Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مان "Sex Trade 101" را تأسیس کرد. او شروع به ارائهٔ آموزش برای پلیس کرد و با واحد قربانیان ویژه در سرویس پلیس تورنتو همکاری نمود. فال یکی از حامیان اصلی نماینده مجلس جوی اسمیت در ارائهٔ لایحه خصوصی مجلس، "لایحه C-268"، بود که در ژوئن ۲۰۱۰ تصویب شد و به عنوان اصلاح قانون کیفری (حداقل مجازات برای جرائم مربوط به قاچاق افراد زیر ۱۸ سال) شناخته می شود. او همچنین در تدوین دفاع دولت کانادا برای تجدیدنظر در حکم دادگاه عالی عدالت انتاریو در پرونده "بدفورد علیه کانادا" که برخی از قوانین فحشا را لغو کرده بود، مشارکت داشت. فال خواهان تصویب قانونی مشابه قانون خرید سکس سوئد در کانادا است که فروش سکس را جرم زدایی کرده و خرید آن را جرم تلقی می کند. اوایل زندگی. ناتاشا فال در یک خانوادهٔ طبقه متوسط در نوا اسکوشیا، حومهٔ تورنتو، انتاریو، و حومهٔ کلگری، آلبرتا، بزرگ شد. مادرش مدیر فروشگاه های صنعت عروسی بود و پدرش یک افسر پلیس بود که اخلاق گرا بود و قاچاقچیان مواد مخدر و قوادها را دستگیر می کرد. در دوران کودکی، فال شاهد اعتیاد اعضای خانواده اش بود. پس از طلاق والدینش، او در یک خانوادهٔ تک والدی با مادرش زندگی کرد. فال هیچ الگوی
رفتاری نداشت. او شروع به نوشتن شعرهایی دربارهٔ خودکشی و پوشیدن لباس های سیاه کرد. او برون ریزی خود را با سرقت خودرو و استفادهٔ تفریحی از مواد مخدر نشان داد. ابتدا داروهای تفریحی مصرف می کرد و سپس به قارچ سیلوسایبین و ال اس دی روی آورد. همسالان مجرم او، که خود نیز از خانواده های ناهنجار بودند، به او حس تعلق می دادند که دیگر در خانه پیدا نمی کرد. روابط مادرش با مردانی که او را مورد سوءاستفاده قرار می دادند، خانه را ناامن کرد، و در نهایت، فال از خانه فرار کرد. آزار و اذیت. قاچاقچی فال (پیمپ او) او را برای سال هایی که در فحشا فعالیت داشت زندانی نگه داشت و او را در سراسر کانادا به شهرهایی مانند ادمونتون، ونکوور و کلونا قاچاق کرد. فال بعدها دربارهٔ خود و زنان دیگری که در فحشا می شناخت گفت: «نمی توانستم بپذیرم که حضورم در آنجا از روی انتخاب خودم نبود. اگر این را می پذیرفتیم، دیگر نمی توانستیم درون پوست خود زندگی کنیم. ما نیاز داشتیم که باور کنیم این انتخاب خودمان بود.» قاچاقچی فال به او گفته بود که اگر از طریق فحشا پول کافی برایش جمع کند، با او ازدواج خواهد کرد. وقتی او مبلغ موردنظر را به دست آورد، ۱۷ ساله بود. هما
ن سال، آن دو با هم ازدواج کردند. قاچاقچی فال به طور مداوم او را کتک می زد و او به سندرم فرد کتک خورده دچار شد. شدیدترین ضرب و شتمی که تجربه کرد در یک روسپی خانه رخ داد، جایی که او و چهار نوجوان دیگر به فحشا مشغول بودند. در سال هایی که با قاچاقچی خود ازدواج کرده بود، امیدوار بود که او تغییر کند. فال بعدها گفت که «می خواستم او را دوست داشته باشم، باور کنم که دیگر این کار را نخواهد کرد.» او تلاش می کرد از طریق فحشا پول کافی برایش به دست آورد تا قاچاقچی اش به دنبال دختری دیگر نرود. او تهدید شده بود که به پلیس مراجعه نکند، چراکه قاچاقچی اش خانواده اش را تهدید می کرد. ترس از اینکه برچسب خبرچین بخورد، مانع از مراجعه او به پلیس شد. هیچ کدام از زنانی که او در صنعت سکس می شناخت، در یک رابطه سالم نبودند. در اوج دوران کاری اش، فال یک فورد موستانگ داشت، برای قاچاقچی اش یک مرسدس بنز خرید و در یک پنت هاوس چهارخوابه زندگی می کرد، اما همچنان خشونت را تجربه می کرد. او از دارایی های مادی خود برای برتری جویی نسبت به زنان دیگری که به کوکائین وابسته بودند استفاده می کرد و آن ها را «کراکی» و «فاحشه های کراکی» خطاب می کرد. برخی از م
