Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سلوین دیویدز (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
شیلتون فن ویک (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
سیویوه سوییزواپی (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
جازمین هوثم (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
جورجا میلر (؛ زادهٔ ) بازیکن زن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
مانایا نوکو (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
ماهینا پل (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
تایوان دارای تاریخی پیچیده از جنبش های فمینیستی و حقوق زنان است که شامل دوره های پیشرفت و شکوفایی فمینیسم و حضور نمادهای قدرتمند زن، و دوره های اقتدارگرایی شدید که در آن برابری و حقوق فردی بی ارزش شده اند، می شود. به لطف تلاش نسل های مختلف فمینیست ها، تایوان امروزه یکی از برابرترین کشورها از نظر جنسیتی در آسیا است و به طور مداوم در شاخص های بین المللی مربوط به برابری جنسیتی رتبه ای بالاتر از کشورهای همسایه آسیای شرقی دارد (رتبه ۶ جهانی بر اساس شاخص نابرابری جنسیتی در سال ۲۰۱۹ و رتبه ۲۹ جهانی بر اساس محاسبه دولت با استفاده از گزارش جهانی فاصله جنسیتی در سال ۲۰۲۰). دوره استعمار ژاپن (دهه ۱۹۱۰ تا ۱۹۴۵). در ابتدای دوره استعمار ژاپن، دولت در برخی جنبه ها نسبت به جامعه تایوانی پیشرفته تر بود. اداره آموزش اجتماعی در دولت استعماری ژاپن سیاست هایی را برای کاهش سوءاستفاده و قاچاق دختران پذیرفته شده به فرزندی پیشنهاد کرد، به طور خاص برای تقویت حفاظت از این کودکان و راه اندازی کمپین هایی برای افزایش آگاهی در مورد این مسائل. در همان دوره، حذف بستن پا در سال ۱۹۱۴ توسط دولت ژاپن اعلام شد. در دهه ۱۹۲۰، دولت استعماری نسبت به
اعتراضات سیاسی نسبتاً تحمل پذیر بود، و این اجازه را داد که اولین جنبش مستقل زنان در تاریخ تایوان شکوفا شود. جنبش مستقل زنان در دهه ۱۹۲۰. در طول دهه ۱۹۲۰، روشنفکران و دانشجویان پیشرو تایوانی مقالات متعددی منتشر کردند تا آگاهی دربارهٔ مسائل زنان در جامعه تایوان را افزایش دهند. در سال ۱۹۲۱، به دلیل ترس از جذب فرهنگی توسط ژاپن، انجمن فرهنگی تایوان، به عنوان یک جنبش اعتراضی برای درخواست تشکیل پارلمان محلی، تأسیس شد. بسیاری از روشنفکران برای افزایش آگاهی عمومی دربارهٔ حقوق زنان و مسائل مرتبط با کار به سراسر تایوان سفر کردند. علاوه بر این، آن ها با قاچاق زنان مخالفت کرده و از برابری جنسیتی و حق رأی عمومی حمایت کردند. به گفته دوریس چانگ، هدف این جنبش ها آزادی زنان تایوانی از سلطه استعماری، ستم پدرسالارانه و استثمار سرمایه داری بود. با وقوع جنبش فرهنگ جدید در چین از ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۳، که آگاهی از فرهنگ مدرن را برای جایگزینی با مفاهیم برخی از اصول کنفوسیوسی ترویج می کرد، روشنفکران تایوانی تحت تأثیر ایده های پیشرو قرار گرفتند و در نهایت جنبش فرهنگ جدید تایوان را در دهه ۱۹۲۰ آغاز کردند. در جریان این جنبش، مقالاتی به نقد فرودس
