Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این مرثیه در فهرست موزه باستان شناسی و مردم شناسی دانشگاه پنسیلوانیا و در بخش بابلی، لوح های شماره ۲۲۰۴، ۲۲۷۰، ۲۳۰۲ و ۱۹۷۵۱، که در کاوش های آن ها از پرستشگاه و کتابخانه شهر نیپور در عراق امروزی به دست آمده بود، کشف شد. این لوح ها در سال ۱۹۱۸ توسط جورج آرون بارتون ترجمه شد و نخستین بار با عنوان «متون دینی سومری» در کتاب "کتیبه های بابلی گوناگون"، شماره شش، با عنوان «دعایی برای شهر اور» منتشر شد. لوح بازسازی شده در ضخیم ترین بخش خود دارای ابعاد است. بارتون یادآور شد: «بر پایهٔ بخش هایی که می توان ترجمه کرد، به نظر می رسد این متن دعایی برای شهر اور در زمانی بسیار بحرانی و پرخطر است. تعیین دقیق زمان نگارش آن دشوار است.» او حدس زد که این متن احتمالاً، هرچند تأیید نشده، در واپسین روزهای سلطنت ایبی-سین و در آستانهٔ سقوط اور نوشته شده باشد. ادوارد چیرا لوح های دیگر مانند CBS 3878، ۶۸۸۹، ۶۹۰۵، ۷۹۷۵، ۸۰۷۹، ۱۰۲۲۷، ۱۳۹۱۱ و ۱۴۱۱۰ را در سال ۱۹۳۴ در کتاب «متون سومری با محتوای گوناگون» منتشر کرد. این لوح ها همراه با CBS 3901، ۳۹۲۷، ۸۰۲۳، ۹۳۱۶، ۱۱۰۷۸ و ۱۴۲۳۴ به بازسازی بیشتر این مرثیه انجامید و نام آن را «مرثیه ای بر شهر اور»
گذاشتند. یک منبع دیگر از این مرثیه در لوور پاریس نگهداری می شود، شماره AO 6446. لوح های دیگری نیز در موزه اشمولین در آکسفورد، با شماره های ۱۹۳۲٬۴۱۵، ۱۹۳۲٬۵۲۲، 1932,526j و 1932,526o نگهداری می شود. لوح هایی از مجموعه هیلپریشت در دانشگاه ینا در آلمان نیز بخشی از این مرثیه هستند، شامل شماره های ۱۴۲۶، ۱۴۲۷، ۱۴۵۲، ۱۵۷۵، ۱۵۷۹، ۱۴۸۷، ۱۵۱۰ و 1553. قطعه های بیشتری از این مرثیه در موزه هنر و تاریخ ژنو در سوئیس (MAH 15861 و MAH 16015) یافت شده اند. ترجمه های دیگری نیز از لوح های یافت شده در مجموعهٔ نیپور در موزه باستان شناسی استانبول (Ni) انجام شده است. ساموئل نوآ کریمر به همراه دیگر پژوهشگران، لوح هایی مانند Ni 4496، ۱۱۶۲، ۲۴۰۱، ۲۵۱۰، ۲۵۱۸، ۲۷۸۰، ۲۹۱۱، ۳۱۶۶، ۴۰۲۴، ۴۴۲۴، ۴۴۲۹، ۴۴۵۹، ۴۴۷۴، ۴۵۶۶، ۹۵۸۶، ۹۵۹۹، ۹۶۲۳، ۹۸۲۲ و ۹۹۶۹ را از این مجموعه ترجمه کردند. برخی از این لوح ها از جمله Ni 2510 و ۲۵۱۸، پیش تر در سال ۱۹۲۴ توسط ادوارد چیرا در کتاب «متون دینی سومری» ترجمه شده بودند. سر لئونارد وولی نیز لوح های بیشتری را در اور و در قالب مجموعهٔ «متون کاوش های اور» در سال ۱۹۲۸ کشف کرد. لوح های دیگری نیز در موزه خاور نزدیک برلین و
مجموعه بابلی دانشگاه ییل نگهداری می شود. ساموئل نوآ کریمر نخستین نسخهٔ کامل از مرثیه را از روی بیست ودو قطعه گردآوری کرد که در سال ۱۹۴۰ توسط دانشگاه شیکاگو با عنوان "مرثیه ای بر ویرانی اور" ("مطالعات آشوری شناسی" شماره ۱۲) منتشر شد. نسخه های دیگر نیز بعدها برای تکمیل متن کنونی به کار رفتند که از جمله آن ها نسخهٔ ترکیبی میگل سیویل (۱۹۸۹) و تازه ترین ترجمه ها از تورکیلد یاکوبسن (۱۹۸۷) و یواخیم کرشر (۱۹۹۶) است. در سال ۲۰۱۲، سه قطعهٔ جدید از نیپور (Ni. 4296، Ni. 4383 و Ni. 4566) نیز منتشر شد. ترکیب بندی. این مرثیه شامل چهارصد و سی وهشت خط در یازده بخش موسوم به "کیروگو" ("kirugu") است که در بندهایی شش خطی تنظیم شده اند. این متن الههٔ نین گال را توصیف می کند که پس از درخواست از خدای انلیل برای بازگرداندن توفانی ویرانگر، برای شهر خود می گرید. در میان ناله های این الهه، بخش هایی دیگر گنجانده شده که احتمالاً منشأ و ساختار متفاوتی دارند؛ این بخش ها شهر ارّ را که به شهری ارواح بدل شده، توصیف می کنند، خشم توفان انلیل را بازمی گویند و از خدای سین (که با نرگال یا سین همسان دانسته شده) برای جلوگیری از فجایع آتی طلب یاری می
