Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیلون () آلیاژ یک فلز گران بها (معمولاً نقره نقره، اما همچنین طلا با محتوای اکثر فلزات پایه (مانند مس) است. بیشتر برای ساخت سکه، نشان و سکه های ژتون استفاده می شود.
د ربوس بللیسیس یا در مورد چیزهای جنگ () اثری ناشناس از قرن چهارم یا پنجم است که راه حل هایی را برای مشکلات نظامی و مالی در امپراتوری روم پیشنهاد می کند، از جمله تعدادی ماشین های جنگی خیالی. پس از مرگ کنستانتین بزرگ در سال ۳۳۷ (به صراحت گفته شده است که کنستانتین در زمان نگارش اثر مرده است) و قبل از سقوط امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶ نوشته شده است.
سنتنیالیس () سکه های برنز و تلاش های کنستانس یکم و کنستانتیوس دوم برای معرفی مجدد یک سکه بزرگ برنزی بین سال های ۳۲۰ و ۳۴۰ پس از میلاد بود. فلوس تا آن زمان به طرز چشمگیری کاهش یافته بود.
جام باشگاه های جهان ۲۰۱۲ در تویوتا و یوکوهاما، ژاپن، از ۶ دسامبر تا ۱۶ دسامبر ۲۰۱۲ برگزار شد. الاهلی. سرمربی: حسام البدری اوکلند سیتی. سرمربی: رامون تریبولیتکس چلسی. سرمربی: رافائل بنیتز مونتری. سرمربی: ویکتور مانوئل ووچتیک کورینتیانس. سرمربی: تیته سانفریس هیروشیما. سرمربی: هاجیمه موری یاسو اولسان هیوندای. سرمربی: کیم هو-کون
آرتمیوس قدیس مسیحی اهل روم باستان بود. ژنرال امپراتوری روم یا بخشدار امپراتوری در مصر بود. کلیساهای کاتولیک و ارتدکس او را با نام آرتمیوس انطاکیه قدیس می دانند. جزئیات کمی از زندگی و مرگ آرتمیوس شناخته شده است و بسیاری از این جزئیات بین منابع اولیه مسیحیت و پیگنیسم متناقض یا حداقل ناسازگار هستند.
دهستان محمودآباد، یکی از دهستان های بخش سیوان شهرستان ایلام در استان ایلام ایران است. مرکز این دهستان، روستای محمودآباد است. این دهستان شامل روستاها، مزرعه ها و مکان های زیر است: 1 – محمود آباد 2 – مله گل زرد 3 – طولاب 4 – گاوز 5 – کله کبود 6 – شان کبود 7 – سربیشه 8 – چهارراه 9 – چنگینه قجر 10 – چشمه داوی 11 – چاویز 12 – چپه سورگه. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان محمودآباد برابر با ۲٬۷۶۰ نفر بوده است.
باشگاه فوتبال آلبیرکس نیگاتا سنگاپور یک باشگاه فوتبال سنگاپوری است که در لیگ برتر سنگاپور بازی می کند. این باشگاه یک تیم اقماری آلبیرکس نیگاتا ژاپن است. تاریخچه. آلبیرکس نیگاتا سنگاپور، یک تیم اقماری از باشگاه ژاپنی آلبیرکس نیگاتا، در سال ۲۰۰۴ به لیگ برتر سنگاپور پیوست. در آن سال بود که اتحادیه فوتبال سنگاپور تصمیم گرفت تیم های خارجی را در لیگ دعوت کند تا مشکلات حضور ضعیف را حل کند. برای اولین سال حضور باشگاه در لیگ، در قسمت میانی جدول رده بندی قرار گرفت. در سال ۲۰۰۸، دایسوکه کوریناگا رئیس باشگاه شد که اصلاحاتی را در باشگاه به منظور بهبود جایگاهش در لیگ انجام داد. از جمله این موارد، کسب حمایت مالی از شرکت های ژاپنی با حضور در سنگاپور بود، با این که باشگاه تا ۵۰ حامی داشت و با راه اندازی یک مدرسه رقص و یک آکادمی، تعامل هواداران را بهبود بخشید. پس از آن باشگاه عملکرد لیگ خود را بهبود بخشید و در فصل ۲۰۰۸ به مقام هفتم، در فصل ۲۰۱۲ رتبه سوم و در فصل ۲۰۱۶ به عنوان قهرمان رسید. این باشگاه در فصل ۲۰۱۸ خود در هیچ مسابقه ای شکست نخورد. افتخارات. از مهم ترین افتخارات این باشگاه می توان به ۴ قهرمانی در هر دو فصل ۲۰۱۶ و ۲
۰۱۷ اشاره کرد. این باشگاه در این سال ها توانست قهرمان لیگ برتر سنگاپور، جام حذفی سنگاپور، جام لیگ سنگاپور و جام خیریه سنگاپور شود.
