Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مرحله پلی آف مقدماتی ای اف سی کاپ ۲۰۱۲ بین دو تیم (هر دو از منطقه غرب آسیا) برگزار شد. قرعه کشی مرحله پلی آف مقدماتی در تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۰۰ به در مقر کنفدراسیون فوتبال آسیا در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. در این قرعه کشی، میزبان مسابقه پلی آف که در ۱۸ فوریه ۲۰۱۲ برگزار شد، مشخص گردید. در صورت لزوم، برای تعیین برنده، از وقت اضافه و ضربات پنالتی استفاده می شد. برنده به مرحله گروهی راه پیدا می کرد تا به جمع ۲۸ تیمی که مستقیماً وارد مرحله گروهی شده بودند و ۳ تیم بازنده دور نهایی پلی آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ بپیوندد. مسابقات. !colspan="3"|منطقه غرب آسیا منطقه شرق آسیا. دو تیم زیر در ابتدا قرار بود وارد پلی آف مقدماتی در منطقه شرق آسیا شوند: پس از انصراف لیائونینگ هووین و رد صلاحیت پرسیپورا جایاپورا از پلی آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ منطقه شرق آسیا، تنها سه تیم باقی ماندند، به این معنی که تنها یک تیم بازنده دور نهایی به جای دو تیم، وارد ای اف سی کاپ در منطقه شرق آسیا می شد. در نتیجه، هیچ پلی آف مقدماتی برای منطقه شرق آسیا لازم نبود و هر دو نماینده دوم مالزی (ترنگانو) و میانمار (آیه یاوا
دی یونایتد) که در ابتدا قرار بود وارد پلی آف مقدماتی ای اف سی کاپ شوند، به طور خودکار به مرحله گروهی راه یافتند. پرسیپورا جایاپورا بعداً به طور موقت به لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ بازگردانده شد، اما ای اف سی تصمیم گرفت که بازنده مسابقه پلی آف مقدماتی بین آدلاید یونایتد و پرسیپورا جایاپورا به مرحله گروهی ای اف سی کاپ ۲۰۱۲ راه پیدا نکند.
پمرحله گروهی ای اف سی کاپ ۲۰۱۲ با حضور ۳۲ تیم (۲۰ تیم از منطقه غرب آسیا و ۱۲ تیم از منطقه شرق آسیا) برگزار شد. این ۳۲ تیم عبارتند از: قرعه کشی مرحله گروهی در تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۰۰ به در مقر کنفدراسیون فوتبال آسیا در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۲ تیم در هشت گروه چهار تیمی قرار گرفتند. باشگاه های یک کشور ممکن است در یک گروه قرار نگیرند. در هر گروه، تیم ها به صورت رفت و برگشت با یکدیگر بازی می کردند. روزهای مسابقه ۶-۷ مارس، ۲۰-۲۱ مارس، ۳-۴ آوریل، ۱۰-۱۱ آوریل، ۲۴-۲۵ آوریل و ۸-۹ مه ۲۰۱۲ بود. تیم های اول و دوم هر گروه به مرحله حذفی راه یافتند. معیارهای تساوی شکن. باشگاه ها بر اساس امتیاز رتبه بندی می شوند و معیارهای تساوی شکن به ترتیب زیر است:
مرحله حذفی ای اف سی کاپ ۲۰۱۲ با حضور ۱۶ تیم (۱۰ تیم از منطقه غرب آسیا و ۶ تیم از منطقه شرق آسیا) برگزار شد. این ۱۶ تیم شامل ۸ تیم صدرنشین گروه ها و ۸ تیم دوم گروه ها از مرحله گروهی بودند. هر دور از این مسابقات تک حذفی طی یک یا دو مسابقه برگزار می شد. در مرحله یک هشتم نهایی، هر مسابقه در یک بازی برگزار می شد که میزبان آن برندگان هر گروه در مقابل تیم های دوم گروه دیگر بودند. در مراحل یک چهارم نهایی و نیمه نهایی، هر مسابقه طی دو بازی رفت و برگشت برگزار می شد. فینال به میزبانی یکی از فینالیست ها برگزار می شد که با قرعه کشی مشخص می شد. قانون گل زده در خانه حریف (برای بازی های رفت و برگشت)، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه اعمال نمی شود) و در صورت لزوم ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می شد. مسابقات مرحله یک هشتم نهایی قبل از قرعه کشی مرحله گروهی مشخص شد. پس از اتمام مرحله یک هشتم نهایی، قرعه کشی مراحل یک چهارم نهایی، نیمه نهایی و فینال در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۲ در کوالا لامپور، مالزی در ساعت ۱۵:۰۰ به وقت برگزار شد. در این قرعه کشی، قانون «حفاظت از کشور» اعمال شد: اگر دقیقاً دو باشگاه از یک کشور وجود داشته با
