Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اوز کنترل کنند، زمانی که حاکمیت و بیشتر اقتصاد توسط غرب گرفته شده بود" احساس می شد. طلعت حرب، ملی گرای برجسته زمان خود، در «تربیه المراء و الحجاب» ۱۹۰۵ استدلال کرد که «رهایی زنان فقط توطئه ای دیگر برای تضعیف ملت مصر و انتشار بی اخلاقی و انحطاط در جامعه آن بود. او از مصری هایی انتقاد کرد که می خواستند در آنجا تصویری منفی از مسلمانان را طراحی کنند و ادعا می کردند که در آنجا تصویری منفی از غرب را طراحی می کنند. زنان." همه منتقدان کاملاً با ایده رهایی زنان مخالف نبودند. احمد السید به رهبران ملی گرا خود اطمینان داد که علیرغم وقایعی که در اروپا در حال رخ دادن است که در آن «زنان خواسته های خود را برای حقوق فردی برآورده کرده و اکنون شروع به رقابت با مردان در سیاست کرده اند، «مسئله ما برابری مردان با زنان از نظر رای و موقعیت نیست. زنان ما، خدا رحمتشان کند، چنین مطالباتی را مطرح نکنند که آرامش عمومی را به هم بزند.» آنها فقط خواستار تعلیم و تربیت هستند؛ بنابراین، هرگونه تغییر در موقعیت زنان مصری در جامعه اغلب «با نیازهای جامعه مشروعیت می یابد، نه با حقوق آنها به عنوان افراد انسانی». این امکان ایجاد محدودیت هایی را برای
جلوگیری از پیشرفت بیش از حد در موقعیت آنها فراهم کرد. بهبود برخی از جنبه های حقوق و موقعیت های آنان در جامعه مصر، مانند دسترسی به آموزش، به معنای رضایت طبقات بالا و متوسط بود. بعد از جنگ جهانی دوم. پس از پایان جنگ جهانی دوم و مواجهه با واقعیت های سخت اقتصادی و فساد رژیم باستانی (نظام سلطنتی در زمان شاه فاروق)، انگیزه عمومی برای رادیکال سازی دیگری در سیاست مصر آشکار شد. جنبش زنان نیز تحول مشابهی را تجربه کرد. اگرچه به گفته برخی از نویسندگان، فمینیسم در دوره پس از جنگ جهانی دوم شروع به افول کرد، برخی دیگر استدلال می کنند که دقیقاً در این دوره بود که جنبش زنان به بلوغ رسید. به گفته نلسون تنها در آن زمان بود که جنبش تنوع در ایدئولوژی، تاکتیک ها و اهداف را تجربه کرد و شروع به فراتر رفتن از ریشه های نخبه گرایانه و عضویت خود کرد. این مرحله جدید در جنبش زنان مصر با رویکرد رادیکال تری مشخص شد. صدای نسل جوان تر رادیکال تر زنان مصری که تحت تأثیر ظهور جنبش های دانشجویی و کارگری قرار گرفته اند به گوش می رسد و آن ها به وضعیت موجود EFU راضی نیستند. احساس می شد که تاکتیک های EFU قدیمی است و نیاز به به روز رسانی دارد. ایجاد ک
لینیک های بهداشتی هرچند ضروری و مهم دیگر کافی تلقی نمی شد. اعضای EFU احساس کردند که توزیع خیریه راه حل ناکافی برای مشکلات اجتماعی است. اساساً تصمیم گرفته شد که حقوق برابر دیگر فقط به معنای دسترسی به آموزش نیست، بلکه به معنای بسیار بیشتر است. در سال ۱۹۴۲ حزب فمینیست مصر تأسیس شد. این حزب به ریاست فاطما نعمت راشد خواستار برابری کامل زنان و مردان در زمینه تحصیل، اشتغال، نمایندگی سیاسی و حقوق شد. همچنین خواستار حق مرخصی استحقاقی برای زنان شاغل شد. بنت النیل (دختر نیل) یکی دیگر از انجمن های فمینیستی بود که در سال ۱۹۴۸ ایجاد شد. هدف اصلی آنها ادعای حقوق کامل سیاسی برای زنان بود. هدف آن تمرکز بر معرفی مشارکت زنان در فرآیندهای تصمیم گیری بود. همچنین برنامه های سوادآموزی را ترویج کرد، کمپینی برای بهبود خدمات بهداشتی در میان فقرا انجام داد و هدف آن ارتقای حقوق مادر و مراقبت از کودکان بود. دوریا شفیق رهبر جنبش بود و منعکس کننده ایدئولوژی لیبرال فمینیست های مدرن بود که کنشگری آشکارا دولت را به چالش می کشید. در سال ۱۹۵۱، یک سال قبل از انقلاب ۱۹۵۲، دوریا شفیق و ۱۵۰۰ زن به مجلس هجوم آوردند و خواستار حقوق کامل سیاسی، اصلاح ق
