Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اهی سده پانزدهم به دو بخش «رنسانس نخست» و «رنسانس دوم» تقسیم می شود، تا حدودی بر اساس نوشته های وازاری. سبک تکلف گرایی حدود ۱۵۲۰ پدیدار شد، اما غارت رم که مرکز هنری پیشتاز آن زمان را دگرگون و پراکنده ساخت، به طور معمول پایان رنسانس والا دانسته می شود. همان سال خاندان مدیچی از فلورانس رانده شدند و هنرمندان بسیاری جابه جا شدند. هرچند کارگاه جامبولونیا تا مدتی پس از مرگ او در ۱۶۰۸ به تولید آثار در سبک او ادامه داد، این تاریخ را می توان پایان دوره دانست؛ زیرا پیکره سازی باروک در آن زمان در رم جایگاه محکمی یافته بود. مواد. به طور کلی، «پیکره سازی با هر کیفیتی» از نقاشی معادل خود پرهزینه تر بود و در مورد برنز اختلاف چشمگیری داشت. "یادمان اسب سوار نیکولو دا تولنتینو" (۱۴۵۶) اثر آندره آ دل کاستانیو تنها ۲۴ فلورین هزینه داشت، در حالی که پیکره سوارکار برنزی دوناتلو، "گاتامالاتا"، چند سال پیش تر به طور «محافظه کارانه» ۱۶۵۰ فلورین برآورد شده است. میکل آنژ برای نقاشی سقف کلیسای سیستین سه هزار فلورین دریافت کرد، در حالی که لورنتسو گیبرتی هزینه نخستین مجموعه درهای غسل تعمید فلورانس (یک قرن پیش تر) را ۲۲هزار فلورین گزارش کرد
ه بود که حدود یک چهارم آن هزینه مواد بود. طبیعی بود که پیکره سازان تمایل داشتند «بهترین آثار را در ماندگارترین مواد» یعنی سنگ یا فلز بسازند؛ هرچند شمار زیادی کارهای سریع تر و ارزان تر در مواد دیگر ساخته شد که بیشتر آنها تا امروز باقی نمانده اند. آنان از طراحی های اولیه و سپس پیش نمونه های کوچک یا حتی تمام قد در خاک رس، با اسکلت داخلی از میله های آهنی در صورت نیاز، استفاده می کردند. اما این نمونه ها به ندرت پخته می شدند و شمار اندکی از آنها حفظ شده اند. پروژه لئوناردو داوینچی برای "اسب اسفورزا" نمونه ای شناخته شده است. بسیاری از پیکره سازان در چند ماده مختلف کار می کردند؛ برای نمونه آنتونیو دل پولایولو آثاری در سنگ، برنز، چوب و تراکوتا خلق کرد، همچنین با چسب رنگ، رنگ روغن و فرسکو نقاشی کرد و یک حکاکی برجسته پدیدآورد. "سنت جرج دوناتلو" برای صنف زره سازان و شمشیرسازان در اورسانمیکله از مرمر ساخته شده است، اما در اصل کلاه خود برنزی بر سر داشت و شمشیری به دست. دوناتلو همچنین در چوب، تراکوتا و گچ کار می کرد. به ویژه در سده پانزدهم، بسیاری از معماران آموزش دیده در پیکره سازی بودند و در بیشتر دوران حرفه ای خود در هر
دو زمینه فعالیت داشتند. سنگ. مرمر، به ویژه مرمر سفید خالص "statuario" از معدن مرمر کارارا در آلپ آپوان در شمال توسکانی، محبوب ترین ماده برای پیکره سازی ظریف بود. بسیاری از پیکره سازان توسکانی برای «تراش اولیه» آثار بزرگ به این معادن می رفتند و گاه در پیزا، نزدیک معدن، آنها را تکمیل می کردند تا هزینه جابه جایی بلوک های سنگین را کاهش دهند. جابه جایی های طولانی معمولاً با کشتی، یا از راه دریا یا از طریق رود آرنو به فلورانس انجام می گرفت. اگرچه بیشتر بخش های ایتالیا سنگ قابل تراش داشتند، محبوب ترین سنگ دیگر در شمال و از ایستریا در دریای آدریاتیک، (امروزه بخشی از کرواسی و اسلوونی) به دست می آمد. سنگ ایستریا «سنگی شبیه مرمر است که قابلیت پرداخت صیقلی دارد، اما بافت و رنگ آن بسیار متنوع تر از مرمر سفید آپوان است». ماسه سنگ خاکستری توسکانی موسوم به پیِترا سرِنا عمدتاً در معماری به کار می رفت، غالباً در تضاد با مرمر سفید، همانند کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره. اما گاه در پیکره سازی نیز استفاده می شد، به ویژه در نقش برجسته های کوچک و صحنه های حکاکی شده روی بناها. فلز. پیکره های برنز در آن زمان حدود ده برابر مرمر هزین
