Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انبول با خانواده داشته است. در اطلاعیه جدید اف بی آی (۱۴۰۴) نام هتل محل اقامت وی، «رویال هتل استانبول» اعلام شده است. در زمان ناپدید شدن شایان کاظمی، خانواده وی گفته بودند که او از سه سال قبل(از سال ۱۳۸۷) با خانمی به نام «آیدا» در ایران به صورت مجازی آشنا شده بود و این سفر برای دیدار با آن خانم انجام شده بود و هزینه سفر (بلیط هواپیما و هزینه اقامت در هتل) را این فرد پرداخت کرده بود. شایان کاظمی علاقمند به تأسیس شبکه ای ماهواره ای برای نفی اسلام و شیعه بود و در این سفر خانم «آیدا» قرار بود مقدمات آشنایی او را با فردی انجام دهد که مبلغ ۵۰ هزار دلار پیش پرداخت برای تاسیس این شبکه را به شایان کاظمی بدهد. برخی از منابع ناپدید شدن شایان کاظمی را به عملیات ربایش سپاه قدس نسبت داده اند و جزییاتی بیان کرده اند. شایان کاظمی آخرین بار کت و شلواری خاکستری و پیراهن راه راه آبی به تن داشته و گردنبندی با صلیب طلایی به گردن انداخته بوده است. او مبتلا به دیابت است و روزانه دو پاکت سیگار می کشد.
آلمان شرقی در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۲۵۹ ورزشکار (۱۷۳ مرد و ۸۶ زن) در ۱۷ رشته ورزشی شرکت کرد. این کشور با کسب ۳۷ مدال طلا، ۳۵ نقره و ۳۰ برنز و در مجموع ۱۰۲ مدال، در رده دوم جدول مدال ها قرار گرفت.
بلژیک در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با ۵۹ ورزشکار (۳۵ مرد و ۲۴ زن) در ۱۶ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب ۲ مدال برنز شد. این کشور در جدول مدال ها در رده ۴۴ قرار گرفت.
شورای بزرگ فاشیسم (که همچنین به عنوان "شورای بزرگ فاشیست" نیز ترجمه می شود) نهاد اصلی دولت موسولینی در پادشاهی ایتالیا بود که قدرت زیادی را برای کنترل نهادهای دولتی در اختیار داشت و اعمال می کرد. این شورا در سال ۱۹۲۲ به عنوان یکی از اعضای حزب ملی فاشیست ایجاد شد و در ۹ دسامبر ۱۹۲۸ به یک نهاد دولتی تبدیل شد. این شورا معمولاً در کاخ ونیز، رم، که مقر رئیس دولت ایتالیا نیز بود، تشکیل جلسه می داد. این شورا پس از یک سری رویدادها در سال ۱۹۴۳، که در آن بنیتو موسولینی از سمت نخست وزیری ایتالیا کنار گذاشته شد، منحل شد. اختیارات شورا. اساساً، شورا این اختیارات را داشت: جلسات شورای عالی توسط خود نخست وزیر تشکیل می شد و تمام احکام و قوانین تنها پس از دریافت تأیید او می توانستند قانونی شوند. برخلاف مدل حکومت فوهررپرینزیپ در آلمان نازی، شورای عالی قدرت توصیه به پادشاه ایتالیا برای برکناری نخست وزیر را حفظ کرد. از آنجایی که تمام نهادهای حکومتی سابق تابع حزب فاشیست بودند، شورا تنها مانع بر قدرت موسولینی بود. سقوط موسولینی. متفقین در ژوئیه ۱۹۴۳ به سیسیل حمله کردند. دینو گراندی، عضو شورای عالی، پیشنهاد رأی عدم اعتماد به موسولین
ی به عنوان رهبر شورا و حزب را داد. رأی گیری در شب ۲۴ و ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ برگزار شد و با ۱۹ رأی موافق، ۸ رأی مخالف و یک رأی ممتنع به تصویب رسید. در میان ۱۹ رأی عدم اعتماد، گالئاتسو چانو، داماد موسولینی که وزیر امور خارجه سابق بود، و مارشال بانفوذ امیلیو د بونو نیز حضور داشتند. روز بعد، شاه ویکتور امانوئل با موسولینی ملاقات کرد و به او اطلاع داد که ژنرال پیترو بادولیو به عنوان نخست وزیر، ایتالیا را رهبری خواهد کرد. موسولینی بلافاصله پس از این ملاقات دستگیر شد.. در سپتامبر ۱۹۴۳، موسولینی توسط کماندوهای آلمانی از زندان آزاد شد و به بازیابی قدرت در شمال ایتالیا کمک کرد. او کسانی را که علیه او رأی داده بودند، در دادگاه ورونا به جرم خیانت محاکمه کرد. همه آنها گناهکار شناخته شدند و به جز یکی، بقیه به اعدام محکوم شدند. با این حال، فقط جووانی مارینلی، کارلو پارشی، لوچانو گوتاردی، چانو، دی بونو و تولیو چانتی در دادگاه حضور فیزیکی داشتند. به استثنای چانتی، همه حاضران در صبح ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ با جوخه آتش اعدام شدند. اعضای شورا. ترکیب شورا توسط قانونی در ۱۴ دسامبر ۱۹۲۹ اصلاح و تعریف شد و از ۹ دسامبر ۱۹۲۸ به یک نهاد ایالتی تبدیل ش