تی زنان در نظام سنتی کنفوسیوسی پرداختند و اعلام کردند که آسمان برابری میان مردان و زنان را فراهم آورده و از حقوق بشر حمایت کردند. روشنفکران مفهوم آسمان را بازتفسیر کرده و انسانیت مشترک و برابری جنسیتی میان مردان و زنان را مشروعیت بخشیدند. این طرفداران فرهنگ جدید همچنین از استقلال زنان در ازدواج و خانواده حمایت کردند. یک روشنفکر زن به نام سو یی چن از زنان خواست تا در برابر هرگونه اجبار ازدواج که والدین دختران خود را به ازدواج های ناخواسته مجبور می کنند، مقاومت کنند. او باور داشت که ازدواج باید آزادانه بین دو فرد و بر اساس احترام و نظرات متقابل انجام شود. از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۱، ارتقاء برابری جنسیتی و جایگاه زنان در زمینه های اجتماعی و سیاسی تایوان ترویج شد، از جمله بازنگری در برخی مفاهیم کنفوسیوسی. به دلیل صنعتی سازی تایوان در اواسط دهه ۱۹۲۰، اختلافات کاری بین سرمایه داران ژاپنی و کارگران تایوانی افزایش یافت. بیشتر اعتصاب کنندگان زن به شرایط کاری نامطلوب، دستمزد نابرابر بین مردان و زنان و مسائل دیگر اعتراض کردند. سازمان های چپ گرا مانند اتحادیه کشاورزان تایوان و حزب کمونیست تایوان از حقوق زنان حمایت کردند و در عی
ن حال به طور منظم سخنرانی هایی برگزار کردند که زنان کارگر مزرعه را بیدار کرده و آنان را به اتحاد با مردان کارگر برای مقابله با سرمایه داران ژاپنی ترغیب می کردند. این جنبش ها با کمک انجمن فرهنگی تایوان صورت گرفت که در واقع به یک استراتژی نظامی برای دستیابی به استقلال از امپراتوری ژاپن در سال ۱۹۲۸ منجر شد. در حالی که برخی انجمن های مستقل زنان در جنبش های خود موفق بودند، بسیاری از فعالان فمینیست نسبت به استثمار زنان کارگر توسط سرمایه داران آگاهی داشتند. اهداف برخی از انجمن های مستقل زنان، در مقایسه با اهداف انقلابی اتحادیه کشاورزان تایوان و حزب کمونیست تایوان، نسبتاً معتدل و اصلاح طلبانه بود. علاوه بر ترویج حقوق زنان کارگر و جنبش های فمینیستی در تایوان، این انجمن ها به تبادل ایده ها و دانش پرداختند و همچنین حمایت های عاطفی میان اعضای گروه های مختلف انجمن ها ارائه کردند.
اوشا () یک شخصیت خیالی است که توسط جورج آر آر مارتین خلق شده است. اوشا در کتاب ترانه یخ و آتش و در اقتباس تلویزیونی اچ بی او به نام بازی تاج وتخت ظاهر می شود. در سریال تلویزیونی، ناتالیا تنا نقش او را بازی کرد. در رمان ها، اوشا به عنوان یک شخصیت نسبتاً فرعی عمل می کند که پس از تبدیل شدن به زندانی و بعداً خدمتکار در وینترفل، به طور مداوم به فرزندان استارک، بران و ریکون کمک می کند. در مجموعه تلویزیونی، او به عنوان یک شخصیت اصلی در طول فصل های اولیه نمایش، با پیشینه ای مشابه با همتای خود در رمان ایفای نقش می کند. در رمان، اوشا برای اولین بار در بازی تاج و تخت (۱۹۹۶) به عنوان یک زن وحشی از آن سوی دیوار که خدایان قدیمی جنگل را می پرستد، ظاهر می شود. او در تلاش برای فرار از دست وایت واکرها، به سمت جنوب دیوار می رود تا از جنگ احتمالی که در شرف وقوع است فرار کند. با این حال، اوشا در ابتدا توسط استارک های وینترفل اسیر شده و به دلیل طبیعت وحشی خود به طور موقت توسط آنها زندانی می شود. او بعداً اعتماد مردم وینترفل را جلب می کند و در نهایت با بران و ریکون استارک دوست می شود و به عنوان نگهبان آنها عمل می کند. اوشا بعداً در
نبرد پادشاهان (۱۹۹۸) بازمی گردد و به پسران استارک کمک می کند از دست تیان گریجوی فرار کرده و از غارت وینترفل جان سالم به در ببرند. او سپس تصمیم می گیرد تا ریکون را در حالی که بران به سمت شمال می رود، به مکانی امن اسکورت کند. اگرچه محل اختفای او برای مدتی طولانی ناشناخته باقی می ماند، اما چندین بار در طوفان شمشیرها (۲۰۰۰) و ضیافتی برای کلاغ ها (۲۰۰۵) از او نام برده شده است. در رقصی با اژدهایان (۲۰۱۱)، مشخص شد که اوشا، ریکون و دایرولف او شگی داگ در حال حاضر به اسکاگوس پناه برده اند. این شخصیت نقش کوچکی در