ه داشتند. دشواری ذوب فلزات و ساخت آلیاژ، همراه با روش ریخته گری موم گمشده که معمول ترین شیوه ریخته گری بود، غالباً توسط خود پیکره ساز و کارگاهش انجام می گرفت. در این روش ابتدا ماکتی نهایی از موم یا موم روی خاک رس ساخته می شد که در جریان ریخته گری نابود می گردید. "اسب و سوار" نمونه ای بسیار نادر از پیکره مومی است که احتمالاً ماکتی بود که هرگز ریخته گری نشد و تا امروز باقی مانده است؛ شمار اندکی نمونه دیگر، بیشتر در اندازه های کوچک و به عنوان طرح اولیه، شناخته شده اند. پس از ریخته گری اصلی، که گاهی به وسیله متخصصان بیرونی انجام می شد، بخش قابل توجهی از کار پیکره ساز صرف پاک سازی، اصلاح و پرداخت سطح می شد. در برخی موارد این مرحله سال ها طول می کشید و پیکره سازان مختلفی در آن دخالت داشتند. با وجود هزینه و دشواری آن، به پیروی از ذوق کلاسیک شناخته شده از متونی چون پلینیوس و اندک نمونه های باستانی شناخته شده در آن زمان، برنز حتی در مقیاسی کوچک از شأن و منزلت ویژه ای برخوردار بود. در ایتالیا اواخر قرون وسطی، بیشتر برای درهای بزرگ کلیساها، مانند کلیسای جامع پیزا و سن مارکو در ونیز به کار می رفت و رنسانس آغازین این روند
را ادامه داد، به ویژه در درهای غسل تعمید فلورانس. "یحیای تعمیدگر" اثر لورنتسو گیبرتی (۱۴۱۲) در اندازه ای کمی بزرگ تر از طبیعی برای اورسانمیکله بی سابقه بود. برنز گاهی طلاکاری می شد. برای ریخته گری مدال های پرتره حاکمان و ثروتمندان، و گاه برای پلاک ها، از فلزات گوناگون استفاده می شد. برنز فلز رایج بود، اما برخی در طلا یا نقره ریخته گری می شدند تا به افراد هم رتبه یا بالاتر اهدا شوند و برخی نیز از سرب ساخته می شدند. به ویژه در دربارهای شاهزادگان، به ویژه در میلان ثروتمند، پیکره های کوچک و اشیای تزئینی مانند دوات ها از طلا و نقره ساخته می شدند، اما تقریباً همگی بعدها برای ارزش فلزشان ذوب شدند. نمکدان سلینی ساخته بن ونوتو چلینی در ۱۵۴۳ برای فرانسوای یکم تقریباً تنها اثر بر جای مانده از طلاست که اکنون در وین نگهداری می شود. مجموعه ۱۲ جام نقره طلاپوش موسوم به جام های آلدبراندینی برای یک خانواده ایتالیایی پیش از ۱۶۰۳ ساخته شدند، هرچند احتمالاً توسط ایتالیایی ها نبوده است. سپر گیزی (۱۵۵۴) نمونه دیگری از نقش برجسته های ریز در فلز است. چوب. برخلاف شمال آلپ، چوب در ایتالیا ماده ای پرمنزلت به شمار نمی رفت، اما به دلیل س
بکی، همچنان برای پیکره های "مصلوب" که اغلب در میانه هوا یا بر دیوارهای کلیساها آویخته می شدند، کاربرد داشت. نمونه آن مصلوب برونلسکی در باسیلیکای سنت ماریا نولا است. استثناهای دیگر شامل چند اثر دوناتلو برای محراب کلیسای سانتا ماریا گلوریوزا دی فراری در ونیز، "مریم مجدلیه توبه کار" و آثار فرانچسکو دی والدابرینو در توسکانی پیرامون ۱۴۱۰ بود. زمانی که از چوب استفاده می شد، معمولاً نقاشی می گردید، چه توسط نقاش یا خود پیکره ساز و کارگاهش. کنده کاری های تزئینی چوبی برای مبلمان، دیوارکوب و موارد دیگر رایج بود. صندلی کر در کلیساهای بزرگ اغلب با پیکره سازی همراه بودند و گاه شامل چهره ها و صحنه های روایی می شدند. در اوایل سده پانزدهم، آثار چوبی دومنیکو دی نیکولو دئی کوری در سیه نا به سمت «بیان تازه ای در ژست و حالت چهره» حرکت کردند. تراکوتا. جدا از استفاده گسترده از خاک رس برای پیش نمونه, که معمولاً پخته نمی شد، سه نسل از خانواده دلا روبیا در فلورانس کارگاهی بزرگ داشتند که تندیس های سفال لعاب دار و رنگارنگ تراکوتا تولید می کرد. این آثار در آغاز بیشتر نقش برجسته های مذهبی برای نماهای بیرونی بناها بودند، سپس آثار کوچک تر م