انون احوال شخصیه و دستمزد برابر برای کار مساوی شدند. در سال ۱۹۵۴ شفیق و تعدادی از زنان در اعتراض به کمیته قانون اساسی که در آن زنان اجازه حضور در آن را نداشتند به مدت ده روز دست به اعتصاب غذا زدند. مستقیم ترین رویارویی شفیق با ناصر در سال ۱۹۵۷ اتفاق افتاد. او مجدداً در اعتراض به اشغال سرزمین های مصر توسط نیروهای اسرائیلی و (به نظر او) «حکومت دیکتاتوری مقامات مصری که کشور را به سمت ورشکستگی و هرج و مرج سوق می دهد» تظاهرات گرسنگی برگزار کرد. از دهه ۱۹۵۰ تا اوایل دهه ۱۹۷۰. در سال ۱۹۵۲، ارتش قدرت را در مصر به دست گرفت و شاه را خلع کرد. شورای فرماندهی انقلاب حاکم با صدور بیانیه ای خواستار انحلال تمامی احزاب سیاسی شد. در نتیجه همه جنبش های مستقل زنان ممنوع شد. احزاب سیاسی رژیم جایگزین سازمان های زنان شدند. در این دوره جنبش فمینیستی به انجمن های خیریه بازگشت. با این حال، حقوق مساوی قابل توجهی در این دوره به زنان اعطا شد، نه تنها در زمینه های تحصیلی و کار، بلکه توسط قانون اساسی ۱۹۵۶ که به زنان برای اولین بار حق رای دادن و نامزدی را داد. از اوایل دهه ۱۹۷۰. افول رژیم ناصری نشانگر دوران دیگری در جنبش فمینیستی در مصر بود
. در سال ۱۹۷۲ انتشار کتاب زنان و جنسیت توسط نوال السعداوی نمادی از ظهور مجدد و رادیکالیزه شدن جنبش بود. این کتاب خواستار «معیارهای یکپارچه برای «افتخار» هم برای زنان و هم برای مردان، و تقبیح اعمال اجتماعی بود که از دین برای توجیه ظلم زنان استفاده می کرد. این کتاب واکنش شدیدی را در جامعه مصر ایجاد کرد، به ویژه به دلیل رشد بنیادگرایی مذهبی در داخل دولت. با این حال، در طول دهه ۱۹۸۰، گروه های فمینیستی جدیدی برای مقابله با بنیادگرایی مذهبی تشکیل شدند. گروه زنان جدید در قاهره تشکیل شد و عمدتاً به مطالعه تاریخ فمینیستی کشور می پرداخت تا برنامه جدیدی را تعیین کند که از جایی شروع شود که برنامه قبلی متوقف شده بود. سازمان دیگر کمیته دفاع از حقوق زنان و خانواده بود که در سال ۱۹۸۵ تشکیل شد. این کمیته برای حمایت از کمپین اصلاح قانون وضعیت افراد تأسیس شد. در قرن ۲۱. امروزه گروه های مختلف فمینیستی در مصر وجود دارد. برخی از جنبش ها به نوعی به دولت وابسته هستند، زیرا کمیته های زنان احزاب سیاسی مانند اتحادیه زنان مترقی به دبیرخانه زنان حزب کارگر هستند. با این حال بسیاری از انجمن های مستقل فمینیستی مانند مرکز تحقیقات زنان جدید و
انجمن بنت الارد (دختر سرزمین) نیز وجود دارند. اگرچه سازمان ها به طور کلی اهداف متفاوتی دارند، اما همگی مستلزم بهبود موقعیت زنان در مصر از طریق بهبود سواد، حقوق دموکراتیک و بشری، افزایش مشارکت زنان در زندگی سیاسی و سلامت زنان هستند. یک جنبش فمینیستی اسلامی نیز در سال های اخیر دوباره ظهور کرده است. فمینیسم اسلامی «گفتمان و عمل فمینیستی است که در یک پارادایم اسلامی بیان شده است». فمینیسم اسلامی جنسیت ها را نه از نظر توانایی، بلکه در ویژگی ها و نقش آنها در جامعه متفاوت می بیند. پیروان چنین عقایدی بر این عقیده هستند که دین آنها چارچوبی برای برابری ایجاد کرده است و بنیادگرایان اسلامی به جای درخواست برای تغییر قوانین موجود، فریاد بازگشت به اسلام اصیل را می طلبند تا هم زنان و هم مردان بتوانند به ظرفیت کامل خود دست یابند. به نظر می رسد فمینیسم از سال ۲۰۰۰ با تأسیس شورای ملی زنان NCW که در ترویج حقوق زنان در مصر بسیار فعال است، به اولویت دولت تبدیل شده است. در سال ۲۰۰۰ قانونی به تصویب رسید که به زنان اجازه می داد طبق قانون طلاق بگیرند و تابعیت خود را به فرزندان بیولوژیکی خود در سال ۲۰۰۴ منتقل کنند. فمینیسم و آموزش مصر
