Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در سال ۱۹۹۹ بود. میشلین کالمی-ری و روث متزلر-آرنولد، از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ در شورای فدرال سوئیس حضور داشتند. هنگامی که روث متزلر-آرنولد در سال ۲۰۰۳ نتوانست دوباره انتخاب شود، این تعداد به یک کاهش یافت. با انتخاب دوریس لوتارد در سال ۲۰۰۶، دوباره دو نفر، و پس از ژانویه ۲۰۰۸، با آمدن ایولین ویدمر شلمپ، سه نفر شدند. میشلین کالمی ری در سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ به عنوان رئیس کنفدراسیون سوئیس انتخاب شد. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۰، شورای فدرال با اضافه شدن سیمونتا سوماروگا به اکثریت زنان برای دو سال تغییر کرد. دوریس لوتارد برای سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۷ به عنوان رئیس جمهور و ایولین ویدمر شلمپف برای سال ۲۰۱۲ و سیمونتا سوماروگا برای سال ۲۰۱۵ انتخاب شدند. تعداد زنان در سال ۲۰۱۲ به سه نفر و در سال ۲۰۱۶ به دو زن کاهش یافت از سال ۲۰۱۹، سه عضو زن در شورای فدرال نیز وجود دارند که عبارتند از: سیمونتا سوماروگا (انتخاب شده در ۲۰۱۰)، ویولا امهرد (از سال ۲۰۱۹) و کارین کلر ساتر (از سال ۲۰۱۹).
خشونت علیه روسپی ها () در سرتاسر جهان هم از طریق جسمی و هم از طریق روانی رخ می دهد. قربانیان عمدتاً زنان هستند. در موارد شدید، اعمال خشونت آمیز منجر به قتل آنها در هنگام حضور در محل کارشان شده است. گستره. زنان شاغل در روسپیگری نسبت به جمعیت عمومی زنان، سطوح بالاتری از خشونت علیه خود را تجربه می کنند. مطالعه ای طولانی مدت که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، میزان قتل زنان روسپی فعال را که از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۹۹ در کلرادو اسپرینگز کار کرده بودند، ۲۰۴ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر در سال تخمین زد. تقریباً همه ۱۹۶۹ زن حاضر در این مطالعه روسپی های خیابانی بودند. تنها ۱۲۶ نفر در سالن های ماساژ کار می کردند و بیشتر این زنان در خیابان ها نیز تن فروشی می کردند. اگرچه روسپی های کلرادو اسپرینگز از نظر گستره و تعداد شرکای جنسی نماینده همه روسپی های ایالات متحده به نظر می رسید، و در حالی که آنها به عنوان روسپی کار می کردند، در بسیاری از نقاط کشور، روسپی ها در جاهای دیگر ممکن است میزان مرگ و میر و مشخصات متفاوتی داشته باشند. این امار قتل به طور قابل توجهی بیشتر از مشاغل خطرناک بعدی در ایالات متحده در طول دهه ۱۹۸۰ است (۴ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر بر
ای کارگران زن مشروب فروشی و ۲۹ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر برای رانندگان تاکسی مرد). گستره خشونت علیه زنان تن فروش بسته به مکان متفاوت است. مطالعه ای بر روی زنان و دختران تن فروش در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا بالای ۱۴ سال که از مواد غیرقانونی غیر از ماری جوانا استفاده می کردند، نشان داد که ۵۷ درصد از روسپی ها در یک دوره ۱۸ ماهه نوعی خشونت مبتنی بر جنسی را تجربه کرده اند. مطالعه ای روی ۱۰۰۰ زن روسپی (هم سوجنسی و تراجنسیتی) در پنوم پن، کامبوج، نشان داد که ۹۳ درصد از زنان مورد بررسی در سال گذشته قربانی تجاوز جنسی شده اند. انواع خشونت. فیزیکی. خشونت فیزیکی توسط سازمان جهانی بهداشت به عنوان «استفاده عمدی از نیروی فیزیکی یا قدرت، تهدید شده یا واقعی، علیه خود، شخص دیگر، یا علیه یک گروه یا جامعه، که منجر به جراحت یا احتمال زیاد آسیب می شود، تعریف شده است.». خشونت فیزیکی معمولاً توسط روسپی های خارج از منزل تجربه می شود و در یک مطالعه، ۴۷ درصد از روسپی هایی که در فضای باز کار می کنند، لگد، مشت یا سیلی را گزارش کرده اند. در مطالعه ای روی روسپی هایی که در سانفرانسیسکو کار می کردند، ۸۲ درصد از شرکت کنندگان در آن مطالعه گزارش
