Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یستر استفاده می شد. این ته نشین کننده برای اپراتورهای کوره خطراتی به همراه داشت. کاربردهای دیگر. یک نوع اصلاح شده از کوره با پوشش آب گرد در فرآیند ذوب امپریال برای ذوب سنگ معدن های سرب-روی استفاده می شد. در این روش، کوره به طور کامل مهر و موم می شد تا امکان بازیابی روی از گازهای خروجی در فاز بخار فراهم شود. کوره های با پوشش آب گرد برای فرآوری مجدد سرباره های حاصل از ذوب مس نیز به کار می رفتند، به ویژه سرباره هایی که از ذوب سنگ معدن های پرعیار مس در کوره های بازتابشی به جا مانده و هنوز حاوی مقدار قابل توجهی مس بودند. اگرچه این روش به ندرت مورد استفاده قرار می گرفت، کوره های کوچک با پوشش آب گرد برای بازیابی طلا از سنگ های کوارتزی به کار برده شده اند، به خصوص در مواردی که سنگ معدن حاوی مقدار زیادی طلا بود یا همراه با آن، سنگ معدن های سولفیدی سایر فلزات نیز وجود داشتند. این روش به عنوان جایگزینی برای خرد کردن سنگ و استخراج طلا از طریق سایر روش ها استفاده می شد، اما روشی بسیار ناکارآمد برای بازیابی طلا محسوب می شد. در مواردی که طلا و نقره در سنگ معدن های مس وجود داشتند، این فلزات گران بها در مات مس تولیدشده توسط ک
وره های با پوشش آب گرد باقی می ماندند. این فلزات ارزشمند بعدها طی فرآیند تصفیه الکترولیتی مس از مس بلیستر جدا شده و به صورت شمش دورِه تحویل داده می شدند. افول کوره با پوشش آب گرد در ذوب مس. با کاهش میانگین عیار سنگ معدن های مس، فرآیند ذوب سنگ معدن در محل استخراج از نظر اقتصادی دیگر مقرون به صرفه نبود. به عنوان نمونه، معدن بزرگ کوبار از همان سال 1912، علی رغم قیمت های بالای مس، برای حفظ عملیات اقتصادی خود با مشکل مواجه بود. ذوب سنگ معدن های کم عیار مس در محل معدن تا حد زیادی جای خود را به روشی جدید داد که شامل تغلیظ سنگ معدن مس—به ویژه با استفاده از شناورسازی کف—و سپس ذوب کنسانتره های سنگ معدن بود. کوره های با پوشش آب گرد، به ویژه نمونه های بزرگ آن ها که برای ذوب سنگ معدن های کم عیار به کار می رفتند، در این روش جدید کمتر کاربرد داشتند. با معرفی فناوری ذوب تشعشعی از حدود سال 1949، این کوره ها به تدریج محبوبیت خود را از دست دادند و تا سال 1980 تقریباً به طور کامل کنار گذاشته شدند. ذوب سرب در عصر مدرن. کوره های با پوشش آب گرد امروزه تا حد زیادی به عنوان یک فناوری فراموش شده در ذوب مس شناخته می شوند، اما همچنان با
شکل اصلاح شده ای در ذوب سرب مورد استفاده قرار می گیرند. کوره های مدرن ذوب سرب معمولاً کوره بلند سرب نامیده می شوند، اما همچنان بسیاری از ویژگی های کوره های با پوشش آب گرد را حفظ کرده اند.
اعظم خاتم، مدرس دانشگاه یورک، دکتری مطالعات محیطی، پژوهشگر، مدرس، دکترای مطالعات شهری از دانشگاه یورک کانادا است و در زمینه های توسعه، توسعه گرایی، تولید فضا و تولید دانش، مدرنیزاسیون، مطالعات شهری کار کرده است. او یک پژوهشگر وابسته در مؤسسه مطالعات شهری و مدرس دانشکده هنرهای آزاد و مطالعات حرفه ای در دانشگاه یورک است. او پیش از آغاز برنامه دکتری خود، به مدت پانزده سال به عنوان برنامه ریز شهری حرفه ای فعالیت داشت. او در ژوئن ۲۰۱۶ دکترای خود را با موضوع همگرایی توسعه گرایی، رویه های جهانی سازی و نئولیبرالیسم در اصلاحات شهری تهران دریافت کرد. زمینه های پژوهشی او شامل مدرنیزاسیون و تولید فضا، حکمرانی شهری و منطقه ای، مسکن اجتماعی، جنسیت و فضا، و روش های تحقیق است. اعظم خاتم سابقه ای طولانی در تحقیق، تدریس و انتشار در زمینهٔ معضلات توسعه و مسائل شهری در ایران و خاورمیانه دارد. او تحصیلات خود را در دانشگاه تهران در حوزهٔ جامعه شناسی آغاز کرد و سپس دکترای خود را در زمینهٔ مطالعات شهری از دانشگاه یورک کانادا دریافت نمود. او در دهه یِ هفتاد و هشتاد شمسی از یکسو به عنوان برنامه ریزِ شهری و توسعه در طرح های مختلف فعالی
ت می کرد و از سوی دیگر به عنوان محقق مستقل در انجمن جامعه شناسی ایران مسئولیت گروه شهر را بر عهده داشت. او طی دههٔ گذشته در دانشگاه یورک در زمینهٔ توسعه گرایی، مدرنیزاسیون، تولید فضا و تولید دانش تدریس و تحقیق کرده است. مقالات انگلیسی او را می توان در مجلاتی چون Society and Space, Cities, Esprit, Middle East Report و Jadaliyya به چاپ رسیده است.
