Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ها پیدا شد و اکنون در موزه های کاپیتولین نگهداری می شود، مجسمه خود الهه بود. فقط سر، بازوها و پاها از مرمر بودند: سایر قسمت ها که با لباس پوشیده شده بودند، از برنز بودند. معبد سی قدیمی ترین معبد از این چهار معبد است که قدمت آن به قرن چهارم یا سوم پیش از میلاد برمی گردد و احتمالاً به فرونیا، الهه باستانی باروری به خط ایتالیک، اختصاص داده شده بود. پس از آتش سوزی سال ۸۰ میلادی، این معبد مرمت شد و موزاییک های سفید و سیاه اتاقک داخلی معبد به این مرمت برمی گردد. معبد دی بزرگ ترین معبد از بین این چهار معبد است؛ قدمت آن به قرن دوم پیش از میلاد مسیح با مرمت های اواخر دوره جمهوری برمی گردد و به لارس پرمارینی اختصاص داده شده بود، اما تنها بخش کوچکی از آن کاوش شده است (یک خیابان بخش عمده آن را پوشانده است).
تئاتر مارسلوس () یک تئاتر روباز باستانی در رم، ایتالیا بود که در سال های پایانی جمهوری روم ساخته شد. این تئاتر در ریون مدرن سنت آنجلو واقع شده است. در قرن شانزدهم، به یک کاخ تبدیل شد. ساخت و ساز و کاربری دوره رومی. فضای این تئاتر توسط ژولیوس سزار، که قبل از شروع ساخت آن به قتل رسید، خالی شد. این تئاتر تا سال ۱۷ قبل از میلاد به اندازه ای پیشرفت کرده بود که بخشی از جشن بازی های غیرمذهبی در داخل تئاتر برگزار می شد. این تئاتر در سال ۱۳ قبل از میلاد تکمیل شد و رسماً در سال ۱۲ قبل از میلاد توسط آگوستوس، که به نام برادرزاده اش مارکوس کلودیوس مارسلوس که در سال ۲۳ قبل از میلاد درگذشته بود، نامگذاری شده بود، افتتاح شد. جزئیاتی از ماکت کوچک ژیسموندی از روم باستان در موزه تمدن روم، که تئاتر مارسلوس را بین سیرکوس فلامینیوس و فوروم اولیتوریوم، بازار سبزیجات رومی، نشان می دهد. پلی که آن را به جزیره تیبر متصل می کند، پل فابریسیوس است. این تئاتر ۱۱۱ متر قطر داشت و بزرگ ترین و مهم ترین تئاتر در روم باستان بود؛ در ابتدا می توانست بین ۱۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ تماشاگر را در خود جای دهد. کاتالوگی که در پایان قرن چهارم گردآوری شده، ظرفیت صند
لی های تئاتر را ۱۷۵۸۰ نفر ثبت کرده است. این بنا نمونه ای چشمگیر از چیزی بود که قرار بود به یکی از فراگیرترین اشکال معماری شهری در جهان روم تبدیل شود. این تئاتر عمدتاً از توف و بتن با سنگ هایی با الگویی به نام اوپوس رتیکولاتوم ساخته شده بود که کاملاً با تراورتن سفید پوشیده شده بودند. با این حال، این بنا همچنین اولین ساختمان قابل تاریخ گذاری در روم است که از آجر پخته رومی استفاده کرده است، که در آن زمان معرفی جدیدی از جهان یونان بود. شبکه طاق ها، راهروها، تونل ها و رمپ هایی که دسترسی به فضای داخلی چنین تئاترهای رومی را فراهم می کردند، معمولاً با پرده ای از ستون های محصور به سبک یونانی تزئین می شدند: دوریک در پایه، ایونیک در وسط. اعتقاد بر این است که از ستون های قرنتی برای طبقه بالا استفاده شده است، اما این موضوع قطعی نیست زیرا این تئاتر در قرون وسطی بازسازی شده و ردیف بالای صندلی ها و ستون ها حذف شده اند. مانند سایر تئاترهای رومی در مکان های مناسب، این تئاتر دارای دهانه هایی بود که از طریق آنها می توانستیم محیط طبیعی را ببینیم، در این مورد جزیره تیبر در جنوب غربی. صحنه نمایش دائمی، صحنه نمایش، نیز مانند سایر تئ
