Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یت منابع وابسته به حکومت. خبرگزاری های وابسته به سپاه پاسداران تلاش کردند او را «بسیجی» معرفی کنند اما دوستان او تصاویری را در شبکه های اجتماعی منتشر کردند که نشان می دهد که حمیدرضا روحی در حال شعار دادن و مقابله با نیروهای امنیتی است. پس از انتشار این تصاویر روزنامه جوان، نزدیک به سپاه پاسداران، نوشت «حمیدرضا روحی دارای سابقه عضویت عادی در بسیج بوده است اما پنج شنبه شب به عنوان معترض در اعتراضات خیابانی شرکت کرده بود.» خبرگزاری فارس، رسانه وابسته به جمهوری اسلامی، پس از اینکه نور پهلوی پیام حمیدرضا روحی به خودش را منتشر کرد، خبر «شهادت» او را به «فوت» تغییر داد. وبگاه روزنامه همشهری مرگ او را به معترضان نسبت داده و مدعی شده بود «چندی قبل جان بولتون و برخی مقامات ضدایرانی اعلام کردند «معترضان» در ایران را مسلح کرده اند.» خاکسپاری. مناطق مختلفی در تهران شامگاه جمعه ۲۷ آبان ۱۴۰۱ شاهد اعتراضات بود و جمعی از مردم نیز در خیابان نیلوفر دوم شهرزیبا و مقابل خانه حمیدرضا روحی تجمع کرده و به سر دادن شعارهایی «مرگ بر دیکتاتور» و «امسال سال خونه، سید علی سرنگونه» پرداختند. برای جلوگیری از گسترش تجمع اعتراضی، نیروهای امنی
تی به شهرزیبا اعزام شدند. مراسم خاکسپاری او روز شنبه ۲۸ آبان در تهران برگزار شد. شرکت کنندگان در مراسم شعارهایی چون «مرگ بر دیکتاتور»، «عدالت کجایی» و «این گل پرپر شده فدای میهن شده» سردادند. همچنین در شب همان روز شماری از شهروندان و بستگان حمیدرضا روحی، برای یادبود او مقابل خانه اش، شمع و گل قرار دادند. در مراسم سوم او که ۲۹ آبان در بهشت زهرا تهران، قطعه ۲۱۱ برگزار شد. جمعیت حاضر شعار «حمیدرضا را کشتن، اسم بسیج گذاشتن» سردادند. مراسم چهلم. مراسم چهلم حمیدرضا روحی هشتم دیماه در بهشت زهرای تهران با حضور پرشمار معترضان برگزار شد که با دخالت پلیس و شلیک گاز اشک آور به سمت شرکت کنندگان به خشونت کشیده شد. معترضان شعارهایی نظیر «حمیدرضا نمرده، سید علیه که مرده» سر داده شد. واکنش ها. لیلی رشیدی، بازیگر، با انتشار عکسی از حمیدرضا روحی با خود در اینستاگرامش نوشت: «حمیدرضا عزیز همه فکر می کردند تو پسر منی! هم سن پسر من هستی و امروز شنیدم تو هم به دنبال آرزوهایت با رنگین کمان رفتی به سوی آسمان خنده و شوق و چشمان پر از آرزوی تو را فراموش نمی کنم، ما هر روز بغض و خشممان بیشتر می شود.» زادروز. در زادروز حمیدرضا روحی یکی از
کشته شدگان خیزش مردمی در ایران، معترضان در خیابان ها دست به تجمع اعتراضی زده و در منطقه شهر زیبا علیه حکومت جمهوری اسلامی و علی خامنه ای شعار سر دادند. از برجسته ترین شعارها: حمیدرضا می جنگیم خونتو پس می گیریم حمیدرضا نمرده سیدعلیه که مرده مأموران حکومتی نیز ساعاتی قبل از شکل گیری اعتراضات، مسیرهای خانه حمیدرضا روحی را مسدود کردند. معترضان پس از شروع اعتراض راه ها را بسته و ماشین ها با بوق آن ها را همراهی کردند. معترضان همچنین در جای جای شهر جمع شده و آهنگ «بارون اومد» را همخوانی کردند. با افزایش جمعیت، اعتراضات به سرحد خود رسید و با آتش زدن پرچم جمهوری اسلامی و همچنین مسدود شدن بزرگراه هایی از جمله: باکری، حکیم و… مواجه شد.
