Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
استبان لپاول (متولد ۱۸ آوریل ۲۰۰۰) یک بازیکن فوتبال حرفه ای فرانسوی است که به عنوان مهاجم برای باشگاه لیگ یکی آنژه بازی می کند. اوایل دوران حرفه ای. لپاول دوران جوانی خود را با بازی در تیم های بالدنهیم، کلمار و نانسی آغاز کرد و سپس در سال ۲۰۱۵ به آکادمی فوتبال لیون پیوست. عملکرد باشگاهی. در اوت ۲۰۲۰، لپاول به باشگاه اپینال در لیگ ملی ۲ پیوست. او پس از ۸ بازی ۵ گل به ثمر رساند، پیش از آنکه فصل به دلیل همه گیری کووید ۱۹ در فرانسه لغو شود. در ژوئیه ۲۰۲۱، لپاول با امضای قراردادی دو ساله به اورلئان در لیگ ملی فرانسه پیوست. او پس از ۵۶ بازی برای این باشگاه، ۱۰ گل به ثمر رساند. در ۵ ژوئیه ۲۰۲۳، لپاول به اپینال بازگشت، که اکنون به لیگ ملی ارتقا یافته است. او پس از ۱۶ بازی ۱۲ گل به ثمر رساند و به این ترتیب بهترین گلزن نیمه اول فصل ۲۴–۲۰۲۳ این لیگ شد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۴، لپاول با مبلغ ۱۵۰،۰۰۰ یورو به تیم آنژه در لیگ ۲ پیوست و قراردادی تا ژوئن ۲۰۲۷ با این باشگاه امضا کرد. زندگی شخصی. فابریس لپاول، پدر استبان لپاول، نیز یک بازیکن فوتبال حرفه ای بود. فابریس لپاول در ۲۳ مه ۲۰۲۰ در یک تصادف رانندگی درگذشت.
کوری حرکتی یا آکینتوپسیا یا آکینتوپسیای مغزی یک اختلال عصبی-روانشناختی بسیار کمیاب است که تنها در شمار انگشت شماری ثبت شده است و در آن بیمار با اینکه می تواند اشیاء ثابت را بدون مشکل ببیند ادراک حرکتی یا توانایی دیدن حرکت در میدان دید خود را از دست می دهد. این سندرم نتیجه آسیب به ناحیه بینایی V5 است که سلول های آن کار شناسایی و دیدن حرکت بینایی جهت دار را دارند. درجات مختلفی از کوری حرکتی وجود دارد: از دیدن حرکت به صورت فریم های یک حلقه فیلم سینما تا ناتوانی در تشخیص هرگونه حرکتی. در حال حاضر هیچ درمان یا داروی مؤثری برای آکینتوپسی وجود ندارد. علائم و نشانه ها. کوری حرکتی می تواند در طیفی از شدت ها ظاهر شود و برخی موارد ممکن است دوره ای یا موقتی باشند. این اختلال ممکن است از «کوری حرکتی نامحسوس» تا «کوری حرکتی شدید» متغیر باشد، که بر اساس شدت علائم و میزان تأثیر کوری حرکتی بر کیفیت زندگی بیمار تعیین می شود. کوری حرکتی نامحسوس. کوری حرکتی نامحسوس بیشتر با دیدن حرکت به صورت یک حلقه فیلم سینمایی یا عکس چندگانه توصیف می شود. این گسترده ترین گونه کوری حرکتی است و بسیاری از بیماران دید استروبوسکوپی را آزاردهنده می
دانند. کوری حرکتی اغلب با دنباله بینایی (پالینوپسیا) رخ می دهد، به طوری که تصاویر پس زمینه در هر فریم از حرکت باقی می مانند. این عارضه ناشی از داروهای نسخه ای، اختلال ادراک پایدار توهم زاها و است. پاتوفیزیولوژی پالیوپسیای آکینتوپسیک شناخته شده نیست، اما فرضیه شده است که به دلیل فعال سازی نامناسب مکانیسم های فیزیولوژیکی سرکوب حرکت باشد که به طور معمول برای حفظ ثبات بینایی در طول حرکات چشم (مانند پوشش پرشی) استفاده می شوند. علل. ضایعات مغزی. کوری حرکتی ممکن است یک نقص اکتسابی ناشی از ضایعات در سمت خلفی قشر بینایی باشد. ضایعات اغلب باعث کوری حرکتی شدید می شوند. نورون های قشر گیجگاهی میانی به محرک های متحرک پاسخ می دهند و از این رو قشر گیجگاهی میانی ناحیه پردازش حرکت در قشر مغز است. در مورد LM، ضایعه مغزی دوطرفه و متقارن بود و در عین حال به اندازه کافی کوچک بود که بر سایر عملکردهای بینایی تأثیری نگذارد. گزارش هایی از ضایعات یک طرفه نیز وجود دارد که ادراک حرکت را مختل کرده اند. کوری حرکتی از طریق ضایعات نادر است، زیرا آسیب به لوب پس سری معمولاً بیش از یک عملکرد بینایی را مختل می کند. کوری حرکتی همچنین به عنوان نتی
