است.
لوئیجی مانتلی (؛ زادهٔ ) ادمیرال ناوگان بازنشسته نیروی دریایی ایتالیا است، که از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ فرماندهی نیروی دریایی ایتالیا را برعهده داشت و در فاصله سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ به عنوان بیست و هفتمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت می کرد. مانتلی در مدرسه نیروی دریایی فرانچسکو موروسینی در ونیز و آکادمی نیروی دریایی ایتالیا در لیورنو تحصیل کرد و فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۳ آغاز کرد. وی در سال ۱۹۹۵ در عملیات سازمان ملل متحد در سومالی حضور داشت. زندگی نامه. لوئیجی مانتلی در سال ۱۹۵۰ در وال کامونیکا زاده شد، جایی که خانواده اش، با اصالت پیدمونتی، به دنبال پدربزرگش که به عنوان مدیر نیروگاه برق آبی چدگولو منصوب شده بود، به آنجا نقل مکان کرده بودند. او از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳ در مدرسه نظامی دریایی فرانچسکو موروسینی در ونیز و آکادمی دریایی لیورنو تحصیل کرد، زمانی که سوار ناوشکن آداس شد و بعداً در سال های ۱۹۷۴–۱۹۷۶ به آردیتو منتقل شد. پس از دریافت فرماندهی چندین کشتی (به برگه اطلاعات مراجعه کنید)، در سال ۱۹۹۵ در عملیات سازمان ملل متحد در سومالی ۲ شرکت کرد. از اکتبر ۱۹۹۹ تا اکتبر ۲۰۰۱، او اولین فرمانده گروه دریایی ایتال
یا و (از ۳۰ اکتبر ۲۰۰۰) فرمانده نیروی آبی-خاکی ایتالیا-اسپانیا بود. او در ۱ ژوئیه ۱۹۹۸ به دریاسالاری، در ۱ ژوئیه ۲۰۰۲ به دریاسالاری لشکری و در ۱ ژوئیه ۲۰۰۷ به دریاسالاری اسکادران ارتقا یافت. از ۱۰ مارس ۲۰۰۴ تا ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، او رئیس دفتر کل ستاد دفاع بود. از ۳۰ آوریل ۲۰۰۷ تا ۲۰ آوریل ۲۰۰۹، او به عنوان رئیس ستاد نیروی دریایی ایتالیا خدمت کرد. از آن تاریخ، او فرمانده کل ناوگان دریایی و فرمانده نیروی دریایی اروپا بود. او در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۲ به عنوان رئیس ستاد نیروی دریایی ایتالیا منصوب شد. مراسم تحویل بین بینلی مانتلی و سلفش برونو برانسیفورته در ۲ مارس ۲۰۱۲ در پالازو مارینا، رم برگزار شد. در ۶ دسامبر ۲۰۱۲، او توسط دولت مونتی به عنوان رئیس جدید ستاد دفاع (ایتالیا) منصوب شد؛ با ارتقاء به درجه آدمیرال، در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۳ این سمت را بر عهده گرفت. او این سمت را در ۲۸ فوریه ۲۰۱۵ به ژنرال کلودیو گرازیانو واگذار کرد.