د. اعضای آن که از میان اعضای ارشد حزب ("gerarchi") انتخاب شده بودند، در زیر آمده اند. رأی آنها در مورد پیشنهاد ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ برای عزل موسولینی نیز در کنار نامشان آمده است. ساختار. شورای بزرگ به ریاست رئیس دولت (نخست وزیر/وزیر کشور) تشکیل می شد که اختیار تشکیل جلسه و تعیین دستور کار آن را داشت. این سمت در تمام طول حیات شورای بزرگ، توسط بنیتو موسولینی اداره می شد. دبیر شورای بزرگ، دبیر حزب ملی فاشیست بود. در زمان تأسیس آن در سال ۱۹۲۳، افراد زیر به عنوان اعضای رسمی آن بودند: در سال ۱۹۲۶، اساسنامه حزب ملی فاشیست اعضای آن را شامل موارد زیر تعیین کرد: در نهایت، قانون شماره ۱۴ دسامبر ۱۹۲۹، شماره ... قانون شماره 2099 که قانون 2693/1928 را در این مورد اصلاح کرد، تصریح کرد که افراد زیر به طور قانونی عضو هستند: روسای کنفدراسیون های ملی فاشیست و کنفدراسیون های ملی اتحادیه های صنعتی و کشاورزی فاشیست. علاوه بر اعضای مذکور که حق داشتند، اعضای دیگری نیز می توانستند به شورای عالی فراخوانده شوند که با حکم رئیس دولت منصوب می شدند و به مدت سه سال در سمت خود باقی می ماندند و امکان تأیید داشتند، اما در هر زمانی قابل عزل بودند.
داستان پادشاهی فرخ زاد یکی از داستان های اسطوره ای شاهنامه فردوسی است. بر طبق شاهنامه فرخ زاد تنها یک ماه پادشاه ایران زمین بود. او به دست غلامش که از وی کینه داشت با زهر کشته شد. متن داستان. بر طبق شاهنامه، فرخ زاد را از جهرم آوردند و پادشاه ایران کردند: وقتی بر تخت نشست گفت: من فرزند شاهان هستم و جز نیکویی و ایمنی در جهان نمی خواهم . هرکس راستی پیشه کند او را ارجمند می دارم. همه دوستان را گرامی می دارم و همه زیردستان چه دوست و چه دشمن همه در نزد من در امانند: &lt;br&gt; فرخ زاد غلامی داشت زیباروی و مشکی چشم. وی عاشق پرستاری شد که در دربار خدمت می کرد. روزی به پرستار پیغام داد اگر با من به جایی بیایی به تو پول زیادی می دهم. پرستار پاسخ او را نداد و نزد فرخ زاد رفته و ماجرا را برایش تعریف کرد. فرخ زاد عصبانی شد و بند بر پای غلام بست و او را به زندان انداخت اما بعد از مدتی او را بخشید و آزاد کرد. غلام به خاطر کینه ای که از پادشاه بر دل گرفته بود در شراب او زهر ریخت و او را مسموم ساخت. شاه پس از یک هفته تحمل بیماری درگذشت. پس از مرگ وی همه مردم گریستند و و کشور دچار هرج و مرج گشته و دشمنان از هر سو پدیدار گشتند
کنتسینا دِ باردی (۱۳۹۰-اکتبر 1473 )، یک زن اشراف زاده ایتالیایی از خاندان باردی بود. ازدواج او با خاندان مدیچی، اشرافیت، اعتبار و حمایت نظامی بسیار مورد نیاز خانواده شوهرش را در زمان تثبیت قدرتشان در فلورانس فراهم کرد. خانواده باردی. خانواده بردی، یکی از خانواده های برجستهٔ فلورانس در قرون وسطی، تا پیش از سقوط بانک خانوادگی شان در سال ۱۳۴۳، از ثروتمندترین و بانفوذترین خاندان های اروپا به شمار می رفتند. آن ها نه تنها در تجارت بین المللی و بانکداری نقش کلیدی داشتند، بلکه به عنوان اربابان فئودالی و فرماندهان نظامی (کوندوتیِروها) نیز شهرت داشتند. قدرت اقتصادی آن ها به حدی بود که در دوره ای، پاپ ها و پادشاهان اروپایی برای تأمین مالی جنگ ها و پروژه های بزرگ خود به بانک باردی وابسته بودند. با این حال، فروپاشی بانک باردی در پی بحران های مالی و بدهی های سنگین، به ویژه از سوی تاج وتخت انگلستان، موجب شد تا این خاندان بخش بزرگی از نفوذ خود را از دست بدهد. با وجود این افول مالی، جایگاه اجتماعی و نظامی آن ها همچنان حفظ شد و در قالب نقش هایی چون فرماندهی نظامی و حمایت اشرافی، در صحنهٔ سیاسی فلورانس باقی ماندند. در همین زمین