دادند که از زمان ورود به تن فروشی، نوعی خشونت فیزیکی را تجربه کرده اند که ۵۵ درصد از این تجاوزها توسط مشتری انجام شده است. مطالعه ای متفاوت نشان داد که ۷۴٪ از کارگران جنسی در طول زندگی خود نوعی سوء استفاده فیزیکی را تجربه کرده اند. اجماع کلی در میان اکثر مطالعات در مورد خشونت علیه روسپی ها این است که میزان خشونت فیزیکی علیه روسپی ها بسیار بالا است، به ویژه در میان زنانی که نسبت به همتایان مرد خود میزان خشونت فیزیکی بیشتری را تجربه می کنند. روانی. "Psychological abuse"، که به آن آزار روانی یا سوء استفاده عاطفی نیز گفته می شود، فرد را در معرض رفتاری از جمله اضطراب، کج خلقی، یا اختلال اضطراب پس از سانحه (PTSD) قرار می دهد که ممکن است منجر به آسیب روانی شود. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد می گوید که این نوع خشونت «شامل مواردی چون (تنها محدود به این موارد نمی شود)، توهین کردن (مثلاً نام های تحقیرآمیز) یا ایجاد احساس بد نسبت به خود، تحقیر یا تحقیر شدن در مقابل دیگران، تهدید به ضرر حضانت فرزندان، محصور شدن یا منزوی شدن از خانواده یا دوستان، تهدید به آسیب رساندن به خود یا کسی که به او اهمیت می دهد، فریادهای مکرر، ایجاد
ترس از طریق کلمات یا حرکات ترسناک، کنترل رفتار، و از بین بردن دارایی ها می شود.» انواع خاصی از آزار روانی یا عاطفی مانند محرومیت از نیازهای اولیه، مصرف اجباری مواد مخدر یا الکل، و دستگیر شدن به دلیل حمل کاندوم وجود دارد که کارگران جنسی بیشتر مستعد آن هستند. زنانی روسپی به ویژه در برابر آزار روانی، به ویژه آزار کلامی آسیب پذیر هستند، زیرا بسیاری از مشتریان و سایر اعضای جامعه آنها را به عنوان «فاحشه» یا به طور کلی زنان نامطلوب می بینند. اغلب آزار کلامی یا در حین ارائه خدمات یا پس از ارائه آن و عدم رضایت مشتری رخ می دهد. در هر دو این موارد، آزار کلامی می تواند پیش درآمدی برای خشونت جنسی از سوی مشتری باشد. در یک مطالعه، ۷۸ درصد از کارگران جنسی گزارش دادند که در طول زندگی خود آزار عاطفی یا روانی را تجربه کرده اند. جنسی. خشونت جنسی، هرگونه عمل جنسی یا تلاش برای به دست آوردن یک عمل جنسی از طریق خشونت یا اجبار یا پیشرفت های جنسی ناخواسته، اعمالی برای قاچاق شخصی یا اعمالی است که علیه تمایلات جنسی یک فرد، صرف نظر از رابطه با قربانی، انجام می شود. خطرات سوء استفاده جنسی به طور کلی کمتر از خطرات سوء استفاده فیزیکی است.
به استثنای روسپی های خانگی که میزان تجاوز یا اقدام به تجاوز جنسی را بیشتر از هر نوع خشونت فیزیکی گزارش می کنند. در یک مطالعه، ۴۴ درصد از کارگران جنسی گزارش کردند که در طول زندگی خود آزار جنسی را تجربه کرده اند. نرخ تجاوز و آزار جنسی در میان زنان (از جمله زنان تراجنسیتی) بیشتر از مردان است. یک مطالعه نشان می دهد ۶۸ درصد از پاسخ دهندگان از زمان ورود به تن فروشی مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند. این سطوح بالای خشونت جنسی که کارگران جنسی متحمل می شوند، اثرات بسیار آسیب زایی بر مردان و زنانی که به عنوان روسپی کار می کنند، دارد. سطوح بالای تجاوز جنسی سایر اشکال خشونت جنسی در حین کار به عنوان روسپی با سطوح بالاتر PTSD مرتبط است. عاملان. مرتکبین ممکن است مشتریان خشن و دلالان باشند که اغلب از طریق روش های مختلف خشونت مانند جنسی، عاطفی و فیزیکی انجام می شود. اگرچه دلال ها ممکن است مرتکب خشونت علیه کارگران جنسی باشند، در یک مطالعه ۵۳ درصد از کارگران جنسی گزارش می دهند که خشونت در دست دلال ها یک مشکل بزرگ است، ۳۳ درصد از افراد مصاحبه شده در همان مطالعه گزارش دادند که فایده اصلی داشتن یک دلال محافظت در برابر حمله احتمالی اس