ی. دولت مصر در ابتدا در سال ۱۹۹۴ قانون لباس مدرسه را اصلاح کرد و دختران زیر ۱۲ سال را از پوشاندن مو یا صورت خود با حجاب یا حجاب منع کرد. این به طور گسترده به عنوان یک اقدام ضداسلامی تلقی شد و با انتقاد شدید رهبران اسلامی در سراسر کشور مواجه شد. این ممنوعیت در سال ۱۹۹۶ توسط دادگاه عالی مصر لغو شد. در اوت ۲۰۱۵ حجاب مجدداً توسط محب الرفائی وزیر آموزش و پرورش ممنوع شد، بدون اینکه مشخص شود حجاب در چه سنی مجاز است. الرفائی تصریح کرد: قرآن برای دخترانی که به سن بلوغ نرسیده اند حجاب و حجاب را الزامی نکرده است، بنابراین لازم نیست قبل از ورود به دوره راهنمایی حجاب داشته باشند. موضوع حجاب در مارس ۲۰۱۵ پس از آن که یک معلم مدرسه ابتدایی مذهبی مصری در استان فیوم در غرب قاهره به دلیل کتک زدن دختری در کلاس و بریدن یک دسته از موهای او به دلیل بی حجابی دستگیر شد، مورد توجه مردم قرار گرفت. در حالی که تنبیه بدنی به عنوان یک نوع تنبیه قابل قبول در اکثر مدارس دیده می شود، درجه و ماهیت تنبیه بی سابقه بود. در حالی که پوشیدن روسری مذهبی در مصر امری غیرعادی نیست، سن مناسب برای داشتن حجاب برای یک دختر موضوعی است که در میان دانشمندان اد
بی اسلام بسیار مورد بحث است. برخی از دانشگاهیان این نظریه را مطرح می کنند که قوانین اسلام آن را در تمام سنین واجب کرده است، در حالی که برخی دیگر معتقدند که این یک سنت فرهنگی است و می توان آن را به میل خود پوشید. آزار و اذیت جنسی در مصر. در ۴ ژوئن ۲۰۱۴، قانونی تصویب شد که آزار جنسی را جرم انگاری می کند. این اولین قانونی بود که در مورد آزار جنسی در تاریخ مصر تصویب شد. این قانون بیان می کند که آزار و اذیت جنسی کلامی، فیزیکی، رفتاری، تلفنی و آنلاین می تواند منجر به حبس از ۶ ماه تا ۵ سال و تا ۵۰۰۰۰ پوند جریمه شود. بسیاری از سازمان های مرتبط با حقوق بشر ادعا می کنند که اجرای قوانین به اندازه کافی برای از بین بردن فضایی که آزار و اذیت و خشونت جنسی را تداوم می بخشد، انجام نمی دهد. نهاد سازمان ملل متحد برای برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان گزارشی دربارهٔ آمار اخیر آزار جنسی در مصر منتشر کرد. مصر دومین بالاترین میزان آزار جنسی گزارش شده را دارد و افغانستان بالاترین رتبه را دارد. این مطالعه نشان داد که ۹۹ درصد از زنان مصری نوعی آزار جنسی را تجربه کرده اند یا در معرض آن قرار گرفته اند. این نظرسنجی نشان داد که رایج ترین ش