مومیایی های ۳۱۷-الف و ۳۱۷-ب () بقایای دو دختر نوزاد توت عنخ آمون فرعون دودمان هجدهم مصر هستند. مادر آنها که از طریق آزمایش دی ان ای به طور مشروط مومیایی KV21A دانسته شده است که احتمالاً عنخ اسن آمون تنها همسر شناخته شده توت عنخ آمون است. ۳۱۷-الف به طور زودرس در حدود ۵–۶ ماهگی به دنیا آمده است و ۳۱۷-ب در زمان طبیعی یا نزدیک به زمان طبیعی تولد به دنیا آمده است. به نظر می رسد که آنها یا مرده به دنیا آمده اند یا بلافاصله پس از تولد درگذشته اند. این دو نوزاد در آرامگاه توت عنخ آمون در دره پادشاهان دفن شدند که توسط مصرشناس مشهور بریتانیایی هاوارد کارتر در سال ۱۹۲۲ کشف شد. اجساد آنها مومیایی شده و به همان شیوه ای که برای بزرگسالان با مقام بالا انجام می شد، پیچیده شده بود و ۳۱۷-الف ماسک مومیایی طلایی داشت؛ ماسک نوزاد ۳۱۷-ب برای او بسیار کوچک بود و در سال ۱۹۰۷ در میان بقایای وسایل مومیایی و ضیافت تدفین توت عنخ آمون که در KV54 ذخیره شده بود پیدا شد. هر کدام از دختران در مجموعه ای مینیاتوری از دو تابوت دفن شدند که طراحی مشابه تابوت های اشرافی داشت. هر دو کودک بدون نام بودند، زیرا نوشته های تابوت تنها آنها را «ازیریس» می
نامند که اصطلاحی رایج و کلی برای مردگان است، بنابراین آنها با شماره هایی که توسط کارتر در حین حفاری به آنها اختصاص داده شده، شناخته می شوند. این مومیایی ها چندین بار از زمان کشفشان مورد بررسی قرار گرفته اند. ۳۱۷-الف توسط کارتر در سال ۱۹۲۵ باز شده بود و هر دو مومیایی توسط کالبدشناس بریتانیایی داگلاس دری در سال ۱۹۳۲ مورد بررسی قرار گرفتند. تصویربرداری با پرتو ایکس و آزمایش های سرم شناسی بر روی ۳۱۷-ب در دهه ۱۹۷۰ انجام شد و هر دو در سال ۲۰۰۸ مجدداً با سی تی اسکن بررسی شدند، و مشخص شد بقایا در وضعیتی شکننده و تخریب شده هستند. هیچ علت مرگ برای هیچ کدام از کودکان مشخص نشد و هیچ بیماری یا شرایط ویژهٔ خاص و قابل مشاهده ای در آنها یافت نشد. تشخیص دهه ۱۹۷۰ برای ۳۱۷-ب شامل بیماری هایی مانند ناهنجاری اشپریگل و اسپینا بیفیدا به عنوان نتیجهٔ شکستگی و دررفتگی استخوان ها پس از مرگ تعیین شد. کشف. مومیایی ها در در گوشه شمال شرقی خزانه مقبره توت عنخ آمون دفن شده بودند. تابوت های آنها در یک جعبه چوبی باز روی یک توده از اشیاء که شامل ضریح اوشابتی، جعبه ها و یک قایق مدل بود پیدا شدند؛ کنار آنها مجموعه ای مینیاتوری از تابوت های تو