در زیست شناسی سلولی انسان، گلبول های چربی تکه های چربی درون سلولی درون انواع سلول غیر از سلول های چربی (سلول های چربی) هستند. چربی درون سلولی به شکل کروی توسط غشاهای فسفولیپیدی که آبگریز هستند متصل می شود. این بدان معنی است که گلبول های چربی در آب نامحلول هستند. به عبارت ساده تر: یک واکوئل یا قطره تری گلیسیرید یا برخی چربی های خون دیگر که در داخل سلول قرار دارد که یک آدیپوسیت (سلول چربی) نیست، برخلاف سلول های چربی در بین سلول های دیگر یک اندام . لیپیدها و هر مشتقات گوارشی لیپیدی به دلیل نامحلول بودن باید به شکل کروی در داخل سلول، خون و فضاهای بافتی منتقل شوند. گلبول های چربی در دوئودنِوم به قطرات کوچکی توسط نمک های صفراوی در طول هضم غذا امولسیون می شوند و سرعت هضم توسط آنزیم لیپاز در مرحله بعدی هضم را افزایش می دهند. نمک های صفراوی دارای خواص شوینده هستند که به آنها اجازه می دهد تا گلبول های چربی را به قطرات امولسیون کوچکتر و سپس به میسل های کوچکتر تبدیل کنند. این باعث افزایش سطح آنزیم های هیدرولیزکننده لیپید می شود تا روی چربی ها عمل کنند. میسل ها تقریباً 200 برابر کوچک تر از قطرات امولسیون چربی هستند و به آ
نها اجازه می دهد تا انتقال مونوگلیسریدها و اسیدهای چرب را در سطح سلول های جذب کننده روده ، جایی که جذب می شوند، تسهیل کنند. چربی شیر شکل دیگری از چربی درون سلولی است که در غدد پستانی پستانداران ماده یافت می شود. در این شکل، گلبول ها یا قطرات چربی از طریق سنتز فسفاتیدیل کولین برای تنظیم گلبول ها تشکیل می شوند.
نخستین تک آهنگ ژاپنی از گروه دخترانهٔ لونا است. این ترانهٔ، در کنار ترانهٔ «هولا هوپ» در لبهٔ دیگر، در ۱۵ سپتامب ۲۰۲۱ از طریق بلاک بری کرییتیو، مرکوری توکیو و یونیورسال میوزیک ژاپن منتشر شد. پیش زمینه. در ژوئن ۲۰۲۱، بلاک بری کرییتیو با یونیورسال میوزیک ژاپن برای ترویج فعالیت های گروه لونا در ژاپن وارد همکاری شد. یک صفحهٔ رسمی ژاپنی نیز برای گروه ایجاد شد. در همان ماه، این شرکت اعلام کرد که این گروه نخستین اثر رسمی ژاپنی خود را در ماه سپتامبر ارائه خواهد کرد. در ۲۷ اوت، اعلام شد که لونا تک آهنگ دوتایی «هولا هوپ/بذر ستاره» را در ۱۵ سپتامبر منتشر خواهد کرد و سی دی فیزیکی آن نیز در ۲۰ اکتبر منتشر خواهد کرد. این ترانه توسط سومی یوشیدا (Suu) از سایلنت سایرن نوشته شده و تنظیم آن توسط نایوکی کوبو انجام شده است.
کارل فردیناند بکر (؛ – ) نوازندهٔ ارگ، موسیقی دان و آهنگساز اهل آلمان بود. وی موسیقی را در مدرسهٔ سنت توماس فرا گرفت و در سن ۱۴ سالگی نخستین اجرای حرفه ای خود را به عنوان نوازنده پیانو انجام داد. او از سال ۱۸۲۰ تا ۱۸۳۳ نوازندهٔ ویولن در ارکستر گواندهاوس بود. کارل فردیناند بکر یکی از بنیان گذاران باخ گیزلشافت در سال ۱۸۵۰ بود.
باخ-یاربوخ (؛ معنای تحت اللفظی: کتاب سال باخ) یک نشریه ادواری دربارهٔ یوهان سباستیان باخ است که هر سال منتشر می شود. این سالنامه را نویه باخ گیزلشافت در لایپزیگ منتشر می کند. این سالنما، معتبرترین نشریه در حوزهٔ پژوهش های بین المللی برای این آهنگساز نامدار است و دربرگیرندهٔ مشارکت های دانشمندان برجسته باخ شناس است که دربارهٔ این موسیقی دان و خانواده اش پژوهش است و همچنین کتاب شناسی باخ را نیز ارائه می کند. این نشریه که در سال ۱۹۰۴ شروع به کار کرد، قدیمی ترین نشریه ای است که به یک آهنگساز اختصاص یافته است.