ه، خاندان مدیچی که در حال صعود به قدرت بودند، از این وجه نظامی و اشرافی خاندان باردی بهره گرفتند. در مواقع بحرانی، به ویژه زمانی که مدیچی ها نیاز به حمایت نظامی برای تثبیت سلطهٔ سیاسی خود داشتند، از باردی ها به عنوان متحدان مسلح استفاده کردند. این همکاری ها نه تنها نشان دهندهٔ پیوندهای پیچیده میان خانواده های بانفوذ فلورانس بود، بلکه بیانگر آن است که قدرت در فلورانس رنسانس، ترکیبی از ثروت، نسب اشرافی، و توان نظامی بود. ازدواج کنتسینا دِ باردی با کوزیمو دِ مدیچی نیز در همین چارچوب قابل درک است. این ازدواج، مشروعیت اجتماعی بیشتری برای مدیچی ها به ارمغان آورد و در عین حال، به باردی ها امکان داد تا در ساختار جدید قدرت جایگاهی حفظ کنند. نقش کنتسینا در مدیریت خانه، تربیت فرزندان، و نفوذ سیاسی در نسل های بعدی، بازتابی از این اتحاد موفق و تأثیرگذار است. والدین کونتسینا الساندرو دی سوزو بردی، کنت ورنیو، و کامیلا پانوکیسکی، دختر رانیرو دی گویدو پانوکیسکی، کنت الچی بودند. زندگی. در حدود سال ۱۴۱۵، کنتسینا دِ باردی با کوزیمو دِ مدیچی ازدواج کرد و پس از آن به خانهٔ والدین کوزیمو، یعنی پیکاردا بئری و جووانی دی بیچی دِ مدیچی
، نقل مکان کردند. همان طور که ازدواج جووانی با پیکاردا پیوندی میان خانواده ای با ریشه های اشرافی و خاندان مدیچی که در آن زمان هنوز جایگاه اجتماعی متوسطی داشتند ایجاد کرده بود، ازدواج کوزیمو با کنتسینا نیز موجب تقویت اعتبار اجتماعی و سیاسی خانوادهٔ مدیچی شد. کنتسینا، که از خانوادهٔ اشرافی باردی می آمد، به خاطر دقت در امور مالی و مدیریت منظم خانه شناخته می شد. نقش او در ادارهٔ امور داخلی خانواده، به ویژه در دوره ای که مدیچی ها در حال تثبیت قدرت اقتصادی و سیاسی خود بودند، بسیار مهم بود و نشان دهندهٔ تأثیر زنان در پشت صحنهٔ قدرت در فلورانس رنسانس است. این زوج با هم صاحب دو پسر شدند: پیرو نقرسی و جووانی دِ مدیچی. علاوه بر این، کنتسینا موافقت کرد که سرپرستی پسر نامشروع کوزیمو از یک برده چرکسی، کارلو دِ مدیچی، را بر عهده بگیرد. کنتسینا دِ باردی حدود ده سال پس از درگذشت همسرش، کوزیمو دِ مدیچی، در سال ۱۴۶۴ زنده ماند و در این مدت به یکی از چهره های مرجع و تأثیرگذار در خانوادهٔ مدیچی تبدیل شد، به ویژه برای نوه هایش. او رابطه ای گرم و صمیمی با عروسش، لوکرتسیا تورنابوئونی، داشت و پس از مرگ کوزیمو، با لوکرتسیا و پسرش پیرو
زندگی می کرد. ارتباط نزدیک او با نوه هایش، لورنزو دی پیرو دِ مدیچی و جولیانو دی پیرو دِ مدیچی، از دوران کودکی آنان شکل گرفت و همین نزدیکی به او امکان داد تا در دوران رهبری سیاسی آن ها، نفوذ قابل توجهی داشته باشد. نفوذ سیاسی کنتسینا تنها محدود به فضای خانوادگی نبود؛ او در مذاکرات مربوط به مزایای مالیاتی برای کسانی که مورد حمایت او بودند نقش داشت و توانست امتیازاتی برای آنان کسب کند. افزون بر این، او به طور منظم در روند مذاکره و تأیید ازدواج های مهم در میان خانواده های برجستهٔ فلورانس مشارکت داشت. این نقش ها نشان دهندهٔ جایگاه اجتماعی و سیاسی زنان در پشت صحنهٔ قدرت در دورهٔ رنسانس است. کنتسینا بین ۲۶ سپتامبر و ۲۵ اکتبر ۱۴۷۳ درگذشت. نوه اش لورنزو به افتخار او یکی از دخترانش را کنتسینا دِ مدیچی نامید. تصاویر تخیلی. نقش کونتسینا را آنابل شولی در سریال تلویزیونی "مدیچی: اربابان فلورانس" محصول ۲۰۱۶ بازی می کند.
