Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سلطان را در این میدان نشان می دهد که یکی از معدود اسناد تصویری این دوره است. ظل السلطان، که به عنوان حاکمی مستبد و علاقه مند به مدرنیزاسیون نظامی شناخته می شود، این میدان را برای تقویت حضور نظامی در اصفهان بازسازی کرد. این تغییرات بخشی از تلاش های او برای نمایش قدرت نظامی در برابر دولت مرکزی بود. همچنین، سقاخانه ای قاجاری در نزدیکی میدان ساخته شد که در دوران بعدی تخریب گردید. دوران پهلوی و تخریب. با آغاز نوسازی شهری در اوایل دوره پهلوی، میدان چهارحوض به طور کامل دگرگون شد. بخشی از اراضی میدان در طرح خیابان کشی به خیابان صوراسرافیل (خیابان استانداری کنونی) الحاق گردید. در سال ۱۳۲۱ خورشیدی، ساختمان شعبه مرکزی بانک ملی ایران بر بخش دیگر آن احداث شد. این بنا که طراحی آن به محسن فروغی نسبت داده می شود، نمونه ای شاخص از معماری اداری پهلوی است. تخریب میدان در دهه ۱۳۲۰ خورشیدی انجام شد و ورودی بازار مسگرها (بازار صفوی متصل به میدان) و سقاخانه قاجاری مجاور نیز نابود گردید. این اقدامات بخشی از برنامه های رضاشاه پهلوی برای بازسازی شهرها با الگوی شهرسازی مدرن بود و بدون توجه به ارزش میراثی صفوی صورت گرفت. موقعیت جغرافیای
ی. میدان چهارحوض در شمال غربی میدان نقش جهان و درست روبه روی تالار تیموری (که به عمارت چهارحوض نیز شهرت دارد) قرار داشت. این میدان بخشی از محدوده فعلی خیابان چهارباغ عباسی (بخش شمالی) و نزدیکی گذر غربی میدان نقش جهان بود. دسترسی به محلات شرقی اصفهان از طریق بازارهای محلی به این میدان امکان پذیر بود. تالار تیموری، که مربوط به دوره تیموریان (قرن نهم هجری) است، دارالحکومه و ساختمان دیوانی بود و در مقابل میدان چهارحوض واقع شده بود. این بنا در سال ۱۳۲۷ خورشیدی به باشگاه افسران تبدیل شد و امروزه به موزه تاریخ طبیعی اصفهان تغییر کاربری داده است. وضعیت کنونی. امروزه هیچ اثر فیزیکی از میدان چهارحوض باقی نمانده و محدوده تاریخی آن زیر ساختمان بانک ملی مرکزی و خیابان های اطراف مدفون است. با این حال، این میدان در منابع مکتوب تاریخی، از جمله سفرنامه های اروپایی مانند سفرنامه شاردن و کتاب های تاریخ معماری اصفهان، به عنوان بخشی از شکوه شهر صفوی یاد می شود. کاوش های باستان شناسی محدود در اطراف میدان نقش جهان و دولتخانه صفوی، بقایای احتمالی زیرساخت های صفوی (مانند کانال های آب) را نشان داده، اما هنوز به طور خاص به میدان چهارحو
ض نپرداخته اند. فرونشست زمین در اصفهان، مانند گودال های اخیر در چهارراه هشت بهشت، تهدیدی برای بقایای مدفون این میدان است. اهمیت فرهنگی. میدان چهارحوض نمونه ای برجسته از تحول بافت تاریخی اصفهان است: از شکوه باغ گونه و تشریفاتی صفوی تا میدان مشق قاجاری و نهایتاً جذب شدن در بافت مدرن پهلوی. این میدان در حافظه تاریخی اصفهان جایگاهی مهم دارد و یادآور روند پرشتاب دگرگونی شهری در ایران معاصر است.
در ساعت ۱۱ صبح ۱۷ مه ۱۹۷۳، یک بمب دستی به ستاد پلیس میلان در لمباردی، ایتالیا پرتاب شد. این حادثه در جریان مراسم یادبود افسر پلیس لوئیجی کالابرزی رخ داد که یک سال پیش در میلان به ضرب گلوله کشته شده بود. چهار شهروند در این انفجار کشته شدند و ۴۵ نفر دیگر زخمی شدند. مهاجم، «جیانفرانکو برتولی» (۳۰ آوریل ۱۹۳۳ – ۱۷ دسامبر ۲۰۰۰) بود. با اینکه برتولی خود را آنارشیست معرفی می کرد، بعدها مشخص شد که سال ها به عنوان خبرچین برای سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا فعالیت داشته و ارتباطات طولانی مدتی با گروه های ضدکمونیسم و نئو-فاشیسم، از جمله اوردینه نوو، داشته است که با شبکه «عملیات گلادیو» مرتبط بوده و بخشی از استراتژی تنش محسوب می شود. او در صحنه بازداشت شد و در سال ۱۹۷۵ به دلیل این حمله محکوم و به حبس ابد محکوم شد. این حمله تقریباً بلافاصله توسط سازمان های آنارشیستی مختلف، از جمله فدراسیون آنارشیست های ایتالیا، محکوم شد.