اترهای رومی به بالای غار صعود می کرد. دوران باستان. اهمیت لودی اسکاینچی در طول مبارزات انتخاباتی در اواخر جمهوری به خوبی شناخته شده است و توسط تئاتر پمپی (۵۵ پیش از میلاد)، آمفی تئاتر موقت استاتیلیوس توروس (۲۹ پیش از میلاد)، تئاتر بالبوس (۱۳ پیش از میلاد) و در واقع تئاتر مارسلوس مستند شده است. ژولیوس سزار ساخت تئاتری را برنامه ریزی کرد که قرار بود با تئاتری که پمپی در کمپس مارتیوس ساخته بود، رقابت کند. برای این منظور، منطقه وسیعی مصادره شد، از جمله تخریب چندین ساختمان مقدس، مانند معبدی که به الهه پیتاس اختصاص داده شده بود و معبدی که شاید با معبد دیانا شناخته می شد. با این حال، در زمان مرگ دیکتاتور، فقط پایه ها گذاشته شده بود و کار توسط آگوستوس از سر گرفته شد، که با پول خود منطقه حتی بزرگتری را خریداری کرد. این گسترش احتمالاً شامل اشغال بخش منحنی سیرکوس فلامینیوس بود که از آن زمان به بعد به یک میدان ساده تبدیل شد و جابجایی و بازسازی بناهای مقدس اطراف، مانند معبد باستانی آپولو و معبد بلونا را نیز شامل می شد. اولین استفاده از ساختمان جدید برای سرگرمی به سال ۱۷ قبل از میلاد، در طول «بازی های سکولار» برمی گردد. در
سال ۱۳ قبل از میلاد، ساختمان جدید رسماً با بازی های مجلل افتتاح شد و به مارکوس کلودیوس مارسلوس، برادرزاده امپراتور، پسر خواهرش اکتاویا، که آگوستوس او را به عنوان وارث تعیین کرده بود و دخترش جولیا را به ازدواج او درآورده بود، اما زودرس فوت کرده بود، تقدیم شد. سوتونیوس نقل می کند که در طول مراسم افتتاحیه، صندلی کورول آگوستوس فرو ریخت و او به پشت افتاد. در این مراسم، چهار ستون از سنگ مرمر آفریقایی، که از خانه مارکوس امیلیوس اسکاوروس در پالاتین گرفته شده بود، و یک مجسمه برنزی طلاکاری شده از مارسلوس روی صحنه تئاتر قرار داده شد. این صحنه ابتدا در زمان وسپاسیان مرمت شد و مرمت های بیشتر در زمان الکساندر سوروس انجام شد. با وجود احتمال استفاده مجدد از برخی بلوک های تراورتن از نما در مرمت پل سستیوس در سال ۳۷۰، به نظر می رسد که این تئاتر همچنان مورد استفاده قرار می گرفته است و در سال ۴۲۱ مجسمه های قرار داده شده در ساختمان توسط پترونیوس ماکسیموس، معمار برجسته شهری، مرمت شدند. عصر قرون وسطی. در قرون وسطی، به تدریج ساختمان های کوچکی در آن ساخته شد و به قلعه ای مستحکم تبدیل شد که در ابتدا متعلق به خانواده فافو یا فابی، معرو
ف به پِشِریا (قرن دوازدهم)، سپس به خانواده پیرلئونی (قرن چهاردهم) و سپس از نیمه دوم قرن چهاردهم به خانواده ساولی رسید که کاخ موجود (پالازو ساولی اورسینی) را توسط بالداساره پروزی در بالای طاق های نما بازسازی کردند. در قرن هجدهم، این بنا به مالکیت دوک های اورسینی گراوینا درآمد، تا زمان مصادره های دهه ۱۹۳۰ و اقدامات آزادسازی بعدی (۱۹۲۶–۱۹۳۲)، که با آن مغازه ها و خانه های متعددی که طاق ها و فضای اطراف را اشغال کرده بودند، از بین رفتند. در همان زمان، طاق ها، که در آن زمان حدود ۴ متر ارتفاع داشتند، از خاک بیرون آورده شدند. مرمت ها شامل تثبیت بخشی از طاق های داخلی، با استفاده از تیرهای آجری، و بازسازی بخشی از نما، با از سرگیری طرح معماری طاق های سنگی بود. استفاده های بعدی. این تئاتر در اوایل قرن چهارم میلادی از رده خارج شد و این سازه به عنوان معدن سنگ مورد استفاده قرار گرفت، به عنوان مثال، برای پونز سستیوس در سال ۳۷۰ میلادی. با این حال، مجسمه های داخل ساختمان توسط پترونیوس ماکسیموس در سال ۴۲۱ میلادی مرمت شدند و سازه باقی مانده هنوز ساختمان های مسکونی کوچکی را در خود جای داده بود. در اوایل قرون وسطی، این تئاتر به عنو