ویلاهای پالادیایی ونتو () ویلاهایی هستند که توسط معمار رنسانس، آندره آ پالادیو، طراحی شده اند و تمام ساختمان های آنها در ونتو، منطقه اصلی شمال شرقی ایتالیا که در آن زمان تحت کنترل سیاسی جمهوری ونیز بود، بنا شده اند. اکثر ویلاها توسط یونسکو به عنوان بخشی از یک میراث جهانی به نام شهر ویچنزا و ویلاهای پالادیایی ونتو فهرست شده اند. اصطلاح ویلا برای توصیف خانه ای روستیکی استفاده می شد. اغلب خانواده های ثروتمند در ونتو خانه ای در شهر به نام پالازو نیز داشتند. در بیشتر موارد، مالکان، کاخ ها و ویلاهای خود را با نام خانوادگی نامگذاری می کردند که همین باعث چندین تشابه اسمی میان کاخ ها می شد، به عنوان مثال: ما یک کاخ در ویچنزا به نام چیریکاتی داریم و همزمان یک ویلا در حومه ونتو، به همین نام نیز داریم، البته مثال های دیگری هم هست، درکل این تشابه ها گاهی برای گردشگران، کمی مشکل ایجاد می کند. یونسکو این مکان را در سال ۱۹۹۴ در فهرست میراث جهانی ثبت کرد. ابتدا این مکان به عنوان "ویچنزا، شهر پالادیو" نامیده می شد و فقط ساختمان های واقع در منطقه ی نزدیک ویچنزا به این عنوان در نظر گرفته شده بودند. در مکان اصلی شهر، انواع مختلفی
از ساختمان ها به نمایش گذاشته شده بودند که شامل: تئاتر المپیک، تعدادی کاخ و کمی ویلا می شد. از آنجا که بیشتر ویلاهای باقی مانده از پالادیو در خارج از این مکان قرار داشتند، در سال ۱۹۹۶ این مکان گسترش یافت، از این رو نام جدیدتر آن «شهر ویچنزا و ویلاهای پالادیایی ونتو» است. این نام نشان دهنده این واقعیت است که ویلاهایی هستند که توسط پالادیو در سراسر ونتو طراحی شده اند. معماری ویلا. منبع کل بخش تا سال ۱۵۵۰، پالادیو مجموعه ای از ویلاها را ساخته بود که مقیاس و دکوراسیون آنها را می توان با ثروت و جایگاه اجتماعی مالکانشان مطابقت داد: خانواده قدرتمند و بسیار ثروتمند پیسانی، بانکداران و اشراف ونیزی، طاق های عظیم و نمای ایوان سرپوشیده ای داشتند که با ستون های سنگی و ستون های دوریسی روستیک تزئین شده بود؛ تادئو گازوتی، اشراف زاده ی ثروتمند و البته کم اهمیت، در ویلای خود در برتسینا، ستون ها را با آجر ساخت، هرچند سرستون ها و پایه ها از سنگ تراشیده شده بودند. بیاجیو ساراچنو در ویلا ساراچنو، ایوان سرپوشیده ای با سه دهانه قوسی داشت، اما فاقد هرگونه نظم معماری بود. در ویلا ساراچنو، همانند ویلا پوجانا، پالادیو صرفاً با قراردادن
و هماهنگی پنجره ها، سنتوری ها و طاق های ایوان سرپوشیده، به نمای بیرونی حضور و وقار بخشیده است. مشتریان کم ثروتمند او از این امکان که می توانستند بدون نیاز به صرف هزینه زیاد برای سنگ و حکاکی روی سنگ، از ساختمان های چشمگیر لذت ببرند، خوشحال بودند و قدردانی می کردند. شهرت پالادیو در ابتدا و پس از مرگش، بخاطر مهارت او به عنوان طراح خبره ویلاها بوجود آمده است. در طول جنگ اتحادیه کمبره (۱۵۰۹-۱۵۱۷) خسارات قابل توجهی به خانه ها، انبارها و زیرساخت های روستیکی وارد شده بود.