جه آسیب مغزی تروماتیک گزارش شده است. تحریک مغناطیسی فراجمجمه ای. کوری حرکتی نامحسوس را می توان به طور انتخابی و موقت با استفاده از تحریک مغناطیسی مغز (TMS) ناحیه V5 قشر بینایی در افراد سالم القا کرد. این کار بر روی سطحی به مساحت ۱ سانتی متر مربع از سر انجام می شود که از نظر موقعیت با ناحیه V5 مطابقت دارد. با یک پالس TMS 800 میکروثانیه ای و یک محرک ۲۸ میلی ثانیه ای با سرعت ۱۱ درجه در ثانیه، V5 برای حدود ۲۰–۳۰ میلی ثانیه از کار می افتد. این روش بین ۲۰- میلی ثانیه و ۱۰+ میلی ثانیه قبل و بعد از شروع یک محرک بصری متحرک مؤثر است. غیرفعال کردن V1 با TMS می تواند درجه ای از کوری حرکتی را ۶۰–۷۰ میلی ثانیه پس از شروع محرک بصری ایجاد کند. TMS ناحیه V1 به اندازه TMS ناحیه V5 در القای کوری حرکتی مؤثر نیست. بیماری آلزایمر. بیماران آلزایمر علاوه بر مشکلات حافظه، ممکن است درجات مختلفی از کوری حرکتی را داشته باشند. این می تواند به سرگردانی شدید آنها کمک کند. در حالی که Pelak و Hoyt یک مورد مطالعاتی از آلزایمر را ثبت کرده اند، تحقیقات زیادی در این زمینه هنوز انجام نشده است. داروهای ضد افسردگی. کوری حرکتی نامحسوس می تواند با دو
زهای بالای برخی داروهای ضدافسردگی ایجاد شود و با کاهش دوز، بینایی به حالت عادی بازمی گردد.
فرهنگ آثار ایرانی–اسلامی دانشنامه ای ناتمامِ فارسی است که اواخرِ قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی در ایران منتشر شد. این دانشنامه در حرفِ س متوقّف شد و جلدِ چهارم واپسین جلدِ منتشرشده اش شد.
"اتوبوس رولد دال (به انگلیسی: The Roald Dahl Omnibus)" مجموعه ای از داستان های کوتاه نوشته رولد دال است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. این مجموعه شامل ۲۸ داستان است که از "«عوض کن عوضی»"، "«بوس، بوس"» و "«کسی مثل تو»" انتخاب شده اند - مجموعه ای از داستان های دال که از دهه ۱۹۴۰ به بعد در مجلات و مجموعه های مختلف منتشر شده اند. پنج داستانی که از کتاب های منبع تجدید چاپ نشده اند عبارتند از «بانوی عشق من، کبوتر من» و «ماشین صدا» از کتاب «"کسی مثل تو"»، «لذت پارسونز» و «خانم بیکسبی و کت سرهنگ» از کتاب "«بوی بوس"» و «مهمان» از "کتاب «عوض کن عوضی.»".
«بهترین های رولد دال» مجموعه ای از ۲۵ داستان کوتاه از رولد دال است که اولین چاپ آن در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. [ "" ]
کارت امریکن اکسپرس سنچوریون که در محاوره با نام کارت سیاه شناخته می شود، یک کارت اعتباری است که توسط امریکن اکسپرس صادر می شود. این کارت برای ثروتمندترین مشتریان شرکت که واجد شرایط خاصی از دارایی خالص ، کیفیت اعتباری و شرایط لازم برای خرج کردن در کارت اعتباری آن، یعنی کارت پلاتینیوم، هستند، رزرو شده است. این شرکت شرایط دقیق دریافت دعوتنامه برای حمل کارت را فاش نمی کند. کارت سنچوریون از تیتانیوم آنودایز شده ساخته ، با لیزر حکاکی شده و با فولاد ضد زنگ تزئین شده است. این کارت به مرکز اعتبارسنجی گزارش می دهد و محدودیت اعتباری از پیش تعیین شده ای ندارد. این کارت در بین ثروتمندان به عنوان نمادی از جایگاه اجتماعی در نظر گرفته می شود، اما در مقایسه با سایر کارت های اعتباری، سیستم پاداش غیرقابل رقابتی دارد. امریکن اکسپرس فهرستی از دارندگان کارت سنچوریون را فاش نمی کند، اما تعدادی از چهره های عمومی با این کارت مرتبط بوده اند، از جمله:
اعضا انجمن دانشگاه های قفقاز در ایران ، آذربایجان ، گرجستان ، مولداوی ، قبرس شمالی ، روسیه ، ترکیه ، اوکراین و ایالات متحده هستند. دامنه تفاهم نامه اولیه در اولین کنگره عادی اتحادیه دانشگاه های قفقاز در تاریخ ۸ تا ۱۳ مه ۲۰۱۱ گسترش یافت.