ردانی که با فال رابطه جنسی داشتند، افسران پلیس بودند، و او دخترانی را می شناخت که با ترک اعتیاد خود مواد مخدر مصرف می کردند. فال به شستشوی مغزی دچار شده بود که باور کند تنها ارزش او در فحشا نهفته است، و این همان دلیلی بود که باعث شد خروج او از این صنعت این قدر طول بکشد. در دوران فحشا، او بارها توسط زنان دیگر در این صنعت تهدید شد، مشتریانش او را به لحاظ کلامی آزار دادند، او قربانی آزار تعقیب شد و چندین بار، از جمله توسط قاچاقچی اش، با اسلحه تهدید شد. او همچنین چندین بار با مواد مخدر بیهوش شد، و یک بار پس از اینکه توسط رانندهٔ اسکورت مواد مخدر دریافت کرد، مورد تعرض جنسی قرار گرفت. در برهه ای از زندگی اش، او ربوده شد. او گاهی برای دفاع از خود مجبور بود چاقو بکشد. به دلیل خشونت هایی که در دوران فحشا تجربه کرد، او آسیب های جسمی متعددی متحمل شد. قاچاقچی اش چندین استخوان او را شکست و بدنش را سوزاند. عواقب و پیامدها. برای مقابله با آسیب های روانی ناشی از فحشا و خشونت، فال به کوکائین وابسته شد. ظرف دو سال، او شبی ۵۰۰ دلار صرف خرید کوکائین می کرد. مصرف مواد مخدر منجر به توهم در او شد و باعث شد که به اسکیزوفرنی مبتلا شو
د، و در نتیجه به اطرافیانش بی اعتماد گردد، و دائماً وحشت داشته باشد که افراد قصد دارند مواد مخدر او را از او بگیرند.
نانسی هلن مارکوس (; – ) زیست شناس و اقیانوس شناس آمریکایی بود. در دوران تحصیلات تکمیلی، مارکوس به عنوان متخصصی در زمینهٔ بوم شناسی و زیست شناسی تکاملی پاروپایان شناخته شد. او حرفهٔ خود را به عنوان پژوهشگر فوق دکتری در مؤسسه اقیانوس شناسی وودز هول آغاز کرد، جایی که به بررسی خواب زمستانی پاروپایان و تأثیرات آن بر آبزی پروری دریایی پرداخت. وی پژوهش های میدانی خود را به عنوان استاد اقیانوس شناسی و بعداً به عنوان مدیر دانشگاه ایالتی فلوریدا (FSU) ادامه داد. در این مدت، مارکوس به عنوان عضو انجمن زنان در علم و انجمن پیشبرد علوم آمریکا انتخاب شد و همچنین به عنوان رئیس انجمن علوم آب شناسی و اقیانوس شناسی خدمت کرد. در دوران ریاست خود، او تلاش هایی را برای افزایش فعالیت های آموزشی و افزایش سرمایهٔ بنیاد انجام داد. در سال ۲۰۰۵، مارکوس از علوم به مدیریت دانشگاهی روی آورد و به عنوان رئیس دانشکده تحصیلات تکمیلی دانشگاه ایالتی فلوریدا منصوب شد. در دوران تصدی او، این دانشگاه تقریباً تعداد دکترای اعطاشده سالانه را دو برابر کرد. او چندین برنامهٔ تحصیلات تکمیلی ایجاد کرد و دفتر بورسیه ها و جوایز تحصیلات تکمیلی را در این دانشگاه
تأسیس نمود. مارکوس همچنین به عنوان رئیس هیئت مدیره شورای مدارس تحصیلات تکمیلی خدمت کرد تا آیندهٔ آموزش تحصیلات تکمیلی را مورد بررسی قرار دهد. خارج از فضای علمی، مارکوس یک شعبده باز و شکم گو بود. او از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۶ در هیئت امنای کالج گوچر خدمت کرد و پیش تر رئیس کمیته امور علمی این کالج بود. مارکوس پس از دو سال درمان برای ملانوم اووه آل، در ۱۲ فوریه ۲۰۱۸ درگذشت. اوایل زندگی و تحصیلات. نانسی هلن مارکوس در نیویورک در ۱۷ مه ۱۹۵۰ متولد شد. والدین او بتی لوی و هارولد تی. مارکوس از نیو راشل، نیویورک، ایالت نیویورک بودند. او در نیو راشل همراه با برادرش تئودور بزرگ شد. در سن ۱۰ سالگی، مارکوس شروع به اجرای نمایش های شعبده بازی و شکم گویی کرد و این هنر را تا بزرگسالی ادامه داد. او از همان دوران کودکی به علم علاقه مند شد. مارکوس در کالج گوچر، که مادرش نیز در آن تحصیل کرده بود، به تحصیلات خود ادامه داد. در سال ۱۹۷۱، او به عنوان عضوی از یک تیم تحقیقاتی از دانشجویان کارشناسی گوچر و دانشگاه تاوسان در مطالعه ای با عنوان «تحلیلی بر تخریب دریاچه رولند (مریلند)» مشارکت داشت. این دانشجویان برای انجام این پژوهش، کمک هزینه ای به