باشگاه فوتبال فرانسیسکین یک باشگاه فوتبال در لی فرانکویس، مارتینیک است که در لیگ ملی مارتینیک بازی می کند. در رقابت های قاره ای. فرانسیسکین دو بار در جام باشگاه های کارائیب شرکت کرده است که هر دو بار در مرحله اول حذف شد. این تیم ۵ بار در جام قهرمانان کونکاکاف نیز حضور داشته اما هرگز نتوانسته از مرحله مقدماتی منطقه ای خود صعود کند. فرانسیسکین همچنین در سال ۲۰۱۸ قهرمان جام شیلد باشگاه های کارائیب شده است. فرانسیسکن برای چند سال (به تازگی در سال ۲۱–۲۰۲۰) در جام حذفی فرانسه نیز شرکت کرده است.
شفقت رومی () داستانی تمثیلی و حکایتی پندآمیز است که در آن دختری به نام «پرو» به پدرش «سیمون» که زندانی و محکوم به مرگ از طریق محرومیت غذایی و گرسنگی است، مخفیانه از پستان هایش شیر می دهد. خاستگاه این حکایت روم باستان است و بیشتر در هنر بازتاب داشته است، به ویژه در دوره باروک؛ و گاهی از آن با عنوان «"سیمون و پرو"» است. تاریخچه. این داستان در «"نُه دفتر از کردار و گفته های به یادماندنی رومیان باستان"» به قلم والریوس ماکسیموس مورخ رومی ثبت شده است و به عنوان نمونه ای از یک نمونه برجسته از اعمال پیتاس (تقوای فرزندی) و غیرت و احترام رومی ارائه شده است. یک تابلوی نقاشی در معبد پیتاس این صحنه را به تصویر کشیده است. علاوه بر این، نقاشی های دیواری و مجسمه های سفالی قرن اول که در پمپئی حفاری شده اند، نشان می دهند که بازنمایی های بصری «"سیمون و پرو"» رایج بوده اند، با این حال دشوار است که بگوییم این ها پس از انتشار حکایت ماکسیموس کشیده داشته اند یا پیش از وجود داشته و الهام بخش داستان او بوده اند. در میان رومی ها، این موضوع در شیردهی یونو به هرکول بالغ - افسانه ای در تمدن اتروسک - بازتاب اسطوره ای داشت. حکایت ماکسیموس ا
ز پرو و سیمون، چالش اِکفراسیس زیر را مطرح می کند: حکایت سیمون با روایت تقریباً یکسانی با داستان مورخ رومی والریوس ماکسیموس همراه است که بعداً توسط پلینی بزرگ (۲۳–۷۹ پس از میلاد) بازگو شد و در آن یک زن زندانی پلبی که توسط دخترش شیردهی می شد. با اعلام این موضوع به مراجع ذی ربط، حکم قضایی مادر ساقط می شود. با آنکه نگهبان زندان در آغاز تردید می کند و می اندیشد که آیا آنچه که او می بیند خلاف طبیعت است (یک عمل لزبین گرایی)، اما کمی بعد نتیجه می گیرد که در واقع این نمونه ای از اولین قانون طبیعت است، یعنی عشق به والدین خود داشتن. موضوعی در هنر. تجسم اولیه در آلمان و ایتالیا. این بن مایه در هر دو نوع «مادر-دختری» و «پدر-دختری» روایت شده است، اگرچه نسخه متقابل جنسیتی (پدر-دختری) در نهایت محبوبیت بیشتری داشت. اولین تصویرهای مدرن از «"سیمون و پرو"» به طور مستقل از یکدیگر در حدود سال ۱۵۲۵ در جنوب آلمان و شمال ایتالیا در طیف گسترده ای از رسانه ها از جمله مدال های برنزی، نقاشی های دیواری، حکاکی ها، طراحی ها، نقاشی های رنگ روغن، سرامیک، تزئینات چوبی منبت کاری شده و مجسمه ها پدیدار شدند. در آلمان، برادران بارتل بیهام (۱۵۴۰–۱۵
۰۲) و زیبالد بیهام (۱۵۵۰–۱۵۰۰) شش پرداخت تصویری مختلف از «"سیمون و پرو"» را بین خود خلق کردند. اولین تصویرسازی بارتل از این موضوع در سال ۱۵۲۵ با یک دوره کوتاه زندان همراه است که او، برادرش زیبالد و دوست مشترکشان گیورگ پنتس در اوایل همان سال به اتهام ارتداد سپری کردند. برادر بارتل، زیبالد، این اثر را به صورت معکوس در سال ۱۵۴۴ دوباره منتشر کرد، این بار با دو کتیبه که بیننده را از هویت پدر («سیمون») و معنای این عمل آگاه می کرد: «حیات من وابسته به پستان دخترم است.» خودِ زیبالد در جوانی خود دو بار بین سال های ۱۵۲۶ و ۱۵۳۰ و بار دیگر در سال ۱۵۴۰ این بن