در تو قرار داشت که شامل یک دسته مو متعلق به مادر بزرگتوت عنخ آمون تیه بود. درب جعبه یک بار با طناب بسته شده و مهر شده بود، اما توسط دزدان در دوران باستان برداشته شده بود و پشت جعبه مجاور قرار داده شد. دو تابوت کنار یکدیگر، سر به پا (عمودی) قرار گرفته بودند؛ قطعاتی از نوک تابوت بزرگتر (۳۱۷-ب) برداشته شده بود تا درب آن بسته شود. نوارهای پارچه ای در ناحیه گردن، وسط و مچ پا درب های بیرونی تابوت ها را مهر و موم کرده بودند؛ هر کدام با مُهر گلی که بر روی آن نقش شغال آنوبیس با نه بردهٔ اسیر حک شده بود، محکم شده بودند. در داخل هر تابوت بیرونی، یک تابوت درونی طلایی قرار داشت که در داخل آن، بدن مومیایی شده و پیچیده شده یک کودک نوزاد که مرده به دنیا آمده بود قرار داشت که «طبق رسوم دفن دودمان هجدهم مصر حفظ شده بود». ۳۱۷-الف کوچک ترین مومیایی از دو مومیایی بود و ماسک کارتونیج طلایی داشت؛ مومیایی دیگر، ۳۱۷-ب، کمی بزرگتر بود و ماسک نداشت. کارتر پوشش مومیایی کوچکتر، ۳۱۷-الف را در بین کشف آن و بررسی آن توسط کالبدشناس بریتانیایی داگلاس دری در سال ۱۹۳۲ باز کرد و از مراحل باز کردن آن یادداشت برداشت. در سال ۱۹۲۹ تابوت ها به موزه م
صر در قاهره منتقل شدند اما مومیایی ها پس از بررسی های کالبدشناسی در سال ۱۹۳۲ به طور جداگانه در دانشکده پزشکی دانشگاه قاهره نگهداری شدند. تابوت ها. مومیایی های ۳۱۷-الف و ۳۱۷-ب هر کدام دارای مجموعه ای جداگانه از تابوت های درونی و بیرونی به شکل مومیایی بودند. این دو مجموعه از نظر طراحی تقریباً مشابه هم هستند، اما از نظر اندازه کمی تفاوت دارند؛ طول تابوت های بیرونی ۳۱۷-الف و ۳۱۷-ب به ترتیب ۴۹٫۵ سانتیمتر و ۵۷٫۷ سانتیمتر است. طراحی و تزئینات تابوت ها تقلیدی از آنچه بود که در آن دوره توسط اشراف و افراد خصوصی استفاده می شد. تابوت های بیرونی دارای طراحی با پایه سیاه و تزیینات طلاکاری شده هستند. در این تابوت ها متوفی به شکل مومیایی پیچیده شده ای که یک کلاه گیس راه راه آبی و طلایی و یک یقه اوسخ با بندهایی انتهایی به شکل سر شاهین به تصویر کشیده شده است. بازوها به صورت ضربدری روی سینه قرار داده شده و دستان مشت شده اند، اما هیچ چیزی در دستان آنها نیست. یک عقاب بال های خود را بر روی شکم گشوده است و نوارهای عمودی و افقی طلاکاری شده ای که در تابوت ها قرار دارند، خدایان متوفی را فرا می خوانند. الهه های نفتیس و ایزیس (با دو ستو
ن دجد) به ترتیب در بالای سر و در پای تابوت به صورت زانو زده نشان داده شده اند. بقیه سطح با رزین سیاه پر شده است. درب هر تابوت بیرونی با هشت مورتیس و تنون به جعبه تابوت متصل شده است. تابوت های درونی طراحی مشابهی دارند اما کاملاً با ورق طلایی پوشیده شده اند. نوشته های هیروگلیف مصری بر روی هر دو مجموعه تابوت ها «فقط به یک ازیریس بی نام» (یعنی متوفی) اشاره دارند. از آنجایی که هیچ نامی برای کودکان مشخص نشده است، آنها به جای آن با شماره های شیء که توسط کارتر در حین حفاری به آنها اختصاص داده شده، شناخته می شوند.
