Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جسمه های رومی که از دوران باستان در دست افراد خصوصی جمع آوری شده بود، به یاد آورده می شود، که اکنون بیشتر آنها در ناپل هستند، پس از آنکه به طور ارثی به پادشاهان بوربون-پارما منتقل شدند. سخاوت او نسبت به هنرمندان، یک آکادمی مجازی در خانه ای که او در کاپرارولا ساخت، و در اقامتگاه هایش در پالازو دلا کانکلاریا و پس از مرگ برادرش کاردینال رانوچیو فارنزه در سال ۱۵۶۵، در پالازو فارنزه ایجاد کرد. در پالازو فارنزه، بهترین مجسمه سازان زیر نظر او کار می کردند تا قطعاتی از آثار باستانی را با دقت علمی فراوان به عنوان مجسمه های کامل مرمت کنند. او همچنین حامی بزرگ هنرمندان زنده از جمله، برجسته ترین آنها، ال گرکو بود. تحت نظارت متصدی و کتابدار او، فولویو اورسینی، شمایل شناس عتیقه شناس، مجموعه های فارنز گسترش یافته و نظام مند شدند. فارنز سکه های باستانی را جمع آوری کرد و مدال های مدرن را سفارش داد. او نقاشی هایی از تیتیان، میکل آنژ و رافائل و مجموعه ای مهم از نقاشی ها را در اختیار داشت. او شاهکار جولیو کلوویو، که مسلماً آخرین نسخه خطی تذهیب شده بزرگ، یعنی «ساعات فارنز» است را سفارش داد که پس از نه سال ساخت در سال ۱۵۴۶ تکمیل ش
د (که اکنون متعلق به کتابخانه مورگان، نیویورک است). به نظر می رسد استودیویی که برای نگهداری این مجموعه ساخته شده، همان استودیویی است که در موزه رنسانس، اکون، دوباره برپا شده است. در سال ۱۵۵۰، فارنز بخش شمالی تپه پالاتین در رم را به دست آورد و ویرانه های رومی کاخی را که توسط امپراتور روم تیبریوس (۱۴–۳۷ میلادی) در انتهای شمال غربی ساخته شده بود، پر کرد و به یک خانه تابستانی و باغ های رسمی تبدیل کرد. باغ های فارنزی به یکی از اولین باغ های گیاه شناسی در اروپا تبدیل شدند. نام های آکاسیا فارنزیانا و از عصاره گل آن، فارنزول بیوشیمیایی مهم، از این باغ ها گرفته شده اند. نوادگان. کاردینال الساندرو فارنزه دختری به نام کللیا فارنزه از کلود دو بون دو سمبلانسای، ندیمه شاتوبرون، ندیمه و محرم اسرار کاترین دو مدیچی، متولد ۱۵۵۶ داشت. برادر کلود دو بون، مارتین، اسقف پوی (۱۵۵۷–۱۵۶۱) و برادر دیگرش، رنو، اسقف منده (۱۵۷۱–۱۵۸۱) و سپس اسقف اعظم بورژ شد. در سال ۱۵۷۰، کللیا با جیانجورجیو چزارینی، مارکزه اهل چیویتانووا، گونفالونیه شهر رم (۱۵۶۵–۱۵۸۵) ازدواج کرد. در سپتامبر ۱۵۷۲، آنها صاحب پسری به نام جولیانو شدند. شوهر کللیا در سال ۱۵۸۵
درگذشت. در ۲ آگوست ۱۵۸۷، در کاخ فارنیز در کاپرارولا، او با شوهر دوم خود، مارکو پیو دی ساوویا، لرد ساسولو، ازدواج کرد؛ این ازدواج بدون ثمره بود. کللیا در سال ۱۶۱۳ درگذشت. عدم وجود رسوایی در مورد تولد او نشان می دهد که کاردینال فارنیز حدود سال های ۱۵۵۵–۱۵۵۶ هنوز به مقام مقدس نرسیده بود. مرگ و بنای یادبود: گسو. کاردینال الساندرو فارنزه در سال ۱۵۸۰ وصیت نامه ای نوشت و در سال ۱۵۸۵ متمم هایی به آن اضافه کرد، اما این وصیت نامه ها لغو و با وصیت نامه جدیدی جایگزین شدند که در ۲۲ ژوئن ۱۵۸۸ نوشته شده بود و متمم هایی در ماه های ژوئیه و اوت به آن اضافه شده بود. در ۷ ژوئیه ۱۵۸۸، پزشک دوک اوربینو، وینچنزو رموستی، برای مشاوره در کاخ فارنزه در کاپارولا احضار شد، «به دلیل یک حادثه بزرگ صرع»، که با مشکلات شدید تنفسی همراه بود. کاردینال به شدت بیمار بود. او تحت درمان های معمول، سوزاندن و خونریزی قرار گرفت. خانم کامیلو کائتانی، برادر کاردینال انریکو کائتانی، که برادرش را از وضعیت فارنزه مطلع می کرد، در آنجا حضور داشت. در ۱۳ اوت، پزشک مجبور شد به رم بازگردد. او کاردینال را بی قرار و ضعیف و مبتلا به نقرس در بازوی چپش ترک کرد. در ۲۸
فوریه ۱۵۸۹، او دچار نوعی حمله قلبی، شاید سکته مغزی، شد. کاردینال فارنیز در ۲ مارس ۱۵۸۹، در سن شصت و هشت سالگی، در رم، بر اثر سکته مغزی، بی سروصدا درگذشت. او در مقابل محراب بلند کلیسای گسو به خاک سپرده شد. چهل و دو کاردینال در مراسم تشییع جنازه شرکت کردند. به یادبود تأسیس فرقه ژزوئیت توسط پاول سوم در سال ۱۵۴۰ و ساخت کلیسای گسو برای آنها به لطف سخاوت کاردینال فارنیز. این کلیسا، اثر جیاکومو ویگنولا و جیاکومو دلا پورتا (۱۵۶۸–۱۵۷۵)، یکی از بناهای بزرگ معماری مذهبی ضد اصلاحات است.