اوردینه نووو ( به معنی «نظم نو»، نام کامل Centro Studi Ordine Nuovo, «مرکز مطالعات نظم نو») یک سازمان فرهنگی، سیاسی فراپارلمانی و نظامی-غیررسمی راست افراطی ایتالیایی بود که توسط پینو رائوتی در ۱۹۵۶ تأسیس شد. این سازمان مهم ترین سازمان نئوفاشیستی فراپارلمانی دوران جمهوری ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم بود. این نام همچنین توسط Movimento Politico Ordine Nuovo, شاخه ای از Centro Studi Ordine Nuovo، به کار گرفته شد. این سازمان که به عنوان تلاشی برای بازسازی حزب فاشیست (که توسط قانون اساسی ممنوع شده بود) شناخته می شد، در سال ۱۹۷۳ توسط دولت ایتالیا منحل شد. اعضای باقی مانده این گروه در سال ۱۹۷۴ اوردینه نِرو («نظم سیاه») را تشکیل دادند. اعضا و رهبران Movimento Politico Ordine Nuovo در چندین حمله تروریستی از جمله بمب گذاری پیازا فونتانا ۱۹۶۹ دست داشتند. تاریخچه. پیش از این، "L'Ordine Nuovo" («نظم نو») نام یک روزنامه چپ رادیکال بود که در اوایل دهه ۱۹۲۰ توسط آنتونیو گرامشی منتشر می شد و پیروان گرامشی «اوردینوویستی» نامیده می شدند. اما بعدها این اصطلاح در زبان ایتالیایی و زبان های دیگر توسط فاشیسم و نازیسم تصاحب شد و پیشینه
چپ گرای آن فراموش شد. سازمان راست افراطی که اینجا مورد اشاره است، که اعضایش نیز «اوردینوویستی» لقب گرفته بودند، در واقع از جریان داخلی و سپس یک شکاف در جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) شکل گرفت. در سال ۱۹۵۴ آرتورو میکلینی، یک میانه رو که به دنبال ائتلاف با حزب سلطنت طلب ایتالیا و احتمالاً دموکراسی مسیحی بود، دبیرکل MSI شد. این امر منجر به جدایی سختگیرترین و روحانی ترین جریان، جریان ایوولی (که نازیسم نیز مرجع آن بود)، به رهبری پینو رائوتی، لِلو گرازیانی و سرجیو بالداسینی شد. آن ها هرگونه مصالحه ای که حزب را از اصول اشرافی دور کند، رد کردند. اوردینه نووو سختگیر و روحانی سپس در رم تأسیس شد، اما همچنان بخشی از MSI باقی ماند. جدایی واقعی از MSI در کنگره MSI در میلان در ۱۹۵۶ رخ داد. پینو رائوتی اعلام کرد که به دلیل ناامیدی از گرایش میانه روی MSI، جنبش او صحنه سیاسی را ترک کرده و «Centro Studi Ordine Nuovo»، انجمنی اختصاصی برای «مطالعات و تحلیل های سیاسی» ایجاد می کند. این انجمن قصد داشت تا ایدئولوژی ژولیوس ایوولا را به طور واقعی پیاده کند، یعنی رد اشرافی جامعه مدرن و مادی گرا. یکی از نشریات اوردینه نووو اعلام کرد: «کار
اوردینه نووو از ۱۹۵۳ تاکنون چیزی جز تلاش برای انتقال آموزه های J. ایوولا به سطح سیاسی نبوده است.» ایوولا نیز اوردینه نووو را «تنها گروهی که در عقاید خود ثابت قدم مانده و به مصالحه تن نداده» تأیید کرد. نشریات ON قدرت های محور شکست خورده و جنبش های فاشیستی پیش از جنگ و همچنین سازمان نظامی مخفی و نیروهای نظامی آفریقای جنوبی و رودزیا را تمجید می کردند. ON تمامی نهادهای مشخصه مدرنیته—سرمایه داری، سوسیالیسم، دموکراسی پارلمانی و غیره—را رد می کرد. همچنین شدیداً یهودستیز بود. با این حال، اوردینه نووو دارای سازماندهی شبکه ای و سلسله مراتبی در قلمرو ایتالیا بود و اغلب بیشتر شبیه یک سازمان سیاسی فراپارلمانی عمل می کرد تا یک «مرکز مطالعاتی» ساده. در میانه دهه ۱۹۶۰، اوردینه نووو حدود ده هزار عضو داشت. اوردینه نووو در سطح علنی به عنوان یک گروه فعال سیاسی حضور داشت، اما اعضایش همچنین در درگیری های خیابانی (اسکوادرایسمو) مشارکت کرده و در چندین تلاش کودتا و حمله تروریستی دست داشتند. اوردینه نووو ارتباطاتی با دیگر گروه های نئوفاشیست خارج از ایتالیا از جمله نظم نو اروپای جدید و جوان اروپا داشت. همچنین با سازمان های اطلاعاتی ایت
الیا (SIFAR و جانشین آن SID) ارتباط داشته و از آن ها بودجه دریافت می کرد.