کنند. نین گال، همسر خدای ماه، نانا، در ادامه از دادخواست خود به پیشگاه خدایان برتر، یعنی آنو و انلیل برای جلوگیری از نابودی ارّ یاد می کند. او این کار را هم در خلوت و هم در برابر مجمع آنوناکی انجام می دهد: شورای خدایان تصمیم می گیرد که سرنوشت سلسله سوم اور، که نزدیک به صد سال فرمان رانده بود، به پایان برسد. خزانهٔ معبد به دست تمدن ایلام غارت شد و مرکز قدرت در سومر به ایسین منتقل گردید، در حالی که کنترل تجارت در ارّ به دست چند خانوادهٔ بانفوذ افتاد. کنث وید پیشنهاد کرده است که تارح، پدر ابراهیم در سِفر پیدایش ممکن است یکی از سران این خانواده ها بوده باشد (). در این متن، از تمثیل «کلبهٔ باغی که واژگون شده» برای ویرانی معبد ارّ استفاده شده و سپس این زبان استعاری به محیط اطراف نیز گسترش یافته است؛ چیزی که یادآور بازنمایی اورشلیم به عنوان «سراپرده ای موقت» در کتاب عاموس است (). نین گال چنین می نالد: در سراسر این سرزمین، معابد گوناگون همراه با خدایان یا ایزدبانوان حامی شان، همانند آغل ها، توصیف شده اند که ترک شده اند: ادوارد لی. گرین استاین خالی شدن آغل ها را استعاره ای از نابودی شهر می داند. او همچنین اشاره می کن
د که گویندگان مرثیه ها معمولاً کاهنان مرد هستند که ویژگی های آوازخوانان زنانه را به خود می گیرند و از خدایان می خواهند که آرام گیرند تا معابد بازسازی شوند. سپس، الهه ای—گاهی با همراهی یک ایزد—ویرانی را شرح داده و با مرثیه ای تلخ دربارهٔ توفان ویرانگر می گرید و از خدایان می خواهد که به نیایشگاه ها بازگردند. نابودی شهر به دست ایلامی ها در این اسطوره با تصویر سیلی خروشان و طوفانی مهیب مقایسه شده است. این تصویرسازی با عنوان انلیل به عنوان «خدای بادها» آسان تر شده است. در بخشی از متن آمده است که محل وقوع داستان پیش از نابودی نهایی در معرض توفانی مخرب قرار گرفته بود: در این متن، به نابودی ساختمان های گوناگون در توفان انلیل اشاره شده، از جمله نیایشگاه های Agrun-kug و Egal-mah, اکور (نیایشگاه انلیل)، Iri-kug, Eridug و Unug. نابودی کامل E-kiš-nu-ĝal چنین توصیف شده است: تصاویر آنچه از دست رفته، و زمین سوخته ای که برجای مانده، ابعاد این فاجعه را نشان می دهد. در خط ۲۷۴ آمده است: در پایان اسطوره، نابودی مکان به انلیل و همسرش نین لیل گزارش داده می شود و آنان ستوده و تجلیل می گردند. بحث. مرثیه برای اور مدت هاست که در حوزهٔ
پژوهش های علمی شناخته شده و ویرایش شده باقی مانده است. پیوتر میخالوفسکی پیشنهاد کرده که این اثر از نظر ادبی، بر مرثیه برای سومر و اور که در اصل با عنوان «مرثیهٔ دوم برای اور» شناخته می شد، برتری یافته است، هرچند او باور دارد که دومی به لحاظ زمانی نسخه ای کهن تر است. Philip S. Alexander بندهای هفدهم و هجدهم این مرثیه را با آیه ای از کتاب مراثی () مقایسه می کند که می گوید: «خداوند آنچه را قصد کرده بود، انجام داد؛ تهدید خود را به جا آورد؛ همان طور که از پیش فرموده بود، بی هیچ ترحمی ویران کرد». او بر این باور است که این آیه ممکن است به سرنوشتی رازآلود و گریزناپذیر که برای صهیون در گذشتهٔ دور مقدر شده بود، اشاره داشته باشد: ویرانی شهرها و آبادی ها به دست بلایای طبیعی یا مهاجمان، از پایان سلسله سوم اور به بعد، در تاریخ ادبیات به وفور به کار رفته است. یکی از سنگ نوشته هایی که در عراق یافته شده، و در آن تصویر نابودی خانه ای کوهستانی در شوش آمده، نمونه ای از این مضمون است. میشل بریر پیشنهاد کرده که قبایل همسایهٔ چوپان ها شهر را ویران کردند و اور را «آخرین شهر بزرگ که فرو افتاد» نامیدند.