شند، نمی توانند در مرحله یک چهارم نهایی با یکدیگر روبرو شوند. با این حال، اگر بیش از دو باشگاه از یک کشور وجود داشته باشند، می توانند در مرحله یک چهارم نهایی با یکدیگر روبرو شوند. نمودار. در حالی که جدول زیر کل مرحله حذفی را نشان می دهد، قرعه کشی مسابقات مرحله یک هشتم نهایی در زمان قرعه کشی گروهی مشخص شد. قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی و پس از آن، پس از پایان مرحله یک هشتم نهایی، به طور جداگانه برگزار شد. یک هشتم نهایی. این مسابقات در تاریخ ۲۲ و ۲۳ مه ۲۰۱۲ برگزار شد. یک چهارم نهایی. بازی های رفت در ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۲ و بازی های برگشت در ۲۵ و ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۲ برگزار شدند. بازی برگشت. "اربیل در مجموع ۶–۲ برنده شد." "الکویت در مجموع ۳–۰ برنده شد." "الاتفاق در مجموع ۴–۰ برنده شد." "چونبوری در مجموع ۵–۴ برنده شد." نیمه نهایی. بازی های رفت در ۲ اکتبر ۲۰۱۲ و بازی های برگشت در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۲ برگزار شدند. بازی برگشت. "اربیل در مجموع ۸–۲ برنده شد." "الکویت در مجموع ۶–۱ برنده شد." فینال. فینال ای اف سی کاپ ۲۰۱۲ به میزبانی یکی از فینالیست ها برگزار شد که با قرعه کشی مشخص شد. طبق قرعه کشی ۱۴ ژوئن ۲۰۱۲، برنده بازی نیمه نهایی ۲ م
یزبان فینال خواهد بود. بنابراین، اربیل میزبان بود.
قیرخلار ( به معنای «چهل ها یا چله ها») یک گورستان کهن در شهر دربند، در داغستان روسیه است و کهن ترین گورستان فعال مسلمانان در روسیه محسوب می شود. تاریخچه. بر اساس منابع عربی قرون وسطی و تاریخ نامهٔ محلی "دربندنامه"، این محل دفن با اولین لشکرکشی مسلمانان به قفقاز به فرماندهی صحابه سلمان بن ربیعهٔ باهلی مرتبط است. در جریان پیشروی به سوی خاقانات ترک غربی بخشی از سپاه عرب در نبرد کشته شدند که در میان آن ها ۴۰ صحابهٔ محمد بودند. این ۴۰ صحابی در گورستان قیرخلار دفن شده اند، و نام گورستان از همین جا گرفته شده است. در سده های بعد، این گورستان پیوسته گسترش یافته است. به عنوان محل دفن شهیدان، به مکانی برای زیارت مسلمانان تبدیل شد. مشخصات. این گورستان کمتر از یک کیلومتر شمال دروازهٔ قیرخلار-قاپی قرار دارد. گورستان با حصاری دو متر ارتفاع، دو طبقه و ساخته شده از سنگ های خوش تراش که ظاهراً چندین بار بازسازی شده اند، محصور شده است. در سمت شمال حصار یک ورودی طاق دار وجود دارد. قیرخلار بخشی از گورستان شمالی شهر است. این گورستان از دو مستطیل تشکیل شده که ضلع های بلند آن ها به هم چسبیده و شامل بخش بزرگ و کوچک است. در بخش بزرگ ۴۰
سنگ قبر کهن به شکل صندوقچه وجود دارد، که در سه ردیف قرار گرفته اند و بخش کوچک یک ردیف دارد. تابوت سنگ ها تا ۳٫۲ متر طول، ۸۰ سانتی متر ارتفاع، ۷۰ سانتی متر عرض و ۱۰ تا ۱۲ سانتی متر ضخامت دارند. درون بخش بزرگ، یک سازهٔ مستطیل کوچک به ارتفاع ۱۸۵ سانتی متر وجود دارد. این سازه با گنبدی پایان می یابد و دارای طاقچه ای قوسی برای نذورات است.
