Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
های اسلامی هند در قرون وسطی پرداخت، که در آنجا دانش او از زبان فارسی مفید واقع شد. از سال ۱۹۵۵ تا زمان مرگش، در مؤسسه مطالعات شرقی آکادمی علوم روسیه مشغول به کار بود. در سال ۱۹۸۴، مؤسسه تصمیم گرفت مجموعه ای چند جلدی از آثار مربوط به "تاریخ شرق" را منتشر کند. آشرافیان مسئول بخش "مردم شرق" شد و ویراستاری جلدهای دوم و سوم این مجموعه را برعهده داشت. آشرافیان در ۷ اوت ۱۹۹۹ در مسکو درگذشت. آکادمی. اولین تک نگاری آشرافیان که در سال ۱۹۶۰ منتشر شد، با عنوان "سلطنت دهلی" بود که توسعه سیاسی و مبنای اجتماعی و اقتصادی اولین حکومت های اسلامی در شمال هند را پوشش می داد. این اولین انتشار در این زمینه در اتحاد شوروی بود. تحقیقات او عمدتاً در زمینه مالکیت زمین و ساختار اجتماعی-اقتصادی کشورهای هند و مسلمان بود. مطابق با فلسفه های شوروی دربارهٔ تکامل پیشرفته اقتصاد، او مالکیت خصوصی اراضی در قرن ۱۳ را به عنوان مالکیت فئودالی تعریف کرد که بعدها توسط سازماندهی نظامی طبقه حاکم جایگزین شد و به مالکیت دولتی زمین و تسلط اقتصادی بر دهقانان منجر گردید. او اظهار داشت که مالکیت خصوصی در هند به آرامی و با فشاری بر تولیدکنندگان تکامل یافت، ب
ه طوری که قبل از اشغال هند توسط بریتانیا، پیش نیازهای روابط تولیدی در سیستم کشاورزی کشور در حال شکل گیری بود. در حالی که برخی از پژوهشگران ادعا کرده بودند که ظهور و افول حکومت ها در هند اساساً نمودهایی از یک ساختار اجتماعی-اقتصادی ایستا بوده است، که در آن قدرت دولتی تغییر می کرد و با هیچ درگیری اجتماعی یا شورش های فرودستان مواجه نبود، آشرافیان معتقد بود که در اواخر دوره قرون وسطی، قیام های دهقانی علیه سلطنت مغول ها وجود داشت که عمدتاً به علت خواسته های کشاورزان ثروتمند برای سهم بیشتر از درآمد و قدرت بود. در حقیقت، او دو مرحله فئودالیسم را مطرح کرد: یک مرحله "زودهنگام" تا قرن ۱۳ و یک مرحله "توسعه یافته" تا قرن ۱۸. در مرحله اول، سازماندهی طبقاتی سلسله مراتبی خود را تثبیت کرد، با دهقانان و طبقه تجار تحت سلطه و نخبگان جدیدی که بر آنها حکمرانی می کردند. در مرحله دوم، جنبش های مردمی جامعه را به هم زد و تا حدی سلسله مراتب را برهم زد. با این حال، او گفت که فئودالیسم به اندازه کافی به سمت مرحله توسعه سرمایه داری تکامل نیافته است. این رساله مورد انتقاد قرار گرفت، به ویژه به دلیل طبیعت پان هندی استدلال، در حالی که پژوهش
گران دیگر نشان داده بودند که در جنوب هند، مالیات دهندگان لزوماً دهقان نبودند و در هر صورت املاک داشتند. در تحلیل او از تغییر ساختارهای اجتماعی-اقتصادی، آشرافیان (مطابق با مکتب شوروی مطالعات هند) موضع ضد دینی اتخاذ کرد و پیشنهاد کرد که جنبش هایی چون باکتی و سیک گرایی اصلاحات اجتماعی را با لباس مذهبی رقیق کرده اند.