مبلغ ۱۳٬۱۴۰ دلار از بنیاد ملی علوم (NSF) دریافت کردند. در سال آخر تحصیلاتش، مارکوس و یکی از همکارانش در ژانویه ۱۹۷۲ تحقیقات میدانی دربارهٔ فیتوپلانکتون را در آزمایشگاه دریایی دانشگاه دوک انجام دادند. مارکوس همچنین در طول دوران کارشناسی خود در ایستگاه بیولوژیکی برمودا تحصیل کرد. او به تشویق پژوهشگرانی که در گوچر ملاقات کرده بود، تصمیم گرفت تحصیلات تکمیلی خود را ادامه دهد. مارکوس در سال ۱۹۷۲ مدرک لیسانس خود را در رشته زیست شناسی دریافت کرد. او تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه ییل ادامه داد و در سال ۱۹۷۶ مدرک کارشناسی ارشد و دکتری خود را در رشته زیست شناسی، با تمرکز بر بوم شناسی و زیست شناسی تکاملی، دریافت کرد. پایان نامه دکتری او با عنوان "تنوع ژنوتیپی و فنوتیپی در توتیای دریایی Arbacia Punctulata (Gray)" بود. او این پایان نامه را به مری ای. کلاتر از NSF تقدیم کرد. استاد راهنمای دکتری او جوزف راموس بود. مارکوس حمایت مالی تحقیقات خود را از طریق کمک هزینه های مختلفی از Sigma Xi، مؤسسه ملی بهداشت کودکان و توسعه انسانی، و بورسیه های دانشگاه ییل دریافت کرد. او به عنوان یک اقیانوس شناس برجسته و متخصص در مطالعه پاروپ
ایان شناخته شد. حرفه. آغاز کار در وودز هول. مارکوس بین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ به عنوان پژوهشگر فوق دکتری در مؤسسه اقیانوس شناسی وودز هول کار کرد. تخصص او در زمینهٔ بوم شناسی و زیست شناسی تکاملی پاروپایان ها بود. در سال ۱۹۷۸، مارکوس به عنوان دانشمند همکار در بخش زیست شناسی مؤسسه وودز هول استخدام شد. پژوهش های او شامل بررسی خواب زمستانی پاروپایان ها و کاربرد آن در آبزی پروری دریایی بود. از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۱، مارکوس به عنوان مدیر آزمایشگاه دریایی دانشگاه ایالتی فلوریدا (FSU) خدمت کرد. او همچنین هماهنگ کننده برنامه ملی Sea Grant در این دانشگاه بود. در سال ۲۰۰۱، مارکوس به عنوان مدیر برنامه زنان در ریاضیات، علوم، و مهندسی دانشگاه منصوب شد. در تابستان ۲۰۰۱، مارکوس به همراه استادان پاتریشیا یانسی مارتین، جین جی. برایانت، دیان اف. هریسون، گری آر. هیلد، شیلا اورتیز-تیلور، پاملا ال. پرروه و دیوید دبلیو. راسموسن، نظری مشترک دربارهٔ وضعیت زنان در حوزه دانشگاهی منتشر کرد که در آن به سوگیری ها و «اشکال نامحسوس و غیرآگاهانه تبعیض» که همچنان پابرجا هستند، پرداخت. مارکوس در سال ۲۰۰۳ به عنوان رئیس دانشکده اقیانوس شناسی منصوب شد. پ
ژوهش های بعدی او به بررسی تأثیرات کاهش کم اکسیژن (بوم شناسی) بر پویایی جمعیت پاروپایان دریایی اختصاص داشت. مارکوس تحقیقات میدانی را در خلیج مکزیک، سواحل کالیفرنیای شمالی، خلیج ناراگانست و خلیج مین انجام داد. در اواسط دهه ۱۹۷۰، مطالعه موجودات دریایی به دلیل ناتوانی در پرورش و نگهداری گونه ها در محیط آزمایشگاهی با محدودیت هایی روبرو بود. مارکوس در توسعه یک «سیستم استاندارد و پروتکل مدیریتی برای پرورش لارو ماهی های دریایی» مشارکت داشت. او دو گلخانه در دانشگاه ایالتی فلوریدا ساخت، که بعدها به آزمایشگاه هایی برای بررسی تعاملات میان گونه های آبزی و مطالعه گیاهان دریایی تبدیل شدند. این آزمایشگاه ها به او امکان دادند که تحقیقات خود را در زمینه خفتگی دانه توسعه دهد و آن ها را به دسته های مختلف طبقه بندی کند، که به پژوهشگران اجازه می داد تولید پایدار را حفظ کنند. او کشف کرد که برخی از تخم های خفته در برابر آلودگی مقاوم هستند و می توانند به عنوان قطعه تکثیر در توسعه کشت پاروپایان مورد استفاده قرار گیرند. در سال ۲۰۰۳، مارکوس کنفرانسی را با حمایت اداره ملی اقیانوسی و جوی برای مؤسسه اقیانوسی دانشگاه هاوایی پاسیفیک سازمانده
ی کرد تا مطالعات آن ها را ارائه داده و وضعیت پژوهش در زمینه پرورش پاروپایان و لارو ماهی را ارزیابی کند. نتایج این کنفرانس در کتابی با عنوان "Copepods in Aquaculture" که مارکوس یکی از ویراستاران آن بود، منتشر شد. این اثر به عنوان یک «کار مرجع اساسی» برای پژوهشگران در زمینه تحلیل رفتار، استفاده، تکثیر، و کاربردهای پاروپایان در مطالعات سایر گونه های دریایی شناخته شده است.