مادونا با گل میخک که با نام های مادونا با گلدان، مادونا با کودک یا مریم با گل نیز شناخته می شود، یک نقاشی رنگ روغن دوره رنسانس اثر لئوناردو دا وینچی است که در حدود سال های ۱۴۷۸ تا ۱۴۸۰ میلادی خلق شده است. این اثر به صورت دائمی در نگارخانه آلته پیناکوتک در مونیخ، آلمان به نمایش گذاشته شده است. نقش مایه مرکزی و مرکزی، مریم مقدس جوان است که با کودکی مسیح بر روی زانوانش نشسته است. مریم با لباس ها و جواهرات مجلل به تصویر کشیده شده و در دست چپش یک گل میخک (قرمز، تداعی کننده خون و مصائب عیسی) را در دست دارد. چهره ها در نور قرار گرفته اند در حالی که سایر اشیاء تیره تر هستند، به عنوان مثال گل با سایه پوشیده شده است. کودک به بالا و مادر به پایین نگاه می کند، بدون تماس چشمی. صحنه این پرتره، اتاقی با دو پنجره در هر طرف چهره ها است. در ابتدا تصور می شد که این نقاشی توسط آندرئا دل وروکیو خلق شده است، اما مورخان هنری بعدی موافقند که این اثر لئوناردو است که احتمالاً در دوران شاگردی او نزد وروکیو خلق شده است. موهای مریم مقدس، دست چپ، پارچه ها و گل ها شبیه به عناصر "تابلوی بشارت" لئوناردو هستند.
جینوِورا دِ بنچی ( به ایتالیایی: Ginevra de' Benci) یک نقاشی پرتره اثر لئوناردو داوینچی از اشراف زاده فلورانسی قرن پانزدهم، جینوِورا دِ بنچی (متولد است). این اثر در فوریه ۱۹۶۷ توسط گالری ملی هنر در واشینگتن دی سی، ایالات متحده، از فرانتس یوزف دوم، شاهزاده لیختن اشتاین، با قیمتی رکوردشکن برای یک نقاشی بین ۵ تا ۶ میلیون دلار خریداری شد. این تنها نقاشی از لئوناردو داوینچی است که در قاره آمریکا در معرض دید عموم قرار دارد. موضوع. جینوِورا دِ بنچی، یک بانوی جوان و شناخته شده فلورانسی، به طور گسترده به عنوان سوژه این پرتره شناخته می شود. لئوناردو دا وینچی این پرتره را بین سال های ۱۴۷۴ تا ۱۴۷۸ میلادی در فلورانس کشید، احتمالاً به منظور بزرگداشت ازدواج جینوورا با لوئیجی دی برناردو نیکولینی در سن ۱۶ سالگی. با این حال، به احتمال بیشتر، این اثر به مناسبت نامزدی او خلق شده است. در آن دوران، پرتره های زنان معمولاً به مناسبت یکی از دو رویداد مهم سفارش داده می شدند: نامزدی یا ازدواج. پرتره های ازدواج معمولاً به صورت دوگانه کشیده می شدند، به طوری که زن در سمت راست تصویر و رو به چپ قرار می گرفت؛ از آنجا که در این پرتره، چهره به
سمت راست است، به احتمال زیاد این اثر به نامزدی اشاره دارد. بوته ارس که سر جینوِورا را احاطه کرده و بخش زیادی از پس زمینه را پر کرده است، چیزی بیش از صرفاً اهداف تزئینی را دنبال می کند. دررنسانس ایتالیا، ارس نمادی از پاکدامنی زنانه محسوب می شد، در حالی که کلمه ایتالیایی معادل ارس، "ژینپرو"، نیز با نام ژینورا بازی می کند. تصویر و متنی که در پشت تخته نقاشی دیده می شود — شاخهٔ سرو که با حلقه ای از برگ بو و نخل احاطه شده و به وسیلهٔ شعار لاتین Virtvtem Forma Decorat («زیبایی، فضیلت را زینت می دهد») ثبت شده است — شناسایی سوژه پرتره را بیشتر تأیید می کند. این عبارت به عنوان نمادی از رابطه پیچیده بین فضیلت عقلانی و اخلاقی جینوِرا از یک سو، و زیبایی جسمانی او از سوی دیگر فهمیده می شود. شاخه سرو، همراه با حلقه ای از برگ های درخت کرنت و نخل، اشاره ای به نام او دارد. برگ های کرنت و نخل در نشان شخصی برناردو بامبو، سفیر ونیزی در فلورانس، دیده می شوند؛ رابطه افلاطونی بامبو با جینوِرا در اشعاری که بین آن ها رد و بدل شده، آشکار شده است. بررسی های مادون قرمز نشان داده که شعار بامبو «فضیلت و افتخار» زیر نوشته جینوِرا قرار دارد
که این موضوع احتمال دخالت بامبو در سفارش این پرتره را بسیار محتمل می سازد. این پرتره یکی از برجسته ترین آثار گالری ملی هنر به شمار می آید و به خاطر تصویرسازی دقیق خلق و خوی جینوِرا مورد تحسین بسیاری قرار گرفته است. جینوِرا زیباست، اما باوقار و سختگیر؛ لبخندی در چهره اش دیده نمی شود و نگاهش، اگرچه مستقیم به جلو است، اما نسبت به بیننده بی تفاوت به نظر می رسد.