انند تندیس های مریم برای نمازخانه ها یا اتاق های خصوصی ساخته شدند. هنرمندان دیگر نیز به خلق پرتره های سر و نیم تنه در تراکوتا پرداختند. شمار قابل توجهی آثار کامل پیکره سازی یادمانی (نه فقط مدل یا طرح) از تراکوتا ساخته شدند، عمدتاً رنگ شده و بیشتر مذهبی. برخی شامل گروه های بزرگ بودند با شش یا بیشتر سوگوار گرد پیکر مسیح در "مرثیه خوانی برای عیسی". این آثار بسیار ارزان تر از مرمر بودند و مشهورترین آنها، اثر نیکولو دل آرکا برای سانتا ماریا دلا ویتا در بولونیا، از تراکوتا برای خلق حرکت های پرشور در جامه ها استفاده کرد که در سنگ ممکن نبود. گویدو مازونی نیز متخصص دیگر در ساخت گروه های بزرگ تراکوتایی بود. دیگر مواد. گچ بری، گاه رنگ آمیزی شده برای تقلید از برنز، عمدتاً برای تزئین بناها به کار می رفت و کارگاه ها نسخه های کوچک گچی از مجسمه های مشهور را می فروختند، که شمار اندکی از آن ها باقی مانده است. پیکره های موقت در طیفی گسترده از مواد سریع و ارزان مانند پاپیه ماشه و پارچه آغشته به چسب در مقادیر فراوان به عنوان تزئینات جشن ها و مراسمی چون عروسی ها ساخته می شدند؛ در سده شانزدهم این ها اغلب در چاپ ها ثبت می شدند. یکی
از پانل های نقش برجسته جاکوپو سانسووینو برای تزئینات ورود شاهانه لئون دهم به فلورانس، با وجود ساخته شدن از خاک رس و «کتان آغشته به سایزینگ»، که همه بر روی تخته های چوبی نصب شده بود، همچنان باقی مانده است؛ اثری با بالاترین کیفیت هنری. جاکوپو دلا کوئرتشا (درگذشته ۱۴۳۸) یک یادمان آرامگاهی اسب سوار برای کلیسایی در سیه نا ساخت که از «چوب، کنف لایی و الیاف کتان» بود که به طور طبیعی دوام نیاورد. ژانر تازه و متمایزی از مجسمه سازی موقت برای جشن های باشکوه، مجسمه شکر بود. شکر از میانه سده پانزدهم، زمانی که مادیرا و جزایر قناری از اروپا سکونت یافتند و کشت شکر در آن ها آغاز شد، به طور منظم به اروپا وارد می گردید که عمدتاً از طریق ایتالیا بود. پس از آن «شور و اشتیاق همه گیر برای شکر… جامعه را دربرگرفت» زیرا بسیار در دسترس تر شد، هرچند در آغاز همچنان بسیار گران قیمت بود. جنوا یکی از مراکز توزیع شد و به میوه های شکری شهرت یافت، درحالی که ونیز در شیرینی ها، شیرینی های قندی و مجسمه های شکر تخصص یافت. در آن زمان شکر از نظر پزشکی نیز مفید دانسته می شد. جشنی در تور در ۱۴۵۷ به دست گاستون د فوا برگزار شد که نخستین اشاره تفصیلی به
مجسمه های شکر را دارد، زمانی که آخرین خوراکی آورده شده «یک باغ وحش نمادین از شیر، گوزن، میمون … همگی در حالتی که نشان های پادشاه مجارستان را در پنجه یا منقار داشتند» بود (این مهمانی برای بزرگداشت سفارت مجارستان بود). سایر مهمانی های بزرگ ثبت شده همچون عروسی ها در دهه های بعدی شامل قطعات مشابهی بودند. هم در عروسی ارکوله یکم، دوک فرارا در ۱۴۷۳ و هم در عروسی دخترش ایزابلا دسته در ۱۴۹۱، جشن با ورود دسته هایی از مجسمه ها به پایان رسید. در ۱۴۹۱، ۱۰۳ مرد "ببر، تک شاخ، بوسنتاور، روباه، گرگ، شیر … کوه، شتر … قلعه، ساراچن … هرکول کُشنده اژدها …" را حمل کردند که گویا برای هر مهمان سفارشی ساخته شده بود؛ "پیکره سازانی از مانتوا، پادووا و ونیز بر اساس طراحی های نقاشان دربار آن ها را ساختند". در آغاز به نظر می رسد برخی از مجسمه ها در خود مهمانی خورده می شدند، اما بعدها صرفاً به عنوان تزئینات میز به کار رفتند، که مفصل ترین آن ها "تریومفی" نام داشت. چندین پیکره ساز برجسته شناخته شده اند که این آثار را می ساختند و در برخی موارد طراحی های مقدماتی آن ها باقی مانده است. نخستین نمونه ها از شکر قهوه ای ساخته می شدند، بخشی ریخته گری