رد کردن کار رفتاری است که در آن فرد از اشتغال منظم خودداری می کند. با یا بدون برنامه سیاسی یا فلسفی، این امر توسط خرده فرهنگ ها و افراد مختلف انجام شده است. کسانی که مفهوم کار را نقد می کنند، اغلب به آن می پردازند و پیشینهٔ طولانی دارد. مواضع سیاسی رادیکال آشکارا از امتناع از کار حمایت کرده اند. از درون مارکسیسم، این امر توسط پل لافارگ و کارگرگرایان / اتونومیست های ایتالیایی (مانند آنتونیو نگری، ماریو ترونتی)، چپ افراطی فرانسوی (مانند Échanges et Mouvement) و در درون آنارشیسم (به ویژه باب بلک و گرایش آنارشی پسا-چپ) پشتیبانی شده است.
گرد طلا سیزدهمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی توری ایموس می باشد که در ۱ اکتبر سال ۲۰۱۲ از سوی دویچه گرامافون و مرکوری رکوردز منتشر گردید. این آلبوم به تهیه کنندگی ایموس و با تنظیم های جان فیلیپ شنال، همکار دیرینهٔ او، تولید گردید. این اثر که الهام گرفته از و در ادامهٔ همان رویکرد آلبوم پیشین ایموس یعنی "شب شکارچیان" (۲۰۱۱) در ژانر موسیقی کلاسیک است، شامل نسخه های بازسازی شدهٔ ارکسترال برخی از قطعات آلترناتیو راک و پاپ باروک پیش تر منتشرشدهٔ اوست. محتوای گرد طلا که از قطعاتی که توسط ایموس برگزیده شده و تقریباً سراسر کارنامهٔ هنری او تا آن زمان – "زمین لرزه های کوچک" (۱۹۹۲) و "لطف های میانه زمستان" (۲۰۰۹) – را در بر می گیرد، با همکاری متروپل ارکست و به رهبری جولز باکلی ضبط گردید. پس زمینه. انگیزهٔ شکل گیری "گرد طلا" کنسرتی بود که ایموس در آن با متروپل ارکست و در چارچوب مجموعهٔ «هفتهٔ متروپل» اجرا داشت. این کنسرت که در ۸ اکتبر سال ۲۰۱۰ در سالن موسیقی هینیکن در آمستردام برگزار شد، نخستین اجرای ارکسترال ایموس در طول دوران فعالیتش به شمار می رفت و زمینه ساز ضبط قطعاتی شد که بعدها "گرد طلا" را تش
کیل دادند.