ایرلند گالیک ()ایرلند گالیک (به ایرلندی: Éire Ghaelach) اشاره به نظام سیاسی و اجتماعی و فرهنگ حاکم بر ایرلند تا اوایل قرن هفدهم دارد. قبل از تهاجم نورمن ها در سال ۱۱۶۹، ایرلند گالیک کل جزیره را در بر می گرفت. پس از آن، این نظام بخش های از ایرلند را که تحت سلطه بیگانگان نبود را در بر می گرفت . این نظام اجتماعی در ایرلند معمولا در قالب ملوک الطوایفی و توسط تعداد زیادی پادشاه و رئیس قبیله اداره می شد. جنگ بین این مناطق امری رایج بود. در این دوران گاهی اوقات، یک حاکم قدرتمند به عنوان پادشاه عالی کل ایرلند به رسمیت شناخته می شد. ایرلند در این عصر از قبایل متعددی تشکیل شده بود و مانند بقیه اروپا، به صورت سلسله مراتبی ساختار جامعه سامان یافته بود. در تمام این دوره، اقتصاد عمدتاً شبانی بود و عموماً از پول استفاده نمی شد. سبک لباس پوشیدن، موسیقی، رقص، ورزش، اجتماعات اجتماعی، معماری و هنر ایرلند گالیک منحصر به فرد است . این سبک بعدتر با سبک های آنگلوساکسون ادغام شد و هنر جزیره ای را ایجاد کرد. مردم این سرزمین ابتدا بت پرست بودند و از فرهنگی شفاهی بهره می بردند.پس از گرویدن ایرلند به مسیحیت، این امر در گرایش سایر اروپای
غربی و بخصوص بریتانیا در مسیحیت نقشی غیر قابل انکار بازی کرد.متعاقب گرویدن به مسیحیت فرهنگ مکتوب و ادبیات نیز پیشرفت قابل توجهی کرد. در قرن نهم، وایکینگ ها شروع به یورش و ایجاد شهرک هایی در امتداد سواحل و آبراه های ایرلند کردند که تبدیل به اولین شهرهای بزرگ آن شدند. با گذشت زمان، این مهاجران در فرهنگ ایرلند جذب شدند و تبدیل به گالیک های شمالی شدند. پس از تهاجم نورمن ها در بین سال های ۱۱۶۹–۷۱، بخش های وسیعی از ایرلند تحت کنترل لردهای نورمن قرار گرفت که منتهی به قرن ها درگیری با ایرلندی های بومی شد. پادشاهان انگلستان مدعی حاکمیت بر کل این قلمرو بودند. با این حال، سیستم گالیک در مناطق خارج از کنترل آنگلو نورمن ها به حیات خود ادامه داد. قلمرو تحت کنترل انگلیسی ها به تدریج به منطقه ای به نام پال فروکاسته و در خارج از آن، بسیاری از اربابان نورمن فرهنگ گالیک را پذیرفتند. در سال ۱۵۴۲ که هنری هشتم انگلستان به عنوان پادشاه ایرلند برگزیده شد این دوره به پایان رسید و دوره لردنشین ایرلند شروع شد پیش از ۴۰۰ میلادی. دوره ماقبل تاریخ ایرلند شامل یک دوره پیش تاریخی بود، در ایم دوره فرهنگ های متمدن یونان و روم برای اولین بار
متوجه ایرلندی ها شدند. در این دوره، گال ها با امپراتوری روم تجارت می کردندو همچنین در پایان حکومت روم بر بریتانیا ایشان به بریتانیا یورش بردند و آن را مستعمره کردند. رومیان این عصر این مهاجمان گیلیک را اسکوتی و سرزمینشان را هیبرنیا یا اسکوشیا می نامیدند. اسکوشیا نامی لاتین بود که ابتدا به همه گال ها، چه در ایرلند و چه در بریتانیای کبیر اشاره داشت، اما بعداً فقط به گال های ساکن در شمال بریتانیا گفته شد. با گذشت زمان، گال ها شروع به تشدید حملات و مستعمره سازی در بریتانیای روم کردند (این دور بین ۲۰۰ تا ۵۰۰ پس از میلاد طول کشید). در بیشتر این دوره، جزیره ایرلند به قلمروها و پادشاهی های کوچک (معروف به تواتا) تقسیم می شد. ۴۰۰ تا ۸۰۰ میلادی. از این دوره ازتاریخ ایرلند، اغلب به دوره اولیه مسیحی ایرلند یاد می شود، این دوره از قرن پنجم تا هشتم طول می کشد و کتیبه های اوگام به زبان ایرلندی اولیه مربوط به همین دوره می باشد. این دوره تا آغاز عصر وایکینگ ها طول می کشد. ورود مسیحیت به ایرلند مربوط به زمانی قبل از قرن پنجم میلادی است. پاپ سلستین اول با فرستادن پالادیوس اولین اسقف ایرلند در این دوره (اواسط قرن پنجم) مسیحیت را
به ایرلند وارد می کند. گفته می شود که پادشاهی گالیک دال ریاتا در قرن پنجم توسط پادشاهی افسانه ای به نام مور در آرگیل یا «ساحل گال ها» واقع در اسکاتلند امروزی تأسیس شد. دال ریادا دارای تمدنی پیشرفته و مبتنی بر دریانوردی بود. از قرن پنجم به بعد، روحانیون ایرلند مسیحی شده مانند بریجید کیلدر، سنت مککول، سنت مولوگ، سنت کایلین، کلمبانوس و همچنین دوازده حواری ایرلند: سنت کیاران سایگر، سنت کیاران از کلونماکنویز، سنت برندان بیر، سنت برندان از کلونفرت، سنت کلمبا از تری گلاس، سنت کلمبا، سنت موبهی، سنت روادان از لورها، سنت سینان، سنت نینید، سنت لایزرن مک ناد فرویش و سنت کانیس در خدمت در ایرلند و به عنوان مبلغان در سراسر اروپا فعال بودند. جزیره مان، اسکاتلند، پادشاهی های آنگلوساکسون انگلستان وامپراتوری فرانک ها تحت نفوذ فرهنگی این مبلغان بود . در قرن هشتم، پادشاه پیکتها، اِنگوس مک فرگوسو یا آنگوس اول از طریق تلفیق جنگ و دیپلماسی نفوذ پادشاهی خود رادر قلمرو گال های دال ریاتا، بریتانیایی های استراتکلاید و آنگلوساکسون های نورثومبریا، گسترش داد. در این دوره، علاوه بر پادشاهی یا تواتا، ۵ پادشاهی اصلی شروع به شکل گیری می کنند.