دستهٔ عروسک های آمریکایی نهمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی توری ایموس می باشد که در سال ۲۰۰۷ از سوی اپیک رکوردز منتشر گردید. ایموس در این آلبوم مفهومی برای روایت داستان هایی از زندگی در آمریکای معاصر، هویت پنج شخصیت زن متفاوت – که از اسطوره شناسی یونانی الهام گرفته شده اند – را بر عهده می گیرد. درونمایه های آلبوم عبارتند از مخالفت با جنگ عراق، زن ستیزی در صنعت موسیقی، سرخوردگی، تمایلات جنسی، فقدان شخصی و در کل توانمندسازی زنان. از نظر موسیقایی، این اثر بیشتر راک محور است و و در مقایسه با دیگر آثار استودیویی ایموس، مخصوصاً "زنبوردار" (۲۰۰۵) و "پیاده روی اسکارلت" (۲۰۰۲)، حضور پررنگ تری از گیتار و درام در آن به چشم می خورد. این آلبوم در بیلبورد ۲۰۰ به رتبهٔ پنجم رسید و ششمین آلبوم ایموس بود که جزو ده آلبوم برتر قرار گرفت. تک آهنگ اصلی آلبوم در ایالات متحده با نام «چرخ بزرگ» در رادیو تریپل-ای به موفقیت دست یافت. در اروپا نیز، قطعهٔ «از ابرها جهیدن» به عنوان تک آهنگ اصلی منتشر شد.
داوود، مجسمه ای برنزی از قهرمان کتاب مقدس است که توسط دوناتلو، مجسمه ساز ایتالیایی اوایل رنسانس، احتمالاً در دهه ۱۴۴۰ ساخته شده و اکنون در بارگلو، فلورانس نگهداری می شود. این مجسمه که به جز کلاهخود و چکمه، برهنه است، به عنوان اولین اثر ایستاده بدون تکیه گاه از ریخته گری برنزی در دوران رنسانس و اولین مجسمه مرد برهنه مستقل ساخته شده از دوران باستان شناخته می شود. این مجسمه داوود را با لبخندی مرموز، در حالی که پایش را روی سر بریده جالوت، درست پس از شکست دادن غول، قرار داده است، به تصویر می کشد. این جوان، به جز کلاه و چکمه های برگ بو، کاملاً برهنه است و شمشیر جالوت را در دست دارد. داوود در این اثر، جوانی است با اندامی لطیف و حالت بدنی آرام، که با لبخندی رازآلود، پای خود را بر سر بریدهٔ جالوت گذاشته است—لحظه ای پس از پیروزی بر غول دشمن. او کاملاً برهنه است، به جز کلاه خودی با تاج برگ بو و چکمه هایی که بر پا دارد، و شمشیر جالوت را در دست گرفته است. این ترکیب، نه تنها نمادی از پیروزی خرد بر قدرت است، بلکه بازتابی از زیبایی شناسی رنسانس در بازگشت به فرم های کلاسیک، تأکید بر بدن انسان، و بیان روان شناختی چهره هاست. سا
خت این اثر مستند نیست. اکثر محققان فرض می کنند که این مجسمه به سفارش کوزیمو د مدیچی ساخته شده است، اما تاریخ ساخت آن ناشناخته و مورد اختلاف نظر گسترده است. تاریخ های پیشنهادی از دهه ۱۴۲۰ تا دهه ۱۴۶۰ (دوناتلو در سال ۱۴۶۶ درگذشت) متفاوت است، و اخیراً نظر اکثریت به دهه ۱۴۴۰ برمی گردد، زمانی که کاخ جدید مدیچی (که اکنون پالاتزو مدیچی ریکاردی نامیده می شود) که توسط میکلوتزو طراحی شده بود، در دست ساخت بود. دهه ها پیش، دوناتلو روی مجسمه مرمری داوود کار می کرد. هر دو اکنون در موزه ملی بارگلو در فلورانس هستند. این مجسمه برنزی همچنان مشهورترین اثر اوست و برای یک زمینه سکولار و به سفارش خانواده مدیچی ساخته شده است. شمایل نگاری مجسمه برنزی "داوود" از مجسمه مرمری "داوود" پیروی می کند: یک قهرمان جوان با سلاحی در دست ایستاده و سر بریده دشمنش در کنار پایش قرار دارد. با این حال، از نظر بصری، این مجسمه به طرز شگفت آوری متفاوت است. داوود هم از نظر فیزیکی ظریف و هم به طرز چشمگیری زنانه است. گفته می شود که سر او از مجسمه های کلاسیک آنتینوس، محبوب امپراتور هادریان، که به زیبایی اش مشهور بود، الهام گرفته شده است. هیکل مجسمه، در تضاد