شرکت طرح های پرداخت بکس با مسئولیت محدود ، که پیش تر به نام سامانه خودکار تسویه بانک داران (Bankers' Automated Clearing System) شناخته می شد، مسئولیت تسویه و پردازش تراکنش های خودکار پرداخت مستقیم (Direct Debit)، پرداخت های اعتباری بکس و ارائه خدمات به اشخاص ثالث را بر عهده دارد. در تاریخ ۱ مه ۲۰۱۸، شرکت بکس به یکی از زیرمجموعه های پی.یو. کی ("Pay.UK") که پیش تر به عنوان اپراتور جدید سیستم پرداخت شناخته می شد، تبدیل شد. وظایف مربوط به پرداخت مستقیم، پرداخت های اعتباری خودکار، خدمات تغییر حساب جاری، خدمات انتقال حساب های نقدی معاف از مالیات و فهرست کدهای شناسایی بانکی به پی.یو. کی واگذار شد. از زمان آغاز فعالیت شرکت بکس، بیش از ۱۴۰ میلیارد تراکنش به حساب های بانکی در بریتانیا واریز یا از آن ها برداشت شده است؛ در سال ۲۰۱۹، ۶٫۵ میلیارد پرداخت به ارزش ۵ تریلیون پوند از طریق این سیستم انجام شد. در پایان نوامبر ۲۰۱۹، تعداد تراکنش های پرداخت شده در یک روز به رکورد ۱۲۴ میلیون رسید و در اوت ۲۰۱۸، رکورد ماهانه ای با پرداخت ۵۸۰ میلیون پرداخت ثبت شد. تاریخچه. کمیتهٔ فرعی الکترونیک کمیتهٔ بانکداران تسویه لندن در اواخر دهه
ٔ ۱۹۵۰ تشکیل شد تا امکان خودکارسازی تسویه چک ها را بررسی کند. این کمیته در سال ۱۹۶۵ یک گروه کاری خدمات جدید تشکیل داد تا امکان تبادل داده بین بانک ها بدون استفاده از کاغذ را بررسی کند؛ به ویژه تبادل خودکار اعتبارات دستور پرداخت های ثابت. این امر منجر به ایجاد دفتر رایانه بین بانکی (Inter-Bank Computer Bureau - IBCB) در خانهٔ تسویه بانکداران (Bankers Clearing House - BCH) شد که وظیفه راه اندازی یک مرکز رایانه ای را بر عهده داشت و تحت هدایت دنیس گلادول (Dennis Gladwell)، توسعه و ایجاد خدمات خودکار تسویه بانکداران را پیگیری کرد. انتقال الکترونیکی وجوه در سال ۱۹۶۸ در اتاق رایانهٔ خانهٔ تسویه بانکداران، آغاز شد. در سال ۱۹۷۱، محل جدیدی در یک انبار تبدیل شده در منطقه ای در شمال غربی لندن به ناک اِجوِر (Edgware) یافت شد که قبلاً توسط &lt;bdi&gt;ایمی جانسون&lt;/bdi&gt; (Amy Johnson) و جیم مالیسون (Jim Mollison) برای پروازهای انفرادی به استرالیا استفاده شده بود. برنامه های ساخت یک مرکز رایانه ای اختصاصی در اوایل همان سال تهیه شد. این ساختمان در ژوئن ۱۹۷۲ تکمیل و تجهیزات آن در ماه ژوئیه آن سال به روی کار آمد. خدمات کامل
رایانه ای پس از انتقال در اکتبر ۱۹۷۲ برقرار شد و دنیس گلادول (Dennis Gladwell) همراه با ای.او. فالکنر (E. O. Faulkner) این سایت را در روز چهارشنبه ۲۲ نوامبر ۱۹۷۲ به طور رسمی افتتاح کردند. ابتدا دفتر رایانه بین بانکی، تحت کنترل کمیتهٔ سیستم ها و توسعهٔ خانهٔ تسویه بانکداران بود، اما بعداً به کمیتهٔ مدیریتی خود واگذار شد. این کمیته تصمیم گرفت یک شرکت مستقل ثبت کند و شرکت خدمات خودکار تسویه بانکداران (Bankers Automated Clearing Services) در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۱ به ثبت رسید. این شرکت که نام اختصاری BACS را پذیرفت، این اختصار را در تاریخ ۱ دسامبر ۱۹۷۱ به عنوان نشان تجاری ثبت کرد. در تاریخ ۲۰ مارس ۱۹۸۶ نام این شرکت به BACS Limited تغییر یافت. در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۰۳، شرکت طرح های پرداخت بکس (Bacs Payment Schemes Limited - BPSL) به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی از شرکت بکس (Bacs Limited) جدا شد. این سازمان توسط اعضای صنعت بانکداری برای ترویج و تعیین قوانین مرتبط با طرح های پرداخت خودکار فعالیت می کرد، درحالی که شرکت بکس زیرساخت های لازم برای اجرای این طرح ها را در اختیار داشت. شرکت بکس یک سال با همین نام فعالیت کرد و