این پنج پادشاهی عبارت از اولید (در شمال)، کوناخت (در غرب)، لایگین (در جنوب شرقی)، مومهان (در جنوب) و مید (در مرکز) بودند. ۸۰۰ تا ۱۱۶۹ میلادی. این دوره از تاریخ ایرلند شامل اولین حملات وایکینگ ها تا حمله نورمن ها می شود. در آغاز سال ۷۹۵ میلادی، گروه های کوچک وایکینگ ها شروع به غارت شهرک های رهبانی در امتداد ساحل ایرلند کردند. در سال ۸۵۳ میلادی، املایب رهبر وایکینگ ها اولین پادشاه دوبلین شد. او همراه با برادرانش ایمار و اوزل بر دوبلین پادشاهی کرد. سلسله ای که او بنا نهاد در دهه های بعد نیز بر دوبلین حکومت کرد. در این دوره جنگ متوالی بین وایکینگ ها و ایرلندی ها و همچنین میان گروه های متفاوت وایکینگ جریان داشت: . سکونتگاه های وایکینگ ها در دوبلین، وکسفورد، واترفورد، کورک و لیمریک در این دوره ایجاد شدو بعد ها مبدل به اولین شهرهای بزرگ در ایرلند تبدیل شدند. در اواسط قرن نهم، حکومت هر دو سرزمین گالیک دال ریادا و پادشاهی سلتیک پیکتی تحت فرمانروایی یک شخص، سیناد مک ایلپین یا کنت مک آلپین، متحد شدند. کنت مک آلپین در نتیجه بدل به اولین پادشاه عالی آلبا شد. . ایرلند گالیک در این دوره هنوز از مناطق نیمه مستقل زیادی تشکیل
شده بود و جناح های مختلف تلاش کردند تا کنترل سیاسی خود را بر کل جزیره اعمال کنند. برای دو قرن اول از این دوره، این رقابت عمدتاً بین پادشاهان بلندپایه ایرلند از شاخه های شمالی و جنوبی بود. با این حال، کسی که بیش از همه به پادشاهی واقعی در کل ایرلند نزدیک شد، برایان بوروما، اولین پادشاه بلندپایه در این دوره بود که به این دو دسته تعلق نداشت. از طریق قدرت نظامی، برایان به دنبال ساختن یک امپراتوری گالیک تحت فرمانروایی عالی خود به عنوان "امپراتور اسکاتوروم" یا "امپراتور گال ها" بود، . برایان و مائل سکنیل در این راستا در چندین نبرد علیه وایکینگ ها همراه با یکدیگر شرکت داشتند: نبرد تارا، نبرد گلنماما و در نهایت نبرد کلونتارف در سال ۱۰۱۴ ازجمله این نبردها بودند. در آخرین این نبرده برایان درگذشت. مبارزات برایان در کتاب Cogad Gáedel re Gallaib ("جنگ گال ها با خارجی ها") ستایش شده است. پس از مرگ برایان، اوضاع سیاسی پیچیده تر شد. نوادگان برایان نتوانستند تاج و تخت یکپارچه وی را حفظ کنند و نزاع های منطقه ای بر سر قلمرو به طور غیرمستقیم منجر به تهاجم نورمن ها به رهبری ریچارد دی کلر در سال ۱۱۶۹ شد. اشغال توسط آنگلو-نورمن ها.