کلاب ایگلز، که قبلاً با نام ایگلز ماله شناخته می شد، یک باشگاه ورزشی مستقر در ماله، مالدیو است. این باشگاه بیشتر به خاطر تیم فوتبال خود شناخته می شود. این تیم در سال ۲۰۰۶ به لیگ دیوهی صعود کرد و فصل بعد به لیگ دسته دوم سقوط کرد. آنها پس از چند سال، دوباره در سال ۲۰۱۱ به لیگ برتر صعود کردند. تاریخچه. باشگاه ایگلز در ۲۲ ژوئن ۱۹۸۹ تأسیس شد و در سال ۲۰۰۶ به لیگ برتر دیوهی صعود کرد. پس از پیروزی در دور مقدماتی مقابل تیمفو سیتی در اولین حضور خود در ای اف سی کاپ در آوریل ۲۰۲۱، در ۱۵ اوت آنها در پلی آف مقدماتی به مصاف تیم بنگالورو هند رفتند، اما بازی را با نتیجه ۱–۰ واگذار کردند.
پرونده جوانا ریواس یک اختلاف قضایی بین جوانا ریواس و شریک وقتش، فرانچسکو آرکوری، بود. این پرونده شامل قضات از اسپانیا و ایتالیا می شد، زیرا ریواس در شهر گرانادا در آندالوسیا و آرکوری در ایتالیا ساکن بودند. این پرونده بازتاب سیاسی و رسانه ای گسترده ای داشت، زیرا شامل خشونت جنسیتی توسط آرکوری علیه جوانا ریواس بود، و در عین حال ریواس به جرم ربودن کودک محکوم شد به دلیل اینکه اجازه بازگشت کودکان به ایتالیا با پدرشان را نداد. رسانه های اسپانیا پوشش گسترده ای از پرونده ارائه دادند و عمدتاً مواضع حمایتی از جوانا ریواس داشتند. هم زمان، تظاهرات متعددی در حمایت از مادر در اسپانیا برگزار شد که با شعارهای فمینیستی و حمایت شخصیت ها و احزاب سیاسی همراه بود. اولین دستور قضایی در دسامبر ۲۰۱۶ صادر شد و ریواس را ملزم به تحویل فرزندانش به محل اقامت معمولشان در ایتالیا کرد که در آوریل ۲۰۱۷ توسط دادگاه گرانادا تأیید شد. در ژوئیه همان سال، تاریخ جدیدی برای تحویل فرزندان تعیین شد و در اوت، کودکان به ایتالیا بازگردانده شدند، جایی که پس از صدور حکم جستجو و دستگیری علیه ریواس، باقی ماندند. در ژوئیه ۲۰۱۸، جوانا ریواس به پنج سال زندان و
پرداخت خسارت محکوم شد. زمینه. شکایات قبلی. جوانا ریواس و فرانچسکو آرکوری در ۲۰۰۴ در لندن با هم آشنا شدند و سه سال با هم بودند، و آرکوری به اسپانیا مهاجرت کرد. در ۲۰۰۹، ریواس و آرکوری درگیر یک اختلاف خانوادگی شدند که ریواس از آسیب به دست رنج برد و شکایتی علیه آرکوری به دلیل سوءرفتار ثبت کرد. آرکوری نیز ریواس را به سوءرفتار متهم کرد زیرا او صدماتی به ران و گردنش داشت. هر دو به توافقی رسیدند که آرکوری به دلایل کیفری آسیب رسانی اعتراف کرد و به سه ماه زندان و دستور محدودیت یک سال و سه ماه محکوم شد. او بعداً گفت که از این توافق پشیمان است. آرکوری وارد زندان نشد و پس از یک سال جدایی و نقض دستور محدودیت، ریواس و آرکوری دوباره در شهر کوچک کارلوفورته در جزیره سن پیترو، ساردینیا زندگی مشترک خود را آغاز کردند و دومین فرزند خود را داشتند. پرونده جوانا ریواس. در مه ۲۰۱۶، ریواس کارلوفورته را ترک و به ماراسنا، شهری در گرانادا، با دو فرزندش رفت. به گفته او، دلیل این تصمیم «وضعیت روزمره سرکوب، انزوا و بدرفتاری برای بیش از دو سال» بوده است. ریواس با ادعای بیماری و عدم توانایی برای بازگشت در تاریخ مقرر، آرکوری را فریب داد. در ژو