ت. به دلیل غیرقانونی بودن کار جنسی در بسیاری از نقاط جهان، کارگران جنسی اغلب مجبورند در مکان های ناامن و دورافتاده به مشتریان خدمات ارائه دهند که احتمال کمتری دارد توسط پلیس گرفتار شوند. به دلیل این انزوا، کارگران جنسی در برابر حملات مشتریان خود آسیب پذیرتر می شوند. بر اساس مطالعه ای که بر روی صد و سی نفر در سانفرانسیسکو به عنوان کارگران جنسی خیابانی کار می کردند، ۸۲ درصد مورد تجاوز فیزیکی، ۸۳ درصد تهدید با سلاح و ۶۸ درصد در حین کار به عنوان روسپی مورد تجاوز قرار گرفته اند. قاتلان زنجیره ای. کارگران جنسی (به ویژه آنهایی که به فحشای خیابانی می پردازند) نیز گاهی مورد هدف قاتلان زنجیره ای قرار می گیرند، که ممکن است آنها را اهداف آسانی در نظر بگیرند و احتمال نادیده گرفتن آنها کمتر است، یا از انگ مذهبی و اجتماعی مرتبط با کارگران جنسی به عنوان توجیهی برای قتل خود استفاده می کنند. قاتل سریالی ناشناس معروف به جک قاتل حداقل پنج کارگر جنسی را در سال ۱۸۸۸ در لندن کشت. با توجه به قتل های مکرر روسپی ها در آن زمان و مکان، به سختی می توان از تعداد کشته شده توسط وی مطمئن شد. تلاش برای مبارزه با خشونت. بیشتر تلاش ها برای حمای
ت از روسپی ها بر پیشگیری از گسترش ایدز/اچ آی وی+ در میان جمعیت عمومی متمرکز شده است تا اینکه بر این موضوع که برخی از سیاست ها چگونه به نفع خود روسپی ها می شوند. این تمرکز بسیاری از مسائل خشونت را که کارگران جنسی با آن مواجه هستند نادیده گرفته است. با این حال، اخیراً تلاش هایی برای ریشه کن کردن خشونت علیه روسپی ها از منظری وسیع تر صورت گرفته است. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد (UNPF)، در همکاری با چندین سازمان دیگر، توانمندسازی جامعه، به رهبری کارگران جنسی، را به عنوان راهی برای مبارزه با خشونت علیه کارگران جنسی توصیه می کند. این سازمان همچنین از تغییر نگرش برای تلقی کار جنسی به عنوان کار و نه یک فعالیت غیرقانونی حمایت می کند. یکی از مسائلی که تلاش ها برای جلوگیری از خشونت علیه روسپی ها با آن مواجه است این است که میزان گزارش خشونت در میان روسپی ها پایین است. مطالعه ای روی کارگران زن در هند نشان می دهد که ۵۴ درصد از زنان فعال جنسی خشونت انجام شده علیه خود را گزارش نمی کنند و تنها ۳۶ درصد تجربیات خود را با سازمان های غیردولتی یا یکی از همسالان یا اعضای خانواده در میان گذاشته اند.
والتر بورا یک موتور شعاعی ۹ سیلندر هوا خنک ساخت چکسلواکی بود که برای تأمین قدرت هواپیماهای سبک که در دهه ۱۹۳۰ توسط موتورهای هواگرد والتر ساخته می شد، تولید شد.
خشونت علیه زنان در فیلیپین () عبارت است از مفهومی که به شیوه ای گسترده و فراگیر برای دربرگرفتن آزار کلامی، ارعاب، آزار و اذیت فیزیکی، قتل، تجاوز جنسی، و آزار و اذیت جنسی استفاده شده است. این شکل از خشونت مبتنی بر جنسیت است. خشونت دقیقاً به دلیل جنسیت آنها رخ می دهد. بر اساس نظرسنجی ملی جمعیت شناسی و سلامت در سال ۲۰۱۷، از هر چهار زن ۱۵ تا ۴۹ ساله (یا ۲۶ درصد) یک زن که ازدواج کرده اند، خشونت فیزیکی، جنسی یا عاطفی توسط همسر یا شریک زندگی خود را تجربه کرده است. علاوه بر این، از هر پنج زن (۲۰ درصد) یک زن گزارش کرده است که تا به حال خشونت عاطفی را نیز تجربه کرده است، ۱۴ درصد خشونت فیزیکی را تجربه کرده اند، و ۵ درصد خشونت جنسی توسط همسر یا شریک فعلی یا اخیر خود را تجربه کرده اند. دوران استعمار. استعمار اسپانیا (۱۵۶۵–۱۸۹۸). تحت پادشاهی اسپانیا، فردیناند ماژلان یک سفر را برای کاوش بیشتر مناطقی که هنوز توسط اروپا کشف نشده بود، رهبری کرد. در ۱۶ مارس ۱۵۲۱، فردیناند ماژلان به سرزمین سوگوبو، که اکنون به عنوان سبو شناخته می شود، رسید. اسپانیا بیش از ۳۳۳ سال بر فیلیپین حکومت کرد، جایی که اسپانیایی ها با مردان و زنان بد رفتار