ایرلند بین قرن پنجم و هفتم میلادی مسیحی شد. پاپ آدریان چهارم، تنها پاپ انگلیسی، قبلاً در سال ۱۱۵۵ میلادی فرمانی صادر کرده بود که به هنری دوم پادشاه انگلستان اختیار حمله به ایرلند را به عنوان وسیله ای برای مهار امتناع ایرلند از به رسمیت شناختن قوانین روم صادر کرده بود. در سال ۱۱۶۶ میلادی، پس از فوت پادشاه عالی مک لونن، پادشاه بعدی دیارمیت از لنیستر و به واسطه تصمیم کنفدراسیون نیروهای ایرلندی تحت رهبری پادشاه رودری تبعید شد. دیارمیت بعد از فرار ابتدا به بریستول و سپس به نرماندی رفت، او از هنری دوم انگلستان اجازه گرفت تا از رعایای خود برای بازپس گیری پادشاهی خود استفاده کند. در سال بعد، او امکاناتی را که به وی وعده داده شده بود به دست آورد و در سال ۱۱۶۹ میلادی نیروهای وی که متشکل از نیروهای نورمن، ولز و فلاندری بود در ایرلند مستقر شدند و به سرعت لینستر و شهرهای واترفورد و دوبلین را از طرف دیارمیت بازپس گرفتند. رهبر نیروی نورمن، ریچارد دی کلر، ارل دوم پمبروک، که بیشتر با نام استرانگ بو (Strongbow) شناخته می شود، با دختر دیارمیت، آئویف ازدواج کرد . این امر باعث حیرت هنری دوم شد که از ایجاد یک ایالت رقیب نورمن در
ایرلند می ترسید. بر این اساس، او تصمیم گرفت برای تثبیت اقتدار خود از لینستر دیدن کند. هنری در سال ۱۱۷۱ تصمیم خود را عملی کرد و واترفورد و دوبلین را به عنوان شهرهای سلطنتی معرفی کرد. جانشین آدریان، پاپ الکساندر سوم، اعطای ایرلند به هنری را در سال ۱۱۷۲ میلادی تأیید کرد. معاهده سال ۱۱۷۵ میلادی در ویندزور بین هنری و روایدری منعقد شد این معاهده روایدری را به عنوان پادشاه عالی ایرلند به رسمیت شناخت اما کنترل هنری بر لینستر، میث و واترفورد را در عین حال اعلام داشت. با این حال، با مرگ دیارموند و استرانگ بو، هنری به انگلستان بازگشت، و روایدری قادر به مهار دست نشاندگانش نبود، پادشاهی عالی به سرعت کنترل کشور را از دست داد. هنری در سال ۱۱۸۵ میلادی به پسر کوچکتر خود، جان، عنوان لرد ایرلند را در شورای آکسفورد اعطا کرد. این عنوان جدید ایجاد شده، ارباب ایرلند و پادشاهی انگلستان را از نظر شخصی و قانونی جدا نگه داشت. در همان سال، شاهزاده جان اولین سفر خود را به ایرلند انجام داد. با این حال، زمانی که جان در سال ۱۱۹۹ به طور غیرمنتظره ای جانشین برادرش به عنوان پادشاه انگلستان شد، لردنشین ایرلند مجدداً به اتحاد شخصی با پادشاهی انگ
لستان بازگشت و جایگاه خود را در امپراتوری تضمین کرد. در اصطلاح حقوقی جانشینان جان، «لرد ایرلند» به حاکمیتی گفته می شود که به پادشاه انگلستان واگذار شده است. قلمرو مربوطه نیز به عنوان "سرزمین ایرلند" نامیده می شد. تجدید حیات گال ها. در سال ۱۲۶۱ میلادی ، تضعیف حکومت انگلو- نورمن پس از یک رشته شکست های نظامی آشکار شد. در این شرایط آشفته، اربابان محلی ایرلندی مقدار زیادی از اراضی از دست رفته را پس گرفتند. تهاجم ادوارد بروس، ارل کریک در بین سال های ۱۳۱۵ تا ۱۳۱۸ میلادی و در زمان قحطی شدید اقتصاد نورمن ها را تضعیف کرد. مرگ سیاه در سال ۱۳۴۸ میلادی وارد ایرلند شد. از آنجایی که اکثر ساکنان انگلیسی و نورمن ایرلند در شهرها و روستاها زندگی می کردند، طاعون بسیار شدیدتر از ایرلندی های بومی که در مناطق روستایی پراکنده تری زندگی می کردند به آنها ضربه زد. پس از مدتی ، زبان و آداب و رسوم ایرلندی گالیک دوباره بر کشور مسلط شد. منطقه تحت کنترل انگلیسی ها به منطقه ای مستحکم در اطراف دوبلین و پال، کاهش یافت. در خارج از این منطقه، لردهای ایرلندی-نورمن با خانواده های نجیب گالیک ازدواج کردند، زبان و آداب و رسوم ایرلندی را پذیرفتند و در