مایه را بازنگاری کرد. چاپ ۱۵۴۰ تقریباً ده برابر بزرگتر از سایر آثار هنری برادران ببهام (حدود ۴۰ در ۲۵ سانتی متر) و آشکارا، پورنوگرافیک است. بازوهای گره خورده سایمون پشت سر و شانه ها و پایین تنه اش با پارچه ای ژاکت مانند پوشانده شده است، با این حال قفسه سینه عضلانی و نوک سینه های او کاملاً نمایان است. پرو بین زانوهای سیمون ایستاده، کاملاً برهنه، موهایش بازشده و ناحیه شرمگاهی و شکمش تراشیده شده است. او پستان چپ خود را با میان انگشتان یک دست فشرده و در دهان سیمون گذاشته
است. کتیبه ای که به شکل کنده کاری در دیوار نوشته شده است، چنین می گوید: «عشق به والدین تا به کجا که نمی رسد، این دختر چه چیز را تدبیر نمی کند؟» بعدها در قرن شانزدهم، هنرمندان آلمانی کشیدن تابلوهای زنگ روغن از این روایت را آغاز کردند و بیشتر قالب نیمه قدی کلاسیک را انتخاب می کردند، در نتیجه شباهت های رسمی بین «پرو» و قهرمانان باستانی را مجسم می کردند و پرو را در قالب «زن قوی»، شبیه به لوکرتیا، دیدو، کلئوپاترا، جودیت، سالومه و دلیله گنجانیدند. نمونه هایی از این آثار عبارتند از نسخه سال ۱۵۳۸ گیورگ پنتس، تصویری اثر «اِرهارت شوتزر» در همان سال، نسخهٔ سال ۱۵۴۶ گیورگ پنتس (محل نگهداری در استکهلم) ا، و یک اثر دیگر از فردی موسوم به «مرشد» که در آن سر شیردال کشیده شد و متعلق به سال ۱۵۴۶ است. نقاشی های رنگ روغن ایتالیایی از این بن مایه در اوایل سال ۱۵۲۳ وجود داشتند، زمانی که یک دفتر ثبت اسناد رسمی یک بوم بزرگ نقاشی در یک قاب طلاکاری شده را شرح داده که در اختیار فردی تازه درگذشته به نام «پیترو لونا» بوده و در آن زنی در حال شیردهی به پیرمردی از پستان خود است. تابلوی نقاشی مشابهی متعلق به خاندان «بندتی دی فرانچیشی» توسط یک
دفتر اسناد رسمی در سال ۱۵۳۸ توصیف شده است. همچنین تابلوی نقاشی دیگری توسط یک سردفتر در املاک مینیاتوریست ایتالیایی «گاسپارو سِجیتسی» ثبت شده که در آن به درستی به دختری که به پدرش شیر می دهد اشاره شده است. متأسفانه هیچ یک از این نقاشی ها امروزه باقی نیستند. تأثیرپذیری های کاراواجو و روبنس. در سال ۱۶۰۶/۱۶۰۷، کاراواجو، هنرمند دوران باروک، این صحنه را در نقاشی های محراب خود، هفت عمل رحمت، به سفارش انجمن اخوت پیو مونته دلا میزریکوردیا در ناپل به تصویر کشید. با توجه به نوع انتخاب شمایل نگاری، کاراواجو ممکن است این اثر را از سلف خود پرینو دل واگا الهام گرفته شده باشد و احتمالاً نقاشی دیواری او از شفقت رومی را در طول اقامتش در شهر جنوا در سال ۱۶۰۵ دیده است. پس از نقاشی های محراب کاراواجو، شور و شوق زیادی برای به تصویر کشیدن «"سیمون و پرو"» در سال های ۱۲–۱۶۱۰ آغاز شد و در ایتالیا، فرانسه، بخش های جنوبی هلند و اوترخت گسترش یافت و حتی در میان نقاشان اسپانیایی مانند یوسپه دِ ریبرا و بعداً بارتولومه استبان موریلو مورد توجه قرار گرفت. با توجه به این واقعیت که هیچ گونه تابلوی نقاشی از سال ۱۶۱۰ موجود نیست، محراب کاراواجو با
ید الهام بخش مُدی زودگذر باشد که دو قرن دیگر ادامه داشت. با این حال، این موضوع که مورد علاقه بسیاری از هنرمندان تأثیرپذیر از آثار کاراواجو بود، از نظر تاریخی نادیده گرفته شده است. هنرمندان اهل اوترخت خرارد فن هونهورست و آبراهام بلومرت هر دو، نسخه ای از داستان را نقاشی کردند، همان طور که بارتولومئو مانفردی نیز چنین کرد. علاوه بر این، نه نمونه از شفقت رومی ظاهراً توسط رقیب و دشمن مشهور و رک گوی کاراواجو، گیدو رنی (۱۵۷۵–۱۶۲۵) و کارگاه او تولید شد. پیتر پل روبنس و پیروانش حداقل سه نسخه از این روایت را نقاشی کرده اند. پیروان هنری روبن بیشتر تمایل داشتند نسخه ۱۶۳۰ او را کپی کنند (که اکنون در آمستردام نگهداری می شود) اما کم کم شروع به کشیدن یک کودک خوابیده در زیر پای «"پرو"» کردند، که در افسانه اصلی به آن اشاره نشده است. این عنصر در قرن هفدهم به منظور انجام شد تا از این عمل به عنوان «زنا با محارم» تعبیر و یاد نشود - اگرچه وجود فرزند در هر صورت معنایی ضمنی دارد، چه آنکه وقتی در پستان هایش شیر دارد بدان معناست که دارای فرزند است. در عین حال، گنجاندن نوزاد سطح جدیدی از معنا و تفسیر را به داستان اضافه کرد، زیرا این سه ش