تبادل یک برنامه گفتگومحور محصول شبکه آراء است که به بحث و گفتگو با کارشناسان دربارهٔ انتخابات می پرداخت. این برنامه در فصل نخست برای انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۴۰۰) روی آنتن رفت و فصل دوم برنامه، به مناسبت انتخابات زودهنگام ۱۴۰۳ که پس از سقوط هلیکوپتر ابراهیم رئیسی برگزار می شد روی آنتن رفت. این برنامه در برخی قسمت های به صورت مناظره با حضور چندین کارشناس با میزبانی محمد دلاوری و برخی قسمت ها به صورت گفتگو پخش شد. در ابتدای برنامه، با نگاهی طنز و انتقادی به رخداد های همان روز مرتبط با انتخابات پرداخته می شود مثل ثبت نام ها در وزارت کشور که این قسمت با مقدمه محمد دلاوری و اجرای شاه میرزایی اجرا می شد. تماس های تصویری این برنامه توسط اسکایپ برقرار می شد که به علت مشکلات اینترنت در ایران و فیلترینگ باعث ایجاد اختلال دربرخی گفتگوها شد. تعدادی از فعالان و چهره های سیاسی فاقد تریبون در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، فرصت حضور در این برنامه را یافتند. پیوند به بیرون. صفحه برنامه تبادل در سایت تلوبیون
برنزهای ریاس (همچنین با نام جنگجویان ریاچ نیز شناخته می شوند) دو مجسمه برنزی یونانی در اندازه واقعی از جنگجویان ریش دار هستند که حدود ۴۶۰ – ۴۵۰ سال قبل از میلاد ریخته گری شده اند و در سال ۱۹۷۲ در نزدیکی ریاچ، کالابریا، در جنوب ایتالیا در دریا پیدا شدند. این برنزها اکنون در موزه ملی کبیر یونان در شهر رجیو کالابریا در نزدیکی آن قرار دارند. آنها دو مورد از معدود برنزهای یونان باستان در اندازه واقعی باقی مانده هستند (که معمولاً در زمان های بعدی ذوب می شدند) و به همین ترتیب، مهارت فنی و ویژگی های هنری به دست آمده در این زمان را نشان می دهند. این برنزها اکنون در داخل یک اتاق میکروکلیما بر روی سکویی ضد زلزله با نمای مرمر کارارا به نمایش گذاشته شده اند. در کنار برنزها، این اتاق همچنین شامل دو مجسمه سر است: تستا دل فیلوسوفو و تستا دی باسیلئا که آنها نیز از قرن پنجم پیش از میلاد هستند. اگرچه این برنزها در سال ۱۹۷۲ کشف شدند، اما تا سال ۱۹۸۱ از حفاظت خارج نشدند. نمایش عمومی آنها در فلورانس و رم، رویداد فرهنگی آن سال در ایتالیا بود و موضوع اصلی مجلات متعددی را تشکیل می داد. این برنزها که اکنون به عنوان یکی از نمادهای کالا
بریا در نظر گرفته می شوند، توسط یک جفت تمبر پستی ایتالیایی گرامی داشته شدند و به طور گسترده نیز تکثیر شده اند. این دو مجسمه برنزی به سادگی با نام های «مجسمه ای» شناخته می شوند که به مجسمه ای اشاره دارد که جنگجوی جوان تری را به تصویر می کشد و «مجسمه ب» که نشان دهنده ظاهر بالغ تر آن دو است. هر دو مجسمه با استفاده از تکنیک ریخته گری موم از دست رفته ساخته شده اند. کشف. هنوز در مورد اینکه چه کسی این مجسمه ها را پیدا کرده است، بحث وجود دارد. یک نظریه بیان می کند که استفانو ماریوتینی، که در آن زمان شیمیدانی اهل رم بود، هنگام غواصی در نزدیکی پایان تعطیلات در صومعه، به طور اتفاقی به این برنزها برخورد. ماریوتینی هنگام غواصی در حدود ۲۰۰ متری ساحل ریاچ، در عمق شش تا هشت متری، متوجه بازوی چپ مجسمه ای شد که از شن ها بیرون آمده بود. در ابتدا فکر کرد که جسد یک انسان مرده را پیدا کرده است، اما با لمس بازو متوجه شد که یک بازوی برنزی است. ماریوتینی شروع به کنار زدن شن ها از بقیه مجسمه ای کرد. بعداً متوجه وجود برنز دیگری در همان نزدیکی شد و تصمیم گرفت به اداره فرهنگی رجیو کالابریا اطلاع دهد. نظریه دیگر که معمولاً کمتر مورد قبول
