Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ند ماه پس از آنکه رهبر باسک، تئودور روزولت، رئیس جمهور آمریکا، را به خاطر حمایتش از کوبا تبریک گفت . ماهیت آن سند هنوز جای بحث دارد. لوئیس آرانا رهبری حزب ملی گرای باسک را بر عهده گرفت. در اوایل قرن بیستم، ناسیونالیسم باسک، از هسته ی مشتاقان (که خود بومی باسک نبودند) در بیلبائو توسعه یافت تا کارلیست های کشاورز در بیسکای و گیپوزکوا را در خود جای دهد. بذرهای ناسیونالیسم باسک اولیه نیز در اوایل قرن بیستم در ناوار و آلابا (آرانزادی، ایروخو، آگیره و غیره) در گرماگرم گامازادا "(" ۱۸۹۳-۱۸۹۴) شکوفا شد. [ "نیازمند منبع" ] تاریخ مدرن. این جنبش بدون هیچ مشکل عمده ای از دیکتاتوری میگل پریمو د ریورا تحت پوشش انجمن های فرهنگی و ورزشی جان سالم به در برد. حزب ملی گرای باسک در اوایل دهه ۲۰ میلادی دچار انشعاب شد و « "کمیون ناسیونالیستا واسکا»" ایجاد شد. ملی گرایان باسک در حمایت از کلیسای کاتولیک به عنوان سدی در برابر چپ گرایی ضد روحانیت در بیشتر استان های باسک، با کارلیسم متحد شدند، اگرچه با روی کار آمدن جمهوری دوم اسپانیا (۱۹۳۱) اتحادها شروع به تغییر کرد. با آغاز جمهوری دوم اسپانیا ، گروه کوچکی از ملی گرایان سکولار باسک، بذر
اتحاد باسک-اروپا را کاشته بودند ، در حالی که حزب باسک به کاتولیک های سنتی خود پایبند بود. با این حال، عدم حمایت جناح کارلیست از قانون باسک در سال ۱۹۳۲ و رادیکال شدن گفتمان ضد جمهوری خواهانه آنها، ملی گرایان باسک را در معرض اتحادهای جدید با احزاب جمهوری خواه و چپ گرا قرار داد و به تدریج به سمت موضع دموکرات های مسیحی متمایل به نوعی سازش با چپ ها تغییر جهت داد. در سال ۱۹۳۶، بخش اصلی حزب دموکرات مسیحی PNV در جنگ داخلی اسپانیا از جمهوری دوم اسپانیا جانبداری کرد . وعده خودمختاری بر اختلافات ایدئولوژیک، به ویژه در مورد مسائل مذهبی، ارجحیت داشت و PNV تصمیم گرفت از دولت جمهوری قانونی حمایت کند . پس از متوقف کردن شورشیان نظامی راست افراطی در اینتکسورتا (مرز بیسکای-گیپوسکوا)، در اکتبر ۱۹۳۶ خودمختاری حاصل شد . یک دولت جمهوری خودمختار باسک تأسیس شد که خوزه آنتونیو آگیره (PNV) به عنوان لهنداکاری (رئیس جمهور) و وزرایی از PNV و سایر احزاب جمهوری خواه (عمدتاً احزاب چپ گرای اسپانیایی) در آن حضور داشتند. با این حال، در سال ۱۹۳۷، تقریباً در اواسط جنگ، نیروهای باسک که در آن زمان تحت کنترل دولت خودمختار باسک بودند ، در اقدامی که ت
وسط کلیسای باسک و واتیکان در سانتونا میانجیگری شد، به متحدان ایتالیایی ژنرال فرانکو تسلیم شدند، به شرطی که صنایع سنگین و اقتصاد باسک دست نخورده باقی بماند. برای بسیاری از چپ گرایان در اسپانیا، تسلیم نیروهای باسک در سانتونیا ( سانتاندر ) به عنوان "خیانت سانتونیا" شناخته می شود . بسیاری از سربازان ملی گرای باسک در صورت پیوستن به ارتش فرانکو در بقیه جبهه شمالی عفو شدند. ملی گرایان باسک تسلیم شدند، به مخفیگاه رفتند یا به زندان فرستاده شدند و رهبران سیاسی جنبش فرار کردند. گروه های کوچکی به قاره آمریکا ، فرانسه و بنلوکس گریختند که از این تعداد، تنها اقلیتی پس از احیای دموکراسی در