سپس در تاریخ ۱۲ اکتبر ۲۰۰۴ به ووکا (Voca Limited) تغییر نام داد. شرکت ووکا در تاریخ ۲ ژوئیه ۲۰۰۷ با شبکهٔ تبادل لینک (LINK Interchange Network) ادغام شد و ووکالینک (Vocalink) نام گرفت. ووکالینک زیرساختی را که طرح های پرداخت بر روی آن فعالیت می کنند، در اختیار دارد و BPSL همچنان مدیریت این طرح ها را بر عهده دارد. از سال ۲۰۰۳، کاربران بکس شروع به مهاجرت از خدمات شماره گیری تلفنی بکستِل (BACSTEL) که در سال ۱۹۸۳ جایگزین رسانه های مغناطیسی شده بود به بکستِل-آی پی (BACSTEL-IP)، یک سرویس اینترنتی سریع تر و ایمن تر کردند. همه کاربران بکس، از جمله کسب وکارهایی که پرداخت های تامین کنندگان خود را انجام می دهند یا حقوق کارکنان را به صورت الکترونیکی پرداخت می کنند، ملزم به انتقال به بکستِل-آی پی تا پایان دسامبر ۲۰۰۵ شدند، یا باید استفاده از چک ها را از سر می گرفتند. با معرفی بکستِل-آی پی، تمام نرم افزارهای مورد استفاده برای اتصال به بکس نیاز به تأیید داشتند و اتصال تنها با استفاده از نرم افزارهای موجود در فهرست تأمین کنندگان راهکارهای تأییدشده بکس (Bacs Approved Solution Suppliers - BASS) یا دفاتر تأییدشده امکان پذیر بود.
or an approved bureau. در سال ۲۰۰۸، کاربران جدید سرویس ها ملزم شدند از سیستم آدیس (AUDDIS) استفاده کنند؛ سیستمی که ارسال دستورهای جدید پرداخت مستقیم به بانک یا موسسات مالی مشتریان را به طور الکترونیکی انجام می دهد. در همین زمان، حجم پرداخت های مستقیم از سه میلیارد عبور کرد؛ این حجم در سال ۲۰۱۳ به ۳٫۵ میلیارد رسید و از سال ۱۹۶۸ تاکنون ۱۰۰ میلیارد پرداخت پردازش شده است. محصولات و خدمات. پرداخت مستقیم (Direct Debit). پرداخت مستقیم، دستوری است از مشتری به بانک (یا مؤسسه مالی) که به شخص ثالث اجازه می دهد مبلغی را از حساب دریافت کند، که اغلب برای پرداخت های منظم استفاده می شود. در سال ۲۰۱۹ بیش از ۴٫۵ میلیارد پرداخت مستقیم پردازش شد. اعتبار مستقیم بکس (Bacs Direct Credit). اعتبار مستقیم بکس، سرویسی است که به سازمان ها این امکان را می دهد که پرداخت ها را به طور مستقیم به حساب های بانکی یا موسسات مالی واریز کنند. بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ سازمان در بریتانیا از اعتبار مستقیم بکس استفاده می کنند و این سرویس به طور گسترده ای برای پرداخت های مزایا، دستمزد و حقوق استفاده می شود. تقریباً ۹۰ درصد از نیروی کار کشور از طریق اعتبار مستقی
م بکس، پرداخت می شود و یک میلیارد پرداخت مزایا از طریق اعتبار مستقیم بکس، انجام می شود. این روش پرداخت برای سایر کاربردها مانند پرداخت های مستمری، هزینه های کارکنان، تسویه حساب های بیمه، سود سهام و بازپرداخت ها نیز استفاده می شود. خدمت جابه جایی حساب جاری. از زمان معرفی این سرویس در سپتامبر ۲۰۱۳، بیش از ۶ میلیون حساب جاری در بریتانیا جابجا شده است. این سرویس نرخ موفقیت جابجایی هفت روزه ۹۹٫۴ درصد را گزارش کرده است. همچنین خدمات جابجایی حساب جاری به مصرف کنندگان، کسب وکارهای کوچک، امان دارها و خیریه های کوچک این امکان را می دهد که حساب های جاری خود را جابجا کنند تا رقابت را افزایش دهند و ورود بانک های جدید به بازار حساب های جاری را پشتیبانی کنند. این سرویس توسط ۴۹ بانک و مؤسسه مالی ارائه می شود. هنگامی که حساب جاری جدیدی با بانک یا مؤسسه مالی باز می شود، سرویس جابجایی حساب جاری، فعالیت های حساب قدیمی را به حساب جدید منتقل می کند. اگرچه این فرایند طی هفت روز کاری انجام می شود، انتقال حساب در روز نهایی صورت می گیرد و مشتریان از حساب قدیمی تا روز جابجایی توافق شده استفاده می کنند. پس از انتقال داده ها به حساب جدید