خصیت نشان دهنده سه نسل مختلف هستند و بنابراین می توان آن را به عنوان تمثیلی و نمادی از سه دورهٔ زندگی انسان نیز تعبیر کرد. نمونه های بسیاری از نقاشی ها، نسخ چاپی و مجسمه های شفقت رومی شامل یک نوزاد یا کودک پیش دبستانی (شاید مشابه با پسری که در تابلوی «"جمع آوری گزانگبین"» نیکولا پوسن آمده است) است که توسط هنرمندانی مانند نیکولو تورنیولی، چکو براوو، آرتوس کوئلینوس بزرگ، لویی بولونیه، ژان کورنیو، یوهان کارل لوت، کارلو چینیانی، آدریان فان در ورف، گرگوریو لاتزارینی، فرانچسکو میلیوری و یوهان پیتر وبر خلق شد. نسخه ای از روایت شفقت رومی توسط آرتمیزیا جنتیلسکی نیز قابل توجه است که یک هنرمند و نقاش زن ایتالیایی بود. ساختمان فرعی کوچکی در کنار برج ناقوس خنت متعلق به سال ۱۷۴۱، شامل مجسمه شفقت رومی است که در بالای در ورودی قرار دارد و از آن به عنوان «ممه لوکر» یاد می شود که در زبان هلندی به معنی «مکندهٔ پستان» است. نسخهٔ مادر-دختر. در طول این دورهٔ پربار از تعامل و خلاقیت در تصویرسازی «"سیمون و پرو"»، نیکولا پوسن (۱۵۹۴–۱۶۶۵) به دلیل بازنمایی اش از زوج مادر و دختر شیرده در تابلوی «جمع آوری گزانگبین» (۱۶۳۹) قابل توجه است.
انتخاب موضوع پوسن نشان دهنده آگاهی او از مثال دیگری است که ماکسیموس از تقوای فرزندی روایت کرده است و همچنین تصویرسازی های فرانسوی پیشین از این موضوع. این احتمال وجود دارد که پوسین با اثری از اتین دولون (۱۵۱۸/۱۹–۱۵۸۸) و/یا شاید «تاریخ روم» چاپ شده در لیون در سال ۱۵۴۸ آشنا بوده است که در آن مادری به دخترش التماس می کند که به او اجازه خوردن شیر از پستان هایش را بدهد؛ درخواستی که دختر از آن به تندی انتقاد می کند و مادرش را به چالش می کشد تا در رنجش وقار بیشتری از خود نشان دهد، تا اینکه در نهایت تسلیم می شود و به مادرش اجازه شیر خوردن می دهد. همچون تصویرسازی های بعدی «"سیمون و پرو"»، که در آنها فرزند «"پرو"» به اثر اضافه شد تا هرگونه شائبهٔ زنا با محارم یا هرزگی و بی عفتی برطرف شود، نیکولا پوسن نیز نوزاد پسر آن زن را نیز نقاشی کرده تا با مادربزرگش برای خوردن شیر مادر رقابت می کند. با انجام این کار و اضافه کردن فردی دیگر که حضورش درک صحیح از واقعه را به عنوان یکی از جلوه های تقوای فرزندی تثبیت می کند، پوسین از برداشت بالقوه این رویداد به عنوان عملی میان دو همجنس گرا پیشگیری می کند و ذهن بیننده را به گفتگوی بین نگهب
انان که ماکسیموس روایت کرده؛ معطوف می کند. علیرغم این واقعیت که پوسین خود را نقطه مقابل کاراواجو قرار داد، او نیز مانند رقیب خود، داستان تمثیلی ماکسیموس را در قالب یک نقاشی مذهبی پیچیده به تصویرکشید. در حالی که انتخاب گزینهٔ به تصویر کشیدن صحنه مادر و دختر در مقابل صحنه «"سیمون و پرو"» (پدر و دختر) در دورانی که پوسین نقاشی می کرد، عملی منحصر به فرد بود، نسخه همجنس آن از محبوبیت بیشتری نسبت به صحنه پدر و دختر در قرون وسطی و تا اوایل دوران مدرن برخوردار بود. اثر قرون وسطایی «ژیرار دو روسیون»، توسط شخصی ناشناس، داستان مادری زندانی را روایت می کند که توسط دخترش شیردهی می شود، اما آن داستان را شاخ و برگ می دهد، نامی برای دختر - برت استخوانی - و نسب شریفی برای خانواده نوآفرینی می کند. در قرن چهاردهم و پانزدهم، جووانی بوکاچو (۷۵–۱۳۱۳) و کریستین دو پیزان (۱۴۳۰–۱۳۶۴) هر دو از داستان دختر رومی به عنوان داستان روابط خویشاوندی متقابل استفاده کردند. در قرن شانزدهم، هانس زاکس یک اثر شهوانی از این داستان خلق کرد. آثار اندکی که نسخه مادر و دختری را به تصویر می کشند، بین قرن هفدهم و اواخر قرن هجدهم خلق شد. شعری از زیبیلا شوار