ان قلعه خانواده رومی فافو یا فابی (که «از پشریا» نامیده می شدند) مورد استفاده قرار می گرفت و سپس در پایان قرن یازدهم (زمانی که به عنوان تمپلوم مارسلی شناخته می شد)، توسط پیر لئونی و بعدها وارثانش (پیر لئونی ها) مورد استفاده قرار گرفت. این امر این مجموعه را از تخریب بیشتر نجات داد. ساولی ها آن را در قرن سیزدهم در اختیار داشتند. بعدها، در قرن شانزدهم، اقامتگاه اورسینی ها، که توسط بالداساره پروزی طراحی شده بود، بر روی ویرانه های تئاتر باستانی ساخته شد. تا قرن نوزدهم، افزایش ارتفاع در سطح خیابان به این معنی بود که تقریباً نیمی از طبقه همکف در زیر آن قرار دارد. اکنون طبقات فوقانی به چندین کلوپ تقسیم شده اند و اطراف آن به عنوان محلی برای کنسرت های کوچک تابستانی مورد استفاده قرار می گیرد؛ رواق اوتاویا در شمال غربی منتهی به گتوی رومی و تیبر در جنوب غربی قرار دارد. سفارت نظام سلطنتی مالت در واتیکان در محوطه کازا لیتا - پالازو اورسینی، در تئاترو مارچلو واقع شده است. ساختار. تئاتر مارسلوس یکی از قدیمی ترین بناهای تئاتر رومی باقی مانده است که در آن طرح تئاتر رومی کاملاً مشخص به نظر می رسد، با "غار" نیم دایره ای که توسط ز
یرساخت های پیچیده ای پشتیبانی می شود. دیوارهای شعاعی، که توسط طاق های بشکه ای شیب دار در زیر پله های غار به هم متصل شده اند، توسط دو راهروی متحدالمرکز، یکی خارجی، با دهانه قوسی و دیگری داخلی ("آمبولاکروم شوالیه ها") قطع می شوند. ساختار طاق ها در گروه های شش تایی تکرار می شود: یکی با یک رمپ کمی صعودی به داخلی ترین راهرو منتهی می شود، دو راهروی مجاور رمپ هایی را برای بالا و پایین رفتن از طبقات بالا در خود جای داده اند، در حالی که سه راهروی دیگر به هم متصل هستند. فراتر از راهروی داخلی، طاق ها با اتاق های بلند، باریک و کم ارتفاع ادامه می یابند. بیرونی ترین اتاق ها که توسط دیوارهای بنایی از هم جدا شده اند و احتمالاً قدمت آنها به دوره ژولیو-کلودیان برمی گردد، احتمالاً از ابتدا به عنوان مغازه مورد استفاده قرار می گرفتند. یک اتاق مرکزی دارای تزئینات گچبری سفید روی طاق است که به صورت دایره و هشت ضلعی با چهره های رپرتوار چیده شده است که احتمالاً در نیمه دوم قرن دوم خلق شده اند. این تئاتر می توانست تقریباً ۱۵۰۰۰ تماشاگر و در اوج ظرفیت تا ۲۰۰۰۰ نفر را در خود جای دهد، تخمینی که با آنچه در کاتالوگ های منطقه ای گزارش شده اس
ت، مطابقت دارد. نمای ساختمان. نمای تراورتن دارای سه ردیف طاق است، دو ردیف پایینی با طاق هایی که توسط ردیفی از نیم ستون های دوریک (با سرستون های توسکانی و بدون پایه) در طبقه همکف و نیم ستون های ایونیک در طبقه بالا قاب شده اند. در ابتدا، ۴۱ طاق و ۴۲ نیم ستون وجود داشت. این دو ردیف با نواری با برآمدگی های مربوط به نیم ستون ها از هم جدا شده اند که به عنوان یک ردیف زهی عمل می کند. اتاق زیر شیروانی در طبقه سوم، که آثار کمی از آن باقی مانده است، دارای یک دیوار پیوسته بود و با ستون های قرنتی تزئین شده بود. سنگ های تاج با ماسک های تئاتری مرمر سفید بزرگ تزئین شده بودند که برخی از آنها در حین کاوش ها کشف شدند. ارتفاع اصلی باید تقریباً به ۳۲٫۶۰ متر رسیده باشد (امروزه بخش باقی مانده تقریباً ۲۰ متر است). استفاده از ردیف های معماری مختلف در یک ساختمان واحد از معماری دوران سولان (به عنوان مثال، تابولاریوم) الهام گرفته شده است. مصالح و تکنیک های ساخت. با توجه به باتلاقی بودن زمین، که بسیار نزدیک به رودخانه است، پایه ها با قرار دادن شمع های بلوط تقویت شدند که بر روی آن یک سکوی بتنی گسترده ریخته شد، که دو ردیف اول پایه های بنای