کتاب ها داشت، اما نقش او در سریال های تلویزیونی بسیار برجسته شد. اوشا پس از حضور خود در سه فصل اول اقتباس تلویزیونی شهرت زیادی به دست آورد. این شخصیت در اپیزود پیمان شکن بازگشت و متعاقباً در قسمت بعدی (سفر بیگانه) توسط رمزی بولتون کشته شد. مرگ اوشا باعث انتقادهای متفاوت و منفی بود که عمدتاً به دلیل شخصیت پردازی امیدوارکننده او در فصل ۳ و و سرعت وقوع صحنه بود. با این حال، این شخصیت در مجموعه تلویزیونی با واکنش مثبت منتقدان مواجه شد و اوشا را به عنوان یکی از شخصیت های جداب سریال معرفی کردند و پیچش داستانی، شخصیت
دوست داشتنی و پیشرفت او را تحسین کردند. بازی تنا در نقش اوشا نیز مورد تحسین خود مارتین قرار گرفت که شخصیت نمایش را بر نسخه اصلی کتاب خود ترجیح داد. بازخوردها. جورج آر آر مارتین اظهار کرد که اوشا یکی از شخصیت های مورد علاقه او در مجموعه تلویزیونی و یکی از معدود شخصیت هایی بود که همتای تلویزیونی را به نسخه درون کتاب ترجیح می دهد - چرا که او «جوان تر، جذاب تر و پویاتر» است. او توضیح داد که این ترجیح بیشتر به دلیل اجرای ناتالیا تنا بود، که او به طور مداوم در طول سه فصل اول نمایش از آن تمجید کرد. در نتیجه، مارتین اظهار داشت که می خواهد در جهت گیری شخصیت در کتاب ها تجدیدنظر کند و پویایی بیشتری به او بدهد و اشاره کرد که «تنها بازیگری که واقعاً مرا وادار به تجدید نظر دربارهٔ یک شخصیت کرد، ناتالیا تنا در نقش اوشا است».
لیلا عبدالله العثمان (۱۷ اکتبر ۱۹۴۳) نویسنده داستان کوتاه، رمان نویس، روزنامه نگار و فعال اجتماعی کویتی است. در شهر کویت به دنیا آمد و تحصیل کرد. پدرش، تاجر و شاعر و دارای محفل ادبی بزرگ بود. فعالیت ادبی خود را به عنوان شاعر آغاز کرد و سپس به نوشتن داستان کوتاه و رمان روی آورد. از سال ۱۹۶۵ به روزنامه نگاری درآمد.آثار او به چندین زبان ترجمه شده است و از مشهورترین رمان او، «وَسمیّه از دریا درمی آید» در سال ۱۹۹۶ یک سریال تلویزیونی، یک تولید رادیویی و یک نمایشنامه اقتباس شده است. این رمان چاپ شده در ۱۹۸۶ در میان صد رمان برتر عربی قرن بیستم انتخاب شد. پس از رسیدن به شصت سالگی، خودزندگی نامه اش را با عنوان «غبارم را پاک کنید» نوشت که بسیار استقبال شد. شماری برنامهٔ ادبی و اجتماعی را در رسانه ها تهیه و ارائه کرد. برای دو دوره چهار ساله به عنوان دبیر انجمن نویسندگان کویت خدمت کرد. زندگی و پیشه. لیلا عبدالله عبداللطیف العثمان در شهر کویت در ۱۷ اکتبر ۱۹۴۳ به دنیا آمد. پدرش عبدالله، ثروتمند و چندین کاخ و همسران زیادی داشت و تاجر بود. از سوی دیگر، شاعر بود و به ادبیات علاقه داشت و در خانهٔ خود یک مجمع ادبی به عنوان محل م
لاقات نویسندگان و شخصیت های فرهنگی عرب که از کویت می گذشتند، تأسیس کرد. پدرش همچنین به عنوان یکی از نیکوکاران بزرگ کویتی شناخته می شود که از ساخت مساجد حمایت می کرد. مادرش که امیدوار بود پسری بزاید، می خواست او را از پنجره به بیرون پرت کند، اما مداخلهٔ پرستار مانع از آن شد. لیلا چهارمین دختر پس از سه خواهرش بود. پدر و مادرش در سه سالگی او طلاق گرفتند و او با نامادری اش و دیگر همسران پدرش زندگی می کرد. پس از جدایی والدینش و ازدواج مجدد مادرش، پدرش او و خواهرانش را با خود برد. پدرش فقط به طلاق مادرش اکتفا نکرد، چون مادرش دختری به دنیا آورده بود و به خاطر همین موضوع از او متنفر بود، بلکه در روزی که لیلا از خشونتی شدید که از دست شوهر مادرش متحمل شده بود، به سوی پدرش پناه برد، پدرش با بی رحمی با او رفتار کرد. شوهر مادرش پوست پاهای لیلا را با انبر آتش می کَند، در حالی که مادرش بی پناه و ناتوان بود، نه تنها قادر به دلداری دادن به دخترش نبود، بلکه حتی نمی توانست او را درمان کند. زندگی او با نامادری و برادران ناتنی به سختی گذشت. در مدرسه، معلمان زن استعدادهای او را یافتند. او ستارهٔ نمایشنامه های ساده ای شد که برای گر