ناتالیا رومانوونا ماکارووا (؛ زادهٔ ) رقصنده باله و طراح رقص اهل روسیه است. کتاب "تاریخچه رقص" که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد، خاطرنشان می کند که «اجراهای او معیارهای هنری و اشرافی رقص را معین نمود و او را به عنوان بهترین رقصنده باله نسل خود در دنیای غرب مورد توجه قرار داد.» زندگی نامه. ماکارووا در لنینگراد جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه واقع در اتحاد جماهیر شوروی به دنیا آمد. او در سن ۱۲ سالگی، در آکادمی باله واهانوفا لنینگراد («مدرسه امپراتوری باله» سابق) تست داد و پذیرفته شد، اگرچه اکثر دانش آموزان در سن ۹ سالگی به مدرسه می پیوندند. ماکارووا از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۷۰ عضو دائم بالهٔ کیروف در لنینگراد بود و در دهه ۱۹۶۰ به مقام بالرین نخست (اصلی) دست یافت. او در ۴ سپتامبر ۱۹۷۰ در حالی که همراه با گروه کیروف در لندن در حال اجرای تور باله بود به غرب فرار کرد. بلافاصله پس از پناهندگی، ماکارووا با گروه تئاتر باله آمریکا (ABT) در شهر نیویورک و باله سلطنتی در لندن برنامه اجرا کرد. هنگامی که نخستین بار پایش به غرب رسید، ماکارووا مشتاق بود که طراحی رقص خود را با استفاده از رقص باله توسط طراحان رقص مدرن تکوین و گسترش دهد. در همان
زمان، او بیشتر با نقش های کلاسیک مانند اودِت در "دریاچه قو" و "ژیزل" شناخته شد. در دسامبر ۱۹۷۵، او و شریک رقصش میخاییل باریشنیکوف در یکی از قسمت های سریال تلویزیونی "آرنا" محصول بی بی سی نقش برجسته ای داشتند. او در سال ۱۹۷۶ در تولید زنده گروه تئاتر باله آمریکایی از "دریاچه قو" که به طور همزمان از مرکز هنرهای نمایشی لینکلن توسط شبکه های دو پی بی اس و ان پی آر پخش می شد، مشارکت داشت. وقتی لوسیا چیس، مدیر هنری گروه تئاتر باله آمریکا کنار رفت، ماکارووا و باریشنیکوف هر دو درخواست جایگزینی او را دادند. وقتی گروه باریشنیکف را به مدیریت انتخاب کرد، ماکارووا گروه را ترک کرد و به باله سلطنتی لندن پیوست. ماکارووا به درخشش هنری اش در نقش های مختلف ادامه داد، که مهم ترین آن ایفای نقش اصلی او در "ژیزل" بود. در سال ۱۹۸۹، او به گروه هنری اولیهٔ خود در باله کیروف بازگشت و با خانواده اش و با همکاران و معلمان سابقش ملاقات کرد. بازگشت عاطفی او به خانه در فیلم مستند "بازگشت ماکارووا" به تصویر کشیده شد که خودش نوشت و راوی آن بود. پس از اجرای خود در گروه باله کیروف، او اعلام بازنشستگی کرد و کفش ها و لباس های خود را به موزه کیروف ا
هدا کرد. امروزه ماکارووا باله هایی مانند "دریاچه قو"، "لا بایادر" و "زیبای خفته" را برای گروه های هنری مختلفی در سراسر جهان به صحنه می برد. او به دلیل تشدید اسیب های جسمی به خصوص از ناحیه زانو از رقص کناره گیری کرده است. ماکارووا برنده جایزه تونی و همچنین جوایز متعدد دیگر برای نقش آفرینی خود در احیای «"روی نوک پا"» در برادوی شد. او در فیلم "گریه در تنهایی" که توسط پاتریک گارلند تهیه و تنظیم شده بود، نقش لیدیا لوپوکووا (بانو کینز) را بازی کرد. این باله نمایشی نخستین بار در چارلستون فارمهاوس و سپس در تیت بریتانیا اجرا شد. زندگی شخصی. ماکارووا سه بار ازدواج کرده است. یک بار به یک رقصنده باله دیگر و یک بار به کارگردانی به نام لئونید کوینیخیدزه. در سال ۱۹۷۶، ماکارووا با سرمایه داری به نام ادوارد کارکار ازدواج کرد و با هم صاحب یک پسر به نام آندری شدند. کارکار در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۳ در سن ۸۱ سالگی درگذشت. جنت ساسون در مورد ماکارووا گفت: «زمانی که در سانفرانسیسکو شروع به تدریس کردم، از طریق خانم بالی، با همه این رقصندگان تازه کار عالی روسی که آنجا بودند کار کردم؛ بنابراین ناتالیا (ناتاشا) ماکارووا، یک رقصندهٔ اول برجسته ن
زدم آمد. تا زمانی که او می رقصید، فقط یک رقصندهٔ اول برجسته وجود داشت. و در اینجا، من او را به مدت پنج ماه پس از تولد فرزندش در اختیار کامل داشتم!»