ی قرار دارد. جایگزینی مصالح برای بلوک های تشکیل دهنده ستون ها نیز به الزامات استاتیک پاسخ داد: قوس های داخلی راهرو، دیوارهای شعاعی گوه ها و بخش اول طاق ها برای ده متر اول از بلوک های توف ساخته شده و پس از آن از سیمانی اپوس با روکش مشبک، با درج های تراورتن برای پایه ها و سنگ های تاج استفاده شده است. دیوارهای راهروهای داخلی از مصالح بنایی ساخته شده اند. طاق ها همگی از بتن ساخته شده اند. اتاق انتهای ورودی مرکزی بخشی از گچبری تزئینی روی طاق را حفظ کرده است. غار. غار (با قطر ۱۲۹٫۸۰ متر) به یک بخش پایینی که از «آمابولاکروم شوالیه ها» قابل دسترسی بود، یک بخش میانی که از طبقه دوم قابل دسترسی بود و یک بخش بالایی که از طریق پله ها از طبقه بالا قابل دسترسی بود، تقسیم می شد. در نزدیکی ارکستر (با قطر ۳۷ متر)، پله های مرمری کوتاهی که جایگاه های رزرو شده را در خود جای داده بودند، دیده شده اند. صحنه. صحنه که به خاطر شکوه و جلالش مورد توجه قرار گرفته و چندین بار مرمت شده است، کاملاً از بین رفته است، اما در قطعه ای از شکل شهر سوران، طرح مرمری روم باستان که به اوایل قرن سوم برمی گردد، به تصویر کشیده شده است. این صحنه مستطیل شکل
بود و رواقی با شش ستون رو به بیرون داشت. در طرفین صحنه دو «سالن کارگردانی» وجود داشت، اتاق های رأسی که با طاق های متقاطع پوشیده شده بودند. در اتاق سمت چپ، یک ستون و یک ستون هنوز پابرجا هستند. پشت صحنه یک اکسدرا بزرگ قرار داشت که دو معبد بازسازی شدهٔ پیتاس و دیانا در آن قرار گرفته بودند. اهمیت معماری. تئاتر مارسلوس نمونه ای جالب از گذار به سبک کلاسیک در اواخر عصر آگوستین است که با غنای خاصی از تزئینات (مانند کتیبه دوریک در ردیف اول) آمیخته شده است. متانت ساختار نما، آن را به الگویی مرجع برای همه تئاترها و آمفی تئاترهای رومی آینده تبدیل کرد. با این حال، این اثر بدون ابهامات خاص خود نبود، همان طور که از عرض های متغیر طاق های دهانه ها مشهود است. تأثیر. به گفته کریستوفر رن در طراحی خود برای تئاتر شلدونیان، آرزوی «شکوه روم باستان قابل تشخیص در تئاتر مارسلوس» را داشت، اگرچه طراحی آن «مشتق آشکاری از تئاتر نیم دایره ای مارسلوس نیست» و هیچ مدرکی مبنی بر الگوبرداری از آن وجود ندارد. کپی ها. ماکتی با مقیاس ۱:۱۰۰ از این تئاتر در اتاق نهم موزه تمدن رومی در رم یافت می شود.
انقلاب بوم شناختی برای زندگان یک حزب سیاسی کوچک در فرانسه است که در سال ۲۰۱۸ توسط آیمریک کارون بنیان گذاری شد که در سال ۲۰۲۲ به عنوان تنها نماینده پارلمان آن انتخاب شد. ایدئولوژی. انقلاب بوم شناختی برای زندگان، که خود را یک حزب سیاسی ضد گونه پرست و طرفدار بوم شناسی ژرف نگر توصیف می کند، بر رد جایگاه کالایی جانوران تأکید دارد. انقلاب بوم شناختی برای زندگان یک حزب سیاسی آشکارا وگان است که ادعا می کند «بهره کشی و کشتار جانوران ناانسان برای ارضای هوس های غذایی بیمارگونه و غیرضروری» را رد می کند. انقلاب بوم شناختی برای زندگان چهار حق اساسی برای جانوران ناانسانی تعیین می کند:
قانون ایتالیا، نظام حقوقی در سراسر جمهوری ایتالیا است. نظام حقوقی ایتالیا دارای منابع تولید متعددی است. این منابع در یک مقیاس سلسله مراتبی مرتب شده اند که تحت آن، حاکمیت یک منبع پایین تر نمی تواند با حاکمیت یک منبع بالاتر (سلسله مراتب منابع) در تضاد باشد. قانون اساسی ۱۹۴۸ منبع اصلی است. قانون مدنی ایتالیا بر اساس قانون مدون رومی با عناصری از قانون مدنی ناپلئونی و قوانین بعدی است. قانون مدنی ۱۹۴۲ جایگزین قانون اصلی ۱۸۶۵ شد قانون مجازات ("قانون روکو") نیز در زمان فاشیسم (۱۹۳۰) نوشته شد. هم قانون مدنی و هم قانون مجازات به منظور انطباق با قانون اساسی دموکراتیک فعلی و تغییرات اجتماعی اصلاح شده اند. قوه مقننه. مادهٔ ۱۱۷ قانون اساسی ایتالیا تقسیم قدرت قانون گذاری را میان پارلمان ملی و شوراهای منطقه ای بر اساس موضوعات مشخص شده تعیین می کند. قوانینی که توسط پارلمان ایتالیا تصویب می شوند و در سراسر کشور لازم الاجرا هستند؛ در حالی که قوانین تصویب شده توسط شوراهای منطقه ای، خوانده می شوند و تنها در همان منطقه اعتبار دارند. بر اساس بند دوم مادهٔ ۱۱۷، پارلمان ملی صلاحیت قانون گذاری در حوزه هایی دارد که به طور صریح در آن بن
د ذکر شده اند—از جمله سیاست خارجی، دفاع، مهاجرت، نظام قضایی، و استانداردهای آموزشی. در مقابل، شوراهای منطقه ای در سایر حوزه ها که در قانون اساسی به عنوان «صلاحیت باقیمانده» شناخته می شوند، اختیار قانون گذاری دارند؛ مانند بهداشت محلی، گردشگری، آموزش منطقه ای، و توسعهٔ اقتصادی. این تقسیم بندی، بازتابی از ساختار نیمه فدرال ایتالیاست که تلاش می کند میان وحدت ملی و خودمختاری منطقه ای تعادل برقرار کند. همچنین فهرست دومی از موضوعات مندرج در بند سوم ماده ۱۱۷ با عنوان موضوعات قانون گذاری همزمان وجود دارد که در آن مناطق دارای قدرت قانونگذاری هستند، به جز تعیین اصول اساسی (قوانین چارچوب) که در اختیار ایالت است. در نظام حقوقی ایتالیا، دولت نیز می تواند اقدامی با قدرت قانونی صادر کند که فرمان قانونی نام دارد؛ اما این فرمان باید در مدت زمان مشخصی توسط پارلمان تأیید شود، در غیر این صورت اعتبار خود را از دست خواهد داد. علاوه بر این، پارلمان می تواند از طریق قانونی موسوم به قانون تفویض، اختیار قانون گذاری در موضوعی خاص را به دولت واگذار کند. این قانون نه تنها باید پیش از صدور مقررات دولتی تصویب شود، بلکه حدود و چارچوب هایی را
نیز برای عملکرد دولت در آن حوزه تعیین می کند. نتیجهٔ این تفویض، صدور فرمان تقنینی توسط دولت است. اقدامی که از نظر حقوقی با قانون برابر است، اما منشأ آن تفویض پارلمان است. قدرت ابتکار قانون گذاری در ایتالیا به چند نهاد تعلق دارد: این سازوکارها، بازتابی از تلاش برای تلفیق دموکراسی نمایندگی، مشارکت مردمی، و کارآمدی اجرایی در فرایند قانون گذاری هستند. هنوز در حوزه قدرت قانونگذاری، مواردی وجود دارد که در آن به مردم حاکم تعلق دارد: از طریق برگزاری همه پرسی لغو و در امور مربوط به قانون اساسی، از طریق برگزاری همه پرسی تأیید قوانین اساسی. همه قوانین باید توسط رئیس جمهور ایتالیا اعلام شوند که فقط یک بار می تواند آن را به تعویق بیندازد، در غیر این صورت، اگر قانونی را مغایر با قانون اساسی بداند، حق وتوی آن را در پارلمان خواهد داشت. منابع قانون. در ایتالیا، هنجارهای قانونی از منابع حقوقی زیر سرچشمه می گیرند: در رابطه با منابع خارجی، ماده ۱۱۷ قانون اساسی ایتالیا: «قدرت قانونگذاری توسط دولت و مناطق، مطابق با قانون اساسی و همچنین با محدودیت های ناشی از نظم جامعه و تعهدات بین المللی، اعمال می شود.» حقوق خصوصی. حقوق خصوصی بخش