چیارا بکاری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان یوونتوس در پست مهاجم بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زنان یوونتوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال، و بزرگسالان زنان ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. آکادمی سن مارینو. چیارا بکاری در تیم های جوانان آکادمی سن مارینو بازی کرد. یوونتوس. در سال ۲۰۱۹، بکاری به باشگاه فوتبال زنان یوونتوس پیوست و در تیم «پریماورا» (زیر ۱۹ سال) این باشگاه بازی کرد. او در دو فصل ۳۴ گل به ثمر رساند و به قهرمانی در تورنئو دی ویارجیو کمک کرد. در اوت ۲۰۲۱، بکاری اولین بازی خود را برای تیم بزرگسالان یوونتوس در سری آ زنان مقابل باشگاه فوتبال زنان پومیگلیانو انجام داد. در سپتامبر ۲۰۲۱، او اولین بازی قاره ای خود را در مراحل مقدماتی لیگ قهرمانان زنان اروپا ۲۲–۲۰۲۱ انجام داد و در وقت اضافه به عنوان تعویضی در پیروزی ۲–۰ مقابل تیم آلبانیایی باشگاه فوتبال زنان ولازنیا اشکودر وارد زمین شد. قرضی به کومو و ساسولو. در ژوئیه ۲۰۲۲، بکاری به باشگاه فوتبال زنان کومو قرض داده شد. در نو
امبر ۲۰۲۲، او با یک پنالتی در برابر تیم مادر خود، یوونتوس، گل تساوی بخش را به ثمر رساند. در دوران حضورش در کومو، بکاری پنج گل در لیگ زد و بهترین گلزن این تیم شد. پس از پنج بازی برای تیم اصلی باشگاه فوتبال زنان یوونتوس در سری آ زنان فصل ۲۳–۲۰۲۲ و پایان دوران قرضی او در کومو، بکاری در آوریل ۲۰۲۳ اولین قرارداد حرفه ای خود را با یوونتوس امضا کرد که این قرارداد سه ساله از ژوئیه همان سال آغاز شد. در ژوئن ۲۰۲۳، او به عنوان بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال فصل ۲۳–۲۰۲۲ سری آ زنان انتخاب شد. در ژوئیه ۲۰۲۳، بکاری به باشگاه فوتبال زنان ساسولو برای فصل سری آ زنان ۲۴–۲۰۲۳ قرض داده شد. در دسامبر ۲۰۲۳، او به عنوان پنجمین بازیکن جوان برتر سال (زیر ۲۰ سال) توسط فدراسیون بین المللی تاریخ و آمار فوتبال انتخاب شد. دوران قرضی بکاری در ساسولو موفقیت آمیز بود و او پتانسیل و مهارت های فنی خود را به نمایش گذاشت. در ژوئن ۲۰۲۴، او به یوونتوس بازگشت و قراردادی جدید تا ژوئن ۲۰۲۷ امضا کرد. در مارس ۲۰۲۵، او قرارداد خود را تا ژوئن ۲۰۲۸ تمدید کرد. دوران ملی. بکاری در تیم های جوانان ایتالیا بازی کرد و گل های بسیاری به ثمر رساند. در اکتبر ۲۰۲۱، او اولی
ن گل های خود را برای تیم زیر ۱۹ سال ایتالیا به ثمر رساند و دو گل مقابل لهستان در مرحله مقدماتی مسابقات قهرمانی زنان زیر ۱۹ سال اروپا ۲۰۲۲ زد. در مسابقات قهرمانی زنان زیر ۱۹ سال اروپا ۲۰۲۲، او یک گل مقابل جمهوری چک در پیروزی ۴–۰ به ثمر رساند، اما این برای صعود ایتالیا از مرحله گروهی کافی نبود. در آوریل ۲۰۲۳، بکاری اولین بازی خود را برای تیم ملی بزرگسالان ایتالیا انجام داد و در یک بازی دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال زنان کلمبیا در ترکیب اصلی قرار گرفت و به والنتینا گیاسینتی کمک کرد تا اولین گل پیروزی ۲–۱ را به ثمر برساند. در ژوئیه ۲۰۲۳، بکاری به تیم ملی ایتالیا برای جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۳ دعوت شد. در ژوئیه ۲۰۲۴، بکاری اولین گل خود را برای تیم ملی بزرگسالان ایتالیا به ثمر رساند و در پیروزی ۴–۰ مقابل فنلاند در لیگ آ مقدماتی جام ملت های زنان اروپا ۲۰۲۵ گل اول بازی را زد. سبک بازی. بکاری نمونه ای از یک مهاجم مدرن است که مهارت های فنی خوب و قدرت بدنی چشمگیری دارد و در حال دویدن با دقت بالا گلزنی می کند. او گفته است که از کریستیانا جیرلی الهام گرفته و از او یادگرفته که در تمرینات همه چیز را بدهد و به چشم انداز گلزن
ی او برسد.