وه بازیگری مدرسه می نوشت. پدرش تصمیم گرفت او را از مدرسه خارج کند. در کویت آن زمان رسم بر این بود که دختر پس از ازدواج خواهران بزرگترش در خانه می ماند تا مردم بدانند و از او خواستگاری کنند. اصرار او برای یادگیری، پدرش را بر آن داشت تا کتابخانهٔ خود را به روی او بگشاید. او را به خواندن ادبیات و نوشتن تشویق کرد. اما از حضور او در انجمن ادبی خود امتناع ورزید و حتی از انتشار مقالاتی به نام خودش امتناع کرد تا مردم ندانند که دخترش در روزنامه ها می نویسد. او را از بیرون رفتن به بازار یا سینما منع کرده بود، همهٔ این وسایل را در خانه برایش فراهم نمود. او در هر یک از قصرهایش یک استخر ساخته بود و هر هفته یک فیلم در خانه به او نشان می داد. تلاش های ادبی لیلا از زمانی که او هنوز در مدرسه بود آغاز شد. در سال ۱۹۶۵، زمانی که او از خانه پدری محافظه کارش بیرون رانده شد، شروع به انتشار در روزنامه های محلی کرد که موضوعات ادبی و اجتماعی را پوشش می داد. از آن زمان، در ستون های هفتگی و روزانه در روزنامه های محلی و عربی می نویسد. پس از ازدواج، شوهرش او را تشویق کرد که در روزنامه ها چاپ کند، به ویژه پس از مرگ پدرش اندکی پس از ازدواجش
. موضوعاتش میان افکار احساسی، شعر و مقالات اجتماعی در چرخش بود تا اینکه شروع به نوشتن یک ستون روزانه در روزنامهٔ «السیاسه» کرد. تعدادی برنامه ادبی و اجتماعی در صدا و سیما تهیه و ارائه کرد. وی همچنین به مدت دو دورهٔ چهار ساله مسئولیت دبیری انجمن نویسندگان کویت را بر عهده گرفت. به نوشتن داستان های کوتاه و رمان و شرکت در فعالیت های فرهنگی در داخل و خارج از کویت ادامه داد.اولین مجموعه داستان او با نام «زنی در گلدان» در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. شهرت او با انتشار اولین اثرش شروع به گسترش کرد. اولین رمان او با نام «زن و گربه» در سال ۱۹۸۵ منتشر شد. دومین رمان او با نام «وَسمیّه از دریا درمی آید» که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد، در میان صد رمان برتر عربی قرن بیستم انتخاب شد. این رمان به یک محصول تلویزیونی تبدیل شد که در آن دولت کویت در جشنواره رادیو و تلویزیون در قاهره شرکت کرد و در قالب جشنواره تئاتر جوانان در سال ۲۰۰۷ روی صحنه رفت. ۱۵ مجموعه داستان کوتاه میان سال های ۱۹۷۶ تا ۲۰۱۱ نوشت. او در مورد ادبیات سفر «روزها در یمن» را نوشت و در مورد حمله عراق به کویت «خاطرات صبر و تلخی» نوشت. در زمان اشغال کویت توسط عراق، حاضر نشد کشورش را
ترک کند و با فرزندانش تجربهٔ سخت جنگ را که منجر به از هم پاشیدگی خانواده شد، زندگی کند. همسر دوم او، ولید ابوبکر، پس از آزادی کویت از اشغال عراق، مجبور به ترک کویت شد. به پاس قدردانی از تلاش ها، فعالیت ها و تولیدات ادبی اش، جوایزی از وزارت ارتباطات، انجمن نویسندگان، وزارت کار و امور اجتماعی، وزارت آموزش و پرورش، وزارت آموزش عالی و شورای ملی فرهنگ، هنر و ادبیات کویت دریافت کرده است. همچنین سپرها، مدال ها و گواهی های قدردانی را از عراق، مصر، یمن، تونس، لبنان و شورای همکاری خلیج فارس دریافت کرده است. در کنفرانس های متعددی مانند انجمن داستان کوتاه در کشورهای شورای همکاری خلیج فارس در امارات در سال ۱۹۸۹، سمپوزیوم کنفرانس جهانی در پاکستان در سال ۱۹۹۵، کنفرانس رمان عرب در قاهره در سال ۲۰۰۵ و بیشتر کنفرانس های اتحادیهٔ نویسندگان عرب شرکت کرده است. موضع او در برابر تعصب مذهبی و جنبش های سلفی افراطی باعث مشکلاتی برای او شد. او مورد کمپین ها و محاکمه ها قرار گرفت. در سال ۲۰۰۰، او به همراه عالیه شعیب، استاد فلسفه اخلاق در دانشگاه کویت در آن زمان، به دلیل «عباراتی که موجب آزردگی ذات الهی و عباراتی که مخالف اخلاق و ناقض ا