مری دیلیس گلین (; – ) بیماری شناس گیاهی و کوهنورد بریتانیایی بود. او اولین بیماری شناس گیاهی در ایستگاه تجربی راتمستد بود و به ویژه به بیماری های قارچی خاک زاد مانند زگیل سیب زمینی، آیزاسپات در گندم و پاخوره علاقه داشت. او روشی را برای شناسایی گونه های مقاوم محصولات کشاورزی در برابر این بیماری های قارچی کشف کرد و ثابت نمود که روش هایی مانند تناوب کشت فقط مشکل را تشدید می کنند. تحقیقات او منجر به افزایش بازدهی در کشاورزی شد که در دوران جنگ جهانی دوم اهمیت ویژه ای داشت و به همین دلیل نشان OBE را برای خدماتش در کشاورزی دریافت کرد. گلین همچنین یک کوهنورد پرشور بود و چندین قله مشهور آلپ را صعود کرد. او دومین فرد و اولین زنی بود که آلپ جنوبی در نیوزیلند را فتح کرد. اوایل زندگی. گلین با نام کامل مری دیلیس گلین جونز در ۱۹ فوریه ۱۸۹۵ در بنگور، ولز در ولز شمالی به دنیا آمد. پدرش، جان گلین جونز، وکیل بود و مادرش، دیلیس لوید گلین جونز، دبیر (و بعدها معاون رئیس) انجمن ترویج آموزش دختران در ولز بود. این زوج پنج فرزند داشتند و گلین، فرزند میانی، دارای یک برادر و خواهر بزرگ تر و یک برادر و خواهر کوچک تر بود. خواهر بزرگ تر گل
ین، اریل اسمیت، پزشک و جمع آوری کننده گیاهان بود. مادر او یکی از بنیان گذاران مدرسه دخترانه بنگور بود و گلین در همان جا تحصیل کرد، سپس در مدرسه نورت لندن کالجیت، که ارتباطی نیز با مادرش داشت، ادامه تحصیل داد. او در سال ۱۹۱۷ مدرک خود را در رشته گیاه شناسی از کالج دانشگاهی ولز شمالی دریافت کرد و اندکی پس از آن، بخش «جونز» را از نام خانوادگی خود حذف کرد. بیماری شناسی گیاهی. بلافاصله پس از فارغ التحصیلی، گلین در بخش کشاورزی کالج دانشگاهی ولز شمالی یک موقعیت شغلی دریافت کرد، اما پس از چند ماه به عنوان داوطلب در ایستگاه تجربی راتمستد مشغول به کار شد، جایی که ای. جان راسل مدیر آن بود. وینیفرد برنچلی، اولین زنی که در علوم کشاورزی فعالیت داشت، به زودی به او یک موقعیت دائمی به عنوان دستیار گیاه شناسی در راتمستد پیشنهاد داد. گلین یکی از اعضای اصلی بخش قارچ شناسی بود که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد و بعدها بخش بیماری شناسی گیاهی را بنیان نهاد. اولین کار عمده گلین، مطالعه "زگیل سیب زمینی"، عامل بیماری زگیل سیب زمینی، بود. نسخه اصلاح شده ای از روش او برای شناسایی گونه های مقاوم به این بیماری، با نام روش گلین-لمرزال، هنوز هم استفاد
ه می شود. این کار آن قدر قابل توجه بود که دانشگاه ولز در سال ۱۹۲۲ مدرک کارشناسی ارشد را برای دستاوردهایش به او اعطا کرد. گلین در سال ۱۹۲۷ برنده جایزه دکتر جورجینا سویت در بریتانیا شد، که در کنفرانس وین فدراسیون بین المللی زنان دانشگاهی اعطا شد. این جایزه شامل یک سال مطالعه در استرالیا، تاسمانی و نیوزیلند بود که او در سال ۱۹۲۸ پس از گذراندن مدتی با دکتر سویت آغاز کرد. در این مدت، او در دانشگاه ملبورن کار کرد و با وزارت کشاورزی برای ترویج تکنیک های کشاورزی بهتر به سراسر کشور سفر کرد. در راه بازگشت، از چندین کشور آفریقایی دیدن کرد تا دربارهٔ مشکلات کشاورزی آن ها اطلاعات بیشتری کسب کند. در طول اقامتش در آفریقای جنوبی، او در نشست ۱۹۲۹ انجمن علمی بریتانیا شرکت کرد. در دهه ۱۹۳۰، تمرکز گلین بر بیماری های غلات، به ویژه انواع خاک زاد، بود. او توانست ثابت کند که خوابیدگی گندم در نزدیکی زمان برداشت، ناشی از باد یا باران نیست، بلکه نتیجه پاخوره و آیزاسپات، دو بیماری قارچی خاک زاد، است. گلین نه تنها علت قارچی این بیماری را شناسایی و گونه های مقاوم تر غلات را مشخص کرد، بلکه اثبات نمود که تناوب زراعی مشکل را تشدید می کند. بر