مارتینا بروستیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان ساسولو در پست هافبک بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زنان اینتر میلان اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و زیر ۲۳ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران حرفه ای. مارتینا بروستیا در سال ۱۹۹۸ در نووارا متولد شد. او در سن ۱۶ سالگی در تاریخ ۵ اکتبر ۲۰۱۴ اولین بازی خود را برای اینتر میلان انجام داد. این بازی که در چارچوب هفته اول سری بی در برابر والپولیچلا برگزار شد، با نتیجه ۱–۱ به پایان رسید. او از دقیقه ۴۶ به جای یکی از بازیکنان وارد زمین شد و تحت هدایت پدرش آنتونیو که پس از سقوط تیم از سری آ در فصل قبل به عنوان مربی اینتر میلان منصوب شده بود، به میدان رفت. او اولین گل دوران حرفه ای خود را در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۴ در هفته یازدهم لیگ مقابل پرو لیسون به ثمر رساند. این گل که در دقیقه ۶۹ به ثمر رسید، نتیجه نهایی بازی را به ۶–۰ رساند. در چهار فصل حضور در تیمی با نام اینتر میلانو، او ۷۸ بازی انجام داد و ۴ گل به ثمر رساند. در این مدت تیم او دو بار به مقام سوم (در
گروه بی فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۴ و گروه آ در ۲۰۱۶) و دو بار به مقام دوم (در گروه سی در ۲۰۱۷ با ۲ امتیاز کمتر از والپولیچلا و گروه بی در ۲۰۱۸ با ۳ امتیاز کمتر از اوروبیکا) دست یافت. در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۸، حقوق تیم اینتر میلانو توسط باشگاه مردان اینتر میلان خریداری شد و تمامی بازیکنان از جمله بروستیا به این تیم منتقل شدند. او در اولین بازی تاریخ تیم جدید باشگاه فوتبال زنان اینتر میلان در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۸ در سدریانو مقابل باشگاه فوتبال زنان چیتادلا در هفته سوم سری بی (دو هفته اول تحت نام قدیمی انجام شده بود) در ترکیب اصلی قرار گرفت و تیمش ۲–۰ پیروز شد. اولین گل او برای اینتر در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۹ در دقیقه ۱۳ به ثمر رسید که نتیجه را به ۲–۰ رساند و در نهایت تیمش ۶–۰ فورتیودو موتزکان را در هفته یازدهم لیگ شکست داد. در اولین فصل حضور با باشگاه جدید، او با ۲۱ پیروزی، ۱ تساوی (در هفته ۲۰ مقابل لاتزیو) و بدون شکست قهرمان سری بی شد و به سری آ صعود کرد. بروستیا اولین بازی خود در سری آ زنان را در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۹ در هفته اول لیگ انجام داد که با تساوی ۲–۲ در خانه مقابل ورونا همراه بود. در پایان ژانویه ۲۰۲۳، پس از چهار سال و نیم حضور در اینتر، او
به باشگاه فوتبال زنان ساسولو نقل مکان کرد و به بازی در سری آ زنان ادامه داد. دوران ملی. از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ او ۴ بازی رسمی با تیم زیر ۱۷ سال ایتالیا انجام داد که همگی در چارچوب مقدماتی جام ملت های اروپا ۲۰۱۵ در ایسلند بود. این بازی ها شامل ۳ پیروزی در مرحله اول در سپتامبر ۲۰۱۴ مقابل جزایر فارو، یونان و نروژ و یک پیروزی در مرحله نخبگان در آوریل ۲۰۱۵ مقابل بلاروس بود. در اکتبر ۲۰۱۶ او یک بازی با تیم زیر ۱۹ سال انجام داد که با پیروزی ۴–۰ مقابل مقدونیه در مرحله اول مقدماتی جام ملت های اروپا ۲۰۱۷ در ایرلند شمالی همراه بود. در پایان ۲۰۱۷ او به تیم ملی زیر ۲۳ سال که تازه تشکیل شده بود، پیوست. در آغاز ۲۰۱۸ او توسط مربی میلنا برتولینی به تیم ملی بزرگسالان دعوت شد تا در یک بازی دوستانه مقابل فرانسه به میدان برود.