خلاق عمومی است» به دو ماه زندان محکوم شد. او در همان سال کتاب خود را با عنوان «محاکمه، برشی از شرح حال واقعیت» منتشر کرد که در آن به رویارویی قبلی با قوه قضاییه که توسط سلفی ها در سال ۱۹۹۶ تحریک شده بود، بازنگری می کند. او این کتاب را به کسانی که پرونده علیه او را مطرح کردند، تقدیم کرد. در سال ۲۰۰۴ «جایزه لیلا العثمان برای خلاقیت جوانان کویت در داستان های کوتاه و رمان» را تأسیس کرد که هر دو سال یکبار به مردان و زنان اهدا می شود.تجاوز اسرائیل به لبنان در تابستان ۲۰۰۶ بر او تأثیرات داخلی گذاشت و او را بر آن داشت تا کتابی دربارهٔ کشوری که از زمانی که برای اولین بار در سن هشت سالگی به آن سفر کرده و عاشقش بود بنویسد، با عنوان «لبنان: نیمی از قلب». او عضو انجمن نویسندگان کویت، انجمن روزنامه نگاران کویت و انجمن داستان و رمان اتحادیهٔ نویسندگان عرب است. زندگی شخصی. در هجده سالگی او با یک پزشک فلسطینی که سی و سه سال بزرگتر از او به نام حسنی منصور ازدواج کرد که برای خانوادهٔ محافظه کارش پذیرفته نبود. خانواده او یکی از خانواده های بزرگی بودند که از ازدواج دخترانشان به غیر از پسر عموهایشان خودداری کردند. ازدواج او را وار
د دنیای دیگری کرد و ماه عسل خود را در اروپا گذراند. در آن زمان، او به نقاط دیدنی کشورهایی که از آنها می گذشت اهمیت نمی داد و گفته است: «آنچه مهم بود آزادی و رهایی بود. من در خیابان فریاد می زدم و می رقصیدم. من یک دختر هجده ساله بودم که دنیا را کشف می کردم.»حسنی منصور در سال ۱۹۷۳ درگذشت و چهار فرزند از خود به جای گذاشت که بزرگ ترین آنها هفت ساله بود. لیلا العثمان به تکرار تجربه ازدواج با مرد دیگری فکر نمی کرد.با این حال، سرنوشت یک فلسطینی دیگر را سر راه او قرار داد، با نویسنده و شخصیت رسانه ای ولید ابوبکر که او را دوست می داشت، ازدواج کرد و ۱۸ سال با او زندگی کرد. ازدواج دوم او تحت فشار پیامدهای حملهٔ عراق به کویت در سال ۱۹۹۰ به جدایی ختم شد. پس از آزادی کویت، ولید ابوبکر به دلیل دخالت در مسائل سیاسی و اظهاراتی که رهبری کویت آن را توهین آمیز می دانست از کشور اخراج شد. این زوج بی سر و صدا از هم جدا شدند و به عنوان دوست هر وقت فرصتی پیدا کردند، ارتباط خود را از دست ندادند. لیلا العثمان شش فرزند و چندین نوه دارد؛ چهار دختر، دو پسر و پنج نوه. آثار. رمان ها: مجموعه داستان ها: مجموعه های شعری: دیگر کتاب ها:
فاون هال (انگلیسی: Fawn Hall؛ زادهٔ حدود ۱۹۵۹ میلادی) منشی پیشین سرهنگ دوم اولیور نورث بود که به دلیل نقشش در ماجرای ایران–کنترا به شهرت رسید؛ او به نورث در نابود کردن اسناد محرمانه کمک کرد. اوایل زندگی. فاون هال در سال ۱۹۵۹ در آناندیل، ویرجینیا زاده شد و در سال ۱۹۷۷ از دبیرستان "دبیرستان آنان دیل" فارغ التحصیل شد. او از ژانویهٔ ۱۹۷۶، زمانی که هنوز در دبیرستان بود، به صورت پاره وقت در یک شغل دفتری برای نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا کار می کرد. پس از فارغ التحصیلی، به صورت تمام وقت در پنتاگون برای نیروی