ی از نظام حقوقی حقوق مدنی است که جزئی از قانون عادی محسوب می شود. که شامل روابط بین افراد می شود، مانند قانون قراردادها و مسئولیت های مدنی (همان طور که در حقوق عرفی نامیده می شود) و قانون تعهدات (همان طور که در نظام های حقوقی مدنی نامیده می شود). در حقوق ایتالیا، نهاد اصلی تنظیم کننده حقوق خصوصی، قانون مدنی ایتالیا است که هم بر حقوق مدنی و هم بر حقوق تجاری حاکم است. قانون مدنی ایتالیا با فرمان سلطنتی شماره ۲۶۲ مورخ ۱۶ مارس ۱۹۴۲ تصویب و در ۲۱ آوریل همان سال لازم الاجرا شد. این قانون از ادغام قانون مدنی ایتالیا مصوب ۱۸۶۵ و قانون تجاری ایتالیا مصوب ۱۸۸۲ متولد شد این قانون به شش کتاب تقسیم شده است که به ترتیب به عناوین، فصل ها، بخش ها و همچنین ۲۹۶۹ ماده تشکیل شده اند. این شش کتاب به ترتیب به افراد و خانواده، میراث، اموال، اوراق قرضه، کار و حمایت از حقوق می پردازند. حقوق عمومی. حقوق عمومی بخشی از حقوق است که روابط بین اشخاص حقوقی و دولت، بین نهادهای مختلف درون یک کشور، بین شاخه های مختلف حکومت، و همچنین روابط بین افرادی که مستقیماً به جامعه مربوط می شوند را تنظیم می کند. حقوق عمومی شامل قانون اساسی، حقوق اداری و ح
قوق جزا می شود. قانون اساسی. دولت ایتالیا می تواند در شرایط اضطراری یا فوری، فرمانی با قدرت قانون صادر کند که باید در مدت زمان مشخصی توسط پارلمان تأیید شود، در غیر این صورت اعتبار خود را از دست خواهد داد. این نوع فرمان ها برای پاسخ گویی سریع به بحران ها یا نیازهای فوری کشور به کار می روند، اما همچنان تحت نظارت نهاد قانون گذاری قرار دارند تا از سوءاستفاده جلوگیری شود. افزون بر این، پارلمان می تواند از طریق قانونی خاص، اختیار قانون گذاری در موضوعی مشخص را به دولت واگذار کند. این قانون، محدودهٔ موضوع، اصول راهنما، و مدت زمان اختیار را تعیین می کند و دولت موظف است در چارچوب آن عمل کند. نتیجهٔ این تفویض، صدور فرمانی با قدرت قانون است که منشأ آن نه ابتکار دولت بلکه اجازهٔ رسمی پارلمان است. قدرت پیشنهاد قانون محدود به نمایندگان پارلمان نیست، بلکه مردم نیز می توانند از طریق جمع آوری حداقل پنجاه هزار امضا، طرحی را به پارلمان ارائه دهند. همچنین شورای وزیران می تواند لوایح قانونی پیشنهاد دهد، مشروط بر آن که این لوایح توسط رئیس جمهور امضا شوند. این سازوکارها نشان دهندهٔ تلاش برای ایجاد تعادل میان کارآمدی اجرایی، مشارکت م
ردمی، و نظارت قانونی در فرایند قانون گذاری هستند. قانون اساسی ایتالیا مجموعه ای از اصول و قواعد است که ساختار نهادهای اصلی کشور را تعریف می کند و شامل ۱۳۹ ماده است که پنج مادهٔ آن بعدها لغو شده اند. این قانون به سه بخش اصلی تقسیم می شود: اصول بنیادین که شامل مفاهیم کلیدی چون حاکمیت مردم، برابری، آزادی، و صلح است؛ حقوق و وظایف شهروندان که به آزادی های فردی، مشارکت سیاسی، آموزش، مالکیت، و عدالت اجتماعی می پردازد؛ و سازمان جمهوری که ساختار نهادهای حکومتی مانند پارلمان، رئیس جمهور، دولت، قوهٔ قضائیه، شوراهای منطقه ای، و روابط میان دولت مرکزی و مناطق را مشخص می کند. در پایان، مقررات انتقالی و نهایی به مسائل گذار از سلطنت به جمهوری، اجرای تدریجی برخی مواد، و لغو قوانین پیشین اختصاص دارد. این قانون که پس از جنگ جهانی دوم و سقوط فاشیسم تدوین شد، تلاش می کند اصول دموکراسی، عدالت اجتماعی، و تمرکززدایی را در ساختار حکومتی ایتالیا نهادینه کند. قانون اساسی در درجه اول شامل اصول کلی است؛ اعمال مستقیم آنها امکان پذیر نیست. همانند بسیاری از قوانین اساسی مکتوب، تنها تعداد کمی از مواد قانون اساسی به صورت خوداجرا در نظر گرفته م