دیستوپیا () پانزدهمین آلبوم استودیویی گروه ترش متال آمریکایی مگادث است. این آلبوم در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۶ به وسیلهٔ لیبل تریدکرفت (متعلق به خواننده اصلی گروه دیو ماستین) از طریق یونیورسال منتشر شد. این نخستین آلبوم مگادث با حضور کیکو لوریرو به عنوان گیتاریست، تنها آلبوم با حضور درامر کریس ادلر، و آخرین آلبوم گروه با حضور نوازنده بیس دیوید الفسن محسوب می شود. تهیه کنندگی این آلبوم بر عهدهٔ ماستین و کریس راکسترو بود و طرح روی جلد توسط برنت الیوت وایت طراحی شده است. پیش از ضبط "دیستوپیا"، درامر دیرینهٔ گروه شاون دروور و گیتاریست کریس برادریک اعلام کردند که از گروه جدا می شوند. این نقش ها در آلبوم به ترتیب به کریس آدلر درامر لمب آو گاد و کیکو لوریرو گیتاریست آنگرا سپرده شد. آدلر مدت کوتاهی پس از انتشار آلبوم به لمب آو گاد بازگشت و درامر دیرک وربیرون جایگزین او شد. پس از واکنش نه چندان مثبت به آلبوم قبلی مگادث یعنی "ابربرخورددهنده" (۲۰۱۳)، "دیستوپیا" با نقدهای عمدتاً مطلوب منتقدان روبه رو شد و به عنوان بازگشت به حالت موفق گروه در نظر گرفته شد. این آلبوم تا نوامبر ۲۰۲۰ دارای امتیاز ۶۹/۱۰۰ در متاکریتیک بود. این آلبوم به ر
تبه سوم جدول فروش "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده رسید و بعد از "شمارش معکوس برای انقراض" (۱۹۹۲) دومین آلبوم گروه شد که به چنین جایگاه بالایی در این جدول می رسد. علاوه بر این، تک آهنگ «دیستوپیا» در پنجاه و نهمین مراسم جایزه گرمی نخستین جایزه گرمی را از یازده نامزدی ناموفق برای گروه به ارمغان آورد (برای بهترین اجرای متال). ترانه ها. ماستین دربارهٔ مضامین احتمالی ترانه ها توضیح داد و اظهار داشت که در حال مطالعه تاریخ جهان و «موضوعات علمی عجیب» بوده است. هم ماستین و هم الفسن اعلام کرده بودند که این آلبوم از نظر موسیقایی و سبکی رویکرد متفاوتی نسبت به آلبوم قبلی خواهد داشت و از صدایی با گرایش رادیویی و عامه پسندانه فاصله خواهد گرفت. این تغییر بعداً به عنوان بازگشت به صدایی با گرایش ترش توصیف شد. ماستین همچنین اظهار داشت که معتقد است صدا و ترانه سرایی آلبوم تحت تأثیر اجرای او در سال ۲۰۱۴ همراه با سمفونی سن دیگو قرار خواهد گرفت. در می ۲۰۱۵، گروه چندین کلیپ ویدیویی در PledgeMusic منتشر کرد که شامل بخش هایی از آهنگ های جدید با عناوین «امپراتور» و «فتح کن… یا بمیر» بود. ماستین اظهار کرد که یکی از آهنگ ها، «سایه های سمی»، شا
مل بخش های پیانو نواخته شده توسط لوریرو خواهد بود. همچنین او اشاره کرد که این آهنگ دارای تنظیم ارکستری توسط ران هاف، پدر تهیه کننده موسیقی دن هاف که در اواخر دهه ۱۹۹۰ با گروه همکاری داشت، خواهد بود. همچنین اعلام شد که آلبوم شامل حضور مهمان نوازنده کانتری استیو وارینر خواهد بود که بخش های گیتار استیل را اجرا می کند. با این حال، نه هاف و نه وارینر نامشان در یادداشت های آلبوم ذکر نشد. بازخورد منتقدان. "دیستوپیا" به طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرده و در متاکریتیک امتیاز ۶۹ از ۱۰۰ را کسب کرده است. کالوم اسلینگرلند از نشریه "Exclaim!" با ستایش از بازگشت گروه به سبکی تهاجمی تر، نوشت که "دیستوپیا" گروه را به مسیر درست بازگرداند و فصلی جدید در کارنامه پربار این گروه گشود. سارا رادمن از "بوستون گلوب" ترکیب ریف های پرانرژی و اشعار کنایه آمیز دربارهٔ وضعیت جهان را تحسین کرد. چد بووار از "لودوایر" اظهار داشت که "دیستوپیا" یک آلبوم درجه یک از مگادث است و از تعامل بین ماستین و لوریرو تمجید کرد.جوئل مک آیور از "ریکورد کالکتر" این آلبوم را بازگشت مگادث به فرم موفق خود توصیف کرد و آن را پیشرفتی بزرگ نسبت به دو آلبوم
قبلی گروه دانست.