ناپلئون دلا توره (; – ) یک نجیب زاده ایتالیایی بود که در اواخر قرن سیزدهم، عملاً لرد میلان بود. او عضوی از خاندان دلا توره، پدر کورادو دلا توره و برادر ریموندو دلا توره بود. زندگی نامه. ناپلئونه پسر پاگانو اول دلا توره بود. در سال ۱۲۶۰، او پادِستای پیاچنزا شد. او در سال ۱۲۶۵ قدرت را در میلان به دست گرفت و جانشین پسرعمویش فیلیپو به عنوان آنزیانو دل پوپولو ("بزرگ مردم") و همزمان پادِستای کومو، نووارا، برگامو و لودی شد. او سیاست خانوادگی حمایت از چارلز آنژو و حزب گوئلف را در برابر گیبلین ها و پادشاهی سیسیل ادامه داد. پیروزی آنژوین در بنونتو در سال بعد به معنای پیروزی گوئلف ها در ایتالیا بود؛ در سال ۱۲۶۷، اعضای اصلی این گروه در میلان گرد هم آمدند تا اتحاد علیه رهبر جدید گیبلین، کنرادین آلمانی، را تجدید کنند. ناپو به همراه برادرش ریموندو و ویلیام هفتم مونتفرات به عنوان فرمانده اتحاد منصوب شدند. با این حال، ناپو به کنرادین که در پاویا بود حمله نکرد، شاید به دلیل مشکلات شخصی با دستگاه پاپ. پس از مرگ کنرادین در نبرد تاگلیاکوزو (۱۲۶۸) و فتح قطعی جنوب ایتالیا توسط او، چارلز آنژو سعی کرد قدرت خود را به کل شبه جزیره گستر
ش دهد: ناپو از حمایت از اقدامات او خودداری کرد و این امر انتقام آنژوین را به شکل شورش هایی علیه او برانگیخت. در سال ۱۲۶۹، برادرش ریموندو، اسقف کومو، توسط کنراد ونوستا فون ماتش (یکی از خراجگزاران کوچک والکیاوننا) اسیر شد. ناپو مداخله کرد و او را در سال ۱۲۷۳ آزاد کرد. در همان سال، پس از انتخاب رودولف هابسبورگ به عنوان امپراتور مقدس روم، ناپو برای مقابله با سلطه چارلز آنژو به حزب امپراتوری پیوست. پاداش او عنوان جانشین امپراتوری در لومباردی (۱۲۷۴) بود. در این مرحله، اوتون ویسکونتی (که در سال ۱۲۶۲ به عنوان اسقف اعظم میلان منصوب شده بود اما هرگز نتوانسته بود وارد کرسی خود شود) و اکنون نماینده اصلی مخالفان در میلان و در بریانزا علیه دلا توره بود، علیه او جنگید. ناپو در ابتدا نیروهای ویسکونتی را در نبرد گواتزرا (نزدیک دریاچه ماجیوره) شکست داد، اما در ۲۱ ژانویه ۱۲۷۷، در نبرد دسیو به همراه پسرش کورادو و برادرزاده اش گویدو شکست خورد و اسیر شد. حبس او پایان حکومت دلا توره در میلان بود که توسط ویسکونتی جایگزین شد و تا قرن ۱۵ میلادی آن را در دست داشت. ناپو دلا توره در قفسی آویزان در بیرون برج قلعه بارادلو در کومو نگهداری م
ی شد، جایی که او به مدت ۱۹ ماه تا زمان مرگش در سال ۱۲۷۸ در آنجا ماند. او در کلیسای سنت نیکلاس در قلعه به خاک سپرده شد.
ریکاردو زانلا (۲۷ ژوئن ۱۸۷۵ – ۳۰ مارس ۱۹۵۹) سیاستمدار فیومایی بود که تنها رئیس جمهور منتخب ایالت آزاد فیومه بود. زندگی. زانلا از پدری ایتالیایی و مادری اسلوونیایی در فیومه، اتریش-مجارستان ( کرواسی امروزی) زاده شد. او در مدرسه بازرگانی مجارستان در فیومه و بوداپست تحصیل کرد. خیلی زود در همان مدرسه در فیومه معلم حسابداری شد، اما سال بعد استعفا داد. در جریان درگیری بین لیبرالیسم و رادیکالیسم در مجارستان، زانلا به عنوان رهبر محلی جناح کوسوتیست در فیومه ظهور کرد. او پس از استعفای میشل میلندر در سال ۱۹۰۱، رهبر انجمن خودمختاری شد که با نام حزب خودمختاری در فیومه نیز شناخته می شود. با حضور زانلا، حزب موضع لیبرال خود را کنار گذاشت و برای حمایت به حزب استقلال کوسوتیست روی آورد. او با اتخاذ یک موضع ناسیونالیستی سرسختانه ایتالیایی (با شدت و حدت خاص سبک سیاسی کوسوتیست ها)، محبوبیت خود را به ویژه در میان طبقات پایین و متوسط افزایش داد و سرانجام در سال ۱۹۱۴ به عنوان شهردار (پودستا) فیومه انتخاب شد، اما این نامزدی توسط امپراتور فرانتس جوزف وتو شد. در طول جنگ جهانی اول، زانلا در یک واحد مجارستانی در جبهه روسیه جنگید و در آنجا
به سرعت به روس ها پیوست. در سال ۱۹۱۶ او به رم رسید و در آنجا کمپینی تبلیغاتی برای الحاق فیوم به ایتالیا آغاز کرد. پس از پایان جنگ در سال ۱۹۱۸، او به فیوم بازگشت و در آنجا به عنوان یک قهرمان مورد استقبال قرار گرفت، اما به سرعت از شورای ملی ایتالیا در فیوم که قدرت را در شهر به دست گرفته بود، فاصله گرفت. پس از آنکه گابریل دانونتزیو در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹ شهر فیوم را تصرف کرد، زانلا رهبری مخالفان خودمختار را علیه رژیم اشغالگر و دیکتاتوری شخصی دانونزیو بر عهده گرفت. و زمانی بخت به او روی آورد که دانونزیو پیمان راپالو را نادیده گرفت و علیه خود ایتالیا اعلام جنگ کرد و سرانجام در دسامبر ۱۹۲۰ پس از بمباران توسط نیروی دریایی ایتالیا، شهر را تسلیم کرد. زانلا از ۵ اکتبر ۱۹۲۱ تا ۳ مارس ۱۹۲۲ به عنوان رئیس جمهور ایالت آزاد فیومه خدمت کرد، تا اینکه دوره ریاست جمهوری او به دلیل اشغال ایتالیا، پس از یک کودتای فاشیستی، کوتاه شد. ایتالیا رسماً این سرزمین را در ۱۶ مارس ۱۹۲۴ ضمیمه خود کرد. در طول دهه ۱۹۳۰، زانلا عمدتاً در تبعید در بلگراد اقامت داشت. پس از جنگ جهانی دوم، زانلا خواستار احیای ایالت آزاد به عنوان یک نهاد مستقل شد، اما در
کنفرانس سازمان ملل متحد در مورد سازمان بین المللی در سانفرانسیسکو، از ایده خود حمایتی دریافت نکرد. با این وجود، او این درخواست را در سپتامبر ۱۹۴۵ در شورای وزیران امور خارجه لندن نیز تکرار کرد. بدین ترتیب، او ایالت آزاد فیومه را که "در اثر تجاوز فاشیستی غرق شده بود" با آلبانی و اتیوپی مقایسه کرد. علاوه بر این، او الحاق آن به کرواسی یا یوگسلاوی را که هرگز به آنجا تعلق نداشت، رد کرد، زیرا این کشور متعلق به تاج مقدس مجارستان بود. تلاش های زانلا کاملاً ناموفق بود و او در سال ۱۹۵۹ در تبعید در رم درگذشت.