کلی چیاوارو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کانادا است. از باشگاه هایی که کلی چیاوارو سابقه بازی یا عضویت در آن ها را دارد می توان به باشگاه فوتبال زنان سانتوس، بوتافوگو و فلامینگو از کشور برزیل و باشگاه فوتبال زنان ناپولی از کشور ایتالیا اشاره کرد. چیاوارو تابعیت دوگانه کشورهای ایتالیا و کانادا را دارد و همچنین در تیم ملی فوتبال ساحلی ایتالیا بازی کرده است. زندگی اولیه. کلی چیاوارو فوتبال جوانان را با ای اس بلنویل و لیک شور اس سی بازی کرد. دوران دانشگاهی. در سال ۲۰۱۶، چیاوارو به تیم کولگیت رایدرز در ایالات متحده پیوست. چیاوارو در طول چهار سال حضور خود در دانشگاه کولگیت در ۶۵ بازی به میدان رفت و ۲۷۰ ضربه را مهار کرد و ۱۷ کلین شیت ثبت نمود. در سال جوانان خود در ۲۰۱۸، او به عنوان دروازه بان سال لیگ پاتریوت انتخاب شد. دوران باشگاهی. در سال های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، او برای باشگاه فوتبال زنان ای اس بلنویل در لیگ برتر فوتبال کبک بازی کرد. در طی مدت عضویت در این باشگاه کانادایی، در جریان مسابقات لیگ حرفه ای، ۱۵ مرتبه از چارچوب دروازه باشگاه فوتبال زنان بلنویل حراست کرد. در سال ۲۰۲۰، چیاوارو با باشگاه فوتبال زنان مکابی عیمق حفر
در لیگ برتر فوتبال زنان اسرائیل قرارداد امضا کرد و توانست ۷ بار برای این تیم در زمین مسابقه حاضر شود. در سال ۲۰۲۱، او به کشور ایتالیا رفت و باشگاه فوتبال زنان ناپولی پیوست که در سری آ زنان ایتالیا بازی می کند. نکته جالب اینجا بود که در زنان عضویت در باشگاه فوتبال زنان ناپولی، او بیشتر در نقش گلر ذخیره ظاهر شد و در مسابقات لیگی راهی به چارچوب تیمش نیافت اما توفیقاتش در رشته فوتبال ساحلی در این ایام بیشتر بود. در سال ۲۰۲۲، چیاوارو با باشگاه فوتبال زنان فلامینگو در لیگ برتر فوتبال زنان برزیل قرارداد امضا کرد. در ۱۳ آوریل ۲۰۲۳ اعلام شد که چیاوارو با باشگاه فوتبال زنان بوتافوگو در لیگ دسته دوم فوتبال زنان برزیل قرارداد امضا کرده است. در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۴، چیاوارو به باشگاه فوتبال زنان سانتوس در لیگ برتر فوتبال زنان برزیل پیوست. او که در بیشتر سال به عنوان ذخیره کارن هیپولیتو بازی می کرد، در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵ پس از فسخ قراردادش از این باشگاه جدا شد. او در بیانیه ای در شبکه های اجتماعی خود ادعا کرد که در دوران حضورش در این باشگاه شاهد چندین مورد سوء استفاده کلامی و آزار بوده است. او همچنین گفت که «باشگاه از این وقایع مطل
ع بود اما هیچ اقدامی انجام نداد». دوران ملی. چیاوارو دارای تابعیت دوگانه کانادایی و ایتالیایی است. در سال ۲۰۲۲ در حالی که برای ناپولی بازی می کرد، به تیم ملی فوتبال ساحلی زنان ایتالیا دعوت شد. او در جام اروپای فوتبال ساحلی که در نازاره، پرتغال برگزار شد، شرکت کرد. زندگی شخصی. چیاوارو با بازیکن فوتبال آرژانتینی سوله خایمز در رابطه است. این دو در ایتالیا و زمانی که هر دو برای ناپولی بازی می کردند، با هم آشنا شدند. در سپتامبر ۲۰۲۳، این زوج اعلام کردند که در فوریه ۲۰۲۴ صاحب یک دختر خواهند شد. او آشکارسازی کرده است که یک همجنسگرا است.