قرار می گیرد، این است که این مجسمه توسط چهار نوجوان جوان اهل ریاچ پیدا شده است. آنها پس از یافتن مجسمه ها در زیر آب، به دفتر امور مالی دولت در نزدیکی صومعه رفتند و یافته خود را اعلام کردند. یک هفته بعد، در ۲۱ اوت، مجسمه ب از آب بیرون کشیده شد و مجسمه ای دو روز بعد بیرون کشیده شد. هیچ محل لاشه کشتی مرتبطی شناسایی نشده است، اما در محل نزدیک، که ساحلی در حال فرونشست است، بقایای معماری نیز یافت شده است. این برنزها و داستان کشف آنها در اولین قسمت از مجموعه مستند تلویزیونی بی بی سی در سال ۲۰۰۵ "با عنوان «چگونه هنر جهان را ساخت"» به نمایش درآمد که شامل مصاحبه ای با استفانو ماریوتینی بود. جوزپه براگو، متخصص برنز، در کتاب خود با عنوان «چهره برنزی» که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، فاش کرد که سوابق رسمی کشفیات سال ۱۹۷۲، بر اساس اظهارات ماریوتینی، نه تنها وجود یک کلاهخود و یک سپر، بلکه وجود یک مجسمه برنزی سوم با بازوهای باز را نیز گزارش کرده است که هیچ یک از آنها در طول بازیابی رسمی از آب بیرون آورده نشده است. اعتقاد بر این است که این یافته های باستان شناسی چند روز قبل از بازیابی رسمی به سرقت رفته و به یک مجموعه دار در خارج از ک
شور فروخته شده اند. شواهدی مبنی بر اینکه مجسمه ای و مجسمه ب در زمان بازیابی رسمی در موقعیت متفاوتی نسبت به آنچه در زمان کشف گزارش و ثبت شده بود، یافت شده اند نیز ارائه شده است که نشان می دهد تلاش هایی برای انتقال مجسمه ها از محل کشف صورت گرفته است. در تابستان ۲۰۱۹، برنامه تلویزیونی ایتالیایی "کفتارها" تحقیقاتی را در رابطه با راز گمشده های یافته های باستان شناسی در محوطه ریاچ آغاز کرد و با ماریوتینی مصاحبه ای انجام داد و از او در مورد اظهاراتش در زمان کشف توضیحاتی خواست. ماریوتینی از اظهار نظر خودداری کرد. تاریخ و خاستگاه. در زمانی که این مجسمه ها ساخته شدند، بخش زیادی از کالابریا (به ویژه شهرهای ساحلی) محل سکونت مردمان یونانی زبان بود و بخشی از مگنا گراسیا ("یونان بزرگ") محسوب می شد، نامی که بعدها به سرزمین های "فرادریایی" یونان داده شد. رایج ترین نظریه این است که دو هنرمند یونانی جداگانه، این برنزها را با فاصله حدود ۳۰ سال در حدود قرن پنجم پیش از میلاد خلق کرده اند. "مجسمه الف" احتمالاً بین سال های ۴۶۰ تا ۴۵۰ پیش از میلاد و "مجسمه ب" بین سال های ۴۳۰ تا ۴۲۰ پیش از میلاد ساخته شده اند. برخی معتقدند که «مجسمه ا