این اساس، او توصیه هایی دربارهٔ کاشت گونه های خاص غلات در زمین های آسیب دیده ارائه داد. گلین همچنین در سال ۱۹۳۵ "Gibellina cerealis" را کشف کرد، یک عامل بیماری زای قارچی که تصور می شود رومی ها آن را به بریتانیا وارد کرده اند. سایر علایق. یکی از علاقه های اصلی گلین، کوهنوردی و صخره نوردی بود، هرچند خانواده اش از این علاقه حمایت نمی کردند، زیرا پسرعموی مادرش، اوون گلین جونز، در سن ۳۲ سالگی در یک حادثه کوهنوردی در دنت بلانش جان باخت. با این حال، گلین در طول زندگی خود به کوهنوردی ادامه داد، از جمله در استرالیا و نیوزیلند در طول سفر تحقیقاتی اش. او دومین صعود موفق به آلپ جنوبی در نیوزیلند و اولین صعود توسط یک زن را ثبت کرد. پس از بازگشت به اروپا، گلین قله های معروف آلپ مانند ماترهورن، مون بلان، La Meije و اگوی د درو را در دهه ۱۹۳۰ صعود کرد. او تا دهه ۱۹۶۰ به کوهنوردی ادامه داد و در سال ۱۹۶۳ کوه فوجی را در ژاپن فتح کرد. گلین در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مجموعه ای از سخنرانی ها را برای انجمن جغرافیایی سلطنتی دربارهٔ انگکور وات و سایر مناطق کامبوج ارائه داد. نام او در راهنماهای چاپ شده گردشگری کامبوج ذکر شده است.
ماریا ژگژفسکا (; – ) مربی لهستانی بود که جنبش آموزش استثنائی را به لهستان معرفی کرد. او در خانواده ای از ژمایتیا به دنیا آمد و به شدت تحت تأثیر باورهای والدینش در زمینه بشردوستی قرار گرفت. پس از تحصیل در دانشگاه فلایینگ برای دریافت آموزش پایه از معلمان لهستانی به جای معلمان روسی، مدارک آموزشی خود را در لیتوانی دریافت کرد. او تحصیلات خود را در دانشگاه یاگیلونیا در کراکوف ادامه داد و در سال ۱۹۱۳ به کشور هموطن خود، یوزفا یوتیکو، در بروکسل پیوست تا در دانشکده بین المللی پدولوژی تحصیل کند. زمانی که تحصیلات او در بلژیک به دلیل جنگ جهانی اول متوقف شد، گرِگورزووسکا به پاریس رفت و در سال ۱۹۱۶ دکترای خود را از دانشگاه پاریس دریافت کرد. پس از تأسیس جمهوری دوم لهستان در سال ۱۹۱۸، گرِگورزووسکا به لهستان بازگشت و قصد داشت برنامه هایی برای رفع نیازهای کودکان دارای معلولیت ایجاد کند و اصلاحات آموزشی را برای بهبود زندگی آن ها معرفی کند. در سال ۱۹۱۹، او کار خود را در وزارت امور مذهبی و آموزش عمومی (لهستان) آغاز کرد و امکاناتی برای مراقبت از کودکان دارای معلولیت، مدارس آموزش استثنائی و برنامه های آموزشی برای معلمان ایجاد کرد. ا
و با استفاده از روش شناسی خاص خود، برنامه درسی ای طراحی کرد که در سال ۱۹۲۲ در آکادمی آموزش ویژه ماریا گرِگورزووسکا () که تازه تأسیس شده بود، اجرا شد. او از زمان تأسیس این مؤسسه تا زمان مرگش مدیریت آن را بر عهده داشت. در طول جنگ جهانی دوم، گرِگورزووسکا به عنوان پرستار فعالیت می کرد، در جنبش مقاومت لهستان در جنگ جهانی دوم مشارکت داشت و در ورشو تدریس می کرد. او به Żegota پیوست و به یهودیان کمک رساند. پس از اشغال لهستان (۱۹۳۹–۱۹۴۵), گرِگورزووسکا مؤسسه آموزش ویژه را مجدداً فعال کرد و ظرف پنج سال دوره های تحصیلات تکمیلی و