در قالب و با جزئیات نهایی کَنده شده؛ سپس طلاکاری یا رنگ به آن افزوده می شد. سرانجام، در سده هجدهم، مجسمه های چینی به عنوان شکلی پایدار از تقلید مجسمه های شکر پدید آمدند؛ که در ابتدا نیز در اطراف میزهای غذا قرار می گرفتند. پیکره های رنگی. نقاشی، که بعدها به علت پوسته پوسته شدن اغلب زدوده شد، بر روی چوب و تراکوتا رایج، اگر نه معمول بود، اما در سده پانزدهم بر سنگ و فلز غیرعادی به شمار می رفت. زمانی که برای این مواد به کار می رفت، عموماً با احتیاط بود. برخی از نیم تنه های مرمری پرتره ساخته لارینا رنگ چندگانه خود را حفظ کرده اند؛ برخی دیگر یا اصلاً چنین نبوده اند یا رنگ آن ها زدوده شده است. پس از ۱۵۰۰، رنگ به طور فزاینده ای از مد افتاد؛ مجسمه های کلاسیک کشف شده فاقد رنگ بودند، هرچند این که آیا در اصل رنگ داشته اند یا نه، پرسشی دیگر است. نفوذ میکل آنژ، «که جاذبه های سطحی را رد کرد تا ایده را صرفاً از طریق فرم منتقل کند»، عامل دیگری بود. بسترها. کلیساها و آرامگاه ها. در ایتالیا، پیکره سازی در کلیساها همواره عمدتاً در فضای داخلی بود، برخلاف کشورهای شمال آلپ. استثنای نادر ایتالیایی کلیسای جامع میلان بود که از ۱۳۶۸ با
تعداد زیادی طاقچه و مناره های کوچک برای صدها مجسمه ساخته شد؛ پر کردن آن تمام این دوره را دربر گرفت و بیشتر مجسمه ها بیش از حد مرتفع بودند که به روشنی دیده شوند. نمونه دیگر چرتوزای پاویا، صومعه ای که به عنوان آرامگاه دودمانی ویسکونتی های میلان طراحی شده بود و الگویی از بناهای شمال آلپ بود، که ساخت آن از ۱۳۹۶ آغاز شد اما تکمیل آن بیش از یک قرن به طول انجامید. در کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره، پیکره های نمای اصلی پیرامون «پورتا دلا ماندورلا»، نام گرفته از بادام گونگی ماندورلا یا هاله پیرامون مریم در نقش برجسته بلند نانی دی بانکو بر روی تیمپانوم (نصب شده در ۱۴۲۲)، تاریخچه ای پیچیده دارند و شامل چندین پیکره ساز و سبک های گوناگون اند. سه دوره کار، هر یک چند ساله، بین ۱۳۹۱ و ۱۴۲۲ انجام شد و پس از آن نیز تغییرات متعدد، از جمله توسعه بزرگ سده نوزدهم در سطوح بالاتر صورت گرفت. نقش برجسته ای کوچک از هرکول برهنه (نماینده فضیلت استواری) در میان تزئینات گیاهی کنار درگاه، «از دیرباز به عنوان نقطه عطفی در مطالعه بدن برهنه در اوایل رنسانس شناخته می شود»؛ پیکره ساز آن مشخص نیست. هر دو پیکره "داوود"، یکی مرمری نخستین دوناتلو
و دیگری تندیس داوود، در اصل برای بام کلیسا در نظر گرفته شده بودند؛ اما اولی بسیار کوچک بود که به درستی دیده شود، به همین دلیل دومی بزرگ ساخته شد، ولی پس از پایان دریافتند که برای آن موقعیت بسیار سنگین است، و هر دو به پیاتزا دلا سینیوریا منتقل شدند. در داخل کلیساها، یادمان های آرامگاهی ثروتمندان روزبه روز عظیم تر شد؛ در آغاز با قاب های بزرگ اما کم عمق پیرامون پیکره متوفی، همانند آرامگاه آنتی پاپ ژان بیست و سوم در فلورانس، سپس در سده شانزدهم گاه به مجموعه های بزرگ مجسمه