، همهٔ امور بانکی بدون هیچ گونه وقفه ای در ارائه خدمات صورت می گیرند. این سرویس با ضمانت جابجایی حساب جاری پشتیبانی می شود که وعده می دهد در صورت بروز هزینه یا شارژی به دلیل جابجایی، مبلغ به حساب دار بازپرداخت شود. سایر خدمات. سرویس انتقال حساب نقدی ISA که در اکتبر ۲۰۱۲ معرفی شد، فرایند انتقال سریع تر و آسان تری را ارائه می دهد و همزمان استفاده از فرآیندهای کاغذی را کاهش داده و کارایی را افزایش می دهد. سرویس به روزرسانی فاکتور (Biller Update Service) در ژوئن ۲۰۱۳ معرفی شد. اعتبار مستقیم بکس خدمتی است که به سازمان هایی در هر اندازه اجازه می دهد پرداخت ها را مستقیماً به حساب بانکی یا صندوق پس انداز ساختمانی واریز کنند. بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ سازمان در بریتانیا از اعتبار مستقیم بکس استفاده می کنند و این روش به طور گسترده برای پرداخت مزایا، دستمزد و حقوق مورد استفاده قرار گرفته است – نزدیک به ۹۰ درصد از نیروی کار کشور از این طریق حقوق دریافت می کند و یک میلیارد پرداخت مزایا از طریق اعتبار مستقیم Bacs انجام می شود – این روش همچنین برای طیف وسیعی از کاربردهای دیگر مانند پرداخت حقوق بازنشستگی، هزینه های کارکنان، تسویه حساب
های بیمه، سود سهام و بازپرداخت ها مورد استفاده قرار می گیرد. توسعه های بیشتر. بکس در سال ۲۰۱۴ رکورد ۵٫۸ میلیارد تراکنش را به ارزش ۴٫۴ تریلیون پوند پردازش کرد که شامل ۳٫۶ میلیارد پرداخت مستقیم (Direct Debit) می شد. سال بعد، تعداد تراکنش های پرداخت مستقیم از شش میلیارد فراتر رفت و ارزش آن به ۴٫۶ تریلیون پوند رسید. همچنین تعداد تراکنش های پرداخت مستقیم در سال ۲۰۱۵ نسبت به سال قبل، ۲۳۹ میلیون عدد افزایش یافت. در ژوئیه ۲۰۱۵، بکس رکورد جدیدی با پردازش ۱۰۳ میلیون تراکنش در یک روز ثبت کرد. همان سال اعلام شد که تعداد کل پرداخت های پردازش شده توسط بکس از سال ۱۹۶۸ تاکنون به بیش از ۱۱۰ میلیارد عدد رسیده است. در سال ۲۰۱۶، بکس ۶٫۲۲ میلیارد تراکنش به ارزش ۴٫۸ تریلیون پوند پردازش کرد و تعداد تراکنش های پرداخت مستقیم از چهار میلیارد عبور کرد. همان سال، دو رکورد جدید در پردازش روزانه ثبت شد. ۱۰۹٫۳ میلیون پرداخت در پایان سپتامبر که رکورد قبلی (۱۰۳٫۷ میلیون تراکنش در آوریل) را شکست. در سال ۲۰۱۷، تعداد تراکنش های پردازش شده به ۶٫۳۴ میلیارد رسید که ارزشی معادل ۴٫۹ تریلیون پوند داشت. در پایان نوامبر ۲۰۱۸، تعداد تراکنش های روزانه پر
دازش شده توسط بکس به رکورد ۱۲۳ میلیون رسید و در ماه اوت همان سال، رکورد ماهانه با ۵۸۰ میلیون تراکنش ثبت شد. در ژانویه ۲۰۱۹، اعلام شد که بکس در سال ۲۰۱۸ رکورد ۶٫۴ میلیارد پرداخت به ارزش نزدیک به ۵ تریلیون پوند را پردازش کرده است. همچنین در سال ۲۰۱۹، ۶٫۵ میلیارد تراکنش به ارزش ۵ تریلیون پوند پردازش شد و رکورد ۱۲۴ میلیون تراکنش در یک روز در پایان نوامبر ثبت گردید. بکس فعالیت خود را به خدمات شخص ثالث مانند سرویس انتقال نقدی ISA و همچنین توسعه، مدیریت و مالکیت سرویس جابجایی حساب جاری گسترش داده است که از سپتامبر ۲۰۱۳ آغاز شد. این سرویس با تضمین جابجایی سریع تر حساب ها، زمان لازم برای تغییر حساب های جاری مصرف کنندگان، کسب وکارهای کوچک و خیریه ها را به هفت روز کاری کاهش داده و تاکنون بیش از ۶ میلیون تغییر حساب را تسهیل کرده است. در ۱ مه ۲۰۱۸، بکس به یک شرکت کاملاً وابسته به پِی. یو. کی Pay.UK تبدیل شد.