آموزش از راه دور را به برنامه درسی اضافه کرد. در سال ۱۹۵۰، هم زمان با اجرای استالینیسم در لهستان، این مدرسه به دانشکده دولتی آموزش ویژه () تغییر نام داد و برنامه درسی دولتی به آن تحمیل شد. او با برنامه دولتی مبارزه کرد و خواستار حفظ آموزش ویژه و حمایت از افراد دارای معلولیت شد. پس از تحولات سال ۱۹۵۶، مؤسسه مجدداً حمایت دولت را به دست آورد و به نام اولیه خود بازگشت. بین سال های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۰، او استاد تمام در دانشگاه ورشو بود. تلاش های او در علوم و نظام آموزشی لهستان با دریافت جوایز و افتخارات متعدد
مورد تقدیر قرار گرفت. اوایل زندگی. ماریا استفانیا گرِگورزووسکا در ۱۸ آوریل ۱۸۸۷ در ووووچا، روستایی در پادشاهی لهستان (۱۸۱۵–۱۹۱۵) از امپراتوری روسیه، از والدینی به نام فلیسیا (با نام خانوادگی بوگدانوویچ) و آدولف گرِگورزووسکی به دنیا آمد. هر دو والدین او اهل ژمایتیا، منطقه ای در لیتوانی امروزی، بودند و به ووووچا نقل مکان کرده بودند، جایی که آن ها یک ملک اجاره کرده بودند. پدرش به عنوان مدیر املاک فعالیت می کرد و همچنین بر مزارع همسایه نظارت داشت و از روش های مدرن کشاورزی و رفتار انسانی با کارگران حمایت می کرد. مادرش در پروژه های اجتماعی برای کمک به روستاییان محلی فعالیت می کرد و مراقبت های پزشکی ارائه می داد. او کوچک ترین فرزند از شش خواهر و برادر، شامل زنون، واندا، هلنا، ویتولد و وادیسواف بود. گرِگورزووسکا تحت تأثیر حس مسئولیت اجتماعی والدینش قرار گرفت. او از سنین کودکی حس مسئولیت اجتماعی را در خود پرورش داد. در سال ۱۹۰۰، زمانی که گرِگورزووسکا تحصیلات خود را در لهستان آغاز کرد، برنامه های روسی سازی بسیاری از والدین را وادار کرد که فرزندانشان را به مدارس خصوصی دانشگاه فلایینگ بفرستند تا فرهنگ و زبان لهستانی را
بیاموزند. او در یک مدرسه شبانه روزی در ورشو که توسط خانم کوتویتسکی اداره می شد به مدت چهار سال تحصیل کرد و سپس وارد مدرسه پائولینا هیولکه شد و پس از سه سال دیگر، در سال ۱۹۰۷ فارغ التحصیل شد. او بلافاصله در یک دوره یک ساله آمادگی دانشگاه که توسط لودویک کرزیویکی از بخش ریاضیات و علوم طبیعی دانشگاه ورشو برگزار می شد، شرکت کرد. در طول تحصیلاتش، او با گروهی از فعالان اجتماعی از جمله , و استفانیا سمپولوسکا آشنا شد و همکاری کرد. شرکت در جنبش زیرزمینی سوسیالیسم جوانان و ارائه آموزش به کارگران، توجه پلیس تزاری را به خود جلب کرد و او را مجبور به فرار به لیتوانی کرد. در لیتوانی، او دیپلم تدریس خصوصی خود را دریافت کرد و برای ادامه تحصیلات دانشگاهی، به تدریس خصوصی در خانه های دانش آموزان پرداخت. زندگی در خارج از کشور. در سال ۱۹۱۳، گرژگورزوفسکا به دانشکده بین المللی پدولوژی بروکسل رفت و تحصیلات خود را نزد ژوتیکو آغاز کرد. با گذراندن دوره هایی در پداگوژی، روان شناسی و جامعه شناسی، با دانشمندان برجسته ای همچون ادوارد کلاپارد، امیل ژاک-دالکروز و Ovide Decroly آشنا شد که بر توسعه فکری او تأثیر گذاشتند. گرچه اعضای هیئت علمی این