می کردند. اسپانیایی ها فیلیپینی ها را «هند» می دیدند و خود را از جایگاه اجتماعی بالاتری نسبت به بومیان می دیدند. در روند استعمار، اسپانیایی ها به زنان فیلیپینی صدمه زدند و خشونت های بسیاری را مرتکب شدند. با ظهور جنگ آمریکا و اسپانیا در سال ۱۸۹۸، شرایط مردان - به طور خاص، زنان - بدتر شد. در چندین روایت و آثار ذکر شده است که چگونه زنان فیلیپینی در طول اشغال اسپانیا انواع استثمار را تجربه کردند. به طور کلی زنان قادر به احقاق حقوق خود نبودند و به واسطه هنجارها و انتظارات خاصی در جامعه محدود می شدند. زنان فیلیپینی اجازه نداشتند عقاید خود را به اشتراک بگذارند یا در فرایند تصمیم گیری شرکت کنند. آنها زمین را با شوهران خود به عنوان دهقان برای مبلغ ناچیز کشت می کردند. زنان نسبت به مردان عقب تر ماندند و نه تنها توسط مردان، بلکه توسط نهادهایی که در جامعه به آن تعلق داشتند (یعنی خانواده، کلیسا، جامعه و غیره) مورد تبعیض قرار گرفتند. جدای از تبعیض، برخی از فیلیپینی ها توسط کشیش های محله مورد تجاوز قرار گرفتند. بسیاری از زنان جوان اغلب مورد تجاوز جنسی قرار می گرفتند یا مورد آزار جنسی قرار می گرفتند. علاوه بر این، در طول ۳۳۳
سال حکومت اسپانیا بر فیلیپین، مستعمره نشینان مجبور بودند با دزدان دریایی چینی، نیروهای هلندی، نیروهای پرتغالی و شورش های بومی مبارزه کنند. موروس از میندانائوی غربی و مجمع الجزایر سولو نیز به مناطق ساحلی مسیحی لوزون و ویسایاس یورش بردند. به دلیل این درگیری ها در مجمع الجزایر، فیلیپینی ها گهگاه به عنوان زندانی اسیر می شدند و در نتیجه بسیاری از زنان به عنوان برده به نیروهای مخالف فروخته می شدند. با در دست گرفتن کنترل همه جنبه های جامعه فیلیپین توسط اسپانیایی ها، هویت زن فیلیپینی به عنوان زنی با قدرت به زودی فراموش شد. اسپانیایی ها تصویر جدیدی از زن ایدئال فیلیپینی خلق کردند. زن ایدئال فیلیپینی کسی بود که بیش از حد مذهبی، مطیع و مطیع بود. در حالی که به مردان فرصت تحصیل و آموزش داده شد، زنان مجبور به یادگیری دین و خانه داری شدند. زن فیلیپینی قرار بود یکی از دو چیز شود: راهبه یا همسر. فیلیپینی واقعی با زن ایدئال ("ماریا کلارا") دیکته شده توسط اسپانیایی ها جایگزین شد. زنان دیگر مجاز به تصدی مناصب عالی در جامعه نبودند و از شرکت در رویدادهای عمومی و سیاسی منع می شدند. در دوران اشغال اسپانیا، زنان در مقایسه با مردان پ
ست تر دیده می شدند و به همین دلیل، مردان به عنوان جنسیت غالب مطرح شدند و جامعه ای مردسالار را پایه گذاری کردند که تا به امروز غالب بوده است. استعمار آمریکا (۱۸۹۸–۱۹۴۶). در سال ۱۸۹۸، ایالات متحده کنترل فیلیپین را بلافاصله پس از شکست دادن نیروهای اسپانیایی باقی مانده در این کشور به دست گرفت. با امضای معاهده پاریس، فیلیپین توسط اسپانیایی ها به مبلغ ۲۰ میلیون دلار به آمریکایی ها واگذار شد. فیلیپینی ها هنوز با آزادی تازه یافته خود کنار می آمدند، در حالی که آمریکایی ها تلاش می کردند بر کشور کنترل داشته باشند، به مقابله با نیروهای آمریکایی رفتند. (نگاه کنید به جنگ فیلیپین و آمریکا). در زمان جنگ فیلیپینی ها با آمریکایی ها، مانند همه جنگ ها، کشتارهای زیادی صورت گرفت. طبق اسناد تخمین زده می می شود که حدود ۱٫۵ میلیون نفر از مجموع ۶ میلیون نفر در فیلیپین جان خود را از دست داده اند. حدود ۲۵۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ از غیرنظامیان فیلیپینی، عمدتاً به دلیل قحطی و بیماری جان خود را از دست دادند. از جمله ۲۰۰۰۰۰ نفر که بر اثر وبا جان باختند. در حالی که تخمین های زیادی برای تلفات غیرنظامیان وجود دارد، حتی برخی از آنها به بیش از یک میلی