دژ سردارآباد ()، که همچنین به نام سرداری برد () شناخته می شود دژی از قرن نوزدهم و مرکز شهری در خانات ایروان در ایران قاجار بود که در قلمرو ارمنستان کنونی ساخته شده است. ویرانه های آن در نزدیکی روستای نور آرماویر در استان آرمویر ارمنستان قرار دارد. تاریخ. این دژ تحت فرمان حسین قلی خان ()، ساخته شد. دژ برای حفاظت در برابر حمله روسیه و امپراتوری عثمانی و همچنین برای استفاده به عنوان محل اقامت تابستانی حاکمان خانات تأسیس شد. حسن خان، این دژ را به عنوان محل اقامت خود برگزید و از آن برای انجام یورش های خود به گرجستان و امپراتوری عثمانی استفاده می کرد. کارشناسان بریتانیایی در ساخت دژ مشارکت داشتند. مهندسان فرانسوی دژ را در حدود سال ۱۸۰۸ مستحکم کردند. ساخت آن عمدتاً با استفاده از سنگ های ویرانه های دژ قلعه کوهی که در شهر باستانی آرماویر قرار دارد و قبلاً نام آن "آرگیشتی خینیلی" اورارتویی بود، انجام شد. دژ به شکل مربع بود و دارای چهار دروازه و دیوارهای دوتایی مستحکم با برج های بزرگ بود. کاخ سردار و انبارها در کنار دیوار جنوبی قرار داشتند و توسط باغ های بزرگی احاطه شده بودند که این باغ ها با آب کانالی که از رودخانه ارس
آبگیری می کرد، آبیاری می شدند. دژ تازه ساخته شده به یک مرکز شهری کوچک تبدیل شد که حدود ۵۰۰ ارمنی که عمدتاً صنعتگران و بازرگانان بودند، از دغوبایزید و آرجش در امپراتوری عثمانی در آن سکونت داشتند. جمعیت قابل توجه مسلمان دژ عمدتاً از پرسنل نظامی تشکیل شده بود و پس از سقوط دژ در ۱۸۲۷ به طور کامل آنجا را ترک کردند. جمعیت ارمنی یک کلیسا به نام سورب آستواتساتین تأسیس کرد که مدرسه ای نیز داشت. یک خانه گمرک و کاروانسرا نزدیک دژ ساخت تا از مسیر کاروانی که از ارزروم و کارس می گذشت و از سردارآباد عبور می کرد، بهره برداری کند. دژ هنوز کاملاً تکمیل نشده بود که جنگ روسیه و ایران ۱۸۲۶–۱۸۲۸ آغاز شد. سردارآباد در سپتامبر ۱۸۲۷ توسط نیروهای روسی تحت فرماندهی ژنرال افاناسی کراسوسکی محاصره شد. در این زمان از دژ توسط یک گارد ۲۰۰۰ نفره تحت فرماندهی حسن خان دفاع می شد. دیوار جنوبی به دلیل حمله های توپ های روسی فرو ریخت و حسن خان شب ۱۹ سپتامبر دژ را ترک کرد. در ۲۰ سپتامبر، دژ به دست نیروهای روسی افتاد. طبق گفتهٔ مارتیک نرسیسیان، دروازه های دژ توسط جمعیت ارمنی محلی که در دژ استقرار داشتند، باز شد. روس ها سیزده قطعه توپ و مقدار زیادی ن
ان گرفته و بسیاری از اسرای ارمنی و گرجی را از دژ آزاد کردند. دژ به تدریج خالی شد و تبدیل به ویرانه ای شد. طبق یک منبع، جمعیت ارمنی سردارآباد بلافاصله پس از تصرف دژ توسط روس ها در روستاهای اطراف اسکان یافتند. اما طبق یک منبع دیگر، ۷۰ خانواده ارمنی هنوز در دهه ۱۸۷۰ در آنجا زندگی می کردند، و کلیسا و مدرسه فعال بودند. امروز تقریباً هیچ چیزی از دژ باقی نمانده است، زیرا ویرانه های آن به عنوان مصالح ساختمانی براس ساخت بناهای دیگر استفاده شده اند.
تبعید بزرگ یا سورگون بزرگ () به تبعید اجباری جمعیت (عمدتاً ارمنیان) از ارمنستان شرقی به مناطق مرکزی و شمالی ایران صفوی اشاره دارد که در سال های ۱۶۰۴ تا ۱۶۰۵ به دستور شاهنشاه شاه عباس بزرگ، در دوران جنگ ایران و عثمانی (۱۶۰۳–۱۶۱۸) انجام شد. در این دوره، شاه عباس به منظور تضعیف نیروهای عثمانی در مناطق مرزی و جلوگیری از حمایت ارمنیان از عثمانی ها، دستور داد که بسیاری از ارمنیان از سرزمین های خود در ارمنستان شرقی به مناطق مختلف ایران تبعید شوند. این تبعید باعث شد تا جمعیت ارمنی در ایران به ویژه در مناطقی مانند اصفهان، تبریز و یزد به طور قابل توجهی افزایش یابد. در نتیجه، ارمنیان در این مناطق به عنوان یک گروه قومی و فرهنگی مهم و تأثیرگذار در تاریخ ایران شناخته شدند. این تبعید، که به عنوان یکی از رویدادهای تلخ تاریخ ارمنیان یاد می شود، تأثیرات عمیقی بر روابط ارمنستان و ایران در قرون بعدی داشت. در میان جمعیت تبعید شده (حدود ۳۵۰۰۰۰ نفر) بیشترین تعداد را ارمنی ها تشکیل می دادند. بر اساس برآوردهای مختلف، تعداد ارمنی ها اخراج شده از 250000 تا ۳۰۰۰۰۰ نفر متغیر بود. در این مدت شهرها و روستاهای ارمنی ها غارت و ویران شدند. بس