درگیری های سیاسی و نظامی علیه لردنشین ایرلند در کنار ایرلندی های گالیک قرار گرفتند. آنها به انگلیسی های قدیمی معروف شدند و به قول یکی از مفسران معاصر انگلیسی «ایرلندی تر از خود ایرلندی ها» بودند. مقامات نورمن نگران گالیک شدن نورمن های ایرلند بودند و قانون گالیکی را در سال ۱۳۶۶ میلادی تصویب کردند که بر اساس آن افراد انگلیسی تبار از صحبت به زبان ایرلندی، پوشیدن لباس های ایرلندی یا ازدواج با ایرلندی ها منع شدند البته در این عصر دولت انگلستان در دوبلین قدرت واقعی کمی داشت. در پایان قرن پانزدهم، اقتدار دولت مرکزی انگلیس در ایرلند کاملاً از بین رفته بود.در این دوره توجه انگلستان بیشتر به جنگ های صد ساله (۱۳۳۸-۱۴۵۳) و سپس جنگ رزها (۱۴۵۰-۱۴۸۵) معطوف بود. در سراسر کشور، لردهای محلی گالیک و گالیکی شده قدرت خود را به ضرر دولت انگلیس در دوبلین گسترش می دادند. فرهنگ و جامعه. در دوران بت پرستی مردم تاریخ و سنت های خود را به طور شفاهی منتقل می کردند. بعدها، بسیاری از وظایف معنوی و فکری آنها به راهبان مسیحی منتقل شد، این مذهب از قرن پنجم به بعد در ایرلند غالب شد. شعر، موسیقی، داستان سرایی، ادبیات و دیگر اشکال هنری در هر دو
ایرلند بت پرست و مسیحی گیلیک بسیار ارزشمند و پرورش یافته بودند. مهمان نوازی، پیوندهای خویشاوندی و انجام مسئولیت های اجتماعی و آیینی از اهمیت بالایی برخوردار بود. ایرلند گالیک مانند بریتانیا، نه از یک پادشاهی متحد، بلکه از چندین پادشاهی مستقل تشکیل شده بود. پادشاهی های اصلی عبارت بودند از اولید (اولستر)، مید (میت)، لایگین (لینستر)، موما (مونستر، متشکل از ایارمومان، توادمومین و دسموماین)، کوناخت، بریفنه (برفنی)، این توآیسرت (شمال)، و ایرگیلا (اوریل ). هر یک از این پادشاهی ها بر پایه قلمرو های اربابی بنا شده اند که به نام تواتا (مفرد: توث) شناخته می شوند. رساله های حقوقی مربوط به اوایل دهه ۷۰۰ میلادی وجود یک نظام سلسله مراتبی را توصیف می کند: اربابان توات تابع پادشاهان وابسته هستند که خود ایشان تابع فرمانرواهای مستقل منطقه ای بودند. بت پرستی. قبل از مسیحی شدن، ایرلندی های گالیک چند خدا یا بت پرست بودند. آنها خدایان و الهه های بسیاری داشتند که عموماً مشابهی در پانتئون سایر ملل اروپایی دارند. اعتقاد بر این است که دو گروه از موجودات ماوراء طبیعی که در سراسر اساطیر ایرلندی ظاهر می شوند. آنها همچنین آنیمیست بودند و م
عتقد بودند که تمام جنبه های جهان طبیعی حاوی ارواح است و می توان با این ارواح ارتباط برقرار کرد. مسیحیت. ورود مسیحیت به ایرلند به زمانی قبل از قرن پنجم بازمی گردد، این دوره با پالادیوس (اسقف بعدی ایرلند) که توسط پاپ سلستین اول در اواسط قرن پنجم برای موعظه به ایرلند فرستاده شد، شروع شد. متون اولیه قرون وسطایی سنت پاتریک را به عنوان اولین اسقف ایرلند می دانند.مسیحیت در نهایت جایگزین سنت های بت پرستان موجود می شود، در قرن نهم کتاب «شهادت شناسی تالاگت» از آخرین بقایای بت پرستی در ایرلند صحبت می کند. ساختار اجتماعی و سیاسی. در ایرلند گالیک، هر فرد متعلق به یک گروه خویشاوند آگناتیک بود که به «فین» (جمع: «فینت») معروف است. این گروه دربر گیرنده جمع بزرگی از افراد مرتبط با هم بود که ظاهراً از یک جد مذکر مشترک به وجود آمده بودند. ریاست آن جمع را یکی از ایشان برعهده داشت هنر. آثار هنری دوره گالیک ایرلند بر روی سفال، جواهرات، اسلحه، ظروف نوشیدنی، ظروف غذاخوری، کنده کاری های سنگی و دست نوشته های تذهیب شده یافت می شود. هنر ایرلندی مربوط به حدود ۳۰۰ سال قبل از میلاد شامل الگوها و سبک هایی است که در غرب اروپای مرکزی توسعه یاف