ون نفر برای جنگ می رسند، مورخان کنونی به طور کلی تعداد کشته ها را بین ۲۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ قرار می دهند. در روایتی از یک سرباز آمریکایی، او اشاره کرد که در یک مقطع، آمریکایی ها مجبور به سوزاندن سنگرها شدند زیرا فعالیت های شورشی بیش از حد وجود داشت. در طول جنگ، آمریکایی ها به زنان رحم نکردند و به همین دلیل، زنان فیلیپینی مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند، صدمه های جسمی دیدند یا کشته شدند. از آنجایی که شوهران این زنان برای جنگ به سر می بردند، زنان اغلب در خانه رها می شدند و به اهدافی آسیب پذیر در برابر آزارهای مختلف سربازان آمریکایی تبدیل می شدند. در یکی از روایت های ژنرال جیکوب اسمیت در مورد جنگ، او گفت که به یک سرگرد والر دستور داد که همه چیز را در بالانگیگا در استان سامار بکشد و بسوزاند و هیچ اسیری را نگیرد. او حتی تصریح کرد که همه کسانی که قادر به استفاده از تفنگ هستند باید بمیرند و هر فرد ۱۰ سال به بالا باید کشته شود. به طور کلی می توان مشاهده کرد که در دوران حکومت آمریکا در فیلیپین، زنان فیلیپینی به طور گسترده مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. داستان هایی از تجاوز سربازان آمریکایی به زنان فیلیپینی بارها گزارش شده و
شنیده شده است. در حالی که آمریکایی ها در طول جنگ تعداد زیادی اسیر نگرفتند و تقریباً همه را کشتند از جمله همه زنان را که در معرض دید بودند. علاوه بر کشتار، زنان در فیلیپین همچنان مورد تبعیض قرار گرفتند. نمونه ای از چنین تبعیضی در مدارس دولتی مشهود بود زیرا معلمان به ایده برابری جنسیتی اهمیت نمی دادند و حمایت نمی کردند. حتی با وجود اینکه زنان مجاز به رای دادن بودند، جامعه همچنان کاندیداهای مرد را ترجیح می داد و به زنان اجازه نمی داد برای پست های دولتی نامزد شوند. والدین فیلیپینی نیز به این باور رسیدند که فرستادن دخترانشان به سطوح تحصیلات متوسطه و عالی کاری بیهوده است. این باور به این دلیل بود که زن فیلیپینی در دوران اشغال آمریکا تا حد زیادی به شوهرش وابسته بود. موقعیت او در زندگی فقط با تصویر مردی که با او ازدواج می کرد منعکس می شد. در حالی که به زنان حق آموزش داده می شد، زنان هنوز در مقایسه با مردان پست تر دیده می شدند. زن فیلیپینی مجبور شد در نقش های دختر و همسر حضور داشته باشد. استعمار ژاپن (۱۹۴۲–۱۹۴۵). جنگ اقیانوس آرام عمدتاً به این دلیل آغاز شد که ژاپن، قدرتی در حال ظهور در آسیا، به دنبال «ایجاد یک امپرات
وری بزرگ» بود. در ۸ دسامبر ۱۹۴۱، ژاپن «یک حمله غافلگیرانه و بدون هشدار و فقط ده ساعت پس از حمله به پرل هاربر» به فیلیپین را آغاز کرد. نیروهای ژاپنی که از حضور آمریکایی ها در فیلیپین متزلزل نشده بودند، در خلیج لینگاین فرود آمدند و به فتح بقیه مانیل ادامه دادند. با افتادن مانیل به دست نیروهای ژاپنی به کل فیلیپین حمله کردند و آن را از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ اشغال کردند (به حمله به پرل هاربر مراجعه کنید). در دوران اشغال ژاپن، زنان فیلیپینی به شدت مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. در این برهه خاص از تاریخ، زنان فیلیپینی مورد تهدید قرار گرفتند و مجبور به کار به عنوان «زنان آسایشگر» شدند. ژاپنی ها پس از ورود به این کشور، «خانه های آسایشگر» یا ایستگاه های آسایش را ساختند که در آن زنان کره ای، فیلیپینی و چینی را آورده و مجبور به خدمت می کردند. از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ - زمانی که سربازان ژاپنی تازه شروع به حمله به فیلیپین کرده بودند - هزاران زن فیلیپینی از خانه های خود ربوده شدند و مجبور به ارائه انواع خدمات جنسی به ارتش ژاپن شدند. از آنجایی که اکثر مردان در جنگ بودند، زنان عملاً در خانه های خود بی دفاع ماندند و چاره ای جز تسلیم بدن