اسپانیا در اواخر دهه هفتاد یا قبل از آن بازگشتند. در طول جنگ جهانی دوم، دولت تبعیدی PNV تلاش کرد به متفقین بپیوندد و برای جلب حمایت و به رسمیت شناختن آمریکا در نیویورک مستقر شد، اما اندکی پس از پایان جنگ، فرانکو در چارچوب جنگ سرد به متحد آمریکا تبدیل شد و PNV را از هرگونه شانس قدرت در کشور باسک محروم کرد. خشونت سیاسی و خودمختاری تفویضی. در سال 1959، ملی گرایان جوان ( abertzaleak ) گروه جدایی طلب Euskadi Ta Askatasuna ( ETA ؛ "سرزمین و آزاد
ی باسک" ) را تأسیس کردند. فعالیت های این گروه - نقاشی، نصب پرچم های باسک و بروشور - پس از افشای تکان دهنده شکنجه های پلیس اسپانیا بر فعالان باسک در طول سرکوب در اواسط دهه 1960، به خشونت کشیده شد. در آن زمان، ETA یک نظریه انقلابی مارکسیستی را اتخاذ کرده بود . این گروه با الهام از جنبش هایی مانند فیدل کاسترو در کوبا و هوشی مین در ویتنام ، قصد داشت از طریق خشونت، یک کشور سوسیالیستی مستقل باسک ایجاد کند. اولین ترورهای تأیید شده ETA در سال 1968 رخ داد و پس از آن خشونت، حتی کشتن، به عنوان یک عمل - نظریه عمل-سرکوب-عمل - در نظر گرفته شد. در سطح ایدئولوژیک، این سازمان به جای نژاد، بر اهمیت زبان و آداب و رسوم تأکید داشت. وقتی اسپانیا در سال ۱۹۷۸ به عنوان یک دموکراسی دوباره ظهور کرد، خودمختاری به باسک ها بازگردانده شد و آنها به درجه ای از خودگردانی دست یافتند که در تاریخ مدرن باسک بی سابقه بود. بنابراین، بر اساس "فوئروس" و اساسنامه خودمختاری شان ، باسک ها نیروی پلیس خود را دارند و امور مالی عمومی خود را مدیریت می کنند. جامعه خودمختار باسک از زمان احیای آن در اوایل دهه ۱۹۸۰، به جز در دوره ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ که حزب PSE-EE رهبری
دولت منطقه ای را بر عهده داشت، توسط حزب ملی گرا و دموکرات مسیحی PNV رهبری شده است . حزب چپ گرای مستقل باسک، EH Bildu، از زمان تشکیل آن در سال ۲۰۱۲، حزب اصلی مخالف بوده است. در ناوار ، به طور سنتی، ملی گرایی باسک نتوانسته به دولت جامعه خودمختار برسد ، و دومی معمولاً توسط منطقه گرایان ناوار از UPN ، اغلب با حمایت PSN ، کنترل می شود ، اما احزاب ملی گرای باسک، شوراهای شهرهای کوچک و متوسط ​​زیادی را اداره می کردند، جایی که بیشتر باسک های قومی و گویشوران باسک در آن قرار دارند. در سال ۲۰۱۵، اوکسو بارکوس با ائتلاف خود، گروا بای ، که شامل PNV نیز می شود، اولین رئیس جمهور ملی گرای باسک در ناوار شد و از سال ۲۰۱۹ بخشی از دولت های بعدی PSN بوده است. EH Bildu نیز به طور قابل توجهی نفوذ خود را در منطقه افزایش داده و در سال ۲۰۲۳ شهرداری پامپلونا را به دست گرفته و در پارلمان ناوار نقش کلیدی داشته است . اگرچه فرانسه یک کشور متمرکز است ، اما آبرتزالین باتاسونا ، یک حزب ملی گرای باسک، تا اواخر دهه ۲۰۰۰ از طریق انتخابات محلی در برخی از شهرداری ها حضور داشت. در سال ۲۰۰۷، ائتلاف انتخاباتی ملی گرای باسک و بعداً حزب سیاسی یوسکال هری
ا بای تشکیل شد. آنها در سال ۲۰۱۵ نمایندگی منطقه ای به دست آوردند و در سال ۲۰۲۴ به عنوان بخشی از جبهه مردمی جدید ، یک کرسی در مجلس ملی به دست آوردند .