گویدو دلا توره (; – ) بین سال های ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۲ لرد میلان بود. اوایل زندگی. او پسر فرانچسکو دلا توره (برادر ناپلئون دلا توره)، پودستا از نووارا (متوفی ۱۲۷۷) و همسرش، جولیا، دختر کورادو کاستیگلیونی، پودستا دی تورتونا و ایزولا لامپونیانی بود. زندگی نامه. به عنوان بخشی از آشفتگی های جناحی بین گوئلف ها و گیبلین ها، درگیری خانواده گوئلف گویدو با گیبلین ویسکونتی، به رهبری اوتون ویسکونتی، بخش عمده ای از دوران کودکی او را تحت الشعاع قرار داد. در سال ۱۲۷۷، پس از نبرد دسیو، که در آن پدرش را از دست داد، او به همراه عمویش ناپلئونه زندانی شد و در قلعه بارادلو در کومو زندانی شد. او در سال ۱۲۸۴ با کمک لوتریو روسکا، لرد کومو و ویلیام هفتم، مارکی مونتفرات، از این قلعه فرار کرد. او به همراه عمویش ریموندو دلا توره، که پاتریارک آکویلیا بود، گریخت. در سال ۱۲۸۷، گوئیدو به مقام پادستای ترویزو رسید. پس از فرار از قلعه بارادلو، گوئیدو رهبری گوئلف ها را در شورش هایی که در سال های پایانی قرن سیزدهم در میلان رخ داد، بر عهده داشت. در سال ۱۳۰۲، گروهی از گوئلف ها، از جمله لردهای پیاچنزا و پارما، آلبرتو اسکاتی و گیبرتو دا کورجو، ویسکونتی ها
را مجبور به ترک میلان کردند. پس از بیست و پنج سال تبعید، گوئیدو دلا توره و خانواده اش قدرت خود را در میلان به دست گرفتند. رئیس خانواده دلا توره بودن به گوئیدو کمک کرد تا در سال ۱۳۰۷ به عنوان کاپیتان مردم میلان انتخاب شود. سال بعد میلان او را به عنوان کاپیتان دائمی مردم انتخاب کرد. با این حال، در سال ۱۳۱۱ گوئیدو با پسر عمویش کاسونه دلا توره، اسقف اعظم میلان، درگیر شد: پس از یک شورش ناموفق علیه پادشاه هنری هفتم، او مجبور شد ابتدا به لودی و سپس به کرمونا فرار کند، جایی که گوئیدو در تابستان ۱۳۱۲ درگذشت. ازدواج ها و فرزندان. گوئیدو از طریق ازدواج ها به دنبال ایجاد اتحادهای جدید بود: او ابتدا در سال ۱۲۷۶ با بئاتریس گوئیدی (درگذشته ۱۳۰۲)، دختر سیمون گوئیدی، کنت باتیفول، ازدواج کرد. پس از مرگ او، او با برونیسندا لانگوسکو، دختر فیلیپو لانگوسکو، کنت پالاتین لوملو، ازدواج کرد. پسر بزرگش، آمورات، با مارگاریتا دی سوا ازدواج کرد، پسر دومش، سیمونه، با آنتیوکیا، دختر پیترو ویسکونتی، ازدواج کرد و در نهایت، پسر کوچکترش، فرانچسکو، که به عنوان فرماندار ایستریا خدمت می کرد، با کوستانزا، خواهرزاده آلبرتو اسکاتی، لرد پیاچنزا (۱۲۷۰–
۱۳۱۸)، ازدواج کرد.