ای رسید، که اوج آن آرامگاه ناتمام ژولیوس دوم اثر میکل آنژ بود که بین ۱۵۰۵ و ۱۵۴۵ کار شد. کلیسای نوین سن پیترو به تدریج با آرامگاه های پاپی بزرگ پر شد، روندی که در دوره باروک شدت گرفت. در ونیز، سانتی جووانی و پائولو آرامگاه ۲۵ دوک را دارد، و در جمهوری فلورانس، کلیسای سانتا کروچه «سرانجام به سان گونه ای فلورانسی از کلیسای وست مینستر بدل شد»، با آرامگاه های بزرگ برای شخصیت های برجسته همچون میکل آنژ و گالیله، که عمدتاً با هزینه دولت ساخته شدند. در آغاز، پیکره متوفیان روی آرامگاه ها به صورت سنتی (اما نه همیشه) «پیکره خفته» با چشمان بسته بود، اما در
پایان سده پانزدهم آن ها را زنده نما ساختند. برای پاپ ها، نخستین نمونه آرامگاه اینوسنت هشتم (درگذشته ۱۴۹۲) بود که آنتونیو دل پولایولو هم پیکره خفته در پایین و هم پیکره نشسته با دستی بالا رفته در حال برکت دادن را بر فراز آن ساخت. اکنون پس از انتقال به سن پیترو، این چیدمان دیده می شود، اما در اصل جای آن ها برعکس بود. مورد بعدی آرامگاه ژولیوس دوم میکل آنژ بود که از ۱۵۰۵ آغاز شد و پاپ را به پهلو خوابیده با سر بالا نشان می داد. از آرامگاه لئون دهم (درگذشته ۱۵۲۱) به بعد، پیکره های نشسته زمانی که وجود داشتند رایج شدند. غرور مدنی. شهرها برای افزایش اعتبار خود خواهان مجموعه های پیکره سازی برجسته در مکان های عمومی بودند و اغلب برای دستیابی به آن هزینه های فراوانی می کردند. شاخص ترین نمونه، بی گمان گروه پیکره های نامرتبط در پیاتزا دلا سینیوریا در مرکز فلورانس، در برابر کاخ وکیو، مقر حکومت جمهوری بود. لاوجیا دی لانچی ایوانی باز در میدان است که مجموعه ای برجسته از پیکره ها در آن گرد آمد، عمدتاً در سده شانزدهم، زمانی که "پرسیوس با سر مدوسا" اثر بن ونوتو چلینی و "تجاوز به زنان اهل سابین" اثر جانبولونیا بدان افزوده شدند. نمای
شگاه شهری دیگر در فلورانس اورسانمیکله بود، بنایی که اصناف به طور مشترک مالک آن بودند و برای مقاصد گوناگون استفاده می شد. درون آن محراب بزرگی ساخته اورکاگنا قرار داشت، احتمالاً به عنوان نذری برای پایان مرگ سیاه در دهه ۱۳۶۰. طبقه همکف در اصل باز بود و به عنوان تالار بازرگانی و محل گردهمایی استفاده می شد، اما تا ۱۳۸۰ فضاهای میان ستون نماهای بیرونی دیوارکشی شد و همکف به کلیسای اصناف بدل گردید (و دفاتر بالایی بعدها به موزه با پیکره های اصلی اختصاص یافت). از پیش طرحی بود که هر صنف پیکره ای بر یکی از جرزها بگذارد، اما تا آن زمان تنها یکی اجرا شده بود. در پایان همان سده طرح دوباره جان گرفت و کهن ترین پیکره های باقی مانده، تا زمان جایگزینی با نسخه های مدرن، مربوط به ۱۳۹۹ و آخرین آن ها ۱۶۰۱ است. با این حال، بین ۱۴۱۱ و ۱۴۲۹ جهشی در فعالیت پدید آمد. ارتفاع طاقچه ها در خیابانی شلوغ تنها چند قدم بالاتر از رهگذران بود. تأخیر ناشی از سستی اصناف بود، اما نتیجه آن مجموعه ای از آثار برجسته پیکره سازان بزرگ زمان شد که به خوبی روند تکامل سبک فلورانسی، و به ویژه جریان های متقابل پیش از ۱۴۳۰ را به نمایش می گذارد. بیشتر پیکره ها نما