ایمن سیام (درگذشتهٔ نوامبر ۲۰۲۳) یکی از فرماندهان ارشد حماس در گردان های عزالدین قسام بود. بنا به گزارش ها، او مسئول واحدهای موشکی و توپخانه ای این گروه بود و نقش اصلی را در هماهنگی و اجرای حملات موشکی علیه اسرائیل ایفا می کرد. دوران نظامی. سیام به عنوان رئیس نیروهای توپخانه و موشک انداز حماس در شمال غزه خدمت می کرد. او در سازماندهی و نظارت بر پرتاب موشک ها در طول درگیری های متعدد با اسرائیل نقش مهمی داشت. او پیش از این از چندین قتل هدفمند توسط ارتش اسرائیل، از جمله در طول جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹) و جنگ ۲۰۱۴ غزه، جان سالم به در برده بود. گزارش های متناقض از مرگ. در سال ۲۰۱۴، رسانه های اسرائیلی گزارش دادند که سیام در جریان درگیری در غزه در یک حمله هوایی کشته شده است. با این حال، حماس این ادعا را رد کرد و اظهار داشت که او هنوز زنده است. مرگ. در نوامبر ۲۰۲۳، حماس مرگ سیام را در حمله هوایی اسرائیل به شمال غزه تأیید کرد. این حمله زیرساخت های زیرزمینی حماس را هدف قرار داد و طبق گزارش ها، دیگر فرماندهان ارشد، از جمله احمد غندور نیز کشته شدند. میراث. سیام یکی از باتجربه ترین فرماندهان حماس در زمینه برنامه موشکی آن محسوب م
ی شد. کار او در توسعه و نظارت بر قابلیت های توپخانه ای حماس، او را به چهره ای کلیدی در ساختار نظامی این گروه تبدیل کرده بود. مرگ او به عنوان ضایعه ای قابل توجه برای رهبری حماس در طول جنگ غزه تلقی شد.
پیروزی مرگ یک نقاشی دیواری است که حدود سال های ۱۴۴۰–۱۴۴۵ خلق شده و اکنون در گالری منطقه ای کاخ آباتلیس در پالرمو، جنوب ایتالیا نگهداری می شود. نام هنرمند این اثر مورد بحث بوده است. تاریخچه. این فرسکو از حیاط پالازو اسکلافانی در پالرمو آمده است. به دلیل سبک بسیار ظریف آن، گمان می رود که توسط پادشاهان آراگونی ناپل کشیده شده باشد. [ "" ] موضوع «پیروزی مرگ» در دوران رنسانس در اروپا، به ویژه در شمال اروپا، محبوبیت داشت. هنرمند بورگوندی، گویوم اسپیکره، که به عنوان استاد پالازو اسکلافانی نیز شناخته می شود، اغلب به عنوان خالق این اثر معرفی می شود، اگرچه نام های دیگری نیز پیشنهاد شده اند. این نقاشی دیواری برداشته شد و به چهار قسمت تقسیم شد تا در گالری منطقه ای، جایی که اکنون در آن قرار دارد، قرار گیرد. [ "" ] اگرچه در زمان جابجایی، اثر در وضعیت خوبی قرار داشت، اما به تدریج در طول قرن بیستم، سطح نقاشی شده در نزدیکی نقاط تقسیم، جدا شده و یکپارچگی صحنه را به خطر انداخته است. تصور می شود که این اثر الهام بخش خلق "تابلوی گرنیکا" اثر پیکاسو بوده است. توضیحات. این فِرِسکو صحنه ای تکان دهنده از باغی مجلل و سرسبز را به تصویر م
ی کشد که با حصاری کوتاه محصور شده است؛ فضایی که در نگاه نخست آرامش و زیبایی را القا می کند، اما ناگهان با حضور مرگ معنایی هولناک به خود می گیرد. مرگ در مرکز ترکیب بندی ظاهر می شود؛ سوار بر اسب استخوانی و لاغراندام که دنده های بیرون زده و سر نحیفش با دندان های آشکار و زبانی بیرون افتاده، جلوه ای هراس انگیز دارد. مرگ در دست کمانی کشیده دارد و تیرهای خود را بی رحمانه به سوی افراد حاضر در باغ پرتاب می کند؛ افرادی که نماینده طبقات مختلف جامعه اند و نشان می دهند که هیچ کس، چه ثروتمند و چه فقیر، از قهر مرگ در امان نیست. یکی از تیرها، که تازه رها شده است، به بدن یک جوان در گوشه پایین سمت راست اصابت کرده و سقوط او را رقم می زند. جزئیات دیگری نیز پیام اثر را برجسته می کند: در کنار زین اسب، داس مرگ آویزان است، نماد همیشگی و تغییرناپذیر او که یادآور درو کردن بی امان زندگی انسان هاست. تضاد میان باغی پرطراوت و حضور بی رحمانه مرگ، جوهره اصلی تصویر را می سازد: یادآوری بی ثباتی زندگی و حتمیت فنا، حتی در دل زیباترین و باشکوه ترین صحنه ها. در قسمت پایین، اجساد افرادی که قبلاً کشته شده اند، قرار دارد: امپراتورها، پاپ ها، اسقف ها