ریموندو دلا توره (; – ) کشیش کاتولیک اهل لردنشین میلان بود. وی یک روحانی ایتالیایی بود که از سال ۱۲۷۳ تا زمان مرگش، پاتریارک آکویلیا بود. زندگی نامه. او که از بدو تولد عضو خاندان دلا توره، یک خانواده اشرافی گوئلف که بر میلان حکومت می کردند، بود، پسر پاگانو اول دلا توره (۱۱۷۵–۱۲۴۱)، لرد میلان و والساسینا و همسرش، آگاته ژنو (متولد ۱۱۷۹) بود. برادر ریموندو، ناپو دلا توره بود. او در سال های ۱۲۵۱–۱۲۶۲ کشیش اعظم مونزا، در سال های ۱۲۶۱–۱۲۶۲ اسقف اعظم میلان (هرچند فقط به طور رسمی) و از سال ۱۲۶۲ تا ۱۲۷۴ اسقف کومو بود. در سال ۱۲۶۹، او توسط کنراد فون ماتش، لرد قلعه بوفالورا در نزدیکی مادسیمو، اسیر شد و در قفسی در سوندالو در والتلینا به نمایش عمومی درآمد. سربازان ناپو او را آزاد کردند و قلعه را در ۲۵ سپتامبر ۱۲۷۳ ویران کردند. ریموندو، یکی از نمایندگان برجستهٔ طرف گوئلف (طرفدار پاپ) در مبارزه بین پاپ، امپراتور مقدس روم و کمون های ایتالیایی، در ۲۱ دسامبر ۱۲۷۳ به عنوان پاتریارک/ارباب آکویلیا منصوب شد. پس از نبرد دسیو، اعضای شکست خوردهٔ خانوادهٔ دلا توره در فریولی تحت حمایت او قرار گرفتند. در طول دوران تصدی خود به عنوان پاتر
یارک، او دائماً علیه جمهوری ونیز در همان نزدیکی می جنگید، ابتدا در نبرد کاپودیستریا (۱۲۷۴–۱۲۷۹) و سپس برای تریسته (۱۲۸۳–۱۲۹۱). پس از جمع آوری ارتشی متشکل از ۴۵۰۰۰ پیاده نظام و ۵۰۰۰ سواره نظام، او توانست در سال ۱۲۸۹ به قلعهٔ موکو حمله کند و پس از صلح ترویزو (۱۲۹۱)، تریسته را به پاتریارک نشین ضمیمه کرد. او بعداً حمله ای از سوی دا کامینو از ترویزو را دفع کرد و چندین شورش از سوی دست نشاندگان خود را سرکوب کرد. در سال ۱۲۹۷ نیز شورش کنت های گوریزیا را سرکوب کرد. ریموندو در سال ۱۲۹۹ درگذشت و در کلیسای آکویلیا به خاک سپرده شد. جنگ ها. ریموندو با پادوا و جنوا متحد شد؛ او علیه گوریتزیان ها (که بعداً مجبور شدند وفاداری خود را به اسقف نشین حفظ کنند) برای بازپس گیری قلعه کورمونز و نزدیک به بیست سال علیه ونیز جنگید تا برخی از مواضع خود را در ایستریا بازپس گیرد. ابتدا، با جنگ کاپودیستریا (۱۲۷۴–۱۲۷۹)، که برای حمایت از کاپودیستریا که علیه حکومت ونیز شورش کرده بود، آغاز شد. در این مورد، برای مقاومت در برابر ارتش قدرتمند ونیز، او مجبور شد در ازای حمایت کنت های گوریتزیا (به ویژه شهر کورمونز) امتیازاتی به آنها بدهد (که البته این ح
مایت ها مقطعی بود)؛ تنش ها دوباره تشدید شد (جنگ موازنه قدرت در منطقه را تغییر نداده بود) زمانی که پاتریارک، در پاسخ به پیشروی مجدد ونیزی ها در ایستریا (تسخیر پیران و رووینج)، یک شورای استانی و شورای اسقف نشین (۱۸–۱۹ دسامبر ۱۲۸۲) برگزار کرد و هر کسی را که سرزمین های پاتریارک را اشغال کرده بود، تکفیر کرد؛ ونیز، در پاسخ، تریسته را اشغال کرد و بدین ترتیب جنگ تریسته (۱۲۸۳–۱۲۹۱) آغاز شد: ریموندو، پس از تلاش بیهوده برای بیرون راندن ونیزی ها از شبه جزیره با محاصره موکو (به رهبری برادرزاده پاتریارک، گوفردو دلا توره، مارکی ایستریا)، مجبور شد امتیازات بیشتری به کنت های گوریزیا (ونزونه) بدهد، مالیات ها را چندین بار افزایش داد و مالیات فوق العاده، یعنی خدمت سربازی اجباری از ۱۸ تا ۶۰ سال را اعلام کرد و توانست ۴۵۰۰۰ پیاده نظام و ۵۰۰۰ سواره نظام را به خدمت بگیرد. پس از دو حمله (۲۴ آوریل و ۷ ژوئن ۱۲۸۹)، قلعه رومانیا، پایگاه اصلی ارتش ونیز، به دست پاتریارک افتاد و او لشکرکشی تلافی جویانه ای به کائورل و مالاموکو فرستاد. جنگ با پیروزی پاتریارک، که رسماً با صلح ترویزو (نوامبر ۱۲۹۱)، با میانجیگری شهرداری پادوا، تأیید شد، پایان یاف