تس (۱۶۳۸–۱۶۱۲) در مورد روابط برابری طلبانه در میان زنان از این حکایت بهره گرفته است. چند سال پس از نقاشی پوسین از «"جمع آوری گزانگبین"»، گوئرچینو پرتره ای صمیمی و مهرورزانه از مادر و دختر (قبل از ۱۶۶۱) خلق کرد. این آخرین تصویرسازی شناخته شده از صحنه قبل از بازآفرینی کوتاه آن در اواخر قرن هجدهم است که در آن سه نقاشی از ژان-شارل نیکز پران (۱۷۹۱، گمشده)، آنجلیکا کافمان (۱۷۹۴، گمشده)، و اِتین-بارتلمی گارنیه (۱۸۰۱، گمشده) با به تصویر کشیدن این صحنه خلق شدند. شاید بتوان این رونق مجدد کوتاه مدت را با مضمون برابری سیاسی انقلاب فرانسه توضیح داد که در پیوند دوسویه در روابط خویشاوندی طنین انداز گردید که در نسخه مادر-دختر نشان داده شده است؛ معکوس شدن روابط پدرسالارانه ای که «"سیمون و پرو"» مظهر و نماد آن بود، در دوران باستان معنادار بود، اما اکنون (دوران انقلاب فرانسه) غیرقابل قبول شده بود. اثربخشی فرهنگی در دوران معاصر. در سدهٔ بیستم میلادی، روایتی تخیلی از شفقت رومی در خوشه های خشم جان استاین بک (۱۹۳۹) روایت شد. در پایان رمان، «رزاشارن» به مردی بیمار و گرسنه در گوشه انبار از پستان هایش شیر می دهد. نقاشی ۱۹۶۹ بالاد پارت
یزانی اثر مای دانتسیگ نیز بازتابی از شفقت رومی است. فیلم سورئالیستی "ای مرد خوش شانس!" (۱۹۷۳) همچنین شامل صحنه ای از شفقت رومی است که در آن قهرمان داستان در حال مرگ از گرسنگی است و همسر یک معاون کشیش، به جای اینکه به او اجازه دهد غذای جمع آوری شده برای یک مراسم خیریه را به یغما بردن برد، به او از پستانش شیر می دهد.
باشگاه فوتبال با یک باشگاه فوتبال فیجیایی مستقر در با است که در لیگ برتر فیجی، بهترین لیگ فوتبال حرفه ای فیجی، رقابت می کند. این باشگاه در سال ۱۹۳۵ تأسیس شد. زمین اصلی باشگاه، پارک گویند است. تاریخچه. باشگاه فوتبال با در سال ۱۹۳۵ به عنوان یک باشگاه فوتبال خیابانی توسط مردم فیجی تشکیل شد. این به دلیل تلاش های شرکت تصفیه شکر استعماری بود که صاحب یک کارخانه بزرگ قند بود. در سال ۱۹۷۷، با تبدیل به یک باشگاه حرفه ای شد و به اتحادیه فوتبال فیجی وابسته شد. در سال ۱۹۷۷، با در لیگ ملی فیجی ۱۹۷۷ که بالاترین سطح فوتبال فیجی بود، شرکت کرد. با برنده اولین لیگ ملی فیجی بود. در سال ۱۹۷۹، با دومین قهرمانی خود در لیگ ملی فیجی را به دست آورد و از آن زمان تاکنون ۲۱ عنوان قهرمانی لیگ را کسب کرده است که آخرین آنها در فصل ۲۰۱۸/۱۹ بوده است. آمار در لیگ قهرمانان اقیانوسیه. با ۸ بار در لیگ قهرمانان اقیانوسیه شرکت کرد و بهترین نتایج خود را در سال ۲۰۰۷ بدست آورد که در آن، به مسابقه فینال رسید. با در فینال مقابل ویتاکر یونایتد ایستاد و با اینکه بازی رفت را ۲–۱ برد، در بازی برگشت ۱–۰ باخت و به دلیل قانون گل زده در خانه حریف، نایب قهرمان ش
پلیس فراری () یک فیلم کمدی اکشن سال ۲۰۱۲ کره جنوبی به کارگردانی شین ته را و با بازی کانگ جی هوان و سونگ یو ری است. این فیلم همکاری مجدد دو بازیگر نقش اصلی پس از "قهرمان" (۲۰۰۸) است و دومین همکاری کانگ جی هوان با کارگردان شین ته را پس از فیلم "دوست دختر من یک مأمور مخفی است" (۲۰۰۹) به شمار می آید.