، راهبان (هم فرانسیسکن ها و هم دومینیکن ها)، شاعران، شوالیه ها و دوشیزگان. هر شخصیت به طور متفاوتی به تصویر کشیده شده است: برخی هنوز چهره ای از درد دارند، در حالی که برخی دیگر آرام هستند؛ برخی اندام هایشان روی زمین قطعه قطعه شده است و برخی دیگر پس از اصابت تیر، زانو زده اند. در سمت چپ، گروهی از فقرا هستند که از مرگ می خواهند تا به رنج خود پایان دهد، اما نادیده گرفته می شوند. در میان آنها، چهره ای که به سمت ناظر نگاه می کند، به عنوان یک خودنگاره احتمالی از هنرمند پیشنهاد شده است. [ "" ] در سمت راست، گروهی از زنان اشراف زاده و شوالیه های ثروتمند با لباس های خزدار توسط یک نوازنده سرگرم می شوند. به نظر می رسد که آنها هیچ علاقه ای به این رویدادها ندارند و همچنان به معاشرت ادامه می دهند. زنان این گروه گردنبندهای مجللی به گردن دارند و برخی از آنها با گوشواره های بلند و آویزان آراسته شده اند. قانون مجللی که در سال ۱۴۲۰ در سیسیل تصویب شد، استفاده از جواهرات طلای گران قیمت، به جز انگشتر، را ممنوع کرد و اعلام کرد که گوشواره ها فقط در جشن های بسیار مهم قابل استفاده هستند. مردی با شاهینی بر بازوی خود و دو سگ شکاری دیگر که
سر دسته آنها هستند، نمایانگر علایق مشترک طبقات اشراف در رنسانس هستند. چیزهای بی اهمیت. این نقاشی دیواری نقش مهمی در فیلم «فیلمبرداری در پالرمو» ساخته ویم وندرس در سال ۲۰۰۸ ایفا می کند، جایی که یک مرمتگر جوان (جیوانا متزوجورنو) در حال کار بر روی آن است و با عکاسی ( کامپینو) که در شهر «گم شده» و مرگ او را تسخیر کرده است، با بازی دنیس هاپر، تماس می گیرد.
گروه گرایی () دیدگاهی در جامعه شناسی است که بر این باور است پایبندی به قوانین یا هنجارهای یک گروه — مانند خانواده، خویشاوندی، نژاد، قومیت، دین یا ملیت — می تواند منافع مشترکی همچون به رسمیت شناخته شدن، برخورداری از حقوق، دسترسی به قدرت و احساس امنیت را به همراه داشته باشد. بر پایهٔ این دیدگاه، هویت اصلی یا مهم ترین هویت هر فرد، عضویت او در یک شبکهٔ اجتماعی است. طرفداران گروه گرایی معتقدند اعضای یک گروه، زمانی که یک مرجع قدرت هدفی مشترک برایشان تعیین کند، گرایش و تعهد بیشتری به آن گروه پیدا می کنند. مفهوم گروه گرایی در رشته هایی مانند جامعه شناسی، روان شناسی اجتماعی، انسان شناسی، تاریخ سیاسی و فلسفه به شیوه های گوناگون تعریف و نقد شده است. در بیشتر فرهنگ نامه ها، «گروه گرایی» به رفتاری گفته می شود که در آن فرد مطابق با هنجارهای گروه می اندیشد و عمل می کند، حتی اگر این کار به معنای چشم پوشی از فردیت او باشد. این اصطلاح در میانهٔ سدهٔ نوزدهم پدید آمد و نخستین کاربرد ثبت شدهٔ آن به سال ۱۸۵۱ بازمی گردد. در انگلیسی هندی، این واژه معمولاً برای اشاره به گرایش به تشکیل دسته ها یا جناح ها در یک سازمان به کار می رود. هم
چنین، در گذشته این اصطلاح برای اشاره به «اصول یا شیوه های جنبش گروه آکسفورد» نیز استفاده می شد که امروزه کاربردی تاریخی و نادر دارد.