کل آزار جنسی، لمس ناخواسته است. دومین نوع آزار جنسی، آزار جنسی کلامی بود. این نظرسنجی شامل گزارش هایی در مورد آزار جنسی بر اساس ساعات روز، مشاغل مزاحم کنندگان جنسی و توسط استان بود. پژوهشی در «مطالعه راه ها و روش های حذف آزار جنسی در مصر» که توسط زنان سازمان ملل در سال ۲۰۱۳ انجام شد، گزارش داد که ۸۲٫۶ درصد از زنان گفتند که در خیابان احساس امنیت نمی کنند. ۸۶٫۵٪ گزارش کردند که احساس کمبود ایمنی در هنگام استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی افزایش یافته است. در سال ۲۰۱۵، در پاسخ به این آمار، مصر تلاش هایی برای مبارزه با موضوع آزار جنسی انجام داد. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد اخیراً برنامه ای را با هدف هدف قرار دادن آزار و اذیت جنسی زنان مصری در دانشگاه ها راه اندازی کرده است. کار بر روی یک سیاست دانشگاه از طریق وزارت آموزش آغاز شد تا به طور خاص سازوکارهای نهادی را برای جلوگیری از خشونت علیه زنان تقویت کند. هدف این برنامه ایجاد یک کانال رسمی بود که در آن زنان بتوانند موارد آزار جنسی یا خشونت را گزارش کنند. سپس مؤسسه آموزشی گزارش را با مجازات یا ابزار عمل مناسب رسیدگی می کند. در سال ۲۰۱۵، طرح ضد آزار و اذیت با شرکت های
خدمات عمومی محبوب، مانند اوبر، تحت پروژه های Safe Corporates نیز همکاری کرد. این سازمانی است که شرکت های متوسط تا بزرگ را هدف قرار می دهد تا کارکنان خود را آموزش داده و آموزش دهند تا علیه رفتارهای جنسی ناخواسته اقدام کنند. همه رانندگان تحت آموزش قرار خواهند گرفت تا اطمینان حاصل شود که این سرویس برای استفاده همه زنان ایمن خواهد بود. هدف این برنامه این است که اطمینان حاصل شود که رانندگان می توانند از رفتار نامناسب جلوگیری کرده، تشخیص دهند و شروع نکنند. این آموزش به ویژه برای اوبر مهم است، زیرا این شرکت در بحث های اخیر در مورد آزار و اذیت و حتی تجاوز در فرانسه، چین، کانادا و هند درگیر بوده است. این سرویس در دهلی پس از گزارش یک زن مبنی بر اینکه توسط راننده اوبر مورد تجاوز قرار گرفته است، ممنوع شد. آموزش داده شده به اوبر یکی از بسیاری از پروژه های شرکت های ایمن است که هدف همه آن ها یک سیاست مدارا صفر در قبال آزار، و همچنین گام هایی برای حذف نگرش آزار و اذیت و خشونت است که از نظر اجتماعی قابل قبول است. انقلاب فمینیستی. در اواخر سال ۲۰۲۰، بی بی سی نیوز واکنش هایی را به پرونده احمد بسام زکی در ژوئیه ۲۰۲۰ و پرونده تج
اوز گروهی در هتل قاهره در سال ۲۰۱۴ شرح داد. بی بی سی نیوز اعلام کرد: «مخاطره ها برای زنان در مصر زیاد است، که این جنبش کنونی را بیش از پیش قابل توجه تر می کند… علی رغم سیستم قانونی که به طور کامل از آنها محافظت نمی کند، شرمساری که ممکن است از خانواده ها دریافت کنند و این واقعیت که قتل ها هنوز اتفاق می افتد، زنان و دختران مصری بیش از هر زمان دیگری صحبت می کنند.» مونا التاهاوی اظهار داشت که او "به شدت خوشبین است … که یک انقلاب فمینیستی آغاز شده است. اکنون به این زنان و دختران جوان و افراد عجیب و غریب که از شرم اژدر می کنند، نگاه می کنم و به وجد آمده ام».
تروتای سالرنو (با املای تروکتا نیز نوشته می شود؛ ؛ ۱۱۱۰–۱۱۶۰) پزشک و نویسنده ای در شهر ساحلی سالرنو در جنوب ایتالیا بود که در اوایل یا اواسط قرن دوازدهم میلادی می زیست. او (که اغلب تروتولا نامیده می شد) یکی از گروه پزشکان زنی بود که در ایتالیای قرون وسطی در اسکولا مدیکا سالرنیتانا - اولین مدرسه پزشکی اروپا که به زنان اجازه تحصیل می داد - تحصیل کردند. شهرت تروتا. شهرت او در قرون ۱۲ و ۱۳ میلادی تا فرانسه و انگلستان گسترش یافت. متنی به زبان لاتین که برخی از روش های درمانی او را گردآوری کرده بود (و شرح درمانی که انجام داده بود را بازگو می کرد)، در مجموعه ای از رساله های پزشکی زنان گنجانده شد که بعدها به نام «تروتولا» (کتاب کوچک تروتا) شناخته شد. به تدریج، خوانندگان از این واقعیت که این اثر کار سه نویسنده مختلف است بی خبر شدند. آن ها همچنین از نام واقعی نویسنده اصلی که «تروتا» بود و نه «تروتولا» بی اطلاع بودند. این سوءتفاهم ها باعث شد نام، جنسیت، سطح تحصیلات، دانش پزشکی یا دوره زمانی نگارش متون دستخوش تغییر یا حذف شود - روندی که عمدتاً ناشی از تعصبات محققان بعدی بود. آثار اصیل تروتا (از جمله مجموعه درمان های او که