لف» اثر میرون بوده و یکی از شاگردان فیدیاس به نام آلکامنس، «مجسمه ب» را خلق کرده است. مجسمه الف، یک قهرمان یا خدای جنگجوی جوان را با نگاهی مغرور و آگاه به زیبایی و قدرت خود به تصویر می کشد. از سوی دیگر، مجسمه ب، یک قهرمان جنگجوی مسن تر و بالغ تر را با حالتی آرام و نگاهی مهربان و لطیف به تصویر می کشد. برنزهای ریاچ، اضافات عمده ای به نمونه های باقی مانده از مجسمه سازی یونان باستان هستند. آن ها به دوره گذار از مجسمه سازی یونان باستان به سبک کلاسیک اولیه تعلق دارند و هندسه ایده آل و آناتومی غیرممکن خود را در زیر یک سطح " واقع گرایانه " جذاب و گیج کننده پنهان می کنند. آن ها نمونه های خوبی از "کنترپوستو" هستند - وزن آن ها روی پاهای عقب است و آن ها را بسیار واقع گرایانه تر از بسیاری از حالت های باستانی دیگر می کند. عضلات آن ها واضح است، اما برش نخورده است و به اندازه کافی نرم به نظر می رسد که قابل مشاهده و واقع گرایانه باشد. سرهای چرخان برنزها نه تنها حرکت را القا می کند، بلکه به پیکره ها زندگی نیز می بخشد. طرح نامتقارن بازوها و پاهای آن ها به آن ها واقع گرایی می بخشد. چشمان مجسمه ای از کلسیت (که در ابتدا قرار بود ع
اج باشد) تشکیل شده است، در حالی که دندان های آن ها از نقره ساخته شده است. لب ها و نوک سینه های آن ها از مس ساخته شده است. زمانی، آن ها نیزه و سپر در دست داشتند، اما این موارد پیدا نشده اند. علاوه بر این، جنگجوی ب زمانی کلاهخودی بر سر داشت که بالای سرش قرار می گرفت و گمان می رود که جنگجوی ای ممکن است تاج گلی بر سر داشته باشد. ضخامت متوسط برنز برای مجسمه A، ۸٫۵ میلی متر (۰٫۳۳ اینچ) و برای مجسمه B، ۷٫۵ میلی متر (۰٫۳ اینچ) است. شناسایی. هیچ مدرک روشنی در ادبیات باستانی برای شناسایی ورزشکاران یا قهرمانانی که توسط برنزها به تصویر کشیده شده اند، وجود ندارد. به نظر می رسد که این دو برهنه در ابتدا بخشی از یک گروه نذری در یک محراب بزرگ بودند. حدس زده می شود که مجسمه های برنزی ممکن است به ترتیب نمایانگر تیدئوس و آمفیارائوس، دو نفر از جنگجویان هفت گانه علیه گروه یادبود تبس در شهر آرگوس باشند، همان طور که پوسانیاس اشاره کرده است. با این حال، آنها همچنین ممکن است جنگجویان آتنی از دلفی، بخشی از بنای یادبود نبرد ماراتن، یا ممکن است از المپیا آمده باشند. آرگوس، دلفی و المپیا سه مکان برجسته یونانی برای مجسمه سازی اختصاصی با با
لاترین کیفیت بودند و هر سه پس از اشغال روم در معرض غارت رسمی قرار گرفتند. شاید این برنزها، مدت ها پس از ساخته شدن، به عنوان بخشی از یکی از موج های غارت گسترده هنر یونانی که در تاریخ های مختلف پس از فتح یونان توسط روم رخ داد، به ایتالیا منتقل می شدند. سالواتوره ستیس و وینزنز برینکمن (پروژه تحقیقاتی چندرنگی لیبیگهوس) این جنگجویان را ارختئوس، پسر آتنا، و اومولپوس، پسر پوزئیدون، معرفی می کنند. گروهی از دو مجسمه برنزی که ارختئوس و اومولپوس را در نزدیکی معبد آتنا در آکروپولیس آتن به تصویر می کشند، توسط پوسانیاس ۱٫۲۷٫۴ ذکر شده است: «... پیکره های برنزی بزرگی از مردان که برای مبارزه رو در روی یکدیگر ایستاده اند، یکی از آنها را ارختئوس و دیگری را اومولپوس می نامند…» مرمت ۲۰۰۹–۲۰۱۱. در دسامبر ۲۰۰۹، برنزهای ریاچه قبل از شروع کار مرمت در موزه ملی کبیر یونان، به کاخ کامپانلا در رجیو منتقل شدند. در اوایل سال ۲۰۱۰، مرمتگران هنری متخصص، کوزیمو شپیس (که با نام نوچیو شپیس نیز شناخته می شود) و پائولا دوناتی، کار مرمت برنزهای ریاچه را آغاز کردند. کار مرمت دو مجسمه برنزی در سال ۲۰۱۱ به پایان رسید.