هالند اسمیت (; – ) ژنرال سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۰ به عنوان دوازدهمین جانشین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی فعالیت می کرد. از او به عنوان "پدر" جنگ های آبی-خاکی مدرن ایالات متحده یاد می شود. کمپ اچ. ام. اسمیت به افتخار وی نامگذاری شده است. اسمیت فعالیت نظامی را از سال ۱۹۰۵ در سپاه تفنگداران دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ فرماندهی لشکر ۱ تفنگداران دریایی را برعهده داشت، از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴ فرمانده سپاه پنجم آبی-خاکی بود، از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ به عنوان فرمانده نیروهای سپاه تفنگداران دریایی اقیانوس آرام فعالیت می کرد و از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶ فرماندهی آموزش و جایگزینی تفنگداران دریایی را برعهده داشت. سوابق. در آستانه جنگ جهانی دوم، ژنرال اسمیت آموزش های گسترده آبی-خاکی نیروی زمینی، نیروی دریایی و تفنگداران دریایی را هدایت کرد که عامل اصلی در فرودهای موفقیت آمیز ایالات متحده در اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام بود. او متعاقباً به آماده سازی ارتش ایالات متحده و نیروهای کانادایی برای فرودهای کیسکا و آتو کمک کرد، سپس سپاه پنجم آبی-خاکی را در حمله به جزایر گیلبرت، جزایر مارشال،
جزیره سایپان و تینیان در جزایر ماریانا رهبری کرد. در طول عملیات ماریانا، علاوه بر سپاه پنجم آبی-خاکی، او فرماندهی تمام نیروهای اعزامی، از جمله نیروهایی که گوام را بازپس گرفتند، را برعهده داشت. او سپس به عنوان اولین فرمانده نیروی دریایی ناوگان، اقیانوس آرام، خدمت کرد و فرماندهی گروه ۵۶ ضربت (نیروهای اعزامی) را در ایوو جیما برعهده داشت که شامل تمام نیروهای تهاجمی در آن نبرد بود.
جیمز ووت (; – ) سپهبد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که در جنگ کره و جنگ ویتنام حضور داشت. ووت فرمانده عملیات پنجه عقاب، مأموریت شکست خورده نجات گروگان های آمریکایی در ایران در سال ۱۹۸۰ بود. وی در کره جنوبی به عنوان فرمانده گروهان در لشکر ۲۴ پیاده خدمت کرد. در سال ۱۹۶۷ در ویتنام جنوبی، در اولین مأموریت خود به عنوان فرمانده گردان ۵ از هفتمین هنگ سواره نظام حضور داشت. او همچنین نقش مهمی در عملیات متعدد نیروهای ویژه ایالات متحده ایفا کرد.
درگیری نظامی () نبردی بین دو نیرو است که نه بزرگتر از یک لشکر و نه کوچکتر از یک گروهان هستند و در آن هر یک مأموریتی محول شده یا فرضی دارند. درگیری زمانی آغاز می شود که نیروی مهاجم برای انجام مأموریت خود، نبرد را آغاز کند و زمانی پایان می یابد که مهاجم، مأموریت را انجام داده باشد، یا از تلاش برای انجام مأموریت دست کشیده باشد، یا زمانی که یک یا هر دو طرف نیروی کمکی کافی دریافت کرده باشند و در نتیجه درگیری جدیدی آغاز شود. به عنوان یک مأموریت تاکتیکی، درگیری اغلب بخشی از یک نبرد است. درگیری معمولاً یک تا دو روز طول می کشد؛ ممکن است به کوتاهی چند ساعت باشد و به ندرت از پنج روز بیشتر طول می کشد. در این مقیاس از نبرد است که طیف وسیعی از سلاح ها و سیستم های پشتیبانی درگیری تاکتیکی برای سربازان و فرماندهان آنها اهمیت پیدا می کند.