خود به ژاپنی ها نداشتند. در برخی موارد حتی «پدران یا شوهرانشان در مقابل چشمان خود (زنان) و دیگر اعضای خانواده شان کشته شدند». دوره پسااستعماری. خشونت علیه زنان در مقایسه با سال هایی که فیلیپین تحت حاکمیت اسپانیایی ها، آمریکایی ها و ژاپنی ها بود، چندان گسترده یا عمومی نبود. پس از جنگ جهانی دوم، زنان بیشتر و بیشتر وارد سیاست شده بودند. در آغاز، زنان زیادی در جریان اصلی سیاست حضور نداشتند. در نهایت، بسیاری از زنان فیلیپینی «به گروه های ایدئولوژیک پیوستند، در حالی که برخی دیگر به مبارزان جنبش های شورشی تبدیل شدند.» گروه های مختلف حامی زنان مجمع عمومی زنان رونق دادند. با این حال، تعداد زیادی از این جنبش ها در طول سال ها زنده ماندند. بیشتر گروه ها منحل شدند و عمدتاً در طول رژیم مارکوس از بین رفتند. اعضای گروه فمینیستی منحل شده در احزاب سیاسی مختلف پراکنده شدند، در حالی که دیگران به نیروهای گابریلا پیوستند. در حالی که خشونت به اندازه سال های استعمار نیست، خشونت علیه زنان همچنان در دوران پسااستعماری اتفاق می افتاد زیرا زنان در فیلیپین اغلب توسط بقیه جامعه مورد آزار جنسی، آزار و اذیت قرار می گرفتند. دوران کنونی. امروز
ه خشونت علیه زنان یکی از دائمی ترین و نگران کننده ترین مسائلی است که فیلیپین با آن مواجه بوده است. در گزارش های پلیس ملی فیلیپین (PNP)، آمارها نشان می دهد که از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۳ افزایش مداوم موارد خشونت علیه زنان گزارش شده است. انواع خشونت. خشونت علیه زنان ممکن است در سطح فردی، گروهی و اجتماعی اشکال متفاوتی داشته باشد. رایج ترین اشکال خشونت شامل تجاوز جنسی، خشونت خانگی، تعقیب، آزار و اذیت جنسی، قاچاق انسان، تن فروشی اجباری، خشونت دولتی و ختنه زنان است. قانون گذاری و قوانین. در سال ۱۹۳۷، به زنان فیلیپین برای اولین بار از طریق لایحه حق رای زنان (که در یک همه پرسی ویژه که توسط قانون مشترک المنافع شماره ۳۴ تصویب شد) حق رأی اعطا شد. حتی در آن زمان، زنان بارها در جامعه با تحقیر، مورد آزار و اذیت و تبعیض قرار می گرفتند. قبل از تصویب قوانین ویژه در مورد خشونت علیه زنان، زنان فقط می توانستند برای دفاع از قانون مجازات تجدیدنظر شده متوسل شوند. امروز، دولت فیلیپین چندین قانون را تصویب کرده است که به مشکل خشونت علیه زنان رسیدگی می کند. از جمله قوانین فیلیپین که هدف آنها حمایت از زنان است عبارتند از:
توگ تی۱۰ایکس یک اس یووی کاملاً برقی و لوکس است که توسط شرکت خودروسازی ترکیه ای توگ ("Türkiye'nin Otomobili Girişim Grubu؛" گروه سرمایه گذاری مشترک خودروهای ترکیه) تولید می شود. توگ تولید تی۱۰ایکس را از اکتبر ۲۰۲۲ آغاز کرد. تی۱۰ایکس اولین مدل از پنج خودروی الکتریکی است که قرار است تا سال ۲۰۳۰ توسط شرکت توگ تولید شوند. پیش فروش این خودرو در مارس ۲۰۲۳ و با موعد تحویل ژوئیه ۲۰۲۳ آغاز شد. تاریخچه. صنعت خودروسازی ترکیه قبل از تی۱۰ایکس نیز خودروی ملی تولید کرده است. اولین خودروی ملی ترکیه Devrim نام داشت و همچنین شرکت آنادول نیز برای مدت ها اقدام به طراحی و تولید خودرو می کرد. توگ (Togg) با نامی که سرواژه "Türkiye'nin Otomobili Girişim Grubu" (گروه سرمایه گذاری مشترک خودرو ترکیه) است به عنوان یک سرمایه گذاری مشترک توسط ۵ شرکت ترکیه ای در سال ۲۰۱۸ تأسیس شد. رونمایی. تی۱۰ایکس توسط خودروساز ترکیه ای توگ در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۹ در طی یک رویداد عمومی در Bilişim Vadisi (سیلیکون ولی ترکیه) در استان قوجاایلی و در کنار نمونه اولیه یک سدان کامپکت با نام سی-سدان رونمایی شد. تولید تی۱۰ایکس در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۲ آغاز شد، در روز افتتاح کارخ