میتروویتسا شمالی یا کوزووسکای شمالی میتروویتسا ، یک شهر و استان میتروویتسا در کوزوو است . در سال ۲۰۱۵، جمعیت آن ۲۹,۴۶۰ نفر بوده است. مساحت آن ۱۱ کیلومتر مربع (۴ مایل مربع) است. میتروویتسا شمالی بخشی از کوزووی شمالی است ، منطقه ای با اکثریت قومی صرب . این شهرداری در سال ۲۰۱۳ پس از بحران کوزووی شمالی تأسیس شد ، که پیش از این محل سکونت شهر میتروویکا بود که توسط رودخانه ایبار از هم جدا شده بود . پس از توافق نامه بروکسل در سال ۲۰۱۳ ، قرار است این شهرداری مرکز اداری جامعه شهرداری های صرب باشد . تاریخچه. این شهر تا زمان جدایی رسمی اش در سال ۲۰۱۳ بخشی از میتروویکا بود . این جدایی در نتیجه بحران کوزوو شمالی ، پس از اعلام استقلال کوزوو از صربستان در فوریه ۲۰۰۸، رخ داد. این شهرداری در سال ۲۰۱۳ قبل از انتخابات محلی کوزوو توسط دولت کوزوو به رسمیت شناخته شد . این شهر به عنوان پایتخت "غیررسمی منطقه" کوزوو شمالی عمل می کرد که از همکاری با نهادهای جمهوری کوزوو خودداری می کرد. بنابراین، صرب های محلی مجلس شورای شهرداری ها را تشکیل دادند که فقط توسط صربستان حمایت می شد . با این حال، با امضای توافقنامه بروکسل در سال ۲۰۱۳ پس از بح
ران کوزوو شمالی ، بین دولت های کوزوو و صربستان ، صربستان رسماً حمایت خود را از این مجلس قطع کرد و با ایجاد یک انجمن جدید شهرداری های صرب ، انجمنی از شهرداری ها با اکثریت صرب در کوزوو، موافقت کرد. مجلس آن هیچ اختیار قانونگذاری نخواهد داشت و مقامات قضایی در چارچوب قانونی کوزوو ادغام و فعالیت خواهند کرد.
ایمن نوفل (۱۳ مهٔ ۱۹۷۴ – درگذشتهٔ اکتبر ۲۰۲۳) از فرماندهان ارشد فلسطینی گردان های عزالدین قسام، شاخه نظامی حماس، بود. نوفل عضو شورای نظامی عمومی این گروه، رئیس تیپ مرکزی غزه و رئیس عملیات هوایی بود. او در جریان جنگ غزه کشته شد. زندگی نامه. تا سال ۲۰۰۸، نوفل یکی از رهبران گردان های عزالدین قسام و فرمانده میدانی در مرکز غزه بود. نوفل به همراه ۲۰۰ فلسطینی دیگر در شهر عریش در شمال مصر در شبه جزیره سینا توسط نیروهای امنیتی مرکزی مصر در اوایل سال ۲۰۰۸ دستگیر شد. پس از آنکه شبه نظامیان فلسطینی در اعتراض به همکاری مصر با اسرائیل در ژانویه ۲۰۰۸، سوراخی در مرز مصر و غزه ایجاد کردند، صدها فلسطینی، از جمله نوفل، از مرز عبور کرده و وارد مصر شدند. در حالی که بسیاری از دیگر فلسطینی های عبورکننده از مرز آزاد شدند، نوفل به عنوان فردی تحت تعقیب اسرائیل، در بازداشت مصر باقی ماند. به گزارش الجزیره، مقامات مصری معتقد بودند که نوفل قصد کشتن اعضای فتح را داشته یا در قاچاق سلاح از مصر به غزه دست داشته است. حماس دخالت نوفل در این فعالیت ها را تکذیب کرد. بنا به گزارش ها، مقامات مصری به دانش نوفل از قابلیت های موشکی حماس، محل سرباز اسی
ر شده اسرائیلی گیلعاد شلیط و محل رهبران ارشد شبه نظامی حماس مانند محمد ضیف و احمد الجعبری علاقه مند بودند. نوفل در فوریه ۲۰۱۱ در جریان انقلاب ۲۰۱۱ مصر از زندان المرج فرار کرد. نوفل از طریق یک تونل قاچاق به غزه قاچاق شد و پس از بازگشت، از سوی حماس مورد استقبال قهرمانانه قرار گرفت. پس از کشته شدن احمد جباری در یک حمله هوایی در نوامبر ۲۰۱۲، به عنوان بخشی از جنگ ۲۰۱۲ غزه، نوفل به عنوان جانشین احتمالی فرمانده نظامی حماس در نظر گرفته شد. از دیگر جانشینان احتمالی می توان به عماد آکل، احمد غندور، فرمانده تیپ مرکزی، و محمد ابوشماله اشاره کرد. نوفل رهبری اتاق عملیات مشترک فلسطین، اتحادی از جناح های ملی گرای فلسطینی، شامل گروه های اسلامی و سکولار، را بر عهده داشت. جنگ غزه. تا سال ۲۰۲۳، نوفل عضو شورای نظامی عمومی گردان های القسام بود. در این نقش، او همچنین روابط این گردان ها با سایر سازمان های شبه نظامی را از طریق اتاق عملیات مشترک فلسطین هدایت می کرد. در طول جنگ غزه، نوفل فرمانده تیپ مرکزی غزه بود. در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۳، بیانیه ای از سوی حماس مرگ او را در یک حمله هوایی تأیید کرد. به گفته ارتش اسرائیل، در ۱۷ اکتبر، او در یک ح
مله هوایی کشته شد. منابعی از ارتش اسرائیل گفتند که برای کشتن نوفل، ارتش آگاهانه حمله ای را مجاز دانست که می دانستند تقریباً ۳۰۰ نفر دیگر را خواهد کشت. چهار ساختمان آپارتمانی چند طبقه در این حمله ویران شدند. تنها ۷۰ جسد در روز اول از محل کشف شد، اما مردم محلی در غزه به مدت ۵ روز به کندن ساختمان ادامه دادند و معتقد بودند که برخی از اجساد ماه ها بعد در آوریل ۲۰۲۴ زیر روبل ها هستند. پس از مرگ او، دفتر کنترل دارایی های خارجی وزارت خزانه داری آمریکا، نوفل را به دلیل نقشش در شورای نظامی عمومی حماس و به عنوان فرمانده روابط نظامی آن، به عنوان یک تروریست جهانی ویژه تعیین کرد.