با نام «پزشکی عملی بر اساس تروتا» شناخته می شد) تا اواخر قرن بیستم که دوباره کشف شد، به فراموشی سپرده شده بود. تفکیک تروتا از «تروتولا». «تروتا» یا «تروکتا» تنها اشکال ثبت شده این نام زنانه در منابع سالرنویی قرن دوازدهم هستند؛ در حالی که «تروتولا» هرگز به عنوان نام یک زن در اسناد تاریخی ثبت نشده است. در اواخر قرن دوازدهم، بخشی از آثار مربوط به پزشک تاریخی تروتای سالرنو با عنوان «درمان های زنان» در مجموعه ای از سه اثر مختلف دربارهٔ پزشکی زنان از سه نویسنده مختلف ادغام شد. از آنجا که تنها اثر تروتا حاوی نام نویسنده بود، کل این مجموعه به او نسبت داده شد و در ابتدا با عنوان «تروتولا» (کار کوچک تروتا) نامگذاری شد. با انتشار این مجموعه خارج از جنوب ایتالیا، عنوان «تروتولا» به سرعت به عنوان نام نویسنده اشتباه گرفته شد و «تروتولا» به عنوان نویسنده منفرد هر سه متن این مجموعه شناخته شد. هرچه از شهرت تروتا پس از قرن دوازدهم باقی ماند، به نظر می رسد با شخصیت متنی «تروتولا» ادغام شده است. در حالی که متون تروتولا محبوبیت گسترده ای داشتند (حدود ۱۴۰ نسخه از متون لاتین اصلی و ۶۰ نسخه از ترجمه های محلی موجود است)، آثار اصیل ت
روتا تنها در تعداد معدودی نسخه باقی مانده اند؛ بنابراین در پژوهش های مدرن، تفکیک زن تاریخی تروتا از سرنوشت متون تروتولا ضروری است، زیرا اهمیت و تأثیر تاریخی آن ها کاملاً متمایز بوده است. بحث ها دربارهٔ وجود واقعی «تروتولا» از قرن شانزدهم آغاز شد که بخشی از آن ناشی از ناسازگاری های ذاتی در آثار گردآوری شده تحت نام «او» بود. این بحث ها تا اواخر قرن بیستم ادامه یافت، تا زمانی که کشف اثر «پزشکی عملی بر اساس تروتا» و تحلیل فیلولوژیک دیگر آثار مرتبط با او، امکان بررسی مستقل زن تاریخی تروتا را از خلق متنی «تروتولا» فراهم کرد. زندگی و آثار. هیچ اطلاعات بیوگرافیک مستقلی دربارهٔ تروتای سالرنو فراتر از اطلاعاتی که می توان از نوشته های مرتبط با او استخراج کرد وجود ندارد. این اطلاعات ما را قادر می سازد او را در نیمه اول قرن دوازدهم قرار دهیم. علاوه بر این، یک تطابق جامع از تمام شواهد متنی مربوط به نوشته ها و روش های تروتا که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد، امکان تخمین دامنه کامل کار او را فراهم می کند. احتمالاً او بیش از آنچه تاکنون در اسناد موجود ثبت شده، نوشته است. متون تروتا در قرون ۱۲ تا ۱۵ بارها در شهرهای مختلف منتشر شدند و با
وجود رقابت سایر متون مربوط به زنان پزشکی و سلامت زنان، مخاطبان گسترده ای در سراسر اروپای غربی داشتند.
تالار مشاهیر جهانی گلف () یک موزه و جایزه مخصوص ورزش گلف است که در سال ۱۹۷۴ در ایالات متحده آمریکا بنیان گذاری شده است. موزه تالار مشاهیر دارای یک نمایشگاه دائمی و برنامه ای از نمایشگاه های موقت است. تالار مشاهیر و محوطه، حاوی نمایشگاه هایی دربارهٔ تاریخ، میراث و تکنیک های بازی است. اعضا. اعضای جدید هر سال در دوشنبه قبل از رویداد پلیرز چمپیونشیپز معرفی می شوند.