جنیفر ماتر سائول (زاده ۱۹ فوریه ۱۹۶۸) یک فیلسوف آمریکایی است که در زمینه فلسفه زبان و فلسفه فمینیسم فعالیت می کند. سائول استاد فلسفه در دانشگاه شفیلد است و همچنین در دانشگاه واترلو نیر تدریس می کند. زندگی نامه. سائول دارای مدرک لیسانس از دانشگاه روچستر و مدرک کارشناسی ارشد و دکترا از دانشگاه پرینستون است، وی در آنجا زیر نظر اسکات سومز تحصیل کرد. سائول در یک همکاری با هلن بیبی، استاد فلسفه دانشگاه منچستر، گزارشی را برای انجمن فلسفی بریتانیا و انجمن زنان در فلسفه انگلستان با عنوان «زنان در فلسفه در بریتانیا: یک گزارش» نوشت.سائول مکرراً در بسیاری از نشریات غیر آکادمیک نظراتی دربارهٔ زنان در فلسفه می نویسد. سائول یکی از بنیانگذاران و یکی از وبلاگ نویسان مجله اینترنتی فیلسوفان فمینیست است، انجمنی که بر تعصبات جنسیتی تمرکز دارد. کمپین کنفرانس جنسیت انجمن با هدف برجسته کردن عدم مشارکت و نمایندگی فیلسوفان زن در رویدادهای جهانی اجرا می شود. حوزه های تحقیقاتی. تحقیقات اولیه سائول در فلسفه تحلیلی زبان و فلسفه فمینیستی است. او در کتاب خود در سال ۲۰۱۲ از انتشارات دانشگاه آکسفورد، "دروغ، گمراه کردن و آنچه گفته می شود: کاوش
ی در فلسفه زبان و اخلاق"، استدلال می کند که تمایز بین دروغ گویی و گمراه کردن از لحاظ نظری مهم است و موضوعات مختلفی را در فلسفه زبان روشن می کند. محتوای معنایی، دلالت و ادعا، از آنجایی که از نظر اخلاقی نیز معنادار است، راه هایی را نشان می دهد که ارتباطات و گفتار برای تحلیل اخلاقی مناسب هستند. سائول استدلال می کند که به طور کلی اینطور نیست که لزوماً دروغ از نظر اخلاقی بدتر از گمراه کردن باشد. لوول اندرسون، در بررسی خود از این کتاب، می گوید: «کتاب او افزوده ای عالی به ادبیات رو به رشدی است که می توان آن را فلسفه کاربردی زبان در نظر گرفت». این کار منجر به این شد که سائول مشاور اداره مقررات آماری بریتانیا در توسعه کار خود در مورد گمراه کنندگی استفاده از آمار باشد، جایی که هرگونه باور نادرست مشروط به شواهد موجود است. در فلسفه زبان، جنیفر سائول به دلیل کارش در مورد جایگزینی اصطلاحات ارجاعی در جملات ساده نیز شناخته شده است. اگرچه عموماً پذیرفته شده است که جایگزینی کلمات در زمینه های نگرش گزاره ای ناموفق است، سائول استدلال می کند که جانشینی کلمات می تواند در جملاتی که هیچ فعل دارای بار روان شناختی ندارند نیز شکست بخور
د. این سؤالاتی را در مورد معنایی نام ها نگرش ایجاد می کند. در سال ۲۰۰۷، سائول "جملات ساده، جایگزینی و شهودی" را منتشر کرد (انتشارات دانشگاه آکسفورد) که در آن دیدگاه های خود را در مورد این موضوعات با توجه به مفاهیم روش شناختی آنها توسعه داد. جنیفر دوک یونگ دربارهٔ این کتاب می گوید: «سائول با نشان دادن ناکافی بودن محاسبات موجود، مطالعه شکست در جایگزینی جملات ساده را پیش می برد، اما شاید مهم تر از آن، این کتاب پرسش های مهمی را در مورد نقش مشکل ساز شهودهای معنایی که اغلب بدون سؤال استفاده می شوند، مورد توجه قرار می دهد. در حوزه ای مانند فلسفه زبان که در آن شهودها اغلب نوع اولیه داده هایی که ما در دسترس داریم، این مطالعه متمرکز نقش و ماهیت آنها مهم و از لخاظ آکادمیک قابل استقبال است. در فلسفه فمینیستی، سائول به خاطر کتابش با عنوان "فمینیسم: مسائل و استدلال ها"، از انتشارات دانشگاه آکسفورد (۲۰۰۳) شناخته می شود، این کتاب متنی است مقدماتی که انواع دیدگاه های فمینیستی را بررسی می کند و کاربرد آنها را در بحث هایی مانند پورنوگرافی، سقط جنین، و حجاب بررسی می کند. لوئیز آنتونی می گوید: «مقدمهٔ قابل دسترس و جذاب سائول با م