آشپزیِ تبّتی شامل سنت ها و شیوه های آشپزی مردم تبت در منطقه تبت است. این آشپزی بازتابی از چشم انداز کوهستانی و فلات های تبتی بوده و تحت تأثیر همسایگان خود، از جمله هند و نپال، که بسیاری از تبتی ها در آنجا زندگی می کنند، قرار دارد. آشپزی تبتی به خاطر استفاده از نودل ها، گوشت بز، یاک، گوشت میش، دامپلینگ، پنیر (که اغلب از شیر یاک یا بز تهیه می شود)، کره، ماست (که همچنین از حیوانات سازگار با اقلیم تبتی تولید می شود) و سوپ ها شناخته شده است. گیاه خواری از قرن یازدهم توسط عالمان مذهبی مورد بحث قرار گرفته است، اما به دلیل دشواری در کشت سبزیجات و سنت های فرهنگی که مصرف گوشت را ترویج می کنند، رایج نیست. محصولات باید قادر به رشد در ارتفاعات بالا باشند، اگرچه چندین منطقه به اندازه کافی در ارتفاع پایین قرار دارند تا محصولاتی مانند برنج، پرتقال، موز و لیمو را کشت کنند. مهم ترین محصول جو است. آرد آسیاب شده از جو برشته، که "تساپا" نامیده می شود، غذای اصلی تبت است، همچنین "شا فالی" (گوشت و کلم در نان) نیز از دیگر غذاهای رایج است. "بالپ" نان تبتی است که برای صبحانه و ناهار مصرف می شود. انواع مختلفی از نان بالپ و پای های سرخ ش
ده نیز مصرف می شود. "توکپا" غذای اصلی شام است که شامل سبزیجات، گوشت و نودل های با اشکال مختلف در آبگوشت است. آشپزی تبتی به طور سنتی با قاشق و چنگال نقره سرو می شود، در حالی که دیگر آشپزی های هیمالیا غذا با دست خورده می شوند. دانه های خردل نیز کشت می شوند و در آشپزی تبتی نقش مهمی دارند. بیرون از منطقه خودمختار تبت، آشپزی تبتی در ایالت های هندی لداخ، هیماچال پرادش، اوتاراکند، سیکیم، و مناطق شمالی نپال مانند مستنگ و همچنین توسط جوامع دیاسپورای تبتی مصرف می شود. در شهرها و روستاهای بزرگ تبتی، بسیاری از رستوران ها اکنون غذاهای غذای هان چینی به سبک سیچوان را سرو می کنند. واردات غربی و غذاهای ترکیبی، مانند یاک سرخ شده و سیب زمینی سرخ کرده نیز محبوب هستند. با این حال، بسیاری از رستوران های کوچک که غذاهای سنتی تبتی را سرو می کنند، در شهر و روستا همچنان وجود دارند. فرهنگ غذایی. ظروف آشپزی. تبتی ها از قابلمه ها، تابه ها، قوطی ها، بخارپزها و جعبه هایی از مواد مختلف استفاده می کنند. زنان تبتی ظروف چوبی بزرگی را حمل می کنند که می تواند تا ۲۵ لیتر آب را در خود جای دهد و روزی یک بار برای آوردن آب استفاده می شود. پس از بازگشت
به خانه، آن ها آب را در قوطی های مسی داخلی می ریزند که بیش از ۱۰۰ لیتر ظرفیت دارند. قابلمه های پخت و پز از آهن یا برنج بر روی اجاق استفاده می شوند. به طور سنتی، تابه ها به ندرت استفاده می شدند، اما به طور فزاینده ای محبوب می شوند. جعبه های چوبی برای نگهداری "تسمپا" کره و پنیر استفاده می شوند. تبتی ها از سبدهای بافته شده با دقت و درب های هم خوان برای نگهداری میوه های خشک، برنج و شکر استفاده می کنند. هنگام سفر، آن ها از سبدها برای نگهداری گوشت خشک و پنیر استفاده می کنند. در تبت جنوبی، استفاده از هاون ها برای خرد کردن فلفل های تند ضروری هستند. ظروف غذاخوری. ظروف غذاخوری تبتی به طور سنتی از چوب ساخته می شوند، اما گاهی از خاک رس لاکی نیز استفاده می شود. بر اساس سنت محلی، این صنایع دستی از نسل های گذشته به ارث رسیده است. کسانی که توانایی مالی داشتند، کاسه های چینی با کیفیت بالا را از جاهای دیگر خریداری می کردند. در زمان های مدرن تر، انواع دیگر چینی از چین یا جاهای دیگر مورد استفاده قرار می گیرد. قاشق ها برای اکثر غذاها ضروری هستند. افراد فقیر و کودکان آن ها را به دور گردن خود می آویختند تا دسترسی آسان و همیشگی به