ت. ونیز در ازای دریافت خراج و غرامت جنگی، ایستریای غربی را حفظ کرد. پاتریارک، تسلیم تریسته را به دست آورد، که مجبور شد خود را تابع پاتریارک اعلام کند (در سال ۱۲۹۵، بریسا دی توپو، آخرین اسقف حاکم بر شهر، مجبور به استعفا شد) و موگیا، بویه، پولا و موکو را فتح کرد. از غرب، خانواده های ترویجیانی، کامینزی، دا پراتا و دا پولچنیگو به شهرهای آن سوی رودخانه لیونزا حمله کردند؛ این اقدامات باعث مداخلهٔ پاتریارک شد که به نوبهٔ خود قلمرو مردم ترویسو را ویران کرد. ریموندو با رضایت اسقف های فلتره، تریسته و کاپودیستریا، شورش های مختلف اربابان فئودال خود را سرکوب کرد. او توانست ساسیله را دوباره تصرف کند و با خانوادهٔ دا کامینو صلح برقرار کند. او همچنین در سال ۱۲۹۷ موفق شد شورش کنت های گوریزیا را سرکوب کند و آنها را فراری دهد. با این حال، اثرات این پیروزی تنها دو سال دوام آورد، زیرا خودِ کنت شهرهای پلومین، آلبونا و بوزت را در سال ۱۲۹۵ و گاستالدیای تولمین را در سال ۱۲۹۹ اشغال کرد و تنها پس از تهدید جنگ آشکار با پاتریارک، آنها را تسلیم کرد. ریموندو یکی از اقامتگاه های خود را در قلعهٔ سوفمبرگو (۱۲۹۸) تأسیس کرد.
جقه ارغوانی گلونخودی گونه ای کوچک از پرندگان آمریکای جنوبی در تیرهٔ کدرمرغان است. این پرنده به طور سنتی در تیرهٔ گوهرمرغان قرار می گرفت، اما شواهد قوی نشان می دهد که بهتر است در تیرهٔ Tityridae جای گیرد، که اکنون توسط SACC در آنجا قرار گرفته است. این گونه بومی جنگل های آتلانتیک در شرق برزیل است. به دلیل نابودی زیستگاه، در حال کمیاب شدن است.
کاسونه دلا توره (; – ۲۰ اوت ۱۳۱۸) یک کوندوتیر و فئودال قرون وسطایی ایتالیایی بود. او عضوی از خانواده توریانی بود و از سال ۱۳۰۸ تا ۱۳۱۶ اسقف اعظم میلان و از سال ۱۳۱۷ تا ۱۳۱۸ اسقف اعظم آکویلیا بود. زندگی. کاسونه پسر دوم کورادو دلا توره و نوه ناپو دلا توره بود. در جوانی، او در فریولی اقامت داشت، جایی که عموی بزرگش ریموندو به عنوان اسقف آکویلیا حکومت می کرد: در اینجا اکثر اعضای خانواده پس از اینکه رقیب اصلی آنها، خاندان ویسکونتی، توانست قدرت را در آن شهر به دست بگیرد، از میلان تبعید شدند. کاسونه در سال ۱۲۹۶ به عنوان کشیش سیویدال منصوب شد. هنگامی که خانواده دلا توره توانستند در سال ۱۳۰۲ به میلان بازگردند، کاسونه به عنوان کشیش کلیسای جامع میلان منصوب شد. در سال ۱۳۰۸، او جانشین فرانچسکو دا پارما به عنوان اسقف اعظم میلان شد. او توسط شورای کلیسای جامع میلان انتخاب شد، توسط پاپ کلمنت پنجم تأیید شد و در حدود ۱۲ اکتبر ۱۳۰۸ توسط اوگاچیونه بورومئو، اسقف نووارا، به مقام اسقفی در میلان منصوب شد. انتصاب او به عنوان اسقف اعظم میلان باعث درگیری با پسر عمویش گویدو دلا توره شد، که می ترسید کاسونه با ویسکونتی ها علیه او متحد شود (
دو نفر از برادران اسقف اعظم با برادرزاده های همسر ماتئو ویسکونتی ازدواج کرده بودند). در سال ۱۳۰۹، او در یک لشکرکشی نظامی موفق پاپ علیه جمهوری ونیز شرکت کرد و با افتخارات فراوان به میلان بازگشت. در ۱ اکتبر ۱۳۰۹، نیروهای گویدو به کاخ اسقف اعظم در میلان حمله کردند و او را زندانی کردند. در ۲۹ اکتبر ۱۳۰۹، او از میلان تبعید شد. او به بولونیا نقل مکان کرد، جایی که نماینده پاپ، گویدو دلا توره را تکفیر کرد. امپراتور هنری هفتم، کاسونه را به عنوان میانجی بین ادعاهای خانواده های توریانی و ویسکونتی که برای حکومت بر میلان مدت ها با هم اختلاف داشتند، منصوب کرد. کاسونه بین دو خانواده به توافق رسید، اما این توافق توسط گویدو دلا توره پذیرفته نشد. امپراتور هنری هفتم سپس گویدو دلا توره را مجبور به فرار از میلان کرد و عنوان جانشین امپراتوری میلان را به ماتئو اول ویسکونتی فروخت. کاسونه دوباره وارد میلان شد و در ۶ ژانویه ۱۳۱۱، هنری هفتم را به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری کرد. بدهی شهروندان میلان به امپراتور نارضایتی ایجاد کرد و توریانی ها شورشی را برانگیختند که توسط ویسکونتی ها، با حمایت سربازان امپراتور، سرکوب شد. کاسونه سپس از م
یلان فرار کرد. پس از غارت کاخ اسقفی در میلان در سال ۱۳۱۴، او ماتئو اول ویسکونتی را تکفیر کرد. در ۳۱ دسامبر ۱۳۱۶، کاسونه از عنوان اسقف میلان صرف نظر کرد و توسط پاپ ژان بیست و دوم به عنوان پاتریارک سکولار آکویلیا منصوب شد. با این حال، او هرگز این مقام را در فریولی نپذیرفت، زیرا در فلورانس بر اثر سقوط از اسب درگذشت. در آنجا در کلیسای سانتا فلورانس به خاک سپرده شد؛ بنای یادبود او به تینو دا کاماینو یا آگوستینو دا سینا نسبت داده می شود.