دریایی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۷، هال همراه با مادر و ناپدری اش در آنان دیل زندگی می کرد. دخالت در ماجرای ایران–کنترا. هال در ۲۶ فوریهٔ ۱۹۸۳ از نیروی دریایی به شورای امنیت ملی ایالات متحده آمریکا مأمور شد تا به عنوان منشی اولیور نورث فعالیت کند. او تا ۲۵ نوامبر ۱۹۸۶، زمانی که در اوج رسوایی از کار برکنار شد، با نورث کار کرد. مادر هال، "ویلم هال"، منشی رابرت مک فارلین بود؛ مشاور امنیت ملی رونالد ریگان که مافوق نورث و یکی از بازیگران اصلی ماجرای ایران–کنترا به شمار می رفت. در یکی از اشتباهات، هال ارقام یک شم
اره حساب بانکی سوئیسی را جابه جا وارد کرد که باعث شد کمک مالی سلطان برونئی به نیروهای کنترا به اشتباه به حساب یک بازرگان سوئیسی واریز شود، نه حساب موردنظر. در ژوئن ۱۹۸۷، هال به مدت دو روز در برابر کنگره ایالات متحده آمریکا شهادت داد. او اعتراف کرد که تعداد زیادی سند را دست کاری، خرد کرده (به قدری سند نابود شده بود که دستگاه خردکن گیر کرده بود) و برخی دیگر را درون چکمه ها و لباس هایش مخفی کرده و در ۲۵ نوامبر ۱۹۸۶ به نورث تحویل داده است. نورث در همان روز، پس از افشای نقش او در هماهنگی کمک های مشکوک به قانون برای شورشیان نیکاراگوئه، اخراج شد. از دیگر بخش های شهادت او، این جمله بود: «گاهی باید بالاتر از قانون عمل کرد.» روزنامه نگار باب وودوارد نقل کرده است که دفاع حقوقی هال در جملهٔ «ما همه چیز را خرد می کردیم» خلاصه می شد. در سال ۱۹۸۹، در ازای شهادتش علیه نورث در ارتباط با ماجرای ایران–کنترا، از پیگرد قانونی معاف شد. زندگی پس از ماجرای ایران–کنترا. پس از افشای ماجرای ایران–کنترا، هال برای مدتی کوتاه در سال ۱۹۸۷ به نیروی دریایی بازگشت و کمتر از شش ماه در آنجا کار کرد. در همان سال، روزنامه نگار مایکل کلی او را به
مهمانی شام خبرنگاران کاخ سفید دعوت کرد. پس از ارائهٔ شهادت در برابر کنگره در ژوئن ۱۹۸۷، از خدمات دولتی کناره گیری کرد و با آژانس ویلیام موریس قرارداد بست، اما تلاش او برای ورود به رسانه ها در منطقه واشینگتن، دی.سی. موفقیت آمیز نبود. مجلات "پلی بوی" و "پنت هاوس" پیشنهاد پرداخت مبالغ شش رقمی برای عکس برداری برهنه را به هال و همچنین دو زن دیگر درگیر در رسوایی های سال ۱۹۸۷، یعنی دونا رایس و جسیکا هان، ارائه دادند. هال و رایس این پیشنهادها را رد کردند، اما هان با "پلی بوی" همکاری کرد. در آوریل ۱۹۹۰، هال به عنوان گزارشگر آزاد تلویزیونی در پیتسبرگ فعالیت داشت. در سال ۱۹۹۲، در یک دفتر حقوقی در لس آنجلس، کالیفرنیا مشغول به کار شد و چند سال به حرفهٔ مدلینگ پرداخت. هال با بازیگر راب لوو وارد رابطه شد. لوو پس از دیدن او در دادگاه نورث، او را پیدا کرد و آن دو در مراسم تجلیل از جک لمون در بنیاد AFI در سال ۱۹۸۸ شرکت کردند. در آوریل ۱۹۹۳، هال با دنی سوگرمن، مدیر پیشین گروه د دورز ازدواج کرد. آن ها در هالیوود هیلز زندگی می کردند. هال در زمانی که در شورای امنیت ملی و پنتاگون کار می کرد، کوکائین مصرف می کرد. گزارش شده که سوگرمن
پس از ازدواج، او را با کراک کوکائین آشنا کرد و هال به آن معتاد شد و در سال ۱۹۹۴ یک بار دچار اوردوز شد و پس از آن به مرکز ترک اعتیاد رفت. سوگرمن در سال ۲۰۰۵ بر اثر سرطان ریه درگذشت. هال در سال ۲۰۰۷ خانه شان را با قیمت تقریبی ۲٫۵ میلیون دلار برای فروش گذاشت، اما این خانه در سال ۲۰۱۴ تنها به قیمت ۱٫۹۶ میلیون دلار فروخته شد. تا سال ۲۰۱۲، هال در وست هالیوود زندگی می کرد و در یک کتاب فروشی مشغول به کار بود، و از توجه عمومی دوری می کرد.