جرج جولوان (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ به عنوان یازدهمین فرمانده عالی متفقین اروپا فعالیت می کرد و فرماندهی اروپایی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت. جولوان فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۱ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ فرماندهی تیپ ۲ پیاده را برعهده داشت، از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ مدیر توسعه نیروی وزارت نیروی زمینی بود و در فاصله سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ به عنوان معاون عملیات نیروی زمینی آمریکا در اروپا فعالیت می کرد. وی از ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ فرمانده لشکر ۳ زرهی بود، در فاصله سال های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۱ به عنوان فرمانده سپاه پنجم آمریکا فعالیت می کرد و از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ فرماندهی جنوبی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت.
کاخ سفید (، رسماً خانه دولت فدراسیون روسیه ( کاخ سفید روسیه (همچنین به عنوان کاخ سفید روسیه و قبلاً به عنوان خانه شوراهای روسیه شناخته می شود) یک ساختمان دولتی در مسکو است. این ساختمان در کنار رودخانه کراسنوپرسننسکایا قرار دارد. این ساختمان به عنوان دفتر اصلی دولت روسیه و محل کار رسمی نخست وزیر است. این بنا از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۱ طبق طرح معمار دیمیتری چچولین برای استقرار کمیته کنترل خلق و شورای عالی روسیه ساخته شد. در طول کودتای اوت ۱۹۹۱، این ساختمان به مرکز مقاومت در برابر کمیته دولتی وضعیت اضطراری تبدیل شد. این سازه در طول بحران قانون اساسی ۱۹۹۳ به شدت آسیب دید و متعاقباً تعمیر شد. تاریخچه. ساخت و استفاده در اتحاد جماهیر شوروی. در سال ۱۹۶۵، ساخت خانه شوراها برای اسکان نهادهای اداری جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه (آر اس اف اس آر) در این مکان آغاز شد. طرح بازسازی این منطقه توسط گروهی از معماران معروف به موسپروکت-۱ به رهبری دیمیتری چچولین، پاول اشتلر، ولادیمیر لوکیانوف و دیگران، به همراه تیمی از مهندسان تهیه شد. طرح کلی از طرح چچولین در سال ۱۹۳۴ برای ساختمان آئروفلوت پیروی می کند. در ابتدا، چچولین پیشنهاد
ساخت ساختمان در میدان تاگانکا را داد که بر فراز بخش قابل توجهی از شهر قرار دارد، زیرا محل آن در خاکریز کراسنوپرسننسکایا به دلیل ساختمان های مجاور نامناسب بود. با این حال، به دلیل چشم انداز خوب در کنار ساحل مرتفع رودخانه مسکو، مکان فعلی به جای آن انتخاب شد. خانه شوراها اولین ساختمان چند طبقه بود که در آن از یک قاب بتنی مسلح پیش ساخته با شکل یکنواخت و هسته های سفت و سخت یکپارچه استفاده شده بود. در بیرون، سازه با پنل های بتنی سفالی منفرد که قبلاً با سنگ مرمر روکش شده بودند، پوشانده شده بود. مساحت کل این مجموعه ۷۳۲۰۰۰ متر مربع و مساحت کل فضای اداری حدود ۱۳۲۰۰۰ متر مربع بود. این ساختمان با یک سیستم پیچیده سه طبقه از طبقات زیرزمینی طراحی شده بود که در آن پارکینگ، انبارها، اتاق های تهویه و تجهیزات تبرید قرار داشتند. این سازه به یک فاضلاب جداگانه و یک سیستم منبع تغذیه مستقل مجهز شده بود. نظریه ای وجود دارد که ساختمان از طریق معابر زیرزمینی به تونل های مترو متصل است، اما منابع رسمی این اطلاعات را تأیید یا رد نمی کنند. طبق خاطرات یکی از سازندگان، فلیکس میخائیلوویچ آشوروف، هنگام نصب میله پرچم، دیمیتری چچولین دستور داد ک