شورش. او گفت. دوباره شورش. نمایشنامه ای فمینیستی نوشته آلیس بیرچ است که به سفارش کمپانی رویال شکسپیر نوشته شده و اولین بار در سال ۲۰۱۴ اجرا شده است. این نمایش اولین اجرای خود را در خارج از برادوی در سال ۲۰۱۶ داشت. این اثر برنده مشترک جایزه جورج دیواین در سال ۲۰۱۴ برای نویدبخش ترین نمایشنامه نویس جدید و نامزد جایزه سوزان اسمیت بلکبرن در سال های ۲۰۱۴/۲۰۱۵ بود. خلاصه داستان. "شورش." "او گفت. دوباره شورش." سیزده صحنه مستقل را در طول چهار پرده ارائه می دهد. صحنه ها با گفتگویی بین زن و مرد در مورد مسائل جنسی آغاز می شود، در حالی که زن کنترل آموزش مرد را به دست می گیرد. سپس، زوج دیگری پس از رد شدن پیشنهاد ازدواج، درباره آن صحبت می کنند. زنی و کارفرمایش در مورد تعهدات کاری بحث می کنند، زیرا زن می خواهد دوشنبه ها مرخصی بگیرد. سپس یک خریدار پس از تجاوز جنسی در یک فروشگاه مواد غذایی برهنه می شود. زنی و دخترش درباره غیبت مادر زن از زندگی شان صحبت می کنند. پس از این صحنه، نمایش با ادغام صحنه ها در یکدیگر، انتزاعی تر می شود، از جمله نقد پورنوگرافی، فروشنده ای که تی شرت هایی با شعارهای فمینیستی می فروشد و شخصی که پرده بکارت
می فروشد. صحنه آخر درباره آینده، سرنگونی سیستم ها و ریشه کن کردن همه انسان ها بحث می کند.
آکادمی پدافند هوایی و فضایی ژوکوف () یک آکادمی نظامی روسی است که در سواحل رودخانه ولگا در شهر تور (که قبلاً کالینین نام داشت) واقع شده است. این آکادمی که در سال ۱۹۵۶ تأسیس شد، به نام مارشال شوروی، گئورگی ژوکوف، نامگذاری شده است. این آکادمی یکی از مراکز اصلی آموزشی نیروهای دفاع هوافضای روسیه، قبل از بازسازی نیروهای دفاع هوافضای روسیه در سال ۲۰۱۵ بود. این دانشگاه در حال حاضر پرسنل سازمان جانشین، یعنی نیروی هوافضای روسیه را آموزش می دهد. آکادمی پدافند هوایی و فضایی ژوکوف علاوه بر مأموریت آموزشی و تربیتی خود، یک مرکز تحقیقاتی برای مطالعه مشکلات هنر و تاکتیک های عملیاتی و همچنین فرماندهی، ارتباطات و کنترل در امور پدافند هوایی است. این آکادمی در سال ۱۸۶۶ تأسیس شد.
جرج الکساندر کسدی دیواین (به انگلیسی: George Alexander Cassady Devine) (زاده ۲۰ نوامبر ۱۹۱۰ - درگذشته ۲۰ ژانویه ۱۹۶۶) مدیر تئاتر، کارگردان، معلم و بازیگر انگلیسی بود که از اوایل دهه ۱۹۳۰ تا زمان مرگش در لندن اقامت داشت. او همچنین در تلویزیون و سینما فعالیت داشت. دیواین در هندون ، لندن، از جورجیوس دیواین (پسر پدری ایرلندی و مادری یونانی) و مادری کانادایی، روث النور کسدی (اهل ونکوور ) متولد شد. پدرش کارمند بانک مارتینز بود. روث دیواین پس از تولد پسرش از نظر روانی ناپایدار شد، و ازدواج والدینش که در طول دوران کودکی او عمیقاً ناخوشایند بود، تا اوایل نوجوانی او از هم پاشیده بود. تقریباً در همین زمان او به مدرسه کلیزمور ، یک مدرسه شبانه روزی مستقل پسرانه که توسط عمویش الکساندر «لکس» دیواین تأسیس شده بود، فرستاده شد. او برادرزاده اش را زیر بال و پر خود گرفت به این امید که او اداره مدرسه را به دست بگیرد. در سال ۱۹۲۹، دیواین برای تحصیل در رشته تاریخ به دانشگاه آکسفورد در کالج وادهام رفت. در آکسفورد بود که علاقه اش به تئاتر، که از مدرسه آغاز شده بود، به ثمر نشست و در سال ۱۹۳۱ رئیس انجمن معتبر تئاتر دانشگاه آکسفورد یا O
UDS شد. در اوایل سال ۱۹۳۲، او از بازیگر جوان جان گیلگاد دعوت کرد تا نمایشی از "رومئو و ژولیت" را کارگردانی کند و از آنجایی که OUDS زنان را نمی پذیرفت، از پگی اشکرافت و ادیت ایوانز برای بازی در نقش ژولیت و پرستار دعوت کرد. موفقیت بزرگ این نمایش، دیواین را تشویق کرد تا قبل از شرکت در امتحانات نهایی، مدرک خود را رها کند و برای شروع حرفه بازیگری به لندن نقل مکان کند. پس از ملاقاتشان در سال ۱۹۳۲، دیواین و سوفی هریس با هم رابطه ای برقرار کردند و دیواین پس از ترک آکسفورد، به همراه سوفی در لندن زندگی می کرد. آنها در اکتبر 1939 ازدواج کردند، و دخترشان هریت در سپتامبر 1942، پس از عزیمت دیواین به هند، به دنیا آمد. این ازدواج در اواخر دهه 1950 به پایان رسید، زمانی که دیواین زندگی مشترک خود را با جوسلین هربرت آغاز کرد و تا زمان مرگش با او ماند. او در سال ۱۹۵۸ نشان امپراتوری بریتانیا را دریافت کرد. دیواین در حال بازی در نمایش "«میهن پرستی برای من»" بود که دچار حمله قلبی شد و در 20 ژانویه 1966 در سن 55 سالگی درگذشت. جایزه جورج دیواین. جایزه جورج دیواین برای نویدبخش ترین نمایشنامه نویس به افتخار او نامگذاری شده است.