سرتیپ حسنعلی شقاقی (درگذشت: ۱۳۲۲ خورشیدی) افسر ارتش ایران از خاندان شقاقی بود. او فرزند میرزا مهدی خان شقاقی و فخرالحاجیه نوری (از خاندان خواجه نوری) بود و در جریان درگیری های دولتی با شورش های محلی در نبرد سمیرم کشته شد. او با زینت الملوک شبیر، دختر سید حبیب الله طهرانی شبیر ازدواج کرد. از فرزندان او می توان به ثریا شقاقی اشاره کرد که با عبدالله والا (روزنامه نگار و نمایندهٔ مجلس شورای ملی) ازدواج نمود.
کوی ساماندهی مهرشهر ، واقع در منطقه ۳ شهرداری کرج، یکی از محله های جدید و رو به رشد این شهر به شمار می رود. همچنین،مراکز ورزشی و باشگاه های مدرن هیرمان، رویای برتر و ورزشگاه شاهین ،آکادمی تنیس و ...دسترسی به امکانات ورزشی را فراهم می سازد. کوی ساماندهی مهرشهر هم اکنون در حال تبدیل به یک محله پر رونق و آینده دار است. این محدوده از شرق به کوی مهر مهرشهر، از شمال به بلوار آزادی و محله آق تپه از جنوب به محله کیانمهر و از غرب به جاده قزلحصار محدود میشود. این محدوده خود به هشت فاز تقسیم بندی میشود. ساخت و ساز در این محدوده به شدت جریان دارد. دو بوستان بسیار وسیع و مناسب با امکانات بازی برای کودکان، زمین اسکیت، آلاچیق مناسب برای پیک نیک و دریاچه مصنوعی در این محله احداث شده اند. بوستان مهر و بوستان ورزش نام این دو بوستان است. میدان تره بار ساماندهی که برای تهیه مایحتاج روزانه بسیار مناسب و کامل است در این محدوده واقع شده. یک جایگاه دو منظوره سوخت نیز در بلوار نور و در مجاورت میدان سرباز در این منطقه وجود دارد. بلوارهای نور، ایمان، شهادت ، نماز و جهاد معابر اصلی این محله هستند.