ه آن را سه متر کوتاه تر کنند تا ترکیبی هماهنگ تر از تناسبات ایجاد شود؛ با این حال، به دلیل تأخیرهای احتمالی، به کارگران دستور داده شد که میله از قبل آماده شده را مخفیانه از معمار در طول یک آخر هفته نصب کنند. ساخت و ساز در سال ۱۹۸۱ با هزینه کل بیش از ۹۴ میلیون روبل به پایان رسید. پس از اتمام پروژه، دیمیتری چچولین، سرپرست تیم، ویتالی مازورین، معمار و یوری دیخوویچنی، طراح، جایزه لنین را دریافت کردند. از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۳، شورای عالی روسیه که تا آن زمان جلسات خود را در کاخ بزرگ کرملین برگزار می کرد، از کاخ سفید استفاده کرد. شورای عالی روسیه تا پایان اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ و همچنین در سال های اول فدراسیون روسیه در این ساختمان باقی ماند. در سال ۱۹۹۱، اتحاد جماهیر شوروی یک تمبر ۵۰ کوپکی با تصویر کاخ سفید و به افتخار مقاومت در برابر کودتای ۱۹۹۱ شوروی منتشر کرد. نقش در کودتای ۱۹۹۱. در اوت ۱۹۹۱، مجلس شوراها به مرکز رویارویی علیه کمیته دولتی وضعیت اضطراری تبدیل شد. رهبری مخالفان را بوریس یلتسین، رئیس جمهور روسیه، بر عهده داشت که در حمایت از او تجمعات گسترده ای در اطراف ساختمان برگزار شد. در این دوره، یلتسین بارها
با حضار صحبت کرد و مشهورترین سخنرانی او در ۱۹ اوت از یک تانک لشکر تامان ایراد شد. در آن زمان، ساختمان توسط زنجیره ای از اهالی مسکو که از رئیس جمهور حمایت می کردند، احاطه شده بود. با استفاده از موادی مانند سطل های زباله، نرده های پارک های اطراف، نیمکت ها و درختان اره شده، یک مانع بداهه در اطراف ساختمان ساخته شد. معترضان همچنین نقاشی های دیواری با موضوعات سیاسی بر روی دیوارهای ساختمان کشیدند. تا ۲۰ آگوست، تقریباً دویست هزار نفر در اطراف این سازه جمع شده بودند، از جمله چهره های سیاسی و مردمی مانند روسلان خاسبولاتوف، ایوان سیلایف، الکساندر روتسکوی، ادوارد شواردنادزه، میخائیل خودورکوفسکی، مستیسلاو روستروپوویچ، آندری ماکارویچ و دیگران. احتمالاً به دلیل تعداد احتمالی تلفات غیرنظامیان و نظامیان، به ساختمان حمله نشد. بعدها، وقایعی که در نزدیکی دیوارهای خانه شوراها و جاهای دیگر در اتحاد جماهیر شوروی رخ داد، به عنوان کودتای اوت تعریف شد. در این دوره بود که نام «کاخ سفید» به ساختمان اختصاص داده شد که به طور گسترده توسط رسانه های دولتی مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۹۲، این ساختمان به افتخار «پیروزی نیروهای دموکراتیک»
و سالگرد حاکمیت دولتی روسیه، در پشت سکه های یادبود به تصویر کشیده شد. انحلال اجباری شورای عالی روسیه. در بحبوحه بحران قانون اساسی سال ۱۹۹۳، بوریس یلتسین فرمان شماره ۱۴۰۰ را برای انحلال کنگره نمایندگان خلق و شورای عالی روسیه صادر کرد. ارتباط مجلس شوراها با تلویزیون و رادیو قطع شد. طبق نتیجه دادگاه قانون اساسی، اقدامات رئیس جمهور غیرقانونی و مغایر با قانون اساسی ۱۹۷۸ روسیه بود. جلسه اضطراری شورای عالی تشکیل شد که طی آن، از جمله موارد دیگر، تصمیم گرفته شد که از ساختمان در برابر محاصره احتمالی محافظت شود. این وقایع باعث تجمع خودجوش در نزدیکی دیوارهای ساختمان شد. گروه های محافظ امنیتی، غیرنظامیان، تشکل های داوطلب قزاق و پرسنل نظامی بازنشسته در مجلس شوراها سازماندهی شدند. اطلاعات مربوط به سلاح های ذخیره شده در ساختمان متفاوت است. از ۲۳ سپتامبر تا ۴ اکتبر ۱۹۹۳، دهمین جلسه کنگره نمایندگان خلق فدراسیون روسیه در این ساختمان برگزار شد، زیرا سالن کنفرانس کاخ بزرگ کرملین برای تعمیر بسته شده بود. کنگره و شورای عالی، خاتمه اختیارات رئیس جمهور بوریس یلتسین و انتقال آنها به معاون رئیس جمهور الکساندر روتسکوی را اعلام کردند. در