منطقه نظامی لنینگراد () یکی از مناطق نظامی روسیه و زیرمجموعه نیروهای مسلح روسیه است. این منطقه در سال ۱۹۶۸ نشان لنین را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰ این منطقه با منطقه نظامی مسکو، ناوگان شمالی و ناوگان بالتیک ادغام شد تا منطقه نظامی جدید غربی را تشکیل دهد. در دسامبر ۲۰۲۲، سرگئی شویگو، وزیر دفاع، پیشنهاد داد که این منطقه به همراه منطقه نظامی مسکو دوباره تأسیس شود، تصمیمی که در ژوئن ۲۰۲۳ توسط یوگنی بوردینسکی، معاون رئیس ستاد کل، تأیید شد. در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۳ ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، برنامه هایی را برای بازسازی منطقه نظامی لنینگراد به عنوان واکنشی به پیوستن فنلاند به ناتو اعلام کرد. این منطقه بطور رسمی در ۲۶ فوریه ۲۰۲۴ با فرمان ریاست جمهوری شماره ۱۴۱ بازسازی شد و ناوگان شمالی تحت فرماندهی آن قرار گرفت. مقر منطقه نظامی لنینگراد در ساختمان ستاد کل سنت پترزبورگ قرار دارد. ژنرال الکساندر لاپین در ۱۶ مه ۲۰۲۴ به عنوان فرمانده جدید این منطقه منصوب شد. این منطقه یکی از دو منطقه نظامی نیروهای مسلح روسیه است که حوزه قضایی آن عمدتاً در منطقه مرکزی غربی روسیه اروپایی قرار دارد. منطقه نظامی لنینگراد شامل ۱۱ منطقه فدرال روس
یه است: جمهوری کارلیا، جمهوری کومی، آرخانگلسک، وولوگدا، کالینینگراد، استان های لنینگراد، مورمانسک، نووگورود و پسکوف، سن پترزبورگ و منطقه خودمختار ننت. علاوه بر این، این فرماندهی شامل اکثر جزایر روسیه در اقیانوس منجمد شمالی، از جمله جزایری است که در مناطق فدرالی خارج از این منطقه واقع شده اند. این منطقه در منطقه فدرال شمال غربی قرار دارد. واحدهای نظامی نیروهای وزارت امور داخلی، سرویس مرزی روسیه، همچنین واحدهای وزارت موقعیت های اضطراری و سایر وزارتخانه ها و ادارات فدراسیون روسیه که در قلمرو این منطقه وظایفی را انجام می دهند، تحت نظارت عملیاتی آن هستند.
جایزه سوزان اسمیت بلکبرن که در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد، بزرگ ترین و قدیمی ترین جایزه نمایشنامه نویسی برای زنان و نویسندگان تئاتر انگلیسی زبان است. به نام سوزان اسمیت بلکبرن (۱۹۳۵–۱۹۷۷)، فارغ التحصیل کالج اسمیت، که بر اثر سرطان سینه درگذشت، نامگذاری شده است.
ورزشگاه دریایی لانگ بیچ () یک ورزشگاه مخصوص مسابقات روئینگ در لانگ بیچ، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۳۲ برای المپیک تابستانی ۱۹۳۲ ساخته شده اولین ورزشگاه دست ساز قایقرانی در ایالات متحده است. ورزشگاه لانگ بیچ با شماره ۱۱۴۰ در سال ۱۹۹۴ در فهرست بناهای تاریخی کالیفرنیا به ثبت رسیده است.
جین گورسود (زاده ) بازیگر آلمانی-فرانسوی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم برون مرزی و مجموعه تلویزیونی بربرها اشاره کرد.