یانگر قدیس حامی هر صنف اند. در مجموع ۱۴ پیکره یا گروه وجود دارد: دو اثر از دوناتلو، دو اثر از گیبرتی و "مسیح و توماس قدیس" اثر آندرئا دل وروکیو (حدود ۱۴۸۰). "یوهانس تعمیددهنده" اثر گیبرتی (۱۴۱۲) نخستین شش پیکره برنزی بود، که هنوز به شدت در سبک گوتیک بین المللی قرار داشت. چشمه ها. چشمه های عمومی که اکثریت مردم از آن ها برای استفاده خانگی آب می گرفتند، بخش مهمی از اداره محلی بودند و دولت های شهری بر اساس آن ها ارزیابی می شدند. چشمه های موجود در میادین اصلی باید امکان برداشت آب توسط تعداد زیادی از مردم را فراهم می کردند؛ جت های آب معمولاً تا اواخر قرن شانزدهم ایجاد نشدند، اما دسترسی آسان به جریان مستمر آب با کیفیت الزامی بود. برخی چشمه های بزرگ اولیه با پانل های نقش برجسته احاطه شده بودند، مانند Fontana Maggiore پروتورنس در پروجا، اثر نیکولو پیسانو و دیگران (اکثراً دهه ۱۲۷۰) و Fonte Gaia در سیه نا، نسخه فعلی اثر یاکوپو دلا کوئرجیا (۱۴۱۹، نقش برجسته ها اکنون با کپی جایگزین شده اند). نمونه های اواخر رنسانس شامل آب نمای نپتون، بولونیا اثر جامبولونیا (۱۵۶۶) و Fountain of Neptune, Florence (بارتولومئو آماناتی و دیگرا
ن، تکمیل شده در ۱۵۷۴) است. این چشمه ها به سبک باروک اشاره دارند؛ هر یک با تندیس بزرگی از خدای مربوطه در بالای خود مزین شده اند. تا آن زمان، ثروتمندترین چشمه های خصوصی باغ ها نیز با آرایه های مجسمه ای تقریباً به همان اندازه پرزرق و برق تزئین می شدند. اثر جامبولونیا "سامسون و فلسطینی" که اکنون در لندن است، برای یک چشمه باغ مدیچی ساخته شده بود. پرتره ها. پرتره های حجمی عمدتاً محدود به یادبودهای قبر بوده اند، اما در این دوره در اندازه ها و مواد مختلف ظاهر شدند. ایتالیایی ها به شدت به نگرش رومی ها درباره داشتن تندیس عمومی از خود، که تقریباً بالاترین نشان وضعیت و شهرت بود، آگاه شدند و چنین تندیس هایی، ترجیحاً روی ستون، اغلب در نقاشی های شهرهای ایده آل دیده می شوند، بسیار بیشتر از آنچه در واقعیت وجود داشت. تندیس های ایستاده افراد معاصر در ایتالیا تا پایان دوره بسیار نادر باقی ماندند (یک استثنا "جان آو اتریش" در مسینا، ۱۵۷۲)، اما لئونه لئونی و پسرش پمپئو، هنرمندان درباری اسپانیا، چند تندیس برنزی برای آن ها ساختند. تندیس های اسب سوار. بیان نهایی شهرت که مختص حکام و ژنرال ها بود، یک تندیس اسب سوار تمام قد بود؛ نمونه ها
ی رومی آن در "تندیس اسب سوار مارکوس اورلیوس" در رم و رجیزوله در پاویا (اکنون نابود شده) باقی مانده اند. پیشگامان گوتیک سنگی نیز در Scaliger Tombs ورونا وجود دارند، و یکی از برنابو ویسکانتی در میلان اثر بونینو دا کمپونه (۱۳۶۳) ساخته شده است. تعدادی موقتی برای جشن ها ساخته شدند، اما در رنسانس، تعداد کمی برنزی ساخته شد. جذابیت فرم با دو تندیس خیالی نقاشی شده در فرسکو کلیسای جامع فلورانس نشان داده شده است: تندیس "سِر جان هاوک وود" (پائولو آچلو, ۱۴۳۶) کنار تندیس "نیکولو دا تولنتینو" (آندره آ دل کاستانیو ۱۴۵۶) قرار دارد. همانند تقلیدهای فرسکو، دو برنز واقعی اول نیز از کوندوتیروها یا ژنرال های مزدور بودند، تندیس اسب سوار گاتاملاتا در پادووا اثر دوناتلو (۱۴۵۳) و تندیس اسب سوار بارتولومئو کولئونی، شروع شده توسط آندرئا دل وروکیو در دهه ۱۴۸۰، اما پس از مرگ او توسط دیگری تکمیل شد. در پایان دوره، پس از آنکه مدیچی ها خود را دوک بزرگ توسکانی کردند و تصور می شد که روحیه جمهوری خواهانه به حد کافی فروکش کرده، جامبولونیا دو تندیس برای آن ها ساخت: کوزیمو د مدیچی اول (۱۵۹۸) در میدان سینیوریا و تا ۱۶۰۸ تندیس فردیناند اول. یکی از پ