آن داشته باشند. چاقوها گاهی برای خوردن میوه ها استفاده می شوند. تبتی ها همچنین از کاسه های سوپ کوچک استفاده می کنند، در حالی که ثروتمندان از کاسه های طلا و نقره استفاده می کردند. چای. فنجان های چای گاهی در چین خوردگی شکم چوبا، یک لباس سنتی، حمل می شوند. فنجان های چای چوبی ساخته شده از چوب به ویژه دزابیجا باکیفیت محسوب می شوند. آن ها دارای سطحی صاف، الگوی دانه ای چشم گیر و شکلی متعادل هستند که به ترکیب چوب خام مربوط می شود. این فنجان ها راحت در دست گرفته می شوند. قیمت آن ها بالا است و بیشتر افراد نمی توانند آن ها را بخرند. فنجان های مجلل معمولاً دارای لایه ای از نقره درون خود هستند که برای تمیز کردن آسان تر طراحی شده اند. اشراف و لاماهای عالی از پایه ها و درپوش هایی استفاده می کردند که با موتیف های اسطوره ای به دقت تزئین شده بودند. این درپوش ها برای حفظ عطر چای استفاده می شوند. گرانبهاترین فنجان ها که از استان های دیگر ارسال می شوند، از یاقوت سفید ساخته شده اند و هیچ دسته ای ندارند. بهترین فنجان های چای از فلز یا نقره ساخته می شوند که فقط برای مهمانان و در روزهای جشن استفاده می شوند. زرگران درگه به خاطر ست های
چای زیبا و باکیفیت خود شناخته شده اند. قوری ها معمولاً از چوب یا خاک رس ساخته می شوند، در حالی که قوری های بهتر از فلزات با تزئینات مجلل مانند مس یا برنج ساخته می شوند. دانگمو یک سیلندر مخلوط کن چای است که برای تهیه چای کره ای تبتی استفاده می شود. معمولاً حجم آن حدود ۴ لیتر است و از چوب تزئین شده با برنج ساخته می شود. یک همزن در سوراخ بالای دانگمو قرار می گیرد و با ۱۵–۲۰ حرکت عمودی، چای کره ای امولسیون می شود. آشپزخانه های صومعه. راهب های تبتی خودکفا هستند. آن ها برای خود غذا می پزند و با دعا کردن برای کشاورزان و کوچ نشینان یا انجام مراسم برای رفاه خانواده ها، پول جمع آوری می کنند. در آشپزخانه های صومعه، از قابلمه های بزرگ برای تهیه سوپ استفاده می شود. در زمان های استراحت از تحصیلات مذهبی، برای راهب ها چای و سوپ سرو می شود. راهب های تازه کار از بین ردیف ها عبور کرده و چای را از قوری های با تزئینات غنی می ریزند. آداب معاشرت. دوستی، مهمان نوازی، سخاوت و عددم خودخواهی که از اصول بوداگرایی تبتی نشأت می گیرد، پایه های آداب و رسوم محلی هستند. رفتارهایی که خودمحور یا خودخواهانه باشند، نامناسب تلقی می شوند و کمک به
دیگران ایده آل محسوب می شود. این باورها با اعتقاد به کارما - که هر چیزی که در زندگی اتفاق می افتد، منبعی در اعمال انجام شده در گذشته دارد - ترکیب می شود و به آن ها کمک می کند تا از دست دادن، بیماری یا بدبختی های بزرگ را به راحتی پردازش کنند، زیرا بر این باورند که این امر آن ها را از تأثیرات اعمال گذشته رها می کند. مهمان ها این نگرش را مشاهده می کنند. هنگام ورود، مهمان یک خاتا - یک شال ابریشمی سفید - دریافت می کند که نماد شادی برای بازدید و احترام به مهمان است. پس از ورود، راحتی و آسایش مهمان به هر نحوی مورد توجه قرار می گیرد، از