این دوره، تجمعاتی در نقاط مختلف مسکو برگزار شد که باعث درگیری های مسلحانه شد و منطقه اطراف ساختمان به عنوان منطقه ای به ویژه خطرناک شناخته شد. در جلسه ستاد کل نیروهای مسلح فدراسیون روسیه، تصمیم به حمله به مجلس شوراها گرفته شد و پس از آن، رئیس جمهور بوریس یلتسین فرمانی مبنی بر جذب نیرو از وزارت دفاع به مسکو امضا کرد. در جریان تصرف ساختمان، شش تانک از لشکر تامان که روی پل نووارباتسکی قرار داشتند، ۱۲ گلوله به طبقات فوقانی ساختمان شلیک کردند. آرکادی باسکایف، که پس از حمله به عنوان فرمانده مجلس شوراها منصوب شد، گفت که آتش سوزی در ساختمان شورای عالی در نتیجه گلوله باران تانک ها رخ داده است. متعاقباً، الکساندر روتسکوی این حادثه را به شرح زیر توصیف کرد: در اثر گلوله باران، آتش سوزی در طبقات دوازدهم و سیزدهم کاخ سفید آغاز شد. آتش تمام قسمت بالایی را فرا گرفت و ۳۰ درصد از کل مساحت ساختمان را ویران کرد. بعداً خسارت ۱۷۰ میلیارد روبل تخمین زده شد. وضعیت کاخ سفید پس از حمله توسط خبرنگار روزنامه "کومرسانت" شرح داده شد: روسلان خاسبولاتوف با اشاره به نامه های شاهدان عینی در "روزنامه نزاویسیمایا گازتا"، اظهار می کند که در مجم
وع حدود ۱۵۰۰ قربانی وجود داشته که اجساد آنها از طریق راهروهای مخفی از ساختمان خارج شده است. پایان قرن بیستم و دوران معاصر. پس از وقایع بحران قانون اساسی سال ۱۹۹۳، کنترل ساختمان از طریق فرمانی از سوی بوریس یلتسین به دولت فدراسیون روسیه (قوه مجریه) منتقل شد که تحت کنترل آن بازسازی ساختمان انجام شد. پارلمان اصلاح شده، که از آن پس با عنوان دوران امپراتوری خود، دومای دولتی، شناخته می شد، در دسامبر ۱۹۹۳ انتخاب شد و به ساختمان دیگری در اوخوتنی ریاد مسکو منتقل شد. معمار آمریکایی چارلز جنکس پیشنهاد داد که مرمتگران، کف های سوخته روی نما را با روکش گرانیتی سیاه مشخص کنند؛ با این حال، این ایده به نفع بازسازی ظاهر اصلی مجموعه کنار گذاشته شد. طبق برخی داده ها، تعمیرات در طبقات فوقانی ساختمان توسط کارگران ترک انجام شد. در طول کار مرمت، ساعت روی برج نمای اصلی ساختمان بازسازی و دوباره مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، تا نیمه دوم سال ۱۹۹۴، ساعت برچیده شد و یک تصویر طلایی از یک عقاب دو سر - نشان ملی روسیه - به جای آن نصب شد. در طول این مدت، ساختمان با حصار عظیمی از خاکریز جدا شد که مانع از تجمع در دیوارهای ساختمان می شد. با
این وجود، معترضان همچنان در کنار کاخ سفید روی پل گوژپشت تجمع می کردند. در سال ۱۹۹۶، در قلمرو پارک پرسننسکی در همان نزدیکی، یک کلیسای کوچک به یاد کسانی که در مجلس شوراها جان باختند، افتتاح شد. کار مرمت تقریباً یک سال طول کشید و در سال ۱۹۹۴، مجتمع تعمیر شده توسط دولت فدراسیون روسیه اشغال شد. کتیبه ای در پایه برج با عنوان «خانه دولت فدراسیون روسیه»، نام رسمی ساختمان، وجود دارد. دفتری برای رئیس جمهور روسیه در طبقه سوم ساختمان قرار دارد. به طور سنتی، در پایان هر سال، رئیس جمهور جلساتی را با شورای وزیران در کاخ سفید برگزار می کند، اما جلسات عادی به ندرت در ساختمان برگزار می شود. در سال ۲۰۰۸، بازسازی گسترده ای در طبقه پنجم ساختمان انجام شد. در همان زمان، برخی از رسانه ها از ساخت استخر شنا و سالن ورزشی در داخل ساختمان خبر دادند، اما منابع رسمی این اطلاعات را تأیید نکردند. یک سال بعد، یک رستوران خصوصی در طبقه دوازدهم مجتمع افتتاح شد. در سال ۲۰۱۲، برنامه هایی برای انتقال دفاتر مقامات به یک مرکز فدرال جدید در کومونارکا تدوین شد، اما این ایده به طور نامحدود به تعویق افتاد. سال بعد، یک سکوی فرود هلیکوپتر در نزدیکی ساختمان