= جوشکاری ضربه ای = جوشکاری ضربه ای (PEW) یک فرایند جوشکاری قوسی است. حرارت مورد نیاز از طریق یک قوس الکتریکی که در اثر تخلیه کوتاه انرژی الکتریکی ایجاد می شود، تأمین می گردد و این در حالی است که پس از این تخلیه، یک نیروی ضربه ای اعمال می شود. حرارت تولیدشده توسط تخلیه، ناحیه نازکی از فلز را در سطح قطعات کاری ذوب می کند و با برخورد قطعات به یکدیگر، آن ها به هم جوش می خورند و یک اتصال جوشی تشکیل می شود. به طور دقیق تر قطعاتی که باید جوش داده شوند از هم جدا نگه داشته می شوند، به طوری که یکی در یک نگهدارنده ثابت قرار دارد و دیگری در گیره ای که بر روی یک اسلاید نصب شده و تحت فشار زیاد فنر پشتیبانی می شود. هنگامی که گیره متحرک آزاد می شود، به سرعت حرکت کرده و قطعه ای که باید جوش داده شود را حمل می کند. وقتی دو قطعه تقریباً 1.5 میلی متر از یکدیگر فاصله دارند، یک تخلیه ناگهانی انرژی الکتریکی رخ می دهد که باعث ایجاد قوس شدید بین دو سطح و گرم شدن آن ها تا دمای بالا می شود. هنگامی که قطعات تحت فشار زیاد با یکدیگر تماس پیدا می کنند، قوس به دلیل ضربه بین دو قسمت خاموش شده و نیروی بین آن ها باعث ایجاد جوش می شود. این فرآی
ند جوشکاری شباهت زیادی به جوشکاری فلاش و جوشکاری فشاری دارد، اما به قطعاتی با هندسه و سطح مقطع یکسان محدود می شود. این روش نسبت به دو فرآیند دیگر پیچیده تر است. جوشکاری قوسی ضربه ای فرآیندی است که در آن ترکیبی از جوشکاری میکرو قوسی TIG با حرکت مکانیکی "ضربه ای" استفاده می شود که اجزای قوسی را به هم فشار می دهد. حرارت حاصل از قوس باعث ایجاد دو سطح مذاب می شود که وقتی به هم فشار می آیند، به عنوان یک جوش به هم متصل شده و قوس خاموش می شود و در نتیجه، یک جوش کناری (Butt weld) تشکیل می شود. این فرآیند بسیار سریع و قابل کنترل است و از آنجا که به دقت بالایی نیاز دارد، نیازمند عناصر کنترل در زمان واقعی با سرعت بالا و انعطاف پذیری برنامه پذیر برای ارائه یک سیستم با استاندارد تولید است. در این روش می توان فلزاتی همچون مس، مولیبدن، فولاد ضد زنگ کربن پایین، آلیاژهای فولاد-آلومینیوم کربن متوسط و آلیاژهای فولاد-نیکل را با کیفیت بسیار بالایی جوشکاری کرد. تاریخچه. اتصال سیم های نازک آلومینیومی همواره با دشواری زیادی همراه بوده است، زیرا لایه اکسیدی مانع از جریان یافتن بخش های فلزی به یکدیگر می شود، مگر اینکه فلز تا حدی سیال ش
ود که این لایه اکسیدی شکسته شده و از بین برود. اگر این کار بر روی مقاطع کوچک انجام شود، ممکن است کل جرم فلز اکسید شده و در نتیجه، اتصال شکننده یا خردشونده گردد. در سال ۱۹۰۵، لوئیس دبلیو. چاب از شرکت وستینگهاوس الکتریک و تولید در پیتسبرگ، پنسیلوانیا، کشف کرد که اگر دو قطعه سیم به پایانه های یک خازن باردار متصل شده و سپس با نیرویی به یکدیگر برخورد کنند، انرژی الکتریکی کافی در نقطه تماس متمرکز می شود تا سیم ها را ذوب کند، در حالی که نیروی ضربه باعث جوش خوردن آن ها به یکدیگر خواهد شد. بر این اساس، یک فرایند جوشکاری توسعه یافت و توسط شرکت وستینگهاوس مورد استفاده قرار گرفت. همچنین، ماشین آلاتی ساخته شدند که قادر به جوشکاری انواع سیم ها تا سایز گیج ۱۳ بودند. این فرایند جوشکاری الکترو-ضربه ای نام گرفت. با این حال، تعریفی که از جوشکاری ضربه ای ارائه شده، تا حدودی مبهم است. به نقل از راهنمای جوشکاری: "اصطلاح جوشکاری ضربه ای یا پرکاشن در سال های اخیر مورد سوءاستفاده قرار گرفته است، زیرا برای برخی از انواع جوش هایی که در زمان های بسیار کوتاه انجام می شوند، به کار برده شده است." پروسه. انرژی الکتریکی مورد نیاز برای جوشکار