ئیه ۲۰۱۶، ریواس اولین شکایت را به نگهبانان مدنی ماراسنا درباره سوءرفتار جسمی و روانی ادعایی توسط آرکوری ارائه داد، اما رد شد. در دسامبر ۲۰۱۶، ریواس دوباره علیه شریک خود به دلیل سوءرفتار شکایت کرد و این بار افزود که فرزند بزرگترش نیز قربانی بوده است. هم زمان، در ۱۴ دسامبر، دادگاهی در گرانادا ریواس را ملزم به «تحویل فوری» کودکان به پدرشان در ایتالیا کرد، حکمی که در آوریل ۲۰۱۷ قطعی شد، پس از آن که آرکوری حضانت و قیمومت کودکان را از دادگاه کالیاری دریافت کرد. از آن زمان، اهمیت رسانه ای پرونده جوانا ریواس افزایش یافت. ریواس ۱۵۰٬۰۰۰ امضا برای جلوگیری از ارسال فرزندانش به ایتالیا جمع آوری کرد. پس از چند ماه، در آوریل ۲۰۱۷ دادگاه درخواست تجدیدنظر ریواس را رد و دوباره «تحویل فوری» به ایتالیا را دستور داد و تحویل کودکان در ۲۶ ژوئیه تعیین شد. در این روز، ریواس با فرزندانش مخفی شد. با هشتگ «#juanaestaenmicasa»، تظاهرات گسترده ای در سراسر اسپانیا در حمایت از ریواس برگزار شد. تصمیم او برای فرار از عدالت، حمایت بالاترین مقامات سیاسی آندالوسیا، از جمله رئیس جمهور سوسانا دیاز و رهبر حزب پودموس، ترزا رودریگز را جلب کرد. ریواس
به احضاریه جدید دادگاه مراجعه نکرد و در ۲۲ اوت ۲۰۱۷ دستگیر شد. در ۲۸ اوت، کودکان را به آرکوری تحویل داد و آن ها به ایتالیا رفتند. در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۸، ریواس به پنج سال زندان، شش سال محرومیت از حق سرپرستی والدین، ۳۰٬۰۰۰ یورو غرامت به همسر سابق و پرداخت هزینه های قانونی محکوم شد. دادگاه اعلام کرد که ریواس دو جرم ربودن کودکان مرتکب شده و هیچ تخفیفی در شکایات سوءرفتار نپذیرفته است. پس از حکم. در اکتبر ۲۰۱۸، ریواس تصمیم گرفت دیگر از خدمات وکیل خود، خوزه استانیسلاو لوپز، استفاده نکند. همان ماه، ریواس بار دیگر از تحویل کودکان خودداری و در خانه دوستی نزدیک کالیاری پنهان شد و گفت تنها زمانی آن ها را بازمی گرداند که قاضی او را مجبور کند. در آوریل ۲۰۲۱، دادگاه عالی حکم او را به دو سال و نیم کاهش داد و شش سال محرومیت از سرپرستی والدین و پرداخت ۱۲٬۰۰۰ یورو غرامت به پدر کودکان را تأیید کرد. ریواس در ۱۱ ژوئن ۲۰۲۱ وارد مرکز بازپروری شد و برای اجرای حکم زندان حاضر شد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۱، او با پابند الکترونیکی به خانه منتقل شد. در جلسه هیئت وزیران در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۱، ریواس مورد عفو جزئی قرار گرفت و مدت زندان او به یک سال و سه ماه کا
هش یافت و مجازات محرومیت از سرپرستی والدین به ۱۸۰ روز خدمات اجتماعی تغییر یافت. در مارس ۲۰۲۲، دادگاه گرانادا حکم زندان او را معلق کرد به شرط اینکه در سه سال آینده جرم جدیدی مرتکب نشود و در برنامه های تربیت مثبت والدین شرکت کند.