نصب شد. در سپتامبر ۲۰۲۰، سرویس مطبوعاتی دولت فدراسیون روسیه گزارش داد که وضعیت کاخ سفید به عنوان یک وضعیت اضطراری شناخته شده است و به مشکلات مربوط به سقف و نشتی در زیرزمین در میان سایر موارد اشاره کرد. دولت روسیه قصد دارد بیش از ۵ میلیارد روبل برای اهداف بازسازی اختصاص دهد. معماری. در طول ساخت کاخ سفید، دیمیتری چچولین از عناصر طراحی تحقق نیافته خود در سال ۱۹۳۴ برای دفتر مرکزی شرکت هواپیمایی دولتی آئروفلوت استفاده کرد. ایده اولیه ساختمان آئروفلوت به افتخار نجات مسافران کشتی بخار غرق شده اس اس چلیوسکین توسط خلبانان شوروی توسعه داده شد. اس اس چلیوسکین قرار بود این سازه اشکال ساده ای داشته باشد؛ استیلوبات ساختمان از نظر اندازه مشابه کشتی بود و با ترکیبات مجسمه سازی متعددی تکمیل شده بود. ورودی اصلی ساختمان برنامه ریزی شده، رواق را که شبیه یک طاق نصرت بود، برجسته می کرد. فرض بر این بود که ساختمان آئروفلوت ظاهری جدید برای میدان ایستگاه راه آهن بلوروسکی ایجاد کند؛ اما این سازه از نظر اندازه و پیکربندی با محل مطابقت نداشت، بنابراین هرگز ساخته نشد. در سال ۱۹۶۵، دیمیتری چچولین از طرح های خود برای پروژه تحقق نیافته ساخت
مان آئروفلوت برای توسعه طرح های خانه آینده شوراها استفاده کرد. با این حال، مجموعه یادبود کاخ سفید با ایده اولیه معمار متفاوت بود. ترکیب ساده شده ساختمان دارای یک ساختار هرمی متقارن متشکل از سه بخش بود. پایه قدرتمند با رمپ های واگرا و یک راه پله جلویی توسط یک ساختمان هفت طبقه وسیع با بال های جانبی پشتیبانی می شود. در بالای آنها یک برج بیست طبقه با لبه های گرد قرار دارد. ریتم دقیق پنجره ها در طبقه فنی بالا، جایی که دهانه ها بسیار باریک تر هستند، مختل می شود. دیوارهای بیرونی سازه با گرانیت و مرمر سفید پوشیده شده است. این ساختمان توسط یک برج کوچک با نشان ملی روسیه و یک میله پرچم که پرچم ملی بر روی آن نصب شده است، تاجگذاری شده است. ارتفاع سازه با میله پرچم ۱۱۹ متر است؛ بدون آن، ۱۰۲ متر. این ساختمان آخرین پروژه مادام العمر دیمیتری چچولین بود و یک شیء منحصر به فرد در توسعه مسکو محسوب می شود و چشم اندازی از خاکریز را تشکیل می دهد. محوطه این مجتمع با سنگ های مرمر چند رنگ تزئین شده است. سالن اجتماعات اصلی در قسمت مرکزی پایه هفت طبقه واقع شده و رو به رودخانه مسکو است. در مجموع، این ساختمان دارای ۲۷ اتاق جلسه و پذیرایی ا
جان گالوین (؛ ۱۳ مه ۱۹۲۹ – ) ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۲ به عنوان نهمین فرمانده عالی متفقین اروپا فعالیت می کرد و فرماندهی اروپایی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت. گالوین فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۴ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ دستیار نظامی در ستاد عالی فرماندهی متفقین اروپا بود، از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ به عنوان فرمانده لشکر ۱ سواره نظام فعالیت می کرد و در فاصله سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳ فرماندهی لشکر ۲۴ پیاده را برعهده داشت. وی در سال ۱۹۸۳ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و از ژوئیه ۱۹۸۳ تا فوریه ۱۹۸۵ فرمانده سپاه هفتم در آلمان بود و از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ فرماندهی جنوبی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت.