یاری از ارمنی ها به طرز وحشیانه ای کشته شدند، مورد خشونت قرار گرفتند یا در راه جان باختند، کمتر از نیمی از آنها در طول راهپیمایی زنده ماندند. این تبعید تصویر جمعیتی قومی ارتفاعات ارمنی را به شدت تغییر داد و درصد جمعیت ارمنی منطقه را به شدت کاهش داد. تبعید دسته جمعی ارمنی ها آنها را به اقلیت در نخجوان (بخشی از جمهوری خودمختار آذربایجان نخجوان امروزی) تبدیل کرد و همچنین منجر به افزایش قابل توجه درصد مسلمانان (ترک ها و کردها) در سایر مناطق تاریخی از جمله منطقه آرتساخ شد. در حال حاضر بیشتر به عنوان قره باغ شناخته می شود. تاریخچه. برای قرن ها، ارمنستان در معرض تهاجمات نظامی مستمر و حملات ویرانگر بود. اولین پیروزهای اعراب در منطقه در دهه ۴۰ قرن هفتم آغاز شد. بعدها، در آغاز قرن یازدهم، قبایل اوغوز-ترکمن از آسیای مرکزی حملات خود را آغاز کردند. هم زمان با این رویدادها، به دلیل حملات مداوم امپراتوری بیزانس از یک سو و سلجوقیان از سوی دیگر، پادشاهی های ارمنی واسپوراکان و آنی نابود شدند. تا دهه ۷۰ قرن یازدهم (نبرد مانزیکرت)، سلجوقیان نفوذ خود را تقریباً به تمام خاک ارمنستان گسترش دادند، که این امر ضربه ای شدید به قوم ارمن
ی در منطقه وارد کرد. تا قرن سیزدهم، ارمنستان تحت حملات متعدد قبایل مسلمان و ترک تبار قرار گرفت. پیش از این در دوران سلجوقیان، روند چند صد ساله به حاشیه راندن جمعیت ارمنی توسط عشایر بیگانه ترک در منطقه آغاز شده بود، که به ویژه پس از تهاجم های تامرلن در دوره حکومت مغول، ارمنستان غارت و ویران شد و غازان خان از اواخر قرن سیزدهم میلادی، جمعیت ارمنی را به ویژه از نخجوان و مناطق مجاور تحت آزار و اذیت شدید قرار داد. توقتمش در سال ۱۳۸۵ ده ها هزار ارمنی را از آرتساخ، سیونیک و پارسکاهایک به اسارت برد. حکومت مغول نیز تغییرات جمعیتی را که در دوران سلجوقیان آغاز شده بود تشدید کرد - جمعیت مسلمانان افزایش یافت، در حالی که جمعیت ارمنی کاهش یافت. طوایف بی شماری کوچ نشین برای چند قرن در مناطق حاصلخیز با مراتع وسیع نقل مکان کردند و ساکن شدند و حاکمان قبیله ای آنها به تدریج اموال زمین داران ارمنی را تصاحب کردند و به آنها ظلم کردند. این امر منجر به مهاجرت اجباری دسته جمعی ارمنی ها به مکان های امن تر شد. ویلیام روبروک که پس از حمله مغول از نخجوان دیدن کرد، می نویسد: از قرن شانزدهم، جنگ های مداوم جنگ های ایران و عثمانی که برای تسلط
بر قلمرو آن در جریان بود، خسارت زیادی به ارمنستان وارد کرد. این کشور که بین دو امپراتوری متخاصم تقسیم شده بود، در بیشتر قرن شانزدهم به عنوان میدان نبرد آنها عمل می کرد و توسط سیاست زمین سوخته که هم توسط عثمانی ها و هم صفویان دنبال می شد ویران شد. بر اساس پیمان آماسیه که به جنگ ایران و عثمانی (۱۵۱۴–۱۵۵۵) پایان دادو مناطق مختلفی مانند سیواس به ارزروم، آلاشکرت، دیاربکر، وان، قهرمان مراش و موصل را ضمیمه کرد، و در مقابل، ایران صفوی به قیمت اراضی قفقاز و فرارود دست یافت. در سال ۱۵۷۸ جنگ جدید ترکیه و ایران (۱۵۷۸–۱۵۹۰) آغاز شد. ارتش عثمانی و ارتش ۱۰۰۰۰۰ نفری خانات کریمه به ارمنستان شرقی یورش بردند. لشکرکشی های ویرانگر در ماوراء قفقاز تا آغاز سال ۱۵۹۰ ادامه یافت. بخش قابل توجهی از مردم محلی کشته شدند، به بردگی رانده شدند یا فرار کردند (۶۰۰۰۰ نفر تنها از اریوان به بردگی رانده شدند). مورخ ارمنی قرن شانزدهم یووانیسیک کارتسی در مورد این وقایع می نویسد: در نتیجه جنگ، بر اساس عهدنامه فرهاد پاشا، ایران مجبور به واگذاری تبریز، شیروان و برخی از مناطق ارمنستان شرقی، آذربایجان و گرجستان (پادشاهی کرتلی و کاختی) شد. اخراج دسته جمع