مراسم خاکسپاری اسلامی دارای آداب و آیین های نسبتاً مشخصی است، هرچند این آداب ممکن است بسته به منطقه و سنت های محلی متفاوت باشد. با این حال، در همهٔ موارد، شریعت (قانون دینی اسلامی) بر دفن هرچه سریع تر بدن تأکید دارد. متوفی ابتدا غُسل داده می شود و سپس در پارچه ای ساده و سفید کفن می گردد. پس از آن نماز میّت خوانده می شود. سوزاندن جسد در اسلام به شدت ممنوع است و بدن بدون تابوت در خاک دفن می شود، در حالی که سر متوفی به سمت مکه قرار می گیرد. عزاداری برای فرد درگذشته معمولاً سه روز به طول می انجامد، مگر برای زن بیوه که مدت عِدّه او چهار ماه و ده روز است. آماده سازی بدن. دعای آغازین. به محض دریافت خبر درگذشت، معمول است که آیه ای از قرآن تلاوت شود؛ «به راستی که ما از آنِ خداوندیم و یقیناً به سوی او بازمی گردیم» (سوره ۲، آیه ۱۵۶). غسل. جسد متوفی توسط اعضای خانواده یا افرادی از همان جنسیتِ متوفی شست وشو (غُسل) داده می شود. نحوهٔ انجام، روش، سبک و وسایل مورد استفاده برای غسل دادن جسد ممکن است بسته به محل و زمان متفاوت باشد، اما همواره باید با آب گرم انجام گیرد. غسل دادن بدن مرده یکی از اعمال ضروری سنت پیامبر اسلام محمد
به شمار می آید که نمادی از پاکیزگی جسمی و روحی است. در سنت اسلامی، جسد متوفی معمولاً تعداد فردی از دفعات (دست کم یک بار) شست وشو داده می شود و در این فرایند، بخش هایی از بدن که طبق شریعت باید پوشیده بماند (عورت)، با پارچه ای پوشانده می شود. کفن پوشی. پس از غسل، بدن در پارچه ای ساده و سفید (که به آن کَفَن گفته می شود) پیچیده می شود. این کار به منظور حفظ حرمت و پوشیدگی متوفی انجام می گیرد و گاهی خانواده نیز در این مراسم حضور دارند. جزئیات این آیین، از جمله جنس، شیوه و رنگ پارچه ممکن است در مناطق مختلف، تفاوت داشته باشد. به همین دلیل، مسلمانان معمولاً ترجیح می دهند از پارچهٔ سفید نخی برای کفن استفاده کنند. بر اساس سنت، مردان تنها با سه تکه پارچه و زنان با پنج تکه پارچه کفن می شوند. در مجموع، این آیین بازتاب اصل اسلامی برابری همهٔ انسان ها در مرگ است؛ بدین معنا که همگان به شیوه ای یکسان به خاک سپرده می شوند و خداوند همهٔ بندگان را برابر می بیند. اگر مسلمانی بدون خانواده یا دوستانی که بتوانند وظیفهٔ غسل و کفن او را بر عهده گیرند از دنیا برود، بزرگان جامعهٔ اسلامی ترتیبی می دهند تا این آیین ها انجام شود. نماز میّت
. پس از اعلام خبر درگذشت، مسلمانان جامعهٔ محل گرد هم می آیند تا به صورت جمعی برای آمرزش متوفی دعا کنند. این نماز که به طور کلی صلاةَ الجَنازَة نامیده می شود، از ارکان مهم آیین خاکسپاری اسلامی است. نماز جنازه بدین صورت برگزار می شود: مراسم تدفین. پس از غسل، کفن و نماز، پیکر برای خاکسپاری برده می شود. تدفین معمولاً در کوتاه ترین زمان ممکن، و در حالت ایده آل ظرف ۲۴ ساعت پس از مرگ انجام می گیرد تا هم حرمت متوفی رعایت شود و هم از تأخیر بی مورد جلوگیری گردد.با این حال، رسوم مربوط به تدفین ممکن است بسته به مذهب اسلامی فرد متفاوت باشد. مسلمانان معمولاً می کوشند بر اساس احادیث مربوط به شیوهٔ صحیح دفن عمل کنند.در برخی سنت های اسلامی، تنها مردان مجاز به حضور در مراسم تدفین هستند. قبر باید عمود بر جهت قبله (یعنی مکه) حفر شود. در اسلام از تابوت استفاده نمی شود؛ بلکه در کف قبر سنگ یا چوب گذاشته می شود تا بدن بر آن قرار گیرد. جسد بر پهلوی راست و رو به قبله در قبر نهاده می شود.پس از قرار دادن جسد، هر یک از حاضران سه مشت خاک بر روی آن می ریزند و همراه با آن دعا می خوانند.قبر به صورت ساده نگه داشته می شود و در سنت اسلامی نیازی