انه گملیک، اولین خودروی تولیدی توگ، تی۱۰ایکس با رنگ قرمز آنادولو از خط تولید خارج شد. فروش تی۱۰ایکس در مارس ۲۰۲۳ در ترکیه آغاز شد. این خودرو تا پایان سال ۲۰۲۴ در بازار اروپا عرضه خواهد شد. توگ تی۱۰ایکس رقیب مستقیم سایر اس یووی های کامپکت ممتاز مانند آئودی کیو۴ ئی-ترون، مرسدس-بنز ئی کیوبی، ولوو ایکس سی۴۰ رنچر و ب ام و آی ایکس۳ است. نام گذاری. تی۱۰ایکس دارای نامی است که مطابق با یک «کد» در Togg است: بررسی. این خودرو توسط شرکت ایتالیایی پینینفارینا, با مشارکت طراح ترک مراد گوناک و بر اساس خواسته های توگ طراحی شده است. از این خودرو دو نوع «غربی» و «شرقی» وجود دارد. پلت فرم. پلت فرم هر پنج خودروی تولید شده توسط توگ مشترک خواهد بود. این خودروها عبارتند از یک اس یووی کامپکت، یک سدان کامپکت، یک هاچ بک کامپکت، یک اس یووی کامپکت کوچک و یک ام پی وی کامپکت. پیشرانه ها. تی۱۰ایکس در دو مدل پیشرانه ارائه می شود، یک مدل دارای یک موتور الکتریکی در محور عقب و با دیفرانسیل عقب (RWD) و مدل دیگر دارای موتورهای الکتریکی دوگانه در محورهای جلو و عقب و با سیستم چهارچرخ محرک (AWD) از موتور الکتریکی با قدرت ۱۶۰ کیلو وات (۲۱۵ اسب بخار)
و ۳۵۰ نیوتن متر گشتاور بهره می برد، شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت این خودرو با این موتور ۷٫۶ ثانیه است. پیکربندی چهار چرخ متحرک (AWD) با دو موتور الکتریکی قدرت ۳۲۰ کیلو وات (۴۳۰ اسب بخار) و گشتاور ۷۰۰ نیوتن متر را ارائه می دهد که امکان شتاب گیری ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر در ساعت در مدت ۴٫۸ ثانیه را فراهم می کند. باتری ها. توگ دو گزینه باتری برای تی۱۰ایکس ارائه می کند که مربوط به انتخاب بین یک باتری لیتیوم یونی با ظرفیت ۵۲٫۴ کیلووات ساعت با برد ۳۱۴ کیلومتر و مصرف ۱۶٫۷ کیلووات ساعت در ۱۰۰ کیلومتر یا یک باتری لیتیوم یونی بزرگتر با ظرفیت ۸۸٫۵ کیلووات ساعت که برد ۵۲۳ کیلومتر و مصرف ۱۶٫۹ کیلووات ساعت / ۱۰۰ کیلومتر را ارائه می دهد. تی۱۰ایکس ظرفیت شارژ تا ۱۸۰ کیلووات با یک شارژر DC را دارد که این موضوع به باتری اجازه می دهد تا در عرض ۲۸ دقیقه از ۲۰٪ به ۸۰٪ برسد. شارژ با سوکت برق استاندارد ترکیه (که ۲۳۰ ولت است) یک نصف روز طول می کشد. فاراسیس انرژی مدعی شده که باتری های این خودرو ۱ میلیون کیلومتر دوام خواهند داشت. ارتباطات. به گفته زورلو، خودروها دائماً از طریق 5G به اینترنت متصل خواهند بود. ایمنی. این خودرو مطابق با استاندارد
های سیستم برنامه ارزیابی خودروهای جدید اروپا است که تا سال ۲۰۲۲ قابل اجرا است قابلیت دریافت ۵ ستاره ایمنی را دارد. سرعت خودروهای فروخته شده در بازار محلی روی ۱۸۰ کیلومتر بر ساعت محدود شده است. تولید و فروش. این خودرو توسط یک کارخانه واقع در گملیک با حداکثر ظرفیت سالانه ۱۷۵ هزار دستگاه در حال مونتاژ است. تولید خودروهای تولید انبوه قرار است در سه ماهه پایانی سال ۲۰۲۲ آغاز شوند. هدف شرکت تولید یک میلیون خودرو تا سال ۲۰۳۰ است. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰، زمین برای ساخت کارخانه خریداری و تخریب شد. در آن زمان برآورد شد که ساخت و ساز کارخانه چیزی حدود ۱۸ ماه به طول می انجامد. همچنین برآورد شد که پس از تکمیل کارخانه، بیش از ۴۳۰۰ نیروی کار مستقیماً در کارخانه مشغول به کار خواهند شد و حدود سه چهارم منابع از داخل کشور خواهد بود. فروش تی۱۰ایکس در مارس ۲۰۲۳ در ترکیه آغاز شد و قرار است تا پایان سال ۲۰۲۴ در بازار اروپا عرضه شود. دولت ترکیه تضمین کرده است که تا سال ۲۰۳۵ سالی ۳۰ هزار دستگاه خودرو از این مدل خریداری خواهد کرد.