تابلوی بشارت مریم مقدس، اثری از هنرمند ایتالیایی رنسانس، آنتونلو دا مسینا است که در کاخ آباتلیس، پالرمو، منطقه سیسیل ایتالیا نگهداری می شود. این تابلو که احتمالاً در سال ۱۴۷۶ در سیسیل نقاشی شده است، مریم را در حالی نشان می دهد که فرشته بشارت، سخنانش را در حین خواندن کتاب مقدس قطع می کند. این تابلو با رنگ روغن روی تخته نقاشی شده است، تکنیکی که توسط هنرمند ایتالیایی به ایتالیا معرفی شد، که آن را از هنرمندان اروپای شمالی مانند پتروس کریستوس آموخته بود - و با کنار گذاشتن تکنیک تمپرا، توانست آثاری با جزئیات دقیق و خاص خود را خلق کند. این نقاشی با رنگ روغن روی تخته چوبی اجرا شده است؛ تکنیکی که آنتونلو دا مسینا آن را از هنرمندان شمال اروپا، از جمله پترس کرسّتوس آموخته بود و به ایتالیا معرفی کرد. استفاده از رنگ روغن به جای تکنیک تمپرای سنتی به او امکان داد تا جزئیات بسیار دقیق و ظریف را در آثار خود به نمایش بگذارد؛ از جمله بافت لباس، انعکاس نور روی پوست و حالت های طبیعی چهره ها که در آثار او به صورت متمایز دیده می شود. این ویژگی ها، همراه با ترکیب بندی ساده اما تأثیرگذار، باعث شده اند که نقاشی «مریم بشارت شده» به عنو
ان نمونه ای ممتاز از تحول سبک هنری ایتالیا در اواخر قرن پانزدهم شناخته شود. این اثر در سال ۱۹۰۶ توسط کاوالیِره دی جیووانی به موزه ملی (که بعدها به پالازو آباتلیس منتقل شد) اهدا گردید. دی جیووانی این اثر را از خانواده کولوزیو در پالرمو خریداری کرده بود. این انتقال نقاشی به موزه، نه تنها موجب حفظ و مراقبت علمی و هنری آن شد، بلکه زمینه بازشناسی و مطالعه آثار آنتونلو دا مسینا را برای پژوهشگران و علاقه مندان هنر رنسانس فراهم کرد. این نقاشی در سال ۱۹۰۶ توسط کاوالیِره دی جیووانی به موزه ملی (که بعدها به پالازو آباتلیس منتقل شد) اهدا شد. دی جیووانی این اثر را از خانواده کولوزیو در پالرمو خریداری کرده بود. این نقاشی در سال ۱۹۰۶ توسط کاوالیِره دی جیووانی به موزه ملی (که بعدها به پالازو آباتلیس منتقل شد) اهدا شد. دی جیووانی این اثر را از خانواده کولوزیو در پالرمو خریداری کرده بود. تحلیل. همان طور که در پرتره های انفرادی یک هنرمند معمول است، مریم به صورت سه چهارم قد نشان داده شده است. او یک سال قبل در اثر دیگری با همین موضوع که اکنون در آلته پیناکوتک مونیخ نگهداری می شود، از شنل آبی به شکل دو مثلث استفاده کرده بود. مریم
در حالی نشان داده شده است که به بیرون از تصویر نگاه می کند، نه به بیننده، بلکه به فرشته مقرب نادیده جبرئیل که در خارج از قاب و در سمت چپ قرار دارد، بنابراین به نقاش اجازه می دهد تا از کشیدن جبرئیل نیز صرف نظر کند. تصویرسازی غیرمعمول و سادهٔ مریم، چین های زربفت و پرپشت آثار بعدی آنتونلو و پس زمینهٔ طلایی مورد استفادهٔ هنرمندان پیشین را کنار می گذارد و او را به سادگی به عنوان یک زن جوان یهودی که از سخنان فرشتهٔ مقرب شگفت زده شده است، نشان می دهد. با چند چین سنگین، لباس پشمی سادهٔ او یادآور رنسانس والا است، در حالی که به نظر می رسد تریبون مورب از صفحهٔ تصویر بیرون زده و به روی بیننده باز شده است. ظرافت متقارن این تصویر از پیرو دلا فرانچسکا الهام گرفته شده است، کسی که آنتونلو آثارش را در دهه ۱۴۶۰ در اوربینو دیده بود. پالت رنگی محدود و پس زمینه ساده نیز قابل توجه است، که توجه بیننده را بر احساسات مریم متمرکز می کند.