دانشکده ترکیبی از دانشمندان بین المللی بودند، اما او با دانشجویان لهستانی مانند ژوزفا برگروئن, استفانیا شمیلاکونا و واندا ووسینسکا هم خانه شد. به عنوان بخشی از تحقیقاتش، گرژگورزوفسکا مطالعه ای بر روی رشد زیبایی شناسی کودکان در مدارس عمومی بروکسل آغاز کرد. در ابتدا، او تحت تأثیر گستره دانش ژوتیکو و همدلی او با کودکان و اقشار فقیر قرار گرفت. با پیشرفت رابطه شان، آن ها نه تنها در حرفه، بلکه در زندگی شخصی نیز همراه یکدیگر شدند. در سال ۱۹۱۴، گرژگورزوفسکا برای دیدار با خانواده اش به لهستان بازگشت و در همان زمان جنگ جهانی اول آغاز شد. او در سال ۱۹۱۵ از طریق دریای شمال و با عبور از مناطق مین گذاری شده، با یک کشتی جنگی به لندن رفت و به ژوتیکو پیوست. پس از اقامتی کوتاه در لندن، آن دو به پاریس مهاجرت کردند، جایی که ژوتیکو تدریس در کالج فرانسه را آغاز کرد و گرژگورزوفسکا در دانشگاه پاریس ثبت نام نمود. گرژگورزوفسکا با ادامه علاقه اش به زیبایی شناسی، تحقیقات خود از بلژیک را در قالب رساله ای تحت عنوان "مطالعه ای دربارهٔ رشد احساسات زیبایی شناختی – پژوهشی در زمینه زیبایی شناسی تجربی در میان دانش آموزان مدارس بروکسل" گردآوری
کرد و در سال ۱۹۱۶ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. در طول نگارش پایان نامه اش، او در بازدیدی از بیمارستان بیستر، یک مرکز روان پزشکی برای درمان افراد مبتلا به کم توانی ذهنی، شرکت کرد. این بازدید تأثیر عمیقی بر او گذاشت و تصمیم گرفت که زندگی حرفه ای خود را وقف آموزش و فراهم سازی امکانات برابر برای افراد دارای معلولیت کند. او کار خود را در مدرسه ای برای دانش آموزان کم توان ذهنی در پاریس آغاز کرد و روشی آموزشی بر پایه دانش و تجربیاتش تدوین نمود. در سال ۱۹۱۸، او و ژوتیکو لیگ آموزش لهستانی را در پاریس تأسیس کردند تا به لهستانی های تبعیدی که در جنبش استقلال مشارکت داشتند، در جمع آوری منابع آموزشی کمک کنند. آن ها قصد داشتند پس از استقلال لهستان، این منابع را برای توسعه یک نظام آموزشی مدرن به کار گیرند. گرژگورزوفسکا مقاله ای برای این لیگ با عنوان "در ضرورت سازمان دهی آموزش ویژه برای کودکان ناتوان در لهستان" نوشت. بازگشت به لهستان. در ماه مه ۱۹۱۹، گرژگورزوفسکا و ژوتیکو، اندکی پس از تأسیس جمهوری دوم لهستان، به لهستان بازگشتند. چند ماه بعد، او به عنوان دستیار در وزارت امور مذهبی و آموزش عمومی لهستان مشغول به کار شد و مأمور
یت یافت که برنامه ریزی و توسعه آموزش استثنائی را برای مدارس، مؤسسات و معلمان مدیریت کند. در آن زمان، امکانات آموزش ویژه در کشور تنها به چند مؤسسه محدود می شد، از جمله دفاتر آموزش نابینایان در بیدگوشچ و لویو، یک دفتر ویژه ناشنوایان در ورشو، و چند مدرسه تکمیلی در ورشو و ووچ. از آنجایی که درخواست تدریس ژوتیکو در دانشگاه ورشو رد شده بود، گرژگورزوفسکا به او در یافتن کار به عنوان مدرس در مؤسسه ملی پداگوژی و مؤسسه ملی ناشنوایان ورشو کمک کرد. با وجود برخی امکانات اولیه برای افراد نابینا، ناشنوا و کم توان ذهنی، هیچ سیستم ملی برای آموزش افراد دارای ناتوانی های جسمی یا ذهنی وجود نداشت. گرژگورزوفسکا قصد داشت روش های آموزشی خود را پیاده سازی کند، آموزش معلمان را الزامی سازد و پژوهش هایی مداوم برای ارزیابی این سیستم اجرا کند. روش آموزشی او رویکردی جامع داشت که نه تنها مراقبت و موانع زندگی روزمره را شامل می شد، بلکه بر آموزش افراد دارای معلولیت، ادغام اجتماعی و توسعه حرفه ای آن ها نیز تأکید داشت. این روش، ارزیابی کودکان بیمار مزمن، معلول یا ناسازگار اجتماعی را از دیدگاه علمی و میان رشته ای انجام می داد، به جای آنکه بر نقص ه
ای آن ها تمرکز کند.