ی ضربه ای می تواند از طریق یک ترانسفورماتور، به صورت جریان متناوب (AC) یا یکسو شده، یا از طریق تخلیه خازن ها تأمین شود. به دلیل کوتاه بودن مدت زمان قوس الکتریکی و این واقعیت که تمام انرژی جوش از همین قوس تأمین می شود، مقاومت الکتریکی قطعاتی که قرار است جوش داده شوند، تأثیری بر میزان حرارت تولیدشده در محل جوش ندارد. این ویژگی باعث می شود که فلزاتی با خصوصیات کاملاً متفاوت به راحتی به یکدیگر جوش داده شوند، مانند جوشکاری فولاد ضدزنگ به آلومینیوم یا مس. فلز پس از ذوب شدن قطعات، تقریباً بلافاصله جامد می شود و حداقل میزان اکسیداسیون رخ می دهد. همچنین، نیازی به استفاده از گاز محافظ یا ماده کمک جوش (فلاکس) نیست. رایج ترین کاربرد جوشکاری ضربه ای، اتصال قطعات با سطح مقطع کوچک مانند سیم ها و میله های با قطر کم است، اما این روش برای جوشکاری قطعات بزرگ تر نیز مورد استفاده قرار می گیرد. نیروی جوشکاری می تواند از طریق الکترومغناطیس، فنرها، پیستون های پنوماتیکی، نیروی جاذبه و روش های دیگر اعمال شود. قطعات کار باید در مدت زمانی کوتاه به یکدیگر نزدیک شوند؛ سرعت معمول این فرآیند بین ۰٫۵ تا ۳ متر بر ثانیه است. کل فرایند در چند م
یلی ثانیه تکمیل می شود. تخلیه الکتریکی باید قبل از تماس کامل قطعات یا قبل از تماس کل سطح قطعات آغاز شود. دو روش اصلی برای این کار عبارتند از: تخلیه با استفاده از نوک (Nib Initiated Discharge) و تخلیه با ولتاژ بالا (High Voltage Discharge) تخلیه با استفاده از نوک. نوک – یک برآمدگی نازک و تیز در نوک یکی از قطعات – ابتدا تماس را برقرار کرده و تخلیه کامل را آغاز می کند. به طور تاریخی، این اولین نوع جوشکاری ضربه ای بود که در سال 1913 توسط لوئیس دبلیو. چاب ثبت اختراع شد. این فرایند هنوز هم امروز مورد استفاده قرار می گیرد، به ویژه در جوشکاری پیچ ها. جوشکاری با شروع از نوک می تواند از جریان متناوب تأمین شده توسط ترانسفورماتور یا خازن هایی که با جریان مستقیم شارژ شده اند استفاده کند. این فرآیند برای جوشکاری نوک های سخت پوش (ساتلایت) به ابزارها، مس به آلومینیوم یا فولاد زنگ نزن، نوک های نقره ای به مس، چدن به فولاد، سیم های ورودی در لامپ های الکتریکی و روی به فولاد استفاده می شود. همچنین، طلا، نقره، مس-تنگستن، نقره-تنگستن و نقره-اکسید کادمیوم به آلیاژهای مس برای مونتاژهای رایج در اتصالات الکتریکی به روش پرکاشنی جوش داده
می شوند. تخلیه با ولتاژ بالا. جوشکاری ضربه ای با ولتاژ بالا – که ولتاژ بالا توسط یک خازن یا مجموعه ای از خازن ها تأمین می شود – معمولاً برای قطعات کوچک استفاده می شود. هنگامی که قطعات در حال نزدیک شدن به یکدیگر هستند و کمی قبل از تماس، فاصله هوایی بین قطعات به اندازه کافی کوچک می شود تا باعث تخلیه الکتریکی شود. این فاصله معمولاً در حدود ۰٫۵ تا ۲ میلی متر است و ولتاژهای استفاده شده معمولاً بین ۱ تا ۵ کیلوولت هستند. ولتاژهای پایین تر در محدوده ۵۰ ولت تا ۱۵۰ ولت نیز می توانند با شروع قوس با فرکانس بالا استفاده شوند. جریان با ولتاژ بالا و فرکانس بالا بر روی ولتاژ پایین خازن سوپرایم پوز می شود. پس از آغاز قوس در شکاف، هوای یونیزه شده به رسانا تبدیل می شود و باعث تخلیه الکتریکی خازن می گردد. فرآیند جوشکاری ضربه ای دارای نقاط قوت زیادی می باشد برای مثال، عمق گرم شدن بسیار کم بوده و چرخه زمانی آن بسیار کوتاه است. این فرآیند به قدری سریع است (حدود 0.1 ثانیه طول می کشد) که تأثیر گرمایی روی ماده مجاور محل جوش بسیار ناچیز است. لازم به ذکر است که این فرآیند فقط به نواحی کوچک (تا 3.2 سانتی متر مربع) با مقاطع تقریباً منظم
محدود می شود. ورق های نازک با مساحت معادل را نمی توان با این روش به هم متصل کرد. جستار وابسته. جوشکاری تیگ جوشکاری زیرآب الکترود جوشکاری قوسی جوشکاری