ی شوند. اکثریت آنها نیاز به قانونگذاری توانمندساز دارند که به عنوان "تحقق قانون اساسی" شناخته می شود. این فرایند دهه ها طول کشیده است و برخی معتقدند که به دلیل ملاحظات سیاسی مختلف، هنوز کامل نشده است. حقوق اداری. حقوق اداری، بخشی از قانون است که بر فعالیت های نهادهای اجرایی دولت حاکم است. در قانون ایتالیا، نهاد اصلی تنظیم کننده حقوق خصوصی، قانون آیین دادرسی اداری ایتالیا است که با فرمان قانونی شماره ۱۰۴ مورخ ۲ ژوئیه ۲۰۱۰ تصویب شد. این قانون در اجرای ماده ۴۴ قانون تفویض شده شماره ۶۹ که به دولت اجازه سازماندهی مجدد روند اداری را می داد، صادر و در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۰ لازم الاجرا شد. این قانون شامل ۱۳۷ ماده است. حقوق جزا. حقوق جزا، مجموعه قوانینی است که به جرم مربوط می شود. این قانون، رفتاری را که به عنوان تهدید، مضر یا به هر نحو دیگری برای اموال، سلامت، امنیت و رفاه اخلاقی افراد، از جمله خود فرد، تلقی می شود، تجویز می کند. حقوق جزا شامل مجازات و توانبخشی افرادی است که قوانین جزایی را نقض می کنند. در قانون ایتالیا، نهاد اصلی تنظیم کننده حقوق جزا، قانون جزای ایتالیا است که همراه با قانون اساسی و قوانین ویژه، یکی از من
ابع حقوق جزای ایتالیا است. قانون جزای ایتالیا با فرمان سلطنتی شماره ۱۳۹۸ مورخ ۱۹ اکتبر ۱۹۳۰ تصویب شد، در ۱ ژوئیه ۱۹۳۱ لازم الاجرا شد و چندین بار اصلاح شده است. قانون جزای ایتالیا در سه کتاب سازماندهی شده است که به نوبه خود به عناوین، فصل ها، بخش ها، پاراگراف ها و مواد و همچنین ۷۳۴ ماده تقسیم می شوند. این سه کتاب به ترتیب به جرایم به طور کلی، جرایم به طور خاص و جنحه ها به طور خاص می پردازند.
جایگاه کالایی جانوران ، جایگاه قانونی آنها به عنوان دارایی اکثر جانوران ناانسانی، به ویژه دام های پرورشی، جانوران کاری و جانوران مورد استفاده در ورزش و کاربرد آنها به عنوان اشیاء تجاری است. در ایالات متحده، حیوانات آزاد ("ferae naturae") (به طور کلی) توسط دولت به امانت نگهداری می شوند. تنها در صورت اسیر شدن، می توان آنها را به عنوان دارایی شخصی ادعا کرد.
هرم سستیوس () هرم باستانی رومی در رم، ایتالیا، نزدیک پورتا سن پائولو و گورستان پروتستان ها است. این هرم به سبک اهرام نوبی به عنوان مقبره ای برای گایوس سستیوس، یکی از اعضای انجمن مذهبی اپولونس، ساخته شده است. این هرم در تقاطع بین دو جاده باستانی، ویا اوستیِنسیس و جاده دیگری که در امتداد خط تقریبی ویا مارموراتای مدرن به سمت غرب به سمت تیبر امتداد داشت، قرار دارد. به دلیل ادغام آن در استحکامات شهر، امروزه یکی از بهترین بناهای باستانی حفظ شده در رم است. ویژگی های فیزیکی. این هرم حدود ۱۸ تا ۱۲ سال قبل از میلاد به عنوان مقبره ای برای گایوس سستیوس، قاضی و عضو یکی از چهار انجمن مذهبی بزرگ در رم، سپتمویری اپولونوم، ساخته شد. این هرم از بتن با نمای آجری پوشیده شده با تخته سنگ های مرمر سفید است که بر روی یک پایه تراورتن قرار دارد. این هرم در پایه ۱۰۰ فوت رومی (۲۹٫۶ متر) مربع و در ارتفاع ۱۲۵ فوت رومی (۳۷ متر) قرار دارد. در قسمت داخلی، اتاق تدفین، یک حفره مستطیلی ساده با طاق ضربی به طول ۵٫۹۵ متر، عرض ۴٫۱۰ متر و ارتفاع ۴٫۸۰ متر قرار دارد. هنگامی که در سال ۱۶۶۰ باز شد، مشخص شد که این اتاق با نقاشی های دیواری تزئین شده است ک