به سنگ قبر نیست؛ تنها می توان نشانه ای کوچک برای مشخص کردن محل دفن گذاشت. سوگواری. اندوهگین شدن از مرگ عزیزان و گریه برای آنان امری طبیعی و پذیرفته است.بر اساس دیدگاه اهل سنت، دورهٔ سوگواری سه روز است، مگر برای بیوهها که مدت بیشتری باید در عزا بمانند.شیوه های سوگواری اسلامی شامل افزایش عبادت، پذیرش دیدارکنندگان و تسلیت ها، و پرهیز از پوشیدن لباس های زینتی و استفاده از زیورآلات مطابق با دستور قرآن است.زنان بیوه باید دوران، یعنی «عدّه» را رعایت کنند که چهار ماه و ده روز به طول می انجامد. اهل سنت انتظار دارند که ابراز اندوه در چارچوب وقار باشد و رفتارهایی همچون نوحه خوانی با صدای بلند، شیون، فریاد زدن، به سینه یا به صورت زدن، کندن مو یا پاره کردن لباس، شکستن اشیاء، خراشیدن چهره یا گفتن جملاتی که به چالش با قدرت خدا تعبیر شود (مانند: «اگر خدا وجود داشت و عادل بود، چنین ظلمی را روا نمی داشت») ممنوع است. با این حال، اندوه و گریه در حدی که به فرد کمک کند با فقدان عزیزش کنار بیاید، در چارچوب آیین های تدفین مجاز است، مشروط بر آنکه با احترام به خداوند همراه باشد. بیوگان. بر اساس آنچه در قرآن آمده است، بیوه ها موظف به
رعایت دوران عزاداری طولانی تری هستند که «عده» نامیده می شود و مدت آن چهار ماه قمری و ده روز است.عالمان اسلامی این حکم را نوعی توازن میان عزاداری برای مرگ شوهر و محافظت از بیوه در برابر سرزنش های فرهنگی یا اجتماعی می دانند، در صورتی که او پس از مرگ شوهرش به ازدواج مجدد علاقه مند شود؛ امری که اغلب به دلیل ضرورت های اقتصادی رخ می دهد.این حکم همچنین برای پاسداشت حقوق مالی جنین در صورت بارداری زن وضع شده است، زیرا این مدت برای روشن شدن باردار بودن یا نبودن بیوه کافی است. صدقه و دعا. صدقه و دعا بخش جدایی ناپذیر آیین های خاکسپاری هستند. انجام اعمال خیریه به نیابت از متوفی، اعتقاد بر این است که به روح او سود می رساند.
باشگاه فوتبال هانتاروادی یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در باگو، میانمار است و نماینده ناحیه باگو می باشد. این باشگاه در سال ۲۰۰۹ یکی از اعضای بنیانگذار لیگ ملی میانمار بود. این باشگاه در اولین دوره مسابقات جام حذفی این لیگ، جام حذفی میانمار ۲۰۰۹، در جایگاه ششم قرار گرفت. در سال ۲۰۱۲، این باشگاه نام خود را از اوکتا یونایتد به هانتاروادی یونایتد تغییر داد. این باشگاه با نام اوکتا یونایتد، اولین جام بزرگ خود را با قهرمانی در جام حذفی میانمار در سال ۲۰۱۰ به دست آورد.
قتل لورنزو کوتو نیو در تورین، ایتالیا در تاریخ ۱۱ آوریل ۱۹۷۸ رخ داد. قربانی یکی از اعضای پلیس زندان ایتالیا بود که در زندان های تورین خدمت می کرد و در جریان سال های سرب در کمینی از سوی بریگاد سرخ به قتل رسید. تاریخچه. صبح روز ۱۱ آوریل ۱۹۷۸، کوتو نیو در حال خروج از ساختمانی در آدرس لونگو دورا ناپولی ۶۰ برای رفتن به محل کار خود بود. زمانی که او از آسانسور خارج شد، دو عضو بریگاد سرخ، "کریستوفورو پیانکونه" و "نادیا پونتی"، چندین بار به پای او شلیک کردند تا وی را زانو بزنند. هرچند زخمی شده بود، کوتو نیو خود را به بیرون از ساختمان کشاند و با شلیک به سوی تروریست ها، موفق شد هر دو را هدف قرار دهد. "پاتریتسیو پچی"، تروریست سابق بریگاد سرخ که بعدها به خبرچین تبدیل شد، نوشت که کوتو نیو ابتدا تنها به پیانکونه، مهاجم مرد، شلیک کرد و او را به شدت زخمی نمود. هنگامی که پونتی آماده شلیک دوباره به کوتو نیو شد، هر دو همزمان آتش گشودند و کوتو نیو پونتی را از ناحیه دست و ران زخمی کرد. در این هنگام، تروریست سوم "وینچنزو آچلا" که در خودرویی سرقتی منتظر بود، مداخله کرده و با شلیک از پشت، گلوله ای به قلب و سر کوتو نیو زد که باعث مرگ
او شد. پچی در خاطرات خود نوشت: «باید بگویم که آن کوتو نیو نشان داد که شجاعت بزرگی دارد». پیانکونه که از سوی همدستانش در بخش اورژانس بیمارستان رها شد، دستگیر و به جرم شش قتل و دو اقدام به قتل محکوم گردید. او نخستین عضو بریگاد سرخ در تورین بود که در جریان کمپین تروریستی گسترده شان شناسایی و بازداشت شد.