معبد میبو ، یک معبد بودایی در ناکاگیو، کیوتو، میبو، کیوتو است. در قرون وسطی، این معبد نمایشی را که توسط راهب یوزو نمبوتسو، انگاکو، معروف به دای نمبوتسو کیوگن خلق شده بود، احیا کرد. همچنین به دلیل وابستگی به شینسنگومی شناخته می شود. این معبد نام های دیگری مانند جیزو-این (地蔵院)، هودوسانمایی-این (宝幢三昧寺) و شینجوکو-این (心浄光院) را به خود گرفته است. در ارتباط با شینسنگومی. در اواخر دوره ادو، توکوگاوا باکوفو سازمان سلف شینسنگومی به نام میبو روشیگومی را در دژ نزدیک، اقامتگاه یاگی تأسیس کرد. میبو روشیگومی یک سازمان امنیت عمومی نخبه بودند که بعدها به عنوان شینسنگومی شناخته شدند. زمین های میبو -درا به عنوان پایگاهی برای آموزش های نظامی و رزمی سازمان عمل می کرد. مجسمه برنزی فرمانده کوندو ایسامی در محوطه معبد و همچنین گور سربازان هنگ شینسنگومی قرار دارد. گمان می رود محل دفن کوندو ایسامی در جای دیگری باشد. آیزوواکاماتسو، فوکوشیما و میتاکا، توکیو به عنوان مکان های ممکن پیشنهاد شده اند. جزیره ای که در برکه ای در شرق محوطه معبد میبو قرار دارد، میبوزوکا نام دارد و شامل قبرهای اعضای شینسنگومی از اواخر دوره ادو است. یک نیم تنه و یک
برج مو از کوندو ایسامو، رئیس شینسنگومی، قبرهای اعضای سریزاوا کامو و هیرایاما گورو که در پادگان شینسنگومی ترور شدند، قبر حسابدار کاوای کیسابورو و یک قبر مشترک از هفت عضو وجود دارد. در آن قبر مشترک، اعضای اوکوزاوا ایسوکه، آندو هایاتارو و نیتا کاکوزائمون که در حادثه ایکِه دایا جان باختند نیز دفن شده اند. مراسم یادبود سربازان شینسنگومی. هر ساله در ۱۶ ژوئیه، روز حادثه ایکِه دایا مراسم یادبودی برای اعضای شینسنگومی در اینجا برگزار می شود. در آن روز، بسیاری از طرفداران شینسنگومی از سراسر کشور از این مکان بازدید می کنند و پس از برگزاری مراسم یادبود در مقابل مجسمه نیم تنه کوندو ایسامی، داوطلبان به اجرای شمشیربازی و شعرخوانی می پردازند. همچنین، به صورت مورب در مقابل مجسمه نیم تنه کوندو ایسامی، بنای یادبود شینسنگومی قرار دارد. این بنا در سال ۱۹۹۵ توسط باشگاه شینسنگومی که در کیوتو فعال است، به مناسبت بیستمین سالگرد تأسیس این گروه ساخته شد.
ورزشگاه دوون پارک () یک ورزشگاه سافت بال در اکلاهما سیتی، ایالات متحده آمریکا است. این ورزشگاه در سال ۱۹۸۷ تاسیس شده و دارای ۱۳٬۰۰۰ نفر ظرفیت است. مسابقات سافت بال المپیک تابستانی ۲۰۲۸ در دوون پارک برگزار خواهد شد.
«فرشته مرگ» () قطعهٔ آغازین آلبوم "سلطنت در خون" اثر گروه ترش متال آمریکایی اسلیر است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. متن ترانه و موسیقی این اثر توسط گیتاریست گروه، جف هنمن، نوشته شده و به آزمایش های انسانی یوزف منگله، پزشک نازی، در اردوگاه آشویتس طی جنگ جهانی دوم می پردازد. این ترانه باعث شد گروه با اتهاماتی مبنی بر طرفداری از نازیسم و نژادپرستی مواجه شود، اتهاماتی که اعضای گروه به شدت آن ها را رد کردند، اما این جنجال ها در اوایل دوران فعالیتشان همواره آن ها را دنبال کرد. با وجود این حواشی و تأخیر در انتشار آلبوم "سلطنت در خون"، قطعهٔ «فرشته مرگ» همچنان یکی از آثار محبوب در اجراهای زنده گروه است و در تمام آلبوم های زنده اسلیر حضور دارد. این ترانه اثری تأثیرگذار در گسترش ترش متال و اسپید متال شناخته شده و از نظر برخی منتقدان، اثری مورد توجه است. استیو هیوی از آل میوزیک آن را یک اثر کلاسیک و همچنین آلبوم "سلطنت در خون" را «اوج اسپید متال» توصیف کرده است. همچنین، ریف این ترانه توسط گروه پابلیک انمی در قطعه «She Watch Channel Zero?!» از آلبوم سال ۱۹۸۸ آن ها سمپل شده است. اگرچه «فرشته مرگ» وارد رتبه بندی جدول های فروش م
وسیقی نشد، اما منتقدان در بررسی آلبوم "سلطنت در خون" آن را تحسین کردند. کلی جارواس از "مجله استایلوس" گفته که این ترانه «هر گروهی را که امروز موسیقی سریع یا سنگین می نوازد، به چالش می کشد. از نظر اشعار، وحشت های پیش رو را به تصویر می کشد و از نظر موسیقی، پایه و اساس بقیه آلبوم را می سازد: سریع، روان و خشن.» آدرین بگراند از "پاپ مترز" نیز خاطرنشان کرد: «هیچ آهنگی بهتر از 'فرشته مرگ'، یکی از عظیم ترین آثار تاریخ متال، برای شروع آلبوم وجود ندارد.»