ی و دلایل آن. شاه عباس اول صفوی، که شکست را نمی پذیرفت، خواستار بازپس گیری اراضی واگذار شده به ترک ها در سال ۱۵۹۰ بود. او آغاز به اصلاح ارتش خود کرد، آن را به سبک اروپایی با کمک کارشناسان انگلیسی آموزش داد و در سال ۱۶۰۳ جنگ جدیدی را با امپراتوری عثمانی آغاز کرد. در سالهای ۱۶۰۳–۱۶۰۵، سپاهیان شاه با شکست دادن ترکها در صوفیان، شهرهای نخجوان، تبریز، جلفا و اریوان را به تصرف خود درآوردند و بار دیگر غارت کردند. اکثر ساکنان اریوان به اجبار جابه جا شدند. از تابستان ۱۶۰۴، قلمرو ارمنستان شرقی به طور سیستماتیک در معرض حمله های ویرانگر قرار گرفت. در مورد نواحی دشت آرارات که با امپراتوری عثمانی مرز داشت، شاه عباس از تاکتیک «زمین سوخته» استفاده کرد. این تاکتیک به معنای جابجایی اجباری تمام ساکنان محلی به اعماق سرزمین های ایران و تخریب منطقه همراه با تمام اموال آن ها بود.. شاه عباس هدف از این اقدام ها را کاهش جمعیت این مناطق و جابجایی جمعیت ارمنی به سرتاسر ایران قرار داد. از یک سو، او می خواست مرزهای غربی خود را از یک توطئه احتمالی عثمانی-ارمنی ایمن کند و از سوی دیگر، به دنبال استفاده از صنعتگران و بازرگانان ارمنی برای مقاصد
تجاری خود بود. در مرحله اول به دستور شاه تجمع ارمنی ها (از نخجوان، جلفا، سیونیک، سوان، لری، آباران، شیرکاوان، قارص، وان، آلاشکرت و بایازت) سازماندهی شد در مکان های مشخص شده ارمنی ها رعیت وفادار شاه خود بودند و دستورهای او را اجرا می کردند و با اطلاع از نیت او به هر نحو ممکن از او می خواستند که حرکت خود را به دلیل نزدیک شدن زمستان به تعویق بیندازد. با این حال، درخواست های آنها از سوی شاه نادیده گرفته شد. به دنبال آن تمام دارایی های باقی مانده از جمعیت ارمنی تخریب شد، به طوری که نتوانستند توسط نیروهای عثمانی تصرف شوند. هزاران نفر تنها هنگام عبور از رودخانه اراکس جان باختند. آراکل داوریژتسی، مورخ ارمنی قرن ۱۷، گزارش می دهد: بر اساس گفته های داوریژتسی، اخراج جمعیت از اوت ۱۶۰۴ آغاز شد و اوج آن در پاییز همان سال بود. تعداد جمعیتی که اخراج شدند، شامل منطقه ای از کوه های گارنی تا دهانه رود ارس بود.
سیلویا پالتشک (متولد ۱۳ نوامبر ۱۹۵۷ میلادی در اشتوتگارت) تاریخ دان مدرن و استاد دانشگاه آلمانی است. زندگی و شغل. سیلویا پالتشک تاریخ، جغرافیا و آلمان شناسی را در دانشگاه مونیخ و هامبورگ بین سال های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۴ یادگرفت. او به عنوان دستیار محقق در دانشکده تاریخ در دانشگاه هامبورگ کار کرد. در آنجا او دکترایش را در سال ۱۹۸۹ گرفت. تز دکترای او زنان و اختلاف - زنان در آلمان کاتولیک و جامعه آزاد بین سال های ۱۸۴۱ تا ۱۹۵۲ - بود. که توسط دیتر لانگوایشر راهنمایی شد. از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ او به عنوان دستیار محقق در دانشگاه توبیگن مشغول به کار بود. بین سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ او کمک هزینه شایستگی از بنیاد تحقیقاتی آلمان دریافت کرد. او در سال ۱۹۹۷ او مقام شایستگی را با تز شایستگی «دانشگاه توبیگن در امپراتوری و جمهوری وایمار» گرفت و به جایگاه مدرس در دانشگاه توبیگن را به دست آورد. در سال ۱۹۹۸/۱۹۹۹ او کرسی تاریخ مدرن و معاصر در دانشگاه صنعتی دارمستات را به دست آورد. از سال ۲۰۰۱، پالتشک به عنوان استاد تاریخ مدرن در دانشگاه فرایبورگ تدریس می کند. در سال ۲۰۰۶/۲۰۰۷ او به عنوان همکار مدعو در کالج سنت آنتونی در آکسفورد کار می کند. از