پاگانو دلا توره (; – ) کشیش و اسقف کاتولیک اهل جمهوری ونیز بود. از سال ۱۳۱۹ تا ۱۳۳۲ میلادی، پاتریارک آکوئیلیا بود. دیگری با همین نام، پاگانو اول دلا توره، یک رهبر نظامی گوئلف و ارباب والکیاونا در نیمه اول قرن سیزدهم (درگذشته ۱۲۵۶) بود. در میان نوه های او مارتینو، ناپلئون، گویدو و فیلیپو دلا توره بودند که همگی در درگیری های منطقه ای لومباردی شرکت داشتند. او که پسر فلوریموندو دلا توره بود، عضوی از خانواده ای بود که پس از بیرون راندن ویسکونتی ها از میلان به فریولی نقل مکان کرده بودند. پاگانو در سال های ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۹ اسقف پادوا بود و پس از مرگ عمویش کاسانو، پس از نامزدی برای همین سمت در سال ۱۳۰۲، جانشین او به عنوان پاتریارک سکولار آکوئیلیا شد. در سال ۱۳۱۸، او همچنین در تریسته به مقام کاپیتانی رسید. پاگانو در جنگ صلیبی علیه ویسکونتی شرکت کرد که با فروش آمرزش نامه در تریسته تأمین مالی می شد. با این حال، او ابتدا در باسینانا (۶ ژوئیه ۱۳۲۲) و سپس در واپریو (۱۶ اوت ۱۳۲۴) شکست خورد. دلا توره برای همیشه از میلان چشم پوشی کرد و پاگانو محل اقامت خود را در اودینه مستقر کرد. با این حال، مالیات هایی که او برای پر کردن خزانه د
ولتی وضع کرد، منجر به جدایی چندین شهر (از جمله رووینج، پولا و باله) در دهه ۱۳۳۰ به نفع جمهوری ونیز شد. پاتریارک در پاسخ دستور غارت سرزمین های ونیزی ها در ایستریا را داد، اما توسط فرمانده دشمن، جیووانی کورنر، دستگیر شد. اوضاع با میانجیگری پاپ ژان بیست و دوم (۱۳۳۲) با پیمان صلحی حل و فصل شد. در همان سال، پاگانو مجبور شد با تهاجم نیروهای امپراتور لویی چهارم به فریولی نیز روبرو شود، که او توانست با کمک ماستینو دوم دلا اسکالا، ارباب ورونا، آن را متوقف کند. او در اواخر سال ۱۳۳۲ درگذشت و در کلیسای آکویلیا به خاک سپرده شد. زندگی نامه. پسر اورسینا موندلی و کاورنو - پودستا از مانتوا، که در سال ۱۲۸۰ در بارادلو درگذشت، و برادر ناپلئون، ملقب به ناپو، ارباب میلان، و ریموندو، پاتریارک آکویلیا - او متعلق به خانواده اشرافی میلانی دلا توره بود که پس از اخراج ناپلئون دلا توره از میلان پس از شکست در نبرد دسیو، در فریولی ساکن شدند. پس از خدمت به عنوان اسقف پادوا از سال ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۹، او جانشین عمویش کاسانو دلا توره به عنوان پاتریارک آکویلیا شد (او پیش از این در سال ۱۳۰۲ برای این سمت نامزد شده بود، اما ناموفق). پاگانو همچنین در سال
۱۳۱۸ به عنوان کاپیتان در تریسته منصوب شد. این پدرسالار همچنین در جنگ صلیبی علیه ویسکونتی برای فتح مجدد میلان توسط خانواده دلا توره شرکت کرد که از طریق فروش آمرزش نامه ها (منتشر شده در ۱۳ ژانویه ۱۳۲۲ در تریسته) تأمین مالی می شد. با این حال، او دو شکست سنگین در باسینانا (۶ ژوئیه ۱۳۲۲) و واپریو (۱۶ اوت ۱۳۲۴) متحمل شد و مجبور شد از جاه طلبی های خود برای شهر میلان دست بکشد. پس از بازگشت به فریولی، در اودینه اقامت گزید و از ساورگنان و دیگر اشراف حمایت کرد، در همین حال پارلمان نیز در قوه مجریه در حال کسب