ته است. در حدود سال ۶۰۰ پس از میلاد، پس از شروع مسیحی شدن ایرلند، سبکی که عناصر آنگلوساکسون ایرلندی، مدیترانه ای و ژرمنی را در هم آمیخت، پدیدار شد و توسط هیسیونر های هیبرنو اسکاتلندی به بریتانیا و سرزمین اصلی اروپا منتقل شد. این هنر به عنوان هنر جزیره ای یا هنر هیبرنو ساکسون شناخته می شود، که به نوعی در ایرلند تا قرن دوازدهم میلادی ادامه یافت، اگرچه تهاجمات وایکینگ ها به "عصر طلایی" آن پایان داد. بیشتر آثار بازمانده از هنر جزیره ای یا توسط راهبان ساخته شده اند یا برای صومعه ها ساخته شده اند، به استثنای سنجاق هایی که احتمالاً توسط روحانیون و غیر روحانیون ساخته و استفاده می شدند موسیقی. اگرچه جرالد دی باری دیدگاهی آشکارا منفی نسبت به ایرلندی ها داشت، اما در کتاب هیبرنیکا (به سال ۱۱۸۸ میلادی) اذعان داشت که آنها در نواختن موسیقی بیش از هر ملت دیگری مهارت داشتند. او ادعا کرد که دو ساز اصلی ایرلندی ها «هارپ» و «تابور» هستند، که موسیقی آن ها سریع و پر جنب و جوش است، و آهنگ هایشان همیشه با سی بمل شروع و پایان می یابد. در کتاب تاریخ موسیقی ایرلندی (به سال ۱۹۰۵ میلادی)، دبلیو. اچ. گراتان فلود نوشت که حداقل ده ساز وجود
دارد که عموماً توسط ایرلندی ها گالیک استفاده می شده است. این ساز ها عبارت بودند از: کریت (یک چنگ کوچک) و کلرزایچ (یک چنگ بزرگتر با معمولاً ۳۰ سیم)، تمپن (یک ساز زهی کوچک که با کمان یا مضراب نواخته می شود)، فیدان (فایفی)، بوئین (ابوا یا فلوت). ، گوتبوین (شاخ باسونی)، بنبوابهال و کورن (هورنپیپ)، کوئیسلنا ، استوک و استورگان (کلاریون یا شیپور)، و چنامها (کاستانتس). وی همچنین از کمانچه به عنوان ساز مورد استفاده در قرن هشتم یاد می کند. ازدواج،زن و فرزند. فرهنگ ایرلند باستان مردسالارانه بود. قانون برهون زنان را از روال عادی قانون مستثنی می کرد، به طوری که به طور کلی، هر زن باید یک قیم مرد داشته باشد. با این حال، زنان تا حدودی اهلیت قانونی داشتند. در قرن هشتم، شکل مرجح ازدواج، ازدواج بین افراد هم کفو و از یک طبقه بود که بر اساس آن زن به شوهرش وابسته بود و نصف ارزش اجتماعی او را داشت، اما می توانست از اختیارات قابل توجهی در مورد انتقال دارایی استفاده کند . بنابراین، پاتریک وستون جویس، مورخ، در این مورد می نویسد که، نسبت به دیگر کشورهای اروپایی آن زمان، زنان در ایرلند گالیک "موقعیت خوبی داشتند" و حقوق اجتماعی و مالکیت
آنها "در بیشتر جهات، کاملاً در سطح مردان بود". در جامعه گالیک ایرلند زمین عمدتاً متعلق به مردان بود و پسران آن را به ارث می بردند. تنها زمانی که مردی پسری نداشت، زمینش به دخترانش می رسید. پس از مرگ دختران، زمین بین اقوام مرد پدرشان توزیع می شد. طبق قانون برهون، دختران به جای ارث بردن زمین، تعداد معینی از گاوهای پدرشان را به عنوان سهم ازدواج با خود می بردند. به نظر می رسد که در طول قرون وسطی، ایرلندی های گالکی، بسیاری از قوانین و سنت های ازدواج خود را جدا از سنت های کلیسا نگه داشته اند. بر اساس قانون گالیک، زنان متاهل می توانستند مستقل از شوهران خود دارایی داشته باشند، ، پیوندی بین زنان متاهل و خانواده هایشان برقرار بود، زوج ها می توانستند به راحتی طلاق بگیرند یا جدا شوند، و مردان می توانستند معشوقه داشته باشند . این قوانین با اکثر قوانین اروپای معاصر و با قوانین کلیسا متفاوت بود.سن قانونی ازدواج برای دختران پانزده سال و برای پسران هجده سال بود، در این سن حجر ایشان نیز پایان می یافت. پس از ازدواج، انتظار می رفت که خانواده عروس و داماد در مراسم مشارکت داشته باشند. رسم بر این بود که داماد و خانواده اش یک کویبچه