سال ۲۰۲۱ او به عنوان معاون فرهنگی دانشگاه فرایبورگ مشغول به کار است. تحقیقات او متمرکز بر زنان و تاریخ جنسیت، دانشگاه و تاریخ علم و فرهنگ تاریخی است. سیلویا پالتشک عضو انجمن تاریخ علم و دانشگاه و انجمن تاریخ علم است. او در سال ۱۹۹۴ عضو بنیانگذار و عضو هیئت مدیره انجمن زنان و تاریخ بادن-ورتمبرگ تا کنون است. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ او به عنوان عضو کمیته انجمن تاریخ دان ها در آلمان و از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷ او مدیر کارگروه تاریخ زنان و مطالعات جنسیتی است. او عضو هیئت مشاوره علمی تاریخ خاندان بادن-ورتمبرگ است. او عضو هیئت مشاوره گفتگوهای سالمن است که در آن تاریخ دان ها، سیاستمدارها و جامعه شناس ها در مورد مسائل جاری و مشکلات علیه پشت زمینه مجمع آفنبورگ در ۱۸۴۷ م. گفتگو می کنند. آثار. رساله سردبیری
داستان آماتوری () یک ژانر از ادبیات بریتانیا است که در اواخر قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم، تقریباً از سال های ۱۶۶۰ تا ۱۷۳۰ رایج شد. داستان های آماتور درحالی که سعی می کرد به دیدگاه نویسنده وفادار بماند، در سراسر آثار مشاهده می شد. پیش بینی می کنند داستان های آماتور پیش از شکل گیری رمان و شکل اولیه رمان عاشقانه است. در واقع بسیاری از مضامین رمان عاشقانه معاصر برای اولین بار در داستان های عاشقانه مورد بررسی قرار گرفت. نگارش آثار داستانی آماتور تحت سلطه زنان بود و خوانندگان آن عمدتاً زن بودند. اما فرض بر این است که مردان نیز این رمان ها را می خوانند. همان طور که از نامش پیداست، داستان های عاشقانه به عشق جنسی و عاشقانه می پردازد. بیشتر آثار آن داستان کوتاه بود. سه نویسنده برجسته ژانر داستان های آماتور عبارتند از: الیزا هیوود نویسنده "فانتامینا" و افرا بن. یکی از محبوب ترین آثار بن "ناامیدی" که داستانی در مورد یک رابطه جنسی است که از نقطه نظر زنانه نوشته شده است. این نویسندگان با هم به عنوان «سه زیبای بذله گو» شناخته می شدند، عبارتی که کشیش جیمز استرلینگ برای آن ها ابداع کرد. شهرت آن ها برای نویسندگی پرجنجالشان باع
ث شد که برخی آن ها را «سه گانه شیطان» بخوانند.
امرسون آکونا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل کلمبیا است که در پست مهاجم بازی می کرد.
جیمز لومنزو (؛ زادهٔ ) موسیقی دان آمریکایی و نوازندهٔ بیس گروه ترش متال مگادث است. او پیش تر عضو گروه هایی مانند وایت لاین و اسلشز اسنیک پیت بود و با دیوید لی راث، جان فوگرتی و ایس فریلی اجرا کرده است. لومنزو بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ نوازنده بیس گروه مگادث بود و در اوت ۲۰۲۱ به عنوان عضو برگزاری تور دوباره به گروه ملحق شد. او دوباره در ژوئن ۲۰۲۲ عضو دائمی گروه شد. خارج از موسیقی، لومنزو به عنوان شرکت کننده در بیست و یکمین فصل سریال تلویزیونی واقعیت نمای "مسابقه شگفت انگیز" ظاهر شد.
ادوارد لیمونوف (انگلیسی: Eduard Limonov) یک نویسنده، شاعر، روزنامه نگار، مخالف سیاسی و سیاستمدار روسی بود. او در سال ۱۹۷۴ از اتحاد جماهیر شوروی مهاجرت کرد، اما در سال ۱۹۹۱ به روسیه بازگشت و در آنجا حزب بلشویک ملی را تأسیس کرد. این حزب در سال ۲۰۰۷ در کشور ممنوع شد. در دهه ۲۰۰۰، او یکی از رهبران ائتلاف «روسیه دیگر» از نیروهای مخالف بود. سرانجام او در ۱۷ مارس ۲۰۲۰ در مسکو درگذشت. گزارش شد که لیمونوف با سرطان مبارزه می کرد. عوارض ناشی از دو عمل جراحی مانند مشکلات گلو، مبارزه با سرطان و التهاب به عنوان علت مستقیم مرگ وی ذکر شد. فیلم سینمایی "" بر اساس زندگی او ساخته شده است.
دیرک وربیورن (؛ زادهٔ ) موسیقی دان بلژیکی و درامر گروه ترش متال آمریکایی مگادث است. او پیش تر یکی از اعضای گروه ملودیک دث متال سوئدی سویل ورک بود و در پروژه های دیگری نیز مشارکت دارد. وربیورن پنج آلبوم و یک DVD/Blu-ray زنده با سویل ورک ضبط کرد و در اروپا، ایالات متحده، کانادا، ژاپن، استرالیا، روسیه و چین به عنوان هنرمند اصلی بین اوایل ۲۰۰۴ و ژوئیه ۲۰۱۶ اجرا کرد. در سال ۲۰۱۶، وربیرون سویل ورک را ترک کرد و به عنوان عضو تمام وقت به مگادث پیوست. وربیرون با مگادث آلبوم "مریض، در حال مرگ… و مرده!" را ضبط کرد که در سپتامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. وربیورن وگان است.