کلودیا سیکوتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال، زیر ۲۰ سال و زیر ۲۳ سال زنان ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. کلودیا سیکوتی فوتبال جوانان را از ۱۰ سالگی در آکادمی آکسا کالچو (که بعدها به مدرسه فوتبال تاتی تغییر نام داد) آغاز کرد. او در تمرینات مختلط جنسیتی شرکت می کرد و در طول سال های نوجوانی پیشرفت مداومی در این آکادمی داشت. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، سیکوتی برای تیم منطقه ای زیر ۱۵ سال &gt;باشگاه فوتبال زنان لاتزیو بازی کرد. سیکوتی در فصل ۲۰۱۰–۲۰۱۱ به بازی برای لاتزیو ادامه داد و به تیم منطقه ای C لاتزیو پیوست و به آنها کمک کرد تا به فینال مسابقات برسند. در فصل بعدی ۲۰۱۰–۲۰۱۱، سیکوتی ۱۶ بازی برای مدرسه فوتبال تاتی در سری C انجام داد و به تیمش برای قهرمانی در جام لاتزیو کمک کرد. در فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲، او به سری آ زنان با تیم لاتزیو سی اف صعود کرد و در آن فصل ۲۳ بازی در سری آ زنان (شامل ۲۱ بازی به عنوان بازیکن اصلی) انجام داد. سپس سیکوتی در تابستان ۲۰۱۲ به رز رم پیوست. سیکوتی سفر شش ساله خود با رز رم را در فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳ آغاز کرد و بین بازی در سطح بزرگسالان در سری
A2 و فوتبال جوانان با تیم جوانان رز رم در نوسان بود. او در سطح بزرگسالان بازیکن ذخیره بود، اما ۱۱ بازی او به تیم جدیدش کمک کرد تا در پایان فصل به سری آ زنان صعود کند. در فصل دوم حضورش در این باشگاه، نفوذ او بر تیم رز رم شروع به افزایش کرد. در فصل سوم حضورش در رز رم، او به بازیکن ثابت تیم تبدیل شد و به ۱۰۰ بازی در کل دوران حرفه ای خود رسید. او همچنین در فصل ۲۰۱۴–۱۵ به عنوان یکی از ۱۱ بازیکن برتر جوان ایتالیا نامزد شد. در فصل پنجم حضورش در رز رم، او به ۱۰۰ بازی در سری آ زنان در کل دوران حرفه ای خود رسید (۲۳ بازی با لاتزیو و ۷۷ بازی با رز رم) اما به دلیل مشکلات ناشی از مصدومیت های مکرر، زمان بازی او کاهش یافت. در فصل آخر حضورش در رز رم، این هافبک به ۱۰۰ بازی لیگی با این باشگاه رسید قبل از اینکه رز رم مجوز سری آ خود را به باشگاه تازه تأسیس آ.اس. رم به همراه حقوق بازی سیکوتی بفروشد. در فصل اول حضورش در باشگاه فوتبال زنان آ.اس. رم، این هافبک ۱۷ بازی در لیگ انجام داد و ۳ گل به ثمر رساند، اما با مشکلات بیشتری در مورد مصدومیت ها روبرو شد. یک مصدومیت در بازی کوپا ایتالیا او را برای ۷ بازی پیاپی در تمام رقابت ها از میدا
ن دور نگه داشت و زمان بازی او در باشگاهش کاهش یافت. در فصل دوم حضورش در باشگاه فوتبال زنان آ.اس. رم، او به عنوان بازیکن ذخیره خدمت کرد و تنها ۸ بازی انجام داد اما در یک بازی در فصل ۲۰۱۹–۲۰۲۰ بازوبند کاپیتانی را بر بازو بست. در فصل سوم حضورش در آ.اس. رم، او بازگشت قدرتمندی داشت و دوباره به بازیکن تأثیرگذار در زمین تبدیل شد و در مجموع ۱۶ بازی در تمام رقابت ها انجام داد. اهمیت او برای تیم توسط آ.اس. رم در ۲۶ مارس ۲۰۲۱ مورد تأیید قرار گرفت، زمانی که سیکوتی قرارداد خود را تا سال ۲۰۲۳ تمدید کرد، او در آن روز کاپیتان آ.اس. رم در دو بازی بود و بخشی از تیم رمی بود که در ۳۰ مه ۲۰۲۱ پس از شکست آ.ث. میلان در فینال جام، کوپا ایتالیا را به دست آورد. دوران ملی. سیکوتی در فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲ اولین بازی خود را برای تیم زیر ۱۹ سال ایتالیا انجام داد. او دو بازی در سطح زیر ۱۹ سال انجام داد و یک بازی دیگر نیز برای تیم زیر ۲۰ سال ایتالیا در یک بازی دوستانه مقابل نروژ در همان فصل انجام داد. در فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳، سیکوتی یک گل برای تیم زیر ۱۹ سال ایتالیا در بازی مقدماتی یورو مقابل یونان که ۱–۱ به پایان رسید به ثمر رساند. در فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۶، سیکو
تی سه بازی دوستانه به عنوان مدافع میانی برای تیم زیر ۲۳ سال ایتالیا انجام داد. سبک بازی. سیکوتی به عنوان بازیکنی همه فن حریف توصیف شده است که مایل است از هوش و آگاهی فضایی خود برای کمک به تیمش استفاده کند. سیکوتی دارای شوت قدرتمند و تکنیک تکمیل بازی است که او را به تهدیدی گلزن در اطراف یا داخل محوطه جریمه حریف تبدیل می کند.