جاداریت یک کانی سیلیکاتی سفید و خاکی با ساختار منوکلینیک است؛ و از از ترکیبی کاملاً منحصربه فرد برخوردار است: متاسیلیکات سدیم-لیتیوم-بور با هیدروکسید و فرمول شیمیایی LiNaSiB₃O₇)OH). کشف و طبقه بندی. جاداریت در دسامبر ۲۰۰۴ در مغزه های حفاری از درهٔ جدار (به صربی: Јадар، تلفظ: [jadaɾ]) در صربستان کشف شد؛ و نام آن نیز از همین منطقه گرفته شده است. این کشف در ۱۰ کیلومتری جنوب غربی کوه تسر انجام شد. یافته های اولیه در روستاهای یاربیتسه (لوزنیتسا) و سلاتینا (لوزنیتسا)و بعدها در دراگیناتس (لوزنیتسا) ثبت شدند. زمین شناسان اکتشافی از شرکت ریو تینتو این کانی را به صورت گره های کوچک گرد در مغزه های حفاری پیدا کردند اما نتوانستند آن را با هیچ یک از کانی های شناخته شده مطابقت دهند. پس از آزمایش هایی که توسط دانشمندان موزه تاریخ طبیعی لندن و شورای تحقیقات ملی کانادا انجام شد، جاداریت به عنوان یک کانی جدید تأیید شد. تجاری سازی. این کشف ممکن است از نظر تجاری اهمیت داشته باشد، زیرا جاداریت حاوی لیتیوم و بور است؛ دو عنصر نسبتاً نادر که در صنعت بسیار کاربرد دارند. لیتیوم در باتری های لیتیومی به کار می رود و بور در آلیاژها، سرامی
ک، شیشه و سایر مصارف صنعتی. در ابتدا تخمین زده شد که ذخایر این سنگ معدنی حاوی ۲۰۰ میلیون تُن سنگ بورات لیتیوم است، که می توانست معدن های آیندهٔ جدار را به یکی از بزرگ ترین منابع لیتیوم در جهان تبدیل کند و تا ۱۰٪ از نیاز جهانی به لیتیوم را تأمین نماید. اما بعدها «سازمان زمین شناسی ایالات متحده آمریکا» اعلام کرد که این عدد دقیق نیست و میزان واقعی، حدود ۱٫۵۱٪ از نیاز جهانی است. از این مقدار، ناحیهٔ Lower Jadar حدود ۱۱۴٫۵ میلیون تُن ذخیره دارد با میانگین ۱٫۸٪ اکسید لیتیوم و ۱۳٫۱٪ بور اکسید. در مه ۲۰۱۷، شرکت Rio Tinto اعلام کرد که منطقه جدار یکی از بزرگ ترین ذخایر لیتیوم در جهان را دارد و ذخایر Lower Jadar را تا ۱۳۶ میلیون تُن افزایش داد. شرکت همچنین گفت که ارزیابی های منابع معدنی تأیید کرده اند که کیفیت این کانی بالاست. قرار بود استخراج از سال ۲۰۲۳ آغاز شود و پیش بینی شده بود که تا ۵۰ سال به صورت زیرزمینی ادامه داشته باشد. قرار است یک کارخانهٔ فرآوری جاداریت نیز در کنار معدن ساخته شود تا سنگ را به لیتیم کربنات و بوریک اسید تبدیل کند. تأسیسات اولیهٔ این کارخانه توسط دانشمندانی از صربستان، استرالیا و ایالات متحده س
اخته شده و در ملبورن در حال آزمایش است. آزمایش ها شامل فرآوری کنسانتره ی جاداریت می شود. در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۷، تفاهم نامه ای میان شرکت ریو تینتو و دولت صربستان (با نمایندگی نخست وزیر آنا برنابیچ) امضا شد که سال ۲۰۲۳ را به عنوان تاریخ آغاز پروژه تعیین کرد، اما همزمان اعلام شد که تازه گروه های کاری شکل خواهند گرفت، مطالعات انجام خواهد شد و روند دریافت مجوزها آغاز خواهد شد. کل این پروژه «پروژه جدار» نام گرفت. تا سال ۲۰۲۰، بهره برداری آینده از جاداریت و استخراج لیتیوم باعث بحث های داغی در سطح عموم و محافل دانشگاهی شد؛ به ویژه پس از نابودی منطقهٔ باستانی Juukan Gorge در استرالیا توسط ریو تینتو. فعالان محیط زیست، جمعیت محلی و برخی دانشمندان و استادان دانشگاه با این پروژه مخالفت کردند، و هشدار دادند که استفاده از مقادیر زیادی آب، اسیدها و مواد شیمیایی در این فرایند تولید باعث آلودگی ۲۰۰۰ هکتار از زمین های حاصلخیز کشاورزی، شوری آب های زیرزمینی و آلوده شدن رودخانه های جدار و درینا خواهد شد. برخی دیگر از کارشناسان اما معتقدند که دلیلی برای بی اعتمادی به ادعای شرکت دربارهٔ رعایت بالاترین استانداردهای ضدآلودگی وجود ندارد، من