سائل فلسفی در فمینیسم، دانشجویان از همه گرایش های سیاسی را به چالش می کشد. ساول با الگوبرداری از روش فلسفی خوب، خوانندگان خود را به برخی از مهم ترین و جالب ترین مجادلات مطالعات جنسیتی معاصر می کشاند." او همچنین کارهای مهمی در زمینه پورنوگرافی، شیء سازی و تاریخچه ویبراتور انجام داده است. از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳، سائول مدیر پروژه تحقیقاتی بین المللی تعصب ضمنی و فلسفه با بودجه لورهولم بود. این پروژه نزدیک به ۱۰۰ محقق در فلسفه و روان شناسی را گرد هم آورد تا پیامدهای تحقیق در مورد سوگیری ضمنی و موضوعات مرتبط برای معرفت شناسی، فلسفه ذهن و فلسفه اخلاقی/سیاسی را بررسی کنند. جوایز. در دسامبر ۲۰۱۱، جایزه زن برجسته فیلسوف در واشینگتن دی سی توسط انجمن زنان در فلسفه به سائول اعطا شد. سائول در پاسخ به دریافت این جایزه گفت: «از این موضوع بسیار مفتخرم و کاملاً مبهوت هستم. به خصوص فوق العاده است که با انجام کاربردهای عملی فلسفه به عنوان عامل ایجاد تغییر در زندگی مردم شناخته شوید. برای من، این بالاترین افتخاری است که ممکن است وجود داشته باشد.»
کوه مسکی (به انگلیسی: Mesahchie Peak) یک کوه در ایالات متحده آمریکا است که در واشینگتن واقع شده است. کوه مسکی ۲٬۶۸۰٫۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مت کورنت () بازیگر آمریکایی است. او در نقش ای جی کاسول در سریال دیزنی پلاس تحت عنوان "" (۲۰۱۹–اکنون) بازی می کند و یکی از قهرمانان فیلم کانال دیزنی "زامبی ها ۳" (۲۰۲۲) است.
کوه کلارک (به انگلیسی: Clark Mountain) یک کوه در ایالات متحده آمریکا است که در واشینگتن واقع شده است. کوه کلارک ۲٬۶۲۱٫۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کوه کابوی (به انگلیسی: Cowboy Mountain) یک تپه و کوه در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کینگ، واشینگتن واقع شده است. کوه کابوی ۱٬۷۸۴٫۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کوه چرچ (به انگلیسی: Church Mountain) یک کوه در ایالات متحده آمریکا است که در واشینگتن واقع شده است.
کوه فورمیدبل (به انگلیسی: Mount Formidable) یک کوه در ایالات متحده آمریکا است که در واشینگتن واقع شده است.
نوئل مک آفی استاد فلسفه آمریکایی در دانشکده ی مطالعات زنان، جنسیت، و مطالعات جنسی و جنسیتی و مطالعات روانکاوی دانشگاه اموری است که از سال ۲۰۱۰ در آنجا تدریس می کند. مک آفی همچنین قبلاً در چندین دانشگاه دیگر از جمله به عنوان استادیار مدعو آلن برنسون در فلسفه و مطالعات زنان در دانشگاه براندیس به تدریس مشغول بود. او به طور گسترده در خصوص نظریه های دموکراتیک، رسانه های جدید، و نظریه های روانکاوی حوزه عمومی کار کرده است. مک آفی در حال حاضر رئیس مشترک شبکه فلسفه عمومی، ویراستار "کترینگ ریویو" است، و چند سال هم درگیر مسائل سیاسی در واشینگتن دی سی، هم قبل و هم در طول دوران تحصیلی خود بوده است. تحصیلات و شغل. مک آفی مدرک کارشناسی تاریخ خود را از دانشگاه تگزاس در آستین در سال ۱۹۸۶ و مدرک کارشناسی ارشد در سیاست عمومی را از دانشگاه دوک در سال ۱۹۸۷ دریافت کرد مک آفی پس از دریافت مدارک اولیه آکادمیک، قبل از ورود به فلسفه آکادمیک، سازمان دهنده و مدافع سیاست در منطقه واشینگتن دی سی بود. او از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸ برای دیده بان کنگره عمومی شهروندی کار کرد، از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ رئیس شورای محلی اتحادیه ملی نویسندگان و معاون رئیس اتح