با شمشیر بزرگی که در دست دارد، نشان می دهد که داوود نه با قدرت فیزیکی، بلکه از طریق خدا بر جالوت غلبه کرده است. برهنگی پسربچه بیشتر به ایده حضور خدا اشاره دارد و جوانی را در مقابل غول زره پوش قرار می دهد. داوود ختنه نشده ارائه شده است، که برای برهنگی مردان در هنر رنسانس ایتالیا مرسوم است. متن کتاب مقدس. داستان داوود و جالوت از فصل هفدهم کتاب اول سموئیل در عهد عتیق سرچشمه می گیرد. در این روایت، قوم اسرائیل درگیر جنگی با فلسطینیان هستند و جالوت، قهرمان فلسطینیان، بارها پیشنهاد می دهد که نبرد نهایی با مبارزهٔ تن به تن میان او و بهترین جنگجوی اسرائیلی تعیین شود. با وجود تهدیدهای مکرر جالوت، هیچ یک از سربازان آموزش دیدهٔ اسرائیلی جرأت رویارویی با این غول را ندارد، تا اینکه داوود، پسری چوپان و جوان که حتی به عنوان سرباز پذیرفته نشده، داوطلب می شود تا با جالوت بجنگد. شائول، رهبر اسرائیلیان، به داوود زره و سلاح پیشنهاد می دهد، اما داوود که در استفاده از آن ها ناتوان است، آن ها را رد می کند و تنها با فلاخن خود به میدان می رود. او با سنگی که از فلاخن پرتاب می کند، جالوت را از ناحیهٔ سر هدف قرار می دهد و او را نقش زمین
می کند. سپس با شمشیر خود جالوت، سر او را از تن جدا می سازد. طبق توافق، فلسطینیان عقب نشینی می کنند و قوم اسرائیل نجات می یابد. در این داستان، قدرت ویژهٔ داوود از جانب خداوند می آید و روایت، نمادی از پیروزی خیر بر شر است. تاریخچه. طبق یک نظریه، این مجسمه در دهه ۱۴۳۰ توسط خانواده مدیچی سفارش داده شد تا در مرکز حیاط کاخ قدیمی مدیچی قرار گیرد. از طرف دیگر، ممکن است برای آن موقعیت در کاخ جدید مدیچی ساخته شده باشد، جایی که بعداً قرار گرفته است، که این امر سفارش را در اواسط دهه ۱۴۴۰ یا حتی بعد از آن قرار می دهد. این مجسمه تنها تا سال ۱۴۶۹ در آنجا ثبت شده است. خانواده مدیچی در سال ۱۴۹۴ از فلورانس تبعید شدند و مجسمه به همراه مجسمه برنزی "جودیت" اثر دوناتلو، که موضوع و معنای نمادین قدرتمندی داشت، به حیاط کاخ سینیوریا منتقل شد. مجسمه "داوود" در دهه ۱۴۵۰ جای خود (و ستون آن) را در وسط حیاط به یک فواره واگذار کرد و در طاقچه ای در کنار درگاه نزدیک پله ها نصب شد، جایی که "جودیت" از اوایل دهه ۱۵۰۰ در آنجا قرار داشت. در قرن هفدهم، مجسمه "داوود" به "کاخ پیتی، سپس در سال ۱۷۷۷ به موزه اوفیتزی و سرانجام در سال ۱۸۶۵ به موزه ملی با
رجلو منتقل شد و تا به امروز در آنجا نگهداری می شود." بر اساس روایت جورجو وازاری، مجسمهٔ داوود اثر دوناتلو در گذشته بر روی ستونی قرار داشته که توسط دزیدریو دا ستینیانو طراحی شده بود و در مرکز حیاط کاخ قدیمی مدیچی جای گرفته بود. این جایگاه نه تنها به مجسمه جلوه ای رسمی و برجسته می داد، بلکه با کتیبه ای همراه بود که به نظر می رسد معنای سیاسی آن را توضیح می داد. هرچند متن دقیق این کتیبه به طور کامل حفظ نشده، اما نسخه ای از دست نوشته ای مربوط به قرن پانزدهم که حاوی متن آن است، احتمالاً یکی از نخستین ارجاعات به مجسمه محسوب می شود. پذیرفته شده است که مجسمهٔ داوود دارای معنایی سیاسی بوده، اما اینکه این معنا دقیقاً چه بوده، موضوع بحث های گسترده ای میان پژوهشگران است. برخی آن را نمادی از پیروزی جمهوری فلورانس بر نیروهای سلطه گر می دانند، در حالی که دیگران آن را تجسمی از قدرت خاندان مدیچی در قالب نمادهای مذهبی و اسطوره ای تفسیر می کنند. حالت بدنی آرام داوود، لبخند رازآلود، و قرار گرفتن پای او بر سر جالوت، همگی می توانند به عنوان استعاره هایی از غلبه خرد بر خشونت، یا پیروزی سیاسی بر تهدیدهای خارجی و داخلی تعبیر شوند. در