روتاکس ۳۷۷ یک موتور هواگرد دو سیلندر، دو زمانه، است که توسط شرکت اتریشی روتاکس برای استفاده در هواپیماهای فوق سبک ساخته شده است. این موتور دیگر تولید نمی شود.
خشونت علیه زنان در ونزوئلا () شامل انواع خشونت علیه زنان در ونزوئلا می شود. به دلیل فساد و بحران در ونزوئلا، مجرمان تحت پیگرد قانونی قرار نمی گیرند. در سال ۲۰۱۴، تنها ۰٫۷ درصد از شکایات رسمی خشونت علیه زنان به محاکمه منتهی شد. پایگاه داده ای متعلق به سازمان ملل در مورد خشونت علیه زنان در ونزوئلا وجود دارد. بحران در ونزوئلا نه تنها به افزایش خشونت فیزیکی مستقیم علیه زنان در این کشور، بلکه به افزایش خشونت غیرمستقیم نیز کمک کرده است. این خشونت غیرمستقیم به دلایل متعدد به طرق مختلف ظاهر می شود. مراقبت های بهداشتی در ونزوئلا یک «امر لوکس و تجمل گرا» است و زنان به طور فزاینده ای قادر به مراقبت از کودکان بدون این حمایت نیستند - به همین دلیل، بیشتر زنان ونزوئلا عقیم شدن را انتخاب می کنند. اقتصاد ضعیف و بحران مهاجرت به این معنی است که زنان مجبور به تن فروشی جنسی می شوند و از این رو در برابر قاچاق جنسی آسیب پذیر هستند. بحران کشور، زنان ونزوئلا را بسیار آسیب پذیرتر از مردان، آسیب پذیرتر در برابر فقر و به ویژه در برابر خشونت کرده است. تاریخچه. لیندا لوایزا، زنی که در سال ۲۰۰۱ مورد تجاوز و شکنجه قرار گرفت، توسط ۵۹ قاضی مخ
تلف نادیده گرفته شد و جلسات دادگاه او ۳۸ بار در طول هفده سال به تعویق افتاد. دولت همچنین کنوانسیون حقوق بشر در سال ۲۰۱۲ را نادیده گرفت و به دادگاه های اجازه می داد که صلاحیت این نهادها و نهادهای مرتبط را نادیده بگیرند. در آوریل ۲۰۲۱، پس از محکوم شدن آلخاندرو سوجو، خواننده ونزوئلایی و عضو گروه "Los Colores" به سوء استفاده جنسی، چندین اتهام آزار جنسی، از جمله علیه خردسالان، علیه نوازندگان و هنرمندان در ونزوئلا علنی شد. هشتگ "YoSíTeCreo#" (#من تو را باور دارم) در رسانه های اجتماعی ترند شد. در ۲۸ آوریل، وزارت عمومی ونزوئلا تحقیقاتی را علیه آلخاندرو سوجو آغاز کرد. عوامل. بحران در ونزوئلا. بحران کنونی در ونزوئلا نه تنها به افزایش خشونت فیزیکی مستقیم علیه زنان در این کشور، بلکه به افزایش خشونت غیرمستقیم نیز کمک کرده است. این خشونت غیرمستقیم به دلایل متعدد به طرق مختلف ظاهر می شود. مراقبت های بهداشتی در ونزوئلا به امری تجملی و لوکس تبدیل شده است و زنان به طور فزاینده ای قادر به مراقبت از کودکان بدون این حمایت نیستند. به همین دلیل، بیشتر زنان ونزوئلایی عقیم شدن را انتخاب می کنند. اقتصاد ضعیف و بحران مهاجرت به این معنی