انتخابات ریاست جمهوری در رومانی در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۴ برگزار شد. دور دوم قرار بود در ۸ دسامبر ۲۰۲۴ برگزار شود، زیرا هیچ نامزدی در دور اول اکثریت مطلق را به دست نیاورد. در ۶ دسامبر ۲۰۲۴، دادگاه قانون اساسی رومانی نتایج دور اول انتخابات را با این استدلال که عملیات نفوذ روسیه بر رای تأثیر گذاشته بود، باطل کرد. این نهمین انتخابات ریاست جمهوری در رومانی پس از انقلاب خواهد بود. از آنجایی که قانون اساسی رومانی به یک رئیس جمهور اجازه می دهد تنها یک بار انتخاب شود، کلاوس یوهانیس، رئیس جمهور فعلی که ابتدا در سال ۲۰۱۴ انتخاب شد و سپس در سال ۲۰۱۹ مجدداً انتخاب شد، دومین و آخرین دوره خود را در دسامبر ۲۰۲۴ به پایان خواهد رساند. نتیجه دور اول ناراحت کننده بود، کالین ژرژسکو، نامزد ملی گرای مستقل، رأی اکثریت را به دست آورد، در حالی که النا لاسکونی، سیاستمدار لیبرال دوم شد و به مرحله دوم راه یافت. ژرژسکو که در ابتدا به عنوان یک نامزد کوچک با شانس کمی برای پیروزی در نظر گرفته می شد، به سرعت از طریق تبلیغات در رسانه های غیرسنتی مانند تیک تاک (شبکه اجتماعی) حمایت قابل توجهی به دست آورد و محبوبیت خاصی در میان کسانی که از سیاست فعلی رو
مانی ناراضی بودند، از جمله جوانان، کشاورزان، طبقه کارگر و رای دهندگان روستایی و اعضا به دست آورد. . او همچنین به عنوان نامزد پیشتاز در رقابت در نظر گرفته شد، و نظرسنجی انجام شده پس از مرحله اول انتخابات، او را محبوب ترین چهره در سیاست کشور نشان داد. تاریخچه. پس از مشورت با گروه های مختلف پارلمانی، دولت نخست وزیر مارسل چیولاکو در ۴ ژوئیه ۲۰۲۴ اعلام کرد که مرحله اول انتخابات ریاست جمهوری در۲نوامبر ۲۰۲۴ برگزار می شود، و در ۸ دسامبر برای مرحله دوم برگزار خواهد شد. همچنین انتخابات پارلمانی را برای ۱ دسامبر تعیین کرد. پیش از این، گمانه زنی هایی وجود داشت که بر اساس آن، در صورتی که کلاوس یوهانیس، رئیس جمهور کنونی، به عنوان دبیرکل ناتو نامزد می شد و او این نامزدی را می پذیرفت، ممکن است انتخابات ریاست جمهوری رومانی زودتر از موعد مقرر برگزار شود. در این میان، احتمالاً انتخابات زودتر از زمان برنامه ریزی شده قرار بود برگزار شود. این در نهایت محقق نشد، زیرا مارک روته، نخست وزیر سابق هلند به عنوان جانشین دبیرکل فعلی ینس استولتنبرگ انتخاب شد.
تیمو مانتیساری (؛ زادهٔ ) گیتاریست فنلاندی است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است و برای نوازندگی در گروه های متال از جمله مگادث شناخته شده است.
خوان آکونا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه است که در حال حاضر در پست مهاجم برای باریتو پوترا در سوپر لیگ فوتبال اندونزی بازی می کند.