ایان یک فیلم کوتاه آرژانتینی محصول استودیو Mundoloco CGI است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. گاستون گورالی، آبل گلدفارب و خوان خوزه کامپانلا به ترتیب نویسندگی، کارگردانی و تهیه کنندگی این اثر را بر عهده داشته اند. عنوان این فیلم کوتاه از پسری به همین نام گرفته شده که از فلج رنج می برد و نمی توانست مانند سایر کودکان بازی کند. شیلا گراشینسکی، مادر این پسر، با دیدن وضعیت پسرش، بنیاد ایان را ایجاد کرد، سازمانی که بخشی از این پروژه بود تا در مورد مراقبت از افراد مبتلا به اختلالات حرکتی، آگاهی رسانی کند و آن را ارتقا بخشد. تولید. این فیلم از نظر زیبایی شناسی کیفیت بالایی دارد و با ترکیبی از تکنیک انیمیشن سه بعدی و استاپ موشن ساخته شده است. مدل های واقع گرایانه ای در این فیلم نمایش داده می شود که از مواد بازیافتی و فناوری دیجیتال پیشرفته ساخته شده اند. در این فیلم از هیچ دیالوگی برای بیان احساسات کودکان استفاده نشده است و همین امر آن را فراگیرتر می کند و به همه، صرف نظر از زبان، نژاد، رنگ یا ملیت، اجازه می دهد پیام عشقی را که منتقل می کند، درک کنند. بنیاد ایان. هدف از تشکیل این بنیاد بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا به اختلال
ات عصبی-حرکتی است که این کار را با ارائه روش های درمانی نوآورانه به کشور و آموزش جامعه درمانی انجام می دهد. از سوی دیگر، این برنامه با فراهم کردن ابزارهایی برای توانمندسازی جامعه و ایجاد شرایط لازم برای شمول اجتماعی، تأثیری مستقیم بر بافت جامعه دارد. هدف آن این است که هر کودک در سن مدرسه، حتی در صورت داشتن معلولیت، فرصت حضور در محیط آموزشی را داشته باشد و بتواند نقش فعالی در شکل دادن به جهانی فراگیرتر و عادلانه تر ایفا کند. فعالیت گسترده این بنیاد موجب شد که اقدامات آن به عنوان «علاقه اجتماعی برای شهر خودمختار بوئنوس آیرس» شناخته شود و در سال ۲۰۱۸ جایزه توسعه علمی و فناوری از سوی DAIA به آن اعطا گردد. علاوه بر این، شبکه نیکلودئون آمریکای لاتین در همان سال در مراسم جوایز انتخاب کودکان آرژانتین، جایزه پرو سوشال را دریافت کرد. شیلا گراشینسکی در این باره می گوید: «مسیر، غلبه بر احساسات است؛ مسیری که به ما امکان می دهد بیندیشیم، گزینه های مختلف را ارزیابی کنیم و سپس اقدام کنیم. همه ما می توانیم در ساختن جهانی فراگیرتر نقش داشته باشیم. هدف ما این است که کودکان را به پذیرش تفاوت ها نزدیک کنیم و میان آنها پل ارتباطی
ایجاد کنیم. این فیلم کوتاه، بازتابی از همین احساسات است». جوایز و نامزدی ها. این فیلم کوتاه که از سوی مجلس نمایندگان ملت مورد تقدیر قرار گرفته، نخستین نمایش بین المللی خود را در جشنواره معتبر فیلم کن تجربه کرد و موفق به کسب جوایز متعددی شد. از جمله این جوایز می توان به جشنواره فیلم های کوتاه لس آنجلس، مسابقه آکولاد، جشنواره فیلم چلسی، جشنواره بین المللی فیلم کوتاه دهلی هند، جوایز بین المللی فیلم های مستقل و جشنواره بین المللی فیلم کوتاه ریل شیکاگو اشاره کرد. افزون بر این، این اثر یکی از فیلم های برگزیده جوایز اسکار در ۲۰۲۰ است.