این میان، جایگاه مجسمه در کاخ مدیچی نیز اهمیت دارد؛ قرار گرفتن آن در فضای خصوصی خاندان مدیچی، در عین حال که در معرض دید مهمانان و مقامات قرار داشت، نشان دهندهٔ استفادهٔ هوشمندانه از هنر برای تثبیت قدرت و مشروعیت سیاسی بود؛ بنابراین، مجسمهٔ داوود نه تنها یک شاهکار هنری، بلکه ابزاری برای بیان قدرت، هویت، و آرمان های سیاسی در بستر فلورانس رنسانس بود. پذیرش. هیچ نشانه ای از واکنش های معاصر به مجسمه "داوود وجود ندارد." با این حال، این واقعیت که این مجسمه در دهه ۱۴۹۰ در ساختمان اصلی دولت جمهوری فلورانس قرار داده شده بود، نشان می دهد که به آن به عنوان یک اثر بحث برانگیز نگاه نمی شد. در اوایل قرن شانزدهم، هرالد سینیوریا از این مجسمه به گونه ای یاد کرد که نشان می داد چیزی نگران کننده در مورد آن وجود دارد: «داوود در حیاط، یک پیکره کامل نیست زیرا پای راستش بی مزه است.» در اواسط قرن ، وازاری مجسمه را چنان طبیعت گرایانه توصیف می کرد که باید از روی یک مدل زنده ریخته گری شده باشد. با این حال، در میان مورخان هنر قرن بیستم و بیست و یکم، بحث های قابل توجهی در مورد چگونگی تفسیر آن وجود داشته است. ریش جالوت دور پای صندل پوش داوو
د پیچیده شده است، گویی این قهرمان جوان انگشتان پایش را از میان موهای حریف مرده اش عبور می دهد. جالوت کلاهخود بالدار بر سر دارد. پای راست داوود محکم روی بال کوتاه راست ایستاده است، در حالی که بال چپ، که به طور قابل توجهی بلندتر است، از پای راست او تا کشاله ران او امتداد یافته است. این پیکره به طرق مختلفی تفسیر شده است. یکی از این تفاسیر این بوده است که دوناتلو همجنس گرا بوده و این نگرش جنسی را از طریق این مجسمه ابراز می کرده است. دومین تفسیر این است که این اثر به ارزش های همجنس گرایانه در جامعه فلورانس اشاره دارد، بدون اینکه تمایلات شخصی دوناتلو را بیان کند. سومین تفسیر این است که "داوود" نمایانگر تلاش دوناتلو برای خلق نسخه ای منحصر به فرد از پیکره برهنه مرد است، تا به جای کپی کردن مدل های کلاسیکی که تا آن زمان منبع تصویرسازی پیکره برهنه مرد در هنر رنسانس بوده اند، از مجوز هنری استفاده کند. شناسایی. هویت سنتی این رقم در سال ۱۹۳۹ مورد تردید قرار گرفت. با تفسیری متمایل به اساطیر باستانی، کلاهخود قهرمان به ویژه هرمس یا مرکوری را تداعی می کند. تعدادی از محققان از آن زمان از لانی پیروی کرده اند و گاهی اوقات از این
مجسمه به عنوان "داوود-مرکوری" یاد می کنند. اگر قرار بوده این پیکره واقعاً نمایانگر مرکوری باشد، می توان فرض کرد که او بالای سر غول شکست خورده آرگوس پانوپتس ایستاده است. [ "" ] با این حال، تمام ارجاعات کواتروچنتو به مجسمه، آن را به عنوان داوود معرفی می کنند. در سال ۱۹۳۹، پژوهشگر مجارستانی، ینُو لانی، شناسایی سنتی مجسمهٔ داوود اثر دوناتلو را زیر سؤال برد و تفسیری ارائه داد که به اسطوره شناسی باستانی گرایش داشت. او به ویژه به کلاه خود قهرمان اشاره کرد که به زعم او شباهت هایی با نمادهای هرمس یا مرکوری، خدای پیام رسان در اساطیر یونان و روم، داشت. این دیدگاه، که مجسمه ممکن است به جای داوود، مرکوری را به تصویر کشیده باشد، از آن زمان توسط شماری از پژوهشگران دنبال شده و گاه با عنوان «داوود-مرکوری» از آن یاد شده است. اگر این تفسیر درست باشد و مجسمه واقعاً مرکوری را نشان دهد، می توان فرض کرد که او بر سر غول شکست خوردهٔ آرگوس پانُپتِس ایستاده است—شخصیتی اسطوره ای با صد چشم که در خدمت هرا بود و در نهایت توسط مرکوری کشته شد. با این حال، این فرضیه فاقد شواهد قطعی است و نیازمند ارجاع معتبر برای تأیید است. در مقابل، تمامی منا
بع مربوط به قرن پانزدهم مجسمه را به وضوح به عنوان داوود شناسایی کرده اند. این منابع، از جمله متون تاریخی، دست نوشته ها، و شواهد هنری، همگی بر هویت داوود تأکید دارند و نشان می دهند که در زمان ساخت و نمایش اولیهٔ مجسمه، هیچ تردیدی دربارهٔ شخصیت آن وجود نداشته است. این اختلاف نظر میان منابع تاریخی و تفسیرهای مدرن، بازتابی از پیچیدگی های نمادپردازی در هنر رنسانس است. مجسمهٔ داوود، چه به عنوان نماد ایمان و پیروزی در سنت یهودی-مسیحی، و چه به عنوان بازتابی از اسطوره های باستانی، همچنان یکی از آثار بحث برانگیز و الهام بخش تاریخ هنر باقی مانده است.