یوفوییسم () یک سبک ادبی ظریف است که در دوران الیزابت مد بود. سبک یوفوییسم از استفاده مکرر از واج آرایی، برابر نهاد، تعادل، و تشبیه با ارجاع به طبیعت و داستان های اساطیری شکل گرفت. یوفوییسم در دهه ۱۵۸۰ در دربار الیزابت مد بود. منشأ آن را می توان به نویسنده اسپانیایی آنتونیو دو گوارا جست وجو کرد، که نثر پرزرق و برق و تکلف گرایانه او در سراسر اروپا بسیار محبوب شد، و اثر او "ساعت شاهزاده ها"، که در سال ۱۵۵۷ توسط توماس نورث به انگلیسی ترجمه شد، در دوران الیزابت به اوج محبوبیت رسید. اصول. در جمله یوفوییستیک اصول برابر نهاد و تعادل تا حد افراط به کار رفته بود و عمداً بدون توجه به معنا از تعادل استفاده می کرد. جان لیلی سه اصل ساختاری اساسی آن را این گونه تنظیم کرد:
شرکت پگاسوس راید (Pegasus Ride Ltd)، گروهی متشکل از افرادی ناشناخته هستند که به صورت سازماندهی شده و با طرحی مشابه پروژه های پانزی و با وعده هایی نظیر درآمد دلاری روزانه و سودهای غیرمعمول، اقدام به کلاهبرداری از خیل عظیمی از ایرانیان کردند. این شرکت خود را فعال در زمینه دوچرخه های اشتراکی و حفاظت از محیط زیست قلمداد کرده بود. مطابق دستورالعمل های این شرکت، افراد می بایست اقدام به خرید دوچرخه های اشتراکی می کردند که با توجه به مدت زمان فعال بودن دوچرخه ها در طول روز، درآمد فرد محاسبه می شد. از جمله اقدامات این شرکت، ترغیب کاربران به گرفتن زیرمجموعه با وعده هایی نظیر سود بیشتر بود که متاسفانه منجر به مال باخته شدن افراد بیشتری گردید. آخرین اخبار از شرکت پگاسوس راید. به روزرسانی در 18 آذر 1403: بر اساس آخرین اطلاعات به دست آمده، شرکت «پگاسوس راید» که در زمینه اجاره و خرید دوچرخه فعالیت می کرد، از روز جمعه ۸ آذر ۱۴۰۳ پرداختی های خود به سرمایه گذاران را متوقف کرده است. این شرکت، که حالا به عنوان یک پروژه پانزی شناخته می شود، مبالغ هنگفتی از سرمایه کاربران را به صورت غیرقانونی به سرقت برده است. در ابتدا، تیم مدیریت
ی این پروژه با ادعای نیاز به تأمین مالی برای تعمیر دوچرخه ها، سرمایه گذاران را به ادامه سرمایه گذاری تشویق کردند. اما شواهد حاکی از آن است که هدف اصلی آن ها تنها جمع آوری سرمایه بیشتر و خرید زمان برای خروج از ماجرا بوده است. در حال حاضر، حساب های کاربران به طور کامل مسدود شده و هیچ پرداختی به آن ها صورت نمی گیرد. این اتفاق نشان دهنده یک کلاهبرداری سازمان یافته و سوءاستفاده از اعتماد سرمایه گذاران است که تأثیرات مخربی بر جامعه کاربری این پروژه داشته است. فعالیت های مشکوک و نشانه های هشدار. وبسایت جدید و غیرقابل اعتماد. وبسایت شرکت پگاسوس راید برای اولین بار در ژوئن ۲۰۲۴ آنلاین شد، که سابقه کوتاه فعالیت آن را به نمایش می گذارد. با این وجود، این شرکت همچنان ادعا دارد که سال ها فعالیت موفق داشته و در سرتاسر جهان فعال است. عدم وجود ردپای دیجیتال یا سوابق تاریخی قدیمی تر از اواسط ۲۰۲۴، اعتبار این شرکت را زیر سوال می برد. دفتر مجازی و مالک ناشناس. آدرس انگلستانی که برای دفتر پگاسوس راید ارائه شده یک دفتر مجازی است. این دفاتر اغلب توسط شرکت های کلاهبرداری استفاده می شوند تا بدون وجود فیزیکی، ظاهری معتبر برای خود ایجا
د کنند. همچنین هویت واقعی صاحب این کسب وکار نیز مخفی مانده و اسم «شهادت حسین» (Shahadat Hossain) به عنوان تنها مدیر ذکر شده است. عدم شفافیت مالک واقعی و استفاده از دفتر مجازی همه از نشانه های رایج طرح های کلاهبرداری هستند. ادعاهای باورنکردنی رشد و اشتغال زایی. شرکت پگاسوس راید ادعا دارد که بیش از ۱۵ میلیون دوچرخه اشتراکی در سرتاسر جهان توزیع کرده و ۳۰ میلیون کاربر روزانه دارد. اگر این ادعا درست باشد، شرکت پگاسوس راید یکی از بزرگ ترین شرکت های حمل ونقل در سرتاسر جهان خواهد بود و از شرکت های معروف تری مانند Lime و Mobike نیز پیشی می گیرد. همچنین، ادعای ایجاد صدها هزار شغل نیز هیچ شواهدی و سندی در دنیای واقعی ندارد. برای شرکتی که چندین ادعاهایی درباره گستردگی خود دارد، عدم وجود پوشش رسانه ای، گزارش های مستقل یا حضور در بازار شدیدا مشکوک است. دستکاری داده ها در شبکه های اجتماعی. فعالیت های پگاسوس راید در شبکه های اجتماعی با دقت طراحی شده تا تنها تصاویری از لبخند افراد، رویدادهای گروهی و کاربران خوشحالی که از خدمات آن ها لذت می برند را به نمایش بگذارد. هدف از این تصاویر تبلغیاتی، ایجاد تصویری مثبت و قابل اعتماد بر