جان آلن کوچار زیگرس نام مردی است که در سال ۱۹۶۰ در ژاپن به اتهام جعل اسناد بازداشت شد. در آن زمان، رسانه های ژاپنی او را «مرد مرموز» نامیدند و ماجرای او به پایه ای برای برخی افسانه های محلی تبدیل شد. شرح ماجرا. در اکتبر ۱۹۵۹، مردی به نام جان آلن کوچار زیگرس، ۳۶ ساله، همراه با همسر کره ای خود وارد ژاپن شد. سه ماه بعد، پلیس متروپولیتن توکیو او را به اتهام جعل هویت دستگیر کرد. او تلاش کرده بود یک چک ۲۰۰هزار ینی و یک چک مسافرتی ۱۴۰ دلاری (معادل حدود ۵۰۴۰۰ ین در آن زمان) را در شعبه بانک چیس منهتن ژاپن نقد کند و همچنین ۱۰۰هزار ین را در بانک کره در ژاپن وصول کند. پرونده او توسط آتسویوکی ساسا از بخش امنیت عمومی پلیس متروپولیتن توکیو بررسی شد. ساسا بعدها در خاطراتش دربارهٔ زیگرس نوشت. با وجود اینکه پاسپورت زیگرس دارای مهرهای سفارت های ژاپن در کشورهای مختلف آسیای شرقی بود، مشخص شد که این گذرنامه جعلی است. همچنین، ویزای او توسط سفارت ژاپن در تایپه صادر شده بود که بعدها به انجمن تبادلات ژاپن و تایوان تغییر یافت. طبق سوابق، زیگرس ادعا کرد که «در آمریکا متولد شده، از طریق چکسلواکی و آلمان به بریتانیا رفته و در آنجا دبیرستا
ن را گذرانده است. در جنگ جهانی دوم، خلبان نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بوده و مدتی توسط آلمانی ها اسیر شده است. پس از جنگ، در آمریکای لاتین زندگی کرده و سپس به عنوان جاسوس آمریکا در کره جنوبی فعالیت داشته است. او همچنین در تایلند و ویتنام به عنوان خلبان خدمت کرده و سپس به دستور جمهوری متحده عربی به ژاپن سفر کرده است. مأموریت او شامل جذب داوطلبان نظامی ژاپنی برای جمهوری متحده عربی بود.» پس از تماس با کشورهای ذکر شده، مشخص شد که این اطلاعات هیچ پایه واقعی ندارند و مهرهای پاسپورت او جعلی هستند. در ۱۰ آگوست ۱۹۶۰، دادگاه ناحیه توکیو او را به یک سال زندان محکوم کرد. پس از اعلام حکم، زیگرس با تکه ای شیشه که مخفیانه به دادگاه آورده بود، سعی کرد رگ های خود را بزند. پس از آزادی، او از ژاپن به هنگ کنگ اخراج شد و همسرش نیز به کره جنوبی بازگردانده شد. افسانه های محلی. در ۱۵ آگوست ۱۹۶۰، روزنامه کانادایی The Province داستان زیگرس را با تغییراتی منتشر کرد. در مقاله ای با عنوان «مردی با کشور خودش»، ادعا شده بود که او یک تبعه طبیعی شده اتیوپی و مأمور اطلاعاتی برای سرهنگ ناصر بوده است. همچنین گفته شد که پاسپورت او در «تامانراست،
پایتخت کشور تاورد (Taured) در جنوب صحرای بزرگ آفریقا» صادر شده است. اما تاورد احتمالاً غلط املایی واژه طوارق (Taureq) است و تامانراست در واقع یک استان در الجزایر است. در این گزارش همچنین به زبانی ناشناخته با حروف لاتین اشاره شده بود که به عنوان «زبان تاورد» معرفی شد. در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۰، داستان او در مجلس عوام بریتانیا نیز مطرح شد. رابرت متیو، نماینده پارلمان، از این ماجرا به عنوان نمونه ای برای نشان دادن نقص در سیستم بررسی گذرنامه ها یاد کرد. در سال های بعد، داستان زیگرس در کتاب های ژاک برگیر نیز نقل شد. او ادعا کرد که فردی از کشوری به نام تاورد که در شرق آفریقا قرار داشت و از موریتانی تا سودان امتداد می