جمله در پخت و پز. ممکن است به مهمان چای پیشنهاد شود، اما به جای پذیرش فوری، انتظار می رود که مهمان به طور مودبانه رد کند - مهمان نیز باید نمونه باشد. بدون تردید، میزبان (معمولاً زن خانه) بلافاصله چای را سرو می کند. میزبان فنجان را با دو دست می ریزد و به عنوان نشانه ای از احترام به مهمان می دهد. در پروتکل معمول، مهمان تنها یک جرعه کوچک می نوشد قبل از اینکه فنجان را بگذارد. میزبان دوباره فنجان را پر کرده و از مهمان می خواهد که دوباره بنوشد. این کار دو بار دیگر تکرار می شود قبل از اینکه
مهمان به آرامی فنجان را خالی کند. اگر مهمان فنجان را پر بگذارد بدون اینکه بنوشد، این به عنوان علامتی از رضایت تلقی می شود. بدون اینکه سؤالی شود، فنجان برداشته می شود و معمولاً به مهمان چانگ (آبجو جو) پیشنهاد می شود. در میز، انتظار می رود که افراد به صورت چهارزانو بنشینند و کشیدن پاها نامناسب تلقی می شود. علاوه بر این، هرگز نباید بر روی اعضای بدن دیگران عبور کرد. شیرینی ها ممکن است با چای سرو شوند. اگر به مهمان وعده غذایی پیشنهاد شود، او ممکن است در ابتدا به طور مودبانه رد کند. در پیشنهادهای بعدی، میزبان ممکن است بفهمد که مهمان چه چیزی می خواهد. هدف هر میزبان ایجاد یک جو آرام و خوشایند و دادن شادی و لذت است. غذاها. سایر غذاهای تبتی عبارتند از: پنیر، ماست و کره. پنیرهای تبتی، ماست و کره از مواد غذایی اصلی هستند. انواع مختلفی از پنیرها وجود دارد که شامل پنیرهای نرم مشابه پنیر کاتیج که از دوغ تهیه می شوند و به آن چورا لوانپا (یا سر) گفته می شود. پنیر سخت به نام چورا کامپو شناخته می شود. پنیر بسیار سخت، که از ماست جامد شده تهیه می شود، چهورپی نامیده شدهو در سیکیم و نپال نیز یافت می شود. نوع دیگری از پنیر به نام شو
شا یا چورول وجود دارد که طعمی شبیه به لیمبورگر دارد و نیز خورده می شود. این پنیر از خامه و پوست شیر تهیه می شود. نوشیدنی ها. بیشتر تبتی ها روزانه فنجان های زیادی از چای کره یاک می نوشند. گاهی چای یاس نیز در دسترس است. چای کره ای نوشیدنی ملی تبتی هاست. به دلیل محتوای بالای کره اش، این نوشیدنی در شرایط جوی و جغرافیایی شدید فلات تبتی ایده آل است. اگرچه چای کره محبوب ترین چای است، چای سیاه نیز نسبتاً محبوب است. یاسمن در شرق تبت رشد می کند. به احتمال زیاد، تبتی ها چای یاسمن را از حوزه فرهنگی چینی هان جذب کرده اند. چای ادویه دار در میان تبعیدی هایی که در هند و نپال زندگی می کنند بسیار محبوب است. این نوع چای تقریباً در تبت ناشناخته است و به احتمال زیاد از فرهنگ هندی اقتباس شده است. "دارا" کلمه تبتی برای دوغ است و به نوشیدنی ماست اشاره دارد. این واژه همچنین برای لاسی هندی نیز استفاده می شود. نوشیدنی های الکلی. به طور سنتی، بودیسم تبتی مصرف نوشیدنی های الکلی را ممنوع می کرد. آبجو بیشتر از جو است، اما از برنج، گندم، ذرت، جو و ارزن نیز استفاده می شود. چانگ از طریق نی بامبو نازک مصرف می شود. نوشیدنی های الکلی عبارتند از:
مواد تشکیل دهنده. جو از قرن پنجم میلادی به عنوان یک غذای اصلی شناخته شده است. این غله به یک محصول آردی به نام ت"ساپا" تبدیل می شود که هنوز هم به عنوان یک غذای اصلی محسوب می شود. آرد را تفت می دهند و با کره و چای کره ای مخلوط می کنند تا خمیری سفت درست شود که به صورت توپ های کوچک خورده می شود.