مجمع ملی کاتالان (به انگلیسی: مجلس ملی کاتالان، ANC با مخفف کاتالانی آن) سازمانی است که به دنبال استقلال سیاسی کاتالونیا از اسپانیا است . این سازمان همچنین استقلال سایر مناطق کاتالان زبان را که در مجموع به عنوان کشورهای کاتالان ( "Països Catalans" ) شناخته می شوند، ترویج می دهد. تاریخچه. منشأ این سازمان، کنفرانس ملی ایالت کاتالونیا (Conferència Nacional per l'Estat Propi) بود که در 30 آوریل 2011 در بارسلونا برگزار شد و 1500 نفر در آن شرکت کردند. [ "نیازمند منبع" ] یک شورای دائمی و دبیرخانه موقت در این کنفرانس انتخاب شدند. ثبت رسمی به عنوان یک انجمن مدنی در 10 مارس 2012 در پالائو سنت جوردی در بارسلونا برگزار شد . که در آن اساسنامه، کارهای داخلی و نقشه راه استقلال تصویب شد. در آوریل 2012، کارمه فورکادل به عنوان رئیس ANC، کارلس کاستلانوس به عنوان معاون رئیس جمهور، لورنس سوتورس به عنوان خزانه دار و جوردی مارتینز به عنوان دبیر انتخاب شدند. در 8 ژوئن 2013، ANC انتخاباتی برگزار کرد که در آن کارمه فورکادل مجدداً به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. Jaume Marfany به عنوان معاون رئیس جمهور انتخاب شد و جایگزین کارلس کاستلونس
شد. جوردی مارتینز به عنوان منشی باقی ماند و اوریول سالاس جایگزین یورنچ سوتوررس به عنوان خزانه دار شد. در می 2015، جوردی سانچز ای پیکانیول جایگزین کارمه فورکادل به عنوان رئیس ANC شد. کمپین ها و فعالیت ها. شعب منطقه ای کنگره ملی کاتالونیا (ANC) به صورت دوره ای مجموعه ای از رویدادها را در مناطق مربوطه خود در رابطه با استقلال کاتالونیا و در راستای آماده سازی برای همه پرسی استقلال کاتالونیا در سال ۲۰۱۴ برگزار می کنند . ۲۰۱۲. در پایان ژوئن ۲۰۱۲، به اصطلاح «راهپیمایی به سوی استقلال» در سو ولا (لیدا) آغاز شد. پس از یک سری رویدادهای جشن، نمادین و اعتراضی، این راهپیمایی در ۱۱ سپتامبر با یک راهپیمایی عظیم به سمت بارسلونا، با شعار «کاتالونیا، کشوری جدید در اروپا» به اوج خود رسید. این یک روز تاریخی برای اردوگاه جدایی طلبان بود، هم از نظر تعداد شرکت کنندگان و هم از نظر لحن کاملاً طرفدار استقلال راهپیمایی، که پیش از این هرگز در چنین رویداد پرمخاطبی دیده نشده بود (تخمین جمعیت بسیار متغیر است، از 600000 نفر به نقل از برخی رسانه ها، آمارگرانی مانند لورنس بدیلا از دانشگاه خودمختار بارسلونا یا هیئت نمایندگی دولت اسپانیا در کاتال
ونیا تا 1.5 میلیون نفر طبق منابع عمومی کاتالان مانند پلیس شهری بارسلونا یا وزارت کشور کاتالونیا، با حداکثر تخمین حدود 2 میلیون نفر طبق گفته برگزارکنندگان) دو روز پس از تظاهرات، رئیس کنگره ملی آفریقا، کارمه فورکادل، و چهار عضو دیگر هیئت مدیره این گروه رسماً در کاخ دولت کاتالونیا توسط رئیس جمهور وقت ، آرتور ماس، مورد استقبال قرار گرفتند . در طول جلسه، آنها به او پیشنهاد کردند که انتخابات پارلمانی کاتالونیا را برای استقلال برگزار کند و خواستار همه پرسی در سال ۲۰۱۴ شود. [ "نیازمند منبع" ] در نتیجه این تظاهرات، ماس خواستار انتخابات زودهنگام پارلمان کاتالونیا در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۲ شد و در سخنرانی خود در جلسه افتتاحیه مباحث سیاست عمومی روشن کرد که متقاعد شده است پارلمانی که از انتخابات جدید بیرون می آید، ماموریت خود را اعمال حق تعیین سرنوشت کاتالونیا قرار خواهد داد. ۲۰۱۳. در آغاز سال ۲۰۱۳، حزب کنگره ملی آفریقا (ANC) یک کمپین حاکمیت مالی را آغاز کرد تا شهروندان عادی، مشاغل و مؤسسات محلی بتوانند مالیات خود را به صورت دسته جمعی به سازمان مالیات کاتالونیا پرداخت کنند. از ماه مه تا ژوئیه ۲۰۱۳، آنها یک کمپین جمع آوری کمک های