روژه های بزرگ ناتمام رنسانس، "اسب سفورزا" لئوناردو داوینچی بود، یک پرتره اسب سوار بزرگ تر از زندگی از فرانچسکو سفورزا یکم برای پسرش لودوفیکو اسفورزا، هر دو دوک میلان، که در ابتدا قرار بود اسب به حالت ایستاده برپا باشد، اما وقتی این امر بسیار جاه طلبانه شد، با حالت «راه رفتن» برنامه ریزی شد. لئوناردو در کارگاه آندرئا دل وروکیو آموزش دیده بود، زمانی که اسب برای یادبود کولئونی ساخته می شد. او پروژه را در ۱۴۸۹ بر عهده گرفت و تا زمستان ۱۴۹۲–۹۳ مدل گلی تمام قد را تکمیل کرد، که در کلیسای جامع میلان برای مراسم ازدواج بیانکا ماریا سفورزا و ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم با استقبال فراوان نمایش داده شد. ممکن است قالب یا قطعات آن را ساخته باشد، اما تا اواخر ۱۴۹۴ لودویکو تصمیم گرفت برنز جمع آوری شده برای تندیس را به توپخانه اختصاص دهد، با توجه به جنگ ایتالیا که همان سال آغاز شد. وقتی فرانسوی ها در ۱۴۹۹ میلان را اشغال کردند، مدل گلی توسط تیراندازان فرانسوی آسیب جدی دید. تنها تعدادی طراحی و چند مدل کوچک مومی با منشأ نامشخص باقی مانده است. تندیس های نیم تنه. نوعی پرتره نیم تنه که زیر شانه ها بریده می شد، ظهور یافت، ظاهر
اً برای قرارگیری در محیط های نسبتاً خصوصی "پالاچو" خانوادگی. به نظر می رسد این سبک تحت تأثیر برخی یادگارهای قرون وسطایی و مجسمه های موقتی یادبودهای تدفینی و شاید پرتره های سنگ نبشته ای پنجره ای رومی مانند Grave relief of Publius Aiedius and Aiedia قرن اول میلادی بوده است، که سبکی «محلی» برای آزادگان و طبقه تجاری بود. این نوع پرتره همچنین دید مشابهی با فرم نوظهور نقاشی پرتره نشان می داد، اما در اندازه واقعی و سه بعدی. دوناتلو نیز از این فرم برای یک قدیس برنزی در دهه ۱۴۲۰ استفاده کرد. قدیمی ترین نمونه قابل تاریخ گذاری در مرمر، نیم تنه ای از ۱۴۵۳ اثر مینوی دا فیئزوله از پیرو د مدیچی است که "سخت و تنش زا" است، همان طور که از یک مجسمه ساز جوان انتظار می رفت که مأمور به انجام کاری ناآشنا شده، به ویژه برای حاکم facto جمهوری فلورانس. جورجو وازاری می گوید این نیم تنه بالای در اتاق های پیرو در پالاچو مدیچی ریچارچی قرار گرفته بود، که هنوز در حال ساخت بود. یک پرتره مطابق از همسر او لوکرزیا تورنابونی نیز وجود داشت، که اکنون گم شده یا قابل ردیابی نیست. مینوی چندین نیم تنه مشابه ساخت، و هنرمندانی مانند آنتونیو روسلینو و بند
تو دا مایانو نیز این فرم را دنبال کردند، دومی احتمالاً قالب «ماسک زندگی» از موم گرفت تا بر اساس آن کار کند. موضوعات اولیه شامل یک پزشک و یک داروساز و همچنین نخبگان برتر بودند. در یک مورد، بانکدار فیلیپو استروتزی قدیمی (که همچنین بندتو را برای طراحی کاخ استروتسی مأمور کرده بود)، هم مدل خاک رس و هم نیم تنه مرمر ایده آل تر باقی مانده است. بندتو همچنین از این قالب در سرامیک تمام رنگ آمیزی شده استفاده کرد، که پیش تر برای ساخت یک نیم تنه منسوب به دوناتلو از سیاستمدار نیکولو دا اوزانو (درگذشته ۱۴۳۱) استفاده شده بود، احتمالاً پس از مرگ او، با استفاده از ماسک مرگ. این اثر بسیار زودهنگام محسوب می شود. در قرن بعد، نیم تنه های سرامیکی رنگ آمیزی شده ای از لورنتسو د مدیچی ساخته شد، احتمالاً مدت ها پس از مرگ او. او با کلاه قدیمی و طبقه متوسط "کاپوچیو" نشان داده شده است، به عنوان بیانیه سیاسی. پیئترو تورجیانو نیم تنه ای از هنری هفتم ساخت، احتمالاً پس از مرگ و از روی ماسک مرگ، و او یا مازونی یکی از نیم تنه های یک پسر شاد را ساخت که گمان می رود آینده هنری هشتم باشد در دوران اقامتش در انگلستان. فرانچسکو لورانا، مجسمه ساز دیگری