کاخ ونیز (ایتالیایی: Palazzo Venezia یا Palazzo Barbo به معنی «کاخ ونیز») یا پالاتزو باربو، که قبلاً پالاتزو دی سان مارکو («کاخ سنت مارک») (Palazzo di San Marco) نامیده می شد، کاخی بزرگ مربوط به اوایل رنسانس در مرکز رم، ایتالیا است که در شمال تپه کاپیتولین واقع شده است. امروزه این کاخ که متعلق به جمهوری ایتالیا است، موزه ملی کاخ ونیز را در خود جای داده است. نمای اصلی (شرقی) آن ۷۷ متر (۲۵۳ فوت) طول دارد و ارتفاع آن (بدون احتساب برج) حدود ۳۱ متر (۱۰۲ فوت) است. بال شمالی، شامل «آپارتمان سیبو» که به سمت غرب امتداد یافته است، ۱۲۲ متر (۴۰۰ فوت) طول دارد. این بنا مساحتی معادل ۱.۲ هکتار (۲.۹ هکتار) را پوشش می دهد و دو باغ و کلیسای سنت مارک را در بر می گیرد. این بنا به شکل فعلی در دهه ۱۴۵۰ توسط کاردینال پیترو باربو (۱۴۱۷–۱۴۷۱)، دارنده عنوانی کلیسای سنت مارک، که از سال ۱۴۶۴ به عنوان پاپ پل دوم حکومت می کرد، ساخته شد. باربو، که طبق رسم کاردینال های کلیسای سنت مارک، ونیزی تبار بود، حتی به عنوان پاپ نیز در آنجا زندگی می کرد و مجموعه بزرگی از آثار هنری و عتیقه را در آنجا گردآوری کرده بود. در نیمه اول قرن بیستم، این بنا به
اقامتگاه و مقر بنیتو موسولینی، دیکتاتور فاشیست ایتالیا (۱۹۲۲–۱۹۴۳)، تبدیل شد که از بالکن آن خطاب به جمعیت عظیمی که میدان ونیز را پر کرده بودند، سخنرانی های قابل توجهی ایراد می کرد. ساختار اولیه این مجموعه معماری بزرگ شامل یک خانه قرون وسطایی ساده بود که به عنوان محل اقامت کاردینال هایی که به عنوان دارندگان عنوان کلیسای سنت مارک منصوب شده بودند، در نظر گرفته شده بود. در سال 1469، پس از توسعه گسترده، به اقامتگاه پاپ تبدیل شد و در سال 1564 پاپ پیوس چهارم، برای جلب نظر جمهوری ونیز، که حامی آن مارک انجیلی بود، عمارت را به سفارت ونیز در رم واگذار کرد، به شرطی که بخشی از ساختمان به عنوان محل اقامت کاردینال های کلیسای سنت مارک باقی بماند، که بخشی از آن اکنون به عنوان آپارتمان سیبو (یا چیبو) شناخته می شود، و اینکه جمهوری ونیز هزینه نگهداری و مرمت آینده ساختمان را تأمین کند. نمای اصلی شرقی کاخ رو به میدان ونیز است و بال شمالی، که شامل آپارتمان سیبو است، بخشی از ضلع جنوبی خیابان پلبیسیتو را تشکیل می دهد. تاریخچچه. پاپ پل دوم. این بنا در سال ۱۴۵۱، زمانی که متعلق به کاردینال پیترو باربو (۱۴۱۷–۱۴۷۱) بود، بازسازی شد. او از
سال ۱۴۶۴ به عنوان پاپ پل دوم (۱۴۶۴–۱۴۷۱)، برادرزاده پاپ اوگنیوس چهارم، حکومت می کرد. این بنا به ساختمانی مستحکم تبدیل شد که از یک نیم زیرزمین و یک نیم طبقه تشکیل شده بود که به عنوان یک پیانوی اشرافی عمل می کرد. در سال ۱۴۵۵، پیترو باربو مدال یادبودی را به نشانه ساخت آن ضرب کرد. این بنا برخی از اولین ویژگی های معماری رنسانس در رم را به نمایش می گذارد، اگرچه نمای کلی آن یک سازه قرون وسطایی عظیم و مستحکم با جان پناه جنگ افروز است. در ضلع غربی آن، باسیلیکای باستانی سنت مارک قرار دارد که از جنوب به شمال تراز شده و توسط پاپ مارکوس