رائد سعد، از فرماندهان ارشد گردان های عزالدین قسام، شاخه نظامی حماس، است. او سمت رئیس بخش عملیات را بر عهده دارد و بر زیرساخت های حیاتی نظامی، از جمله تولید موشک، شبکه های تونلی و پست های فرماندهی مخفی در غزه نظارت دارد. حرفه نظامی. رائد سعد در درجه اول به خاطر نقش رهبری اش در شاخه نظامی حماس شناخته می شود، او بر جنبه های حیاتی مانند ساخت سلاح و عملیات تونل نظارت داشت. او اغلب به عنوان یک برنامه ریز عملیاتی کلیدی در بخش های جنوبی و شهر غزه خدمت می کرد. به طور گسترده به عنوان نفر چهارم در سلسله مراتب نظامی حماس پس از محمد ضیف، مروان عیسی و یحیی سنوار شناخته می شود. او به عنوان «چهار قلب» در کارت های بازی تحت تعقیب حماس شناخته می شود. ادعای مرگ. در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، نیروی هوایی اسرائیل حمله هوایی بزرگی را به اردوگاه پناهندگان الشاطی در شهر غزه انجام داد و به طور خاص سعد را هدف قرار داد. هیچ تأیید فوری از وضعیت او منتشر نشد، اگرچه گزارش های متعدد حاکی از آن بود که او احتمالاً کشته شده است. تا ژوئن ۲۰۲۵، نه ارتش اسرائیل و نه حماس مرگ رائد سعد را تأیید یا تکذیب نکرده اند و محل اختفای او همچنان نامعلوم است.
باشگاه فوتبال کاسوکا یک باشگاه فوتبال حرفه ای از برونئی مستقر در بندر سری بگاوان است که در حال حاضر در سوپر لیگ برونئی بازی می کند.
لیچو جورجیری (۱ ژوئن ۱۹۲۵ – ۲۰ مارس ۱۹۸۷) یک ژنرال نیروی هوایی ایتالیا بود که به دست شاخه ای از سازمان بریگاد سرخ ترور شد. زندگینامه. جورجیِری در تریسته زاده شد. او در سال ۱۹۴۹ در رشته مهندسی دریایی و مکانیک از دانشگاه تریسته فارغ التحصیل گردید و سپس در سال ۱۹۵۰ به عنوان افسر سپاه مهندسی نیروی هوایی ایتالیا مشغول خدمت شد. در سال ۱۹۸۳ به سمت ژنرال بازرس ارتقا یافت و فرماندهی سپاه و مدیریت اداره تسلیحات هوایی نیروی هوایی را بر عهده گرفت. او همچنین در دانشگاه های تریسته و رم دروس مربوط به موشک ها و پیشرانش فضایی را تدریس می کرد. در ۲۰ مارس ۱۹۸۷، جورجیِری در رم در کمینی از سوی واحدی از بریگاد سرخ با نام «اتحاد کمونیست های رزمنده» هدف قرار گرفت. موتورسیکلتی با دو سرنشین به خودرو او نزدیک شد و پنج گلوله شلیک کرد که منجر به کشته شدن وی گردید. او پیش تر در دسامبر ۱۹۸۶ از یک سوءقصد نافرجام جان سالم به در برده بود، اما تدابیر حفاظتی اش افزایش نیافت. تروریست های عامل ترور، "کلودیو ناستی" و "دانیله منلا"، در سال ۱۹۹۱ به ۱۰ سال زندان محکوم شدند. یک لاکهید اف-۱۰۴ که در فرودگاه تریسته به نمایش گذاشته شده، به یاد او نام گذار
ی شده است.
باشگاه فوتبال ویساخا یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در پنوم پن است. این باشگاه که در سال ۲۰۱۶ تأسیس شد، در لیگ برتر کامبوج رقابت می کند. ویساخا از سال ۲۰۲۰ تاکنون ۳ بار متوالی قهرمان جام هون سن شده است و به دور پلی آف ۲۰۲۱ و ای اف سی کاپ ۲۰۲۲ راه یافته است. بخش زنان این باشگاه در لیگ زنان کامبوج بازی می کند.