ه توسط پیترو سانتو بارتولی ثبت شده است. تنها آثار کمی از این نقاشی های دیواری باقی مانده است و هیچ اثری از محتویات دیگر وجود ندارد. مقبره هنگام ساخت، بدون ورودی خارجی، مهر و موم شده بود، اما در زمانی پس از آن، احتمالاً در دوران باستان، غارت شده بود. تا پایان کارهای مرمت در سال ۲۰۱۵، دسترسی بازدیدکنندگان به فضای داخلی امکان پذیر نبود، مگر با اجازه ویژه که معمولاً فقط به محققان اعطا می شود. از ابتدای ماه مه ۲۰۱۵، این هرم هر ماه، دومین و چهارمین شنبه هر ماه، برای عموم باز است. بازدیدکنندگان باید بازدید خود را از قبل هماهنگ کنند. کتیبه ها. یک کتیبه تقدیمی بر روی هر دو وجه شمال غربی و جنوب شرقی حک شده است، به طوری که از هر دو طرف قابل مشاهده باشد. گایوس سستیوس، پسر لوسیوس، از پوبیلیا، عضو کالج اپولونس، پراتور، تریبون پلب ها، سپتمویر اپولونس در زیر کتیبه ای که فقط در وجه جنوب شرقی قرار دارد، کتیبه دومی وجود دارد که شرایط ساخت مقبره را ثبت می کند. این کار، مطابق با وصیت نامه، در عرض ۳۳۰ روز و با تصمیم وارث [لوسیوس] پونتوس ملا، پسر پوبلیوس از کلودیا، و پوتوس، آزاد شده، تکمیل شد کتیبه دیگری در نمای شرقی، ریشه مدرن دار
د و به دستور پاپ الکساندر هفتم در سال ۱۶۶۳ حک شده است. با عبارت "INSTAVRATVM · AN · DOMINI · MDCLXIII"، این کتیبه یادآور کارهای حفاری و مرمت انجام شده در داخل و اطراف مقبره بین سال های ۱۶۶۰ تا ۱۶۶۲ است. در زمان ساخت آن، هرم سستیوس در حومه شهر قرار داشت (مقبره ها در داخل دیوارهای شهر ممنوع بودند). روم در دوران امپراتوری به شدت رشد کرد و تا قرن سوم میلادی، هرم توسط ساختمان هایی احاطه شده بود. در ابتدا هرم در یک محوطه با دیوارهای کوتاه قرار داشت که در دو طرف آن مجسمه ها، ستون ها و مقبره های دیگری قرار داشت. در طول کاوش های دهه ۱۶۶۰، دوپایه مرمری در کنار هرم پیدا شد، به همراه قطعاتی از مجسمه های برنزی که در ابتدا بر روی آنها قرار داشتند. این امر وارثان سستیوس را به عنوان مارکوس والریوس مسالا کوروینوس، ژنرالی مشهور؛ پوبلیوس روتیلیوس لوپوس، سخنوری که پدرش همنام او در سال ۹۰ پیش از میلاد کنسول بود؛ و لوسیوس جونیوس سیلانوس، عضوی از تیره ممتاز جونیا، معرفی می کند. وارثان، مجسمه ها و پایه ها را با استفاده از پولی که از فروش پارچه های ارزشمند (آتالیچی) به دست آمده بود، برپا کرده بودند. سستیوس در وصیت نامه خود اعلام کرده
بود که پارچه ها باید در مقبره گذاشته شوند، اما این عمل با فرمانی که اخیراً توسط آئدیل ها صادر شده بود، ممنوع شده بود. تاریخچه. این هرم برای گایوس سستیوس آپولو، پسر لوسیوس، از قبیله پوبیلیا ساخته شد. کتیبه روی آن اشاره می کند که سستیوس یک پراتور، تریبون پلب ها و یک سپتمویر اپولون ها بوده است. این مقبره در ۳۳۰ روز تکمیل شد و یکی از دو مقبره هرمی شکل در شهر رم بود. ساخت آن توسط قوانین مربوط به مالیات تنظیم می شد که نمایش افراطی ثروت مانند جشن ها، لباس ها، مراسم تشییع جنازه و مقبره ها را محدود می کرد. در حالی که این قوانین را می توان به اواسط قرن پنجم قبل از میلاد نسبت داد، اما در زمان مرگ سستیوس بسیار سختگیرانه تر تصویب و اجرا شدند. شکل نوک تیز هرم به شدت یادآور اهرام نوبیا، به ویژه پادشاهی مروئه است که در سال ۲۳ قبل از میلاد توسط رم مورد حمله قرار گرفت. این شباهت نشان می دهد که سستیوس احتمالاً در آن لشکرکشی خدمت کرده بود و شاید قصد داشت این هرم به عنوان یادبود باشد. هرم او تنها هرم در رم نبود؛ یک هرم بزرگتر - «هرم رومولوس» - با شکلی مشابه اما منشأ ناشناخته بین واتیکان و آرامگاه هادریان قرار داشت اما در قرن شان