هوندا سنتر () یک سالن سرپوشیده ورزشی در شهر آناهایم، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شده برای مسابقات بسکتبال، والیبال، هاکی روی یخ و کنسرت های موسیقی استفاده میشود.
فاصله با گذشت زمان () چهاردهمین آلبوم استودیویی گروه پراگرسیو متال آمریکایی دریم تیتر است که در ۲۲ فوریه ۲۰۱۹ منتشر شد و اولین اثر این گروه با لیبل اینساید اوت بود. این آلبوم همراه با اعلام تور آمریکای شمالی معرفی شد که در آن گروه هم از آلبوم جدید پشتیبانی می کرد و هم بیستمین سالگرد انتشار پنجمین آلبوم استودیویی خود، ""، را جشن می گرفت. تک آهنگ اصلی آلبوم، «فرشته افسارگسیخته»، همراه با موزیک ویدئوی آن در ۷ دسامبر ۲۰۱۸ منتشر شد. دومین تک آهنگ، «فرورفتن در نور»، در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۹ و سومین تک آهنگ، «ناتوان»، همراه با ویدئوی خود در ۸ فوریه ۲۰۱۹ منتشر شدند. این آلبوم از نظر جایگاه در جدول های موسیقی موفق ترین اثر گروه تا به امروز است و در ۱۹ کشور در میان ۱۰ آلبوم برتر قرار گرفت، از جمله رتبه اول در آلمان و سوئیس. این آلبوم در روز انتشار به رتبه اول فهرست ۱۰۰ آلبوم برتر آی تیونز رسید. همچنین، "لودوایر" آن را یکی از ۵۰ آلبوم برتر متال سال ۲۰۱۹ نامید.
سانتا آنیتا پارک () یک پیست اسب دوانی در آرکادیا، ایالات متحده آمریکا است. این پیست که در سال ۱۹۳۴ تاسیس شده میزبان المپیک تابستانی ۱۹۸۴ بوده و قرار است مسابقات سوارکاری المپیک تابستانی ۲۰۲۸ در آن برگزار شود.
خانواده جنایت کلمبو (تلفظ: /kəˈlɒm.boʊ/) یکی از پنج خانواده مافیایی ایتالیایی-آمریکایی است که فعالیت های سازمان یافته جنایی در نیویورک سیتی را تحت کنترل دارند. این خانواده جوان ترین عضو از "پنج خانواده" معروف در ساختار مافیای آمریکایی محسوب می شود. پس از جنگ کاستلاماریز و ترورهای "جو د باس" ماسریا و سالواتوره مارانزانو، زمانی که لاکی لوچیانو در حال سازماندهی مجدد مافیای آمریکا بود، گروه تحت رهبری جوزف پروفاسی به عنوان خانواده جنایت پروفاسی شناخته شد. این خانواده بعدها به نام کلمبو تغییر نام داد. جنگ اول خانوادگی (۱۹۶۰–۱۹۶۳). جوزف پروفاسی که به عنوان "سلطان روغن زیتون و رب گوجه فرنگی آمریکا" شناخته می شد، یکی از ثروتمندترین رؤسای مافیا بود. او سیاست مالی بحث برانگیزی داشت که در میان اعضای خانواده جنایی اش محبوبیتی نداشت: دریافت ماهانه 25 دلار به عنوان حق عضویت از هر یک از سربازانش. در اواخر دهه 1950، فرانک "فرانکی شاتز" آباته مارکو، یکی از کاپوهای خانواده، به مشکل بزرگی برای پروفاسی تبدیل شد. آباته مارکو کنترل یک کسب وکار قمار پرسود را در دست داشت که در رد هوک بروکلین روزانه حدود 7,000 دلار (معادل حدود 2.5 میل
یون دلار سالانه) برایش درآمد داشت. در اوایل سال 1959، آباته مارکو با حمایت برادران گالو و گروه "پسران گارفیلد" به رهبری کارمین پرسیکو، از پرداخت سهم ماهانه به پروفاسی خودداری کرد. این اقدام جسورانه نشانه چالش آشکار علیه اقتدار پروفاسی بود که حاکی از شکل گیری جناح مخالف در خانواده بود، منافع مالی قابل توجهی را از پروفاسی دریغ می کرد، همکاری بین آباته مارکو، برادران گالو و پرسیکو را نشان می داد و زمینه ساز تنش های داخلی بعدی در خانواده شد. این شورش مالی علیه پروفاسی، سرآغاز اختلافات عمیق تری