جورجانا مازی (۶ اوت ۱۹۵۸ – ۱۲ مه ۱۹۷۷) دانشجو و فعال ایتالیایی بود که در جریان یک اعتراض در رم در ۱۲ مه ۱۹۷۷ کشته شد. شرایط مرگ او همچنان نامشخص باقی مانده است. پیش زمینه. فضای سیاسی. فضای سیاسی خشونت آمیز که ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ تجربه می کرد، در رم به ویژه محسوس بود. در ۱۷ فوریه ۱۹۷۷، در دانشگاه ساپینزا درگیری هایی رخ داد؛ زمانی که جنبش دانشجویی (شامل اعضای هندی های متروپولیتن و اتونومیا اوپرایا) با خشونت به سخنرانی سی جی ال به دبیرکلی لوچانو لاما اعتراض کردند. در ۱۲ مارس ۱۹۷۷، طی یک راهپیمایی اعتراضی گسترده، تیراندازی میان پلیس و تظاهرکنندگان به سختی جلوگیری شد. در ۲۱ آوریل ۱۹۷۷، دانشجویان اتونومیست دوباره کوشیدند دانشگاه ساپینزا را اشغال کنند. پلیس برای تخلیه وارد عمل شد و دانشجویان با کوکتل مولوتف و تیراندازی پاسخ دادند. در این درگیری ها افسر پلیس «ستیمیو پاسمونتی» کشته و سه مأمور دیگر زخمی شدند. روز بعد، وزیر کشور ایتالیا فرانچسکو کوسیگا ممنوعیت سراسری تجمعات عمومی در شهر را اعلام کرد که تا پایان ماه ادامه داشت. قربانی. جورجانا مازی در ۶ اوت ۱۹۵۸ به دنیا آمد و همراه والدین و خواهر بزرگ ترش در ویاتریونفاله
رم، نزدیک بیمارستان سان فیلیپو نری زندگی می کرد. او در سال ۱۹۷۷ سال آخر تحصیل خود در دبیرستان علمی «ل. پاستور» را می گذراند. مازی عضو حزب رادیکال و فعال فمینیست بود. او در ۱۲ مه ۱۹۷۷ به همراه دوست پسرش جیانفرانکو پاپینی در تحصن رادیکال ها شرکت داشت که در همان جا کشته شد. رویداد. در ۱۲ مه ۱۹۷۷، حزب رادیکال و سازمان چپ افراطی لوتا کونتینوا تحصنی در میدان ناوونا رم برگزار کردند. این تظاهرات برای اعتراض به ممنوعیت برگزاری سالگرد همه پرسی طلاق و جمع آوری امضا برای همه پرسی های پیش ِرو در مورد تأمین مالی احزاب و نظم عمومی شکل گرفته بود. در کنار فعالان رادیکال، دانشجویان جنبش ۱۹۷۷ و اعضای اتونومیا اوپرایا (برخی مسلح) نیز حضور داشتند. حدود ۵٬۰۰۰ نیروی امنیتی نیز در محل حاضر بودند که بخشی از آنان در لباس شخصی در میان جمعیت قرار داشتند. درگیری ها از بعدازظهر آغاز شد. حوالی ساعت ۲ بعدازظهر، میدان ناوونا بسته شد و بمب های آتش زا، گاز اشک آور و گلوله شلیک شد. تا ساعت ۷ عصر، تلاش نمایندگان پارلمان ایتالیا برای تخلیه امن تظاهرکنندگان از طریق پل گاریبالدی به سمت تراستوره ظاهراً موفق بود. اما با آغاز خروج، شدت خشونت بیشتر شد
. پلیس در سوی شمالی پل صف کشید و معترضان به سمت میدان بلی عقب می رفتند. در ساعت ۷:۵۵ عصر، در میان هرج ومرج، شاهدان دیدند که مازی ناگهان بر زمین افتاد و سپس با خودرو به بیمارستان منتقل شد، جایی که مرگ او بر اثر اصابت گلوله کالیبر .۲۲ از پشت تأیید شد. عامل تیراندازی تا امروز ناشناس مانده است. مارکو پانلا و حزب رادیکال بارها فرانچسکو کوسیگا وزیر کشور وقت را به مسئولیت اخلاقی در مرگ مازی متهم کردند و بر حضور مأموران مسلح لباس شخصی در میان جمعیت تأکید داشتند. کوسیگا نیز در پاسخ پانلا را مقصر برگزاری تجمع با وجود خطرات آشکار دانست.
امیر حسین قیاسی (زادهٔ ) کمدین، نویسنده و مجری ایرانی است. او در دههٔ ۱۳۹۰ با حضور در مسابقهٔ خنداننده شو شناخته شد و بعدها با تولید تاک شوها و اجرای برنامه های اینترنتی طنز به شهرت رسید. او به همراه ابوطالب حسینی از چهره های شاخص موج جدید طنز اینترنتی در ایران شناخته می شوند. زندگی و حرفه. قیاسی در اوایل دههٔ ۱۳۹۰ فعالیت طنز خود را در فضای مجازی آغاز کرد. نقطهٔ عطف کار او شرکت در بخش «خنداننده شو» در برنامهٔ خندوانه بود که موجب شناخته شدن وی در سطح ملی شد. او سپس وارد عرصهٔ تولید محتوای اینترنتی شد و در کنار ابوطالب حسینی برنامه هایی با سبک تاک شو و استندآپ در فضای دیجیتال تولید کرد. نیمه شب. از سال ۱۴۰۴، قیاسی اجرای برنامهٔ اینترنتی «نیمه شب» را بر عهده گرفت. این تاک شو ترکیبی از گفت وگو با مهمانان و آیتم های طنز است و به گفتهٔ رسانه ها فصل تازه ای در کار او محسوب می شود. سبک کاری. طنز قیاسی بیشتر بر مشاهدات اجتماعی و روایت های روزمره استوار است. منتقدان او را نمایندهٔ نسلی می دانند که طنز را از قالب های سنتی تلویزیون به بستر دیجیتال و رسانه های نوین منتقل کرده اند.