یافت، در سال ۱۹۵۴ هنگام بررسی گذرنامه در ژاپن بازداشت شد. گفته شد که او برای خرید اسلحه برای «لژیون عربی واقعی» به ژاپن آمده بود و در نهایت در یک بیمارستان روانی بستری شد. در سال ۱۹۸۱، این ماجرا در کتاب The Directory of Possibilities نوشته کالین ویلسون و جان گرانت ذکر شد و بار دیگر «طوارق» به اشتباه «تاورد» نوشته شد. در نهایت، در برخی وب سایت های ژاپنی مرتبط با افسانه های شهری و داستان های ماورایی، روایتی دیگر
مطرح شد که می گفت در سال ۱۹۵۴، مردی از «بعدی دیگر» در فرودگاه هاندا ژاپن ظاهر شد. او گذرنامه ای از کشوری خیالی به نام «تاورد» داشت و هنگامی که از او خواستند کشورش را روی نقشه نشان دهد، به آندورا اشاره کرد. این فرد برای بررسی بیشتر در هتلی تحت مراقبت نگهداری شد، اما صبح روز بعد ناپدید شد و هرگز اثری از او یافت نشد.
۷ روز یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی روشن ستی، در اولین کارگردانی خود، بر اساس فیلمنامه ای از ستی و کاران سونی است. سونی، گرالداین ویسونافن، مارک دوپلاس، زنوبیا شروف، آپارنا نانچرلا، گیتا ردی و جفری سلف در این فیلم ایفای نقش می کنند. خلاصه داستان. فیلم با چند زوج هندی شروع می شود که در مورد ازدواج سنتی خود بحث می کنند. یک وب سایت هندی یک روش مدرن برای مجردها برای جستجوی همسر است. هر دو مادر راوی و ریتا برای آنها در وب سایتی برای سرخپوستان ساکن آمریکا، پروفایلی ایجاد کرده اند. انتشار. اولین نمایش جهانی این در جشنواره فیلم ترایبکا در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۱ بود. و در ۲۵ مارس ۲۰۲۲ منتشر شد. ساخت. فیلمبرداری این فیلم در تابستان ۲۰۲۰ و در طول ۸ روز انجام شد. بازخوردها. این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدان سینما دریافت کرد. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز، بر اساس رای ۵۱ بررسی، با میانگین وزنی ۶٫۶ از ۱۰، دارای ۸۶ درصد محبوبیت است.
جمهوری دومینیکن یکی از ۲۴ کشوری در جهان و یکی از شش کشور در آمریکای لاتین است که سقط جنین را به طور کامل ممنوع کرده است. این ممنوعیت کامل شامل شرایطی نیز می شود که جان فرد باردار در خطر است. سقط جنین در تمامی شرایط در سال ۱۸۸۴ ممنوع شد. سپس در تاریخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۹، سقط جنین به طور رسمی در قانون اساسی ممنوع شد، هنگامی که ماده ۳۷ در قانون اساسی ۲۰۱۰ جمهوری دومینیکن به تصویب رسید و حق زندگی از زمان لقاح اعلام گردید. مراقبت ها و روش های سقط جنین. طبق ماده ۳۷ در جمهوری دومینیکن، افرادی که با بارداری های ناخواسته یا غیرمنتظره مواجه هستند، باید بین سقط جنین مخفیانه و ادامه دادن بارداری خود یکی را انتخاب کنند. در این شرایط، تخمین زده می شود که سالانه ۹۰٬۰۰۰ سقط جنین ناامن در جمهوری دومینیکن انجام می شود. از زمان تصویب ماده ۳۷، سقط جنین ناامن به سومین علت اصلی مرگ و میر مادران در این کشور تبدیل شده است و اکنون هشت درصد از مرگ و میر مادران را به خود اختصاص داده است. تحقیقات نشان داده است که ۹۵–۹۷٪ از سقط جنین ها ناامن هستند، به این معنی که توسط افرادی بدون مهارت های لازم یا در مکان هایی که حداقل استانداردهای پزشکی را