ادیه ملی نویسندگان در سال های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ بود. مک آفی در حالی که به عنوان یک فعال منافع عمومی در واشینگتن دی سی کار می کرد، درمورد این موضوع که که اگر مردم واقعاً به خودگردانی دموکراتیک علاقه نداشته باشند و توانایی آن را نداشته باشند، این کار بیهوده خواهد بود، نگرانی های جدی داشت. برای رفع این نگرانی ها، او به دانشگاه بازگشت و در رشته ی فلسفه تحصیل کرد. او در سال ۱۹۹۰ مدرک کارشناسی ارشد فلسفه را از دانشگاه ویسکانسین مدیسون دریافت کرد، در همان سال دستیار سردبیر "مجله Kettering Review" شد. او در سال 1998 دکترای خود را در رشته ی فلسفه از دانشگاه تگزاس در آستین دریافت کرد. تحقیقات مک آفی به او این باور را بخشید که خودگردانی دموکراتیک در واقع امکان پذیر است. و در عرض چند سال پس از اولین کتابش، او تحقیقات و مشارکت خود را در اعمال دموکراتیک، از جمله کارهای جدید در رسانه های جدید، و دموکراسی سازی پس از جنگ از سر گرفت. نوئل مک آفی در بین سال های ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹ به عنوان مدرس نظریه سیاسی در دانشگاه UT آستین فعالیت علمی خود را آغاز کرد. پس از آن به عنوان استادیار در گروه فلسفه در دانشگاه ماساچوست لاول، جایی که از سال ۱۹۹۹
تا ۲۰۰۳ در آنجا خدمت کرد. سپس به دانشیاری ارتقا یافت و تا سال ۲۰۰۷ این سمت را داشت. در سال ۲۰۰۵ او به تأسیس پروژه آینده رسانه های عمومی در دانشگاه آمریکایی به عنوان بخشی از طرحی که توسط بنیاد فورد تأمین شده بود، کمک کرد. مک آفی پس از ترک دانشگاه ماساچوست، سمتی را در دانشکده تحلیل و حل تعارض در دانشگاه جورج میسون پذیرفت و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ در آنجا ماند، پیش از پذیرش یک انتصاب دوگانه در دانشگاه اموری به عنوان دانشیار فلسفه و وابسته به زنان. جنسیت و مطالعات جنسی در سال ۲۰۱۳، مک آفی به عنوان استاد تمام در دانشگاه اموری خدمت می کرد. مک آفی علاوه بر سمت های دائمی آکادمیکش، تعدادی انتصاب موقت دانشگاهی را نیز پذیرفته است. او در سال ۲۰۰۴ به عنوان استادیار مدعو فلسفه و مطالعات زنان در دانشگاه براندیس انتخاب شد و سپس در سال ۲۰۰۵ به عنوان یک محقق در دانشگاه امریکن (جایی که در سال ۲۰۰۶ به عنوان استاد پژوهشی در آنجا ماند) به فعالیت علمی و پژوهشی مشغول بود. مک آفی همچنین از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ به عنوان دانشیار مدعو فلسفه در دانشگاه جورج میسون خدمت کرد. مک آفی همچنین در تعداد زیادی از نقش های اداری دانشگاهی، از جمله مدیر برنا
مه مطالعات جنسیتی و مدیر برنامه افتخارات، هر دو در زمان های مختلف در دانشگاه ماساچوست، لاول، فعالیت کرده است. او همچنین به عنوان معاون مرکز رسانه های اجتماعی دانشکده ارتباطات دانشگاه آمریکایی خدمت کرده و تعدادی پست دیگر را نیز به عهده داشته است. علاوه بر انتصابات آکادمیک، مک آفی همچنین شورای رسانه های عمومی را در آستین، تگزاس، از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ مدیریت کرده و در هیئت مدیره سازمان خدمات متحد نویسندگان ملی از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷، به عنوان عضو هیئت مدیره مشورت عمومی ۹۶، فعالیت مدیریتی کرده است. وی به عنوان مشاور برای پروژه های تحقیقاتی مختلف و در نقش های مختلف سیاسی نیز به فعالیت مشغول بوده است. او به عنوان مشاور بنیاد کترینگ در سال ۱۹۸۸ شروع به خدمت کرد و همچنان به انجام این کار ادامه می دهد. او یکی از اعضای هیئت مشورتی سردبیری "مجله عمومی فلسفه" است. نوئل مک آفی مدیر گروه فلسفه دانشگاه اموری به دلیل شرکت در تجمعی در حمایت از برقراری آتش بس در غزه از سوی پلیس کالیفرنیا دستگیر شده اند. حوزه های تحقیقاتی. تحقیقات مک آفی در درجه اول بر مسائل دموکراسی و عملکرد دموکراتیک متمرکز است، همان سؤالاتی که او را در وهله اول و