آلساندرو آلئوتی (؛ زادهٔ ) که با نام هنری جِی-اَکس شناخته می شود، خواننده، رپر و ترانه سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. آلساندرو آلئوتی در تاریخ ۵ اوت ۱۹۷۲ در میلان متولد شد. او نام هنری خود را جی اکس گذاشت که مخفف جوکر الکس است، از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۵، جی اکس به عنوان عضوی از گروه رپ محبوب ایتالیایی «Articolo 31» به شهرت رسید. او در سال ۲۰۱۴، به عنوان داور در برنامه «"صدای ایتالیا»" مشغول به کار شد. در سال ۲۰۰۷، او با گروه «استایلز» همکاری کرد و تک آهنگ «» را منتشر کرد، که در جوایز موسیقی ام تی وی اروپا جایزه «بهترین اجرای ایتالیایی» را از آن خود کرد.
احمد ابوغندور، همچنین با نام ابوانس غندور (۱۹۶۷ – ۱۰ نوامبر ۲۰۲۳) شناخته می شود، یک شبه نظامی ارشد فلسطینی در گردان های عزالدین قسام، شاخه نظامی حماس بود. او به عنوان فرمانده گردان شمال غزه، عضو شورای نظامی عمومی گردان های عزاادین قسام بود و از افراد نزدیک به محمد ضیف، فرمانده نظامی حماس، محسوب می شد. در سال ۲۰۱۷، غندور توسط آمریکا به عنوان یک تروریست جهانی ویژه تعیین شد. در نوامبر ۲۰۲۳، او در یک حمله هوایی در جریان جنگ غزه توسط اسرائیل کشته شد. زندگی نامه. غندور تقریباً در سال ۱۹۶۷ در یافا، اسرائیل متولد شد. غندور بین سال های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ در اسرائیل بازداشت شد و پس از آن از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ در بازداشت تشکیلات خودگردان فلسطین بود. او پس از وقوع انتفاضه دوم آزاد شد. در سال ۲۰۰۲، او از اولین سوء قصد اسرائیل جان سالم به در برد. تا سال ۲۰۰۳، غندور از دستیاران نزدیک عدنان الغول، بمب ساز حماس، بود. پس از حمله شبه نظامیان حماس به یک تانک اسرائیلی در فوریه ۲۰۰۳، ارتش اسرائیل، خانه غندور را در محله شیخ رضوان شهر غزه تخریب کردند. اسرائیل معتقد بود که غندور مسئول برنامه ریزی این حمله بوده است. تا سال ۲۰۰۴، غندور فرمانده
شاخه شمالی گردان های عزالدین قسام بود. در این نقش، او فرمانده ارشد میدان نبرد حماس در طول عملیات اسرائیل در شمال نوار غزه در سال ۲۰۰۴ بود و در رهبری تعدادی از عملیات از جمله حمله مرزی غزه در سال ۲۰۰۶ که منجر به ربودن سرباز اسرائیلی گیلعاد شلیط شد، نقش داشت. غندور در سال ۲۰۱۲ دوباره هدف ترور قرار گرفت. طبق گفته دولت آمریکا، غندور بخشی از شورای حماس و دفتر سیاسی بود. تا سال ۲۰۱۷، او عضو شورای نظامی عمومی تیپ ها بود و از افراد نزدیک و مورد اعتماد محمد ضیف محسوب می شد. وزارت امور خارجه ایالات متحده در ۶ آوریل ۲۰۱۷، غندور را به عنوان یک تروریست جهانی ویژه تعیین کرد. او پنجمین عضو ارشد حماس بود که به عنوان یک تروریست جهانی ویژه تعیین شد. در پاسخ، حماس این اقدام ایالات متحده را «غیراخلاقی» خواند و تحصنی در حمایت از او در خانه غندور در اردوگاه پناهندگان جبالیا برگزار کرد. ارتش اسرائیل در جریان جنگ غزه، در یک حمله هوایی در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، غندور و معاونش وائل رجب را به قتل رساند. سه گروگان اسرائیلی، الیا تولدانو، نیک بایزر و ران شرمن نیز در این حمله کشته شدند.