آلیس کورلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان آ.اس. رم از لیگ سری آ زنان ایتالیا، در پست مهاجم بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۹ سال زنان ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. آلیس کورلی اولین بار پس از تماشای بازی برادرش در خانه خانواده شان به فوتبال علاقه مند شد. چند سال بعد، کورلی به عنوان گلزن از میان رده های جوانان آکادمی باشگاه فوتبال زنان آ.اس. رم در سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ ظهور کرد. در فصل ۲۰۱۹–۲۰۱۸ جوانان، او با چیارا مانکا یک ترکیب گلزن تشکیل داد که در آن کورلی ۱۵ گل در ۱۷ بازی به ثمر رساند. او این فصل را به عنوان گلزن برتر مشترک لیگ جوانان همراه با هم تیمی اش مانکا به پایان رساند. سپس کورلی برای فصل ۲۰۲۰–۲۰۱۹ با مهاجم جدید رم، سرنا لاندا، همکاری کرد و در طول فصل عادی ۱۹ گل در ۱۳ بازی به ثمر رساند. اگرچه فصل عادی او در سال ۲۰۲۰ به دلیل مصدومیت مچ پا قطع شد، اما دنیاگیری کووید-۱۹ منجر به تعلیق لیگ جوانان تا سپتامبر شد. کورلی به موقع از مصدومیت بهبود یافت و در فینال لیگ جوانان در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۰ مقابل یوونتوس گلزنی کر
د. او گل اول را در دقیقه سوم بازی به ثمر رساند و تیمش ۲–۱ یوونتوس را شکست داد و قهرمان لیگ جوانان شد. پیش از این پیروزی، کورلی اولین بازی غیررسمی خود را برای تیم بزرگسالان رم در یک بازی دوستانه پیش فصل مقابل فلورنتیا سان جیمینیانو در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۰ انجام داد. او اولین گل خود برای تیم بزرگسالان را در دقیقه اول این بازی به ثمر رساند. سپس کورلی با قهرمانی در لیگ جوانان در ۲۹ مه ۲۰۲۱، دومین عنوان قهرمانی پیاپی را به دست آورد. شرکت کورلی در فینال جوانان در ۲۹ مه ۲۰۲۱ عملاً هر شانسی برای حضور در فینال کوپا ایتالیا در روز بعد را از بین برد. او زمان کافی برای بازی نداشت، اما شاهد پیروزی تیمش مقابل آ.ث. میلان در ضربات پنالتی در فینال ۳۰ مه ۲۰۲۱ و قهرمانی در کوپا ایتالیا بود. آلیس کورلی برای آن که فرصت بازی و تجربه اندوزی بیشتری به دست آورد، در ابتدای فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۳ از سوی باشگاه فوتبال زنان آ.اس. رم به صورت قرضی به باشگاه فوتبال زنان پومیلیانو منتقل شد و در زمان عضویت در پومیلیانو ۲۲ بار به میدان رفت که ثمره آن ۴ گل زده بود. در فصل بعدی نیز آلیس کورلی به باشگاه فوتبال زنان ناپولی، به صورت قرضی ملحق شد تا فرصت بیشتری جهت
خودنمایی در سری آ زنان کسب کند و در جریان مسابقات لیگ ۲۳ بار در زمین بازی ظاهر شد و دو بار نیز توانست قفل دروازه رقبای ناپولی را باز کند. سبک بازی. علیرغم هیکل قدرتمندی که معمولاً با مهاجم سنتی مرکزی مرتبط است، کورلی توانایی دریبل و عبور از حریفان را دارد. او ترجیح می دهد توپ را در جناحین دریافت کند و سپس به سمت دروازه حرکت نماید. کنترل توپ و اولین تماس او با توپ نیز بسیار خوب است.
مرحله گروهی در ۶ هفته از اوت تا اکتبر ۲۰۰۹ برگزار شد. گروه ها. تمامی زمان ها ای دی تی () هستند.
تانجمت () که با نام های تانجمیت و تانجمی هم شناخته می شود، دختر پادشاه، همسر پادشاه و معشوقه مصر علیا و سفلی است در پادشاهی نوین مصر است که تنها از نوشته های مقبرهٔ خود در دره ملکه ها شناخته شد. در حالی که هویت و ارتباطات او توسط هیچ منبع باقی مانده دیگری مشخص نشده است، شواهد ضمنی و فرعی به گونه ای تفسیر شده است که نشان می دهد او تقریباً به طور قطع همسر ستی یکم و احتمالاً دختر حورمحب بوده است. شواهد و شناسایی مومیایی. مقبره ملکه تانجمت در دره ملکه ها توسط کارل ریچارد لپسیوس در سال ۱۸۴۴ مورد بررسی و مطالعه قرار گرفت و در اثر او با عنوان «"بناهای تاریخی مصر و اتیوپی"» مستند شد. کارل ریچارد لپسیوس نام ملکه را به اشتباه به صورت «تجهمی» (tʒḥmy) خواند و عنوان «همسر پادشاه» او را نادیده گرفت و فقط او را به عنوان «دختر پادشاه» و «خانم مصر علیا و سفلی» ثبت کرد. او حدس زد که او شاهدختی از دودمان بیستم مصر باشد و آن را بدین گونه در کتاب پادشاهان خود فهرست نمود. خوانش نام توسط آنری گوتیه هفت دهه بعد اصلاح شد. خوانش جدید نام به رابرت هَری و الیزابت توماس این احتمال را داد که این فرد کسی جز موت نجمت همسر حورمحب نباشد. این