(املای امروزی: coibhche) می پرداختند و به عروس اجازه داده می شد که از آن سهمی داشته باشد. اگر نکاح به دلیل تقصیر شوهر خاتمه می یافت، کویبچه نزد زن و خانواده اش نگهداری می شد، اما اگر تقصیر به عهده زن بود، کیبچه باید مسترد می شد. رسم بر این بود که عروس هنگام ازدواج از خانواده خود (یا خانواده رضاعی) یک اسپرید (املای امروزی: spréidh) دریافت می کرد. در صورتی که ازدواج از طریق طلاق یا فوت شوهر خاتمه یافته باشد، اسپرید باید برگردانده می شد. بعدها ظاهراً اسپرید به مهریه تبدیل شده است.زنان می توانستند به آسانی مردان درخواست طلاق یا جدایی کنند و تمام اموالی را که در طول ازدواج برای شوهرش آورده بود، نگه می داشتند. به نظر می رسد ازدواج های آزمایشی در میان ثروتمندان و قدرتمندان رواج داشته است، و از این رو استدلال شده است که زندگی مشترک قبل از ازدواج باید قابل قبول بوده باشد. قبل از حمله نورمن ها، داشتن همسر برای کشیشان و راهبان رایج بود. علیرغم اعتراض اسقف ها و اسقف اعظم، این امر عمدتا پس از حمله نورمن ها بدون تغییر باقی ماند. مقامات چنین زنانی را به عنوان کنیزهای کشیش طبقه بندی می کردند و شواهدی وجود دارد که نشان می دهد
یک قرارداد صیغه ای رسمی بین کشیشان و زنان آنها وجود داشته است. با این حال، بر خلاف سایر صیغه ها، به نظر می رسد که با آن ها مانند همسران رفتار می شده است. در ایرلند گالیک نوعی پرورش رایج بود که به موجب آن (برای مدت معینی) کودکان تحت مراقبت دیگران قرار می گرفتند تا پیوندهای خانوادگی یا پیوندهای سیاسی را تقویت کنند. والدین (پدر و مادر خوانده) موظف بودند به آنها آموزش های لازم را ارایه دهند. والدین مزبور که وظایف خود را به درستی انجام داده بودند، در سنین پیری (اگر نیازمند بودند و از خود فرزندی نداشتند) حق حمایت از فرزندان خود را داشتند. همانند طلاق، قانون گالیک با اکثر کشورهای اروپایی و با قوانین کلیسا در اعطای جایگاه قانونی به کودکان «مشروع» و «نامشروع» متفاوت بود. حقوق. قوانبن گالیک در ابتدا به صورت شفاهی تصویب شدند، اما در طول دوره۶۰۰ تا ۹۰۰ پس از میلاد به زبان ایرلندی باستان نوشته شدند. این مجموعه از قوانین شفاهی و کتبی به نام قانون(های برهون) شناخته می شود. برهون ها (ایرلندی قدیم: brithem، جمع brithemain) حقوقدانان ایرلند گالیک بودند. تبدیل شدن به برهون مستلزم سال ها آموزش بود . اکثر پرونده های حقوقی به طور
خصوصی بین طرفین مورد مناقشه قرار می گرفت و برهون ها به عنوان داور عمل می کردند. جرایم علیه مردم و اموال عمدتاً توسط مجرم با پرداخت غرامت به قربانیان حل و فصل می شد. اگرچه هر جرمی مستلزم جبران خسارت بود، اما قانون بین آسیب عمدی و غیرعمدی و بین قتل و قتل عمد تفاوت قائل می شد. اگر متخلف به طور کامل پرداخت نمی کرد، تا زمانی که این کار را انجام نمی داد، اموالش توقیف می شد. در صورتی که متخلف قادر به پرداخت نبود، خانواده وی مسئول این کار بودند. اگر خانواده قادر نبود یا مایل به پرداخت نبود، مسئولیت به گروه بزرگتر خویشاوندی گسترش می یافت. از این رو، استدلال شده است که «مردم پلیس خودشان بودند». اعمال خشونت آمیز عموماً با پرداخت غرامتی که به عنوان جریمه شناخته می شود، حل و فصل می شد؛ اگر یک فرد آزاد به قتل می رسید، جریمه صرف نظر از رتبه قربانی در جامعه برابر با ۲۱ گاو بود . هر یک از اعضای گروه خویشاوندی مقتول بر اساس نزدیکی به قربانی، وضعیت آنها و غیره مبلغی دریافت می کرد. به نظر می رسد اعدام نادر بوده و تنها به عنوان آخرین راه حل انجام شده است. اگر قاتل قادر نبود یا نمی خواست جریمه (ارائیک) را بپردازد به خانواده قربان