در سال ۳۳۶ تأسیس و به مارک انجیلی که بعدها محافظ ونیز شد، تقدیم شده است. این بنا در سال ۸۳۳ به طور کامل بازسازی شد و از آن زمان تاکنون بارها بازسازی شده است. بخش عمده ای از سنگ های مورد استفاده برای ساخت کاخ از کولوسئوم، بنایی که در نزدیکی آن قرار دارد، استخراج شده است، کاری که تا قرن هجدهم در رم رایج بود. طراحی این بنا به طور سنتی به لئون باتیستا آلبرتی نسبت داده می شود. کاخ. بین سال های ۱۴۶۶ تا ۱۴۶۹، پاپ پل دوم در گوشه جنوب شرقی، یک صومعه بزرگ سه طبقه مربع شکل که باغی را احاطه کرده بود،
اضافه کرد که سازه آن با نام ویریداریوم ("منطقه سبز") یا پالاتزتو ("کاخ کوچک") شناخته می شد. این ساختمان پس از مرگ پاپ در سال ۱۴۷۱ توسط برادرزاده اش مارکو باربو، پاتریارک آکویلیا، تکمیل شد. این سازه در سال ۱۹۱۰ تخریب و در مقیاسی مشابه و با استفاده مجدد از بسیاری از مصالح اصلی، ۱۰۰ متر به سمت غرب بازسازی شد تا با ساخت بنای عظیم ویکتور امانوئل دوم بر روی تپه کاپیتولین که قرار بود در سال ۱۹۱۱ تکمیل شود، هماهنگ باشد. برج بیشا. برج مربعی بزرگ بالای انتهای جنوبی بلوک اصلی در سال ۱۴۷۰ ساخته شد و یک بنای قرون وسطایی ساده تر را در بر می گیرد. این برج به نام Torre della Biscia (برج Biscia) شناخته می شود، احتمالاً به خاطر شکل یک قطعه مجسمه باستانی که در میان سنگ تراشی محصور شده است، یا به نام Torre di Carlo Muto (برج کارلو موتو)، به خاطر صاحب زمینی که توسط پیترو باربو خریداری شد. تاریچه بعدی. پس از پیمان کامپوفورمیو (۱۷۹۷)، زمانی که اتریش جانشین جمهوری منحل شده ونیز شد، این کاخ به مالکیت امپراتوری اتریش درآمد و تا سال ۱۹۱۶، زمانی که پادشاهی ایتالیا، در جنگ با اتریش-مجارستان، ساختمان را تصرف کرد، به عنوان مقر سفیر اتریش د
ر واتیکان مورد استفاده قرار می گرفت
«کنسرواتوار میلان» که با نام های «کنسرواتوار میلان» و «کنسرواتوار جوزپه وردی» نیز شناخته می شود، یک کالج موسیقی در میلان، ایتالیا است. تاریخچه. این هنرستان با فرمان سلطنتی سال ۱۸۰۷ در میلان، پایتخت پادشاهی ایتالیا ناپلئونی تأسیس شد. سال بعد با مکانی در صومعههای باروک کلیسای سانتا ماریا دلا پاسیونه افتتاح شد. در ابتدا هجده دانش آموز شبانه روزی، از جمله دانش آموزان هر دو جنس، در آن مشغول به تحصیل بودند. امروزه این بزرگترین مؤسسه آموزش موسیقی در ایتالیا است.. جوزپه وردی. جوزپه وردی، که کنسرواتوار به نام او نامگذاری شده است، در سال ۱۸۳۲ برای تحصیل در آنجا درخواست داد، اما موفق نشد. فارغ التحصلان و دانشکده ها. در تاریخ 200 ساله خود، این کنسرواتوار برخی از برجسته ترین موسیقی دانان و رهبران ارکستر ایتالیا از جمله فاوستو رومیتلی، اسکار بیانکی، لوکا فرانچسکونی، استفانو گرواسونی، [[مارکو استروپا]، [اینیتی]، [اینیتی]، [اینیتی]، [[نی تی]، کام، [[مارکو استروپا]، [اینیتی]، کام را آموزش داده است. [[آمیلکاره پونکیلی]]، [[آریگو بویتو]]، [[جیووانی بوتسینی]]، [[آلفردو کاتالانی]]، [[ریکاردو شایلی]]، [[آملیتا گالی کورچی]]، [[ویتو