قدرت بود. با این حال، بدهی های ناشی از جنگ ها او را مجبور به فروش تاج و کتابخانه خود کرد. افزایش مالیات باعث شد رووینیو (۱۳۳۰)، پولا (۱۳۳۱)، واله (۲۲ دسامبر ۱۳۳۲) و دیگر شهرهای ایستریا اقدامی برای وقف خود به سرنیسیما انجام دهند. در پاسخ، پاتریارک دستور غارت سرزمین های ونیزی در ایستریا را داد، اما توسط جیووانی کورنر تصرف شد؛ صلح با میانجیگری پاپ ژان بیست و دوم (۱۳۳۲) برقرار شد. جنگ دیگری توسط پاتریارک برای دفع نیروهای امپراتور لویی «باواریایی» که در سال ۱۳۲۸ به فریولی لشکرکشی کرده بود، درگرفت. پاگانو با ماستینو دوم
دلا اسکالا، ارباب ورونا، متحد شد و موفق شد گذرگاه های آلپ امپراتور را مسدود کند (۱۳۳۲). گاستالد سیویدال، پس از مبارزات طولانی اما ناموفق علیه راهزنانی که مسیرهای تجاری را از طریق آلپ جولیان اشغال کرده بودند، به آنها دیپلمی اعطا کرد که به آنها اجازه فعالیت می داد، به جز در کانال تولمین (۱۳۲۴)، جایی که مسیرهای تجاری پاتریارک از آنجا می گذشت. انریکو دوم، کنت گوریتزیا، با پاتریارک به توافق رسید و در ازای زمین های به دست آمده، درآمد و وثیقه کارنیا، از مقام خود به عنوان کاپیتان کل فریولی صرف نظر کرد. هنگامی که در سال ۱۳۲۰، او به عنوان کاپیتان تریسته نیز منصوب شد، خانواده اش به اوج قدرت خود رسیدند؛ اوجی که دیگر هرگز به آن نرسید. در زمان پاتریارک پاگانو، اولین اشاره به سلاح گرم در فریولی رخ می دهد. در طول محاصره قلعه ویلالتا در سال ۱۳۳۱، یک وقایع نگار به استفاده از بالیستابانت کوم اسکولوپو اشاره می کند. دانته آلیگیری به عنوان مهمان هوگ ششم، دقیقاً در دوران پاتریارک پاگانو، مدت کوتاهی در اودینه و دوینو اقامت داشت (بسیاری از تبعیدیان گیبلین از فلورانس به تریسته پناه برده و به تجارت روی آورده بودند). او در کلیسای کوچک س
نت آمبروجیو یا توریانی در باسیلیکای آکویلیا به خاک سپرده شده است.
مارگریتا پاوسی ماتزونی (میلان، ۴ سپتامبر ۱۹۳۰ – مونتپولچیانو، ۲۵ نوامبر ۲۰۱۰) نقاش، مجسمه ساز و شاعر ایتالیایی بود. اوایل زندگی و تحصیلات. مارگاریتا پاوسی ماتزونی، متولد میلان، از سنین پایین به موسیقی و نقاشی فیگوراتیو علاقه مند بود. در سال ۱۹۶۱ با آلدو کارپی، که در آن زمان مدیر آکادمی هنرهای زیبای بررا بود، آشنا شد و شاگرد او شد. در طول این سال ها، او تحقیقات هنری خود را به هنر فیگوراتیو و اکسپرسیونیستی اختصاص داد. با توجه به استعدادش، برای شرکت در مدرسه آلدو سالوادوری در میلان و برگامو انتخاب شد. در دهه ۱۹۵۰ او در نمایشگاه های جمعی زیادی در ایتالیا شرکت کرد و در دهه بعد، آثار خود را در نمایشگاه های انفرادی در ایتالیا و خارج از کشور ارائه داد. در سال های اول دهه ۱۹۷۰ به فلورانس نقل مکان کرد و در استودیوی پیترو پاریگی تکنیک زیلوگرافی (تراش روی چوب) را آموخت. در طول سفرهایش به آلمان، بلژیک و هلند، دانش خود را در مورد اکسپرسیونیست ها عمیق تر کرد. با اقامت در توسکانی، مجذوب نقاشان مدرسه سنسه و هنر رومانسک موجود در کلیساها و صومعه های قرون وسطایی پراکنده در سراسر حومه توسکانی شد. او علاوه بر علاقه اش به هنر پیش ا