با سفرهای فراوان، در دالماسی ونیزی به دنیا آمد، اما عمدتاً در ناپل، سیسیل و جنوب فرانسه کار می کرد و برخی دوره های کاری او نامشخص است. در دهه ۱۴۷۰، نسبتاً دیر در حرفه خود، شروع به ساخت نیم تنه هایی از زنان نسبتاً مشابه و تا حدی ایده آل شده از جنس مرمر کرد، برخی با رنگ آمیزی. تا دوران رنسانس عالی، نیم تنه های شانه ای با پایه صاف محبوبیت خود را از دست داده بودند و نیم تنه های با پایه گرد به سبک کلاسیک که روی پاسنگ ستون قرار می گرفتند، ترجیح داده می شد، و این روند ادامه یافت. مدال ها. با برخی پیش زمینه ها چند دهه قبل تر، پرتره مدال رنسانس عملاً توسط پیزانلو اختراع شد. او نقاش برجسته در دربارهای ایتالیا بود و به نظر می رسد این تنها آثار مجسمه سازی او باشد. قدیمی ترین اثر احتمالاً مدال امپراتور بیزانس جان هشتم پالئولوگوس است، که پیزانلو هنگام بازدید از ایتالیا در ۱۴۳۸ او را دید. این مدال برنزی، دوطرفه و با قطر است، شبیه سکه ای بزرگ تر و استانداردی را تعیین کرد که معمولاً پرتره در recto و صحنه ای متفاوت در verso داشت. معمول شد که نشانک یا نماد شخصی موضوع در verso قرار گیرد، همراه با یک شعار. این ویژگی ها ضروری شدند
، نه فقط برای حاکمان، بلکه برای هر کسی که تمایل به انسان گرایی رنسانس داشت، گروه هایی که بیشترین احتمال را برای سفارش مدال داشتند. شعارها به تدریج به معماهای پیچیده ای تبدیل شدند تا دریافت کننده بر روی آن تأمل کند، به عنوان «بیانیه ای آگاهانه و دانش محور دربارهٔ هویت نشسته». مدال ها در تیراژ کم تولید می شدند و گاهی از فلزات مختلف استفاده می شد، برای دریافت کنندگان با وضعیت متفاوت (به بالا مراجعه شود). این مدال ها به شدت جمع آوری می شدند برای cabinet of curiosities در حال ظهور و به شکل مفیدی از تبلیغ برای اهل علم که به دنبال حمایت بودند، تبدیل شدند. پیزانلو مدالی از خود توسط یکی از همکاران ساخت، و بعدها مدلسازان اغلب مدال هایی با خودپرتره ساختند. کیفیت بالاتر مدل سازی در مدال ها استاندارد کیفیت هنری سکه ها، به ویژه معتبرترین سکه های طلا، را ارتقا داد. در ایتالیا قرون وسطایی (برخلاف انگلستان) معمول نبود که پرتره حاکم درج شود، اما در رنسانس پرتره های پروفایل برای ایالت های شاهزاده ای رایج شد، بازتولید سبک امپراتوری روم. هنرمندان معمولاً ثبت نشده اند، اما احتمالاً غالباً برجسته بودند؛ خودزندگی نامه بنونوتو چلینی
به یکی اشاره دارد که برای الساندرو د مدیچی، دوک فلورانس مدل سازی کرده است، که قابل شناسایی است. مدال هایی که به یاد رویدادها به جای افراد ساخته می شدند، عمدتاً در اواخر این دوره ظاهر شدند، اما یکی بلافاصله پس از شکست توطئه پاتزی علیه مدیچی در ۱۴۷۸ ساخته شد؛ «محتوای روایی آن بی سابقه است». دو طرف مدال تقریباً تصویر آینه ای دارند، با سرهای دو برادر مدیچی، لورنتسو د مدیچی که نجات یافت و جولیانو مدیچی که ترور شد. آنها بالای صفحه ارکستر کلیسا قرار دارند، جایی که تروریست ها در هنگام مراسم ضربه زدند. مجسمه های کوچک. مجسمه های برنزی در قرون وسطی بسیار نادر بودند و تقریباً محدود به خانواده های سلطنتی بودند، اما از حدود ۱۴۵۰ به بازار جمع آوری ثروتمندان وارد شدند و محبوبیت یافتند. جمع کنندگان آثار غیرمذهبی عمدتاً مرد بودند و موضوعات بازتاب سلیقه مردانه داشتند. اسب ها بسیار محبوب بودند و جنگجویان، شخصیت های اسطوره ای یا تشخیصها نیز رایج بودند؛ برهنگی هر دو جنس در طول قرن شانزدهم رایج تر شد. به ویژه در قرن شانزدهم، موضوعات این آثار احتمالاً توسط مجسمه ساز برای فروش انتخاب می شدند، نه اینکه سفارش داده شوند مانند اکثریت عظی