یوسف ابوریش، یک پزشک فلسطینی و معاون وزیر بهداشت در دولت تحت رهبری حماس در نوار غزه است. زندگی نامه. اطلاعات کمی در مورد اوایل زندگی او وجود دارد، اما او سال هاست که به عنوان پزشک در غزه کار می کند. او اولین بار در حدود سال ۲۰۱۵ به عنوان معاون وزیر بهداشت در غزه در منابع عمومی ظاهر شد و نسبت به کمبودهای اساسی پزشکی، تعطیلی بیمارستان ها و کمبود شدید حقوق کارکنان بهداشت در دولت وحدت فلسطین هشدار داد. در سال ۲۰۱۹، او رهبری استراتژی پیشگیری از کووید ۱۹ غزه را بر عهده داشت، کمیته های واکنش را سازماندهی کرد، پرسنل را آموزش داد و اقدامات تشخیصی و مهار را بهبود بخشید. در سال ۲۰۲۲، او با اشاره به کاهش ۷۵ درصدی ذخایر دارو و تجهیزات و کاهش شدید کمک های سازمان ملل، از افزایش بودجه و حمایت بین المللی برای حفظ زیرساخت های بهداشتی غزه حمایت کرد. جنگ غزه. در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۴، در جریان جنگ غزه، هنگامی که ارتش اسرائیل به بیمارستان کمال اعوان حمله کردند. یوسف ابوریش گفت که نیروهای اسرائیلی بخش جراحی، آزمایشگاه و یک انبار را به آتش کشیده اند و خواستار مداخله نیروهای بین المللی شد. او به عنوان ده پیک در کارت های بازی تحت تعقیب حماس
شناخته می شود.[ "" ]
جولیانو دی پائولو (؛ زادهٔ ) که با نام خولیو دی شناخته می شود، تهیه کننده موسیقی، خواننده و نویسنده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. موسیقی او شامل طیف گسترده ای از تأثیرات از جمله آر اند بی، جاز، هیپ هاپ، سینث -پاپ، رگی و افروبیت است. زندگی و حرفه. جولیانو دی پائولو در تاریخ ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۷ در میلان متولد شد، اولین آلبوم او "با نام" "«Sabes Mi Nombre»" در سال ۲۰۱۱ توسط Art Emotion منتشر شد. در نیمه اول سال ۲۰۱۲، دو تک آهنگ جدید با نام های «Amarte Más» و «Sun Comes Up» شدند اما با اقبال عمومی زیادی مواجه نشدند. کمی بعد آهنگ «Yo Te Quiero» را منتشر کرد. این آهنگ که با ترانه سرا سیلویو کاسارو نوشته شده بود، بسیار متفاوت بود. در اولین انتشار، ویدئوی آن توجه زیادی را در یوتیوب به خود جلب کرد. در مارس ۲۰۱۳، آلبوم "«مرد بهتر»" منتشر شد. این آلبوم که به زبان های انگلیسی، ایتالیایی و اسپانیایی خوانده شده، بر صدای متمرکزتری نسبت به اربن معاصر، هیپ هاپ و آر اند بی تأکید دارد و با ریتم های آفریقایی-کارائیبی و زوک ادغام شده است. سومین آلبوم وی با نام «"Outsider» در سال ۲۰۱۴ معرفی شد." با
ر دیگر، سینث-پاپ، نئو سول، افرو و اربن در آهنگ های آن با هم ترکیب شده اند. در سال ۲۰۱۵، او تعدادی ویدیو با نام «"iNomad»" تولید کرد. هدف این پروژه نشان دادن فرآیند ضبط و بازتولید یک آهنگ کامل، در یک محیط طبیعی، از طریق استفاده از فناوری رایانش همراه است (که قبلاً توسط سان پاسکال، آزمایش شده است). او در سال ۲۰۱۶، هر دو ماه یک تک آهنگ جدید منتشر کرد که در آلبوم «تو نمی توانی جلوی ما را بگیری» که در ژانویه ۲۰۱۷ منتشر شد، گنجانده شده بود. این آلبوم که شیوه انتشار و بازاریابی آلبوم را تغییر می دهد، توسط هنرمند "«آلبوم در حال تکامل»" نامیده می شود. او توضیح می دهد که این یک رویکرد معاصرتر برای مشارکت دادن عموم از طریق توسعه آلبوم های پرآهنگ است، در حالی که پس از مدت ها یک آلبوم جدید منتشر می شود.
استان میتروویتسا (آلبانیایی: "Region i Mitrovicës"؛ سیریلیک صربی: Косовскомитровачки округ , "Kosovskomitrovački okrug") یکی از هفت ناحیه کوزوو است. مرکز اداری و بزرگ ترین شهر آن میتروویتسا است. این ناحیه از جنوب غربی با استان پژا، از جنوب و شرق با استان پریشتینا و از شمال و شمال غرب با صربستان همسایه است.