بود که بعدها به "جنگ اول خانواده کلمبو" معروف شد و ساختار قدرت در این خانواده مافیایی را دچار تحولات اساسی کرد. جنگ دوم خانوادگی (۱۹۷۱–۱۹۷۵). در 28 ژوئن 1971، کلمبو دومین گردهمایی لیگ را در میدان کلمبوس منهتن برگزار کرد. هنگام آماده شدن کلمبو برای سخنرانی، جروم ای. جانسون به او نزدیک شد و سه بار به پشت سرش شلیک کرد. چند ثانیه بعد، محافظان کلمبو جانسون را کشتند. این تیراندازی باعث مرگ کلمبو نشد، اما او را برای هفت سال آخر عمرش فلج کرد. او در 22 مه 1978 بر اثر مرگ طبیعی درگذشت. اگرچه بسیاری در خانواده کلمبو جو گالو را مقصر ای
ن تیراندازی می دانستند، پلیس پس از بازجویی از گالو به این نتیجه رسید که جانسون یک تیرانداز تنها بوده است. اندکی پس از تیراندازی کلمبو، جلسه ای با حضور اعضای عالی رتبه خانواده برگزار شد. در این جلسه، از سالواتوره «چارلی لمونز» مینئو، معاون رئیس، خواسته شد تا به عنوان رئیس موقت فعالیت کند، اما مینئو با استناد به سن بالا و وضعیت نامناسب سلامتی اش، این پیشنهاد را رد کرد و در عوض توصیه کرد که جوزف «جوی یاک» یاکوولی، مشاور، به عنوان رئیس موقت فعالیت کند. خانواده تحت نظر پرسیکو. پس از جنجال رسانه ای جوزف کلمبو و خشونت های جو گالو، خانواده کلمبو وارد دوره ای از آرامش نسبی شد. با به کما رفتن کلمبو، رهبری خانواده به توماس دی بلا سپرده شد - مردی که از سال ۱۹۳۲ و تنها محکومیتش در قاچاق مشروبات الکلی، مهارت خاصی در فرار از دست مقامات داشت. با این حال، دی بلا نتوانست از دستدرازی خانواده گامبینو به منافع کلمبو جلوگیری کند و قدرت کلمبوها رو به افول گذاشت. در سال ۱۹۷۷، مشکلات سلامتی دی بلا را مجبور به بازنشستگی کرد و کلمبو نیز در ۱۹۷۸ درگذشت. خانواده کلمبو بار دیگر با خلأ قدرت مواجه شد. جنگ سوم خانوادگی (۱۹۹۱–۱۹۹۳). در سال ۱۹
۹۱، ویکتور اورنا به این نتیجه رسید که کارمینه پرسیکو دیگر با واقعیت ها ارتباطی ندارد و باعث از دست رفتن فرصت های سودآور برای خانواده شده است. او همچنین از برنامه های پرسیکو برای ساخت یک زندگینامه تلویزیونی نگران بود، چرا که می ترسید دادستان ها بتوانند از آن به عنوان مدرک استفاده کنند - همانطور که در محاکمه کمیسیون از کتاب افشاگرانه جو بونانو استفاده کرده بودند. بنابراین اورنا تصمیم گرفت خودش کنترل خانواده را به دست بگیرد. این تصمیم اورنا منجر به: - تشدید اختلافات درون خانواده - نگرانی از افشای اطلاعات محرمانه - تلاش برای به دست گرفتن کنترل عملیات - ترس از عواقب قانونی احتمالی - آغاز دوره جدیدی از تنش های داخلی خانواده پس از جنگ سوم کلمبو. با کنار رفتن اورنا، راه برای "آلی بوی کوچک" (آلفونسو پرسیکو) باز شد تا پس از آزادی در سال ۱۹۹۴ به عنوان رئیس موقت خانواده منصوب شود. در سال ۱۹۹۴، کارمینه پرسیکو اندرو روسو را به عنوان رئیس موقت خانواده منصوب کرد. وقتی روسو در سال ۱۹۹۶ به زندان افتاد، آلفونسو پرسیکو جایگزین او شد. در سال ۱۹۹۹، آلفونسو پرسیکو در فورت لادردیل دستگیر شد، چرا که با داشتن سابقه کیفری، یک تپانچه و
یک تفنگ ساچمه ای در اختیار داشت. این دستگیری منجر به محکومیت مجدد پرسیکو، ایجاد خلأ قدرت در خانواده کلمبو، تغییرات در ساختار رهبری خانواده، تضعیف بیشتر موقعیت خانواده در بین پنج خانواده و افزایش نظارت پلیس بر فعالیت های خانواده شد.