قانون خارج از سمت، نحو یک زبان برنامه نویسی کامپیوتر را توصیف می کند که مرزهای یک بلوک کد را از طریق تورفتگی تعریف می کند. این اصطلاح توسط پیتر لندین ابداع شد، احتمالاً به عنوان جناس در مورد قانون آفساید در فوتبال انجمن . زبان قانون خارج از سمت با زبانی با فرم آزاد که در آن تورفتگی معنای نحوی ندارد و تورفتگی کاملاً یک موضوع سبک است، مقایسه می شود. زبان قانون خارج از سمت نیز به عنوان دارای تورفتگی قابل توجه توصیف می شود. تعریف. پیتر لندین در مقاله خود در سال 1966 " 700 زبان برنامه نویسی بعدی "، قانون آفساید را اینگونه تعریف کرد: "هر نشانه بدون فاصله در سمت چپ اولین نشانه در خط قبلی به عنوان شروع یک اعلان جدید در نظر گرفته می شود." مثال. در زیر نمونه ای از بلوک های تورفتگی در پایتون آمده است. یک زبان قانون آفساید محبوب. در پایتون، قانون برای تعیین مرزهای عبارات به جای اعلان ها در نظر گرفته می شود. def is_even(a: int) -&gt; bool: if a % 2 == 0: print('Even!') return True print('Odd!') return False بدنه تابع از خط 2 شروع می شود زیرا یک سطح (4 فاصله) بیشتر از خط قبلی فرورفته است. بدنه بند codice_1 از خط 3 شروع می
شود زیرا یک سطح اضافی تورفتگی دارد و به خط 4 ختم می شود زیرا خط 5 یک سطح کمتر فرورفته است. کولون ( codice_2 ) در انتهای یک خط دستور کنترل، نحو Python است. جنبه ای از قانون آفساید نیست. قاعده را می توان بدون چنین نحو کولون تحقق بخشید. قانون off-side را می توان در مرحله تحلیل واژگانی پیاده سازی کرد، مانند پایتون ، که در آن افزایش تورفتگی منجر به خروجی lexer توکن codice_3 و کاهش فرورفتگی در خروجی lexer یک نشانه codice_4 . این نشانه ها در زبان هایی که از پرانتز برای بلوک ها استفاده می کنند، مطابق با پرانتز باز codice_5 و بستن بریس codice_6 هستند و به این معنی است که عبارت دستور زبان به استفاده از پرانتز یا تورفتگی بستگی ندارد. این مستلزم این است که حالت نگهدارنده lexer، یعنی سطح تورفتگی فعلی، و بنابراین می تواند تغییرات در تورفتگی را هنگامی که این تغییر می کند، تشخیص دهد، و بنابراین گرامر واژگانی بدون متن نیست: codice_3 و codice_4 به اطلاعات متنی سطح تورفتگی قبلی بستگی دارند. جایگزین ها. جایگزین اصلی برای تعیین حدود بلوک ها با تورفتگی، که با استفاده گسترده و تأثیر زبان C رایج شده است، نادیده گرفتن کاراکترهای فضای
خالی و علامت گذاری بلوک ها به صراحت با براکت های فرفری (یعنی codice_5 و codice_6 ) یا برخی از جداکننده های دیگر است. در حالی که این امکان آزادی قالب بندی بیشتر را فراهم می کند – یک توسعه دهنده ممکن است تصمیم بگیرد که قطعات کوچکی از کد را مانند عبارت های break و continue تورفتگی نکند – کد با تورفتگی نامرتب ممکن است خواننده را به بیراهه بکشاند، مانند اشکال goto fail . Lisp و سایر زبان های مبتنی بر بیان S ، عبارات را از عبارات متمایز نمی کنند و پرانتز برای کنترل محدوده تمام عبارات داخل زبان کافی است. مانند زبان های براکت فرفری، فضاهای خالی عمدتاً توسط خواننده (یعنی تابع خواندن) نادیده گرفته می شود. فضای خالی برای جداسازی توکن ها استفاده می شود. ساختار صریح کد Lisp به تورفتگی خودکار اجازه می دهد تا یک نشانه بصری برای خوانندگان انسانی تشکیل دهد. جایگزین دیگر این است که هر بلوک با کلمات کلیدی صریح شروع و پایان یابد. به عنوان مثال، در ALGOL 60 و پاسکال نسل آن، بلوک ها با کلمه کلیدی شروع می codice_11 و با کلمه کلیدی codice_12 پایان می یابند. در برخی از زبان ها (اما نه پاسکال)، این بدان معنی است که خطوط جدید مهم "هست